Pobrano z YTS.MX
♪
Oficjalna witryna z filmami YIFY: YTS.MX
(pisk opon)
(oddychając ciężko)
(bez tchu)
Mężczyzna: Nie możesz już uciekać, Lucy.
♪
(mężczyzna śpiewa włoską muzykę klubową)
♪
Upiecz dwa gnocchi i jedno ravioli.
Dwa gnocchi, jedno ravioli. Usłyszał.
♪
Szef kuchni: Co to jest?
Prawidłowy.
Dodaj trochę soli. To danie powinno śpiewać, a nie szeptać.
- Tak. - Tak.
Zastępca szefa kuchni: Dodajemy trochę ponczu.
♪
(Włoska muzyka cichnie)
(groźna muzyka nabrzmiewa)
♪
Zastępca szefa kuchni 2: Z tyłu.
Tak.
Zastępca szefa kuchni: z tyłu, szef kuchni.
Mhm.
Ktoś to dla ciebie zostawił.
Och, to mój klucz do biura.
Nie mogłem tego znaleźć dzisiaj rano.
Gdzie to było?
♪
Kobieta: Jesteś pewien, że nie było tego w twoim biurze ani w samochodzie?
Nadal masz w samochodzie kilka rozpakowanych pudeł.
Nie. Było na szafce nocnej, tuż obok mojego łóżka, wiem to.
Powinnaś to zgłosić, Luce.
Jak dowiedział się gdzie mieszkam?
To nie może być Ayden, to niemożliwe.
No cóż, kto inny miałby to być?
To znaczy, myślisz, że jest ktoś inny?
Dobrze...
jesteś gwiazdą, Luce.
To znaczy, zdarza się to celebrytom cały czas, prawda?
Tak.
OK, oto co się stanie:
zostaniesz na noc,
a rano zrobimy dwie rzeczy, ok?
Złożymy doniesienie na policję,
i zainstalujemy system bezpieczeństwa
zarówno w Twoim domu, jak i w restauracji. Dobra?
Teraz...
Czy możemy porozmawiać o tym, jak niesamowity był wieczór otwarcia?
Było całkiem nieźle, prawda?
Całkiem dobrze?
Wszyscy uwielbiali twoje jedzenie.
Ciekawe, czy pojawił się którykolwiek z krytyków.
Cóż, gdyby to zrobili,
powiedzą, że byłeś otwarty tylko kilka godzin
i zabiłeś to!
To był wysiłek zespołowy.
Daj spokój. Przyjmij zasługę, Lucy.
To jest twoje dziecko.
Przekształciłeś trzygwiazdkową restaurację
która wkrótce zbankrutowała
Lokal gastronomiczny z gwiazdką Michelin?
OK, nie uprzedzajmy się.
Ale podoba mi się ten dźwięk.
Ja też.
(lekkie brzęczenie)
Hej, jesteś tu bezpieczny. Dobra?
Potrzebujesz ciepłej kąpieli i dokończenia kieliszka wina.
W porządku? Pospiesz się.
Pospiesz się!
Zuch dziewczyna.
(brzęk okularów)
Cholera, dziewczyno! (chichocze)
Oh! Whoo!
(chichocze)
O tak.
Będę miał inny. Więcej proszę.
To jest mój dom.
- (pukanie) - Mężczyzna: Halo?
- (pukanie) - Halo? Szef kuchni Lucy?
- Greg? - Megan?
Greg, czy to ty?
Megan, zapomniałem kodu.
Greg, będziemy musieli wytatuować ci to na dłoni.
(pipie)
Dziękuję. Dlaczego w ogóle zamyka się od środka?
Jaki to ma sens?
Ponieważ w zeszłym tygodniu mieliśmy kilku niespodziewanych gości
a japoński A5 Wagyu kosztuje 1000 dolarów za funt. Capiche?
Capiche.
7372.
- Zapamiętaj to. - Będę.
- Megan: Dziękuję, szefie kuchni. - Dziękuję, szefie kuchni.
- To się więcej nie powtórzy, ok? - Megan: Lepiej nie.
(wzdycha, chichocze)
Hej. Więc?
Och, nie złożyłem raportu,
ale umówiłem się na spotkanie z tą firmą ochroniarską
dla restauracji i mojego domu.
Dobry. Dobry.
Mimo to nadal chcę, żebyś złożył doniesienie na policję.
Będę.
Mówię poważnie, Lucy.
Będę cię dręczyć, dopóki tego nie zrobisz.
Wiem, że będziesz. Obiecuję.
- Megan: OK. - OK.
Pójdę na spacer i zaczerpnę świeżego powietrza
zanim zacznę.
Tak. Jestem pewien, że to dostałem.
- Dobra. - Dobra.
(wzdycha)
(wibruje telefon)
Cześć.
(chichocze) Cześć.
- (pies marudzi) - Och...
Mężczyzna: Nie masz własnego przyjaciela?
Przepraszam?
Nie masz psa.
Oh. Nie. Jednak chciałbym.
Po prostu za dużo pracuję; Nie byłoby mnie w pobliżu.
To trochę jak terapia, prawda?
Szczerze mówiąc.
Oh...
Jestem Frank.
Lucy.
To jest Crouton.
Cześć, Crouton.
Nigdy wcześniej cię tu nie widziałem.
Tak, przeprowadziłem się kilka tygodni temu.
Pracuję niedaleko stąd.
Ja wiem.
Jesteś we wszystkich wiadomościach. Poznałem cię od razu.
Jesteś właścicielem i szefem kuchni tej nowej restauracji.
Prawidłowy.
Nie jesteś otwarty w porze lunchu?
Jest 11:30.
Pewnie powinieneś już wracać.
Lucy: Jasne.
Było miło Cię poznać.
- Poranek. - Hej.
Hej.
Dobrze się czujesz?
Tak dobrze.
Jesteś pewien?
Właśnie to miałem...
dziwna interakcja z tym...
dziwny facet w parku.
Tak czy inaczej, tak
to i mój telefon to terapeuta podróżujący w czasie
i przywoływanie wspomnień, o których naprawdę wolałbym zapomnieć.
Hej, już go nie ma,
i nigdy więcej nie będziesz musiała go widzieć. Dobra?
Masz rację.
Ja wiem.
Ja zawsze mam racje. Powinieneś to już wiedzieć.
(wzdycha) Tak. Dobra.
(wzdycha)
(dudnienie)
♪
(wzdycha)
(wydychając gwałtownie)
♪
Cześć tato. To ja.
Przepraszam, że przegapiłem wszystkie twoje rozmowy.
Ostatnio zrobiło się naprawdę nerwowo.
Okazuje się, że otwiera nową restaurację
to trochę jak jazda na monocyklu
żonglując płonącymi szpatułkami.
Tak. Jeden...
Oddzwoń do mnie.
Naprawdę muszę z tobą porozmawiać.
OK, kocham cię. Do widzenia.
(wydychając gwałtownie)
♪
(wirowanie wiertła)
♪
(dzwoniący telefon)
Cześć tato.
Hej, Luce. Jak się masz?
Przepraszam, że przegapiłem Twoje rozmowy telefoniczne.
To w porządku. Bez obaw.
Tata: Nie okłamuj mnie.
Mam pajęcze zmysły
jeśli chodzi o brzmienie Twojego głosu.
Och, brzmiałeś na zdenerwowanego. Co się dzieje?
Och, wszystko w porządku. Ja tylko, uch...
Wiesz, pracuję naprawdę długo,
i tak naprawdę ostatnio z tobą nie rozmawiałem,
więc chciałem się tylko zameldować
i upewnij się, że wszystko jest w porządku.
Tata: To moja praca.
Patrzeć...
Rozmawiałem z Megan i ona tak myśli, uh,
musisz się z kimś spotkać.
Oh naprawdę?
Ona... uważa, że ​​potrzebujesz pomocy.
Właściwie to potrzebuję pomocy.
Wiesz, przydałoby mi się jeszcze dwóch kucharzy
i jeszcze dwóch kelnerów do restauracji.
Czy Megan jest skłonna pokryć ich pensję?
Tata: Wiesz, co ona ma na myśli, nie taki rodzaj pomocy.
Po tym wszystkim, co wydarzyło się z Aydenem...
Tato, nic mi nie jest.
Obiecuję ci, mam już go dość.
I instaluję kamery bezpieczeństwa w restauracji,
więc będę bezpieczny.
Nie musisz się o nic martwić.
Hej, tato, bardzo mi przykro, muszę iść.
Ale oddzwonię, dobrze?
(dzwoni telefon)
OK, nie jestem szalony; ktoś mnie śledzi.
Kto?
Facet, który był tu podczas wieczoru otwarcia.
Wiesz, włamał się do biura i mojego domu.
Człowiek origami?
Tak. Słuchaj, wpadłem na niego w parku, ok?
Powiedział, że mnie rozpoznał, a potem stuknął w zegarek.
Myślę, że chce, żebym wiedziała, że ​​to był on.
- (wzdycha) - Nie patrz tak na mnie.
Wiem, że myślisz, że wariuję bez powodu, ale tak nie jest.
Nie sądzę, że wariujesz bez powodu.
Ale myślę, że łączysz rzeczy w jedną całość
które nie muszą być ze sobą powiązane.
OK, więc myślisz, że to przypadek?
Zegarek i zdjęcia?
Nie wiem, co myśleć, Luce, nie wiem.
Ale ja, hm, ostatnio czytałem
ten artykuł o urojeniach paranoidalnych.
OK, nie mam urojeń.
I ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuję, jest porada
z magazynu o modzie.
Możesz się z tego śmiać, ile chcesz,
ale faktycznie jest tam kilka naprawdę dobrych rzeczy.
Myślę, że powinieneś się temu przyjrzeć.
Wiesz, zdarza się, że ludzie rozwijają nadmierną czujność
jako mechanizm radzenia sobie i, szczerze mówiąc, masz pełne prawo
czuć paranoję.
Jakby dosłownie cię wyśledził,
monitorowałem wszystkie Twoje rozmowy i wszystkie SMS-y.
Ayden była potworem. Każdy czułby się na krawędzi.
Myślę, że minął się pan ze swoim powołaniem, doktorze Cosmo,
mógł być terapeutą.
Uch. Wolę siekać warzywa
niż zajmowanie się ludzką sałatką emocjonalną.
Arkusz.
OK, cóż, nie będę ci przeszkadzać
z moimi emocjonalnymi sałatkami.
Hej.
Nie o to mi chodzilo.
Ja wiem. Skupmy się na obsłudze.
(wydychając gwałtownie)
♪
Greg, mogę prosić o ten rozmaryn?
Greg: Tak, szefie kuchni.
- Szef kuchni, z tyłu. - Dziękuję.
(mężczyzna śpiewa włoską muzykę klubową)
(groźna muzyka nabrzmiewa)
Megan: Hej, jesteś pewien, że nie chcesz, żebym do ciebie przyszła ???
Lucy: Nic mi nie będzie.
Megan: W porządku, więc widzimy się jutro?
Lucy: Tak.
Megan: Zadzwoń do mnie, jeśli będziesz czegoś potrzebować, dobrze?
- Lucy: Zrobię to. - Megan: Obiecujesz?
Lucy: Zrobię to. Obiecuję.
♪
Wiesz co? Skończyłem biegać.
♪
Co? Masz problem?
(pisk opon)
♪
(zamykanie drzwi)
Nie powinieneś być w pracy?
Lucy: Spójrz.
Zostawił mi to w restauracji.
Nie jestem nawet pewien, na co patrzę.
To poćwiartowany manekin w taczce,
jak rozczłonkowane ciało.
Zostawił notatkę.
To znaczy, ten człowiek jest psycholem, ok?
Próbuje mnie przestraszyć z jakiegoś chorego, pokrętnego powodu.
jakby to była jego jedyna misja w życiu.
To znaczy, podąża za mną wszędzie, a potem po prostu znika.
To znaczy, dla niego to wszystko jest grą.
I myślę, że to on majstrował przy budynku
ten cały czas.
OK, jak kradzież mięsa w weekend
a przerwa w dostawie prądu w zeszłym tygodniu?
Wiesz, Lucy, nie obchodzi mnie, co mówisz,
Zadzwonię na policję.
Lucy: Nie, nic nie zrobią.
Cóż, zrobię je.
Nie mogą pozwolić, żeby ten facet cię nękał, Lucy.
Nie, próbowałem z Aydenem i nie obchodziło ich to.
Dobra? To było upokarzające.
Musimy to zgłosić.
- (gwałtowny wydech) - (dzwoni linia telefoniczna)
Cześć. Tak, chcę złożyć doniesienie na policję
w imieniu mojego przyjaciela.
Mówi, że jest taki facet
który śledził ją po restauracji i domu,
i ona jest po prostu... jest przerażona.
Megan: Nazywa się Lucy Gerhard.
Jest właścicielką restauracji Evoo.
Świetnie. Dziękuję. (wydychając gwałtownie)
Powiedzieli, że jutro wpadną do restauracji,
rozejrzyj się i zadaj kilka pytań.
Zajmę się tym sama.
Czy właśnie usłyszałeś, co powiedziałem?
Lucy, policja się tym zajmie, dobrze?
To ich praca.
Mam już dość czucia się ofiarą,
i zamierzam podać temu facetowi dawkę jego własnego leku.
Megan: Nie, nie jesteś!
Ty nie jesteś! Nie jesteś lekarzem.
Nie jesteś policjantem. Jesteś szefem kuchni.
Ugotujesz sobie tyłek i tyle, ok?
Chcę, żeby ten facet poczuł
jak przez niego się czułam przez cały ten czas...
naruszone.
Dobra? To smutny mały człowiek
to musi przestać podążać za kobietami.
To znaczy, tego właśnie chce, dzięki temu się rozwija,
widzi strach w naszych oczach.
To chore.
Przerażasz mnie, Lucy.
Brzmisz teraz trochę niepewnie.
- Robię to. - Luce... Luce!
Megan: Boże!
Lucy, nie.
(wzdycha)
(kliknięcie migawki aparatu)
♪
(wydychając gwałtownie)
Sytuacja się wkrótce odwróci, Frank.
- (klikanie zapadki) - (telefon wibruje)
(wibruje telefon)
Tata: Hej. Jak się masz?
Cześć tato. Jestem dobry. Jak się masz?
Tata: Nic mi nie jest. Gdzie jesteś?
Kupuję tylko trochę rzeczy do ulepszenia domu.
Tata: Agent nieruchomości powiedział
że Twój dom był gotowy do zamieszkania.
Co poprawiasz?
Tylko to i tamto.
Martwię się o ciebie.
Nie martw się. Nic mi nie jest.
Tata: Jesteś pewien?
Tak, jestem pewny.
Tata: OK. (wzdycha)
Kocham cię, kochanie.
Dobra. Ja też cię kocham.
- Do widzenia. - (zakończenie połączenia)
Naprawdę zamierzasz udawać, że nic się nie stało?
Przepraszam.
Otóż ​​to?
Słuchaj, wczoraj wieczorem znowu do mnie przyszedł.
- Czekać. Poważnie? - Tak.
Czy policja była tu rano?
- Mhm. - No i co powiedzieli?
To znaczy, to co zwykle.
Zapytali mnie, jak się nazywam, i kilka pytań
co się działo i czy brałem leki.
I powiedziałeś im o poćwiartowanych manekinach?
Mhm.
Zgłaszasz sprawę na policję?
Zrobiłem.
Dobry.
Świetnie.
Luce, posłuchaj, próbuję tylko pomóc.
Och, wiem, wiem. Przepraszam.
Ja po prostu... jestem po prostu zestresowany.
Doceniam to.
- (wzdycha) - Skończę z tym. Jest w porządku.
Dzięki.
(wzdycha)
Tutaj jesteś. Chcesz grać w gry?
Zobaczmy z czego jesteś zrobiony.
♪
(wydychając gwałtownie)
♪
Lucy: Nie ujdzie ci to na sucho!
Frank: Co ty do cholery robisz?
Jak ci się podoba, Frank?
(pisk opon)
♪
(pisk opon)
Nie jesteś już taki twardy, prawda?
(pisk opon)
Zadarłeś z niewłaściwą kobietą.
(pisk opon)
To wszystko, biegnij dalej.
(pisk opon)
(silniki się zwiększają)
(pisk opon)
Chciałeś mojej uwagi? Cóż, teraz to masz.
(pisk opon)
Trzymaj się ode mnie z daleka, Frank.
(wzdycha)
(oddychając ciężko)
(wzdycha)
(piknięcie drzwi)
(pipie)
- Hej. - Megan: Hej.
Kiedy przyjedzie następna grupa?
Uh, to było nasze ostatnie rezzo do około dziewiątej.
-No to mamy małą przerwę. - OK, zaraz wracam.
Hej, mógłbyś mnie podwieźć?
do i od lekarzy we wtorek rano?
Wszystko w porządku?
Tak, poddaję się wycięciu guza.
Dlaczego nic nie powiedziałeś?
Wiesz, ostatnio miałeś dużo na głowie,
i wiesz,
to rak najłatwiejszy w leczeniu i wcześnie go wykryto,
więc naprawdę nie jest tak źle, jak się wydaje, prawda?
Tak. To znaczy, oczywiście, że cię podwiozę.
Dzięki. Uch, szefie kuchni?
Greg: Tak. Dziękuję, szefie kuchni.
(chrzęszczenie żwiru)
♪
(klaskanie)
♪
Greg: Jedna wiosenna sałatka, szefie kuchni.
Megan: Dziękuję, szefie kuchni.
Uch!
Dobra, dwa małże, trzy kalmary.
Greg: Słyszeliśmy dwie małże i trzy kalmary.
I uh... małże i antipasto poproszę, szefie kuchni.
Greg: Małże, antipasto, słyszałem, szefie kuchni.
Dobra.
(dzwoni linia telefoniczna)
Lucy (nagrane): Hej, tu Lucy. Zostaw mi wiadomość.
- (piszczy) - Luce, gdzie jesteś?
Proszę oddzwonić tak szybko jak to możliwe.
Właśnie weszły dwie grupy. Dziękuję.
Och, szefie kuchni, jak moje mięśnie?
- Greg: 30 sekund, szefie kuchni. - Dziękuję, szefie kuchni.
(wydychając gwałtownie)
♪
Dobry pies. Crouton, usiądź.
Grzanka. Siedzieć. Chodź tu. Siedzieć.
Dobry chłopak. (sprawiając, że dziecko mówi)
♪
Lucy: Przepraszam, Megan, to konieczne.
Przepraszam. Za.
Gdzie byłeś? Rozpoczęliśmy usługę 30 minut temu.
Ja wiem. Zepsułem. Straciłem rachubę czasu.
Dlaczego jesteś taki spocony?
- Hej jestem tutaj. - Dobra.
Wahadłowy! Uchwyt!
OK, wypal trzy kalmary, dwa gnocchi i dwie margaritę.
Trzy kalmary, dwa gnocchi, dwie margarity.
Tak, tak, szefie.
OK, zwolnione. Praca!
(dzwonek dzwoni)
(porywy wiatru)
♪
Lucy: OK, zobaczmy...
Franka Clayborne’a?
„Frank i Emily Clayborne”.
(wydychając z niedowierzaniem)
Właściwie to podałeś mi swoje prawdziwe imię.
huh. Żadne z was nie wydaje się być zbyt towarzyskie.
„Jakie mam szczęście, że mogę spędzić życie z najlepszymi,
„najbardziej oddany mąż na świecie?”
Oj, Emilko...
Oh.
Masz ochotę poszukać jakiegoś antyku, Luce?
Oczywiście, że tak.
To znaczy, czy chciałbyś się z kimś ożenić
kto prześladował inne kobiety za twoimi plecami?
Ona zasługuje, żeby wiedzieć.
Może tak.
Ale wiesz, co dzieje się ze strażnikami, Luce?
Oni umierają. Zostają zastrzeleni.
Dobra? Musisz przestać mieszać się w sprawy tego człowieka.
Zrobił z tego moją sprawę, kiedy zaczął mnie prześladować.
Lucy, pozwalasz, aby przeszłość decydowała o Twojej przyszłości.
Uważasz to za zbyt osobiste.
Frank to po prostu kretyn, to prawda.
Tak, zrobił kilka strasznych rzeczy,
i zasługuje na kilka miesięcy,
może nawet kilka lat w wariatkowie.
Ale on nie ma kontroli nad twoim życiem tak jak Ayden.
Frank nie ma nad tobą władzy.
(dzwoni dzwonek do drzwi)
Cześć.
Emily: Jestem Emily, jeśli potrzebujesz pomocy.
Mówią, że im więcej piasku ucieknie z klepsydry naszego życia,
tym wyraźniej powinniśmy to widzieć.
Czy jest coś szczególnego, czego szukasz?
Lucy: Nie, ja tylko, uh...
przeglądanie.
To piękny sklep.
Dziękuję.
Hmm, jesteś właścicielem?
Nie, nie bardzo.
Czuję, że jestem.
Robię tu wszystko... cały czas.
Znam to uczucie.
Emilia: Co robisz?
Jestem krytykiem kulinarnym.
Naprawdę?
Mój mąż był kiedyś właścicielem restauracji.
Lucy: Naprawdę?
Tak.
Nazywał się Oliver's, ale w tym roku go zgubił.
Oh. Dlaczego?
Uh, kilka razy spóźnił się z czynszem,
a właściciele budynku po prostu go wyrzucili.
Gdzie była jego restauracja?
Emily: To było na Water Street.
Był załamany.
Budynek faktycznie należał do jego ojca.
Ale wtedy musiał sprzedać.
A nowi właściciele obiecali utrzymać czynsz na minimalnym poziomie,
ale tak,
nie zawsze wszystko idzie zgodnie z planem.
Niedawno sprzedali je temu młodemu szefowi kuchni spoza miasta.
Myśli, że może go odkupić, ale nie ma pieniędzy.
- Jest marzycielem. - Mhm.
Zawsze był marzycielem.
Lucy: Hm.
Cóż, czyż nie jesteśmy wszyscy?
Cóż, hm,
w każdym razie powinienem już iść,
ale, uh, jestem nowy w mieście, więc miło było cię poznać.
Nie wiedziałem, że jesteś spoza miasta.
Słuchaj, jeśli jesteś zainteresowany,
Należę do klubu książki.
Może chciałbyś do nas dołączyć, poznać kilku z nas.
Wszyscy są naprawdę mili i bardzo przyjaźni.
Wiesz co? Pokochałbym to.
Emilia: Świetnie.
OK, cóż, do zobaczenia.
Tak.
Megan: Czekaj. Więc co ona mówi?
Budynek zbudował jego dziadek
nieco ponad 30 lat temu.
Więc facet szuka zemsty.
Czekać. Więc myślisz, że ten facet cię prześladuje
i robi to wszystko, bo próbuje na ciebie wywierać presję
sprzedać restaurację?
Być może, ale tak się nie dzieje.
Dobra? Dla tego porzuciłem wszystko.
- Oh, wiem. - Wszystko.
- Ja wiem. - (wzdycha)
Skoro o tym mowa, ja, uh...
nie chciałem cię stresować ani nic,
ale Taylor Abbott,
Słyszałem, że wspomniał, że będzie wpadał
gdzieś w tym tygodniu.
Cześć?! Usłyszałeś mnie?
Dosłownie najbardziej bezwzględny,
wkrótce odwiedzi nas szanowany krytyk kulinarny w mieście,
Szczerze spodziewałem się większej reakcji z twojej strony.
OK, wiesz co?
On pokocha twoje jedzenie.
Będzie zachwycony.
Czy mogę dostać „Oui, szefie kuchni”?
Tak jest.
Tak. Oui, szef kuchni. Twój stek też jest prawie gotowy.
Świetnie.
♪
(dzwonek do drzwi)
♪
Frank: OK, Lucy, zobaczymy.
♪
Greg: Uch.
Megan: To wymyka się spod kontroli.
Luce, mówiłem ci, że to się stanie.
(dzwoni dzwonek do drzwi)
Emily: Hej.
Jesteś z powrotem.
Lucy: Tak, byłam, uh...
Myślałem o tym klubie książki, o którym wspomniałeś
i zastanawiałem się kiedy...
hmm, kiedy było twoje następne spotkanie.
Właściwie jutro wieczorem.
To naprawdę nieformalne.
Właśnie spotykamy się w mojej kuchni.
Będzie nas tylko trzech lub czterech.
Świetnie. Chętnie bym przyszedł.
Cóż, bardzo chcielibyśmy cię mieć.
Będziemy czekać... z włączonymi dzwonkami i gwizdkami.
Lucy: Tak przy okazji, jestem Leah.
Emily: Pozwól, że zapiszę ci mój adres, Leah.
Świetnie.
Emilia: Tak. Więc spójrz.
- Lucy: Wow. - Emilia: Wiem.
A więc to jest Frank, kiedy był mały.
Emilia: Tak. Tak, to Frank o piątej.
Czy to nie urocze?
- Wow. - Ja wiem. Ja wiem.
Spójrz, jacy są szczęśliwi.
- Tak. - Boże.
- A to jest restauracja. - Tak. Tak, to jest--
to jest frontowe wejście.
(Emilia wzdycha)
Wygląda na to, że byli naprawdę blisko.
Emilia: Tak.
- (gadatliwie) - Emily: Tak.
- Wygląda na to, że potrzebujesz doładowania. - Tak.
Dziękuję.
(rozmowa klubu książki)
(nalewanie wina)
Emily: Och, spójrz na to.
Wieczór, panie.
Och, Leah, to jest mój mąż, Frank.
Cieszę się, że w końcu możecie się spotkać.
Ja też.
- Cześć. - Cześć. Lea?
Mhm.
- Leah jest krytykiem kulinarnym. - Frank: Czy ona jest?
- Emily: Mm-hmm. - Naprawdę?
Tak.
Czy powinniśmy?
Oh. Tak.
Byłeś w tej nowej restauracji? Hmm...
Evoo.
Słyszałem, że mają problemy z zaopatrzeniem.
Być może zechcesz pominąć ten element.
Słyszałem, że przez całą noc muszą podawać posiłki wegetariańskie
i odwróć klientów, którzy mieli rezerwacje.
Najwyraźniej po prostu zabrakło im jedzenia.
Lucy: Wow.
Nie jest to najlepszy sposób na zrobienie dobrego pierwszego wrażenia.
Prawidłowy.
Odnotowany. Dzięki za ostrzeżenie.
Cóż, w związku z tym naprawdę muszę już lecieć.
Tak wcześnie? Ale dopiero tu przybyłeś.
Obowiązki wzywają.
Ale miło było Was wszystkich poznać,
i dziękuję bardzo za herbatę i ciasteczka
i wspaniała rozmowa.
Emilia: Och.
Jesteś więcej niż mile widziany.
I proszę, zróbmy to jeszcze raz.
Powinniśmy wymienić się numerami telefonów lub mailem.
Nie martw się o to. Zatrzymam się przy sklepie.
To znaczy, przecież to nie tak, że gdziekolwiek się wybieram.
(chichocze) Cześć.
Emily: Cześć.
(bez tchu)
(oddychając ciężko)
♪
Megan: Hej, dobrze, szefie kuchni?
Tak. Dwa gnocchi, trzy steki, jedna margarita.
Megan: Dwa gnocchi, trzy steki, jedna pizza. Tak, szefie kuchni.
Greg: Tak, szefie kuchni.
Uch!
Potrzebuję jeszcze dwóch gnocchi.
- Dwa gnocchi, tak, szefie kuchni. - Greg: Tak, szefie kuchni.
Praca. - (dzwonek dzwoni)
Myślę, że trzeba wytrzeć ten talerz, szefie kuchni.
Ja wiem.
Megan: Znowu z czym są gnocchi, szefie kuchni?
Jeden gnocchi. Uh, dwa steki.
Megan: Myślałam, że powiedziałeś trzy stek.
W takim razie dlaczego wciąż tu jesteś?
Słyszałem, szefie kuchni.
- (dzwonek) - Serwis!
(dzwoni dzwonek do drzwi)
Lea, cześć.
- Cześć Emily. - Jak się masz?
Jeden...
Emilko, muszę ci coś powiedzieć.
Dobra.
Chodzi o twojego męża.
Co z nim?
Naprawdę nie da się tego łatwo powiedzieć, więc powiem po prostu:
hmm, Frank mnie prześladuje.
(śmiać się)
(ciężko wdychając, śmiejąc się)
Co?
Przepraszam, że się śmieję.
Jeśli naprawdę jesteś prześladowany, jest to okropne.
Ale musisz mieć niewłaściwą osobę.
Nie mam niewłaściwej osoby.
Frank nie zrobiłby czegoś takiego.
To byłoby szalone.
Wpadłem na niego w parku dla psów
i zaczął ze mną rozmawiać,
i był z twoim psem, Croutonem.
Chodzą tam cały czas, zawsze to robią.
Tej samej nocy,
Zobaczyłem szary kabriolet zaparkowany przed moją pracą
a potem poszedł za mną do domu.
Dobra? Następnego dnia poszłam pobiegać i zobaczyłam ten sam samochód,
a kilka minut później zobaczyłem Franka.
Więc oskarżasz mojego męża
na podstawie kilku zbiegów okoliczności?
Twój mąż włamał się do mojego domu...
i moja restauracja.
- Twoja restauracja? - Łucja: Tak.
Wydawało mi się, że mówiłeś, że jesteś krytykiem kulinarnym.
Kłamałem.
Nie mam na imię Leah, tylko Lucy.
Jestem szefem kuchni, który kupił budynek twojego męża.
I przepraszam, że cię okłamałem. Ja tylko--
Pomyślałem, że chcę...
Chciałeś co?
Chciałeś mnie wykorzystać, żeby się do niego dostać?
Nie nie nie. Po prostu pomyślałem, że powinieneś wiedzieć.
Słuchaj, chciałbym wiedzieć.
Wydajesz się miłą osobą;
nie powinnaś być z kimś takim.
To znaczy, twój mąż mnie okradł.
On... on zrobił mi zdjęcia, dziesiątki zdjęć.
To znaczy, on robi wszystko, co może
aby moje życie stało się piekłem.
Myślę, że powinieneś odejść.
Już teraz.
Po prostu pomyślałem, że powinieneś wiedzieć.
Świetnie. Dziękuję.
(dzwonek do drzwi, zamykanie drzwi)
(wydychając gwałtownie)
♪
W porządku, wychodzę.
Zobaczymy się rano, tak?
Rankiem?
Na moją operację?
Prawidłowy.
Tak. Oczywiście.
7 rano
Tak.
Dobra.
Lucy: Do zobaczenia.
♪ Wracam po więcej
Frank: Jak było dzisiaj w pracy?
Emily: Bez przygód.
Radzę sobie ze zrzędliwymi klientami i próbuję ich utrzymać
miejsce zorganizowane
Jak o tobie? Jakieś sukcesy w poszukiwaniu pracy?
Frank: Jeszcze nie.
Nawiązałem kilka ciekawych kontaktów. Zobaczymy.
Czy nadal planujesz udać się do domku rodziców?
w ten weekend?
Wszystko w porządku?
Emilia?
Czy wszystko w porządku?
(dzwoni linia telefoniczna)
(dzwoni telefon)
Tata: Hej. Nie możesz zasnąć?
Nie. Przydałoby się towarzystwo.
Przypomnij sobie to lato, które spędziliśmy w domku
w twoje ósme urodziny?
Przez ten tydzień w ogóle nie mogłeś spać.
Lucy: Z powodu potworów z szafy.
(chichocze) Tak. A czy pamiętasz, co zrobiłeś?
Nie mów mi.
Tata: Miałeś na sobie parę ręcznie robionych skarpetek swojej babci
na twoich rękach,
i nazwałeś je rękawiczkami superbohatera,
i wypowiedziałeś wojnę tym potworom z szafy.
Jednak postanowiłaś wziąć sprawy w swoje ręce.
Miałeś swoją własną strategię.
Wykonałeś taniec superbohatera, a potem:
zacząłeś pieśń o superbohaterach o potworach, których nie ma.
Wiesz, co się dzieje, kiedy zaczynasz śpiewać?
Odstraszam wszystkich.
Tata: Nawet potwory.
Frank: Emily...
Emily, ona kłamie.
Hej, tato, muszę iść.
Emily: Przeglądałam twój telefon, Frank.
Oddzwonię do ciebie.
Emily: Widziałam wszystko.
Masz obsesję na punkcie niej i tej restauracji.
Potrzebujesz pomocy.
Frank: Wszystko, co robię, robię dla nas, Emily,
aby odzyskać tę restaurację.
Emily: To już nie jest twoja restauracja, Frank.
Odpuść już. Pójść dalej.
Frank: Emily, nie!
Nie rób tego, proszę!
- Lucy! - (uruchamianie silnika)
Frank: Wracaj tutaj!
(samochód odjeżdża)
(bez tchu)
(wzdycha) O nie! NIE!
(zamykanie drzwi samochodu)
(pukanie)
Megan? (pukanie)
Megan, to ja!
Meg, ja... słuchaj, wiem, że schrzaniłem!
No, otwórz! (pukanie)
Jak przebiegła operacja?
Cienki.
Słuchaj, nie wiem, co się stało.
Przespałem cały budzik.
Myślałem, że coś ci się stało, Luce.
Nie spałem zbyt dużo. Nie wiem, co się stało.
- Przepraszam. - Nie poznaję cię.
Spóźniasz się do pracy. Szyfrujesz bilety.
Nie posilasz się tak, jak powinieneś.
I nie jesteś tu dla swojej przyjaciółki, kiedy ona cię potrzebuje?
Tak, wiem. Masz rację.
Skończyłem.
Prawidłowy.
- Odpocznę. - Cóż, potrzebujesz czegoś?
Nie, jestem dobry. Dzięki.
(zamykanie drzwi)
(Psy szczekają w oddali)
Frank: Emily zniknęła.
Nazwiemy to ceną prześladowania
silne, twarde kobiety.
Nic ci nie zrobiłem.
Zmusiłeś mnie do życia w strachu.
Frank: Zabrałeś mi wszystko -
mój cel,
a teraz moja żona!
Trzymaj się ode mnie z daleka.
(dysząc)
Pomoc! Niech ktoś pomoże!
Pomoc!
(dysząc)
♪
Lucy: Co masz na myśli mówiąc, że ma solidne alibi?
Jak to w ogóle możliwe?
Mamy wielu świadków
twierdząc, że był z psem na wybiegu dla psów.
To nie jest możliwe.
Zatem twoi świadkowie kłamią,
albo kłamiesz.
Przepraszam. Oskarżasz mnie o okłamywanie Cię?
Myślę, że mnie testujesz.
Więc tak. Myślę, że kłamiesz.
Właściwie wiem, że kłamiesz.
Twierdzi pan Clayborne
że tak naprawdę to ty go prześladujesz.
Ma zdjęcia twojego samochodu przed swoim domem.
Mam też nagrania z monitoringu jego pojazdu
poza moją pracą przy wielu okazjach.
Czy to dla ciebie nic nie znaczy?
Twierdzi, że tam poszedł
po tym jak zacząłeś go prześladować.
A skoro mowa o nagraniach z monitoringu,
byłeś w pracy jego żony?
Ten sklep z antykami przy porcie?
(szydząc)
Wszystko to wydarzyło się po tym, jak zaczął mnie śledzić.
Czy jestem teraz podejrzanym?
Co więc stanie się dalej?
Trzymaj się z daleka od Franka Clayborne'a i jego żony,
i będzie trzymał się od ciebie z daleka.
Znowu przyjdzie po mnie.
Wystarczy jeden telefon.
Dobra. Słuchaj. Przychodzi Taylor Abbott,
i jak wszyscy wiecie, on nie przebiera w słowach.
Jego recenzja może nas złamać lub złamać,
więc zwracajmy uwagę na szczegóły.
Mamy to.
(brzęk sztućców)
(W tle gra włoska muzyka pop)
- (dzwonienie dzwonka) - Obsługa?
To dotyczy stołu pierwszego. Nasz VIP.
(dzwonek)
Ręce.
(wzdycha)
Uff.
- Uch. - (brzęk sztućców)
Greg: Wszystko w porządku, szefie kuchni?
Szefie kuchni, przepraszam. Dostanę...
Dobra.
Ayden tu jest.
Jak on w ogóle cię znalazł? Dobra. Mam zamiar go zapytać.
Nie nie nie. Nie. Mam zamiar z nim porozmawiać.
Będzie myślał, że ma nade mną władzę.
I co powiedzieć?
Światło światło--
(wzdycha)
(chichocze)
- Co Ty tutaj robisz? - Ayden: Lucy?
Co Ty tutaj robisz? Czy to Twoja restauracja?
Skończ bzdury. Dlaczego tu jesteś?
Aha, bo dostałem zaproszenie pocztą,
jak wszyscy inni, jak sądzę, od właściciela.
Dobra. Musisz wyjść.
- Naprawdę? - Tak naprawdę.
- Luce-- - Nie dotykaj mnie!
- Ojej. - (tłuczenie szkła)
Megan: Och, proszę pana, bardzo mi przykro.
Co zamierzasz zrobić, Lucy?
- I wynoś się stąd! - Albo co, Lucy?
- Nie chcesz się dowiedzieć. - Łucja, Łucja.
Wynoś się stąd, Lucy. Pan? Musisz usiąść.
Nie mów mi, co mam robić, i kontroluj ją.
Przepraszam.
To jest szalone.
(gwałtowny wdech i wydech)
- Hej. Nic ci nie jest? - Tak.
Potrzebuję tylko minuty.
(wdech i wydech)
(wydychając gwałtownie)
(wdech i wydech)
♪
(tarcie taśmy)
(wzdycha)
♪
Lucy (głos powtarza się): Jestem taka chora i zmęczona
poczucia bycia ofiarą.
Zamierzam sobie z tym poradzić sam.
Megan (głos powtarza się): Nie jesteś lekarzem.
Nie jesteś policjantem. Jesteś szefem kuchni.
Frank nie ma nad tobą władzy.
Ayden była potworem.
Dosłownie cię wyśledził,
monitorowałem wszystkie Twoje rozmowy i wszystkie SMS-y.
On nie ma kontroli nad Twoim życiem
jak Ayden.
Tata (głos echo): Ale wtedy zdecydowałeś się wziąć sprawy w swoje ręce
w swoje ręce.
Miałeś swoją własną strategię.
Wykonałeś taniec superbohatera, a potem
zacząłeś swojego superbohatera
pieśń o odejściu potwora.
Wiesz, co się dzieje, kiedy zaczynasz śpiewać.
Lucy (głos powtarza się): Odstraszam wszystkich.
Tata (głos echo): Nawet potwory.
(dzwoniący telefon)
Hej.
Megan: Kliknij link, który ci wysłałem.
Reporter: Ayden Johnson, odnosząca sukcesy właścicielka restauracji
z Perłowej Góry,
został znaleziony martwy wczoraj wieczorem w pobliżu Water Street
z wieloma ranami kłutymi klatki piersiowej.
Policja nie podaje na razie więcej szczegółów.
(dzwoniący telefon)
(wzdycha)
Cześć?
Hej. Dzwoni detektyw Sharma.
Tak. Czy możesz jeszcze raz wrócić na stację?
Musimy zamienić z tobą słówko.
Tak.
Będe tam niedługo.
(głęboko oddychać)
Sharma: Gdzie byłeś ostatniej nocy
między 1:00 a 3:00?
Chodzi o Aydena?
Proszę, po prostu odpowiedz na pytania, dobrze?
Tak jak wyjaśniłem,
jeśli chcesz, możesz mieć przy sobie prawnika.
Nie mam nic do ukrycia.
Detektyw: W takim razie odpowiedz na pytania.
Gdzie byłeś ostatniej nocy
między 1:00 a 3:00?
Nie mogłem spać.
Bałam się, że Frank znowu włamie się do mojego domu.
Poszedłem więc na przejażdżkę.
Czy pamiętasz, która to była godzina?
Około 2:00 w nocy
Patrzeć.
Frank namówił Ayden do mojej restauracji.
Dobra? Wysłał mu spersonalizowane zaproszenie,
od właściciela,
przyjść do mojej restauracji i wywołać chaos.
Przepraszam. Nie podążam.
Dlaczego obecność Aydena miałaby wywołać chaos?
Z powodu moich wcześniejszych, agresywnych relacji z nim.
Detektyw: Hmm.
Co zrobiłeś, kiedy wyszedłeś o 2:00 w nocy?
Gdzie poszedłeś?
Lucy: Po prostu jeździłam.
W samochodzie czułem się bezpieczniej, poruszając się,
zamiast czekać w domu jak siedząca kaczka.
Bo myślisz, że Frank wie, gdzie mieszkasz?
Wiem, że on wie, gdzie mieszkam.
Jak stwierdziłem w swoim raporcie policyjnym,
którego najwyraźniej nie czytałeś,
Frank był w moim domu
Ukradł zegarek mojej matki i prześladuje mnie
każdego dnia.
Detektyw: Mm-hmm.
Czy ktoś może zweryfikować gdzie byłeś?
Nie. Byłem sam.
Kiedy ostatni raz widziałeś Aydena?
(wzdycha)
To było ostatniej nocy, zanim skończyła się moja zmiana.
9:30, 22:00
A potem w ogóle go nie widziałeś?
NIE.
Mamy kilku świadków w twojej restauracji
kto widział, jak mu groziłeś.
Byłam zdenerwowana i bałam się,
i chciałam, żeby odszedł.
Na miejscu zbrodni znaleźliśmy narzędzie zbrodni.
Rozpoznajesz to?
Chyba chcę porozmawiać z moim prawnikiem.
Detektyw: Tak.
To prawdopodobnie dobry pomysł.
Nie zrobiłem tego. Franek to zrobił.
Namówił Aydena do mojej restauracji,
a potem go zabił, a teraz próbuje mnie wrobić.
Prawidłowy.
(dzwonek)
Ręce, proszę.
Lucy: Z tyłu.
Co robisz?
Co masz na myśli? Spieszę się.
Ostatnio sprawdzałem, to nadal była moja restauracja.
Tak jest.
(gra dramatyczna muzyka)
♪
- (krzyczy) - (chrząkanie)
Zatrzymywać się!
(jęczy)
(wzdycha)
Tak. Właściwie to mój przyjaciel jest...
(syrena czeka)
Och, Megan! Czy wszystko w porządku?
Oh. Widziałeś go?
Czy to był on?
Och, zabiję go.
Nie, nie jesteś.
Jedyne, co zamierzasz zrobić, to wrócić do domu,
zamknij się i zadzwoń na policję
jeśli usłyszysz coś podejrzanego.
Megan, bardzo mi przykro. To wszystko moja wina.
Tak.
To jest.
Mówiłem ci, że to niebezpieczne, Lucy.
a ty mnie nie słuchałeś.
Ja-- (śmiech)
Jadę z tobą do szpitala.
Wiesz co? Nawet się nie przejmuj, ok?
Po prostu uważaj na siebie, Luce.
Wybij sobie te szalone pomysły z głowy.
- Zejdź mi z drogi, proszę. - Megan--
- Nie mogę... Przestań. - Megan!
♪
Cześć tato.
Tata: Luce?
Ayden nie żyje.
Tata: Co? Co się stało?
Nie wiem. Ale myślą, że mam z tym coś wspólnego.
- Tata: Dlaczego? - Och, nie wiem.
Tata: Spójrz. Załatwimy ci dobrego prawnika.
Ale nie mów nikomu ani słowa, dobrze?
(jąka się) Tato, nie zabiłem go.
Tata: Oczywiście, że nie.
Patrzeć. Chyba coś powiedziałem
że nie powinnam była tego mówić.
Zdobędę lot z samego rana.
Nie nie nie. Nie rób tego.
Patrzeć. Po prostu... muszę sobie z tym poradzić sama.
Będę Cię informować na bieżąco.
- Tata: Jesteś pewien? - Tak.
Ale ja cię kocham. Odezwę się do ciebie niedługo.
- Ja ciebie też kochanie. - Do widzenia.
(wzdycha)
(dzwoni linia telefoniczna)
Lucy: Hej, Meg? To ja.
Mam nadzieję, że masz się dobrze.
Odtwarzałem wszystko w głowie,
Powinienem być silniejszy i odważniejszy z Aydenem,
a teraz z Frankiem.
Nienawidzę siebie za to, że jestem taka słaba,
za to, że pozwoliłeś im mnie kontrolować przez tak długi czas.
Nie mogę pozwolić, żeby nadal miał nade mną władzę.
Muszę zająć stanowisko
i walcz.
Wiem, że to, co ci się przydarzyło, to przeze mnie,
bo wciągnąłem cię w ten bałagan.
Nie potrafię nawet wyrazić, jak bardzo mi przykro.
Powinienem był posłuchać twoich ostrzeżeń
i twoje prośby, żebym trzymał się z daleka, ale Meg,
uwierzcie, gdy powiem, że to się teraz kończy.
Jutro wszystko się skończy.
Mam plan,
i nie spocznę, dopóki nie zapłaci za to, co zrobił.
Za to, że cię skrzywdziłem,
i za to, że mi to zrobiłeś.
Chodź, Franku.
♪
No to ruszamy.
♪
(wydychając gwałtownie)
(obroty silnika)
Otóż ​​to. Śledź mnie dalej.
(obroty silnika)
(pisk opon)
♪
(pisk opon)
Pospiesz się. Pospiesz się.
(pisk hamulców)
(dysząc)
Nie możesz już uciekać, Lucy.
Lucy: Nie chcę uciekać.
Dobra?
Patrzeć. Chcesz z powrotem swoją restaurację?
Weź to.
To jest twoje.
Och, po prostu masz zamiar mi to oddać?
Lucy: Czego ode mnie chcesz?
Chcę, żeby wyglądało, że to byłeś ty.
Jakby poczucie winy zżerało cię żywcem.
Dlaczego zabiłeś Aydena?
Ponieważ dałaś jasno do zrozumienia, że ​​go nienawidzisz.
Powiedziałeś wszystkim, jak cię podpalał
i kontrolowanie ciebie.
Miałeś najlepszy możliwy motyw, żeby go zabić...
...i każdy o tym wie.
Kucharze i kelnerzy pracujący w jego restauracji,
Twoi przyjaciele...
...twój ojciec, który mieszka w Jersey.
Skąd to wszystko wiesz?
Wiem wszystko o tobie.
Mam mnóstwo wspomnień związanych z pomaganiem mojemu ojcu
w tej kuchni,
i przejął obowiązki po jego śmierci.
To miejsce zawsze będzie należeć do mnie.
Może...
...powinniśmy współpracować.
Mógłbyś mi pomóc prowadzić to miejsce.
Tworzylibyśmy naprawdę dobry zespół.
Myślisz, że jestem największym idiotą na świecie.
NIE.
Nie, nie idiota.
Po prostu psychopata.
- (krzyczy) - (brzęk garnka)
Lucy: Dlaczego to robisz?
Już mnie wrobiłeś. Stracę wszystko.
Dlaczego po prostu nie zostawisz mnie w spokoju?
Ponieważ zrujnowałeś mi życie!
Lucy: Przepraszam. Naprawdę jestem.
Jest już na to za późno.
Nawet gdybym sprzedał twój budynek,
nie możesz go kupić z powrotem.
Nie masz pieniędzy.
Twoja żona mi powiedziała.
To był błąd.
Nie powinieneś był nigdy wchodzić do jej sklepu ani do mojego domu.
Lucy: Nie ujdzie ci to na sucho.
Ja też nie pójdę do więzienia.
Lucy: Frank, wszędzie mam kamery.
Dobra? Są dobrze ukryte, ale są wszędzie.
Co oznacza, że ​​mam Twoją spowiedź w chmurze,
i nie można się tego pozbyć.
Po prostu odłóż nóż i poddaj się.
Kamery bezpieczeństwa nie nagrywają dźwięku.
Nie, chyba że wyraźnie powiesz o tym pracownikom ochrony
że potrzebujesz dźwięku.
(pochrząkiwanie)
(kaszel)
Dokąd idziesz, Lucy?
Zabicie cię będzie sprawiało mi przyjemność.
Naprawdę jestem.
(wibruje telefon)
(rozkrzyczany)
(pochrząkiwanie)
(krzyczy)
(rozkrzyczany)
(pochrząkiwanie)
Lucy!
Lucy, otwórz drzwi!
911. Jaki jest Twój nagły wypadek?
Właśnie złapałem zabójcę Aydena Johnsona.
Jest w mojej zamrażarce, żywy.
Nazywam się Lucy Gerhard.
Jestem szefem kuchni i właścicielem Evoo na Water Street.
Proszę pośpiesz się.
(głęboko oddychać)
♪
(gadające radio policyjne)
Oto moja karta. Zadzwoń do nas, jeśli będziesz czegoś potrzebować.
- Będę. Dziękuję. - Do zobaczenia.
♪
- Tuż za tobą, szefie kuchni. - Mhm.
Oh.
Och, wygląda nieźle, szefie kuchni.
- Ja wiem. - Wow. To jest niesamowite.
Ach. Gdzie jest ten ołówek?
Tutaj.
Trzymaj to naprawdę prosto.
To popisowe danie Megan.
Tabela szósta.
(wydychając gwałtownie)
- Dobra robota. - Dziękuje kochanie.
Dobra.
(gadatliwie)
♪