HARRY POTTER I CZARA OGNIA
Cholerne dzieciaki.
Stajesz siê wybredny, Glizdogonie.
O ile sobie przypominam
do niedawna mieszka³eœ w rynsztoku.
A mo¿e zbrzyd³o ci moje towarzystwo?
Ach, sk¹d¿e, mój panie, Voldemorcie.
Ale czy nie da siê tego za³atwiæ bez ch³opaka?
Nie! On jest najwa¿niejszy.
Bêdzie tak, jak rozka¿ê.
Nie zawiodê ciê, panie.
Najpierw zbierz starych towarzyszy.
Wyœlij znak.
Nagini mówi, ¿e pod drzwiami
pods³uchuje jakiœ stary mugol.
Odsuñ siê, trzeba powitaæ niespodziewanego goœcia.
Avada kedavra!
Harry.
Harry!
- Nic ci nie jest? - Mia³em z³y sen.
- Kiedy przyjecha³aœ? - Dopiero co, a ty?
- Wczoraj wieczorem. - Wstawaj, Ronald.
- Co ty tu robisz? - Ubieraj siê, szybko.
Tylko nie zaœnij z powrotem. Dalej, Ron!
Œniadanie ju¿ gotowe.
- Gdzie idziemy? - Nie wiem.
Tato, gdzie idziemy?
Na umówione miejsce. Nie zgubcie siê!
Arturze! Najwy¿sza pora.
Przepraszam, Amosie. Niektórzy zaspali.
To Amos Diggory.
Mój kolega z ministerstwa.
- A to pewnie Cedrik? - Tak, proszê pana.
Têdy.
Na brodê Merlina, ty jesteœ Harry Potter!
- Tak, proszê pana. - Mi³o mi ciê poznaæ.
Mnie te¿.
To ju¿ blisko.
- Zaczynamy? - Tak.
- Nie chcemy siê spóŸniæ. - Nie ma czasu.
Zbierzcie siê razem doko³a.
Co to za kalosz?
To nie zwyk³y kalosz, tylko œwistoklik.
Prêdko!
Co to jest œwistoklik?
Gotowi? Na trzy.
- 1... 2... 3! - Harry!
- Puszczamy! - Co?
Puszczamy!
Jak zawsze - totaly odlot.
Dziêkujê.
Patrzcie!
Witajcie na Pucharze Œwiata w quidditchu.
Nie zatrzymujcie siê.
Patrz!
No to na razie! Do zobaczenia na meczu.
Na razie, Cedriku.
Nie ma to jak w domu!
Co?
Wybornie.
Zajmijcie prycze i rozpakujcie siê.
Ron, wy³aŸ z kuchni. Wszyscy s¹ g³odni.
Zdejmij kopyta ze sto³u.
Kocham czary.
O, rany, tato!
Nasze miejsca s¹ na samej górze!
Ujmê to tak:
Jak zacznie padaæ, pierwsi siê o tym dowiecie.
My siedzimy w lo¿y ministra.
Sam Korneliusz Knot nas zaprosi³.
Nie przechwalaj siê, Draco
przed nimi nie musisz.
Ciesz siê... póki mo¿esz.
Siadajcie, siadajcie.
Mówi³em wam, ¿e to doskona³e miejsca.
To Irlandczycy. Jest Troy, Mullet i Moran!
Irlandia! Irlandia!
Bu³garzy lec¹!!!
A to kto?
To najlepszy tropiciel na œwiecie.
Krum! Krum! Krum!
Kruuuum!
Dobry wieczór!
Jako minister magii
mam zaszczyt
powitaæ pañstwa
na fina³owym meczu 422 Pucharu Œwiata w quidditchu!
Mecz czas rozpocz¹æ!
- Krum nie ma równych. - Krum, ten ³amaga?
Potrafi lataæ jak wiatr.
To wiêcej ni¿ sportowiec.
- To artysta. - Zakocha³ siê.
Viktor, kocham ciê.
A serce moje bije dla ciebie.
Irlandczycy, zdaje siê, œwiêtuj¹.
Przestañcie!
To nie Irlandczycy.
Szybko, wychodŸcie.
Trzymajcie siê razem! Idziemy do œwistoklika.
George, zajmij siê Ginny.
Morsmordre!
Harry!
- Gdzie jesteœ? - Harry!
Szukamy ciê i szukamy.
O, rany!
Co to jest?
Drêtwota!
Nie, to mój syn!
- Ron, Harry, Hermiona. Nic wam nie jest? - Szukaliœmy Harry'ego.
Kto go wyczarowa³? Crouch. To niemo¿liwe.
Nakryliœmy ciê na miejscu zbrodni.
- Zbrodni? - To tylko dzieci.
- Jakiej zbrodni? - Harry, to jest mroczny znak.
To jego znak.
Voldemorta?
Ci ludzie w maskach... to byli jego poplecznicy.
Tak.
Œmiercio¿ercy.
- Za mn¹. - Widzia³em jednego cz³owieka
by³ tam.
Idziemy!
- Jakiego cz³owieka, Harry? - Nie wiem.
Nie widzia³em jego twarzy.
Podaæ coœ z wózka?
Coœ z wózka?
Podaæ coœ z wózka, serdeñka?
Musy-œwirusy i paczkê ró¿d¿ek z likierem.
Albo tylko musy-œwirusy.
Tylko to, dziêkujê.
Dwa ciastka dyniowe, proszê.
Dziêkujê.
Co dla ciebie, serdeñko?
Nie jestem g³odny, dziêkujê.
Podaæ coœ z wózka?
To okropne!
Ministerstwo nie wie kto to wyczarowa³.
- Nie ma ¿adnych œrodków bezpieczeñstwa? - Jest wiele.
Tata mi powiedzia³.
Dlatego to takie okropne. To sta³o siê pod ich nosem.
Znowu boli, prawda?
Nic mi nie jest.
Syriusz musi siê dowiedzieæ co zasz³o.
Co widzia³eœ po meczu i we œnie.
Leæ, Hedwigo.
Oczyœciæ rozbieg!
Tego nie ogl¹da siê co dzieñ.
Skoro wszyscy ju¿ s¹ na miejscach, chcia³bym coœ og³osiæ.
W tym roku zamek bêdzie domem nie tylko dla was
ale równie¿ dla wyj¹tkowych goœci.
W tym roku Hogwart zosta³ wybrany.
Co siê sta³o?
Niech jeszcze chwilê zaczekaj¹.
Wiêc Hogwart wybrano na miejsce legendarnego widowiska
Turnieju Trójmagicznego.
Dla tych co nie wiedz¹, Turniej Trójmagiczny
rozgrywany jest pomiêdzy trzema szko³ami magii.
Z ka¿dej szko³y wybierany jest jeden zawodnik.
Niech to bêdzie jasne
kto zostanie wybrany, jest zdany tylko na siebie.
I wierzcie mi te zawody to nie przelewki.
Ale o tym póŸniej.
Teraz powitajmy urocze uczennice z Akademii Beauxbatons
oraz jej dyrektorkê, Madame Maxime.
O, do licha!
Ale wielka baba.
Jak równie¿ naszych przyjació³ z pó³nocy
uczniów ze szko³y Durmstrang i ich dyrektora, Igora Karkarowa.
Patrzcie, to on! Viktor Krum!
- Albusie. - Igorze.
Profesorze Dumbledore, moje konie pokona³y dalek¹ drogê.
- Wymagaj¹ troski. - Nie ma siê o co obawiaæ, Madame Maxime.
Zajmie siê nimi nasz gajowy, Hagrid.
Wie pan, Monsieur Hagrid
¿e one pij¹ tylko whisky s³odow¹.
Ty idioto!
Proszê o uwagê!
Pragnê coœ powiedzieæ.
Wieczna chwa³a przypadnie temu
kto wygra Turniej Trójmagiczny.
Aby tego dokonaæ, trzeba przebrn¹æ przez trzy próby.
Trzy niezwykle ciê¿kie próby.
Ekstra.
Z tej racji Ministerstwo wprowadzi³o nowy regulamin.
Koniecznych wyjaœnieñ
udzieli dyrektor Dzia³u Miêdzynarodowej Wspó³pracy Magicznej
pan Bartemiusz Crouch.
O, do diab³a. To Szalonooki Moody.
Alastor Moody? Ten auror?
- Auror? - Tropiciel czarnej magii.
On jeden zape³ni³ pó³ Azkabanu.
Podobno jest kompletnie œwirniêty.
- Witaj, stary druhu, dziêki za przybycie. - G³upi sufit.
Dziêkujê.
Jak myœlicie, co on popija?
Raczej nie sok z dyni.
Po stosownych rozwa¿aniach, Ministerstwo nie dopuœci
uczniów poni¿ej 17 roku ¿ycia
do ubiegania siê o udzia³ w Turnieju.
- To ostateczna decyzja. - To g³upota!!
Niesprawiedliwe!
Cisza!
Czara Ognia.
Kto chce startowaæ w Turnieju
niech napisze swoje imiê na kawa³ku pergaminu
i wrzuci w jej p³omienie. Rozstrzygniêcie nast¹pi we czwartek.
Nie dzia³ajcie pochopnie.
Kto zostanie wybrany, nie bêdzie móg³ zrezygnowaæ.
Turniej Trójmagiczny zostanie rozpoczêty.
Alastor Moody.
By³y auror
utrapienie Ministerstwa
i wasz nowy nauczyciel obrony przed czarn¹ magi¹.
Jestem tu na proœbê Dumbledore'a. Koniec kropka!
Jakieœ pytania?
Jeœli chodzi o czarn¹ magiê
preferujê podejœcie praktyczne.
Kto powie ile jest zaklêæ niewybaczalnych?
- Trzy. - I czemu siê tak zw¹?
Poniewa¿ s¹ niewybaczalne. Kto je rzuci...
...ten wygrywa bilet do Azkabanu. Dobrze.
Ministerstwo uwa¿a, ¿e jesteœcie za m³odzi, by je poznaæ.
Ja uwa¿am inaczej! Musicie wiedzieæ co na was czyha!
I musicie byæ przygotowani!
ZnajdŸ sobie inne miejsce na tê gumê, Finnegan!
Niemo¿liwe. On widzi co siê dzieje z ty³u.
I s³yszy - jeœli o to chodzi!
No to od czego zaczniemy?
- Weasley! - Tak?
Wstañ.
- Jakie znasz kl¹twy? - No...
Tata powiedzia³ mi o jednej.
- Zaklêcie imperius. - O, tak. Twój ojciec dobrze je zna.
Ministerstwo mia³o z tym masê roboty parê lat temu.
Zaraz zobaczycie dlaczego.
Witam.
ChodŸ tu, œlicznotko.
Engorgio!
Imperio!
Nie bój siê. Jest nieszkodliwa.
A jak ugryzie?
Jest jadowita.
Czego siê œmiejesz?
Zdejmij j¹!
Sprytna, co?
Co mam z ni¹ zrobiæ? Wyrzuciæ przez okno?
Ma siê utopiæ?
Wiele czarownic i czarodziejów
twierdzi³o, ¿e wykonywali tylko polecenia sami-wiecie-kogo
pod wp³ywem zaklêcia imperius. I w tym szkopu³.
Sk¹d wiadomo kto k³ama³?
Nastêpne. Wstañ.
Longbottom, tak?
Wstawaj.
Profesor Sprout mówi, ¿e masz smyka³kê do zielarstwa.
Istnieje jeszcze zaklêcie cruciatus.
Dobrze! ChodŸ.
Nic siê nie bój.
Przestañ! On cierpi.
Mo¿e podasz nam ostatnie niewybaczalne zaklêcie, panno Granger?
Nie?
Avada kedavra!
Zaklêcie zabójcze.
Prze¿y³ je tylko jeden cz³owiek.
I siedzi tu, w tej sali.
Fantastyczny, nie? I calkowity wariat, oczywiœcie.
Strach przebywaæ z nim w jednym pokoju.
Ale on to wszystko prze¿y³.
- Patrzy³ niebezpieczeñstwu prosto w oczy. - Te zaklêcia s¹ zakazane.
Jak on móg³ u¿yæ ich w klasie?
Widzieliœcie minê Neville'a?
Neville?
Synu...
Nic ci nie jest?
Zapraszam ciê na herbatê. Coœ ci poka¿ê.
Wrzucaj!
Wieczna chwa³a. Dobre, co?
- Za trzy lata bêdziemy mieli szansê. - Chyba ty, bo ja nie.
Dziêki, dziêki. No, ch³opaki.
Zrobiliœmy go dziœ rano.
Nie zadzia³a.
- Nie? - A niby czemu, Granger?
To jest linia wiekowa. Dumbledore sam j¹ nakreœli³.
I co?
Ktoœ taki jak Dumbledore
na pewno przewidzia³ tak naiwne oszustwo, jak eliksir postarzaj¹cy.
Dlatego to genialny pomys³. Bo tak naiwny.
- Gotów, Fred? - Gotów, George.
Do dna!
Uwaga!
- A mówi³eœ... - Sam mówi³eœ.
- Chcesz coœ ode mnie? - Wyrwê ci uszy!
- Masz za swoje. - Chcia³eœ byæ starszy, to masz.
Usi¹dŸcie.
Oto moment, na który wszyscy czekaliœmy!
Wybór zawodników!
Reprezentantem Durmstrangu jest... Viktor Krum.
Reprezentantk¹ Beauxbatons jest... Fleur Delacour.
Reprezentantem Hogwartu jest Cedrik Diggory.
Wybornie! Mamy zatem troje zawodników.
Lecz tylko jedno nazwisko przejdzie do historii.
Tylko jedna osoba zdobêdzie Puchar Mistrzów.
Tê czarê zwyciêstwa.
Puchar Turnieju Trójmagiczego.
Harry Potter.
Harry Potter!
Nie. Nie.
- Harry Potter! - IdŸ, Harry.
To oszust!
Nie skoñczy³ 17 lat.
- Mówiê wam to pomy³ka! - Ty francuska tartoletko!
- To spisek! - Cisza, dajcie pomyœleæ!
- Spisek! - Ja protestujê!
Czy to ty umieœci³eœ swoje imiê w Czarze Ognia?
Nie.
Poprosi³eœ kogoœ, ¿eby to za ciebie zrobi³?
Nie.
- Jesteœ pewien? - Tak, tak.
- K³amie jak najêty. - Nie k³amie!
Czara Ognia to przedmiot magiczny o wielkiej mocy.
Tylko wyj¹tkowo bieg³y czarownik móg³by j¹ oszukaæ.
To by³oby ponad jego si³y.
Wszystko przemyœla³eœ, co, Szalonooki?
Potrafiê przenikaæ myœli czarowników, Karkarow.
Ty powinieneœ o tym pamiêtaæ.
To nie pomaga, Alastorze!
Ty rozstrzygnij, Barty.
Regu³ nie mo¿na naginaæ.
Czara Ognia dokonuje nieodwracalnego wyboru.
Pan Potter nie ma wyjœcia.
Od teraz jest
uczestnikiem Turnieju.
Coœ tu nie gra.
Najpierw maska œmierci, a teraz to.
Co sugerujesz, Minervo?
Trzeba po³o¿yæ temu kres.
Nie pozwoliæ Potterowi uczestniczyæ.
S³ysza³aœ Barty'ego. Regu³y s¹ jasne.
Do diab³a z Bartym i jego regu³ami.
Od kiedy to masz wzgl¹d na zarz¹dzenia Ministerstwa?
Nie wierzê, ¿e to by³ przypadek, niemniej jednak
je¿eli mamy dowiedzieæ siê co siê za tym kryje
to niech wydarzenia biegn¹ swoim torem.
Mamy nic nie robiæ? Wystawiæ go jak przynêtê?
Potter to ch³opiec, a nie kawa³ek miêsa.
Zgadzam siê z Severusem.
Alastorze, miej na niego oko.
- Dobrze. - Ale tak, ¿eby nie wiedzia³.
I tak pewnie jest zaniepokojony
wiedz¹c co go czeka.
Zreszt¹, my te¿.
Jak ci siê uda³o?
Niewa¿ne.
- Ale kumplowi mog³eœ powiedzieæ. - Co?
Wiesz dobrze, co.
Nie chcia³em tego, Ron.
- G³upi jesteœ. - Zgadza siê.
Ron Weasley, g³upawy kolega Harry'ego Pottera.
Nie wrzuci³em swojego imienia. Nie zale¿y mi na wiecznej chwale.
Chcê byæ...
Nie wiem jak to siê sta³o i dlaczego.
Ale sta³o siê.
Spadaj.
Co za charyzmatyczny kwartet.
Witam.
Jestem Rita Skeeter.
Pisujê do "Proroka Codziennego".
Ale to pewnie wiecie.
To was nie znaj¹.
Wy jesteœcie sensacj¹ dnia.
Jaka zagadka drzemie pod tymi ró¿anymi policzkami?
Jakie tajemnice kryj¹ siê pod tymi miêœniami?
Jakie pok³ady odwagi?
Co nakrêca mistrza?
Ja chcê wiedzieæ, nie wspominaj¹c o moich czytelnikach.
Kto chce mi siê zwierzyæ?
Zacznijmy od najm³odszego. Cudownie.
Przytulnie tu.
- To schowek na miot³y. - Zatem powinieneœ siê czuæ jak u siebie.
Nie przejmuj siê moim piórem.
Powiedz no, Harry...
- Jak siê czuje dwunastolatek... - Mam czternaœcie.
...przed walk¹ z trojgiem zawodników
nie tylko dalece bardziej dojrza³ych
ale tak¿e znaj¹cych zaklêcia, o których tobie siê nie œni³o?
Przejêty?
Nie myœla³em o tym...
Nie przejmuj siê piórem.
Nie jesteœ zwyk³ym dwunastolatkiem, prawda?
Czternastolatkiem.
Jesteœ ¿yw¹ legend¹. Czy to uraz z przesz³oœci
popchn¹³ ciê do udzia³u w tak niebezpiecznym turnieju?
- Ja siê nie zg³osi³em. - Oczywiœcie, ¿e nie.
Wszyscy kochaj¹ buntowników, Harry.
Wykreœl to ostatnie.
A propos twoich rodziców, czy gdyby ¿yli, byliby z ciebie dumni?
Czy nie martwiliby siê twoj¹ patologiczn¹ potrzeb¹
zwracania na siebie uwagi, i d¹¿eniem do samozag³ady?
Moje oczy wcale nie "zaszkli³y siê na myœl o przesz³oœci".
Harry, wysy³ania Hedwigi to wielkie ryzyko.
Od fina³u Pucharu Œwiata
Ministerstwo monitoruje coraz wiêcej sów
a ona jest rozpoznawalna.
Musimy porozmawiaæ w cztery oczy.
O 1.00 w nocy w sobotê w salonie Gryfindoru.
B¹dŸ sam.
Syriusz.
P.S. Ta sowa dziobie.
Syriuszu?
"Tragedia nastolatka".
"Harry Potter i Puchar Trójmagiczny".
"Uczestnicy turnieju wybrani".
Harry Potter, lat 12
niejasny uczestnik Turnieju Trójmagicznego.
Jego oczy b³¹dz¹ wœród duchów przesz³oœci
i sp³ywaj¹ ³zami...
Syriusz.
Jak...
Nie mamy zbyt wiele czasu.
Czy to ty wrzuci³eœ swoje imiê do Czary Ognia?
Nie!
Musia³em zapytaæ. Teraz opowiedz mi swój sen.
Wspomnia³eœ o Glizdogonie i Voldemorcie, a kim by³ ten trzeci cz³owiek?
- Nie wiem. - Nie us³ysza³eœ jego imienia?
Nie...
Voldemort powierzy³ mu zadanie.
- Coœ wa¿nego. - Co takiego?
Mnie, chcia³ mnie.
Nie wiem jak, ale ten cz³owiek mia³ mnie dopaœæ.
Ale to tylko sen, prawda?
Tak.
Tylko sen.
Pos³uchaj, Harry
œmiercio¿ercy na Pucharze Œwiata
i ta sprawa z Czar¹ Ognia s¹ podejrzane. W Hogwarcie nie jest bezpieczne.
- Co masz na myœli? - To, ¿e...
to mo¿e byæ sprawka Igora Karkarowa, by³ kiedyœ œmiercio¿erc¹.
A œmiercio¿erc¹ jest siê na zawsze.
A Barty Crouch ma serce z kamienia.
Wys³a³ w³asnego syna do Azkabanu.
Ktoœ z nich wrzuci³ moje imiê do Czary?
Ktokolwiek to zrobi³, nie jest ci przyjacielem.
W tym Turnieju ludzie gin¹.
- Nie dam rady, Syriuszu. - Nie masz wyboru.
- Ktoœ tu idzie. - Trzymaj siê blisko przyjació³, Harry.
- Z kim rozmawia³eœ? - Co?
- Z nikim. - S³ysza³em g³osy.
Masz zwidy. To nie pierwszy raz.
Pewnie æwiczy³eœ przed nastêpnym wywiadem?
"Tragedia nastolatka".
Niesamowite.
- To niesamowite. - Neville, znowu to robisz.
Przepraszam.
"Magiczne roœliny z jezior"?
Moody mi j¹ da³, wtedy jak mnie zaprosi³.
I tak za du¿o przekaŸników.
Sam powinieneœ mu to powiedzieæ.
Ron, to twój problem.
Co mam mu przekazaæ?
Ronald prosi³, ¿ebym ci powiedzia³a, ¿e Seamus mu powiedzia³
¿e Parvati powiedzia³a Deanowi, ¿e Hagrid ciê szuka.
Tak? No to...
Co?
- Nie chcesz sam mu powiedzieæ? - Ty mu powiedz.
Parvati powiedzia³a Deanowi, ¿e...
Nie ka¿ mi powtarzaæ.
- Hagrid ciê szuka. - Przeka¿ Ronaldowi....
Nie jestem sow¹!
- Masz pelerynê niewidkê? - Tak.
- Gdzie idziemy? - Zaraz zobaczysz.
Uwa¿aj, to bardzo wa¿ne.
Po co ci ten kwiatek?
Hagridzie, czy¿byœ uczesa³ w³osy?
W rzeczy samej.
Tobie te¿ by nie zaszkodzi³o.
Hagrid!
Za³ó¿ pelerynê!
"Bon Soir", Olympio.
O, Hagridzie.
Ju¿ siê ba³am, ¿e nie przyjdziesz.
Myœla³am, ¿e o mnie zapomnia³eœ.
Jak bym móg³?
Co chcia³eœ mi pokazaæ?
Kiedy rozmawialiœmy, by³eœ taki
podekscytowany.
Nie po¿a³ujesz, ¿e przysz³aœ. Wierz mi.
C'est magnifique!
Podejdziemy bli¿ej?
Smoki!
To jest pierwsze zadanie?! To jakieœ ¿arty.
Spokojnie, Harry.
Te stworzenia s¹ nies³usznie owiane z³¹ legend¹.
Choæ ten rogogon to z³oœliwa bestia.
Ron ma³o nie zemdla³ jak je zobaczy³.
- Ron tu by³? - Jasne.
Jego brat Charlie sprowadzi³ je tu z Rumunii.
Ron ci nie powiedzia³?
Nie.
Nic nie pisn¹³.
Potter-oszust.
Potter-œmierdziel.
Cedrik rz¹dzi.
£adna plakietka?
Przepraszam.
- Czeœæ, Harry. - Wczytaj siê w tê plakietkê, Potter.
Mo¿emy pogadaæ?
Jasne.
Jesteœ do bani, Potter.
Smoki, to pierwsze zadanie. Sprowadzili dla ka¿dego po jednym.
Powa¿nie?
- A Fleur i Krum wiedz¹? - Tak.
Dziêkujê.
Co do tych plakietek
- ...to nie by³ mój pomys³. - Nie szkodzi.
Nie wiem dlaczego to wybucha.
To mi siê zawsze przytrafia. W sumie to nawet fascynuj¹ce.
Straszny z ciebie dureñ, wiesz?
- Tak s¹dzisz? - Tak.
Coœ jeszcze?
- Tak, trzymaj siê ode mnie z daleka. - Nie ma sprawy.
Coœ taki spiêty, Potter?
Za³o¿y³em siê z ojcem.
Powiedzia³em, ¿e nie wytrzymasz 10 minut w Turnieju.
On siê nie zgodzi³. Twierdzi, ¿e nie wytrzymasz nawet 5.
Gówno mnie obchodzi co myœli twój ojciec, Malfoy.
On jest pod³y i okrutny.
A ty ¿a³osny.
Rêce przy sobie!
Ju¿ ja ciê nauczê atakowaæ kogoœ od ty³u.
Ty œmierdz¹ca, tchórzliwa szumowino!
Profesorze Moody.
Co pan wyprawia?
Udzielam nauki.
- Czy to jeden z uczniów? - Technicznie rzecz bior¹c, tchórz.
Stój spokojnie.
- Wszystko powiem ojcu. - Jeszcze mi grozisz?!
Grozisz mi?
Profesorze.
O twym ojcu mogê opowiedzieæ historie
od których w³os siê je¿y!
- Alastorze! - Nie zadzieraj ze mn¹!
Alastorze, transmutacja nie s³u¿y do karania uczniów.
Dumbledore chyba ci powiedzia³.
Coœ tam wspomina³.
Lepiej o tym pamiêtaj.
Zmykaæ st¹d.
Ty...
pójdziesz ze mn¹.
To mój monitor.
Pokazuje gdzie s¹ wrogowie.
Jeœli widzê w nim bia³ka ich oczu, to znaczy, ¿e s¹ tu¿ za mn¹.
Nawet ci nie powiem co tam siedzi. I tak byœ nie uwierzy³.
Dobra...
Jak masz zamiar za³atwiæ tego smoka?
Myœla³em, ¿eby...
Siadaj.
S³uchaj, Potter.
Twój kolega, Diggory, w twoim wieku
transmutowa³ ³asicê w zegarek bez zmru¿enia okiem.
Panna Delacour to nie ¿adna wró¿ka z bajki.
Co do Kruma, to miêœniak bez rozumu.
Ale Karkarow jest przebieg³y.
Obmyœli mu strategiê, i wykorzysta jego atuty.
No, Potter, jakie ty masz atuty?
Nie wiem. NieŸle potrafiê lataæ...
To ju¿ coœ.
Ale nie pozwol¹ nam u¿yæ miote³.
Pozwol¹ ci u¿yæ... ró¿d¿ki.
Zak³ady, przyjmujê zak³ady!
Przyjmujemy zak³ady!
Szykuje siê krwawa ³aŸnia.
Kto prze¿yje, kto polegnie? Przyjmujê zak³ady.
Dziesiêæ na Fleur, proszê uprzejmie.
Proszê o uwagê. To wielki dzieñ dla wszystkich.
Ka¿de zadanie jest bardzo niebezpieczne...
- Harry, to ty? - Tak.
Jak siê czujesz? Dobrze?
Skup siê.
- Musisz tylko... - Pokonaæ smoka.
M³odzi kochankowie!
Jakie to... wzruszaj¹ce.
Gdyby zdarzy³o siê jakieœ nieszczêœcie
macie szansê trafiæ na pierwsz¹ stronê.
Pani nie ma tu wstêpu. To namiot zawodników
i przyjació³.
Nie szkodzi.
Mamy to, czego chcieliœmy.
Witam zawodników. ChodŸcie tu.
Tyle czekania, tyle zagadek, a¿ wreszcie nadesz³a ta chwila.
Tylko wy czworo potraficie w pe³ni j¹ doceniæ.
Co tu robi panna Granger?
Przepraszam, ju¿... pójdê!
Barty, do dzie³a.
Zawodnicy, stañcie tu wko³o.
Panna Delacour, tutaj. Pan Krum, tu.
Pan Potter, tu. Dobrze.
Panno Delacour, proszê.
Zielony walijski.
Panie Krum.
Chiñski ogniomiot.
Szwedzki krótkopyski.
- Czyli zostaje nam... - Rogogon.
- Co mówisz, ch³opcze? - Nic.
Rogogon wêgierski.
To miniaturki prawdziwych smoków.
Ka¿dy z nich strze¿e jaja.
Waszym zadaniem jest odebranie jaj.
Ka¿de jajo zawiera wskazówkê
be¿ której nie poradzicie sobie w nastêpnym zadaniu.
Jakieœ pytania?
Dokonale.
Powodzenia! Panie Diggory, na dŸwiêk wystrza³u...
Troje zawodników upora³o siê ze smokami.
Tak wiêc ka¿de z nich zakwalifikowa³o siê do nastêpnej próby.
Czas na czwartego, ostatniego zawodnika.
Ró¿d¿ka, Harry!
Ró¿d¿ka!
Accio firebolt!
Dawaj, smoku!
- Brawo, Harry. - Wiedzieliœmy, ¿e ci siê uda.
Czy tobie coœ siê kiedyœ nie uda³o?
Nigdy!
Cicho!
Otwórz je, Harry. Jaka jest wskazówka?
Kto chce, ¿ebym otworzy³?
Mam otworzyæ?
Co to, u licha, by³o?
Dobra, wracajcie do dormitoriów.
Mo¿e siê zrobiæ nieprzyjemnie, jak ten wtr¹ci swoje trzy grosze.
Musia³byœ byæ szalony, ¿eby wrzuciæ swoje imiê do Czary Ognia.
D³ugo musia³eœ do tego dochodziæ.
Nie tylko ja ciê podejrzewa³em. Wszyscy szemrali po k¹tach.
Super, to mnie podbudowa³o.
- Da³em ci cynk o smokach. - Hagrid mi powiedzia³ o smokach.
Nie, to by³em ja.
Nie pamiêtasz?
Powiedzia³em Hermionie, ¿e Seamus mi powiedzia³
¿e Parvati powiedzia³a Deanowi, ¿e Hagrid ciê szuka.
Seamus nic mi nie powiedzia³. Tylko ja wiedzia³em.
Myœla³em, ¿e siê domyœlisz.
Jak ktoœ w ogóle móg³by siê tego domyœliæ?
To by³o psychiczne.
Mo¿e faktycznie... nieco zagmatwane.
Ch³opaki...
Czeœæ, Harry.
Patrzy na ciebie.
Spójrz na to!
Znowu to zrobi³a.
"Panna Granger, ambitna m³oda czarownica"
"ugania siê za s³awnymi czarodziejami."
"Jej ostatni¹ ofiar¹, jak donosz¹ Ÿród³a"
"jest bu³garski mistrz Viktor Krum."
" Nie wiadomo jeszcze, jak poradzi sobie z tym Harry Potter."
- Przesy³ka, panie Weasley. - Dziêkujê, Nigelu.
Nie stój tak, Nigelu. PóŸniej.
Obieca³em, ¿e zdobêdê dla niego autograf Harry'ego.
To od mamy.
To szata.
- Bêdzie ci pasowaæ do oczu. - Jest te¿ gustowna kryza.
Bardzo œmieszne.
- Ginny, to dla ciebie. - Nie w³o¿y³abym tego, to okropne.
Z czego siê œmiejesz?
To nie dla Ginny. Tylko dla ciebie.
- To szata wieczorowa. - Wieczorowa? Do czego?
Bal Bo¿onarodzeniowy
jest tradycyjnie obchodzony podczas Turnieju Trójmagicznego
od samego zarania.
W Wigiliê, wraz z goœæmi zbieramy siê w Wielkiej Sali
i kulturalnie urz¹dzamy szalon¹ zabawê.
Jako przedstawiciele gospodarzy, musicie wszyscy
zaprezentowaæ siê z jak najlepszej strony.
I to dos³ownie.
Poniewa¿ Bal Bo¿onarodzeniowy polega przede wszystkim
na tañcu.
Cisza!
Dom Godryka Gryffindora zachowywa³ z godnoœci¹
tradycjê œwiata czarodziejów od dziesi¹tków stuleci.
Nie pozwolê, byœcie w jeden wieczór obrócili w perzynê dorobek pokoleñ
zachowuj¹c siê jak krn¹brna kupa koczkodanów.
Spróbuj to powiedzieæ szybciej ni¿ ona.
Taniec
polega na uwolnieniu cia³a.
W ka¿dej dziewczynie
drzemie delikatny motyl, który chce wydostaæ siê na wolnoœæ.
W Heloise Midget drzemie co najwy¿ej æma.
Zaœ w ka¿dym ch³opcu drzemie lew salonowy gotów do skoku.
- Panie Weasley. - Tak?
Mo¿na prosiæ?
Prawa rêka na kibici.
- Gdzie? - W pasie.
Wyprostuj rêkê.
Panie Filch, proszê.
Raz, dwa, trzy. Raz, dwa, trzy.
- Tego mu nigdy nie zapomnimy. - Nigdy.
Ch³opaki, do góry.
Po co nam osoby towarzysz¹ce?
I dlaczego to maj¹ byæ dziewczyny?
Pokona³eœ smoka, to i z tym sobie poradzisz.
Chyba ju¿ wolê smoki.
Mam to po mamie.
Opuœci³a nas, gdy mia³em 3 lata.
Nie by³a zbyt matczyn¹ matk¹, za to tata odwrotnie.
To by³ niedu¿y jegomoœæ.
W wieku 6 lat, mog³em go podnieœæ i w³o¿yæ do szafy.
Ale by³o przy tym œmiechu.
Zabawne...
Zmar³o mu siê, kiedy poszed³em do szko³y.
Wiêc odt¹d jestem sam jak palec.
Ale doœæ o mnie. Powiedz coœ o sobie?
To jakieœ szaleñstwo.
Ju¿ tylko my dwaj nie mamy pary.
No i Neville, rzecz jasna.
On doskonale tañczy sam ze sob¹.
Mo¿e was zainteresuje, ¿e Neville kogoœ zaprosi³.
No nie. Teraz to ju¿ za³amka.
RUSZ TY£EK ALBO Z DZIEWCZYN NIE ZOSTANIE NIKT PRÓCZ BARY£EK
A ty z kim idziesz?
Angelina.
Hermiono, ty przecie¿ jesteœ dziewczyn¹.
- Trafna uwaga. - Nie mam racji?
No wiesz, dla ch³opaka iœæ samemu to nie wstyd
ale dla dziewczyny, to ¿a³osne.
Wcale nie idê sama, ktoœ inny mnie ju¿ zaprosi³.
I siê zgodzi³am.
O, do licha.
- K³amie, nie? - Skoro tak twierdzisz.
Trzeba zacisn¹æ zêby i to zrobiæ.
Zanim wrócimy do wie¿y, obaj musimy mieæ partnerki.
- Zgoda? - Zgoda.
- Cho. - Harry.
Uwa¿aj na schodach, na górze jest œlisko.
Dobra, dziêki.
Cho!
Tak?
Chcia³em, czy ty...
Czy sz³abyœ ze mnie na bal?
Nie zrozumia³am, co takiego?
Chcia³em zapytaæ, czy nie posz³abyœ ze mn¹ na bal?
Harry, przykro mi, ale ktoœ inny mnie ju¿ zaprosi³.
I obieca³am, ¿e pójdê... z nim.
Tak, to œwietnie.
Nie ma sprawy.
Harry!
Naprawdê mi... przykro.
Nic siê nie sta³o.
Nic ci nie bêdzie.
Co tobie?
- Zaprosi³ Fleur Delacour. - Co?
- I co odpowiedzia³a? - Naturalnie odmówi³a.
- Zgodzi³a siê?! - Nie zgrywaj siê.
Przechodzi³a obok mnie...
Wiesz jak ja lubiê ich chód.
I jakoœ mi siê wymknê³o.
W zasadzie wydar³ siê w niebog³osy.
- I co dalej? - Jak to co? Uciek³em.
Nie nadajê siê do tego.
- Nie wiem co we mnie wst¹pi³o. - Czeœæ, Harry.
Dotychczas tylko patrzy³em na ni¹ ukradkiem.
Nigdy mi tego nie wybaczy.
Do licha!
Dlaczego ja?
Co ty na sobie masz?
- Co to jest? - Strój wieczorowy.
Ale twój jest w porz¹dku. Bez koronek i w normalnym kolorze.
Twój za to jest bardziej tradycyjny.
Tradycyjny? On jest archaiczny.
Wygl¹dam w nim jak ciotka Tessy.
Nawet pachnê jak ciotka Tessy.
Zabij mnie, Harry.
Zostaw go w spokoju.
Biedaczka, pewnie szlocha sama w swoim pokoju.
- Kto? - Hermiona.
Inaczej dawno by nam powiedzia³a z kim idzie.
Niepotrzebnie z niej ¿artowa³eœ.
Inni te¿ j¹ pytali.
Sam bym j¹ zaprosi³, gdyby nie zadziera³a nosa.
Czeœæ, ch³opaki.
Aleœ siê...
wystroi³.
A, tu jesteœ, Potter. Gotowi?
- Na co? - Do tañca.
Wedle tradycji troje zawodników, a w tym przypadku czworo, otwiera bal.
Nikt ci nie wspomina³?
- Nie. - No to teraz wiesz.
Pan, panie Weasley, przejdzie z pann¹ Patil do Wielkiej Sali.
- A, tu jesteœcie. - Têdy.
Ustawcie siê parami.
- Wygl¹da olœniewaj¹co. - Tak.
Czy to Hermiona Granger? Z Viktorem Krum?
Nie. Nie mo¿e byæ.
Czeœæ.
Chwyæ mnie w talii.
- Co? - Szybko.
Jesteœcie gotowi?!
Dyniog³owy.
Teraz wiadomo po co przesiadywa³ w bibliotece.
- Podasz mi ramiê? - Ramiê, nogê, co tylko zechcesz.
Gor¹co, nie?
Viktor poszed³ po coœ do picia. Mo¿ecie siê do nas przy³¹czyæ.
Nie bêdziemy przeszkadzaæ tobie i Viktorowi.
O co ci chodzi, Ron?
On jest z Durmstrangu. Bratasz siê z wrogiem.
Z wrogiem?
A kto marzy o jego autografie?
Poza tym, nadrzêdnym celem Turnieju jest
miêdzynarodowa wspó³praca czarodziejów.
I przyjaŸñ.
Dla mnie to wygl¹da na coœ wiêcej.
Poprosisz mnie w koñcu do tañca?
Nie.
On ciê wykorzystuje.
Jak œmiesz? Sama o siebie zadbam.
On jest dla ciebie za stary.
Tak uwa¿asz?
- Owszem. - No to wiesz co masz zrobiæ.
Co?
Nastêpnym razem zaproœ mnie zanim zrobi to ktoœ inny.
- A nie w ostatniej chwili. - Ale...
to w ogóle jest nie na temat.
Harry.
Gdzie by³eœ?
Niewa¿ne, wracajcie do siebie, obaj.
Ona z wiekiem jest coraz gorsza.
A ty wszystko psujesz.
Chcê to zobaczyæ jeszcze raz.
O, tak. Czas siê zbli¿a.
Nareszcie.
Odsuñ siê, trzeba powitaæ goœcia.
Nic ci nie jest, Harry?
Dopiero teraz wróci³em.
Ja!
Harry, obieca³eœ kilka tygodni temu, ¿e zastanowisz siê na tym jajem.
Za dwa dni druga próba!
Naprawdê? Nie mia³em pojêcia.
Pewnie Viktor ju¿ wszystko wyg³ówkowa³?
Nie wiem. Nie rozmawiamy o Turnieju.
W zasadzie wcale nie rozmawiamy.
Viktor jest raczej cz³owiekiem czynu.
Nie jest specjalnie rozmowny.
G³ównie siê na mnie patrzy.
To wrêcz irytuj¹ce.
Ty wcale nie chcesz otworzyæ tego jaja, prawda?
Co to ma znaczyæ?
Tylko tyle, ¿e jesteœ wystawiony na próbê.
W najbardziej brutalny, niemal¿e okrutny sposób.
I...
bojê siê o ciebie.
Ze smokiem mia³eœ szczêœcie.
Tym razem to mo¿e nie wystarczyæ.
Hej, Potter.
- Potter. - Cedrik?
Co u ciebie?
Bajecznie.
Nie podziêkowa³em ci jeszcze za ten cynk o smokach.
Nie ma za co. Ty zrobi³byœ to samo.
W³aœnie.
Wiesz gdzie jest ³azienka prefektów na 5 piêtrze?
Dobrze siê tam iœæ wyk¹paæ.
WeŸ to jajo, i przemyœl wszystko w gor¹cej k¹pieli.
Chyba oszala³em.
Zdecydowanie oszala³em.
Na twoim miejscu otworzy³abym je pod wod¹.
Marta!
Czeœæ, Harry. Dawno ciê nie widzia³am.
P³ywa³am sobie ostatnio w okolicach œcieku
i zauwa¿y³am eliksir wielosokowy.
Czy¿byœ by³ znowu niegrzeczny, Harry?
Eliksir wielosokowy?
Niewa¿ne.
Mówi³aœ, ¿e mam to w³o¿yæ pod wodê?
To w³aœnie zrobi³ ten drugi ch³opak.
Ten przystojny.
Cedrik.
Na co czekasz? Otwórz je.
Szukaj nas sk¹d dochodzi g³os
Na powierzchniê œpiew wyjœæ nie zdo³a
W godzinê znaleŸæ masz
By odzyskaæ, co teraz nasze jest.
Czy w jeziorze ¿yj¹ wodne stwory?
O, bardzo sprytnie.
Cedricowi zajê³o to wieki
Zniknê³y prawie wszystkie b¹belki.
Harry, powtórz jeszcze raz.
Szukaj nas sk¹d dochodzi g³os
Chodzi o jezioro, to pewne.
W godzinê znaleŸæ masz...
To te¿ proste, choæ potencjalnie niebezpieczne.
Potencjalnie niebezpieczne?
Kiedy ty ostatnio wytrzyma³aœ godzinê pod wod¹?
To siê mo¿e udaæ.
Co trzy g³owy to nie jedna.
Zróbcie sobie przerwê.
Profesor McGonagal prosi was do siebie.
Nie ciebie, Potter, tylko Weasleya i Granger.
Ale nastêpna próba jest za dwie godziny.
W³aœnie.
Lepiej, ¿eby Potter trochê siê przespa³.
IdŸcie, natychmiast!
Longbottom!
Pomó¿ Potterowi pozbieraæ ksi¹¿ki.
Jeœli interesuj¹ ciê ksi¹¿ki o roœlinach
to polecam przewodnik po zio³ach Goshawk.
Jeden czarodziej w Nepalu hoduje drzewa odporne grawitacjê.
Neville... bez obrazy, ale guzik mnie obchodz¹ rosliny.
Chyba, ¿e znasz tybetañsk¹ rzepê
dziêki której mo¿na wytrzymaæ godzinê pod wod¹.
Nie wiem nic o rzepie. Ale mo¿esz za¿yæ skrzeloziele.
Zak³ady!!! Zak³ady przyjmujê!
Kto nie gra, ten nie wygrywa.
- Czworo siê zanu¿y. - Ale czy czworo wyp³ynie?
Po co te z³oœliwoœci?
- Masz pewnoœæ, ¿e to zadzia³a, Neville? - Absolutn¹.
- Przez godzinê? - Pewnie tak.
Pewnie?
Herbolodzy spieraj¹ siê co jego skutecznoœci w s³odkiej wodzie.
Teraz mi to mówisz?! ¯artujesz?
Chcia³em ci pomóc.
Ustaw siê w kolejce za Ronem i Hermion¹.
Gdzie oni tak w ogóle s¹?
- Wydajesz siê spiêty, Harry. - Naprawdê?
Witam w drugim etapie Turnieju.
Poprzedniej nocy ka¿demu z zawodników coœ ukradziono.
Coœ bardzo cennego.
Te drogie ich sercu rzeczy le¿¹ teraz na dnie jeziora.
Ka¿dy z zawodników musi odzyskaæ swój skarb
i bezpiecznie powróciæ na powierzchniê.
- Po³knij to szybko. - Pamiêtajcie o jednym.
Maj¹ na to jedn¹ godzinê. Nie wiêcej.
Po up³ywie tego czasu, skarb przepadnie.
Po us³yszeniu wystrza³u, mo¿ecie zaczynaæ.
Co z nim?
Nie wiem. Nie widzê go.
O, Bo¿e! Zabi³em Harrego Pottera.
Panna Dealcour zosta³a niestety zmuszona do przerwania misji.
I nie bêdzie mog³a jej kontynuowaæ.
Ale ona te¿ jest moj¹ przyjació³k¹!
Tylko jedno.
ZejdŸmy ni¿ej.
C'est fini.
Ascendio!
Nic mu nie jest. Nic mu siê nie sta³o.
Przynieœcie mu drugi rêcznik.
Niech zbior¹ siê jurorzy.
Uratowa³eœ j¹, mimo, ¿e nie by³a twoja!
Moj¹ siostrzyczkê.
- A ty jej pomog³eœ. - No tak. Trochê.
Gabrielle, ma belle, viens.
Harry! Nic ci nie jest? Zmarz³eœ na koœæ.
Osobiœcie uwa¿am, ¿e by³eœ najlepszy.
Skoñczy³em ostatni, Hermiono.
Przedostatni. Fleur zatrzyma³y druzgotki.
Uwaga!
Uwaga!!!
Zwyciêzc¹ etapu jest...
Pan Diggory!
Który u¿y³ zaklêcia b¹blog³owy.
Pan Potter mia³ szansê zaj¹æ pierwsze miejsce
gdyby nie jego determinacja
by uratowaæ nie tylko pana Weasleya
ale równie¿ innych.
Z tego powodu przypadnie mu drugie miejsce.
Drugie miejsce.
Za przyk³adn¹ postawê moraln¹.
Stary, ty to masz postawê moraln¹.
Moim zdaniem, zawali³eœ sprawê.
Postawa pierwsza klasa.
Moje gratulacje, Potter. Piêkne dokonanie.
- Dziêkujê. - Dobra robota, ch³opcze.
Zobaczymy siê u Hagrida, Harry.
¯a³ujê, ¿e wczeœniej nie mieliœmy okazji porozmawiaæ.
Twoja historia jest mi dobrze znana.
I doœæ niesamowita. Choæ tragiczna.
Ktoœ kto traci rodzinê, odczuwa tê stratê zawsze.
Ale... ¿ycie pod¹¿a naprzód.
A my wraz z nim.
Twoi rodzice byliby z ciebie bardzo dumni.
Bertemiuszu!
Nie namawiasz go chyba na sta¿ w Ministerstwie?
Ostatni ch³opiec, który siê tam zg³osi³, nigdy nie wróci³.
A mówi¹, ¿e to ja mam nie po kolei w g³owie.
Pamiêtam kiedy was pozna³em.
Najwiêksze rozrabiaki, jakie w ¿yciu widzia³em.
Przypomnieliœcie mnie samego.
Od tego czasu minê³y 4 lata.
- Ci¹gle rozrabiamy. - Mo¿e i tak.
Ale mamy siebie.
I Harrego.
Najm³odszego zawodnika Turnieju Trójmagicznego w historii!
Hurra!
Panie Crouch?
On zabi³ cz³owieka, Knot. I nie przestanie zabijaæ.
- Musisz to ujawniæ. - Nie zrobiê tego.
W takich chwilach œwiat czarodziejów potrzebuje przywódcy.
Turniej nie mo¿e zostaæ przerwany. Nie wezmê za to odpowiedzialnoœci.
Powinieneœ zrobiæ to, co nale¿y. Nie przejmuj¹c siê swoim wizerunkiem.
Co ty powiedzia³eœ?
Przepraszam panów. Wasza rozmowa przesta³a byæ prywatna.
O, Harry. Jak mi³o ciê znowu widzieæ.
Mogê wróciæ póŸniej, profesorze.
Nie trzeba, w³aœnie skoñczyliœmy.
Zaraz przyjdê.
Ministrze, proszê przodem.
Poczêstuj siê tymczasem, Harry.
Ale ostrzegam, ¿e s¹ troszkê ostre.
Profesorze?
Profesorze!
Igorze Karkarow, zosta³eœ sprowadzony z Azkabanu na w³asne ¿yczenie.
Je¿eli twoje zeznania oka¿¹ siê wa¿ne, s¹d mo¿e zgodziæ siê na zwolnienie ciê.
Do tego czasu pozostajesz w naszych oczach œmiercio¿erc¹.
- Czy to jasne? - Tak.
Co masz do powiedzenia?
Nazwiska.
By³ Rosier. Evan Rosier.
Rosier nie ¿yje.
Zabra³ na tamten œwiat kawa³ek mojej osoby.
- Nie wiedzia³em. - Czy to wszystko?
Nie, nie. By³ jeszcze Rookwood.
Szpiegowa³ dla nas.
Augustus Rookwood? Z Departamentu Tajemnic?
Tak, przekazywa³ tajne informacje z Ministerstwa.
Dobrze. Rada siê zastanowi.
Do tego czasu pozostaniesz w Azkabanie.
Nie! B³agam. Powiem wiêcej.
By³ te¿ Snape. Severus Snape.
To oszczerstwo. Rada o tym wie.
Severus Snape by³ œmiercio¿erc¹, ale przeszed³ na nasz¹ stronê.
Ponosz¹c przy tym wielkie ryzyko...
Nieprawda! Snape jest wierny Mrocznemu Panu.
Cisza!
O ile œwiadek nie poda nam nazwisk prawdziwych œmiercio¿erców
og³oszê zamkniêcie posiedzenia.
Nie, nie, nie.
Mam jeszcze jednego.
- Co takiego? - Nazwisko.
Tak?
Wiem na pewno, ¿e osoba ta bra³a udzia³ w torturowaniu zaklêciem 'crusiatus'
Aurora Franka Longbottoma i jego ¿ony!
Podaj nazwisko!
Barty Crouch...
junior.
Zabierzcie ³apska, ¿a³oœni ludzie.
Jak siê masz, ojcze?
Nie jesteœ ju¿ moim synem.
Ciekawoœæ to nie grzech, ale powinieneœ byæ ostro¿ny.
To myœlodsiewnia.
Przydatne narzêdzie dla osób, których umys³, jak mój
obci¹¿aj¹ bolesne wspomnienia.
Pozwala te¿ dok³adnie odtworzyæ przesz³oœæ.
Szuka³em w niej czegoœ, Harry.
Jakiegoœ szczegó³u
czegoœ, co mog³em przeoczyæ.
Co wyjaœni³oby przyczynê tych okropnych zdarzeñ.
Ale rozwi¹zanie wci¹¿ mi siê wymyka.
Tracê g³owê.
Co dok³adnie sta³o siê z synem pana Croucha?
Skazano go na pobyt w Azkabanie.
Barty bardzo to prze¿y³.
Ale nie mia³ wyboru. Dowody by³y przyt³aczaj¹ce.
Czemu pytasz?
On by³ w moim œnie.
To by³o latem, zanim zaczê³a siê szko³a.
We œnie widzia³em wnêtrze domu.
By³ tam Voldemort.
Tyle, ¿e nie w ludzkiej postaci.
By³ tam te¿ Glizdogon. I syn pana Croucha.
Mia³eœ jeszcze inne sny?
Tak. Wci¹¿ o tym samym.
Czy te sny... i to, co w nich widzê...
czy to siê dzia³o naprawdê?
Nie powinieneœ powracaæ do tych snów, Harry.
Najlepiej, je¿eli...
je wyma¿esz.
To znak, Severusie.
Wiesz o tym, równie dobrze jak ja.
Potter!
Sk¹d ten poœpiech?
Gratulujê. Da³eœ wspania³y popis w jeziorze.
Skrzeloziele, nie mylê siê?
Tak, profesorze.
Pomys³owe.
To bardzo rzadka roœlina.
Raczej niespotykana.
Podobnie jak to.
Wiesz co to?
Jakiœ eliksir?
Veritaserum.
Wystarcz¹ 3 krople, i sam-wiesz-kto wyjawi³by ci swoje najciemniejsze sekrety.
Ich u¿ycie na uczniach jest niestety zabronione.
Niemniej jednak
jeœli jeszcze raz ukradniesz coœ z mojego gabinetu
nie omieszkam wlaæ ci go przypadkiem do soku dyniowego.
Nic nie ukrad³em.
Nie k³am mi.
Skrzeloziele jest nieszkodliwe.
Co innego skóra boomslanga i muchy liswingi.
Ty i twoja banda sporz¹dzacie eliksir wielosokowy.
I chcê wiedzieæ po co!
Cisza!
Profesor Moody umieœci³ dziœ Puchar w samym œrodku Labiryntu.
I tylko on wie, gdzie go znaleŸæ.
Jako, ¿e pan Diggory
i pan Potter
zajmuj¹ dwa pierwsze miejsca
oni pierwsi wejd¹ do labiryntu.
Za nimi poœpieszy pan Krum
a nastêpnie panna Delacour.
Kto pierwszy dotknie Pucharu, bêdzie zwyciêzc¹!
Personel szko³y bêdzie patrolowa³ obrze¿a labiryntu
Wiêc je¿eli któreœ z zawodników bêdzie chcia³o siê wycofaæ w trakcie
wystarczy, ¿e zasygnalizuj¹ to za pomoc¹ ró¿d¿ki.
Proszê zawodników. Szybko!
W labiryncie nie ma ni smoków, ni podwodnych stworów.
Ale jest tam coœ jeszcze groŸniejszego.
Labirynt odmienia ludzk¹ duszê.
Postarajcie siê odnaleŸæ Puchar
lecz zwa¿cie przy tym
by nie zatraciæ siebie samych.
Przygotujcie siê!
Synku, powodzenia.
Na moje trzy: Raz...
Fleur!
Fleur.
Periculum!
Padnij!
Expelliarmus!
Nie, zostaw go!
Ktoœ go zaczarowa³!
Tak!
Harry!
Reducto!
Dziêki.
Nie ma sprawy.
Ju¿ myœla³em, ¿e mnie zostawisz na ich pastwê.
Ja te¿ tak myœla³em.
Niez³a gra, co?
Niez³a.
Biegnij!
WeŸ go!
Uratowa³eœ mnie! WeŸ go!
Razem!
Raz, dwa, trzy!
- Jesteœ ca³y? - Tak, a ty?
Gdzie my jesteœmy?
Ja tu ju¿ by³em.
To œwistoklik.
Puchar to œwistoklik.
Znam to miejsce z mojego snu.
Cedrik, musimy wróciæ do Pucharu!
- Szybko! - Co ty mówisz?
- Co ci jest? - Wracaj do Pucharu!
Kim jesteœ? Czego chcesz?
Zabij niepotrzebnego.
- Avada kedavra! - Nie!
Cedrik!
Prêdko!
Koœci ojca, dane nieœwiadomie...
Cia³o s³ugi z chêci¹ poœwiêcone...
Krew wroga...
si³¹ odebrana.
Mroczny Pan powstanie...
na nowo.
Moja ró¿d¿ka, Glizdogonie.
Wyci¹gnij rêkê.
O panie...
Dziêki ci, panie.
Drug¹ rêkê!
Witajcie, przyjaciele.
Minê³o 13 lat.
A mimo to, stoicie tu przede mn¹
jakby to by³o zaledwie wczoraj.
Jestem... rozczarowany.
¯aden z was nie próbowa³ mnie odnaleŸæ.
Crabbe! MacNair!
Goyle!
Nawet ty...
Lucjuszu.
Panie, czeka³em na twoje skinienie, szept lub znak.
By³y znaki, mój niewierny przyjacielu. I wiêcej ni¿ szepty.
Panie, nigdy nie zszed³em z dawnej drogi.
To oblicze musia³em prezentowaæ ka¿dego dnia podczas twojej nieobecnoœci.
Lecz to tylko maska.
- Ja powróci³em. - Ze strachu, nie z lojalnoœci.
Ale okaza³eœ siê przydatny w ostatnich miesi¹cach, Glizdogonie.
Dziêkujê, panie.
- Och, jaki ³adny ch³opiec. - Nie dotykaj go!
Harry...
omal zapomnia³em, ¿e tu jesteœ.
Stoisz na koœciach mego ojca.
Przedstawi³bym ciê
ale ponoæ ostatnio jesteœ tak s³awny jak ja sam.
"Ch³opiec, który prze¿y³." K³amstwa owia³y twoj¹ legendê.
Chcesz wiedzieæ co naprawdê mia³o miejsce 13 lat temu?
Mam wyjawiæ w jaki sposób straci³em moc?
Mi³oœæ to sprawi³a.
Kiedy mi³a, s³odka Lily Potter odda³a ¿ycie, by ratowaæ syna
zapewni³a mu tarczê ochronn¹
której nie mog³em przebiæ.
To by³a prastara magia. Powinienem by³ to przewidzieæ.
Ale niewa¿ne. Wiele siê pozmienia³o.
Dziœ mogê ciê dotkn¹æ.
Zawdziêczam to paru kroplom twojej krwi.
WeŸ ró¿d¿kê, Potter!
Powiedzia³em, podnieœ. No ju¿!
Uczyli ciê pojedynków, tak?
Najpierw siê k³aniamy.
No, Harry. Gdzie twoje maniery?
Dumbledore by ci tego nie wybaczy³.
No, k³aniaj siê!
O to chodzi!
A teraz...
Crucio!
Dobry ch³opczyk, Harry.
Rodzice byliby dumni. Zw³aszcza twoja szlamowata matka.
Expelliar...
Zabijê ciê, Harry Potterze.
Zniszczê ciê.
Po tym, nikt nie podda w w¹tpliwoœæ mojej mocy.
Po tobie zostanie zaœ tylko wspomnienie o tym
jak b³aga³eœ mnie o œmieræ.
A ja, jako mi³osierny pan
udzieli³em ci ³aski.
Wstawaj!
Nie odwracaj siê do mnie plecami!
Patrz na mnie, kiedy ciê zabijam!
Chcê widzieæ jak gasn¹ twoje oczy!
Niech tak bêdzie.
- Avada Kedavra!
Nic nie róbcie. On nale¿y do mnie.
Jest mój!
Harry, kiedy po³¹czenie zostanie przerwane, biegnij do Œwistoklika!
Damy ci czas na dotarcie, ale tylko chwilê.
Rozumiesz?
Harry, zabierz moje cia³o.
Oddaj je mojemu ojcu.
Puœæ.
Kochanie, jesteœ gotów.
Puœæ!
Accio!
Nie!
Uda³o mu siê!
Harry!
Co siê sta³o?
Powróci³...
Voldemort powróci³!
Cedrik prosi³, ¿ebym zabra³ jego cia³o z powrotem.
Nie mog³em go tam zostawiæ.
Ju¿ dobrze, Harry. Jest w domu. Obaj jesteœcie.
Niech nikt st¹d nie wychodzi.
Ch³opca zabito.
Trzeba zabraæ cia³o. Zbyt wiele osób...
Przepuœcie mnie!
Mój syn!
Mój synek!
Wstawaj, spokojnie, spokojnie.
Muszê ciê st¹d zabraæ.
Wszystko dobrze. Trzymam ciê.
Nic ci nie jest, Potter?
Boli ciê?
Teraz ju¿ mniej.
Lepiej to obejrzê.
Puchar by³ œwistoklikiem.
Ktoœ go zaczarowa³.
Jak tam by³o?
- Jak on wygl¹da³? - Kto?
Mroczny Pan.
Jak to by³o? Staæ w jego obecnoœci?
Nie wiem.
Jakbym zanurzy³ siê w jednym z tych snów.
Jak w koszmarze.
Byli tam inni? Czy na cmentarzu byli te¿ inni?
Nic nie mówi³em o cmentarzu, profesorze.
"Smoki to wspania³e stworzenia, co?"
Czy myœlisz, ¿e ten pó³g³ówek zaprowadzi³by ciê do lasu, gdyby nie ja?
A czy Cedrik Diggory powiedzia³by ci o jaju
gdybym sam mu wpierw nie wyjawi³ o co chodzi?
I czy Neville Longbottom, naprowadzi³by ciê na skrzeloziele
gdyby nie ksi¹¿ka, któr¹ mu wcisn¹³em?
To by³ pan, od samego pocz¹tku.
Pan wrzuci³ moje imiê do Czary.
- Rzuci³ pan zaklêcie na Kruma, ale... - Ale, ale, ale...
Wygra³eœ, bo ja tak chcia³em, Potter.
Trafi³eœ na ten cmentarz, bo ja ciê tam wys³a³em.
I sta³o siê.
Twoja krew p³ynie teraz w ¿y³ach Mrocznego Pana.
On mnie wynagrodzi, kiedy dowie siê
¿e raz na zawsze
uciszy³em wielkiego Harrego Pottera.
Expelliarmus!
Severusie!
Wiesz kim jestem?
Albus Dumbledore.
- Czy ty jesteœ Alastor Moddy? - Nie.
Czy on jest w tym pokoju?
Czy on jest tutaj?!
Harry, odsuñ siê!
Nic ci nie jest, Alastorze?
Przepraszam, Albusie.
Skoro to jest Moody, to kto...
- Eliksir wielosokowy. - Teraz wiemy, kto ciê okrada³, Severusie.
Zaraz ciê wydostaniemy!
Barty Crouch Junior.
Poka¿ê ci mój, jeœli poka¿esz mi swój.
Poka¿ rêkê, Harry.
Wiesz co to oznacza, prawda?
On powróci³.
Lord Voldemort powróci³.
Przepraszam, ¿e nic nie zrobi³em.
Wyœlijcie sowê do Azkabanu.
Dowiedz¹ siê, ¿e uciek³ im wiêzieñ.
Powitaj¹ mnie jak bohatera.
Nie w¹tpiê.
Najwy¿szy czas na bohaterów.
Dziœ prze¿ywamy okrutn¹ stratê.
Cedrik Diggory by³, jak wszyscy wiecie
wyj¹tkowo pracowity
nieskoñczenie prawy
i co najwa¿niejsze
by³ prawdziwym przyjacielem.
Dlatego uwa¿am, ¿e macie prawo wiedzieæ jak zgin¹³.
Cedrik Diggory zosta³ zamordowany
przez Lorda Voldemorta.
Ministerstwo Magii nie chce, ¿ebym wam to mówi³.
Ale zaniechanie tego, by³oby obraz¹ dla jego pamiêci.
Ból, który odczuwamy, przypomina nam
¿e choæ pochodzimy z ró¿nych stron, i mówimy ró¿nymi jêzykami
nasze serca bij¹ jednym rytmem.
W œwietle ostatnich wydarzeñ
wiêzy przyjaŸni miêdzy nami
oka¿¹ siê wa¿niejsze ni¿ kiedykolwiek.
Pamiêtajcie to, a œmieræ Cedrika Diggory'ego nie pójdzie na marne.
Pamiêtajcie o tym
a uczcicie pamiêæ ch³opca, który by³ dobry i uczciwy
dzielny, szczery i prawy do samego koñca.
Nie przepada³em za tymi zas³onami.
W czwartej klasie nawet je podpali³em.
Oczywiœcie przypadkowo.
Wystawi³em ciê na straszliwe niebezpieczeñstwo, Harry.
Wybacz mi.
Profesorze...
Tam na cmentarzu, w pewnym momencie
kiedy ró¿d¿ka Voldemorta i moja po³¹czy³y siê...
...priore incantatum.
Zobaczy³eœ tam swoich rodziców, prawda?
Pojawili siê.
Czary nie o¿ywiaj¹ zmar³ych, Harry. Wiesz o tym.
Nadchodz¹ ponure i trudne czasy.
Wkrótce ka¿dy bêdzie musia³ dokonaæ pomiêdzy s³usznym a ³atwym.
Zapamiêtaj, ¿e masz tu przyjació³.
Nie jesteœ sam.
Hermiono...
To dla ciebie.
Obiecaj, ¿e napiszesz.
Do widzenia.
Au revoir, Ron.
Czy w Hogwarcie mo¿na w ogóle mieæ spokój?
- Nie. - Te¿ tak myœlê.
No ale... co to za ¿ycie bez smoków?
Teraz wszystko siê zmieni, prawda?
Tak.
Obiecajcie, ¿e w wakacje bêdziecie obaj pisaæ.
Ja na pewno nie.
- Ale Harry bêdzie. - Tak, co tydzieñ.