สิ่งที่ฉันอยากพูดจริงๆ น่ะ
ฉันชอบเธอ
ฉันชอบเธอมาก
(เวลาเพรียกหาเธอ)
มินจู
อ้าว อินกยู
จะไปตามหาเรื่องรูปถ่ายใช่ไหม ไปด้วยกันเถอะ
เธอไปคนเดียวคงอันตรายเกินไป
อื้อ
- สวัสดีค่ะ - เชิญค่ะ
ไม่ทราบว่าเคยเห็น
นักเรียนชายมาถ่ายรูปแถวๆ นี้บ้างไหมคะ
- รูปอะไรเหรอคะ - ก็…
รูปแบบนี้น่ะค่ะ
ไม่นะ ไม่เคยเห็นเลย
เขาถามว่าเคยเห็นเด็กมาถ่ายรูปแถวนี้ไหมน่ะ
ไม่เคย
- แล้วแกเคยไหม - ฉันไม่รู้
ไม่เคยเห็นนะ
อ๋อ ค่ะ ขอบคุณนะคะ
ช่วยดูให้หน่อยครับ
ไม่ได้อัดจากที่นี่นะ
(ห้องภาพสุขใจ)
อินกยู
ที่ชีฮอนไม่ได้บอกนายเรื่องย้ายไปอเมริกา
ไม่ใช่เพราะเขาไม่เห็นนายเป็นเพื่อนนะ
แต่เพราะพวกนายสนิทกันมากต่างหาก
อีกไม่นานก็จะไม่ได้เจอกันแล้ว
ชีฮอนแค่ไม่อยากเห็นนายเศร้า
ฉันรู้เพราะคุยกันเรื่องอื่นก่อน เลยบังเอิญ…
ฉันไม่อยากคุยเรื่องชีฮอน
ไม่ชอบที่เธอแก้ตัวแทนชีฮอนด้วย
โอเค งั้นฉันจะไม่พูดนะ
มินจู
ถ้าสมมติว่า
เธอยังชอบชีฮอนอยู่ละก็
เธอจะไปหาชีฮอนก็ได้นะ
- หือ - ตอนนี้ก็เหลือเวลาไม่มากแล้ว
ถ้าเธอสองคนใจตรงกัน
เธอกับชีฮอนก็ควรได้ใช้เวลาด้วยกันนะ
ไม่ต้องอยู่กับฉัน
เพราะเป็นห่วงความรู้สึกฉันก็ได้
ฉันไม่เคยฝืนใจใช้เวลากับนาย เพราะเห็นใจนายเลยนะ
นายคือเพื่อนที่ดีของฉัน ชีฮอนเองก็…
ทั้งชีฮอนและนายคือเพื่อนที่ดีของฉันทั้งคู่
ก็คงจริงอยู่ที่เมื่อก่อนฉันเคยชอบชีฮอน
แต่ไม่รู้ทำไมควอนมินจู…
ไม่สิ ทำไมฉันถึงขนาดไปสารภาพรัก บ้าๆ บอๆ กับชีฮอนแบบนั้น
จนสถานการณ์กลายเป็นแบบนี้ได้
ขอร้องละ อย่าพูดแบบนั้นได้ไหม
ฉันไม่ใช่ชีฮอนนะ
ไม่จำเป็นต้องแสร้ง ว่าเธอไม่ใช่ควอนมินจูคนก่อนต่อหน้าฉันก็ได้
ไม่รู้หรอกนะว่าเมื่อก่อน เธอเป็นยังไงตอนอยู่กับคนอื่น
แต่ฉันชอบเธอที่เป็นแบบนั้น
ฉันชอบควอนมินจูที่เป็นควอนมินจู
แต่ตอนนี้เธอกำลังพยายามเปลี่ยนตัวเอง
ให้ตรงสเปคชีฮอนอยู่นั่นแหละ
เธอก็คือเธอนะ
อินกยู
ฉันคิดว่ามีบางอย่างที่นายกับชีฮอนควรรู้
มีเรื่องอะไรจะบอกเหรอ
นัมชีฮอน มานั่งก่อนสิ
ฉันเคยเล่าเรื่องความฝันให้นายฟังใช่ไหม
ที่บอกว่าในฝันฉันไม่ใช่ควอนมินจูแต่คือฮันจุนฮีน่ะ
จำได้
นั่นไม่ใช่ความฝันแต่คือเรื่องจริงทั้งหมด
ฉันคือฮันจุนฮี
ฉันไม่ใช่ควอนมินจู แต่คือฮันจุนฮีมาจากปี 2023
แล้วตอนนี้ฉันก็ไม่ได้เสแสร้ง เปลี่ยนตัวเองเพื่อให้ชีฮอนชอบด้วย
แล้วก็นัมชีฮอน
ตอนนี้นายไม่ได้ชอบฉันหรอก
เพราะฉันไม่ใช่ควอนมินจูไง
ดังนั้นไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่นายสองคน จะผิดใจกันเพราะฉันน่ะ
เข้าใจรึยัง
หลักฐานที่บอกว่าฉันไม่ใช่ควอนมินจู
ดูนี่สิ
ด้านหน้าคือลายมือควอนมินจู
ด้านหลังคือลายมือของฉัน
เห็นความแตกต่างไหม
ลายมือดูต่างกันจริงๆ แหละ
งั้นที่เธอพูดก็แปลว่า
ตอนนี้เธอข้ามเวลาจากปี 2023 มาปี 1998
เธอทำได้ยังไง
หลังครบรอบหนึ่งปีที่แฟนฉันตาย
มีคนส่งเครื่องเล่นเทปกับเทปคาสเซ็ตให้ฉัน
ฉันแค่ฟังเพลงแล้วก็หลับไป
พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ที่นี่แล้ว
งั้นเธอก็หมายความว่า
เธอฟังเพลงแล้วเผลอหลับไป ตื่นมาอีกทีก็โผล่มาปี 1998
แถมมาอยู่ในร่างของควอนมินจู ผู้ที่ไม่เคยพบเคยเจอกันมาก่อน
ใช่เลย
เข้าใจที่ฉันพูดเหรอ
เข้าใจ
ที่จริงแล้วฉัน…
รู้มาตั้งนานแล้วด้วย
คนที่เจอเรื่องแบบนี้ไม่ได้มีแค่เธอหรอก
ที่จริงแล้วฉัน…
ไม่ใช่นัมชีฮอน
แต่ฉัน
ถูกพวกเขาส่งตัวมา
จากอนาคตอันไกลโพ้น
ใครส่ง
ใครส่งนายมา
สกายเน็ต
หือ อะไรนะ
ฉันถูกสกายเน็ตส่งตัวกลับมา เพื่อฆ่าจอห์น คอนเนอร์
ฉันคือเทอร์มิเนเตอร์
นี่ เขาไม่ได้ส่งมาฆ่าจอห์น คอนเนอร์
แต่ฆ่าซาร่าห์ แม่ของจอห์น คอนเนอร์ต่างหาก
ก็เหมือนกันนั่นแหละ
เขาฆ่าซาร่าห์เพื่อ ไม่ให้จอห์น คอนเนอร์เกิดมาลืมตาดูโลกไง
ก็จริง ถ้าคิดแบบเชื่อมโยงก็เหมือนกันน่ะแหละ
- ก็ใช่ไง - นี่!
นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญสักหน่อย!
ควอนมินจู
สิ่งที่เธอพูดประหลาดกว่าหนังไซไฟอีก
ฟังเพลงแล้วตื่นขึ้นมาตอนปี 1998 แถมอยู่ในร่างคนอื่นเนี่ยนะ
ฉันก็รู้ว่ามันประหลาด
แต่ไม่ว่านายจะเชื่อหรือไม่เชื่อ เรื่องนี้คือเรื่องจริงนะ
แล้วถ้าเราไม่รีบจับคนร้ายให้ได้ละก็ อีกไม่นานควอนมินจูอาจถูกฆาตกรรมได้
ถูกฆาตกรรมเหรอ
หมายความว่าไง ทำไมเธอถึงถูกฆาตกรรมล่ะ
ฉันได้ยินเรื่องนี้มาจากปี 2023
ว่าควอนมินจูจะถูกใครสักคนฆาตกรรม
ในวันที่ 13 ตุลาคม ปี 1998
เพราะฉะนั้นถ้าเราไม่รีบจับคนร้ายให้ได้ ไม่ควอนมินจูถูกฆ่า
ก็ฉันที่ติดอยู่ในร่างควอนมินจูนี่แหละต้องถูกฆ่าแน่
แล้วเราก็จะกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว
พวกนายจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ
ถ้าควอนมินจูตายแล้วเสียใจทีหลังขึ้นมา ฉันไม่รู้ด้วยนะ
นี่ ควอนมินจู
รู้แล้วว่าที่เธอพูดหมายความว่าไง
เข้าใจเรื่องที่ฉันพูดแล้วเหรอ
ใช่ เข้าใจแล้ว
เธอทำแบบนี้
เพราะอยากให้ฉันกับจองอินกยูคืนดีกันใช่ไหมล่ะ
ฉันก็คิดเหมือนกัน
ไม่สิ อุตส่าห์พูดถึงขนาดนี้แล้ว
ถ้าพวกนายไม่ยอมเชื่อก็คงช่วยไม่ได้แล้วละ
ไม่รู้แล้ว ขอยอมแพ้ด้วยละกัน
เดี๋ยวสิ ควอนมินจู ลองเล่าต่ออีกนิดสิ
เรายังไม่คืนดีกันเลยนะ
มินจู
ค่อยรู้สึกมีเรี่ยวแรงหน่อย
ที่มินจูพูดแกคิดว่าไง
ยัยนั่นคงอึดอัดที่เราเป็นแบบนี้
เลยกุเรื่องให้เราคืนดีนั่นแหละ
แกก็คิดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
ก็คงงั้นละมั้ง
แต่ว่า
เห็นสีหน้าของมินจูตอนพูดไหม
ฟังดูเหมือนไม่ใช่เรื่องที่แต่งขึ้นมาเลย
สีหน้ายัยนั่นดูจริงมากๆ
อีกอย่างนิสัยมินจูก็เปลี่ยนไปมากจริงๆ
ทั้งแกและฉันก็คิดว่าแปลกมาตลอด
นิสัยก็เปลี่ยน วิธีการพูดก็เปลี่ยน
ท่าทางตอนยิ้มด้วย
ที่สำคัญแววตาของยัยนั่น
ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย
สายตาตอนที่เธอมองฉัน
เหมือนมีบางอย่าง…
ก็แค่พูดเฉยๆ น่ะ พูดเฉยๆ
แล้วแกคิดว่าที่เธอพูดจริงไหมล่ะ
ไม่รู้สิ
แต่ถ้าลองสมมติว่าสิ่งที่มินจูพูดคือเรื่องจริง
ก็จะอธิบายได้เลย
ว่าทำไมช่วงนี้มินจูถึงไม่เหมือนคนเดิมที่เรารู้จัก
รวมถึง
เหตุผลที่ฉันไม่รู้สึกใจเต้น
เวลาอยู่กับมินจูเหมือนเมื่อก่อนแล้วด้วย
ว่าไงนะ
เพราะฉันไม่ได้รู้สึกกับมินจูเหมือนเดิมแล้ว
ตอนแกบอกว่าแกชอบมินจู
ฉันก็เลยไม่รู้สึกโกรธขนาดนั้น
อ้าว งั้นแกไม่ได้โกรธฉันเหรอ
ใช่สิ
ไม่โกรธก็บอกสิ
ฉันโคตรรู้สึกผิดที่บอกแกเลยนะรู้ไหม
นั่นไม่ใช่เรื่องที่แกจะคิดมากรึเปล่า
ไหนว่าใกล้จะไปอเมริกาแล้วไง ชอบมินจูแล้วยังไงต่อ
ไหนๆ ก็พูดออกมาแล้ว
ที่ฉันไม่ได้บอกแกเรื่องย้ายไปอเมริกาน่ะ
ไม่ใช่เพราะฉันไม่เห็นแกเป็นเพื่อนนะ
แต่คือ
คือแบบว่า
เอาเป็นว่าขอโทษที่ไม่ได้บอกแกนะ
คือฉันน่ะ
ถ้าจะพูดขอโทษไร้สาระละก็หยุดไปเลยนะ
ทำอะไรของแก ลอกเลียนแบบเหรอ
ลิขสิทธิ์ฉันนะโว้ย
ลิขสิทธิ์อะไรของแก
- ไม่กินแล้วเหรอ - เฮ้ย เดี๋ยว
ทำไม ก็แกกินเหลือนี่
ว่าแต่เราต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ
ควอนมินจูทำให้ฉันเจอเรื่องแบบนี้
ส่งรูปไปตอนนั้นนึกว่าจะหยุดเสนอหน้า
แต่กลับไม่รู้สึกรู้สาสักนิด
ถ้าเพื่อนๆ เห็นรูปพวกนี้
มินจูต้องรู้สึกแย่มากแน่
ต้องเจอแบบนี้แหละ คนอย่างมันจะได้เจียมตัว
จะได้ไม่กล้าไปไหนมาไหนกับนัมชีฮอนอีกไง
อะไรกัน
หรือพวกแกไม่อยากทำ
- ไม่ใช่… - ไม่อยากทำก็กลับไปซะ
เปล่าๆ ไม่ใช่แบบนั้น ติดสิ ติดอยู่นี่ไง
- ไม่มีคนใช่ไหม ปิดเลยๆ - ไปกันเถอะ
- จริงๆ เลย - ไปกัน
- น่ากลัว - โอ๊ย ทำไงดี
แป๊บนึงนะ
สงสัยตื่นเต้นไปหน่อย ปวดท้องจัง
- ขอเข้าห้องน้ำแป๊บนึง - งั้นรีบไปรีบมาเลย
มีใครจะไปด้วยกันบ้าง ฉันกลัวน่ะ
เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อนละกัน อยากเข้าห้องน้ำอยู่พอดี
รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวมา
- เดี๋ยวมานะ - จริงๆ เลย
ทำไมไม่ไปตั้งแต่เมื่อกี้
ใครจะไปรู้ล่ะ
หือ อะไรน่ะ
อะไรกัน ไปแล้วเหรอ
สงสัยงอนหนีกลับก่อนอีกแล้วละสิ
อารมณ์ร้ายจริงๆ บยอนดาฮยอน
ก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วไหม
เราก็กลับกันเถอะ
เดี๋ยวค่อยง้อดาฮยอนกันพรุ่งนี้ก็ได้
โอเค ไปเถอะ
- น่ากลัวชะมัด - สุดๆ
ดาฮยอนคิดยังไงถึงชวนมาโรงเรียนเวลานี้กันนะ
จะมีผีออกมารึเปล่าก็ไม่รู้
อย่าพูดถึงผีสิ เดี๋ยวก็ออกมาจริงๆ หรอก
ว้าว บยอนดาฮยอน มาเช้าเชียวนะ
หลับเหรอ
นี่
มีเรื่องอะไรน่ะ
- เลือด เลือดนี่ - อะไรน่ะ
เพื่อนห้องเราตายเหรอ
มีเรื่องอะไรเหรอซูจิน
บยอนดาฮยอนตายแล้ว
หา
แต่สภาพตอนเจอศพค่อนข้างแปลกน่ะ
อาจจะถูกฆาตกรรมก็ได้
คนที่เจอบยอนดาฮยอนคนแรกคือฮเยมี
เธอต้องตกใจมากแน่ๆ ทำยังไงดี
พอจะบอกได้ไหมว่า
ตอนแรกดาฮยอนอยู่ในสภาพไหน
หนูเข้าไปในห้องเรียนค่ะ
ดาฮยอนฟุบลงกับโต๊ะ
ตอนแรกหนูคิดว่าหลับก็เลยเรียกชื่อ
แต่เห็นไม่ตอบ หนูก็ลุกไปดู
แล้วหนูก็เห็นกองเลือด
อยู่ใต้เก้าอี้ของดาฮยอนค่ะ
โอเค
จำได้ไหมว่าก่อนถึงห้องเรียนมีใครอยู่แถวนั้นบ้าง
หรือพอจะเห็นใครเดินออกจากห้องเรียนไหม
ไม่เห็นใครเลยค่ะ
วันนี้หนูออกจากบ้านเร็ว
นึกว่าตัวเองจะถึงโรงเรียนเป็นคนแรกด้วยซ้ำ
- คุณครูคะ - อื้อ
ถ้าสมมติว่าตอนนั้น
คนร้ายยังอยู่ที่เดิมแล้วเฝ้าดูหนูอยู่ล่ะคะ
ตอนนี้หนูก็ตกอยู่ในอันตรายเหมือนกันใช่ไหม
- ไม่หรอก - ครูคะ
ไม่เป็นไรนะลูก ใจเย็นๆ ก่อน
หนูจะทำยังไงดี
- หนูกลัวค่ะ - ใจเย็นๆ ก่อน
พอแค่นี้ก่อนได้ไหมครับ
ทำยังไงดี
ร้องไห้เหรอ อย่าร้อง
- ไปกันเถอะจีฮี - ทำยังไงดี
ออกไปก่อน
ต้องใช่แน่ๆ
ควอนมินจูต้องเป็นคนฆ่าดาฮยอนแน่
รูปที่ติดในห้องเรียนหายไปหมดเลยนะ
จะมีใครดึงออกถ้าไม่ใช่ควอนมินจู
ควอนมินจู
ต้องโกรธที่เห็นรูปพวกนั้นก็เลยฆ่าดาฮยอนแน่ๆ
ถ้างั้นคิวต่อไปก็คือเราสองคนน่ะสิ
แต่เราไม่ได้ติดรูปพวกนั้นเพราะอยากทำนี่นา
เดี๋ยวก่อน พวกเธอพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่
รูปอะไรเหรอ
หัวหน้าทีม ทางนั้นเป็นไง เสร็จแล้วเหรอ
เรียบร้อยแล้ว
นี่ มีเรื่องอะไรเหรอ
วันนี้ยกคลาสน่ะ ให้ทุกคนกลับบ้านได้
- ทำไมล่ะ - เห็นว่าห้องม.ห้าทับสาม
มีเด็กผู้หญิงตายน่ะ
โคตรน่ากลัวเลย
ห้องสามเหรอ ห้องสามใคร
ไม่รู้ชื่อนะ เห็นว่าถูกฆาตกรรม
ตอนนี้โรงเรียนโคตรวุ่นวาย
วันนี้ยกคลาส ทุกคนกลับบ้านได้
กลับบ้านไปซะ ด้านหลังนั้นก็กลับเลย
นัมชีฮอน นัมชีฮอน!
จองอินกยู
เห็นว่ามีผู้หญิงห้องเราตาย
ไม่ใช่มินจู
ไม่ใช่ควอนมินจูเหรอ
เมื่อกี้ฉันเห็นมินจูเดินเข้าโรงเรียนมา
งั้นใครตายล่ะ
บยอนดาฮยอน
ว่าไงนะ ทำไมถึงเป็นบยอนดาฮยอนล่ะ
นัมชีฮอน จองอินกยู
ควอนมินจู เธอโอเคใช่ไหม
รู้เรื่องบยอนดาฮยอนรึยัง
อือ ที่จริงฉันอยากคุยกับพวกนายเรื่องนี้แหละ
แต่คงพูดที่นี่ไม่ได้
ยังไงวันนี้ก็ต้องกลับบ้าน
งั้นไปที่บ้านฉันกันเถอะ
โอเค
พวกเราเดาผิดหมดเลย
คนที่ส่งรูปมาให้ฉันตอนนั้น
ไม่ใช่คนที่ทำร้ายฉัน แต่คือบยอนดาฮยอน
ทำไมบยอนดาฮยอน ต้องถ่ายรูปเธอแล้วส่งไปให้ด้วยล่ะ
คงไม่ชอบที่ฉันกับนายสนิทกัน
ก็เลยส่งรูปแบบนั้นมาให้
ตั้งใจทำให้ฉันกลัว
เธอรู้ได้ยังไง
จียงซอนกับพัคจีฮีเล่าให้ฟัง
แต่พอฉันไม่กลัว
ดาฮยอนเลยแอบถ่ายรูปฉันเปลี่ยนเสื้อผ้า
ตอนคาบพละเอาไว้
แล้วเมื่อคืนก็เอารูปพวกนั้น ติดไว้ในห้องเรียนหลายสิบรูปเลย
ฉันคิดว่า…
ฉันว่าการตายของบยอนดาฮยอนอาจเกี่ยวกับฉัน
เกี่ยวยังไง
ตอนเช้าที่ทุกคนมาถึงห้องเรียน รูปพวกนั้นก็หายไปหมดแล้ว
บยอนดาฮยอนไม่ใช่คนเอาออกแน่
งั้นก็แปลว่ามีบุคคลที่สาม
แกะรูปพวกนั้นไปหมดเลยน่ะสิ
ใช่
ถ้าให้ลองคาดเดาเหตุการณ์
ตอนที่บยอนดาฮยอนนำทีมติดรูปพวกนั้น
คนร้ายคงซ่อนตัวอยู่ในนั้น แล้วค่อยแกะรูปออกจนเกลี้ยง
จากนั้นก็ฆ่าบยอนดาฮยอน
ถ้างั้นคนที่ทำร้ายเธอ
กับคนที่ฆ่าบยอนดาฮยอนคือคนเดียวกันเหรอ
ที่จริงฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างย้อนแย้ง
ไอ้คนที่ทำร้ายฉันตอนนั้นทำฉันเกือบตายมาแล้ว
แต่คราวนี้กลับแกะรูปพวกนั้นออก
เหมือนจะแก้แค้นให้ฉันยังไงยังงั้น
งั้นก็กลับมาที่เดิมน่ะสิ
คงต้องรอผลจากตำรวจก่อนถึงจะรู้ได้สินะ
คดีบยอนดาฮยอนอาจไม่เกี่ยวกับคดีเธอเลยก็ได้
อย่าเพิ่งคิดมากจนเกินไป
แกจะไปแล้วเหรอ
ใช่ ไม่ต้องรีบกังวลไปก่อนหรอก
ตอนเช้าเธอคงตกใจมาก นั่งพักสักหน่อยนะ
ฉันไปส่งอินกยูก่อนนะ
อื้อ
เหตุผลที่คนที่เคยทำร้ายมินจูฆ่าบยอนดาฮยอน
แล้วแกะรูปพวกนั้นออกไป
อาจเพราะแบบนี้รึเปล่า
แบบไหน
ถ้าฉันเป็นคนร้าย
คนที่ทำร้ายควอนมินจูได้จะมีแค่ฉันเท่านั้น
เพราะมินจูเป็นของของฉันชั่วนิรันดร์
ดังนั้น ฉันทำร้ายมินจูได้ก็จริง
แต่จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนแตะต้องมินจูเด็ดขาด
แค่ลองสมมติดูเฉยๆ
ตกใจหมดเลย
จะมีไอ้บ้าที่ไหนถึงกับฆ่าคนตาย
เพราะไม่อยากให้คนอื่นยุ่งกับของของตัวเองวะ
นั่นสินะ ฉันแค่ลองจินตนาการดูเอง
- ไปก่อนนะ - อือ บาย
นัมชีฮอน พวกนี้นายทำขึ้นมาเองหมดเลยเหรอ
ใช่
นายฝีมือดีนะเนี่ย เอาดีทางนี้ได้เลยมั้ง
- ฉันน่ะเหรอ - ใช่สิ เหมือนมืออาชีพทำเลย
เป็นแค่งานอดิเรกเองนะ
เรียนเก่งแต่ก็อย่าซ่าให้มากนัก
วันหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่รู้ ฝึกทักษะเอาไว้ก็ดี
ตอนปี 2023 น่ะ จบปริญญาตรีก็ยังหางานยากเลย
อยู่ยากกว่าตอนนี้เยอะ
ก็คงถูกของคุณแหละครับ คุณฮันจุนฮี
ทำไม ก็เธอคือฮันจุนฮีไม่ใช่เหรอ
นายคิดว่าตอนนั้นที่ฉันพูด
เป็นเพราะอยากให้นายกับอินกยู คืนดีกันไม่ใช่เหรอ
ตอนแรกก็ใช่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
ทำไมล่ะ
ถ้าเธอพูดเพ้อเจ้อจริงๆ ก็เพ้อเจ้อได้สมเหตุสมผลเกินไปน่ะสิ
แล้วก็แววตาของเธอต่างจากเมื่อก่อน
แววตาของฉันคือยังไงนะ
ก็นั่นแหละ เอาเป็นว่า
พอเธอเอาแต่พูดแบบนั้น ฉันก็เริ่มเชื่อขึ้นมาจริงๆ
แล้วก็เริ่มอยากรู้แล้วด้วยว่า
ฮันจุนฮีจากปี 2023 มีชีวิตยังไงบ้าง
เธอเคยพูดว่าเธอทำงานเก่ง อยู่ในบริษัทดีๆ
มีเพื่อนเยอะ เข้ากับคนอื่นได้ดีใช่ไหม
แล้วเป็นยังไงอีกเหรอ
จะฟังแล้วเอาไปล้ออีกรึไง
ไม่ใช่สักหน่อย
แค่อยากรู้ว่าฮันจุนฮีที่ฉันชอบเป็นคนแบบไหน
ให้มากกว่านี้ก็เท่านั้นเอง
เมื่อกี้นาย
เพิ่งสารภาพว่าชอบฉันอีกรอบ
แบบเป็นธรรมชาติมากเลยรู้ตัวไหม
จริงด้วยแฮะ
ฉันจะไปเอาเครื่องดื่มมาให้นะ
- อื้อ - เธออยากดื่มอะไร
ฉันเอาอะไรก็ได้
อะไรก็ได้นะ
ฮันจุนฮี
บอกแล้วไงว่าอย่าหวั่นไหวกับนัมชีฮอน
วาดรูปเก่งซะด้วย
ยอนจุน
ภาพนี้นายวาดเหรอ
ใช่
นายวาดใครเหรอ
- เพื่อนน่ะ - เพื่อนงั้นเหรอ
เพื่อนคนไหน
ก็แค่เพื่อนคนนึง
เดี๋ยวเถอะ ตอบกำกวมแบบนี้ยิ่งน่าสงสัยนะยะ
รักแรกของนายเหรอ
ไม่รู้สิ
ทำไม
ทำไมภาพนี้ถึงมาอยู่ตรงนี้ได้
ทำไม
นี่ ฮันจุนฮี มีส้มกับองุ่น
เลือกอย่างนึงสิ
เธอเป็นอะไรน่ะ
ฮันจุนฮี เธอเป็นอะไร
นายคือคูยอนจุนจริงๆ
ตั้งแต่แรก
นายคือคูยอนจุนมาตั้งแต่แรก
ว่าไงนะ
จุนฮี
นี่ ฮันจุนฮี
นี่ บอกให้ตื่นได้แล้วไง
ยัยนี่ ฉันนึกว่ามีเรื่องอะไรซะแล้ว
เป็นอะไรรึเปล่า
นาอึน
เธอมาที่นี่ได้ยังไง
โทรหาตั้งกี่สายเธอก็ไม่รับ
ถึงต้องมาหานี่ไง
เธอเป็นอะไรน่ะ
- เธอจะไปไหน - โทษทีนะ ไว้เดี๋ยวเล่าให้ฟัง
เฮ้ย!
มีเรื่องอะไรรึเปล่า
นัมชีฮอนคือคูยอนจุนใช่ไหมคะ
เหมือนที่ฉันไปอยู่ในร่างของมินจูตอนปี 1998
ยอนจุนก็เข้าไปอยู่ในร่าง ของนัมชีฮอนเหมือนกันใช่ไหม
ใช่ไหมคะ
ได้โปรดบอกฉันทีเถอะ
เถ้าแก่รู้เรื่องนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ
นะคะ
ฉันจะตอบเธอเอง
จุนฮี
นาย
นายคือนัมชีฮอน
หรือคูยอนจุนน่ะ
นายเป็นใครกันแน่
จุนฮี
(ปีค.ศ. 2002)
วันนี้คงจะชนะแหละเนอะ
- เกาหลีของเรา - สุดยอดจริงๆ
น่าภาคภูมิใจสุดๆ
เกาหลีใต้
(หนังสือเดินทางเกาหลีใต้ นัมชีฮอน)
เรียบร้อยค่ะ
วางแผนจะอยู่ถึงเมื่อไหร่คะ
อยู่หนึ่งสัปดาห์ครับ ถึงวันพุธหน้านะ
รับทราบค่ะ
รบกวนกรอกข้อมูลตรงนี้นะคะ
หาห้องพักยากมากเลยนะครับ
ตรงกับช่วงฟุตบอลโลกด้วยค่ะ ไม่ว่าที่ไหนก็เต็มแบบนี้แหละค่ะ
ไปอยู่ต่างประเทศมาใช่ไหมคะ
ครับ ผมเรียนอยู่ที่อเมริกาครับ
ช่วงนี้เป็นบรรยากาศเทศกาลทั่วเมืองเลยค่ะ
กลับมาถูกจังหวะเลยค่ะ
(แบบฟอร์มเข้าเยี่ยม ผู้ต้องหา: จองอินกยู)
(ความสัมพันธ์: เพื่อน)
ผู้ต้องหาปฏิเสธการเข้าเยี่ยมครับ
ฝากบอกด้วยว่าไม่ต้องการให้มาเยี่ยม ไม่ต้องมาหาอีกแล้ว
ไม่ทราบว่า
จะฝากเงินในเรือนจำได้ยังไงบ้างครับ
อื้อ ไม่ต้องห่วงหรอก ผมจะกลับไปตามแผนเดิม
หือ
ไม่ได้เจออินกยูหรอก
อื้อ
จะกินให้ครบทุกมื้อครับ ไม่ต้องห่วง
แม่ก็อย่าหักโหมนะ
ครับ
(น้ำตา ซอจีวอน)
(หวังว่าเพลงนี้จะพานายไป ในที่ที่มีความสุขที่สุดนะ)
นัมชีฮอน เอาคืนมา
- เอามานะ - ทำไมเล่า
มองออกไปนอกหน้าต่าง
เมื่อแสงไฟเริ่มดับลงทีละดวง
ฉันเขียนจดหมายส่งถึงฟ้า
รีบมาเร็ว นัมชีฮอน!
ไปกันเถอะ
ฉันไม่อาจลืมเธอได้เลย
ฉันจึงเก็บน้ำตา
ส่งไปถึงท้องฟ้า
แม้ว่าเธอจะไม่ได้รัก
แต่หากเธอกลับมาหาฉัน
จะล้มตัวลงนอนเคียงข้างเธอตรงนี้
บอกเธอว่าฉันนั้นลืมไม่ได้
ฉันรักได้เพียงแต่เธอ
เธอคนนี้ คนที่ฉันจะเฝ้ารอ
วันที่จดหมายน้ำตาส่งไปถึงท้องฟ้า
สักวันหนึ่ง เธอคงจะกลับมา
กลับมาหาฉัน
ฉันขอเชื่ออย่างนั้น
และเก็บน้ำตารอ
แม้ว่าเธอจะไม่ได้รัก
แต่หากเธอกลับมาหาฉัน
จะล้มตัวลงนอนเคียงข้างเธอตรงนี้
บอกเธอว่าฉันนั้นลืมไม่ได้
ฉันรักได้เพียงแต่เธอ
เธอคนนี้ คนที่ฉันจะเฝ้ารอ
- ขอทางหน่อยค่ะ - คนไข้รถชน
ระหว่างทางมาโรงพยาบาลไม่รู้สึกตัวเลยครับ
- ชีพจรล่ะ - เจ็ดสิบ ห้าสิบครับ
หนึ่ง สอง
- เตรียมเครื่องกระตุกหัวใจไฟฟ้า - ได้ค่ะ
หนึ่ง สอง
สิบสอง สิบสาม สิบสี่
สิบห้า สิบหก
พร้อมแล้วค่ะอาจารย์หมอ
- ชาร์จ 150 จูล - ค่ะ
หนึ่ง สอง สาม ปั๊ม
สองร้อยจูล
หนึ่ง สอง สาม ปั๊ม
คนไข้ครับ
คนไข้
คนไข้ ได้ยินเสียงผมรึเปล่า
ยอนจุน
แม่ แม่คะ ยอนจุน!
ลูกโอเคไหม
นี่แม่นะ จำแม่ได้รึเปล่า
ไอ้เด็กคนนี้
แม่นึกว่าแกจะไม่รอดแล้ว
ยอนจุน ที่นี่โรงพยาบาลนะ
แกไม่ได้สติมาอาทิตย์นึงแล้ว
พวกเราเป็นห่วงแกแค่ไหนรู้รึเปล่า
คุณเป็นใครครับ
แกเป็นอะไรไป
ไม่รู้เหรอว่าเราคือใคร
- ยอนจุนเหรอครับ - ใช่สิ ยอนจุน
นี่แก
จำชื่อตัวเองไม่ได้เหรอ
นายคือยอนจุนใช่ไหม
ฉันคิดถึงนาย
ยอนจุน ตายแล้ว ทำยังไงดี
(ชื่อผู้ป่วย: คูยอนจุน)
- เกิดอะไรขึ้นลูก - นอนลงก่อน
- เรียกคุณหมอเร็ว - ค่ะ
ปีนี้
ปีนี้ปีอะไรเหรอครับ
ก็ต้องปี 2007 สิลูก
ปี 2007 เหรอ
เมื่อกี้
ยังเป็นปี 2002 อยู่เลยนะ
ยอนจุนเป็นอะไร
ยอนจุนลูก
ในความฝันฉันชื่อฮันจุนฮี ไม่ใช่ควอนมินจู
แล้วนาย
นายไม่ใช่นัมชีฮอนแต่คือคูยอนจุน
ไม่จริง
เป็นไปไม่ได้
นี่ไม่มีทางเป็นเรื่องจริง
ไม่มีทางเป็นจริงสิ
(สิบปีหลังวิกฤตไอเอ็มเอฟ)
ปี 2007 นี้นับเป็นปีที่ 10 หลังจากเกาหลีใต้เจอกับวิกฤตไอเอ็มเอฟ
หากเราทะลุเป้าการเติบโต ทางเศรษฐกิจได้ร้อยละสี่สำเร็จ
ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศของเรา
จะเข้าสู่ยุคล้านล้านดอลลาร์ได้สักที
และจะขึ้นสู่ลำดับที่ 10 ของโลก
แม้จะกลายเป็นประเทศที่พัฒนาทางเศรษฐกิจได้
แต่ภาคธุรกิจทั้งหลาย ก็ยังมีปัญหาต้องแก้ไขอีกมากมาย
อาจารย์หมอบอกว่าจากการตรวจ
ไม่พบอาการผิดปกติของสมองนะ
การที่จำอะไรไม่ได้
อาจเกิดจากภาวะช็อกเพราะอุบัติเหตุ
ผมอยากรู้ว่าอุบัติเหตุเกิดขึ้น
ได้ยังไงครับ
แก
เกิดอุบัติเหตุรถชนระหว่างไปเที่ยวกับเพื่อน
- เพื่อนเหรอครับ - ใช่
แกนั่งรถที่แทฮาขับไง
จำได้รึเปล่า
ไม่เลยครับ
ผมจำได้ว่าตัวเองนั่งรถเมล์อยู่คนเดียว
แทฮาคือใคร
แล้วทำไมผมถึงอยู่บนรถของเขาได้
จำอะไรไม่ได้เลย
แล้วตอนนี้เพื่อนที่ชื่อแทฮาอยู่ที่ไหนครับ
แทฮา
เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ
ไม่มีโอกาสได้ช่วยชีวิตด้วยซ้ำ
ถ้าจำไม่ได้ ก็ไม่ต้องพยายามจำหรอก
สิ่งสำคัญคือแกชื่อคูยอนจุน
เป็นน้องชายคนเดียวของพี่
รู้แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
กระบวนการจ้างพนักงานชั่วคราว และเลิกจ้างพนักงานเพื่อจัดระเบียบ…
คูยอนจุนเหรอ
พวกเขามีรายรับเทียบเท่าแรงงาน…
คูยอนจุน
ทำให้ส่งผลที่เรียกว่าผลกระทบสองขั้ว
โดยเฉพาะปี 2003 เป็นต้นมา
ช่องว่างระหว่างรายได้ 20 เปอร์เซ็นต์สูงสุด กับ 20 เปอร์เซ็นต์ล่างสุดนั้น
เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเป็นปีที่สี่แล้ว
บันทึกสถิติสูงสุดเมื่อปี 2006 โดยเพิ่มขึ้นถึง 6.95 เท่าครับ
แม้มีการเรียกร้องว่าถึงเวลา ให้ความสำคัญกับการแจกจ่ายสวัสดิการ
แต่อีกด้านหนึ่งยังมองว่า ควรพัฒนากลไกการเติบโต
จนกว่าเกาหลีใต้จะได้ชื่อว่า เป็นประเทศพัฒนาแล้วอย่างแท้จริง…
จองอินกยู!
เกิดอะไรขึ้นกับมินจู
ทำไม
มินจูถึงเป็นแบบนี้
นี่ จองอินกยู
พูดอะไรสักอย่างสิ ทำไมมินจูเป็นแบบนี้!
ฉันฆ่ามินจูเอง
แกหมายความว่ายังไงวะ
นัมชีฮอน
ฉันเป็นคนฆ่ามินจูไง
ยอนจุน เป็นอะไรรึเปล่า
ฝันร้ายเหรอ
ถึงบ้านแล้ว ลงไปกันเถอะ
เข้าบ้านกัน
เอ้า
กินข้าวกันนะ
อาหารโรงพยาบาลจืดสนิทเลยสิ ไม่ได้กินดีๆ เลยใช่ไหมล่ะ
ทำไมล่ะลูก ไม่อร่อยเหรอ
แม่ทำอย่างอื่นให้ไหม อยากกินอะไรบอกมาเลย
ไม่นะครับ ผมกินได้
กินซี่โครงตุ๋นด้วยสิ
ลูกชอบซี่โครงตุ๋นไม่ใช่เหรอ
เอ้า กินนี่ด้วยนะ
ค่อยๆ ให้น้องเถอะแม่
(ขนส่งข้ามเมืองนกซาน)
(วันเสาร์นี้เราจะปิดร้านถาวร ขอบคุณสำหรับความรักที่มีให้เสมอมา)
(27 เรคคอร์ด)
เขยิบมาชิดกันอีกหน่อย
เอ้า จะถ่ายละนะ
หนึ่ง สอง สาม
คุณน้าครับ
ชีฮอนเหรอ
ชีฮอนใช่ไหม
สบายดีไหมครับ
แก
มาที่นี่ได้ยังไง
(น้ำตา ซอจีวอน)
ถ้างั้นแกหมายความว่า
แกคือชีฮอนจริงๆ
แต่ตอนนี้อยู่ในร่างของคูยอนจุนเหรอ
ครับ
มินจู
ไม่สิ ผมหมายถึงแฟนที่ตายไปของฮันจุนฮีน่ะครับ
รอบนี้ดันเป็นผมที่พูดจาเพ้อเจ้ออีกแล้วใช่ไหม
ฮันจุนฮี
ตื่นขึ้นมาในร่างของควอนมินจู
ส่วนนัมชีฮอน
ตื่นขึ้นมาในร่างของคูยอนจุน
งั้นที่มินจูพูดตอนนั้น
ก็เป็นเรื่องจริงทั้งหมดสินะ
ครับ
ที่ผ่านมาน้าเป็นยังไงบ้างครับ
หลังจากมินจูจากไป
ทุกอย่างก็เละเทะไปหมด
แม่มินจูร้องไห้แทบทุกวัน
ส่วนฉันเอง
ก็ละเลยงานที่ร้านอยู่พักใหญ่
โลกก็เปลี่ยนไปด้วย
ผู้คนก็เลิกฟังเทปกับซีดีแล้ว
เพราะแบบนี้
ฉันจึงตัดสินใจเลิกทำร้านนี้ แล้วย้ายไปเปิดร้านกาแฟในโซลแทน
- ร้านกาแฟเหรอครับ - ใช่
จะว่าไปก็เป็นเพราะมินจู…
ไม่สิ เพราะฮันจุนฮีนั่นแหละ
ตอนนั้นมินจูบอกฉันว่า
ฉันจะเป็นเถ้าแก่เจ้าของร้านกาแฟ
ถ้าอยากรอดในตลาดที่แข่งขันสูงละก็
ให้ฝึกฝนทำงานบาริสต้าเอาไว้แต่เนิ่นๆ
ภาพของมินจูที่นั่งอ่านหนังสือบนโต๊ะตัวนั้น
ยังชัดเจนอยู่เลย
เรื่องที่ฮันจุนฮีพูดตอนนั้น
เกี่ยวกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอนาคต
ถ้าฉันฟังแล้วเชื่อเธอบ้างสักนิด
ก็คงจะหยุดเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นได้
คุณน้าครับ
ไม่ใช่ความผิดของน้าหรอกครับ
ตอนนั้นเราทุกคน
ไม่มีใครเชื่อเธอเลย
ใช่แล้วละ
มาเสียใจเอาตอนนี้
ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว
ไม่ทราบว่า
หลังเกิดอุบัติเหตุตอนปี 2002
น้าได้ยินข่าวเกี่ยวกับผมบ้างไหม
หลังจากเกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่
(ม.ปลายนกซาน)
ก็รู้แค่ว่าแกนอนอยู่ที่โรงพยาบาล
นอกนั้นก็ไม่ได้ยินข่าวอะไรอีกเลย
แล้วอินกยูล่ะครับ
อินกยูเป็นยังไงบ้าง
อินกยูเหรอ
นี่ ควอนมินจู มาเคาะใส่ฉันทำไม
- โทษที ไม่ได้ตั้งใจ - เธอจงใจแกล้งชัดๆ
- บอกว่าไม่ได้ตั้งใจไง - เธอไม่ตั้งใจนะ
ไม่ตั้งใจบ้าบออะไร ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคน
จงใจแกล้งชัดๆ
นัมชีฮอน เวลาคนจงใจแกล้งน่ะ
ทำแบบนี้ต่างหากล่ะ!
- แบบนี้ไง - นี่ ควอนมินจู
- อินกยู - หลบไปเดี๋ยวนี้
- ไม่หลบ - นายพลาดแล้วล่ะ
- ยกโทษหน่อย - บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ
- นี่ ควอนมินจู - จับตัวไว้เลย
นี่ ควอนมินจู ถ้าจับได้เธอตายแน่
นัมชีฮอน จับให้ได้เร็วเข้า
(ไซเวิลด์)
(ควอนมิน…)
(ฮันจุน…)
ปี 1988
(มินิโฮมเพจของฮันจุนฮี)
(ขอบคุณที่แวะมาพื้นที่ของจุนฮีคนสวยค่ะ)
(สัมมนาวิชาการคณะบริหารธุรกิจ ม.ซองดง)
(มหาวิทยาลัยซองดง)
คำบรรยายโดย ชลภัทร ภัทรฤทธิกุล