27 REKOD
LAWATI KEDAI 27 REKOD
JIKA ANDA NAK CARI KEISTIMEWAAN NOKSAN, IKUT MUZIK ITU
KEDAI 27 REKOD YANG DITUTUP CUMA TINGGAL KENANGAN
Siapa gadis ini?
Do-hun.
Kwon Do-hun.
Bangunlah. Awak kena pergi sekolah.
Jangan salahkan kakak kalau awak lambat.
Keluarlah!
Min-ju.
Suruh Do-hun makan dulu sebelum pergi sekolah.
Pastikan dia makan walaupun dia tak nak.
Okey.
Makanlah dulu.
Kenapa kakak tak kejut? Saya kena pergi awal.
- Kakak dah kejut. - Bila kakak kejut?
Apa-apalah. Saya lambat sebab kakak.
A TIME CALLED YOU
Kwon Min-ju.
Dia nak cakap sesuatu.
Kelas PJ di luar.
Okey.
Awak ke mana?
Saya? Saya cuma…
Ayuh.
Ada kerja rumah?
Awak boleh menang, Min-ju!
Awak boleh menang.
Rapat betul awak dengan Nam Si-heon.
Kamu selalu bersama.
Mesti seronok dilayan dengan baik oleh Nam Si-heon.
Bersedia!
Hei. Kenapa kau selalu layan Kwon Min-ju dengan baik? Kau suka dia?
- Atau kau suka dia? - Apa?
Pelik betullah.
Dia bukan cantik macam Byeon Da-hyeon.
Kenapa kamu lepak dengan budak yang murung?
Aku perlukan sebab untuk kawan dengan rakan sekelas?
Kita bukan budak-budak. Lelaki dan perempuan tak boleh berkawan.
Tapi biasanya,
gadis macam dia akan suka kau jika dilayan dengan baik.
Tarik balik.
Amboi.
Aku tak cari pasal dengan kau sebab kau sakit.
Ayuh. Aku tak takut dengan budak cakap besar macam kau.
Cikgu, mereka gaduh.
Apa? Siapa gaduh?
Tunggu. Saya rasa saya silap.
- Jangan main-main. Cikgu sibuk. - Minta maaf.
- Ikut aku. - Hei, sudahlah. Berhenti.
- Nanti sajalah. - Ayuh. Jomlah.
Kenapa buat begitu?
Kau akan kalah. Park Min-sang pandai berlawan.
Tak perlu berterima kasih.
- Dia dah sampai. - Itu dia.
Hei, Nam Si-heon.
Setidaknya kau tak lembab macam Jung In-gyu.
Pastikan dia sedar diri.
Kau patut belasah dia sebab cari pasal.
- Reputasi kau. - Sudah.
Apa gunanya belasah pengecut macam dia?
Aku beri muka sebab kasihankan dia.
Betul tak? Dia memang teruk.
Sayang betul.
- Bukankah kau lebih pengecut? - Apa?
Sebenarnya kau rasa takut semasa In-gyu tak mengalah, bukan?
Kalau aku tak masuk campur, mesti dia akan tumbuk kau.
Tengoklah diri kau, pengecut.
Bangsat!
Hei! Jom tengok.
Mereka bergaduh!
Celaka.
Lap hidung kau, bangsat.
Siapa kasihankan siapa?
Kau tak setanding dengan In-gyu.
Jika kau cakap buruk tentang In-gyu atau Kwon Min-ju lagi…
kau akan menyesal.
Faham tak?
Aku cakap, faham tak?
Faham.
Tak guna.
27 REKOD
Han Jun-hee! Saya dah jumpa…
Hei!
Aduhai, awak masih tengok gambar itu?
Nanti gambar itu akan berlubang.
Saya rasa marah sikit.
Kenapa?
Sebab gadis ini.
Dia nampak lebih cantik daripada saya, bukan?
Apa pendapat awak?
Saya rasa rupanya mirip awak.
Ayuh, lihat dekat sikit.
Dia lebih cantik daripada saya.
Mungkin sebab dia muda.
- Ada apa? - Hei.
Tengok gambar Yeon-jun dengan perempuan pun nak cemburu?
- Mengarut, bukan? - Memang pun.
Saya cemburukan awak.
Bila saya akan alami cinta sebegitu?
Saya rasa terganggu.
Mungkin Yeon-jun sukakan saya sebab wajah kami serupa.
BAGAIMANA MELODI DI 27 REKOD BERUBAH MENJADI AROMA KOPI DI KAFE 27
Dalam gambar ini kedai 27 Rekod?
Saya dah cari, tapi ia ditutup beberapa tahun lalu.
Ya, betul.
Tapi pemilik kedai 27 Rekod dah buka kedai lain, iaitu…
Kafe 27?
Tepat sekali.
Macam mana awak tahu?
Saya sakan buat carian dalam talian dan tak buat kerja.
Jadi? Nak pergi sana selepas kerja?
Baru teringat.
Aku nak pergi akademi dulu.
Kau tak ada kelas hari ini.
- Ada. - Tiada.
Ya, aku ada kelas.
Aku nak pergi supaya kamu boleh bersendirian.
Aku pergi dulu.
- Bawa dia pulang. - Okey.
Si-heon agak nakal, bukan?
Tapi dia sangat baik.
Sejak bila awak berkawan dengan Nam Si-heon?
Kami berkawan sejak sekolah rendah.
Bertuahnya.
Kamu berdua bukan sekadar kawan, tapi kamu kawan baik.
Saya teringin nak tahu bagaimana rasanya…
ada kawan begitu.
Ini alat pendengaran yang saya selalu pakai.
Tanpanya, telinga kanan saya tak dengar apa-apa.
Mesti awak tak tahu.
Saya tak perasan pun.
Sejak saya mula pakai alat ini,
ramai budak-budak ejek saya dan panggil saya "pekak" atau "datuk".
Saya benci pergi sekolah,
tapi Si-heon mula mendekati saya.
Apa di telinga awak?
- Alat pendengaran. - Apa maksudnya?
Telinga kanan saya tak berfungsi, jadi saya perlukannya untuk mendengar.
Menariknya. Boleh saya cuba?
Apa?
Ini guli kegemaran saya. Saya nak beri kepada awak.
Sebagai balasan, saya nak mencubanya.
Okey.
Hei, awak buat apa?
Apa awak buat?
Awak ada alat yang hebat. Saya cemburukan awak.
Sejak hari itu,
Si-heon akan belasah sesiapa yang ejek alat pendengaran saya.
Dia pasti akan menyebelahi saya.
Saya sedar itulah erti sahabat sejati.
Saya ada satu soalan.
Awak tak kisah saya pakai alat pendengaran?
Kalau begitu, awak pun dah jadi kawan saya.
Yakah?
Sudah tentu.
Jadi, balaslah sapaan saya jika saya sapa awak.
Boleh awak buat begitu?
Jika awak keluarkan alat pendengaran awak,
awak cuma ada satu telinga untuk dengar apa orang cakap?
Saya juga boleh faham dengan membaca gerak bibir.
Saya boleh baca gerak bibir.
Begitu.
Apa dia?
KAFE 27
Lampunya ditutup?
Ia dah tutup?
DITUTUP HARI INI
Ia ditutup hari ini.
Aduhai, malangnya nasib kita.
Ayuh, nanti kita datang semula.
Kereta api akan tiba di stesen.
Hati-hati dengan jurang antara platform semasa anda keluar dan masuk.
Pintu akan ditutup.
Kenapa awak belum tukar baju?
Janganlah senyum begitu.
Adakah…
awak berharap saya jatuh cinta dengan awak…
sebab rupa awak mirip gadis itu?
Sebab jika ia benar, awak boleh lupakan saya dan teruskan hidup?
Itu sebabnya?
Awak nak cari alasan untuk lupakan saya.
Ya.
Awak betul.
Saya nak cari bukti yang cinta awak tak jujur
supaya saya boleh lupakan awak.
Kalau saya tak buat begitu,
bagaimana saya nak lupakan awak?
Bagaimana?
Saya masih tak boleh terima kenyataan yang awak dah tiada.
Tapi ramai orang cakap saya perlu teruskan hidup.
Jika awak kata awak sayangkan saya,
bagaimana saya nak lupakan awak?
Tadi,
saya nampak awak di stesen kereta api.
Walaupun saya tahu saya nampak orang lain
dan dia bukan awak,
jantung saya masih terhenti sekejap.
Jika awak…
Jika awak nak tinggalkan saya begini…
awak tak patut hadir dalam hidup saya.
Bagaimana saya nak teruskan hidup sendirian?
Jika awak nak buat begini dan jika saya tahu semua ini akan berlaku,
awak tak patut muncul dalam hidup saya dulu!
Betul tak?
"Tiada siapa bersendirian. Macam aku.
Walaupun kau berdiri bersendirian di bawah langit, setidaknya langit itu…"
Awak boleh menang, Min-ju!
Awak boleh menang.
Kenapa mereka berdua nak berkawan dengan aku?
Mereka nak aku sertai skim piramid?
Saya dah kata saya akan bawa Do-hun!
Kenapa awak nak halang saya bawa anak saya sekali?
Macamlah awak ayah yang baik!
Awak nak dia belajar curang macam awak?
Itu lebih baik daripada ada ibu yang bekerja di bar!
Awak fikir saya nak kerja di situ?
Saya tak perlu kerja begitu kalau awak berikan saya duit!
Kalau awak tak nak berubah,
saya akan bawa Do-hun lari dan awak takkan jumpa kami lagi!
Cubalah.
Awak tak boleh lari daripada saya.
Daripada kita bergaduh, apa kata kita panggil Do-hun?
Tanya dia nak tinggal dengan siapa.
Tolonglah berhenti.
Betul cakap awak. Mari kita tanya Do-hun.
Kenapa? Takkan awak fikir dia nak ikut awak?
Janganlah bergaduh lagi!
Dah berapa lama awak ada di situ?
Kamu berdua cuma bergaduh berebutkan Do-hun,
jadi mesti kamu langsung tak pedulikan saya.
Hei, bukan begitu.
Do-hun masih bersekolah, jadi…
Saya pun masih bersekolah!
Saya masih bawah umur
dan saya pun boleh disakiti, bukan?
Kenapa saya selalu jadi pilihan kedua?
Sampai hati kamu buat begini. Sampai hati kamu.
- Hei, Min… - Min-ju.
Buat apa di sini?
Awak pula?
Saya datang nak sewa Titanic.
Saya tahu awak takkan jawab jika saya tanya sebab awak menangis.
Beginilah.
Jika awak beritahu sebabnya, saya akan kongsi satu rahsia.
Jadi awak tak risau saya bocorkan rahsia awak, setuju?
Saya akan rahsiakan.
Sebenarnya…
ibu dan ayah saya cuma pedulikan adik lelaki saya.
Saya menangis sebab sedih.
Adik lelaki?
Sejak kami kecil lagi.
Mereka tak pernah ingat hari jadi saya,
tapi pada hari jadi adik saya, dia akan dapat kek dan hadiah.
Tapi, bukan itu saja. Kehidupan saya memang begitu.
Sama ada di rumah atau di sekolah,
tiada sesiapa pedulikan saya.
Rahsia saya ialah selepas tahun kedua, saya akan berhijrah ke Amerika.
Apa? Kenapa?
Cerita yang sama.
Restoran ibu bapa saya terpaksa ditutup disebabkan krisis kewangan.
Jadi kami akan pindah ke Amerika.
Hei, In-gyu pun tak tahu rahsia ini.
Jangan beritahu dia.
Tapi awak kawan baik dengan In-gyu.
Kenapa?
Kerana saya tahu In-gyu akan bersedih jika saya cakap saya akan berhijrah.
Saya tak nak kami bersedih sebab masa kami bersama tak lama.
Saya tak tahu perkara lain, tapi saya pandai berkawan.
Sebab itu saya tak kisah pindah ke Amerika.
Tapi,
In-gyu bukan macam saya.
Jadi saya harap awak akan berkawan dengan dia.
Apabila saya sudah tiada…
dia takkan jadi sunyi macam sebelum ini.
27 REKOD
Album yang kawan awak pesan dah sampai.
TEARS SEO JI-WON
- Hei, pulangkan! - Terima kasih untuk Choco Pie!
Siap kau nanti!
- Cubalah. - Pulangkan balik!
- Si-heon boleh! - Ayuh!
Hebatnya dia!
- Bagus! - Bagus!
Hebatnya dia!
Kau boleh menang!
- Bagus! - Bagus!
Nam Si-heon!
Hebatnya dia!
Bagus!
Hebatnya Si-heon!
Nam Si-heon!
- Ayuh! - Ayuh, Si-heon!
Hei, Kwon…
Hei, Kwon Min-ju!
Ya?
Kenapa awak mengelamun?
Saya… Di sana…
Awak patut balas jika disapa.
Awak janji dengan In-gyu
yang awak akan sapa dia.
Awak pun patut sapa saya juga. Saya pun kawan awak.
Album Seo Ji-won belum sampai?
Belum.
Minta penguji kita muat naik gambar tanpa menyuntingnya.
Cuba tengok ini.
Daripada muat naik swafoto sama macam ini,
suruh mereka muat naik gambar pemandangan dan makanan yang cantik-cantik.
- Baiklah. - Okey.
Awak tahu mana Cik Han Jun-hee?
Dia ada di sana.
- Di sana? - Ya.
Maaf, Cik Han Jun-hee?
- Ya? - Ada pakej untuk awak.
CIK HAN JUN-HEE
Siapa yang hantar?
Pukul berapa?
Hei, Jun-hee.
Mari sini. Ayuh.
- Ya? - Hei.
Kafe 27 dibuka hari ini. Nak pergi?
KAFE 27
Helo.
Maafkan saya.
Awak pemilik kedai ini?
Min-ju…
Nama yang awak sebut, Min-ju.
Itu nama gadis dalam gambar ini?
Sudah tentulah saya kenal gambar ini.
Sebab saya yang ambil.
Yakah?
Jadi awak mesti kenal budak lelaki dalam gambar ini.
Gadis ini anak saudara saya.
Namanya Kwon Min-ju.
Saya pernah buka kedai rekod di Noksan
dan kadangkala dia akan tolong uruskan kedai.
Jadi awak kenal budak lelaki ini?
Saya rasa dia kawan Min-ju di sekolah.
Awak tahu namanya?
Saya tak tahu namanya.
Setiap kali Min-ju bekerja di kedai,
mereka mesti akan datang melawat.
Boleh awak berikan nombor anak saudara awak?
Itu agak…
Encik, kami cuma nak tahu sesuatu tentang lelaki dalam gambar ini.
Sebab itu kami nak cakap dengan dia.
Kami bukan nak buat benda bukan-bukan, jadi awak tak perlu risau.
Kami boleh dipercayai.
Bukan sebab itu.
Saya tak boleh hubungi dia walaupun saya nak bercakap dengannya.
Sudah lama
Min-ju meninggal dunia.
27 REKOD
- Selamat hari jadi - Selamat hari jadi
Selamat hari jadi, wahai
- Kwon Min-ju - Kwon Min-ju
- Selamat hari jadi - Selamat hari jadi
Apa awak buat?
- Buat hajat dan tiup lilin. - Baiklah.
Min-ju.
PEMAIN KASET
In-gyu ambil masa yang lama nak pilih.
Dia kata awak punya dah lama.
Terima kasih.
- Awak dah tak sedih lagi? - Apa?
Kelmarin, awak sedih sebab ibu bapa awak tak raikan hari jadi awak.
Saya baru teringat. Saya perlu bantu nenek saya.
- Pada waktu begini? - Ya.
- Tolong bawa Min-ju balik. - Apa?
Hei! Jung In-gyu!
Apa yang berlaku?
Awak nak balik?
Okey.
Pegang kuat-kuat kalau tak nak jatuh pada hari jadi awak.
Okey.
- Terima kasih kerana hantar saya balik. - Sama-sama. Masuklah.
Tunggu. Saya nak beri sesuatu.
Ia dah sampai.
Tapi saya tak bawa duit.
Tak apa, ambil sajalah.
Awak beri saya hadiah yang mahal.
Saya beli dengan In-gyu.
Okey.
Terima kasih.
SAYA HARAP MUZIK INI MENGINGATKAN AWAK KEPADA SAAT PALING GEMBIRA
Saya…
Saya harap awak rasa gembira semasa awak mendengarnya.
Okey. Terima kasih.
Nam Si-heon.
Terima kasih kerana ucapkan selamat hari jadi.
Saya tak sangka awak ingat apa saya cakap.
In-gyu yang berusaha nak buat kejutan untuk hari jadi awak.
In-gyu yang tanya pak cik awak, jadi dia tahu hari jadi awak hari ini.
Saya harap awak tahu yang dia berusaha nak buat awak gembira.
Awak tahu apa hajat saya semasa saya tiup lilin?
Saya nak jadi gadis yang awak suka.
Supaya suatu hari nanti…
Suatu hari nanti, awak akan suka saya.
Saya tahu…
Saya tahu awak tak suka saya sekarang.
Walaupun ia lama lagi,
jika saya boleh jadi gadis yang awak…
Saya takkan suka awak begitu.
Kerana Jung In-gyu sukakan saya?
Kerana dia kawan awak?
Ini tiada kaitan dengan dia.
Saya anggap awak kawan.
Saya tak anggap awak sebagai gadis.
Saya akan buat-buat tak dengar.
Jadi pastikan awak tak tunjuk di depan In-gyu, okey?
Saya pergi dulu.
Kwon Min-ju meninggal dunia pada tahun 1998.
Gambar itu juga diambil pada tahun yang sama.
Pada tahun 1998, Yeon-jun berada di gred empat sekolah rendah.
Dia berumur 11 tahun.
Jadi tak mungkin lelaki itu Yeon-jun. Tak mungkin.
Jadi ia dah selesai! Betul tak?
Betul juga.
Dia bukan Yeon-jun.
Hei! Masalah awak dah selesai. Jadi kenapa awak masih sedih?
Kalau…
lelaki itu Yeon-jun
dan gadis itu memang seseorang yang disukai oleh Yeon-jun…
adakah itu akan bantu saya melupakan dia?
Nampaknya semua orang…
dan bersedia nak lupakan dia.
Saya tak faham sebab saya tak boleh buat begitu.
Saya tak boleh hidup begini.
Ibu.
Ibu?
Do-hun!
Kwon Do-hun!
Ibu.
Ibu!
TEARS SEO JI-WON
Seo Ji-won?
"Saya harap muzik ini mengingatkan awak kepada saat paling gembira."
Apa saya nak buat, pak cik?
Ibu bawa Do-hun lari dari rumah.
Dia pernah cakap dia nak bawa Do-hun lari.
Tentu dia dah hilangkan diri tanpa saya.
Apa saya nak buat?
Pak cik akan ke sana.
Min-ju.
Jangan menangis. Tunggu pak cik.
Okey.
PENGANGKUTAN NOKSAN
Teksi!
Yeon-jun.
Beberapa hari lalu hari jadi saya.
Ini tahun pertama saya sambut hari jadi tanpa awak di sisi.
Hajat saya tahun ini…
Saya ingin lihat wajah awak sekali lagi.
Yeon-jun.
Saya rindu awak.
Walaupun cuma sekali…
datanglah kepada saya.
Teksi!
BELUM DIBACA
SUDAH DIBACA
YEON-JUN
Saya asyik lupa hari jadi saya sebab awak yang selalu sambut.
Cik Han Jun-hee?
Saya takkan suka awak begitu.
Saya tak sanggup berjauhan dengan awak selama seminggu, apatah lagi setahun.
Tak. Saya tak setuju.
HOSPITAL BESAR NOKSAN
Kwon Min-ju, saya datang lagi.
Kwon Min-ju.
Sehingga surat tangisan aku Sampai ke langit
Suatu hari nanti, kau akan kembali
Kepadaku
Sayang, aku akan tunggu…
Hei, Kwon Min-ju!
Kwon Min-ju!
Awak dah sedar?
Awak kenal saya tak?
Yeon-jun.
Hei, kenapa? Awak sakitkah?
Yeon-jun.
Awak Yeon-jun?
Benarkah?
Awak…
Awak memang Yeon-jun, bukan?
Yeon-jun.
Saya rindu awak.
Saya sangat rindukan awak, Yeon-jun.
Terjemahan sari kata oleh Atikah Gazzali