Awak patut kejutkan saya kalau awak dah bangun.
Tapi awak sedang tidur nyenyak.
Jadi apa yang awak nak beritahu saya?
Dah lewat, lain kalilah.
- Nak balik? - Okey.
A TIME CALLED YOU
UNIT JENAYAH BERAT 2
Awak kenal pelajar bernama Kwon Min-ju dalam kelas awak?
Ya.
Awak tahu baru-baru ini dia mengalami kecederaan akibat dipukul?
Ya.
Awak ingat apa yang awak buat pada tarikh 10 Jun,
pada malam kejadian itu?
Jangan risau.
Berterus terang saja.
Saya melawat tempat kerja Min-ju dengan kawan saya, Si-heon.
Awak pergi jumpa Min-ju?
Ya.
Hari itu hari jadi Min-ju, jadi kami raikannya bersama-sama.
Apa awak buat selepas itu?
Saya balik rumah.
Min-ju pula?
Min-ju pula
mungkin balik dengan Si-heon.
Jung In-gyu.
Awak sedang sembunyikan apa-apa?
Rakaman CCTV menunjukkan
awak berjalan ke arah rumah Min-ju malam itu.
Kenapa awak ikut dia balik pada malam itu?
Hei, Jung In-gyu!
Apa yang berlaku?
Balaslah sapaan saya jika saya sapa awak.
Boleh tak?
Saya takkan suka awak begitu.
Kerana Jung In-gyu suka saya?
Kerana dia kawan awak?
- Saya nak beritahu Min-ju sesuatu. - Apa dia?
Ia…
Saya tak boleh beritahu kamu.
In-gyu.
Awak perlu berterus-terang, okey?
Ayuh, beritahu dia perkara sebenar.
Nenek, saya tak buat salah.
Kalau begitu, boleh jelaskan bukti ini?
Alat pendengaran ini ditemui di tempat kejadian.
Apabila saya periksa nombor sirinya, saya dapati ia milik awak.
Penemuan alat pendengaran awak di tempat kejadian
dan rakaman awak mengekori Min-ju,
sudah cukup untuk jadikan awak suspek.
Aduhai, apa maksud awak?
Dia bukan budak jahat. Ia tak masuk akal.
Semua ini cuma salah faham. Ya, ia cuma salah faham.
Kalau kami tak jumpa saksi atau bukti untuk buktikan alibi In-gyu pada hari itu,
kami terpaksa jadikan dia suspek.
Aduhai.
BUKTI ALAT PENDENGARAN
Janganlah…
pandang aku dengan muka yang sama macam Yeon-jun.
Aku tak boleh berehat.
Aku masih belum jumpa cara untuk kembali ke tahun 2023.
Semasa kali pertama saya jumpa awak,
awak kata Min-ju dah meninggal dunia, bukan?
Ya.
Jadi…
boleh awak beritahu saya
pada hari apa, pukul berapa
dan bagaimana dia mati?
Pada 13 Oktober 1998.
Min-ju…
telah dibunuh.
Mungkin,
mimpi awak yang awak kembali ke tahun 1998 dalam badan Min-ju
ada kaitan dengan apa yang berlaku pada dia.
Jika semua ini berkaitan,
bukankah ini bermakna
ada peluang kedua untuk Min-ju?
Saya tak faham maksud awak.
Jika hidup kamu berdua dihubungkan dengan selembar benang
dan jika awak boleh tarik benang itu untuk mengubah masa lalu,
mungkin Min-ju takkan dibunuh.
JULAI 1998
Hari ini 10 Julai 1998.
Hari Kwon Min-ju akan dibunuh ialah…
13 Oktober 1998.
OKTOBER 1998
Maksudnya cuma ada tiga bulan sehingga hari dia dibunuh.
Tunggu.
Jika aku terus tinggal di sini, aku boleh dibunuh.
Terimalah aku seadanya sekarang
Dalam dakapanmu
Aku milikmu
- Ketuklah dulu. - Nak pinjam komputer.
Min-ju.
Pak cik, saya di bilik Do-hun.
Kenapa tak ke sekolah atau datang ke kedai?
Saya ada hal hari ini.
Pelajar macam awak perlu pergi sekolah.
- Apa dia? - Saya ada hal sikit.
Lembapnya komputer ini.
Hei, komputer ini dah rosak?
Tunggu sajalah, marah pun tak guna.
Awak tak pernah ponteng sekolah. Apa masalah awak?
Awak sedang memberontak? Awak nak berhenti sekolah?
Sudahlah, pak cik.
Apa-apa saja boleh berlaku disebabkan perangai anehnya.
Nak pukul saya?
Pergi beli aiskrim.
1,000 won saja?
Teruk betullah.
Pak cik akan tahu nanti, jadi saya nak berterus-terang.
Ada sebab saya bukan macam…
Min-ju yang pak cik kenali.
Sebenarnya…
saya bukan Kwon Min-ju.
Maksud awak, awak bukan Kwon Min-ju,
tapi Han Jun-hee dari tahun 2023?
Ya.
Pada tahun 2023, pak cik beri awak jurnal,
dan minta awak kembali ke 1998
dan ubah takdir supaya Min-ju tak mati?
Betul, semua itu betul.
Itulah perkara sebenar.
Pak cik, maksud saya, encik.
Saya tahu encik mesti akan faham penjelasan saya.
Tapi masalahnya sekarang,
saya tak tahu cara nak kembali ke tahun 2023.
Jadi encik perlu bantu saya supaya saya boleh kembali ke sana.
Pak cik tahu nak buat apa.
Yakah?
Jom.
Ke mana?
Ke hospital.
Supaya awak boleh diperiksa.
Kepala awak cedera dan awak dah mula mengarut.
Ayuh, jom…
Saya bukan cakap begitu sebab saya gila!
Kenapa pak cik tak percaya?
Semasa pak cik cakap semua itu…
Betul juga.
Semua itu belum berlaku.
Pak cik juga akan tahu perkara yang saya baru kongsikan, okey?
Apa saya perlu buat untuk dapatkan kepercayaan pak cik?
Kenapa dia tak percayakan aku?
Aku Han Jun-hee dari tahun 2023,
dan aku cuma pinjam badan Kwon Min-ju buat sementara waktu.
Susah sangatkah nak percaya?
Mestilah susah.
Siapa yang akan percaya?
PENGANGKUTAN NOKSAN
Kau perlu jauhkan diri daripada dia.
Kalau Min-ju jumpa kau, susah dia nak lupakan kau.
Ini permintaan aku sebagai kawan.
Ya, persahabatan perlu diutamakan.
Aduhai, naik gila aku dibuatnya!
- Jung In-gyu dah sampai. - Dia dah sampai.
Dengar cerita dia dipanggil polis.
- Sebab Kwon Min-ju? - Yakah?
Hei, tak sangka dia masih boleh datang sekolah…
Susah betul nak percaya sesiapa.
Janganlah cari pasal.
Tengok siapa datang.
Ingatkan kau tak datang sekolah, tapi kau datang.
Hei, macam mana kau boleh belajar sekarang?
Aku dah agak sejak kamu berdua mula rapat dengan Kwon Min-ju.
Kau nak perkosa dia
dan kau pukul dia sebab dia melawan?
Hei.
Beritahulah kami, bangsat.
Kwon Min-ju pun tak nak kau?
Hei.
Kau dah gila?
Aku cakap jangan ganggu Jung In-gyu.
Lepaskan aku.
Mesti kau tahu
sama ada Jung In-gyu cuba bunuh Kwon Min-ju atau tidak.
Apa maksud kau?
Jung In-gyu dibawa ke balai polis semalam.
Apa semua ini?
Kau masih nak tanya dia?
Mereka bawa dia ke balai polis sebab dia suspek dalam kes Min-ju.
Ada bukti yang dia pelakunya.
Si bangsat ini dah jadi suspek dalam kes cubaan membunuh.
Nampaknya kau memang tak tahu. Betulkah kamu kawan?
Siapa tahu?
Mungkin kau yang buat
dan Jung In-gyu jadi kambing hitam.
- Apa? - Dia orang suruhan kau, bukan?
Dia akan buat apa saja kau suruh,
termasuk tuduhan membunuh.
Bangsat!
Apa kau cakap tadi? Cuba kau ulang lagi sekali.
Sudahlah!
Nam Si-heon, awak dengar tak?
Semua orang duduk!
Jung In-gyu.
Ikut cikgu.
Dia memang menyeramkan.
Kenapa…
saya tak patut datang sekolah?
Begini.
Cikgu bukan suruh awak berhenti.
Cikgu cuma cadangkan supaya awak duduk rumah sekejap.
- Saya tak buat salah. - Cikgu tahu.
Cikgu percaya.
Awak pelajar yang baik, jadi mustahil awak bersalah.
Jadi, kenapa…
Sebab ada wartawan dah tahu.
Kami terima panggilan dan mereka nak tahu sama ada
suspek cubaan membunuh itu seorang pelajar di sekolah ini.
Jika wartawan tahu,
mereka mesti akan datang ke sekolah.
Mesti mereka akan tunggu di pagar untuk tanya soalan kepada awak.
Jadi, lebih baik awak duduk di rumah sehingga keadaan tenang semula.
Kalau saya tak pergi sekolah,
saya akan nampak bersalah sebab cuba bersembunyi.
Saya tak nak buat begitu.
Kami cuma nak melindungi awak dan Min-ju sekarang.
Mangsa dan suspek belajar di kelas yang sama.
Apa yang Min-ju akan rasa?
Helo.
Mak cik ingat saya?
Kita pernah bertemu di hospital.
Awak kawan Min-ju.
Min-ju ada di rumah sekarang?
- Ada, tapi… - Ibu, siapa datang?
Kawan awak.
Kwon Min-ju.
Kenapa awak tak pergi sekolah?
- Ada masalah? - Tolong saya.
Apa?
- Aduhai. - Aduhai.
Hei, kamu nak ke mana? Aduhai, Min-ju!
Aduhai, tangan mereka…
Selalunya budak yang nampak begitu…
- Tepat sekali. - Betul.
Takutnya.
Itu pun In-gyu.
Si-heon dah beritahu saya.
Saya tak bersalah.
Alat pendengaran itu tercicir.
Kami jumpa di tempat kejadian, jadi kami nak tanya awak.
Takkanlah awak ingat saya yang pukul awak, bukan?
Kalau begitu, awak dah jadi kawan saya.
Saya cuma nak awak tahu yang awak sangat penting…
dan bermakna bagi saya.
Awak pun tak percaya.
Ikut saya.
Baiklah, apa awak nak cakap?
Bukan In-gyu yang pukul kepala saya pada malam itu.
Yakah? Ingatan awak dah kembali?
Tak juga.
Jadi macam mana awak tahu?
Alat pendengaran yang ditemui itu…
Bukan In-gyu yang jatuhkannya, tapi saya.
Awak? Kenapa awak ada alat pendengarannya?
Sebenarnya, Si-heon dan In-gyu datang
ke kedai malam itu untuk sambut hari jadi saya.
Saya jumpa alat pendengaran itu semasa saya nak tutup kedai.
Saya pun simpan untuk pulangkannya.
Maksud awak,
pada waktu kejadian, orang yang memiliki alat itu
bukan In-gyu, tapi awak?
Ya, saya ingat saya simpan alat itu selepas menemuinya di atas lantai.
Tapi saya tak faham.
Semasa Si-heon bawa Min-ju balik, kenapa awak ikut mereka, In-gyu?
Mesti In-gyu baru sedar alat pendengaran dia tercicir
dan dia nak tahu sama ada kami terjumpa.
Betul tak?
Apa?
Ya.
Semuanya dah jelas, bukan?
Jika penjelasan awak benar,
itu menjelaskan sebab In-gyu mengekori kamu.
Ia juga menunjukkan alat pendengaran dia tiada kaitan dengan kejadian itu.
Jadi In-gyu bukan lagi suspek, bukan?
Alat pendengarannya dan rakaman CCTV itu tiada kaitan dengan kejadian,
jadi tiada bukti fizikal atau keadaan.
Itu bermakna In-gyu bukan lagi seorang suspek, betul tak?
Mana awak tahu?
Betul tak?
Memandangkan In-gyu dan Si-heon ada bersama awak sebelum kejadian itu,
mereka boleh dianggap saksi rujukan.
Tapi awak betul. Saya rasa In-gyu bukan suspek.
Nasib baik ia dah selesai.
Jung In-gyu, bagaimana rasanya?
Lega tak lepas bersihkan nama awak?
Dah terlambat untuk ke sekolah sekarang.
Hei.
Kamu berdua lapar?
Terima kasih, Min-ju.
Kalau bukan kerana awak, saya masih akan jadi suspek.
Awak patut berterima kasih kepada Nam Si-heon.
Dia yang datang rumah saya untuk minta bantuan.
Kalau bukan sebab Nam Si-heon, saya langsung tak tahu.
Lupakan saja.
Saya buat apa yang perlu.
Dia pun akan buat benda yang sama.
Taklah. Kalau awak dianiaya, saya cuma akan duduk dan lihat.
Itu bukan urusan saya.
Yakah?
Ribut dah berlalu, ya? Awak baru nak menangis tadi.
Bila masa?
Awak pandang Kwon Min-ju…
dan kata, "Awak pun tak percaya", macam itulah rupa awak.
Mana ada.
Dah sampai.
Wah, nampak sedap.
- Terima kasih. - Terima kasih!
Banyaknya serbuk cili.
Barulah boleh rasa kepedasannya.
Nampak macam saya letak banyak, tapi ada caranya.
Dua sudu serbuk cili, satu sudu cuka.
Itulah cara membuat jjajangmyeon paling sedap.
Macam mana nak rasa sosnya?
Saya ada nisbah sendiri.
Dua sudu serbuk cili, satu sudu cuka.
Itulah cara membuat jjajangmyeon paling sedap.
Nak cuba?
Tak nak.
- Sedap tak? - Ya.
Kenapa tak makan?
Apa? Oh ya.
Nak dengar satu jenaka?
Apa dia?
Kenapa kita tak boleh makan banyak limau?
Kenapa tak boleh?
Nanti sakit purut.
Saya ada satu lagi jenaka. Bukit apa yang sukar didaki?
Sukar didaki?
Entahlah. Apa dia?
Musta hill.
Awak suka buat gurauan bodoh.
Tak sangka betul. Lucunya.
Kenapa? Ia bagus. Sangat menghiburkan.
Saya kata ia lucu.
Tak apalah, jom makan.
Awak tahu tak bukit apa yang sukar didaki?
Apa? Bukit apa?
Musta hill.
Lucu, bukan?
- Ya, lucu sangat. - Ia tak lucukah?
Mestilah ia tak lucu.
Han Jun-hee, kenapa awak garang sangat?
Jenaka yang lucu pun tak dilayan.
Yeon-jun, mana awak dengar jenaka bodoh ini?
Ada satu lagi. Nak dengar?
Semua orang, teman lelaki saya suka kongsi jenaka bodoh!
Sakit purut? Bodohnya.
Dia selalu duduk dalam biliknya
dan dengar muzik guna fon telinga.
Dia juga selalu ponteng sekolah.
Kelmarin, seorang budak lelaki datang cari dia di rumah.
Teruk betul.
Awak rasa dia dipengaruhi kawan-kawan jahat?
Kakak.
Kenapa kakak tak puas hati dia ada kawan-kawan rapat?
Janganlah bersikap tak peduli sangat.
Boleh awak cakap dengan dia?
Kakak tak boleh minta tolong ayahnya sebab kami nak bercerai.
Kakak cuma ada awak.
Hei!
Seorang pelajar patut pergi sekolah!
Okey.
Nanti saya jumpa dia.
- Puas hati? - Okey.
Saya ada satu lagi jenaka.
Bukit apa yang sukar didaki?
Saya tak tahu. Apa dia?
Musta hill.
Apa?
Tak, tak mungkin.
Macam mana aku boleh ketawa?
Ayuh, mana maruah kau?
Sakit purut.
Tak guna, kelakar juga sebenarnya.
Lama-lama, baru ia jadi lucu.
Aduhai, kenapa aku asyik teringatkan dia?
Naik gila dibuatnya.
Apa pak cik nak beritahu saya?
Pak cik bukan percaya pun cakap saya.
Bukan pak cik tak percaya.
Jadi, pak cik percaya tak?
Sebelum pak cik jawab,
pak cik ada soalan.
Jika awak Han Jun-hee dari tahun 2023,
di mana Kwon Min-ju yang sepatutnya berada dalam badan itu?
Min-ju…
Beritahu dia saya ada di sini.
Tolonglah.
Beritahu dia saya ada di sini!
Kenapa?
Tiada apa-apa. Saya ingatkan saya terdengar sesuatu.
Rasanya, Min-ju…
Minta maaf.
Saya pun tak tahu.
Awak tak tahu…
Pak cik tak perlu fikir semua ini, cuma…
Dengar sini, pak cik.
Kita berdua ada matlamat yang sama.
Pak cik nak anak saudara pak cik yang baik dan sopan kembali semula.
Saya pula nak kembalikan badan Min-ju kepada pemilik yang sepatutnya
supaya saya boleh jadi…
Han Jun-hee pada tahun 2023.
Jadi kita berdua perlu saling membantu.
Jika pak cik bantu awak kembali ke tahun 2023,
apa pak cik dapat?
Dulu, saya pelajar yang bijak di sekolah.
Saya akan guna kepandaian saya untuk naikkan gred Min-ju.
Apabila Min-ju kembali, dia boleh belajar di kolej yang bagus.
Maksud awak, awak akan belajar rajin-rajin?
Awak takkan ponteng sekolah?
Betul. Jadi, pak cik…
Tolonglah saya.
Baiklah.
Pak cik tak tahu sama ada awak Han Jun-hee atau Kwon Min-ju.
Tapi awak dah janji tak nak ponteng dan nak belajar rajin-rajin.
Jadi pak cik akan percaya semua kata-kata awak.
PEPERIKSAAN PERCUBAAN JULAI
Aku boleh belajar subjek lain…
tapi matematik susah sangat.
Tunggu sekejap.
Bagaimana jika aku rosakkan gred Min-ju dan dia gagal masuk kolej?
Tak boleh jadi.
- Jadi, dengan siapa? - Min-ju?
Dia tak nak. Kenapa pula?
- Manalah tahu. - Sudahlah.
- Tanyalah! - Saya?
Min-ju.
Kami ada perlawanan bola keranjang dengan kelas lain hari Jumaat.
Untuk burger.
Tapi kami kurang seorang pemain.
Tak pandai pun tak apa. Kami nak cukupkan orang.
Tak lama pun. Boleh awak tolong kami?
- Okey. - Lihat? Saya dah kata dia takkan setuju.
Tunggu sekejap.
Awak cakap awak nak main?
Ya, saya tak kisah. Kenapa?
Sebab semasa kerja pembersihan, aktiviti kelab atau pesta musim bunga,
awak tak sertai kami, tapi awak sanggup main?
Ya.
Saya nak jadi lebih proaktif.
Lagipun, saya suka bola keranjang.
Terima kasih kerana ajak saya.
Nam Si-heon!
Jung In-gyu.
Hebatnya dia!
Nam Si-heon!
- Hebatnya dia! - Hebat, bukan?
Da-hyeon, tegurlah dia.
Menyegarkan betul.
Inilah peluang awak.
- Pergi. - Tunggu apa lagi? Pergilah.
Nam Si-heon.
Ini untuk awak.
Terima kasih.
Hei, Nam Si-heon.
Awak ada rancangan esok?
Gila betul!
- Kau takkan percaya! - Ayuh!
Tak masuk akal.
Hei, Han Ji-hun.
Kenapa? Apa yang gila?
Ada perlawanan bola keranjang
dan Min-ju sangat hebat.
Siapa?
Kwon Min-ju.
Kelas kita hampir kalah, tapi dia berjaya menjaringkan gol.
Jom kita pergi.
Terima kasih.
Hei, Nam Si-heon!
Sini!
Hore!
Hei, pertahanan!
Aku tahu aku selalu cakap begini sejak dia sedar…
tapi betulkah dia Min-ju?
Aku pun tak tahu nak cakap.
Dia curi bola! Hei, kau nampak tak?
Sejak bila dia pandai main?
Dia selalu cakap dia sakit semasa kelas PJ.
Entahlah, tapi dia betul-betul hebat sekarang.
Min-ju!
Syabas!
Kwon Min-ju cantik, bukan?
Dia selalu tunduk, jadi aku tak perasan.
Tapi dia cantik.
Min-ju!
Ayuh!
Awak boleh buat!
Ayuh, Kwon Min-ju!
Kwon Min-ju!
Ayuh, Kwon Min-ju!
Kwon Min-ju memang pandai bersukan?
Dia juga kelihatan semakin cantik.
Dia memang cantik dari dulu.
Dia cuma tak rajin berhias.
Kwon Min-ju!
Ayuh, Kwon Min-ju!
Hei, masa dah nak habis. Bertahanlah!
Nanti tekak kau sakit.
Soraklah sekali. Kalau kita menang, kita dapat burger!
Hei, kalau saya tak dapat burger…
Ayuh, Kwon Min-ju!
Kwon Min-ju!
Min-ju!
Bagus, Kwon Min-ju!
Kita patut main bersama.
Nak makan? Saya belanja.
Saya nak makan roti bakar piza.
- Roti piza? - Ya.
- Jom. - Okey.
- Tunggu. - Terima kasih.
Ramainya orang.
- Cepatlah. - Ramainya orang.
Apa?
Kenapa kamu pandang saya begitu?
Awak bukan Kwon Min-ju, bukan?
Apa?
Sebab itu awak pandai bersukan dan personaliti awak berubah.
Itu maksud awak?
Awak dah berubah.
Dulu, nak jawab soalan saya pun susah.
Tapi awak nampak macam orang lain.
Sudahlah, saya tak banyak berubah pun.
Betul kata Si-heon.
- Awak dah banyak berubah. - Betul.
Disebabkan kamu dah sedar,
saya akan berterus terang.
Kamu cakap personaliti saya dah berubah, bukan?
Sebab saya nak penyerang saya sedar.
Saya nak dia muncul depan saya.
Kwon Min-ju, awak dah gila?
Awak patut berdoa supaya awak selamat, tapi awak nak dia muncul lagi?
Sebab diri saya yang dulu pendiam dan penakut,
jadi mungkin dia fikir saya akan diamkan diri jika saya ingat.
Tapi jika dia sedar saya dah berubah,
apa agaknya akan berlaku?
Dia akan jadi lebih risau sebab saya sukar diramal.
Ketika itu, khabar angin akan mula tersebar.
"Min-ju dah ingat semula kejadian serangannya!"
- Tak mungkin. - Ya.
Tapi itu boleh membahayakan diri awak.
Tak boleh.
Saya tahu awak nak cari penyerang awak, tapi serahkan saja kepada polis.
Bukannya penyerang awak memerhatikan awak setiap hari.
Bagaimana dia nak tahu?
Saya tahu dia sedang memerhatikan saya.
Bagaimana awak tahu?
Menurut ingatan Min-ju…
Menurut ingatan saya, penyerang itu pelajar di sekolah kita.
- Apa? - Awak dah ingat?
Bukan sepenuhnya, tapi saya ingat sikit-sikit.
Orang yang serang saya malam itu
memakai baju sekolah kita.
Kenapa tak cakap awal-awal?
Jadi, maksud awak…
Maksud awak, penyerang awak boleh perhatikan awak setiap hari.
Tepat sekali.
Sebab itu kita mesti tangkap dia secepat mungkin.
Penyerang itu mungkin ada kaitan dengan pembunuh Min-ju pada 1998.
Kawan-kawan, gambar bola keranjang hari itu dah dicuci.
- Hei! - Nak tengok.
- Jangan tolak! - Nak tengok.
Tulis nama di belakang gambar yang kamu nak.
Nombor boleh?
- Saya nak beli gambar Si-heon. - Saya pun.
Hei, saya nampak kacak.
Kwon Min-ju nampak cantik.
Ya, betul.
Nak beli gambar dia?
Ya, mana pen?
Tulis nama, bukan nombor.
Nak pinjam pen.
Tiada gambar yang bagus pun. Cuma gambar Min-ju yang membosankan.
- Awak tak nak beli gambar Si-heon? - Kenapa pula?
Kerana semua orang tahu awak suka dia.
Mana ada!
Terkejut saya. Kenapa awak menjerit?
Saya minta maaf.
- Cikgu dah rampas. - Saya tahu.
Hei, tunggu sini.
Hei, Kwon Min-ju.
Saya Seo Hyeon-uk dari Kelas Empat.
- Hei. - Saya nampak awak main bola.
Pandai awak main. Gelecek dan baling!
Okey.
Terima kasih.
Nah, ini untuk awak.
- Saya juga ada straw. - Terima kasih.
Awak suka susu pisang?
Sebenarnya, saya tak boleh minum susu.
- Apa maksudnya? - Saya…
Lain kali, awak boleh beli jus.
- Jus! Jus oren? - Baiklah.
- Nanti saya beli jus oren. - Ya.
Betulkah? Okey?
- Pergi dulu. - Okey.
Jus oren!
Hei, dia terima?
Hei, apa hal?
Hei, ada orang beri kepada saya. Kenapa awak minum?
Mungkin dia yang serang awak.
Kenapa awak terima saja?
Awak kata penyerang itu pelajar di sekolah kita.
Bukan dia.
Bagaimana awak tahu? Awak kata awak tak ingat wajahnya.
Bukan dia. Dia tak ada rupa penjenayah.
Rupa?
Awak boleh baca muka?
Bukan Seo Hyeon-uk Kelas Empat.
Amboi, awak dah hafal nama dan kelas dia? Aduhai.
Dia cita rasa awak?
Dia agak comel.
Tapi dia bukan cita rasa saya.
Apa cita rasa awak?
Awak nak tahu?
Saya suka seseorang yang lebih matang.
Seseorang yang menjaga saya tanpa saya sedari
dan selalu ada di sisi saya apabila saya susah.
Seseorang yang muncul dalam hidup saya sebagai seorang kawan,
dan tiba-tiba…
sudah mencuri hati saya.
Kenapa dengan muka awak?
Awak menggambarkan teman lelaki dalam mimpi awak itu.
Kenapa awak senyum?
Awak masih gementar melihat saya
sebab rupa kami sama?
Awak betul-betul dah gila. Mana ada!
Tekaan saya betul! Awak gementar!
Mana ada! Saya dah cakap!
Gementar? Mengarut betullah.
Hei, Kwon Min-ju. Saya tak kisah.
Saya kata tak!
Tiada benda menarik di pasar.
BAR SNEK JUNG
Saya dah balik.
Terima kasih sebab tolong nenek, sayang.
Ayuh, jom makan.
Okey.
Boleh nenek belikan saya tteok-kkochi?
Tak boleh.
Sekejap lagi makan malam. Nanti awak tak lalu makan.
Satu saja.
Tak boleh.
Lagipun, awak dah makan semalam dan kelmarin.
Nah.
- Min-ju, jom balik sama-sama. - Hei.
Kami nak pergi bilik komik selepas sekolah.
- Awak nak ikut? - Okey.
Saya baru teringat. Saya perlu balik sekarang.
- Kenapa? - Kita akan dapat kad laporan hari ini.
Nanti ibu dan ayah saya marah.
Kad laporan? Saya terlupa tentang itu.
Cikgu patut bagi saja kepada kita.
Kenapa guru kelas selalu tampal gred kita di dinding?
Menjengkelkan betul!
Dia tampal gred di dinding?
Ya.
Semuanya?
Semua sekali.
Ia dah ditampal!
Dia betul-betul tampal.
Tumpang lalu.
Kwon Min-ju.
KWON MIN-JU
Tempat ke-131.
Keputusan matematik saya memang teruk.
Jung In-gyu dapat nombor satu lagi.
- Apa? - Hei, Nam Si-heon di tempat kelima.
PEPERIKSAAN PERCUBAAN JUNG IN-GYU, NAM SI-HEON
Apa? Sejak bila Nam Si-heon dan Jung In-gyu pandai?
Gred mereka bagus sejak sekolah rendah.
Jung In-gyu rajin belajar, sebab itu gred dia bagus.
Macam mana Nam Si-heon dapat gred bagus
walaupun dia cuma belajar sebelum hari ujian?
Dia sangat bijak.
Cemburulah.
Penatnya.
Kenapa cikgu selalu suruh kita buat benda yang leceh?
Nam Si-heon.
Boleh awak…
Apa?
Awak panggil saya. Cakaplah.
Sebenarnya,…
Tak apalah, teruskan.
Hei, In-gyu.
Saya nampak gred awak tadi. Awak memang pandai.
Saya cuma bertuah.
Hei, awak cuma merendah diri.
Sebenarnya, sejak kemalangan itu, saya sukar belajar matematik.
Jadi disebabkan kita kawan, saya nak minta…
Okey, saya akan tolong awak.
Apa? Saya belum tanya lagi.
Awak nak saya tolong awak belajar?
Saya boleh tolong awak belajar.
Yakah?
In-gyu, baiknya awak!
Kenapa banyak sangat daun di sini?
Hei, belajarlah sekali dengan kami.
Matematik senang.
Bahasa Inggeris, bukan matematik. Belajarlah bahasa Inggeris.
Awak nak ke mana semasa musim cuti nanti?
Hei, In-gyu pun tak tahu rahsia ini.
Jangan beritahu dia.
Kenapa dengan musim cuti itu?
Awak dah ada rancangan?
Saya beritahu Kwon Min-ju
saya nak ambil kursus kilat di akademi Bahasa Inggeris.
Awak dah pandai.
Betul.
Tatabahasa saya bagus, tapi pendengaran saya lemah.
Ia penting untuk CSAT.
Ya, betul. Itulah maksud saya.
Pendengaran sangat penting.
Kalau begitu, boleh kita belajar bersama minggu ini?
- Okey. - Bagus.
Saya pergi dulu, okey?
Apa? Saya terlepas.
Apa? Kami sampai dulu.
Jomlah kita balik.
Siapa datang dulu, dia patut duduk dulu.
Bangunlah.
Hei, budak. Baik pergi sementara aku cakap baik-baik.
Saya tak nak balik.
Kenapa awak marah jika saya betul?
Semak betullah! Aku cakap berambus!
Kau yang patut berambus.
Betul katanya.
Siapa cepat, dia dapat.
Tak guna.
Baik pergi sementara aku cakap baik-baik.
Nak main sama-sama?
Alamak, saya mati.
Pandainya awak main.
Seronoknya.
Abang, terima kasih tolong kami.
Awak kenal abang itu?
Ya, dialah abang kacak yang belanja saya tteok-kkochi.
Abang! Nama saya Han Jun-hee.
Tolong ingat nama saya jika kita bertemu lagi.
Han Jun-hee?
Bahasa Korea, matematik, bahasa asing, sains sosial dan sains.
Semua gred awak teruk.
Macam mana awak nak masuk universiti?
Kolej komuniti pun ada.
Awak ingat senang nak dapat kerja sekarang?
Awak perlu belajar bersungguh-sungguh untuk dapat kerja yang bagus!
Saya dah balik.
Awak pula? Mana kad laporan awak?
Aduhai, nombor 131?
Kenapa gred awak bagus sangat?
Apa?
Min-ju, ibu dah agak awak memang pandai!
Ya, saya berjaya dapat gred yang bagus, bukan?
Sudah tentu! Awak sangat hebat!
Awak cedera, jadi ibu reda.
Awak berjaya naik 100 tempat berbanding sebelum ini.
Apa? Saya naik 100 tempat?
Teruknya keputusan dia.
Ibu sangat bangga dengan awak!
Lihat apa yang boleh berlaku jika awak duduk di meja dan fokus?
Saya pun selalu duduk di meja.
Mesti awak duduk situ sebab awak baca komik.
Budak tak guna!
Tak, ibu masih ada harapan untuk awak.
Awak cuma belum berusaha.
Betul tak?
Mungkin juga?
Aduhai, anak-anak ibu.
Kamu buat hidup ibu gembira!
Ibu akan bekerja keras supaya kamu boleh belajar
dan tak perlu risau tentang duit.
Kamu buatlah apa yang kamu nak.
Okey?
Ibu pergi kerja dulu, nanti lambat.
Apa?
Tunggu.
Memandangkan gred awak dah naik, ibu patut beri awak duit poket.
Duit poket?
Nah. Beli apa saja awak nak makan.
Terima kasih, ibu.
Ibu yang patut berterima kasih.
Ibu pergi dulu.
Terjemahan sari kata oleh Atikah Gazzali