(27 เรคคอร์ด)
(ทัวร์หน้าร้านเรคคอร์ด)
(มาสำรวจร้านแผ่นเสียงละแวกนกซานกันเถอะ)
(27 เรคคอร์ดปิดกิจการ เหลือเพียงความทรงจำ)
เธอเป็นใครกันแน่นะ
โดฮุน
ควอนโดฮุน
ตื่นได้แล้ว ต้องไปโรงเรียนแล้วนะ
เดี๋ยวไปสายก็มาโทษฉันอีก…
ออกไปซะ
มินจู
ให้โดฮุนกินข้าวเช้าก่อนไปโรงเรียนด้วยนะ
น้องไม่ยอมกินก็ต้องให้กินจนได้นะ
เข้าใจแล้ว
- กินข้าวก่อนสิ - ทำไมพี่ไม่ปลุกฉัน
วันนี้มีเวรประจำวันต้องไปเช้าด้วย
- เมื่อกี้ก็ปลุกแล้วไง - ปลุกตอนไหนไม่เห็นได้ยิน
ไม่รู้แหละ ถ้าสายก็เป็นเพราะพี่เลย
(เวลาเพรียกหาเธอ)
ควอนมินจู
เขามีอะไรจะบอกน่ะ
เดี๋ยวไปเรียนพละข้างนอกนะ
หือ
อื้อ
แล้วไปไหนมาคนเดียว
ฉันเหรอ ไม่มีอะไรหรอก
ยังไงนะ
เฮ้ย
มีการบ้านรึเปล่านะ
สู้เขานะ
ควอนมินจู สู้ๆ!
สู้เขานะ
ช่วงนี้เธอดูสนิทกับนัมชีฮอนนะ
- อะไรเหรอ - ก็เห็นตัวติดกันตลอด
ดีจังเลยนะ
ที่คนเจ๋งๆ แบบนัมชีฮอนอุตส่าห์ทำดีกับเธอขนาดนี้
เอ้า เตรียมตัว
เฮ้ย ทำไมพักนี้แกถึงทำดีกับควอนมินจูวะ
ชอบควอนมินจูเหรอ
- หรือว่าแกชอบ - ว่าไงนะ
ก็มันแปลกนี่หว่า
ถ้าสวยๆ แบบบยอนดาฮยอนก็ว่าไปอย่าง
แต่อยู่ๆ กลับไปตีสนิทกับยัยเฉิ่มแบบนั้น
เพื่อนห้องเดียวกันสนิทสนมกัน
ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ
ปัดโธ่ เด็กอนุบาลก็ไม่ใช่
ผู้หญิงกับผู้ชายเป็นเพื่อนกันได้ที่ไหน
แต่จะว่าไป
ปกติคนแบบยัยควอนมินจู
ทำดีด้วยนิดหน่อยก็เสร็จป๋าแล้ว
ถอนคำพูดเมื่อกี้ของแกซะ
ดูไอ้เวรนี่สิ
อุตส่าห์ใจดีด้วยเพราะเห็นเป็นคนป่วย
ก็ลองดูสิ
เก่งแต่ปากแบบแกฉันไม่กลัวหรอก
สองคนนี้จะต่อยกันครับครู
ว่าไงนะ ใครจะต่อยกัน
อะไรเนี่ย
สงสัยจะเข้าใจผิดครับ
อย่ามาแกล้งเล่น ครูกำลังยุ่งอยู่นะ
ขอโทษครับ
- ตามฉันมา - อย่าเพิ่งๆ
- เดี๋ยวค่อยจัดการ - ไปกันเถอะ
ทำบ้าอะไรของแก
พัคมินซังต่อยเก่งจะตาย ถ้าต่อยกันแกนั่นแหละที่จะแพ้
ไม่เป็นไร ไม่รับคำขอบคุณนะครับผม
- เข้ามาแล้ว - มานั่นแล้ว
เฮ้ย นัมชีฮอน
อย่างน้อยแกก็อยู่เป็นนี่หว่า ไม่เหมือนไอ้เวรจองอินกยู
อย่าให้จองอินกยูมายุ่มย่ามกับฉันอีกละกัน
เฮ้ย แต่ถ้าจองอินกยูเข้ามาก็จัดสักยกสิ
- หยามไม่ได้… - เดี๋ยวเถอะ
จะเอาชนะไอ้อ่อนแบบนั้นไปเพื่ออะไรวะ
ปล่อยมันไปเถอะ แม่งน่าสงสารว่ะ
ก็จริง จะอยากชนะเพื่อ
แต่ก็น่าเสียดาย
คนที่อ่อนน่าจะเป็นแกมากกว่ามั้ง
ว่าไงนะ
เมื่อกี้พอเห็นอินกยูไม่กลัว
ก็แอบหวั่นใจอยู่ไม่ใช่เหรอ
ถ้าฉันไม่ห้ามซะก่อน แกคงโดนไปเต็มหมัดแล้ว
โถๆ ไอ้ไก่อ่อนเอ๊ย
ไอ้เวรนี่มัน!
เข้ามาสิวะ
ต่อยกันว่ะ
แม่งเอ๊ย
เช็ดเลือดกำเดาซะไอ้เวร
ใครต้องยอมให้ใครกันแน่วะ
คนอย่างแกสู้จองอินกยูไม่ได้หรอก
ขืนพูดเพ้อเจ้อเรื่องอินกยูกับควอนมินจูอีกรอบละก็
เรื่องไม่จบแค่นี้แน่
เข้าใจไหม
ฉันถามว่าเข้าใจรึเปล่า
เข้าใจแล้วน่า
โธ่เว้ย
(27 เรคคอร์ด)
ฮันจุนฮี ในที่สุดฉันก็หาเจอ…
นี่
ยังไม่หยุดดูรูปนั้นอีกเหรอเนี่ย
ดูจนมือถือจะเป็นรูแล้วมั้ง
คิดไปคิดมาก็หงุดหงิดเหมือนกันนะ
หงุดหงิดเรื่องอะไร
ก็เด็กผู้หญิงคนนี้น่ะ
ยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่านางสวยกว่าฉันอีก
เธอว่าเป็นไง
สำหรับฉันก็แค่เหมือนกันอย่างกับแกะ
ไม่เอาสิ มองละเอียดๆ หน่อย
ผู้หญิงคนนี้น่ารักกว่าฉันนิดหน่อยรึเปล่า
หรือว่าเพราะอายุยังน้อยอยู่นะ
ทำไม
นี่
เธอเริ่มไปกันใหญ่ถึงขั้นหึงยอนจุนแล้วเหรอ
- พูดไม่ออกเลยสิ - สุดๆ เลยละ
อิจฉาสุดๆ
เมื่อไหร่ฉันจะมีความรักแบบเธอบ้างก็ไม่รู้
ฉันรู้สึกคิดมากเฉยเลย
กลัวยอนจุนจะชอบฉัน เพราะหน้าเหมือนเด็กผู้หญิงคนนี้
(ร้าน 27 เรคคอร์ด)
(เปลี่ยนท่วงทำนองสู่กลิ่นกาแฟร้านคาเฟ่ 27)
หมายถึงร้าน 27 เรคคอร์ดในรูปนั้นเหรอ
แต่เหมือนว่าร้านปิดกิจการไปหลายปีแล้วนะ
ใช่ไง ปิดกิจการไปแล้ว
แต่ว่าร้านใหม่ที่เจ้าของร้าน 27 เรคคอร์ด เปิดกิจการอีกครั้งก็คือ
คาเฟ่ 27 นี่เหรอ
บิงโก
แล้วเธอรู้ได้ไง
ก็อู้งานที่เธอสั่งให้ทำมาสืบเรื่องนี้ทั้งวันเลยน่ะสิ
เอาไง เดี๋ยวเลิกงานแล้วไปด้วยกันไหม
โอ๊ะ จริงด้วย
ลืมไปเลยว่ามีเรียนกวดวิชา ฉันไปก่อนนะ
วันนี้แกไม่มีเรียนกวดวิชานี่นา
- มีนะ - ไม่มีสักหน่อย
- มีจริงๆ - ไม่ใช่ไง
บอกว่ามีก็มีสิ
ฉันก็อุตส่าห์จะหลีกทางให้ ช่วยมีเซนส์หน่อยสิโว้ย
ไปก่อนนะ
- พาเธอไปส่งบ้านด้วยล่ะ - ได้
ชีฮอนนี่ขี้เล่นมากเลยเนอะ
แต่เขานิสัยดีนะ
นายเป็นเพื่อนกับนัมชีฮอนตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ
เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ประถมแล้ว
ดีจัง
นายสองคนไม่ใช่แค่เพื่อนเฉยๆ แต่เป็นเพื่อนซี้กันด้วย
ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าการมีเพื่อนแบบนั้น
มันเป็นยังไง
ฉันต้องใส่เครื่องช่วยฟังนี่เอาไว้ตลอด
ถ้าไม่มีเครื่องช่วยฟัง หูข้างขวาจะไม่ได้ยินอะไรเลย
ไม่เคยรู้มาก่อนสินะ
ดูไม่ออกเลยสักนิด
พอฉันใส่เครื่องช่วยฟัง
พวกเพื่อนคนอื่นก็ชอบล้อว่าเป็นเด็กพิการ
ล้อว่าฉันเป็นคุณปู่
ตอนนั้นไม่อยากไปโรงเรียนเลยจริงๆ
แต่ชีฮอนกลับเดินเข้ามา
นายใส่อะไรไว้ที่หูเหรอ
เครื่องช่วยฟัง
มันคืออะไรเหรอ
หูข้างนึงฉันไม่ได้ยินอะไรเลย
ก็เลยต้องใส่ไว้ให้ได้ยินเสียงน่ะ
โห เจ๋งดีจัง
ฉันขอลองใส่ดูบ้างได้เปล่า
ว่าไงนะ
ลูกนี้ฉันหวงมากนะ แต่ฉันจะยกให้นาย
แต่ฉันขอลองใส่เครื่องนี้ครั้งนึงนะ
ก็ได้
นายทำอะไรน่ะ
เครื่องที่นายใส่นี่โคตรเจ๋งเลยนะ
อิจฉาจัง
หลังจากวันนั้น
ถ้ามีใครล้อฉันเรื่องเครื่องช่วยฟัง ชีฮอนก็จะจัดการแทนตลอดเลย
เป็นคนที่อยู่ข้างฉันแบบไม่มีข้อแม้
ทำให้ฉันรู้ว่าเพื่อนคืออะไรแบบนี้เอง
ขอฉันถามเธออย่างนึงสิ
เธอแคร์ที่ฉันต้องใส่เครื่องช่วยฟัง ไปไหนมาไหนรึเปล่า
งั้นจากนี้ไปเธอคือเพื่อนฉันแบบเดียวกับชีฮอน
- ฉันน่ะเหรอ - แน่นอนสิ
ต่อไปนี้ถ้าเจอที่โรงเรียนอย่าลืมทักกันนะ
จะทักทายกันใช่ไหม
งั้นถ้าถอดเครื่องช่วยฟัง
นายต้องฟังเสียงคนพูดด้วยหูข้างเดียวเหรอ
หรือไม่ก็เดาจากรูปปากคนพูดก็ได้
ฉันรู้วิธีอ่านปากนิดหน่อยน่ะ
เอ๊ะ อะไรเนี่ย
(คาเฟ่ 27) ปิดไฟหมดเลย
ปิดร้านแล้วเหรอ
(วันหยุดประจำเดือน)
วันนี้หยุดประจำเดือนแฮะ
เฮ้อ ต้องปิดวันที่ตั้งใจมาด้วยนะ
กลับเถอะ ไว้ค่อยมาใหม่ก็ได้
ขณะนี้ขบวนรถไฟกำลังเข้าสู่ชานชาลา
สถานีนี้มีช่องว่างระหว่าง ชานชาลากับขบวนรถค่อนข้างกว้าง
โปรดระวังช่องว่างขณะขึ้นและลงด้วยค่ะ
ประตูกำลังปิด
ทำไมยังไม่เปลี่ยนชุดอีก
อย่ายิ้มแบบนั้น
หรือว่า…
เธออยากให้เหตุผลที่ฉันชอบเธอตอนนั้น
คือเพราะเธอเหมือนผู้หญิงในรูปเหรอ
ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ
เธอก็คงลืมฉันได้จริงๆ สักทีใช่ไหม
ใช่จริงๆ สินะ
เธอกำลังตามหาเหตุผลเพื่อลืมฉันอยู่จริงๆ
อือ
ใช่แล้วละ
อะไรก็ได้ที่บอกว่า นายไม่ได้จริงใจกับฉันร้อยเปอร์เซ็นต์
ฉันอยากหาหลักฐานพวกนั้นแล้วลืมนายให้ได้สักที
ถ้าไม่ทำแบบนี้
แล้วฉันจะลืมนายได้ยังไง
ฮะ
ฉันน่ะ
ยังทำใจยอมรับไม่ได้เลยว่านายตายไปแล้วจริงๆ
แต่ทุกคนกลับบอกให้ฉันต้องลืมนาย
ถ้าที่ผ่านมานายรักฉันคนเดียวไม่เคยเปลี่ยน
แล้วฉันจะลืมนายได้ยังไง
เมื่อกี้
ฉันเห็นนายที่สถานีรถไฟใต้ดินด้วย
ก็คงเหมือนตอนนี้
นั่นคงเป็นแค่ภาพที่ฉันสร้างขึ้นมาเอง
รู้ทั้งรู้ว่าคิดไปเอง
แต่กลับรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นอยู่ดี
ถ้าเกิดว่า
จะทิ้งฉันไว้แล้วหนีไปก่อนแบบนี้
ก็ไม่ควรเข้ามาในชีวิตฉันแต่แรกสิ
จะให้ฉันใช้ชีวิตต่อไปคนเดียวได้ยังไง
ไม่สิ ถ้าสุดท้ายแล้วทุกอย่างต้องกลายเป็นแบบนี้
นายไม่เข้ามาในชีวิตฉันตั้งแต่แรกเลยก็ได้นี่
ใช่ไหม
"เราไม่ได้อยู่คนเดียว ฉันเองก็เช่นกัน
แม้แต่วันที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่ใต้ผืนฟ้า ฟ้าก็ยัง…"
ควอนมินจู สู้ๆ
สู้เขานะ
ทำไมสองคนนั้นต้องอยากเป็นเพื่อนฉันขนาดนี้นะ
หรือมันคือการแชร์ลูกโซ่อะไรรึเปล่า
บอกแล้วไงว่าจะพาโดฮุนไปด้วย
ลูกชายฉันฉันจะเลี้ยงเอง จะมีปัญหาอะไรนักหนา
อยู่กับคุณแล้วลูกจะเรียนรู้จากใคร
จะให้ลูกชายคนเดียวของฉัน ฝึกเจ้าชู้จากพ่อมันรึไง
แหม ก็ยังดีกว่าอยู่กับแม่ที่ขายเหล้าร้อยเท่าละวะ
ฉันขายเหล้าเพราะอยากทำเหรอ
ถ้าคุณมีค่ากินอยู่ให้พวกเราไม่ขัดสน
ฉันจะขายเหล้าทำเพื่อ!
ถ้าคุณจะทำแบบนี้
ฉันจะพาโดฮุนหนีไป
แบบไม่ให้มีใครตามตัวเจอเลย
ก็ลองซ่อนดูสิ
ซ่อนไปสุดท้ายก็อยู่ในกำมือฉันอยู่ดี
อย่ามัวแต่เถียงเลย ไปถามโดฮุนเองดีกว่าไหม
ให้เลือกเองเลยว่าจะไปกับพ่อหรือกับแม่
ได้โปรดหยุดเถอะค่ะ
งั้นก็ดีเลยสิ ถามโดฮุนให้จบๆ ไปเลยก็ดีเหมือนกัน
ทำไม คิดว่าเขาจะเลือกคุณงั้นเหรอ
หนูบอกให้หยุดได้แล้วไงคะ
อยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่
พ่อกับแม่คิดแค่อยากพาโดฮุนไปด้วย
คงไม่สนใจว่าหนูจะไปไหนใช่ไหมคะ
ไม่ใช่แบบนั้นนะ
โดฮุนยังเด็กอยู่ แค่นั้นเอง…
หนูก็ยังเด็กอยู่เหมือนกันนะคะ
หนูก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะเหมือนกัน
แล้วหนูก็รู้สึกเจ็บปวดเป็นเหมือนกันนะคะ
ทำไมหนูถึงต้องมาทีหลังตลอดเลยล่ะคะ
พ่อแม่ทำกับหนูเกินไปรึเปล่า
- ตายแล้ว มินจู - เดี๋ยวก่อน มินจู…
มานั่งทำอะไรตรงนี้
แล้วนายล่ะ
เห็นคนบอกว่าไททานิคสนุกเลยไปเช่ามา
ถ้าฉันถามว่าร้องไห้ทำไม
เธอก็คงไม่ยอมบอกอยู่ดี
งั้นเอาแบบนี้ดีกว่า
ถ้าเธอบอกว่าร้องไห้ทำไม ฉันก็จะเล่าความลับให้ฟังอย่างนึง
เธอจะได้ไม่กังวลว่า ฉันจะเอาไปพูดที่ไหนไง ดีไหม
จะเป็นความลับจริงๆ
ก็แค่
ฉันรู้สึกว่าพ่อกับแม่รักแค่น้องมากกว่า
ก็เลยเสียใจเท่านั้นเอง
น้องเหรอ
เป็นอย่างนี้มาตลอดตั้งแต่เด็กเลย
ทุกคนจะลืมวันเกิดฉันแล้วปล่อยเลยตามเลยตลอด
แต่วันเกิดน้องชายจะมีทั้งเค้กวันเกิดและของขวัญ
จัดให้ครบเลย
แต่ไม่ใช่แค่เรื่องนั้นอย่างเดียวนะ
ไม่ว่าจะที่บ้านหรือที่โรงเรียน
ฉันคงเป็นคนไม่มีตัวตนละมั้ง
ส่วนความลับของฉัน
คือช่วงปิดเทอมหลังเรียนจบม.ห้า ฉันจะย้ายไปอเมริกา
หือ
ทำไมล่ะ
เดาได้ไม่ยากเลย
เพราะวิกฤติไอเอ็มเอฟ
กำไรร้านอาหารที่เคยไปได้สวยก็พังยับเยิน
เลยจะย้ายไปอยู่กับคุณตาที่อเมริกาน่ะ
นี่ เรื่องนี้ขนาดอินกยูยังไม่รู้เลยนะ
ห้ามบอกอินกยูเด็ดขาด เข้าใจไหม
แต่อินกยูเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของนายไม่ใช่เหรอ
ทำไมไม่บอกล่ะ
ก็ถ้าบอกว่าฉันจะไป
อินกยูต้องเสียใจมากแน่ๆ
ไม่อยากใช้เวลาที่เหลือแบบเศร้าๆ ด้วยกันน่ะ
เรื่องอื่นฉันไม่แน่ใจหรอก
แต่เรื่องหาเพื่อนใหม่น่ะ ฉันเก่งสุดๆ
ถึงไปอยู่อเมริกาฉันก็อยู่ได้สบายมาก
แต่ว่า
อินกยูไม่เหมือนฉัน
ฉันเลยอยากให้เธออยู่เป็นเพื่อนกับอินกยูหน่อย
แม้ว่าฉันจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว
อินกยูจะไม่กลับไปโดดเดี่ยวเหมือนแต่ก่อน
(27 เรคคอร์ด)
อัลบั้มที่เพื่อนหลานสั่งไว้มาแล้วนะ
อ๋อ
(น้ำตา ซอจีวอน)
- เฮ้ย เอาของฉันมานะ - ขอบใจสำหรับพายช็อกนะ
จับได้นายตายแน่
- จับให้ได้ละกัน - บอกให้เอามาไง
- นัมชีฮอน สู้ๆ - สู้เขานะ
นัมชีฮอนเท่จังเลย
- สวยเลย - สวยงาม
เก่งจังเลย
สู้ๆ นะ
- เจ๋ง - สวย
นัมชีฮอน
เท่จังเลย
เยส
ชีฮอน โคตรเท่เลย
นัมชีฮอน! นัมชีฮอน!
- เป็นกำลังใจให้นะ - ชีฮอน สู้เขานะ
นี่ ควอน…
เฮ้ย ควอนมินจู
หือ
คิดอะไรถึงเดินดุ่มๆ แบบนั้น
อ๋อ คือว่า
ฉันจะไปตรงนั้น…
อะไรนะ
เวลาเพื่อนทัก ช่วยดีใจแล้วทักกลับหน่อยสิ
หือ
อินกยูบอกว่าเธอสัญญา จะทักทายตอนเจอกันไม่ใช่เหรอ
งั้นถ้าฉันทักก็ทักตอบด้วยสิ
ฉันก็เป็นเพื่อนเธอนะ
แล้วอัลบั้มซอจีวอนยังไม่มาอีกเหรอ
ยังเลย
ให้กลุ่มผู้ทดลอง
ช่วยโพสต์รูปก่อนและหลังปรับปรุงให้หน่อย
ถ้าลองดูตรงนี้
ไม่เอารูปเซลฟี่ใบหน้าเหมือนๆ กันหมดแบบนี้
อาจจะผสมรูปถ่ายสวยๆ รูปทิวทัศน์
ร้านอาหาร อะไรพวกนั้นด้วยก็ได้ค่ะ
- รับทราบครับ - ค่ะ
ไม่ทราบว่าคุณฮันจุนฮีอยู่ไหนครับ
หัวหน้าทีมฮันจุนฮีทางนั้นค่ะ
- นั่นเหรอครับ - ใช่ค่ะ
โทษนะครับ คุณฮันจุนฮีใช่ไหม
- ใช่ค่ะ - มีพัสดุมาส่งครับผม
(ซิลเวอร์ไลนิ่ง ฮันจุนฮี)
ใครส่งมานะ
กี่โมงคะ
นี่ๆ จุนฮี
มาทางนี้หน่อย
- อะไรเหรอ - นี่ๆ
วันนี้คาเฟ่ 27 เปิดนะ ไปกันไหม
(คาเฟ่ 27)
ยินดีต้อนรับค่ะ
ยินดีต้อนรับครับ
โทษนะคะ
คุณเป็นเถ้าแก่ร้านนี้ใช่ไหมคะ
มินจู
ไม่ทราบว่ามินจูที่พูดถึงเมื่อกี้
คือเด็กผู้หญิงที่อยู่ในรูปนี้ใช่ไหมคะ
ผมรู้จักรูปนี้ดีแน่นอนครับ
เพราะผมเป็นคนถ่ายเอง
เถ้าแก่เหรอคะ
งั้นก็คงรู้จักเด็กๆ ที่อยู่ในรูปนี้ใช่ไหมคะ
เด็กผู้หญิงคนนี้คือหลานสาวของผมเอง
ชื่อควอนมินจู
ตอนที่ผมทำร้านขายแผ่นเสียงที่นกซาน
ถ้าหลานผมว่างก็จะมาทำงานพิเศษที่ร้านด้วยครับ
ถ้าอย่างนั้น
รู้จักเด็กผู้ชายคนนี้ด้วยไหมคะ
เขาน่าจะเป็นเพื่อนที่โรงเรียนของมินจูนะครับ
พอจะทราบชื่อด้วยรึเปล่าคะ
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าชื่ออะไร
รู้แต่ว่าถ้ามินจูทำงานพิเศษอยู่
เด็กผู้ชายสองคนนี้ก็จะมาเล่นที่ร้านบ่อยๆ
ถ้างั้นขอเบอร์ติดต่อหลานสาวหน่อยจะได้ไหมคะ
เอ่อ ถ้าเป็นเรื่องนั้น…
คือที่จริงแล้วพวกเราสองคน
มีเรื่องคาใจที่อยากถามจากคุณหลานสาว
เกี่ยวกับเด็กผู้ชายในรูปคนนี้เท่านั้นเองค่ะ
ไม่คิดจะทำอะไรไม่ดีนะคะ สบายใจได้เลยค่ะ
ไม่มีอะไรน่ากังวลจริงๆ ค่ะ
อ๋อ ไม่ใช่เพราะเหตุผลนั้นครับ
แต่ตอนนี้ผมเองก็ไม่สามารถติดต่อหลานสาวได้
ถึงแม้จะอยากก็ตามที
เพราะมินจู
จากโลกนี้ไปตั้งนานแล้วครับ
(27 เรคคอร์ด)
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
แฮปปี้เบิร์ธเดย์
ทูมินจู
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
มัวทำอะไร
รีบมาอธิษฐานแล้วเป่าเทียนสิ
อื้อ
มินจู
(เครื่องเล่นเทป)
อันนั้นอินกยูตั้งใจเลือกมากเลยนะ
เห็นว่าเครื่องของเธอเก๋ากึ๊กเลยนี่
ขอบคุณนะ
ไม่น้อยใจแล้วใช่ไหม
หือ
ที่เธอเคยเล่าว่าพ่อแม่ จัดเต็มให้แต่วันเกิดน้องชาย
อะไรนั่นไง
ฉันเพิ่งนึกได้ว่าต้องไปช่วยงานย่าน่ะ
หือ
- เวลานี้เนี่ยนะ - ใช่
- แกพามินจูกลับบ้านด้วยละกัน - หือ
เดี๋ยวสิ นี่ จองอินกยู
เป็นอะไรของเขา
งั้นกลับกันเลยไหม
อื้อ
จับแน่นๆ นะ ถ้าไม่อยากตกรถเจ็บตัวในวันเกิดน่ะ
อื้อ
- ขอบคุณที่มาส่งนะ - อื้อ เข้าบ้านเถอะ
นี่ ฉันมีอะไรจะให้นาย
มาแล้วสินะ
แต่ว่าตอนนี้
ฉันไม่มีเงินเลยน่ะสิ
อันนี้ฉันเอาให้เลย
นายให้ของขวัญวันเกิดแพงๆ กับฉันด้วยไง
แต่ฉันรวมเงินซื้อกับอินกยูนะ
โอเค
ฉันจะฟังอย่างดีเลย
(หวังว่าเพลงนี้จะพานาย ไปยังช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดนะ)
อ๋อ อันนั้น
ฉันแค่คิดว่า
อยากให้นายฟังอย่างมีความสุขน่ะ
อื้อ ขอบใจนะ
นัมชีฮอน
ขอบคุณจริงๆ ที่วันนี้มาอวยพรวันเกิดฉันนะ
ไม่คิดเลยว่านายจะจำคำที่ฉันเคยพูดได้ด้วย
วันนี้อินกยูตั้งใจจะจัดเซอร์ไพร์สวันเกิดให้เธอ
เขาเตรียมตัวอย่างดีเลยละ
เรารู้ว่าวันนี้วันเกิดเธอ
เพราะอินกยูไปแอบถามจากน้าเธอนั่นแหละ
ฉันอยากให้เธอเห็นความตั้งใจของอินกยู
ที่อยากให้เธอมีความสุขนะ
รู้ไหมว่าเมื่อกี้ตอนเป่าเทียนฉันอธิษฐานว่าอะไร
ขอให้ฉันเป็นผู้หญิงที่นายจะชอบได้
แล้วสักวันหนึ่ง
ขอให้สักวันหนึ่งนายจะชอบฉันขึ้นมาบ้าง
ถึงแม้ว่าตอนนี้
ตอนนี้คนแบบฉันอาจจะเป็นคนนั้นไม่ได้
เผื่อว่าในอนาคตข้างหน้า
ถ้าฉันกลายเป็นผู้หญิงที่พอใช้ได้ขึ้นมาละก็…
จะไม่มีวันที่ฉันชอบเธอแน่นอน
เพราะจองอินกยูชอบฉันเหรอ
แล้วอินกยูก็เป็นเพื่อนนายด้วย
ไม่เกี่ยวกับอินกยูหรอก
แต่ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน
ไม่เคยมองว่าเธอเป็นผู้หญิงเลยสักครั้ง
ฉันจะถือว่าไม่ได้ยินที่เธอพูดเมื่อกี้นะ
อย่าแสดงออกต่อหน้าอินกยูก็แล้วกัน
โอเคนะ
ฉันไปก่อนละ
ควอนมินจูตายตอนปี 1998
รูปนั้นก็ถ่ายตอนปี 1998
ตอนปี 1998 ยอนจุนต้องอยู่ชั้นป.สี่
อายุประมาณ 11 ขวบ
งั้นเด็กผู้ชายคนนั้น ก็ไม่มีทางเป็นคูยอนจุนได้เด็ดขาด
ถูกต้องไหม เคลียร์แล้วใช่ไหม
จริงด้วยนะ
สุดท้ายก็ไม่ใช่ยอนจุนจริงๆ ด้วย
อะไรกัน เคลียร์เรื่องกังวลได้แล้วแท้ๆ ทำไมยังทำหน้าแบบนั้นอีก
ถ้าเกิดว่า
เด็กคนนั้นคือยอนจุนจริงๆ
แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้น
คือคนที่ยอนจุนเคยชอบจริงๆ
จะทำให้ฉันลืมยอนจุนได้ง่ายขึ้นรึเปล่านะ
เหมือนว่าทุกคน…
เตรียมใจปล่อยให้ยอนจุนไปได้หมดแล้ว
ทำไมฉันถึงทำแบบนั้นไม่ได้ก็ไม่รู้
ฉันคงทำได้แค่นี้จริงๆ
แม่
แม่คะ
โดฮุน
ควอนโดฮุน
แม่
(ซิลเวอร์ไลนิ่ง ฮันจุนฮี)
(น้ำตา ซอจีวอน)
ซอจีวอนเหรอ
หวังว่าเพลงนี้จะพานาย ไปยังช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดนะ
น้าคะ หนูจะทำยังไงดี
แม่พาโดฮุนหนีออกจากบ้านไปแล้วค่ะ
คราวก่อนแม่บอกว่าจะพาโดฮุนหนีไปซ่อนตัว
แม่ทิ้งหนูไว้แล้วพาโดฮุนหนีไปจริงๆ ด้วย
หนูควรทำยังไงดี
เดี๋ยวน้าจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้เลย
มินจู
ไม่ต้องร้องไห้แล้วรอน้าอยู่ตรงนั้นนะ
ได้
(ขนส่งนกซาน)
โอ๊ะ แท็กซี่ๆ
ยอนจุน
ไม่กี่วันก่อนเป็นวันเกิดฉันนะ
ปีนี้เป็นวันเกิดปีแรกที่ไม่มีนาย
คำอธิษฐานวันเกิดปีนี้ของฉัน
คือขอให้ฉันได้เจอนายอีกสักครั้ง
ยอนจุน
ฉันคิดถึงนาย
ขอแค่ครั้งเดียวก็ได้
ช่วยกลับมาหาฉันที
แท็กซี่!
ก็นายคอยเซอร์ไพรส์ฉันแบบนี้
ทำให้ฉันลืมทุกทีเลย
คุณฮันจุนฮีครับ
ไม่มีวันที่ฉันจะชอบเธอแน่นอน
อย่าว่าแต่หนึ่งปีเลย
แค่หนึ่งสัปดาห์ฉันก็อยู่แบบไม่มีเธอไม่ไหว
ไม่สิ
ฉันไม่เอาด้วยหรอก
(โรงพยาบาลทั่วไปนกซาน)
ควอนมินจู ฉันมาอีกแล้วนะ
ควอนมินจู
วันที่จดหมายน้ำตาส่งไปถึงท้องฟ้า
สักวันหนึ่ง เธอคงจะกลับมา
กลับมาหาฉัน
เธอคนนี้ คนที่ฉันจะเฝ้ารอ
นี่ ควอนมินจู
วันที่จดหมายน้ำตาส่งไปถึงท้องฟ้า
ควอนมินจู
รู้สึกตัวใช่ไหม
พอจะรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
ยอนจุน
เธอเป็นอะไรไป
รู้สึกไม่สบายเหรอ
ยอนจุน
นายคือยอนจุนใช่ไหม
ใช่ไหม
นายคือยอน…
นายคือยอนจุนจริงๆ ใช่ไหม
ยอนจุน
ฉันคิดถึงนาย
ยอนจุน ฉันคิดถึงนายมากเลย
คำบรรยายโดย ชลภัทร ภัทรฤทธิกุล