Koo Yeon-jun.
Awak dah sampai.
Saya lambat sikit.
Ini hadiah sebab awak selalu jagakan kerusi.
AKADEMI KELAS CEMERLANG
Sebenarnya,
dah lama…
Sebenarnya, dah lama saya…
Hei, Koo Yeon-jun!
Kenapa tak kejut saya?
Teruk betullah.
Saya tak boleh fokus.
Mungkin saya perlu ambil CSAT lagi.
Hei, Yeon-jun.
Awak fikir apa sebab saya datang ke akademi di sini
dan bukan di rumah saya?
Kenapa?
Saya bazirkan tiga jam berulang-alik
ke akademi ini demi seseorang.
Sebab saya?
Perlukah saya jelaskan semuanya?
Aduhai, lembap betullah.
Apa kita nak buat?
Buat apa?
Jom kita masuk.
AKADEMI KELAS CEMERLANG
Apa itu? Awak punya?
Ibu saya. Saya bawa supaya kita boleh jalan-jalan.
Awak baru dapat lesen kelmarin.
Sebab itu saya nak berlatih.
Ayuh, cepatlah masuk.
Jom kita pergi dari sini.
Hei, janganlah asyik tengok peta.
Awak datang sini untuk membaca?
Kita perlu tahu laluan. Awak masih belum mahir.
Kita ikut saja jalan ini.
Jika salah jalan, kita cuma akan sampai Busan.
Nak bermalam di sini?
Apa?
Awak gementar kerana baru dapat lesen?
Gementar…
Gementarlah sangat. Saya pandai memandu.
Diam dan cari CD.
CD?
Rasanya tiada CD.
Mesti ada CD. Ibu saya simpan di situ.
Tak, tiada CD di sini.
Carilah betul-betul. Mesti ada…
Ia ada di dalam.
Saya nampak ibu saya simpan di situ.
A TIME CALLED YOU
Helo? Oh, ini ibu Ye-ji?
Ya.
Jadual tuisyen dia?
Ya, boleh. Saya rasa tiada masalah.
Ya, saya akan pergi sekarang.
Okey.
KAD PENDAFTARAN PENDUDUK KOO YEON-JUN
Awak baru kembali daripada hadapi ambang kematian.
Kenapa awak terburu-buru nak belajar?
Kenapa awak tak belajar di rumah saja?
Saya nak jimatkan masa perjalanan.
Saya akan belajar rajin-rajin.
Yeon-jun.
Saya janji.
Saya takkan lupa makan dan saya akan jaga diri.
Saya dah besar.
Jadi jangan risau tentang saya.
Telefon ibu cepat-cepat
jika awak rasa tak sihat semasa belajar.
- Janji dengan ibu, okey? - Baiklah.
Bukannya dia takkan balik.
Cepatlah pergi.
Saya pergi dulu.
- Jumpa lagi. - Jaga diri.
KAFE 27
PROMOSI PEMBUKAAN DISKAUN 1,000 WON UNTUK AMERICANO
Kedai dah tutup.
Saya bawa hadiah untuk pembukaan, jadi izinkanlah saya masuk.
Si-heon.
Saya dah jadi Koo Yeon-jun.
Saya tertanya-tanya.
Kedai rekod dan kafe itu ada nombor 27.
Apa maksudnya?
Jimi Hendrix.
Jim Morrison, Janis Joplin, Kurt Cobain.
Ada sesuatu bernama Kelab 27 yang merujuk kepada sekumpulan artis
yang mati pada usia 27 tahun.
Itulah ilhamnya.
Mereka mati muda.
Betul.
Walaupun mereka dah lama tiada,
muzik mereka sentiasa ada bersama kita.
Walaupun mereka dah tiada,
mereka bersama kita selamanya?
Tepat sekali.
Kerana itulah pak cik suka muzik.
Apa rancangan awak selepas ini?
Saya akan belajar di akademi seni untuk peperiksaan kemasukan kolej.
Oh ya,
boleh saya kerja di sini?
Saya nak cari duit untuk yuran akademi dan duit poket.
Awak pilih jurusan seni?
Maksud awak…
Saya nak masuk universiti yang sama dengan Jun-hee.
Saya banyak berfikir sejak saya datang ke sini.
"Aku Koo Yeon-jun, bukan Nam Si-heon.
Jadi apa aku patut buat?"
Menurut Jun-hee,
mereka bertemu di universiti yang sama.
Awak nak ikut cakap Jun-hee?
Ya.
Supaya Koo Yeon-jun ini
akan jadi seseorang yang dikenali Jun-hee pada 2023.
Dengan itu,
saya boleh ubah semua benda…
yang berlaku pada 13 Oktober 1998.
Tidak.
Saya mesti mengubahnya.
Ya, awak boleh kerja di sini.
Awak boleh mula esok.
Terima kasih.
Si-heon.
Pak cik jumpa semasa mengemas barang Min-ju.
Entah kenapa pak cik masih simpan.
Apabila difikirkan,
ini juga memori awak.
AKADEMI SOOSEONG KAMPUS UTAMA
Ia dipanggil kata nama setara
dan ia digunakan macam kata nama.
Cik.
Bagaimana cahaya dipantulkan dari sini?
Untuk cahaya itu, pantulan di sini…
UJIAN KEMASUKAN KOLEJ 2008 PERINGATAN
Koo Yeon-jun?
UNIVERSITI SUNGDONG
NAMA: KOO YEON-JUN KOD PELAJAR:
NAMA: KOO YEON-JUN KOD PELAJAR: 29030117
Selamat sejahtera.
Mesti keputusan dah keluar.
Saya dah sampai.
- Itu pun awak. - Biar saya buat.
- Awak diterima? - Saya diterima.
Saya diterima!
Tahniah!
UNIVERSITI SUNGDONG
FAKULTI PERNIAGAAN
- Jun-hee. - Hei, Jun-hee.
Jom.
Helo!
Pelajar tahun satu, sertailah kelab tarian kami.
Okey, jumpa esok.
- Min-ji. - Awak dah sampai!
Syabas. Pergi beli makanan.
- Semoga berjaya. - Ya.
KELAB SUKARELAWAN, ONSAEMIRO MENCARI AHLI BARU UNTUK TAHUN 2008
Helo.
Awak nak sertai kelab kami?
Maaf?
Ya.
Duduklah.
Helo.
Awak pelajar tahun satu?
Ya, saya pelajar jurusan seni.
Awak pelajar seni rupanya.
Awak pula?
Saya jurusan perniagaan tahun dua.
Nama saya Han Jun-hee.
- Han Jun-hee. - Awak pula?
Saya Koo Yeon-jun.
Koo Yeon-jun.
Presiden kelab kami tiada di sini sekarang,
tapi awak boleh isi borang permohonan.
Kelab kami juga ada risalah,
jadi tengoklah dulu sebelum buat keputusan.
Awak nak satu?
Ya.
Mari kita lihat. Ini dia.
Nah.
Tengoklah dulu. Nanti datang lagi.
Ambillah.
Jumpa lagi, Yeong-jun.
Sertai kelab bola sepak kami.
Awak nak isi borang?
Ini dia.
Saya suka awak.
Apa?
Saya suka awak.
Awak bercakap dengan saya?
Ya.
Bukankah kita baru berkenalan?
Perasaan saya terhadap awak tiada kaitan dengan berapa lama kita dah kenal.
Saya kenal awak sebelum saya jumpa awak, Jun-hee.
Perjalanan saya ke sini sangat sukar.
Saya tak nak buang masa lagi.
Saya suka awak.
Hei, awak memang gila.
Awak nampak normal, tapi awak dah gila.
Apa?
Saya dah ada teman lelaki.
Siapa ada teman lelaki? Awak?
Ya, saya. Saya ada teman lelaki.
Kenapa awak tak cakap formal dengan saya?
Saya ulang setahun, jadi kita sebaya.
Tapi teman lelaki apa…
Hei!
Saya masih setahun lebih tua di sini!
Jika awak tak nak dipukul,
tunjuk rasa hormat dan jangan selamba guna nama saya.
- Jun-hee. - Oh, Do-hyeon.
- Awak dah makan? Jom makan. - Ya.
Jom.
Siapa dia? Ahli baru?
Oh, dia cuma tanya arah. Dia baru nak pergi.
Jangan pergi. Sertai kelab kami.
Tak, dia nak sertai kelab lain.
Yakah?
Saya lapar. Jom kita makan.
- Jom? - Gantikan saya.
- Terima kasih. - Terima kasih.
Bilik kelab kami di tingkat dua.
Ia dibuka 24 jam sehari. Singgahlah bila-bila masa.
Tak, pergi sertai kelab lain. Selamat tinggal.
Ayuh.
Awak rupanya. Kita jumpa lagi.
Awak kenal saya?
Awak tak ingat?
Saya duduk di sebelah awak semasa ujian amali, macam ini.
Yakah?
- Selamat berkenalan. Koo Yeon-jun. - Saya Oh Chan-yeong.
Awak ada rancangan malam ini?
Malam ini? Saya nak balik rumah.
Kenapa awak nak balik?
Saya dah mula mengurat.
Saya jumpa pelajar fakulti perniagaan semasa kelas elektif.
Saya ajak janji temu tiga pasangan. Tepukan.
Awak boleh ikut, ayuh!
- Saya okey. - Tentulah okey.
Biar saya bercakap.
Awak cuma perlu bawa muka awak.
Saya kucing seksi, jadi saya perlukan anak anjing comel.
Sebenarnya saya dah penat hari ini.
- Lain kali sajalah. - Baiklah.
Mungkin tiada lain kali. Selamat tinggal, anak anjing.
Comelnya awak.
Siapa lagi saya nak…
Seekor sloth!
Tunggu.
Fakulti perniagaan?
Oh Chan-yeong.
Hei! Oh Chan-yeong!
Kamu jurusan seni?
Kenapa? Kami nampak kacak?
- Kamu jurusan perniagaan? - Ya.
Kamu kenal pelajar bernama Han Jun-hee?
Han Jun-hee? Saya tak pasti.
Hari ini hari pertama kami.
Kami masih tak kenal sesiapa.
Yakah?
Siapa Han Jun-hee?
Helo. Boleh saya ambil pesanan kamu?
Apa hal?
Apa?
Apa semua ini?
Siapa dia?
Kamu mesti pelajar universiti kami. Kamu pelajar baru?
Ya, fakulti perniagaan.
Fakulti perniagaan? Saya juga jurusan perniagaan.
Tentu kamu semua kawan.
Ini kali pertama kami bertemu.
Mereka ajak kami keluar.
Mereka yang ajak?
Ini bukan yang awak sangka…
Baguslah jika ini janji temu berkumpulan. Kamu patut berseronok.
Tapi kamu perlu berhati-hati dengan pelajar lelaki.
Terutamanya lelaki yang mengurat gadis yang baru dikenalinya.
Saya dah cakap awak salah faham. Okey?
Jadi kamu nak pesan apa?
Pelanggan wanita biasanya suka Set A atau B.
Lelaki pula…
Pada mulanya, segalanya berjalan lancar.
Tapi pelajar tahun dua itu?
Apabila dia sebut yang awak pernah mengurat dia,
pandangan mereka terus berubah.
Hei.
Awak yang rosakkan semua ini, okey?
Okey, semuanya salah saya.
Boleh ke tepi tak?
Apa?
Awak sedang tunggu dia?
- Untuk jelaskan salah faham. - Dia mesti tak berminat.
Dah lama saya tunggu nak jumpa dia. Saya tak boleh pergi begitu saja.
Kamu saling mengenali?
- Laparnya. - Jom makan tteokbokki?
Saya nak jumpa Do-hyeon…
- Jun-hee. - Do-hyeon.
Syabas, semua.
- Baliklah. - Jumpa esok.
Bagaimana? Nampaknya awak perlu mengalah.
Dia ada teman lelaki.
Saya pergi dulu.
Tadi lapar. Sekarang dah lega.
- Makanlah makanan lain. - Ini pun dah cukup.
Boleh kami minta soondae lagi?
- Okey. - Makanlah.
Awak nak sup?
Bagaimana dia boleh ada teman lelaki?
Jun-hee tak pernah beritahu awak dia ada teman lelaki
sebelum dia jumpa Koo Yeon-jun?
Tak pernah pun.
Dia cuma sebut nama Koo Yeon-jun.
Han Jun-hee.
Sampai hati awak buat begini.
Tapi…
sebenarnya,
Jun-hee masih belum kenal awak.
Betul.
Jun-hee tak kenal saya.
Saya baru sedar
perasaan Jun-hee apabila dia nampak saya di hospital.
Betapa sunyinya dia rasa.
Semasa saya belajar untuk ujian,
saya sangka saya cuma perlu jumpa Jun-hee lagi.
Saya sangka Jun-hee kenal saya
dan kami akan jatuh cinta lagi.
Bodoh betul sangkaan saya.
Saya dapat bertahan selama ini disebabkan memori saya dengan Jun-hee.
Tapi memori itu tak wujud untuk Jun-hee.
Semua yang berlaku antara kami…
sudah tidak bermakna sekarang.
Itu tak benar.
Takdir kamu berdua saling berkait.
Pak cik yakin ada cara untuk awak rapat dengan Jun-hee lagi.
Yakah?
Yeon-jun ambil berat tentang saya.
Pada mulanya, dia jauhkan diri
dan tak pernah mendesak walaupun dia suka saya.
Dia selalu ada untuk saya apabila saya menghadapi masalah.
Jika dia jauhkan diri, bagaimana kamu boleh rapat?
Kami selalu terserempak,
jadi saya selalu jumpa dia di merata tempat.
Kami bertemu semasa kuliah dan kami bekerja di tempat yang sama.
Kerana itulah kami mula berkenalan dengan perlahan-lahan.
Pak cik.
Saya dah tahu.
Saya rasa Jun-hee dah beri saya petunjuk.
Saya pergi dulu.
Nak makan apa?
- Rabbokki. - Okey.
Apa awak buat? Awak jurusan seni. Ini kelas perniagaan.
Ia terbuka kepada jurusan lain.
Saya pelajar tahun satu, jadi saya nak cuba subjek lain.
Awak ingat saya percaya?
Sama ada awak percaya atau tidak, sesiapa boleh belajar.
Hei, kenapa awak masih tak cakap formal?
Saya tak boleh panggil nama awak,
bukan tak boleh cakap macam biasa.
Betul tak?
Apa pun, awak…
- Siapa dia? - Apa?
Nama saya Koo Yeon-jun. Selamat berkenalan.
Awak sangat baik dan sopan.
Oh Chan-yeong, pelajar tahun satu.
Selamat berkenalan.
Mereka baik dan tinggi.
- Jom duduk. - Apa?
- Duduklah. Apa? - Ayuh.
- Saya nak berbual lagi. - Duduk.
Duduk sajalah.
Helo.
- Jun-hee. - Helo, encik.
Ucap helo kepada Koo Yeon-jun. Dia akan mula bekerja dengan kita.
Kenapa awak sanggup bekerja di Cheongdam-dong?
Saya nak cari kerja sambilan
dan Ne-eun beritahu saya tentang kedai ini.
Awak ingat saya percaya?
Awak datang kerana saya.
Salahkah?
Betul.
Awak tak selesa jika saya ada di sini?
Ya.
Jadi awak nak saya berhenti?
Tak perlu.
Kerja ini lebih sukar daripada jangkaan, jadi ramai orang dah berhenti.
Saya rasa awak pandang rendah pada kerja ini.
Pasti awak akan berhenti nanti.
Jadi saya patut bekerja di sini?
Ya.
Buat yang terbaik.
Lee Jun-woo, apa awak dah buat?
Tak apa.
- Kenapa tak beri saja? - Jangan menangis.
Awak okey?
Biar saya bersihkan.
- Apa yang awak buat? - Maafkan saya.
- Buat kerja baik-baik. - Maaf.
Ini mahal. Apa awak nak buat sekarang?
Dia baru beli tadi!
Tak apa.
Sayang, saya sedang menyebelahi awak.
- Maafkan saya. - Tak apa.
Semua orang buat silap.
Ya, Yeon-jun masuk universiti yang sama dengan Han Jun-hee
dan mereka dah bertemu.
Semuanya dah berlaku.
Ya.
Tak perlu risau lagi.
Saya faham.
Terima kasih, pak cik.
TAHUN 2006
Hei, awak datang.
Sejuknya. Susah-susah saja.
Lama tak jumpa.
Nenek kau dah tutup bar snek dan dia sedang tunggu kau.
Dia dah tua.
Dia patut tutup bar itu sejak dulu.
Tapi kerana aku…
Dia sedang bertahan dan menunggu hari kau balik.
Dia mampu bertahan sebab dia ada kau.
Nenek.
In-gyu.
Saya minta maaf.
Awak tak perlu minta maaf.
Awak ada di sini. Itu yang penting.
Semuanya baik-baik saja.
Aduhai, kasihan cucu nenek.
Kasihan cucu nenek.
Mana nenek?
Dia sedang tidur.
Ini kali pertama kita minum arak bersama.
Aku mengalami kemalangan beberapa tahun lalu.
Aku koma
selama beberapa minggu.
Apabila aku bangun, kaki aku begini.
Doktor kata aku bertuah kerana aku masih hidup.
Aku dapat kerja di sini…
dan kadangkala aku akan melawat nenek kau.
Boleh dikatakan
aku hidup macam biasa sekarang.
Kau cakap macam tiada apa-apa berlaku.
Aku bunuh Kwon Min-ju.
Kau berlagak macam tiada apa-apa berlaku.
Mesti kau benci aku.
Aku tak benci kau.
Tak pernah sesekali.
Kau tak benci aku?
Tapi kau suka Kwon Min-ju.
Sebab aku tahu…
kau tak bunuh dia.
Kau takkan buat begitu.
Tak kira apa orang kata…
aku tahu.
Tapi kau sendiri nampak aku bunuh dia.
Kau cuma tak nak percaya.
SIASATAN PEMBUNUH DITERUSKAN
ANALISIS PSIKOLOGI SUSPEK
AKU AKAN PASTIKAN IN-GYU TAK MATI
Jika mak cik nak ke apartmen,
jalan terus ke arah sana, belok kiri,
dan jika mak cik nampak lorong kecil…
- Mak cik. - Ya?
Biar saya bawa mak cik.
Yakah? Mak cik rasa bersalah. Tentu awak sibuk.
Tak apa. Biar saya bawa.
Susah-susah saja.
Tak apa. Tak berat pun.
- Jom. - Okey.
Mak cik melawat anak?
Ya, anak lelaki mak cik.
Aduhai, mak cik tak fahamlah.
Kenapa semua apartmen sekarang ada nama yang sukar difahami?
Mak cik keliru setiap kali datang.
Betul.
Mereka patut beri nama ringkas.
Ya.
Aduhai. Awak sangat tinggi dan kacak.
Mak cik teringat cucu mak cik.
Saya pun teringat nenek kepada kawan saya.
- Jun-hee. - Ya.
Kita ada ahli kelab baru.
- Yakah? - Masuklah.
Masuklah.
Ingat dia?
Saya nak pergi ruang rehat sekejap.
Boleh awak uruskannya?
Terima kasih.
Jumpa nanti.
Jadi, apa yang berlaku ialah…
Awak mesti tak datang kerana saya.
Awak cuma nak sertai kelab ini, bukan?
Saya datang kerana awak.
Hei!
Jika awak tak selesa, saya akan pergi.
Nak saya pergi?
Tak apalah. Isi borang itu.
Yakah?
Yeon-jun?
Ya?
Selepas awak selesai merenung saya,
apa kata awak isi borang itu?
Ya.
Baiklah.
Janganlah pandang saya begitu.
Nanti Do-hyeon salah sangka.
Siapa suruh awak cantik sangat?
Tak guna, dia buat hal lagi.
Apa? Kenapa?
Kawan saya jadi gila selepas berpisah dengan kekasihnya.
"Saya asyik menangis dan rasa nak mati. Datanglah sini."
Apa masalah dia?
Kenapa awak tak jumpa dia?
Tak apa, dia selalu begini.
Awak pernah nampak sesiapa mati ditinggalkan kekasih?
Dia cuma dramatik.
Saya dah serik dengan perangainya.
Mungkin dia tak dramatik.
Mungkin dia nak tunjuk yang dia sedang rasa sedih.
Awak tak kenal dia. Dia selalu begini.
Dia masih kawan awak.
Bagaimana jika dia nak tunjuk dia rasa sedih
dan awak nampak tapi masih tak sedar…
dan akhirnya,
awak kehilangan dia?
Pergilah teman dia.
Dia mesti sedang bersedih.
In-gyu pula? Bagaimana dengan In-gyu?
Oh, In-gyu.
Dia dihukum penjara selama sembilan tahun.
Jika ia dah selesai, dia akan dibebaskan
pada tahun 2007 atau mungkin lebih awal.
Pak cik tak dengar khabar?
Tahun lalu,
dia dah dibebaskan.
Jadi di mana dia sekarang?
In-gyu…
Pak cik.
In-gyu…
Selepas dia dibebaskan…
dia bunuh diri.
Di tempat yang sama Min-ju mati.
Pengurus suruh kita lap pinggan dengan kain kering.
Biar saya buat. Baliklah.
Kita buat sama-sama.
Cepat sikit habis.
Keluarga saya ada kedai dobi,
tapi tahun lalu, kami mengalami masalah.
Mereka terfikir nak tutup kedai itu.
Ibu dan ayah selalu bertengkar.
Tiba-tiba, ayah saya rebah.
Ibu saya selalu salahkan dirinya.
Dia kata dia patut jadi lebih baik
dan ayah saya rebah kerana dia.
Apabila perkara buruk berlaku kepada orang tersayang,
kita mesti akan salahkan diri sendiri.
Macam ibu saya.
Harap awak tak buat begitu, Yeon-jun.
Kalau awak sedih kerana teringat kawan awak, beritahu saya.
Saya ada di sini.
Ayah awak dah okey?
Sudah tentu. Dia dah sihat.
Dia masih bertenaga untuk bersenam waktu pagi
dan dia masih bergaduh dengan ibu saya di kedai dobi itu.
Maaf.
Saya hampir terjatuh.
Jun-hee, hari ini hari jadi awak.
Awak buat parti hari jadi?
Hei, Oh Chan-yeong. Apa hal? Terkejut saya.
Jom buat parti selepas kelas.
Kamu nak ikut?
Boleh kami ikut?
Apa? Biarlah mereka ikut.
Helo?
Ya, encik.
Oh, hari ini?
Hari ini…
Okey, saya akan datang.
Baik.
Saya tak boleh buat parti hari ini.
Kenapa?
Dia minta saya kerja sebab ada tempahan berkumpulan.
Tapi awak cuti.
Kenapa tak beritahu dia?
Tak sampai hati.
Dia dah bersabar kerana Do-hyeon asyik balik awal.
Baiknya awak.
Sudahlah. Kenapa awak selalu beri alasan untuk Do-hyeon?
Biar saya pergi.
Saya akan kerja. Pergilah berseronok.
Apa yang berlaku?
Awak kata awak ada hal selepas ini.
Takkan saya nak suruh awak kerja?
Tak apa. Pergi berseronok.
Tak apa, tak penting pun.
Tapi jika saya ada hal penting, awak perlu tolong saya, okey?
Awak tak kisah?
Tak apa.
Saya nak pergi kelas. Jumpa nanti.
Saya pun minta diri dulu.
Terima kasih, Yeon-jun.
Untuk dua orang, saya cadangkan Set B.
Kamu boleh tukar hidangan sampingan.
- Set B okey? - Ya.
Kami nak Set B.
- Hidangan sampingan? - Dalam menu.
Kami nak Set B.
- Kamu nak Set B? - Ya.
Okey. Saya akan bawakan air.
Terima kasih.
Apa awak buat di sini?
Do-hyeon ada hal, jadi saya cuma makan dengan kawan-kawan.
Dia ada hal?
Apa yang lagi penting daripada hari jadi awak?
- Awak datang. - Ya.
Bagus. Pergi ambil pesanan.
Nanti kita cakap.
Satu, dua, tiga, empat.
Kami nak raikan
Hari jadi kau
Kami rasa
Sangat gembira
Pada hari lahir kau yang indah
Kau nampak gembira
Terima kasih.
Apa awak nak buat? Awak nak balik rumah?
Ya. Kerja saya dah selesai, jadi saya nak buat kerja rumah.
Boleh tunggu di sini?
Saya nak keluar sekejap.
Nanti saya kembali.
Encik!
- Kedai dah tutup? - Saya nak balik.
Saya cuma nak beli satu benda.
Yeon-jun.
Jun-hee cakap dia nak balik dulu dan dia minta maaf.
Dia dah balik?
Dia keluar selepas terima panggilan daripada teman lelakinya.
Teman lelaki dia.
Pergilah balik.
Okey.
Hai, Do-hyeon.
Siapa dia?
Duduklah dulu.
Saya tanya siapa dia. Saya nak tahu dulu.
Sebenarnya, ini…
Cakaplah.
Awak cakap nak beritahu dia.
Ini bekas teman wanita saya.
Kami bertengkar dan berpisah secara terburu-buru,
tapi apabila saya fikirkannya, saya mula rasa bersalah.
Macam mana nak cakap?
Ia sentiasa bermain di fikiran saya.
Jadi awak berlaku curang?
Betul tak?
Awak asyik main telefon semasa kita bersama
dan awak selalu balik awal
supaya awak boleh berlaku curang?
Jun-hee.
Saya memang bodoh kerana tak sedar.
Saya tak nak tipu awak lagi, jadi saya minta awak datang…
Berani awak tampar dia?
Kalau awak datang nak tengok, diam dan tengok.
Apa?
Awak dah buat semua yang awak nak.
Awak dah tikam saya di belakang, jadi kenapa awak pura-pura peduli?
Terima kasih atas kejutan istimewa pada hari jadi saya!
Jun-hee…
Tak apa. Saya tak nak jumpa awak.
Walau di mana pun, jangan jumpa saya.
Hei!
Apa? Dompet aku.
Helo?
Hei.
Ya.
Saya baru teringat saya belum ucap selamat hari jadi.
Jadi saya nak ucapkannya kepada awak.
Selamat hari jadi.
Terima kasih.
Awak bersama Do-hyeon sekarang?
Saya letak dulu.
Tunggu. Sebenarnya…
Kenapa awak suruh saya tunggu?
Tak ada apa-apa.
Awak dah tiup lilin?
- Belum lagi. - Apa?
Kenapa pula? Ini hari jadi awak.
Hajat yang dibuat selepas tengah malam takkan jadi kenyataan.
Awak tahu tak?
Saya dah fikir masak-masak sama ada saya patut telefon awak.
Saya nak dengar suara awak dan ucapkan selamat hari jadi.
Saya letak dulu.
Ucaplah depan muka saya.
Bodoh.
Awak keluar untuk belikan saya kek?
Kenapa awak datang sini balik?
Tak jumpa Do-hyeon?
Lilin itu akan cair atas kek.
Buat hajat dan tiup lilin dulu.
Saya dah buat hajat.
Awak pun buat.
Apa? Tapi hari ini bukan hari jadi saya.
Ini hari jadi saya, jadi awak perlu ikut cakap saya.
Hajat saya…
dah jadi kenyataan.
Awak ada di sini bersama saya.
Terjemahan sari kata oleh Atikah Gazzali