Kenapa kakak tak kejut saya?
Masamnya muka.
Kenapa?
Nampaknya kakak dah jadi macam dulu balik.
Dulu kakak macam mana?
Kakak tak tahukah?
Min-ju.
- Hai. - Min-ju.
Awak dengar SechsKies di radio? Mereka sangat comel.
- H.O.T. lagi hebat. - Awak tak tahu apa-apa.
Min-ju.
Min-ju, ada apa-apa berlaku?
- Awak nampak pucat. - Apa?
Ya, awak nampak macam Min-ju yang dulu.
Min-ju yang dulu?
Bagaimana kelakuan Kwon Min-ju yang dulu?
Teruk sangatkah?
Awak taklah teruk sangat dulu.
Tapi susah nak berkawan dengan awak.
Kami cuba cakap dengan awak, tapi awak selalu menyendiri.
Macam awak tak nak didekati.
Ya, awak juga nampak macam orang yang tak suka berbual.
Tapi kami suka personaliti baru awak,
jadi awak tak boleh jadi Kwon Min-ju yang dulu.
Okey.
Tolong duduk.
Kenapa kamu belum bersedia untuk kelas?
Ya.
Aku pun benci Kwon Min-ju yang dulu.
Aku harap ada orang akan…
terima diri aku seadanya dan tak layan aku macam aku pelik!
A TIME CALLED YOU
Menurut Aristotle, jika manusia nak hidup gembira,
mereka perlu cari jalan tengah.
Jadi, apa maksud jalan tengah?
Ia tentang tidak berlebihan atau berkurangan, tapi cukup-cukup…
Maafkan saya.
Awak dari mana?
Duduklah.
Contohnya, seperti Nam Si-heon.
Jika awak berani sangat, awak akan jadi cuai.
Jika awak tak berani pula, awak akan jadi pengecut.
- Kamu faham tak? - Faham, cikgu.
Konsep jalan tengah ini bukan diperkenalkan di Barat saja.
Ia juga telah diperkenalkan di Timur.
Oleh siapa?
Si-heon.
Nam Si-heon.
Kwon Min-ju.
Saya nak minta tolong.
Mulai sekarang, jangan pandang saya
macam Jun-hee.
Muka kakak tak bermaya, macam kakak akan hilang dalam gua.
Kakak tak bertenaga dan selalu muram.
Saya baru nak biasakan diri dengan kakak.
Janganlah berubah balik.
Min-ju, ada apa-apa berlaku?
Ya, awak nampak macam Min-ju yang dulu.
Awak taklah teruk sangat dulu.
Tapi susah nak berkawan dengan awak.
Awak tak boleh jadi Kwon Min-ju yang dulu.
Han Jun-hee.
Awak nampak segala-galanya, bukan?
Kata-kata begitulah yang saya selalu dengar dulu.
Awak mesti tak dapat bayangkan
bisikan budak-budak lain…
di belakang saya.
Min-ju, jangan lakukannya.
Semua ini salah saya.
Awak bergelut, tapi saya asyik sebut tentang Oh Chan-yeong.
Minta maaf kerana masuk badan awak dan ganggu hidup awak.
Saya minta maaf, Min-ju.
Kenapa minta maaf kepada saya?
Awak tak buat salah.
Saya yang patut berterima kasih.
Disebabkan awak masuk ke dalam badan saya,
walaupun sekejap saja,
saya jadi popular
dan sempat hidup dan disayangi sebagai Han Jun-hee.
- Hai, Min-ju. - Okey?
Semuanya cantik.
Kamu buat ibu gembira!
Jom kita pergi.
Tapi…
Nam Si-heon, lajulah sikit.
…selepas terjaga daripada mimpi indah…
ia lebih menyakitkan.
Han Jun-hee, awak tahu tak?
Jika saya bunuh diri,
budak-budak lain mesti cakap,
"Kasihan Kwon Min-ju."
"Saya dah agak dia akan buat begitu."
"Menyedihkan."
Mungkin mereka akan cakap begitu selama beberapa hari
sebelum melupakan kewujudan saya.
Mereka akan teruskan hidup,
seolah-olah saya tak pernah wujud.
Tapi, Han Jun-hee…
saya sedar sesuatu disebabkan awak.
Jika, seperti yang awak dah tahu…
hari ini,
pada 13 Oktober,
1998…
saya dibunuh oleh seseorang,
saya takkan dilupakan dengan mudah.
Mereka takkan kata saya menyedihkan.
Tidak.
Mereka tak boleh kata begitu.
Min-ju, apa yang awak merepek?
Bukan saya yang bunuh Kwon Min-ju.
Tapi awak, Han Jun-hee.
Itulah maksud dia.
Sayalah penyebab semua ini berlaku.
Bukan Oh Chan-yeong.
Disebabkan saya, Min-ju…
Disebabkan ia pembunuhan yang kontroversial,
nama saya mesti akan disebut-sebut.
Selalunya dalam akhbar atau di televisyen…
mangsa pembunuhan
akan digambarkan sebagai orang yang hidup gembira
dan mereka tak patut mati dibunuh.
Jadi…
mungkin mereka akan ingat saya begitu.
Bagi saya…
mungkin…
selepas kematian…
baru saya akan jadi
Kwon Min-ju yang saya idamkan.
"Untuk saya, mungkin selepas kematian
baru saya akan jadi
Kwon Min-ju yang saya idamkan."
Kenapa?
Apa yang berlaku?
Aku nampak Min-ju bercakap di bumbung tadi.
Aku baca gerak bibirnya dan dia macam sedang berbual
sambil menyebut "Han Jun-hee".
Apa dia cakap?
Dia jauh, jadi aku tak nampak sangat.
Tapi dia kata,
"Disebabkan awak masuk ke dalam badan saya,
walaupun sekejap saja,
saya jadi popular
dan sempat hidup dan disayangi sebagai Han Jun-hee."
Tapi bukan itu saja.
Dia kata jika dia dibunuh hari ini,
dia takkan dianggap menyedihkan,
tapi dia akan diingati dan dirindui.
Kau ingat tak?
Min-ju pernah cakap tentang pembunuhan.
Pembunuhan?
Saya dengar ada seseorang akan bunuh Kwon Min-ju
pada 13 Oktober 1998.
Hari ini 13 Oktober.
Di mana Min-ju sekarang?
Aku tak tahu. Dia tinggalkan begnya di situ.
Kita cari di tempat yang dia mungkin pergi.
- Aku akan ke rumahnya. - Aku akan ke kedai rekod.
Kwon Min-ju.
Kwon Min-ju!
Nah.
Pak cik nampak Min-ju? Dia datang sini?
Tak pun.
Apa yang berlaku?
Hubungi saya jika dia datang.
Pastikan dia tak ke mana-mana sehingga kami datang. Tolonglah.
Awak ingat tempat ini?
Awak ditemui terbaring di sini selepas diserang.
Min-ju, awak…
Janganlah buat begini.
Situasi awak takkan berubah walaupun awak mati dibunuh.
Min-ju, janganlah begini. Tolonglah.
Min-ju, belum terlambat untuk lari.
Min-ju, tolong lari dari situ. Tolonglah.
Apa awak nak buat kepada saya?
Saya akan pastikan
semua orang di dunia ini mengingati kecantikan awak.
Daripada melalui kehidupan yang tak bermakna,
lebih baik awak mati
sementara awak masih cantik…
Itu lebih bagus, bukan?
Apa itu?
Saya selalu bawa bersama saya, khas untuk awak.
Anggaplah
ini ubat berjampi…
untuk hantar awak ke syurga.
Jika awak suntik saya…
saya akan rasa sakit?
Sebenarnya,
awak akan rasa sakit sikit.
Tapi tak lama pun.
Saya janji.
Min-ju.
Oh Chan-yeong.
Tidak.
Oh Chan-yeong!
Tak guna! Tidak!
Hei.
Tak.
Ini tak patut.
Min-ju.
Ini bukan saya.
Hei, apa awak buat? Berdirilah.
Awak janji nak bunuh saya!
Tak.
Tak, saya tak nak!
Itu bukan saya.
Itu bukan saya!
Min-ju. Syukurlah.
Awak takkan mati.
Awak akan hidup.
Min-ju. Tunggu sekejap, Min-ju.
Dengar sini dulu.
Saya akan kembali ke dunia saya.
Saya takkan masuk badan awak lagi.
Tak kira apa yang berlaku nanti,
saya takkan masuk campur dalam hidup awak lagi.
Jadi tolong jangan buat begini. Okey?
Awak patut benci dan maki saya.
Bukan diri sendiri.
Han Jun-hee.
Saya…
tak benci awak.
Saya…
Saya paling…
Saya paling benci diri saya.
Saya…
tak layak menjalani kehidupan ini.
Tak.
Min-ju.
In-gyu.
Apa awak sedang buat?
In-gyu.
Tolong saya.
Ingat tak awak pernah cakap
awak faham perasaan saya?
Jadi tolonglah saya.
Okey?
Sekarang dan di sini,
tolong bunuh saya.
Boleh tak?
Tolonglah, In-gyu.
Tolonglah.
Jika saya tak dibunuh hari ini,
segalanya akan kembali kepada asal.
Saya terpaksa kembali
menjadi Kwon Min-ju yang menyedihkan.
Tolonglah? In-gyu.
Min-ju.
Tolong bertenang dan dengar sini.
Saya tahu awak menderita.
Tapi awak tak sendirian.
Ramai orang peduli jika sesuatu berlaku kepada awak.
Mana ada orang peduli.
Tiada sesiapa di sisi saya.
Si-heon.
Awak ada Si-heon dan In-gyu.
Saya juga sedang buat semua ini untuk selamatkan awak.
Saya janji.
Saya akan bertanggungjawab dan ubah segalanya kepada asal.
Maksud saya,
saya akan hantar awak ke masa sebelum saya datang.
Jadi,
berilah satu lagi peluang kepada diri awak.
Min-ju, jika awak percayakan saya dan cuba bertahan…
Han Jun-hee.
Setelah semua ini berlaku,
itu saja awak boleh cakap?
"Bertahan"?
Han Jun-hee.
"Bertahan"?
Awak…
Awak tak cuba pun, tapi awak ada kawan…
dan Si-heon sukakan awak.
Betulkah awak faham perasaan saya? Bagaimana awak boleh faham?
Awak fikir saya jadi begini sebab saya tak pernah berusaha?
Min-ju.
Saya…
Saya benar-benar bersendirian.
Tiada sesiapa
faham penderitaan yang saya tanggung.
Tak.
Saya faham.
Saya tahu semua perkara yang awak sedang lalui.
Tapi Min-ju, ada sesuatu yang awak tak tahu.
Saya…
Saya sangat sukakan awak.
Hati saya hancur apabila awak pandang Si-heon.
Tapi jika ia buat awak gembira,
mungkin saya patut bersabar.
Min-ju.
Berilah saya peluang.
Supaya kali ini,
saya boleh buktikan cinta saya kepada awak.
Setiap hari, awak akan tahu rasanya dicintai seseorang.
Jadi,
tolong berikannya kepada saya.
Tolonglah.
Awak suka saya?
Jangan dekat.
In-gyu.
Awak tak suka saya.
Awak fikir saya serupa dengan awak…
jadi awak kasihankan saya.
Bukan begitu.
Orang lain cakap kepada saya,
"Min-ju, kenapa muka awak masam sangat?"
"Min-ju, cuba senyum sikit."
"Min-ju, janganlah jadi macam dulu balik."
"Min-ju."
Tolonglah.
Tolonglah berhenti.
Kenapa awak tak percaya?
Saya sukakan awak seadanya.
Saya tak peduli jika awak tak berubah.
In-gyu.
Saya rasa lemas.
Hidup saya terlalu teruk.
Orang seperti saya tak patut dilahirkan.
Awak silap.
Awak berharga bagi saya.
Dah lama saya dengar kata-kata awak.
Saya nak bangun daripada mimpi ngeri ini.
Tak. Jangan lakukannya.
Min-ju, tolonglah.
Sudah tiba masanya
untuk saya bangun.
Tidak!
Awak mempesonakan.
Bagus! Hei, hebatnya awak!
Halang Si-heon!
Bagus.
Awak
terlalu mempesonakan sehingga mata saya pedih.
Saya cuma nak sentuh awak sekejap.
Walaupun sekejap saja.
Mesti seronok, walaupun sekejap saja.
Tidak.
Tidak, Min-ju.
Min-ju, pandang saya.
Min-ju!
Kwon Min-ju!
Kwon Min…
Kenapa dengan Min-ju?
Kenapa Min-ju jadi begini?
Hei, Jung In-gyu.
Cakaplah sesuatu! Kenapa dia begini?
Min-ju
sudah bersemadi dengan aman.
Aku bunuh dia.
Apa maksud kau?
Aku bunuh Min-ju.
Apa maksud kau?
Aku bunuh dia.
Jangan tipu. Kenapa kau nak bunuh Min-ju?
Kenapa kau nak bunuh dia?
Nam Si-heon.
Aku bunuh dia.
Masa tak boleh diundurkan.
Disebabkan saya…
Min-ju mati disebabkan saya.
Saya nak undurkan masa,
tapi pemain kaset itu dah rosak,
jadi saya tak boleh kembali ke sana lagi.
Si-heon.
Adakah ini…
pengakhiran segala-galanya?
Saya dah cuba, tapi ia tak berfungsi.
Saya dah pasang balik, tapi ia masih tak hidup.
Saya dah betulkan balik pita yang rosak itu.
- Terima kasih. - Sama-sama.
"Setiap kali hati awak memanggil saya."
Apa maksudnya?
"Saya akan datang kepada awak."
Si-heon.
Tolonglah.
Tolonglah, buat kali terakhir…
biar saya kembali ke masa awak.
Apabila cahaya di luar tingkap
Malap satu demi satu
Aku menulis surat kepada langit
Kau tinggalkan aku…
Tidak!
Awak okey? Awak cedera?
Terima kasih, In-gyu.
Awak dah selamatkan Min-ju.
Han Jun-hee?
Hei, Kwon Min-ju!
Nam Si-heon.
Ini awak.
Han Jun-hee.
Ini awak, bukan?
Awak dah kembali, bukan?
Macam mana awak kenal saya?
Saya boleh agak.
Inilah penyebab segala-galanya berlaku.
Oh Chan-yeong dari tahun 2023
datang ke tahun 1998 guna ini.
Disebabkan Oh Chan-yeong kembali kepada badannya pada 2023,
dia gagal bunuh Min-ju?
Betul.
Apa yang ditakdirkan pada hari ini
belum berlaku.
Min-ju pula?
Jika awak ada di sini bersama kami,
di mana Min-ju?
Min-ju selamat.
Nanti dia akan kembali.
Bila?
Selepas saya uruskan beberapa perkara.
Apa maksud awak?
Disebabkan Min-ju selamat,
masa depan akan berubah.
Tapi jika masa depan berubah…
bukankah itu bermakna segala-galanya akan berubah juga?
Kita takkan jumpa di kolej.
Kalau kita tak jumpa,
awak takkan kembali ke sini…
dan awak takkan jumpa saya.
Betul tak?
Sebenarnya, saya pun tak pasti apa yang dah berubah.
Banyak perkara dah mula berubah.
Percayalah.
Saya akan ambil ini.
Apa?
Okey.
Pak cik!
Saya dah balik!
Hei, kenapa balik lambat sangat?
Minta maaf.
In-gyu cakap benda pelik tadi.
Awak pula tiada di rumah. Pak cik risau sangat.
Apa yang berlaku?
Semuanya dah okey.
Disebabkan pak cik.
Pak cik?
Pak cik bantu awak?
Sudah tentu.
Pak cik banyak membantu.
Yakah?
Min-ju.
Saya tahu awak ada di dalam,
jadi awak tak perlu jawab.
Saya cuma nak cakap sesuatu.
Selepas semuanya kembali kepada asal,
mungkin awak akan cuba menyendiri lagi.
Tapi,
walaupun ia berlaku lagi,
saya takkan halang awak.
Betul kata awak.
Awak dah cuba sedaya upaya.
Awak dah berusaha,
jadi saya tak boleh suruh awak berusaha lagi.
Tapi Min-ju…
saya nak beritahu awak sesuatu.
Semasa saya berada di tempat awak sekarang,
saya berpeluang mengintai hati awak.
Awak bersusah payah dan awak nak mengalah…
tapi bukan kerana awak lemah dan murung.
Tapi kerana
awak mempunyai banyak harapan dan impian di dunia ini.
Min-ju.
Sebenarnya…
disebabkan awak ada banyak harapan…
awak telah berusaha lebih keras berbanding orang lain.
Saya minta maaf kerana salah faham.
Baru sekarang…
saya dapat mengenali diri sebenar awak.
Bising betullah jam ini.
Hei, Kwon Do-hun!
Kwon Do-hun.
Saya tak boleh kejut awak lagi.
Awak dah besar. Awak perlu bangun sendiri.
Layanlah kakak awak baik-baik.
Okey?
Sebenarnya awak sangat prihatin,
tapi kenapa awak tak pernah tunjuk?
Saya nak jumpa kawan hari ini, jadi saya cuti.
Catatan tambahan.
Apa kata pak cik ambil kelas untuk jadi barista?
Pak cik akan jadi pemilik kafe, tapi nanti ada banyak kafe,
jadi pak cik perlu ada kemahiran profesional.
Kalau pak cik tak percaya, pak cik yang rugi.
Entah apa dia merepek pagi-pagi buta.
TEARS SEO JI-WON
Tolong hapuskan semua ini.
Kedua-duanya?
Ya.
Barulah Min-ju akan kembali kepada awak.
Tapi
jika saya musnahkannya,
awak tak boleh kembali ke tahun 1998.
Maknanya awak takkan jumpa Si-heon lagi.
Apa awak nak buat?
Saya kenal Si-heon.
Kalau dia tak boleh jumpa awak lagi,
dia mesti rasa sedih.
Apabila pita dan pemain kaset ini musnah,
Si-heon mungkin akan lupa tentang kewujudan saya.
Mungkin semua ini takkan berlaku.
Tapi kita tiada cara lain.
Bukan kerana Oh Chan-yeong saja.
Jika ia masih wujud, saya mesti nak kembali ke tahun 1998.
Tapi,
saya tak boleh ganggu hidup Min-ju lagi.
Jadi tolong hapuskannya.
Okey?
STESEN NOKSAN
Si-heon.
Lama tunggu?
Taklah.
Jom kita pergi.
Kami dah sampai!
Okey.
Hei!
Awak memang nak kena. Hei, mari sini!
- Pegang? - Dan baling.
Boleh tahan.
Hari ini…
hari terakhir kita?
Selepas awak pergi nanti…
awak takkan kembali, bukan?
Untuk halang Kwon Min-ju
bertemu dengan Oh Chan-yeong…
awak akan musnahkan pita itu.
Bila awak sedar?
Semalam, semasa awak cakap awak nak ambil pita dan pemain kaset.
Cepatnya awak sedar.
Kerana saya kenal awak.
Saya tahu apa awak fikirkan,
walaupun awak tak cakap apa-apa.
Jika saya rindukan awak…
Jika saya terlalu rindukan awak nanti…
apa patut saya buat?
Si-heon.
Kisah kita tak berakhir di sini.
Kita bukan
berpisah selama-lamanya.
Jika awak
Si-heon yang saya kenal,
awak mesti akan cari saya.
Betul tak?
Ya.
Saya janji.
Saya mesti akan cari awak.
Tak kira bila atau di mana awak berada.
Kita pasti akan bertemu lagi.
Saya akan cari awak…
sampai jumpa.
SAYA HARAP MUZIK INI MENGINGATKAN AWAK PADA SAAT PALING GEMBIRA
Apa aku buat di sini?
HOSPITAL BESAR NOKSAN
Min-ju.
Awak okey? Biar saya panggil doktor.
Sebenarnya…
Apa yang berlaku?
Awak tak ingat?
Selepas kita bertiga sambut hari jadi awak tempoh hari,
awak kemalangan.
Kemalangan?
27 REKOD
Apabila cahaya di luar tingkap
Malap satu demi satu
Aku menulis surat kepada langit
Kau tinggalkan aku untuk orang lain…
Kenapa?
Tiada apa-apa. Aku cuma rasa pelik sikit.
Pelik?
Lagu ini.
Aku rasa pelik apabila aku dengar lagu ini.
Seolah-olah aku terlupa sesuatu yang penting.
Apa agaknya?
Aku akan katakan kepadamu Aku tak boleh melupakanmu
Jadi aku akan terus mencintaimu
Sayang, aku akan tunggu…
Nak pergi tak?
Jom.
Nak beli apa untuk Min-ju?
Aduhai, kau cakap tentang Kwon Min-ju lagi?
Apa aku patut beli?
Aku cuma nak tahu apa kita nak makan.
- Nak kutlet babi? - Tak naklah.
Bagaimana rasanya kembali ke sekolah?
Ada apa-apa berlaku?
Bukan begitu.
Saya terfikir tentang mimpi saya sebelum ini.
Mimpi?
Mimpi apa?
Sebenarnya,
sebelum saya kemalangan,
saya selalu fikir saya bernasib malang.
Saya ingat saya keseorangan di dunia ini.
Tapi saya jumpa diri saya
dalam mimpi itu.
Dia beritahu saya
saya menghadapi kesukaran
kerana saya ada banyak harapan untuk dunia ini.
Kerana itulah ia sangat sukar.
Selepas mendengar kata-katanya, saya menangis dalam mimpi saya.
Apabila saya sedar, saya ada di hospital.
Anehnya, saya rasa lebih tenang.
In-gyu.
Mungkin…
saya tak patut fikir
yang saya bersendirian.
Saya rasa…
saya tak lihat di sekeliling saya
dan tak nampak orang yang ada bersama saya.
Sekarang…
awak nampak siapa yang ada?
Ya.
Saya dah nampak.
TAHUN 2011
NISBAH WEBTOON KEPADA KOMIK YANG DITERBITKAN
Sejuk betul.
Nampaknya bos dah sampai.
Mesti dia bermalam di sini.
Lagi?
Selamat pagi.
- Selamat pagi. - Helo.
Awak berjaga sepanjang malam lagi?
Saya sedang semak webtoon yang kita terima.
Cuba tengok. Saya dah pilih.
Saya rasa ia agak asli dan bagus.
Ini.
Ini idea yang bagus,
tapi ia masih di peringkat percubaan atau terlalu nic.
Kita perlu fokus pada webtoon begini.
Kita platform baru,
jadi kita perlu cari komik yang tak diterbitkan portal besar.
Tunggu!
Terima kasih.
Ini lagu terakhir untuk hari ini.
Ia ditujukan kepada para pendengar yang sedang pulang
setelah penat bekerja seharian.
"Gather My Tears" nyanyian Seo Ji-won.
Apabila cahaya di luar tingkap
Malap satu demi satu
Aku menulis surat kepada langit
Kau tinggalkan aku untuk orang lain
Tapi kau masih dalam ingatanku
Jadi aku kumpul semua air mataku
Dan aku hantarkannya ke langit
Walaupun aku bukan kekasihmu
Jika kau cari aku
Aku akan rendahkan diri Dan baring di sebelahmu
Aku akan katakan kepadamu Aku tak boleh melupakanmu
Jadi aku akan terus mencintaimu
Sayang, aku akan tunggu
Sehingga surat tangisan aku Sampai ke langit…
Kwon Min-ju?
Maaf?
Maaf, rupa awak macam kenalan saya.
Tak apa.
Aku percaya dan aku kumpulkan air mataku…
Maafkan saya.
Saya janji.
Saya akan cari awak.
Tak kira bila atau di mana awak berada.
Kita pasti akan bertemu lagi.
Saya akan cari awak…
dalam kehidupan ini.
Terjemahan sari kata oleh Atikah Gazzali