นายถูกจับแล้ว
คุกเข่าลง
ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย
ชูมือขึ้นๆ
วิลเลี่ยม แม่บอกให้เอาเสื้อผ้าไปซักไง
บิลลี่ นายจะไปไหน
ซักผ้า
ซักให้ฉันด้วยสิ
ไม่
ขอให้เชอร์แมนมาเล่นงานนาย
"คาบรินี-กรีน ค.ศ. 1977"
ถ้านายเห็นเขา บอกเราด้วย
เราไม่อยากให้เขาทำร้ายเด็กแถวนี้อีก เข้าใจนะ
"เห็นชายคนนี้บ้างไหม"
และนั่นคือความจริง พวกเด็กๆ...
พวกนั้นยังหาตัวเขาอยู่
แค่อย่าออกจากบ้านยามวิกาล แค่นั้นเอง
ฉันก็ว่างั้น
- ไม่มีข้อมูลใหม่เลย - ไม่รู้สิ
เราได้ยินเสียงร้องจากในตึก
จะลองเข้าไปตรวจดู
แคนดี้แมน
- ตื่นเต้นเหรอ - อะไรนะ
เธอมัวแต่หมุนขวด
"คาบรินี-กรีน ค.ศ. 2019"
- ดูกระวนกระวายน่ะ - เปล่านี่
- ไม่ - ใช่
เธอตื่นเต้นไหม
ไม่เลย ฉันกำลังจะได้ไปตีซี้กับพี่สาวเธอ
แล้วเธอรู้สึกยังไงกันแน่
ก็ดีนะ
นี่ไวน์อะไร ของวอลกรีนส์เหรอ
หรือของรอธส์ไชลด์
เรามีมอสคาโต้ในตู้เย็น ถ้ามันถูกปากนายมากกว่า
โพสต์เมตส์น่าจะมีบริการส่งไวน์
นี่ใช่ผลงานคุณหรือเปล่า
ใช่ แต่วาดนานแล้ว
เขาไม่ชอบที่ฉันแขวนไว้บนนั้น
ถึงจุดๆ หนึ่งก็ทำใจแหละ
แต่นายยังทำใจไม่ได้สินะ สองปีวาดได้แค่ภาพเดียว
จริงๆ แล้วนายเป็นแรงบันดาลใจฉัน แต่เราดันไม่ค่อยเจอกันไง ทรอย
ให้ตายเถอะ พอได้แล้ว
- กัดเขาตลอดเลย - ขอบคุณ
- เอาเลย - ให้มันหายใจก่อน
เขายังเคืองที่เราไม่ยอมให้เขาเป็นนายหน้า
รู้ก็ดีแล้ว
น่าสงสาร ยอมทนได้ไง
ไม่ใช่นะที่รัก เธอยังไม่รู้ความจริงเ รื่องอสังหาฯ ที่ชิคาโก
เขาชอบเธอ...
ถึงได้แอ่นก้นให้เธอซะขนาดนั้น
ก็แอ่นตลอดไม่ใช่เหรอ
เธอซื้อแพงเกินไปนะบรี แค่ภายในที่ดูดี
มันอยู่ใกล้แกลเลอรี่
ก็สมเหตุสมผลดี
แล้วอะไรล่ะที่ไม่ดี
ดีทุกอย่าง
ฉันบอกพี่สาวฉันหลายครั้งแล้ว ละแวกนี้มันเฮี้ยน
- มันก็เฮี้ยนทุกที่แหละ - ทรอย อย่าพูดแบบนั้น
ก็ได้ เธอดันมาเลือกที่เคยเรียกว่าหลุมดำ
และก็นรกบนดิน
แล้วก็ย่านร้อยศพ
เดี๋ยวนี้เรียกว่าอะไร
คาบรินี-กรีน
มันเป็นโครงการของรัฐ
เขาขายบ้านราคาถูก ในย่านที่ชื่อเสียงไม่ดี
ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย
ใช่ เพราะพวกเขาทุบมันทิ้ง และสร้างตึกขึ้นมาใหม่
พูดอีกแบบหนึ่ง คนผิวขาวสร้างสลัมขึ้นมา...
แล้วทุบทิ้งตอนที่รู้ว่า มันกลายเป็นสลัม
- ไม่ได้ว่านะ - ไม่เป็นไรครับ
พวกเขาทำให้มันน่าอยู่แล้ว
ฉันน่าจะหาที่ดีกว่านี้ได้นะ
พวกเขาบอกว่า จะพัฒนาย่านนี้ให้ดีขึ้น
ย้ายคนไปโน่นมานี่...
แต่จริงๆ แล้วพวกเขาแค่ทุบมันทิ้ง เพื่อที่จะพัฒนาพื้นที่โดยรอบ
อ้อ อย่างที่นี่เหรอ
อยากฟังเรื่องสยองขวัญสักเรื่องไหม
- ไม่ - แต่ฉันอยากเล่า
ฉันบอกว่าไม่ฟังไง
ทรอย...
ให้ตายเถอะ
เชื่อเขาเลย
ขอให้น่ากลัวจริงๆ เถอะ
นี่คือเรื่องเล่า...
เกี่ยวกับผู้หญิงชื่อเฮเลน ไลล์
นางเป็นนักศึกษาปริญญาโทผิวขาว ที่กำลังทำวิทยานิพนธ์...
เกี่ยวกับเ รื่องเล่าอันลึกลับของคาบรินี-กรีน
นางมาที่คาบรินี-กรีนสองสามครั้งเ พื่อทำการวิจัย
ถามคำถามกับชุมชน ถ่ายรูปกราฟฟิตี...
รูปผู้คน
และอยู่มาวันหนึ่ง...
จู่ๆ นางก็...
สติแตก
นางตัดหัวร็อตไวเลอร์
ตอนที่ตำรวจไปถึงที่นั่น...
นางอยู่ในห้องอพาร์ตเมนต์ กวาดมือและเท้าตัวเองบนกองเลือด
แหวะ เรื่องโกหก
- ทรอย - ฉันว่าโม้
- ไปฟังมาจากไหน - ไม่มีทางฆ่าร็อตไวเลอร์ได้
นั่นสิ เธอไปโดนเขาหลอกมาแล้ว
มีคนเอาเรื่องนี้ไปลงข่าวด้วย ไปหามาอ่านซะ
ทางการจับตัวนางไปขัง...
แต่นางหนีออกมาได้แทบจะในทันที
นางออกอาละวาดต่อ
สังหารเหล่าผู้เคราะห์ร้ายศพแล้วศพเล่า และจากนั้น...
ทารกคนหนึ่งในละแวกนั้น ถูกลักพาตัวไป
แม่ของเด็กใจสลาย ทุกคนออกตามหาตัวเด็ก...
แต่ไม่พบ
ในคืนฉลองรอบกองไฟประจำปี...
ท่ามกลางสายตาของทุกคนในคาบรินี...
เฮเลนปรากฏตัวขึ้น...
พร้อมกับเครื่องบูชายัญ
นางวิ่งเข้าใส่กองไฟพร้อมทารกในอ้อมแขน แต่พวกเขาสกัดไว้ทัน
นางเหมือนกับคนที่เสียสติไปหมดสิ้น ดิ้นสู้อย่างบ้าคลั่ง
แต่เด็กก็ถูกช่วยเอาไว้ได้
ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นกับทารกนั่น...
เฮเลนยืนขึ้น...
และเดินเข้าไปในกองไฟ
และนางก็ตายคาที่ในกองไฟนั่น
มอดไหม้เป็นตอตะโก...
ใจกลางย่านคาบรินี-กรีน
โรเซ่ของฉันยังอยู่ในตู้เย็นหรือเปล่า
ไม่เอามอสคาโต้เหรอ
มอสคาโต้เป็นไวน์ของหวาน
บาย บรี-บรี
รักนะ ยินดีที่ได้รู้จัก
แอนโธนี ขยันหน่อย
พี่สาวฉันไม่อยากเลี้ยงดูนาย ไปชั่วชีวิตนะ
ลดหุ่นลงและหยิบพู่กันขึ้นมาซะ
- ทรอย... - ไม่เอาน่า
เขาตลกดี
เขาชอบพูดกวนประสาท
เขาพูดถูก
ฉันดีใจที่ทรอยได้คบกับคนปกติบ้าง
ฉันเหนื่อยกับการที่ต้องไปรู้จักกับ พวกแฟชั่นดีไซเนอร์ชาวยุโรปพวกนั้น
อยู่ไหนน่ะ
พรุ่งนี้ไคลฟ์จะมากี่โมง
สิบโมงเช้า
คุณพร้อมจะโชว์ภาพวาดให้เขาดูไหม
คิดว่าพร้อมนะ
เขาน่าจะชอบผลงานฉันนะ
เธอฆ่าร็อตไวเลอร์จริงๆ ด้วย ให้ตายสิ
ฉันไม่สนหรอก
ฉันไม่อยากขนหัวลุกก่อนนอน ในบ้านที่เพิ่งซื้อมาหรอกนะ
บ้านใหม่ของคุณไม่มีผีสิงหรอก
ถึงขนาดขายในซิลโลว์ด้วย
บ้านใหม่ของเราต่างหาก
โทษที
มานี่เลย
นายเป็นใครกันวะพวก
ก็...
นี่คือแอนโธนี แมคคอยเมื่อสองปีก่อน
ฉันอยากได้แอนโธนี แมคคอยแห่งอนาคต
อยากได้ภาพวาด ที่ให้ความหวังของวงการศิลปะในชิคาโก
ฝีมือของดาวรุ่งที่ฉันเห็นแวว ตั้งแต่ตอนเรียนจบ
ฟังนะ ฉันไม่อยากออกไปวิ่งเต้น...
เพื่อหาคนอื่นมาแทนภาพของนาย...
แต่นายเป็นคนเดียว ที่ยัง ไม่แสดงความสามารถให้ฉันเอามาใช้ได้เลย
ฉันกำลังคิดแนวใหม่อยู่
ไปค้นคว้าเรื่องบรรพบุรุษของนายสิเพื่อน
ฉันกำลังคิดถึงโครงการบ้านผู้ยากไร้
- อย่างเช่นการใช้อำนาจของพวกคนขาว... - คนผิวขาว
ใช่ ว่าทำไมถึงเกิดช่องว่างระหว่างชนชั้น และการทอดทิ้งสังคมของคนผิวสี...
โดยเฉพาะคนผิวดำ
ใช่ เหมือนที่บ้านเกิดนาย
ใช่ บรอนซ์วิลล์
แต่เซาธ์ไซด์มันซ้ำซากไปแล้ว
หรือคาบรินี-กรีน
ฉันหิวแล้ว
เหมือนกัน
บายที่รัก คืนนี้เราต้องไปที่บ้านแม่เธอนะ
หนึ่งทุ่ม
บาย
"คาบรินี-กรีน อดีตและปัจจุบัน"
"คาบรินีทาวเวอร์ถูกทุบทิ้ง แต่ห้องแถวยังอยู่"
"เฮเลน ไลล์"
"กองไฟ เฮเลน ไลล์"
"นักโทษหนีคดีเฮเลน ไลล์ ตายในกองไฟ"
เมื่อก่อนไม่เห็นตำรวจโผล่หัวมาแถวนี้เลย
นอกจากว่าจะมาจับใครสักคน
แต่นั่นก็นานมาแล้ว
เดี๋ยวนี้มาตระเวนไม่เลิกเลย
พอตกดึกก็มาตรวจแถวบ้านพวกเรา
จอดรถตำรวจไว้แถวๆ นี้
คอยรักษาความปลอดภัยให้เรา...
ไม่ก็คอยเฝ้าดูเรา
คุณอยู่แถวนี้มานานแล้วสินะ
ใช่ ตั้งแต่ก่อนที่เขาจะทุบตึกทิ้งอีก
วิลเลี่ยม เบิร์ค
แอนโธนี แมคคอย
ให้ผมช่วยไหม
บ้านแสนสุข
หลายอย่างอาจจะเปลี่ยนไป แต่บางอย่างไม่เปลี่ยนแปลง
สบายดีไหม พี่ชาย
ไปถามคนผิวขาวแถวนี้เรื่องชาโตญ่า เคลลี่ หรือแดรเทรล เดวิสสิ
คงงงเป็นไก่ตาแตก
แต่ถ้ามีผู้หญิงผิวขาวตายในย่านนี้ ข่าวนั่นจะอยู่ไปอีกทั้งชาติ
คงเป็นข่าวที่น่าติดตามมั้ง
ผมขอจดข้อมูลได้ไหม
มันทำให้สงสัยว่า อะไรทำให้คนสติแตกขนาดนั้นได้
เฮเลน ไลล์มาที่นี่เพื่อตามหาแคนดี้แมน
ถ้าถามฉัน ฉันว่าเธอเจอเขาแล้ว
แคนดี้แมนเป็นใคร
สำหรับฉัน แคนดี้แมนคือชายคนหนึ่ง ขื่อว่าเชอร์แมน ฟิลด์
มีมือข้างหนึ่งเป็นตะขอ
คนแถวนี้รักเขา เขาจะออกไปยืน...
และแจกลูกอมให้พวกเรา สมัยฉันยังเด็ก
วันฮาโลวีนของปีหนึ่ง...
มีคนเจอใบมีดโกนในลูกอมของเด็กผิวขาว
ตำรวจมาที่นี่เพื่อล่าตัวเชอร์แมน แต่เขาหายตัวไป
อยู่มาวันหนึ่ง...
ฉันเจอเขาตัวเป็นๆ
เขาซ่อนตัวอยู่ในกำแพง
เราได้ยินเสียงร้อง...
ฉันได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัว
เอาล่ะ ไปจับเขากัน มาเร็ว เร่งเข้า
เร็วเข้า ไปกันเลย รีบสิ
ไปเร็ว วิ่งเลย
ไป เร็วเข้า ให้ไว
ทางนี้!
พาเด็กคนนี้ออกไปเร็ว
เข้าไปๆ เร็วเข้าสิ
เขาโดนรุม
"ซักรีด - ชั้นใต้ดิน"
เขาถูกซ้อมจนตายตรงนั้น
ไม่
รู้ไหมว่า เจออะไรสองสัปดาห์ต่อมา
เด็กยังเจอใบมีดโกนในลูกอม
ทำให้เรารู้ว่า เชอร์แมนเป็นผู้บริสุทธิ์
ไร้พิษภัย
แต่นั่นไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เราเห็นเขา
ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี
บีชอว์ถอนตัวจากงานแสดงของฉัน
ฉันบอกให้พาเธอเขาไปบำบัดตั้งนานแล้วนี่
เธอก็หาทางสิ
ว่าไง
คุณลืมนัดของแม่คุณ
เวรกรรม ผมขอโทษ
ช่วยโทรไปหาแม่ด้วย
- พรุ่งนี้ - เมื่อวานก็บอกพรุ่งนี้
และคุณยังโชคดีที่ยังใช้เวลากับแม่ได้
หลายคนไม่มีโอกาสแบบนั้น
แม่สบายดีไหม
แม่พูดประมาณว่าฉันให้เงินคุณ คุณเลยไม่ไปเยี่ยมท่าน
นิสัยแม่ยังเหมือนเดิมสินะ
- หยุดเลย - เยี่ยมมาก
ผมอยากให้คุณดูอะไรบางอย่าง
ฉันต้องขึ้นไปข้างบนไหม
อยู่ตรงนั้นแหละ
ก็ได้...
ใบหน้าเชอร์แมนโดนซ้อมซะเละ จนดูไม่ออกว่าเป็นใคร...
และเรื่องราวเริ่มต้นจากตรงนั้น
เรื่องที่คนเห็นเขาแถวคาบรินี
เห็นเขาออกมาทำร้ายคน
พอเวลาผ่านไป ชื่อของเขาก็ถูกลืม แต่ทุกคนกลับเรียกว่าแคนดี้แมน
คุณคิดว่าไง
ภาพมันก็สื่อออกมาตรงๆ
ไม่กระตุ้นให้ผู้ชมตีความเอง แบบว่า...
ทำให้คนมองความรุนแรงในภาพ เป็นเรื่องธรรมดาจนเกินไป
งั้นเหรอ...
แต่เห็นภาพแล้วรู้สึกยังไง
มัน...
เจ็บปวด
ผมรู้สึกผูกพันกับมันมาก
สมองไม่เคยโล่งแบบนี้มาก่อนเลย
เหมือนมันช่วยทำให้ฉันรู้ว่า ควรทำอะไรในตอนนี้
ที่รัก เยี่ยมไปเลย
ฉันมั่นใจว่า ไคลฟ์จะต้อง...
มีอีกเรื่องหนึ่ง
ตำนานเล่าว่า ถ้าคุณเอ่ยชื่อเขาห้าครั้ง ในขณะที่ส่องกระจกอยู่...
เขาจะปรากฏตัวในภาพสะท้อนมาฆ่าคุณ
ดังนั้น...
ผมคิดว่า เราน่าจะ...
คุณคิดเรื่องอะไร
เรียกเขามา
ไม่เด็ดขาด
ไม่
แคนดี้แมน
แอนโธนี
- แคนดี้แมน - แอนโธนี ไม่นะ
- แคนดี้แมน - หยุดนะ หยุด
- แคนดี้แมน - หยุด
โอเค
- อย่าเอ่ยครั้งสุดท้ายนะ - โอเค ก็ได้ๆ
- แคนดี้แมน - แอนโธนี เล่นไม่เลิกนะ
ไม่นะ หยุด
มือคุณเป็นอะไร
โดนผึ้งต่อย
จริงเหรอ
ใช่ โคตรเจ็บ
น่าจะเจ็บอยู่
จูบหน่อยสิ
ไปไกลๆ เลย
ช่วยด้วย
"แอนโธนี แมคคอย เรียกชื่อข้า 2019"
"วิธีปลุก แคนดี้แมน"
"เพียงมองไปในกระจก และพูดชื่อเขาห้าครั้ง"
เราไปกันเถอะจ๊ะ
ได้ไปสักที
ปีที่แล้ว เราจัดบูธเดี่ยวที่ฟรีซ แอลเอกับเจมิสัน
น่าประทับใจมาก
เราสานต่อผลงานพวกนี้จากที่นั่น
ซึ่งเขากำลังเรียบเรียงฟิล์มภาพเคลื่อนไหวเ ก่า และฉายซ้ำในรูปแบบใหม่
เชิญตามสบาย ถ้าอยากได้อะไรก็บอกนะคะ
ผลงานแหวกแนวจากที่ผ่านมาพอสมควร
เอาเลยครับ ลองเปิดดู
ผมพยายามเชื่อมโยงหลายเหตุการณ์ ที่มันเกิดขึ้นในสถานที่เดียวกัน
ซึ่งมันคือการรวบรวมโศกนาฏกรรมไว้ทั้งหมด
แล้วนำมาปะติดปะต่อถึงผลลัพธ์ในปัจจุบัน
บริอันนา บอกแฟนเธอด้วย จะกั๊กนักวิจารณ์ไว้คนเดียวไม่ได้นะ
เหตุสุดวิสัยน่ะ
เหรอ ไม่น่า...
ฉันได้ยินมาว่า มันซับซ้อน
ก็ดูเธอสนใจผลงานดีนี่
เงาบนกระจกเชิญชวน ให้คุณเรียกหาตัวตนของคุณ
ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องไม่สมควร ที่มายืนเฝ้าผลงานตัวเอง
เหมือนพวกไร้มารยาท
ผลงานจะบอกเอง
มันบอกแน่
นัยยะจิกกัดเรื่องราวซ้ำซาก...
เกี่ยวกับความรุนแรง ในวงจรการปรับปรุงพื้นที่อยู่อาศัย
แต่คนแบบพวกคุณ เป็นต้นเหตุปัญหาอย่างที่รู้กัน
หมายความว่าไง
ศิลปิน
พวกศิลปินมักจะพยายามหา บ้านเช่าราคาถูกในชุมชนแออัด
จะได้ติ๊สแตกอยู่ในสตูดิโอของตัวเอง โดยไม่ต้องดิ้นรนออกไปหางานทำ
ฉันไปหาอะไรดื่มก่อนนะ
- ควรจะลองไหม - อะไร
เรียกชื่อแคนดี้แมน
อย่าเชียวนะ จะเ รียกพี่มืดที่ตายแล้วมาทำอะไร
ไม่เอาน่า เรื่องหลอกเด็ก
แล้วจะลองของไปทำไม
คนผิวขาวชอบแกว่งเท้าหาเสี้ยนนะ
แคนดี้แมน แคนดี้แมน
เงียบเลย นี่ หยุดนะ
- แคนดี้แมน - เอ๊ะ อีนี่
แน่ล่ะ ฉันติดค้างบริอันนาซะแล้ว
เธอแนะนำฉันให้รู้จักเธลมา โกลเด้น เมื่อสามปีก่อน
นายยังติดค้างฉันอยู่
และ...
โทนี่ ใช่ไหม
ฉันชอบการที่นายฉีกแนวออกมาแบบนี้
การตีความแบบเดิม มันมันซ้ำซากน่าเบื่อ
ฉันชอบที่นายซ่อนความหมายของภาพ จนไม่รู้ว่าจะสื่ออะไร
โคตรฉลาดเลย
ผลงานของนาย ไม่ใส่จินตนาการเลยรึไง
ไปหาแรงบันดาลใจมาจากไหนกัน
จากร้านขายของยี่สิบบาทเหรอ
ฉันเจอแรงบันดาลใจในสตูดิโอของฉันเอง
ไอ้ปากดี
นี่
นี่พวกแก ไอ้พวกชอบซ้ำเติม
- นี่ ไปกันเถอะ - อะไรวะ
ไคลฟ์
คิดเหรอว่านายจะได้มาอยู่ที่นี่ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ
นายไม่ไปหายาคุมกำเนิด...
- ให้เด็กฝึกงานก่อนกินตับกันเหรอ - ทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง
ไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย นี่คิดด่าฉันอยู่แล้วสินะ
ก็ใช่น่ะสิ ไอ้หอกหัก
ไม่เป็นไร จะว่าอะไรฉันก็เชิญเลย
ไม่เป็นไร ฉันกินของฉันอยู่แล้ว
ฉันรู้
ขอบคุณที่มาร่วมงาน
ฉันไม่เอาด้วยแล้ว
บอกตามตรง ถ้าเธอคุมอารมณ์แฟนตัวเองไม่ได้...
เธอคุมไม่ได้แล้ว
นั่นสิ แล้วเคยขอบคุณบ้างไหม
ไม่เลย ตอนนี้ทำมาเป็นโอหัง รับความจริงไม่ได้
ทำตัวให้ฉันอึ้งเข้าไปอีก
แค่คิดเอางานของแฟนเธอ มาแสดงในคืนนี้ก็พลาดแล้ว
พลาดเรื่องเดียว
เธอจบเห่แล้ว และโทษใครไม่ได้นอกจากตัวเอง
อย่าร่วมเตียงกับคนร่วมงาน
ความรักจะแยกเราจากกัน
ให้ตาย เจอร์ริกา รู้กันหมดแล้วว่าเธอชอบจอย ดิวิชั่น
แล้วไอ้นี่ มันยังไงนะ
เรื่องอะไร
นี่ไง
พูดอะไรห้าครั้งหน้ากระจกเหรอ
ถามฉันได้ไง เธอเตรียมงานคืนนี้ เจอร์ริกา
"แคนดี้แมน"
แต่อย่าพูดเลยดีกว่า
ฉันไม่อยากให้เธอตายคืนนี้
อย่างน้อยก็ขอกินเธอก่อน
ที่แท้ก็ปอดแหกนี่เอง
รู้อะไรไหม ฉันเปลี่ยนใจแล้ว พูดไป
อยากลองมีอะไรกับศพสักครั้งก่อนตายเหมือนกัน
งั้นจัดกันตรงนี้เลย
ไม่ ฉันอยู่ที่นี่ทั้งวันแล้ว
เถอะน่า
แคนดี้แมน
เอาจริงเหรอ
เงียบ ไอ้ปอดแหก
แคนดี้แมน
เห็นไหม
ไม่มีอะไร
นิทานหลอกเด็ก
ของจริงเหรอเนี่ย
นี่ของจริงเหรอ
บ้าไปแล้ว
อะไรกันวะ!
ใครน่ะ
อะไรกันวะ
เวรเอ๊ย!
เวรแล้ว
ฉิบหาย รีบออกสิวะ
ต้องรีบโกยแล้วโว้ย
บ้าเอ๊ย
อย่า! อย่า!
หยุด หยุดเถอะ
ไม่นะ ไม่
ไอ้พวกมักง่าย...
การฆาตกรรมเกิดขึ้น...
หลังงานเปิดตัวเหล่าจิตรกรของแกลเลอรี่
ศพถูกค้นพบหน้าภาพวาดหนึ่ง...
ฝีมือของแอนโธนี แมคคอยชื่อว่า "เรียกชื่อข้า"
เจ้าหน้าที่ตำรวจบอกว่า พวกเขากำลังสืบสวน...
"เรียกชื่อข้า"
พวกเขาพูดชื่อฉัน
กับภาพวาดของฉัน
ไม่รู้สิ แค่...
รู้สึกดีที่มีคนเอ่ยถึง
แต่จะว่าไป...
นี่มันข่าวร้ายชัดๆ
จริงเหรอ
ไคลฟ์
พ่อคะ
ไปนั่งตรงนั้นทำไม
ไง
ลูกคงไม่รู้สินะว่าพ่อน่ะบินได้
ใช่ไหมล่ะ
พ่อจะบินให้ดู
แอนโธนี?
แอนโธนี
คุณเป็นอะไรหรือเปล่า
ผมฝันร้าย
ฉันก็เหมือนกัน
มันเป็นยังไง
อะไรเป็นยังไง
ความฝันน่ะ
เดี๋ยวผมออกไป
แอนโธนี
ฉันไม่รู้มันคืออะไร และไม่รู้คุณรู้ได้ยังไงว่ามันมีอยู่จริง
แต่นี่คือทุกอย่างที่เ รามีเกี่ยวกับ "เฮเลน ไลล์"
ผมไม่รู้หรอก ผมถึงได้มาถามไง
นี่แหละค่ะ
ขอบคุณมากครับ
ค่ะ ฉันเจอมันในหมวด "อาชญากรรมจริง"
นักศึกษาภาคพิเศษนี่ไม่ไหวเลย
คุณเป็นนักศึกษาเหรอ
บางสิ่งที่เกิดขึ้น...
ในคาบรินีตลอดหลายปีที่ผ่านมา...
ความรุนแรงสุดโต่งอันน่าประหลาด
ราวกับว่าความรุนแรง คือพิธีกรรมอะไรบางอย่าง
สิ่งที่แย่ที่สุด...
ชาวบ้านต่างกลัวที่จะแจ้งตำรวจ
คงสามัคคีกันไม่ปากโป้ง พวกเขากลัวตำรวจ
แล้วก็โยนความผิดให้แคนดี้แมนตลอด
มันอาจเชื่อมโยงไปถึงการอัญเชิญก็ได้
มันชัดเจนว่าไม่มีใครแต่งเรื่องนี้ขึ้นมา
มันเกิดขึ้นจากจิตใต้สำนึกโดยรวมของชุมชน
เครื่องมือในการอยู่รอดที่วิวัฒนาการมาจาก ความต้องการปกป้องชุมชนและลูกๆ...
จากความน่าสะพรึงกลัวของคนข้างใน
เบอร์นาเด็ตกับฉันลองเรียกชื่อเขาดู
ผลที่ตามมามันน่าแปลกใจดีเหมือนกัน
ความรู้สึกเหมือนเรากำลังถูกใครแอบตามอยู่
เหมือนมีภาพเคลื่อนไหวที่เห็น สะท้อนในเงากระจก
แต่ฉันเข้าใจนะ มันรู้สึกอึดอัด...
แต่ดึงดูดใจอย่างอธิบายไม่ถูก กับการรู้ว่าจะได้เจอผี
ปัดโธ่
...และเธอได้ยินเสียง
คุณจำชื่อเธอได้ไหม
ฉันคิดว่าเธอชื่อรูธี่ จีน...
และเธอได้ยินเสียงทุบกระแทก...
เหมือนมีใครพยายามทุบกำแพงให้เป็นรู
"แม่"
รูธี่โทรแจ้งตำรวจ เธอบอกว่ามีคนทะลุกำแพงออกมา
พวกเขาไม่เชื่อเธอ
พวกเขาคิดว่าเธอบ้า
เธอจึงโทรแจ้งตำรวจอีกครั้ง แต่พวกเขาก็ไม่ยอมเชื่อเธอ
กว่าพวกเขาจะไปถึงที่นั่น เธอก็ตายแล้ว
เธอถูกยิงเหรอ
ไม่ใช่
เธอถูกฆ่าด้วยตะขอ
ใช่
มันเป็นเรื่องจริงเหรอ
เรื่องจริงสิ ฉันอ่านเจอในหนังสือพิมพ์
แคนดี้แมนฆ่าเธอ
นั่นสิ แต่ฉันไม่รู้เรื่องนั้นหรอก
ผมจะออกไปข้างนอก
เรามีนัดมื้อเย็นคืนนี้
ผมไม่รู้จะไปนานแค่ไหน
แจ็ค ไฮด์จะบินมาจากนิวยอร์ก...
และเขาไม่เคยมาชิคาโก
อย่าทำเรื่องนี้พังอีกล่ะ
ไม่เป็นไรหรอกน่า
ทำเพื่อฉัน
อย่าทำชีวิตฉันพัง
สองอาทิตย์ที่ผ่านมามันบ้ามากเลยนะ
เรียกว่าบ้ามันยังน้อยไป
คุณน่าจะพอเดาออก ฉันจะไม่เขียนเกี่ยวกับงานนิทรรศการแล้ว
แต่คงเปลี่ยนเป็นบทความที่ครอบคลุม...
ถึงผลงานที่ถูกนำมาแสดง และแรงจูงใจที่ชักนำไปถึงการฆาตกรรม
งั้นเหรอครับ
เลยอยากขอความเห็นจากคุณสักหน่อย
ผมไม่ค่อยรู้อะไรมากนัก
ผลงานของคุณมันน่าขนลุก...
ซึ่งมันน่าสนใจนะจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
มันเป็นเรื่องบังเอิญ
ฉันไม่ได้บอกว่าคุณเป็นคนผิด...
และฉันก็ไม่ได้พูดว่า มีผีอาละวาด...
ฆ่าพ่อค้างานศิลป์อันโด่งดัง ตามเรื่องเล่าเก่าแก่
ฉันแค่จะพูดว่า...
เพียงชั่วข้ามคืน ผลงานคุณดูเหมือน...
เป็นนิรันดร์
จากนี้เอายังไงต่อ
ผมจะขยายเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องราว
ผมหวังว่าจะได้จัดการแสดงเดี่ยว...
ทุกอย่างเกี่ยวกับแคนดี้แมน กระจายข่าวไป
ฉันเห็นด้วยเลย
ผมแปลกใจที่ความเห็นของคุณ เกี่ยวกับงานของผมเปลี่ยนไปในเชิงบวก
ความชอบมันเปลี่ยนกันได้
ดูเหมือนคุณยังไม่เข้าใจมัน
ฉันเข้าใจ เรื่องชุมชน การปรับปรุงพื้นที่ อะไรพวกนั้น
ศิลปินช่วยพัฒนาชุมชน
คุณคิดว่าใครสร้างชุมชนขึ้นมาล่ะ
รัฐตัดสวัสดิการของชุมชนออก และปล่อยให้มันตาย
จากนั้นก็เชิญนายทุนเข้ามาและบอกว่า...
"เฮ้ย พวกศิลปินทั้งหลาย...
"พวกคนหนุ่มสาว คนผิวขาว ถ้าเลือกได้ก็เอาแค่คนผิวขาว...
"มาอยู่ย่านนี้สิ มันถูก
"และถ้าคุณทนอยู่ไปได้อีกสองปี เราจะเอาซูเปอร์มาร์เก็ตมาเปิดให้"
คุณอยากมีส่วนร่วมกับตำนาน ใช่ไหม
ในฐานะนักวิจารณ์ ฉันคิดว่าฉัน...
การมีส่วนร่วมกับผลงานของผมจริงๆ...
เพื่อ "เข้าถึงมัน"...
คุณควรพูดมันออกมา
- พูดอะไร - พูดชื่อเขาไง
ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน
- พูดตอนนี้ยังได้เลย - ไม่
ผมขอท้าคุณ
ประตูจะเปิดทางด้านขวาที่สเตทแอนด์เลค
เปลี่ยนเส้นทางไปรถไฟสายสีแดง ที่สเตทแอนด์เลค
แอนโธนี...
ฟินลีย์
คุณไม่เป็นไรใช่ไหม
- ผมนึกว่า... - อะไร
ผมต้องไปแล้ว
ระวังหน่อยค่ะ
ฉันชอบมาที่นี่
เหมือนอยู่ต่างจังหวัด แต่ก็น่าตื่นเต้น
โอ้วคุณเจอดาเนียล แฮร์ริงตันหรือยัง
เธอเป็นหัวหน้า...
ภัณฑารักษ์ที่เอ็มซีเอ
มันแปลกมากที่เรายังไม่เคยเจอกัน
ฉันอยากเจอคุณมานานแล้ว
อย่าเพิ่งเริ่มสิ
ฉันขอเริ่มก่อน ไคลฟ์จำเป็นต้องตายจริงๆ เพื่อให้บริอันนาเป็นอิสระ
ขอโทษที
เจมิสันกำลังจัดงานที่แกลเ ลอรี่ฉันในนิวยอร์ก
มันน่าจะเป็นโอกาสที่ดีสำหรับคุณ...
จะได้แสดงฝีมือที่แท้จริงออกมา
มาที่เมืองใหญ่สิ
ฉันจะแนะนำให้คุณรู้จักผู้ใหญ่ในวงการ ถ้าคุณมาที่นิวยอร์ก
ว้าว ขอบคุณค่ะ
ฉันคิดมาสักพักแล้วว่า อยากลองไปลุยที่นั่นด้วยตัวเอง
คุณไม่อยากเปลี่ยน
มาทำงานกับศิลปิน แทนที่จะไปไล่ตามหนี้ลูกค้าเหรอ
คุณสามารถจัดวางระบบใหม่ให้องค์กรได้นะ
ลองแวะมาที่พิพิธภัณฑ์บ้างสิ
ได้ค่ะ ก็ดีเหมือนกันนะคะ
นี่มันอะไรกัน
- มีอะไร - เกิดอะไรขึ้น
ฟินลีย์ สตีเฟ่นส์ถูกพบเป็นศพในบ้านของเธอ
สามีเธอเป็นคนไปเจอ
น่าสงสาร เขาเลยตกเป็นผู้ต้องสงสัย
ผมต้องไปแล้ว
แอนโธนี
แอนโธนี?
เขาคือใครกันแน่
แคนดี้แมนไม่ได้มีแค่เขา แคนดี้แมนคือความทุกข์ของเหล่าคนผิวสี
ยังมีคนอื่นอีกเหรอ
ซามูเอล อีแวนส์
โดนรุมระหว่างจลาจล ในการปรับปรุงพื้นที่อาศัยช่วงยุค 50
วิลเลี่ยม เบลล์ถูกศาลเตี้ยในช่วงยุค 20
แต่เหยื่อรายแรก จุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด...
เกิดขึ้นช่วงค.ศ. 1890
มันเป็นเรื่องที่เฮเลนเจอ เรื่องราวของแดเนียล โรบิไทล์
เขามีชีวิตที่ดี เดินทางไปทั่วประเทศ เพื่อวาดภาพเหมือนให้พวกคนรวย
ส่วนใหญ่เป็นคนผิวขาว และทุกคนต่างชอบเขา
แต่นายรู้อยู่ว่ามันเป็นยังไง
พวกเขาชอบแค่งานเรา แต่ไม่ใช่ตัวเรา
วันหนึ่ง เขาได้รับการว่าจ้าง...
ให้ไปวาดภาพลูกสาวเจ้าของโรงงานปศุสัตว์ รายใหญ่ในชิคาโก
และแล้ว...
โรบิไทล์แหกกฎอันร้ายแรงที่สุดในสมัยนั้น
พวกเขาตกหลุมรักกัน
มีอะไรกัน จนเธอตั้งท้อง
หญิงสาวบอกพ่อของเธอ และจากนั้น...
เขาจ้างคน...
ให้ไปล่าตัวโรบิไทล์...
สั่งพวกนั้นให้ค่อยๆ ทรมานเขา
ไล่ล่าเขาที่นี่ตอนกลางวันแสกๆ
เขาเหนื่อยจนล้มทั้งยืน ใกล้หอคอยที่ถูกทุบทิ้งในแถบเชสต์นัท
พวกมันซ้อมเขา
ทรมานเขา
พวกมันตัดแขนเขา และยัดตะขอเกี่ยวเนื้อเข้าไปแทน
จากนั้นก็ราดรวงผึ้งไว้บนอกเขา และปล่อยให้ผึ้งต่อย
ฝูงชนเริ่มมามุงดูว่าเกิดอะไรขึ้น
รู้ไหมจบยังไง
พวกมันจุดไฟเผาเขา...
และในที่สุดเขาก็ตาย
แต่เรื่องราวแบบนั้น...
ความทุกข์ทรมานแบบนั้น...
คงอยู่ไปตลอดกาล
นั่นแหละแคนดี้แมน
ถ้างั้น...
เขามีตัวตนสินะ
เบลล์มีอยู่จริง ซามูเอล เชอร์แมน แดเนียล โรบิไทล์ ทุกคนมีอยู่จริงหมด
แคนดี้แมนคือการรับมือของพวกเรา ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจริง
และยังคงเกิดขึ้นจวบจนทุกวันนี้
พักผ่อนเถอะ พ่อหนุ่ม
พรุ่งนี้นายจะรู้สึกดีขึ้นเอง
อย่ามองภาพพวกนั้น
นี่มันบ้าอะไรกัน
คุณไม่ควรเห็นภาพพวกนี้
แอนโธนี แค่เห็นภาพพวกนี้ มันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายนะ
เกิดอะไรขึ้น
ผมคิดว่า...
- ผมพลาดไปแล้ว บรี - หมายความว่าไง
ผมปลุกเขาขึ้นมา
ใคร
สัญญานะว่าจะไม่คิดว่าผมบ้า
แอนโธนี ใคร
โอ้ พระเจ้า...
- เบิร์คบอกผมว่า... - ให้ตายเถอะ ใครคือเบิร์ค
จากร้านซักรีด เขารู้เรื่องมันทั้งหมด
รู้เรื่องอะไร
แคนดี้แมน
- แคนดี้แมนไม่มีจริง - ผมเห็นเขา
แคนดี้แมนไม่มีจริง แอนโธนี
รู้ไหมว่าอะไรมีจริง ฉันไง
ฉันไงแอนโธนี นี่สิของจริง
คุณไม่เข้าใจ
ที่รัก ฉันจะพิสูจน์ให้ดู...
ได้ โอเค
แคนดี้แมน
ไม่
แคนดี้แมน
อย่า...
พูดชื่อเขา
อย่าเข้ามานะ
บริอันนา...
อย่าตามฉันมา
ลองไอ้บ้าจอมอาละวาดมาที่นี่สิ
ไอ้จิตรกรใจทราม ถ่อยเกินคำบรรยาย
เกรดี้จะตื้บให้เละเลย
- ใช่ไหมล่ะ เกรดี้ - ถ้าฉันต้องตื้บ...
- ...ฉันก็จะตื้บ - เขาพูดออกมาเลยว่า...
"ผมปลุกแคนดี้แมนขึ้นมา" และฉันก็แบบ...
แคนดี้แมนมีจริงที่ไหนกันคะ
บอกแล้วว่าอย่าไปคบพวกดูดีแค่ภายนอก...
สร้างภาพไปเรื่อย งานการไม่รู้จักหาทำ...
ทรอย พอก่อน
ผู้ชายที่ชอบเรื่องลี้ลับไม่เ คยอยู่ในสายตาฉันเลย
พอได้แล้วทรอย หยุดพูด
อะไร ฉันพูดเรื่องจริง ถ้าเกรดี้โผล่มา...
ขว้างกระจกแบบนั้น...
กระจก
เขาพูดถูก
เอาล่ะ...
จัดนี่สักหน่อย
ส่วนเธอช่วยเลิกด่าก่อน
มานี่
อย่ามาหวานกันแถวนี้
ฉันคุยกับแม่...
แม่อยากเลิกใช้บริการโกดังเก็บของ...
เราจะได้จัดการกับผลงานของพ่อซะที
ฉันคิดว่า บางทีเราน่าจะ...
ขายหรือว่า...
ถ้าเธออยากเก็บอะไรไว้...
ฉันไม่อยากเก็บอะไรไว้ในบ้านฉัน ขอบคุณ
งั้นก็ขาย ไม่ก็จัดนิทรรศการ เธอน่าจะหาพื้นที่จัดงาน...
ฉันจะไม่จัดนิทรรศการ ของสิ่งที่ฆ่าพ่อหรอกนะ ทรอย
เธอจะปิดบังทุกอย่าง...
- และหวังให้ลืมไปเองไม่ได้หรอก - ทรอย
เธอไม่ต้องอยู่ข้างศิลปิน...
ทุกครั้งที่เขาสติแตกหรอกนะ
ขอโทษนะ
บรี
ฉันดีใจที่เธอมาหานะ
เธออยากอยู่นานแค่ไหนก็ได้...
แต่ต้องไม่เรียกแคนดี้แมนมา
ใครจะไปทำอย่างนั้น
ว่าไงจ๊ะ
ทรีน่าเมาเละเทะเมื่อสุดสัปดาห์
- ทุกคน ฉันควรทำยังไงกับผมฉันดี - ไม่มีใครสนหรอก แอนนิกา
แอนนิกา ดูนี่สิ
ทรีน่าเมาปลิ้นเลย ดูสิ
- นี่ที่ไหน - บ้านซาแมนธา
- พระเจ้าช่วย - น่าเศร้ามาก
- เวรกรรม - ดูที่หล่อนอ้วกออกมาสิ
ให้ตายเถอะ ต่อหน้าทุกคนเลย
พวกเธอเคยได้ยินเรื่องแคนดี้แมนไหม
ช่างเถอะ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ขอผ่าน...
- ไม่เอาน่าบู๊ฟ อย่าปอดแหกสิ - ทำไมล่ะ
- เล่นด้วยกันมันอบอุ่นดีออก - อย่าสิบู๊ฟ เราประจำที่กันแล้ว
ก็ได้
- เอาล่ะ พร้อมนะ - แคนดี้แมน
พูดพร้อมกันสิ ยัยบื้อ
แคนดี้แมน
- ไม่เอาด้วยแล้ว - โธ่เอ๊ย
อีกสองครั้ง
แคนดี้แมน
อีกครั้ง
แคนดี้แมน
เรายังมีชีวิตอยู่ ไงต่อ
ไง ทรีน่า
ไปกันเถอะ
ไงทรีนี่ อาการเมาค้างเป็นยังไงบ้าง
เธอเมาเละเทะเลย
ทรีน่าเมาเหมือนหมาเลย
- อย่าให้เธอดื่มมากขนาดนั้น - นั่นมันระหว่างเธอกับพระเจ้า
ทรีน่า เธอทำประตูพัง
เฮลีย์ ฉันยังเด็กเกินกว่าจะตายนะ เปิดสิ
ฉันก็พยายามเปิดอยู่
ทุกคน...
อะไรกันวะเนี่ย
เดี๋ยว ฉันลืมบุหรี่ไฟฟ้า
บู๊ฟ
ฉันว่านะ เธออย่า...
บู๊ฟ
เธอจะทำอะไรน่ะ
ให้ตายเถอะ เลิกงี่เง่าได้แล้ว
อย่าไปตรงนั้นเลย เฮลีย์
อะไรวะเนี่ย เซลีน นี่ไม่ตลกเลยนะ
พวกเรา อะไรกันวะ แบบนี้ไม่ตลกนะ
ไม่นะ
เราพยายามปรับเปลี่ยนแนวทางให้สดใหม่ ตลอดสองสามปีที่ผ่านมา...
และภัณฑารักษ์คนเก่าเป็นคนเก่ง แต่ยังปรับแนวทางได้ไม่ดีนัก
ฉันสังเกตเห็นว่ามีการเปลี่ยนแปลงหลายจุด...
ตั้งแต่คุณทำงานที่นี่
หวังว่ามันจะดีขึ้นแหละ
ฉันดีใจมากที่ได้พบคุณที่นัดมื้อค่ำของแจ็ค
ใช่ คุณรู้ไหม
เขาน่าจะพยายามนัดเรา เจอกันก่อนหน้านั้น
เรื่องไคลฟ์มันบ้ามาก
ได้ยินว่าคุณเป็นคนเจอศพพวกเขา
ใช่...
คุณได้กลายเป็นแบบอย่างให้ใครหลายคน ท่ามกลางเรื่องวุ่นวายนี้
ความคิดด้านงานแสดงของคุณก็ฟังดูดีมาก
คุณกล้ามากที่ฉีกแนวของตัวเองออกมา
อันที่จริง มันมีส่วนประกอบอยู่หลายอย่าง...
เพื่อเพิ่มความหลากหลาย เหมือนงานของอาร์โนลด์
ศิลปะแบบแอบสแตรคท์ถูกตีความ โดยการใช้จิตใต้สำนึกมานานแล้ว...
- และฉันแค่อยากเจาะจงกับองค์ประกอบ - แน่นอน
แต่ระหว่างโศกนาฏกรรมเมื่อเร็วๆ นี้ และเรื่องราวของพ่อคุณ...
คุณมีเรื่องราวที่น่าสนใจมาก
ใช่
และสายตาในการหาศิลปินดาวรุ่ง
คุณทำงานกับแอนโทนี แมคคอย มานานแค่ไหนแล้ว
แค่ไม่กี่ปีเอง
คณะกรรมการฉันกำลังฮือฮา เรื่องผลงานของแมคคอย
เราน่าจะรวบรวมผลงานของเขา มาจัดแสดงดูนะ
และของศิลปินคนอื่นที่คุณจับตามองอยู่ด้วย
ชุมชนแถบนอร์ธไซด์ที่เคยรู้จักกันในชื่อ...
คาบรินี-กรีน ต่างต้องตะลึงกับฆาตกรรมหมู่ ที่โรงเรียนโกลินคอลเลจเพร็พ
ตำรวจได้เบาะแสที่เชื่อมโยงไปถึง ฆาตกรรมในวงการศิลปะ...
โดยเจาะจงไปที่ภาพวาดชื่อ เรียกชื่อข้า...
ซึ่งถูกเขียนด้วยเลือดของผู้เคราะห์ร้าย บนผนังห้องน้ำ
ขอต้อนรับการกลับมานะคะ คุณแมคคอย
อะไรนะ
ฉันเห็นในแฟ้มของคุณ คุณเกิดที่นี่
ผมเกิดที่เซาธ์ไซด์
ในประวัติระบุคุณเกิดที่นี่
อย่างไรก็ตาม คุณเข้ามารักษาก็ถือเป็นเรื่องดีแล้ว
เราต้องให้คุณนอนรักษาตัว...
เพื่อคอยเฝ้าระวังและตรวจเพิ่มเติม
แอนโธนี...
แอนโธนี ลูกหายไปไหนมา
มือลูกไปโดนอะไร
ดูแย่จัง
ผมไปโรงพยาบาลริเวอร์นอร์ธ เมโมเรียล ใกล้ๆ คาบรินี
พวกเขาทำแผลให้ผม
ลูกได้วาดภาพบ้างไหม
วาดครับ อันที่จริงผมได้แรงบันดาลใจอย่างมาก
จากคาบรินี
ดื่มชาสักหน่อยไหม
ผมได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับกองไฟ
ที่ฆ่าผู้หญิงชื่อเฮเลน ไลล์
เด็กที่ถูกจับไป
สิ่งที่คนเคยเรียกว่า แคนดี้แมน
อย่า
อย่าพูดชื่อนั้น
แม่บอกว่าผมเกิดที่เซาธ์ไซด์
ลูกคงจำได้ว่าลูกโตขึ้นที่ไหน
แต่ลูกน่ะเกิดที่ริเวอร์นอร์ธ เมโมเรียล...
และโตที่คาบรินีในช่วงสองขวบแรก
ทำไมแม่ต้องโกหก
เพื่อปกป้องลูกไง
จากอะไร
แม่แค่อยากให้ลูกโตมาอย่างมีความสุข...
และปกติ
แล้วผมดูปกติไหมล่ะ
ผมจำเป็นต้องรู้
เดี๋ยวนี้
ตอนแรกที่ลูกถูกจับตัวไป แม่นึกว่าเป็นฝีมือเธอ
เฮเลน
ตอนที่แม่เจอเธอในบ้านของเรา...
ตัวเธอโชกไปด้วยเลือด
เราทุกคนนึกว่าเธอเป็นบ้าไปแล้ว
แต่เธอไม่ใช่ตัวการ
มันเป็นเขาต่างหาก
เขามีจุดมุ่งหมายสำหรับลูก
เขาเลือกลูกให้เป็นหนึ่งในเหยื่อของเขา
เขาอยากให้ลูกตายในกองไฟนั่น
แต่เธอดึงลูกออกมา...
และเอาลูกกลับมาคืนให้แม่
แม่นึกว่าคืนนั้นทุกอย่างจะจบ
เดี๋ยว
แม่นึกว่าเธอจบทุกอย่างลงในกองไฟนั่น
และเราสาบานไว้ว่าจะไม่เอ่ยชื่อเขาอีก
แต่...
ใครบางคนทำผิดคำสาบานและ...
เขาก็มาเจอผม
แม่ขอโทษ
แอนโธนี รอก่อนลูก เดี๋ยวก่อน
แอนโธนี ลูกจะไปไหน
แอนโธนีจ๊ะ รอก่อนสิลูก
แอนโธนี
นี่ทรอยเอง
ออกมาให้ฉันเห็นนายเดี๋ยวนี้
- ออกมาเดี๋ยวนี้ - ทรอย หยุดเถอะ ให้ตายสิ
เรามาเพื่อเก็บสัมภาระของเธอ...
และเราก็จะ...
ขนพวกมันออกไป
เข้าใจแล้ว ขอบคุณ
เขาไม่ได้อยู่กับโนอาห์เหมือนกัน
นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น
สงสัยโดนแคนดี้แมนเชือดไปแล้วมั้ง
ไม่ตลกเลยนะ ทรอย
"ร้านซักรีดหยอดเหรียญเบิร์ค"
สวัสดีค่ะ
แอนโธนี
ไม่ดีกว่า
ไอ้บ้าเอ๊ย
คุณคะ
ขอโทษทีค่ะ
นี่คุณ
คุณคะ
ไปให้พ้น
- ฉันอยากเล่นด้วย - ไม่
ขอร้องล่ะ ฉันหายกลัวแล้ว
ไปเล่นกับหุ่นเชิดนายสิ
ฉันจะฉี่บนเตียงเธอ ถ้าไม่ให้ฉันเข้าไป
นายทำตัวได้น่ารำคาญมากนะ
เธอกำลังจะทำอะไร
อย่ามายุ่ง
ไม่เอาน่า ให้ฉันเล่นด้วยสิ ขอร้อง
นี่มันเกมของผู้ใหญ่ และนายยังเด็กอยู่
ฉันไม่ใช่เด็กซะหน่อย
ไปให้พ้น
เอาล่ะ พร้อมหรือยัง
ไม่ล่ะ มันไม่ได้ผลหรอก
แคนดี้แมน
ฉันบอกว่า...
ซาบรีน่า
เชอร์แมน
เอาล่ะ...
เรามีพยานแล้ว
ใช่ เหมือนผมเจอคนที่คุณกำลังตามหา
ฆาตกรคดี "เรียกชื่อข้า" น่ะ เขามาเพ่นพ่านอยู่ตรงห้องแถวที่คาบรินี
ชายผิวดำ อายุประมาณสามสิบปี
เขาแกว่งตะขอและพูดเหมือนคนบ้า
เขาน่าจะกำลังฆ่าคนแถวนั้น
อะไรกัน
อะไรกันเนี่ย
ฉันล้างบาปครั้งแรกที่นี่
งดงามมากใช่ไหมล่ะ
แอนโธนี
ท่าทางฉันกำลังวุ่นอยู่หลายเรื่องเลยสินะ
เมื่อมีคราบปนเปื้อน...
ถึงแม้เธอจะล้างมันออก...
คราบก็ยังอยู่
มันรู้สึกได้
มันฝังลึกลงไปในใยผ้า
ชุมชนในย่านนี้ มีแต่เรื่องสกปรกโสโครก
มีคราบปนเปื้อนติดอยู่บนจุดเดิมๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า...
จนในที่สุดมันก็เน่าเฟะจากด้านใน
พวกมันทุบบ้านพวกเราทิ้ง...
แล้วก็ยกโขยงกลับเข้ามา
เราต้องการแคนดี้แมน...
เพราะครั้งนี้ เขาจะได้ฆ่าพ่อของพวกมัน...
ลูกพวกมัน พี่น้องพวกมัน
มันก็แค่ขึ้นอยู่กับเวลา ก่อนที่เด็กคนนั้นจะกลับมาที่นี่...
เพื่อสานต่อทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบ
โอกาสให้แคนดี้แมนได้ยึด สิ่งที่เป็นของเขาคืนมา
ตำนานของเขา
มือ
ไม่ๆ
แอนโธนี
เห็นไหม นายสร้างเรื่องราวของนายได้เอง
แต่มีรายละเอียดบางอย่าง...
มันก็ต้องคงเอาไว้
นี่คือเรื่องราวของแอนโธนี แมคคอย
ศิลปินที่เสียสติ...
และตำรวจก็โผล่มา และยิงเขาอย่างเลือดเย็น...
โดยไม่พูดอะไรสักคำ
พูดชื่อเขาสิ ถ้านายกล้าพอ
พูดมันห้าครั้งหน้ากระจก ดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เมื่อทุกอย่างจบลง ผู้คนจะเล่าเรื่องของเขา...
และแคนดี้แมนจะยังคงอยู่...
ตลอดไป
ยกโขยงกันมาแล้ว
พร้อมสำหรับพิธีรับศีลหรือยัง
เฮ้ย
เธอจะไปไหน
ไม่อยากได้ลูกอมเหรอ
บ้าเอ๊ย
จะหนีไปไหน
จะตายที่ไหนก็เหมือนกันแหละน่า
เขาน่าจะตายแล้ว
บริอันนา
ไม่ ไม่ ไม่
ลุกขึ้นแอนโธนี ลุกขึ้นมา
ที่รัก ที่รัก
ได้โปรด อย่าสิ
แอนโธนี ที่รัก
- ไม่เป็นไร - ลุกขึ้นเถอะ ได้โปรด
อยู่กับฉันก่อนนะ แอนโธนี ได้โปรด
ขอร้องล่ะ ได้โปรด
ลุกขึ้นมาเถอะ
ได้โปรดลุกขึ้นมา แอนโธนี
อย่าตายนะ
เราจะหาคนมาช่วยคุณ พาคุณไปโรงพยาบาลนะที่รัก
เราจะพาคุณไปโรงพยาบาล
ในนี้
- ยกมือขึ้น - เราต้องพาเขาไป...
นี่ เดินดีๆ เร็วเข้า ไปสิ
- เกิดอะไรขึ้น - เราเจอผู้ต้องสงสัยสองคน ตายไปหนึ่ง
- พาเธอขึ้นรถ - ไปเร็ว
เราไม่รู้จะทำยังไงดี
สิ่งที่เกิดขึ้นกับแฟนคุณ ถือเป็นเรื่องที่โชคร้ายมาก
เราตามหาเขาอยู่
มีคนแจ้งว่าเขาอยู่ที่นี่
คุณรู้เรื่องอะไรบ้างรึเปล่า
สิ่งที่คุณบอกช่วยเราได้
จะดีมากถ้าคุณให้ความร่วมมือ
การที่คุณพูดสิ่งที่เห็น
ตอนที่เขาพุ่งเข้าหาโจนส์...
และโจนส์ก็รู้ว่า เขาก่อเรื่องอะไรมาบ้าง...
เมื่อเห็นตะขอของเขา รู้ทันทีว่าคุณอยู่ในอันตราย...
จำใจต้องวิสามัญแฟนของคุณ
มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเหรอ
หรือเธอเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
เธอมีหน้าที่กดเหยื่อ เขาเป็นคนเฉือน
เขาตายเพราะกระโจนใส่ตำรวจ
เธอติดคุกไปตลอดชีวิต
จะเอาเรื่องไหนดี
ขอฉันมองตัวเองได้ไหม
อะไรนะ
ในกระจก
ฉันจะยอมบอกทุกอย่าง ถ้าคุณให้ฉันส่องกระจก
ไม่
ฉันจะพูดทุกอย่างตามใจคุณ
แคนดี้แมน
อะไรนะ
แคนดี้แมน
พูดบ้าอะไรวะ
แคนดี้แมน
- อะไรวะเนี่ย - ฉิบหายแล้ว
รูนีย์ ให้ตายเถอะ อะไรกันวะ
ช่วยด้วย เหตุฉุกเฉิน ตำรวจบาดเจ็บ
อะไรกันวะเนี่ย หมอบลงกับพื้นเดี๋ยวนี้
บ้าอะไรกัน
ขอเข้าไปด้วยสิ
- ฉันบอกว่าขอเข้าไปด้วย - ฉันประตูเปิดไม่ออก
- ช่วยด้วย - อย่าๆ
พับผ่าสิ
อะไรกันวะ
นายเป็นใครกันแน่
ฉันคือตัวหนังสือบนกำแพง
ฉันคือกลิ่นคาวเลือดอันหอมหวานบนท้องถนน
เสียงร้องหึ่งอันกึกก้องตามตรอกซอกซอย
คนจะบอกว่าฉันฆ่าผู้บริสุทธิ์
แอนโธนี...
พวกแกมันเลวบริสุทธิ์
แต่คนจะบอกว่าพวกแกเป็นคนดี
สุดท้ายมันก็แค่นั้น
ไปบอก...
กับทุกคน
แคนดี้แมน
"เมล็ดพันธุ์"
บรรยายไทยโดย ฟ้าลั่น สนั่นหล้า
คุณสามารถหาข้อมูลองค์กร
ที่ให้ความช่วยเหลือเ หยื่อการเหยียดเชื้อชาติได้ที่