ที่นี่ที่ไหนน่ะ
ขอโทษนะคะ
ขอโทษค่ะ มีใครอยู่ไหมคะ
ขอโทษนะคะ
ทำยังไงดี
โทษนะคะ
มีใครอยู่ไหมคะ
ฉันจะทำยังไงดี
ใครก็ได้ช่วยด้วยค่ะ
แม่ หนูทำยังไงดี
ควอนมินจู ฉันมาอีกแล้วนะ
นัมชีฮอนเหรอ
ควอนมินจู
ควอนมินจู รู้สึกตัวใช่ไหม
พอจะรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
(เวลาเพรียกหาเธอ)
นายคือยอนจุนใช่ไหม
ฉันคิดถึงนาย
ยอนจุน ฉันคิดถึงนายมากเลย
ขอโทษนะ
ขอโทษจริงๆ ที่ตอนนั้นทะเลาะกับนาย
ทั้งที่ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไง
นายหายไปไหนมาตั้งนาน
ฉันรอนายมาตลอดเลยรู้ไหม
ควอนมินจู เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย
มาแล้วเหรอ
ทำไมถึงเรียกฉันว่าควอนมินจูล่ะ
มินจู เธอโอเคไหม
ฉันเป็นห่วงเธอมากเลย
ทำไมถึงเอาแต่เรียกฉันว่ามินจูล่ะ
ยินดีต้อนรับค่ะ
พวกเรารู้สึกเสียใจต่อ การเสียชีวิตของอังเดรหรือคูยอนจุน
งั้นถ้าฉันทักก็ทักตอบด้วยสิ
ฉันก็เป็นเพื่อนเธอนะ
ใครส่งมาให้คะ
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
มินจู เธอโอเครึเปล่า
จองอินกยูเหรอ
ใช่แล้ว ฉันอินกยูเอง
แล้วฉันล่ะ
จำฉันได้รึเปล่า
นายคือ
ฉันนัมชีฮอนไง
เธอจำฉันไม่ได้จริงๆ เหรอ
นัมชีฮอน
วันนี้วันที่เท่าไหร่เดือนอะไร
วันที่ 15 มิถุนายน
ปี 2023 เหรอ
เธอหมายความว่าไง ต้องปี 1998 อยู่แล้วสิ
ปี 1998 เหรอ
สมองต้องโดนกระแทกหนักแน่เลย
ควอนมินจู
เหตุการณ์สุดท้ายที่จำได้คืออะไร
จำได้ไหมว่าเหตุการณ์เป็นยังไง
นายสองคน
มาเซอร์ไพรส์วันเกิดฉันที่หน้าร้าน
- ใช่แล้ว - ใช่เลย
ไม่ใช่ๆ
ยอนจุน
เป็นวันเกิดครั้งแรกที่ไม่มียอนจุนต่างหาก
ว่าไงนะ
ไม่สิ อันนี้ก็ยังไม่ใช่
อ้อ ใช่ โดฮุน
ฉันออกจากบ้านไปตามหาแม่ที่พาโดฮุนหนีไป
แต่จู่ๆ ก็มีรถคันนึงพุ่งเข้ามาหาฉันอย่างเร็วเลย
ฉันตกใจมากเลยหลบไม่ทัน
ใช่แล้ว แล้วจากนั้นรถก็ชน
แล้วตอนนี้แม่กับโดฮุนอยู่ที่ไหน
เธอเป็นอะไร
ตอนนี้แม่ฉันอยู่ไหน
แม่เธอเหรอ
เพิ่งกลับบ้านไปเมื่อกี้เอง
ลูกสาวนอนหมดสติอยู่โรงพยาบาลขนาดนี้
แต่แม่ดันกลับบ้านก่อนงั้นเหรอ
ต้องเป็นเพราะไอ้โดฮุนอีกแล้วแหงเลย
พวกนายมีเงินค่าแท็กซี่ไหม
แม่ รับโทรศัพท์สิ
แม่ทำงานอยู่ในครัวยังจะเรียกออกมาอีกเหรอ
อีกอย่าง พี่เกิดอุบัติเหตุนอนโรงพยาบาลทั้งคน
ยังจะอยากเล่นเกมอยู่อีก
ให้ตายเถอะ สักวันต้องเอาเครื่องเกมนี่ไปเผาทิ้งซะให้จบๆ
อยากให้หนีออกจากบ้านก็ลองดู
เกิดมาเป็นเจ้านายพ่อแม่รึไง
ทำไมยังอยู่ที่นี่ไม่ไปโรงพยาบาลอีก
แวะมาเตรียมข้าวเย็นให้เจ้าโดฮุนแป๊บนึง
บอกแล้วไงว่าจะจัดการข้าวเย็นโดฮุนให้
รีบไปโรงพยาบาลให้ไวเลย
ถ้าระหว่างนี้มินจูเป็นอะไรไปจะทำยังไง
อาการพี่แย่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ
ตอนนี้มินจูน่ะ…
มินจู แกฟื้นตั้งแต่เมื่อไหร่
แล้วกลับบ้านมาได้ยังไง
เชื่อเขาเลย
แบบนี้มันจะมากเกินไปแล้วมั้งคะ
แม่
นี่แม่กลับบ้านเพื่อเตรียมข้าวให้โดฮุนเหรอ
น้องแกหยิบอาหารในตู้เย็นมากินเองเป็นซะที่ไหน
เหรอ งั้นก็บอกให้อดไปสิ
อดแค่มื้อเดียวไม่ตายหรอก
นี่แม่ไม่เป็นห่วงลูกสาว ที่นอนแช่เตียงโรงพยาบาลเลยเหรอ
อีกอย่างแม่ทิ้งหนูไว้คนเดียว แล้วหนีไปแบบนั้นได้ยังไง
แม่ทิ้งแกไปตอนไหนกัน
ถ้างั้นทำไมบ้านถึงเละขนาดนั้น
แถมแม่กับโดฮุนก็หายตัวไปด้วย
บ้านเละเพราะเจ้าโดฮุนน่ะสิ
ส่วนแม่คิดว่ามันขโมยเงินหนีออกจากบ้าน
ก็เลยออกไปตามหา
หนวกหูจะตายอยู่แล้ว ไม่มีสมาธิเล่นเกมเลย
เฮ้ย ทำอะไรเนี่ย
"เฮ้ย" เหรอ
แกกล้าดียังไงมา "เฮ้ย" ใส่ฉัน ฉันเป็นน้องสาวแกรึไง
ปีนเกลียวเพราะคิดว่ามีแม่ช่วยอยู่สินะ
เดี๋ยวก็รำไท้เก๊กฟาดคอหักเลย
แม่ มันไร้มารยาทแบบนี้เพราะแม่นั่นแหละ
แม่เอาแต่โอ๋ๆ แล้วก็ตามใจโดฮุนคนเดียวไง
ส่วนหนูกลับบอกให้อดทนทั้งชาติเลย
นี่แม่เก็บหนูจากข้างทางมาเลี้ยงเหรอ
- ตายแล้ว - มินจู
จริงอยู่ที่เรื่องนี้แกสมควรโกรธสุดๆ
แต่ตอนนี้แกไม่ควรมาอยู่ตรงนี้
ใช่ รีบไปโรงพยาบาลกับแม่ก่อนดีกว่า
หนูจะหาทางไปเอง
ยอนจุน ช่วยพาฉันไปโรงพยาบาลหน่อย
ฉันเหรอ แต่ฉันคือนัมชีฮอนนะ
จะนัมชีฮอนหรือคูยอนจุนก็ช่างเถอะ มาช่วยพาฉันไปโรงพยาบาลก่อน
ไปกันเถอะ
เฮ้ย ควอนมินจู
- ตายแล้ว - มินจู
มองทางนี้
บอกชื่อกับอายุของตัวเองหน่อยได้ไหม
ชื่อฮันจุนฮีค่ะ
ควอนมินจูเหรอ
น่าจะควอนมินจูนะคะ
งั้นอายุล่ะ
อายุ 36 ปี…
ไม่ใช่สิ น่าจะ 18 ปีค่ะ
อายุ 18 ปีค่ะ
จำได้ไหมว่าทำไมถึงมาโรงพยาบาลได้
จำได้ค่ะ ฉันโดนรถชนมา
ใช่ไหมคะ
แน่ใจเหรอว่าโดนรถชน
แน่ใจค่ะ
อาจารย์หมอคะ
อาการไม่ค่อยดีใช่ไหมคะ
ก่อนอื่นบาดแผลไม่หนักมากเท่าที่คิดไว้ครับ
แต่อาการสับสนหลังเกิดอุบัติเหตุ
อาจเป็นเพราะอยู่ในภาวะช็อกได้
ก่อนอื่นรอดูอาการอีกสักสองสามวันน่าจะดีกว่า
- ได้ค่ะ - ครับ
ขอบคุณนะคะ
แล้วทำไมเธอสองคนยังไม่กลับบ้านกันอีก
ได้เห็นมินจูไม่เป็นไรแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะครับ
พวกเรากลับก่อนนะครับ
มินจู
เดี๋ยวจะมีตำรวจมาถามคำถามแกนิดหน่อยนะ
ทำไมตำรวจต้องมาด้วยคะ
แก
แกไม่ได้บาดเจ็บเพราะโดนรถชน
ตอนเจอตัวแก
แกหมดสติแถมมีเลือดออกบนหัวด้วย
มีคนที่เดินผ่านเห็นแกเข้าก็เลยแจ้งความ
หนูอาจจะโดนรถชนแล้วสลบไปก็ได้นี่คะ
ตำรวจบอกว่า
จากบาดแผลที่หัวสันนิษฐานได้ว่ามีคนใช้อาวุธหนัก
ทุบแกจากด้านหลังน่ะ
เฮ้ย จองอินกยู
แกโกรธฉันเรื่องอะไร
เมื่อกี้ที่ควอนมินจูกอดฉันเหรอ
ยัยนั่นน่าจะจำฉันผิดเป็นคนอื่น…
ฉันโกรธแกเรื่องวันนั้นต่างหาก ไม่ใช่วันนี้
แกหมายถึงอะไร
ตอนวันเกิดมินจู
ฉันเห็นหมดแล้ว
ว่ามินจูสารภาพรักกับแก
จะไม่มีวันที่ฉันชอบเธอแน่นอน
เพราะจองอินกยูชอบฉันเหรอ
แล้วอินกยูก็เป็นเพื่อนนายด้วย
ไม่เกี่ยวกับอินกยูหรอก
แต่ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน
ไม่เคยมองว่าเธอเป็นผู้หญิงเลยสักครั้ง
ฉันจะถือว่าไม่ได้ยินที่เธอพูดเมื่อกี้นะ
อย่าแสดงออกต่อหน้าอินกยูก็แล้วกัน
โอเคนะ
ฉันไปก่อนละ
พอมินจูบาดเจ็บฉันเลยเก็บมาคิดดู
ถ้าวันนั้นแกไม่พูดแบบนั้นกับมินจู
มินจูอาจจะไม่ต้องบาดเจ็บแบบนี้
แกกำลังบอกว่าที่มินจูเกิดเรื่องวันนั้น เพราะฉันปฏิเสธงั้นเหรอ
ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอสักนิด
ถ้าเธอสารภาพก็ต้องตกลงเหรอ
แต่ก็ไม่จำเป็นต้องพูดทำร้ายจิตใจขนาดนั้นนี่นา
ถ้ามินจูไม่เสียใจจากแกวันนั้น
คืนนั้นเธอคงมาขอให้เราช่วยแน่
นี่ จองอินกยู
ตอนนี้แกโกรธเพราะฉันจริงๆ
หรือว่า
โกรธตัวเองที่วันนั้น แกโบ้ยควอนมินจูมาให้ฉันกันแน่
จริงสินะ
ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะโกรธแกได้เลย
พี่สาวอุตส่าห์ออกโรงพยาบาล ไม่ทักไม่ทายหน่อยเหรอ
มาแล้วเหรอ
ทำไม มีอะไร
ดูจากความน่ารำคาญอันคุ้นเคยนี้แล้ว
แกคงเป็นน้องฉันจริงๆ แหละ แต่ก็ยังรู้สึกแปลกพิลึกอยู่ดี
ประหลาดชะมัด
ไม่เป็นไรลูก
ไม่เป็นไร เป็นอาการหลังอุบัติเหตุน่ะ
ตอนนี้ยังจับคนที่ทำร้ายแกไม่ได้
ช่วงนี้อย่าเพิ่งออกไปไหนมาไหนคนเดียวนะ
ได้ค่ะน้า
ไปพักผ่อนในห้องเถอะ
ไปทางนั้นทำไม
หือ
จะไปห้องพี่ต้องขึ้นชั้นสองนะ
ฉันรู้หรอกน่า
จะทดสอบว่าแกรู้รึเปล่าเฉยๆ
พี่จะทดสอบฉันทำไม
พี่
ทดสอบเพื่อ พี่ออกโรงพยาบาลวันนี้แน่เหรอแม่
อยู่เงียบๆ เถอะน่า
ไม่ใช่แนวฉันเลยนะ
ฉันใส่เสื้อผ้าพวกนี้จริงเหรอ
(สูตรเปลี่ยนลอการิทึม)
หือ
ผ่านมาหนึ่งเดือนหลังจากเปิดเทอมใหม่
ที่ผ่านมาฉันพยายามเข้าหาเพื่อนๆ ให้ได้
แต่คราวนี้ก็ล้มเหลวเหมือนเดิม
ไม่ว่าจะเปิดเทอมใหม่กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
การเข้าไปแทรกอยู่ในกลุ่มเพื่อนที่ไม่รู้จักฉัน
ไม่ว่าพยายามตีสนิทแค่ไหนก็ล้มเหลวทุกครั้งไป
แสร้งทำเหมือนว่าสนุก ยิ้ม หัวเราะ ชวนพูดคุย
แต่เหมือนบทสรุปถูกเขียนไว้แล้ว
ว่าฉันต้องโดดเดี่ยวเพียงลำพัง
อะไรเนี่ย ฉันเขียนบันทึกเศร้าขนาดนี้เลยเหรอ
ไดอารี่อะไรมืดมนขมขื่นเป็นบ้าเลย
ทุกครั้งที่มองเขาคนนั้น
รอยยิ้มสดใสนั่นทำให้ฉันหยุดหายใจไม่รู้ตัว
ได้แล้ว
ขอลองอีกที
เวลามองเขา ฉันจะเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว
เหมือนเป็นโรคติดต่อยังงั้นละ
ทั้งที่มันทำให้ฉันรู้สึกต่ำต้อยทุกครั้ง
แต่ทำไมฉันถึงละสายตาจากนัมชีฮอนไม่ได้เลย
ยิ่งชอบเขามากเท่าไหร่
ก็ยิ่งทำให้ฉันน่าสมเพชมากขึ้นเท่านั้น
- ค่ะ - ออกมานี่แป๊บนึงสิ
มีเจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจนกซานมา
อาการเป็นยังไงบ้าง
ดีขึ้นมากๆ เลยค่ะ
พอจะจำได้ไหมว่าวันที่เกิดเหตุ
มีใครเข้ามาทำร้ายร่างกายเธอบ้างรึเปล่า
จำไม่ได้เลยค่ะ
ที่จริงหนูจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามีคนทำร้าย
ถ้างั้นเหตุการณ์สุดท้ายที่จำได้คืออะไร
โดนรถชนค่ะ
โดนรถชนแถวไหนเหรอ
ตรงถนนใหญ่แถวๆ สี่แยกนกซานค่ะ
ถ้าตรงนั้นจะห่างจากที่ที่มีคนเจอเธอนะ
ถ้าคนเดินเท้าโดนรถชนละก็
โดยทั่วไปแล้วจะมีอาการบาดเจ็บตรงเข่า
แต่เหมือนทางโรงพยาบาล ไม่ได้พูดถึงอาการเจ็บที่เข่าเลย
ถ้าตรงเข่าจะมีแค่แผลถลอกนิดหน่อย
ถ้างั้นมีโอกาสน้อยที่จะถูกรถชน
อีกอย่างถ้าดูจากแผลที่หัวเธอ
ชัดมากว่าเป็นแผลจากการตีด้วยของแข็ง
แปลกมากเลย
หนูจำไม่ได้เลยว่าโดนตีหัวด้วย
งั้นแปลว่าถ้าความจำมินจูไม่กลับมา
เราก็จะจับคนร้ายไม่ได้เหรอคะ
ตอนนี้เรากำลังเร่งตรวจพื้นที่หาข้อเท็จจริง
เพื่อรวบรวมหลักฐาน กับพยานผู้เห็นเหตุการณ์อยู่ครับ
แต่ยังไงวิธีที่ดีที่สุด
คือการที่ความจำของมินจูกลับมาครับ
ถ้านึกอะไรออกขึ้นมา
ติดต่อทางนี้ได้ตลอดนะ เข้าใจไหม
ได้ค่ะ
ขอบคุณครับ
(27 เรคคอร์ด)
จำไม่ได้เลยว่ามีศัตรู
น่าจะไม่เคยมีปากเสียงกับใครเลยมั้ง
จะมีใครที่คิดทำร้ายฉันกันแน่นะ
อึดอัดชะมัดเลย
(น้ำตา ซอจีวอน)
เสียงอะไรน่ะ
นี่ เอาน่องไปอันนึงสิ
จู่ๆ เอาไก่ทอดมาทำไม
ออกโรงพยาบาลทั้งทีต้องเพิ่มพลังหน่อยสิ
กินเยอะๆ นะ
อยากพูดเรื่องอะไร ถึงต้องซื้อไก่ทอดมาให้ขนาดนี้นะ
คือว่า…
เรื่องที่ฉันพูดตอนวันเกิดเธอน่ะ
อ๋อ ที่ว่า
ไม่มีวันที่นายจะชอบฉันแน่นอนนั่นน่ะเหรอ
ใช่ เรื่องนั้นแหละ
อื้อ
แค่ไม่อยากให้เธอหลบหน้าฉันกับอินกยู เพราะฉันพูดแบบนั้นไป
ถ้ามีเรื่องลำบาก ก็อย่าสติแตกอยู่คนเดียวแบบวันนั้น
เรียกพวกเราไปช่วยได้ตามสบายเลย
นายปฏิเสธซะขนาดนั้น จะให้ทำตัวสบายๆ ได้ไง
ไม่สิ ที่ฉันปฏิเสธ…
ที่ฉันพูดไปแบบนั้น ไม่ได้แปลว่าเราจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้นี่
โดนปฏิเสธไปแล้วจะเป็นเพื่อนกันได้ยังไง
เพราะแบบนี้เราถึงไม่ควรสารภาพรักกับเพื่อนไง
ทำไม
เธอใช่ควอนมินจูจริงๆ เหรอ
ถ้าเมื่อก่อนฉันถามอะไรเธอแบบนี้นะ
เธอคงอายม้วนมุดดินตายไปแล้วมั้ง
แต่ตอนนี้เหมือนกับ…
เหมือนกับอะไร
เหมือนพูดเรื่องคนอื่น ไม่ใช่เรื่องตัวเองยังไงยังงั้น
ถูกต้องเลย
นั่นแหละใช่เลย นายพูดถูก
ฉันจะบ้าตายเพราะเรื่องนี้แหละ
ทั้งตอนที่อ่านไดอารี่ของตัวเอง
หรือทุกอย่างที่เคยคิด เคยทำ เคยพูด
ทั้งที่ฉันเป็นคนทำเองแท้ๆ
แต่กลับไม่รู้สึกว่าตัวเองทำน่ะ
ฉันสารภาพรักกับนาย แล้วถูกปฏิเสธใช่ไหม คูยอนจุน
คูยอนจุนมาอีกแล้ว
นั่นแหละ ถ้าเป็นฉันคงไม่สารภาพรัก แล้วโดนปฏิเสธแบบนั้นแน่ๆ
สิ่งที่สำคัญคือเวลาที่จะสารภาพต่างหาก
จีบกันไปๆ มาๆ แล้วพอบรรยากาศเป็นใจ
ค่อยสารภาพตอนที่ไม่มีทางโดนเทแน่ๆ จัดไปเลยตอนนั้นแหละ
ฉันจะถูกปฏิเสธได้ไง
งั้นฉันขอถามอย่างนึง
คูยอนจุนอะไรนั่นคือใครกันแน่
หือ
ก็ตั้งแต่ที่โรงพยาบาล เธอเอาแต่เรียกฉันว่าคูยอนจุน
คูยอนจุนคือใคร
ถ้าฉันพูด นายอาจจะคิดว่าฉันเป็นบ้าเลยก็ได้นะ
ไม่หรอก ฉันโอเค
เพราะตอนนี้เธอก็ไม่ปกติเลยสักนิด
พูดมาเถอะน่า
เราบอกความลับให้กันคนละอย่างไปแล้วด้วยนะ
ความจริงแล้ว
ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่ควอนมินจู ตั้งแต่ตอนรู้สึกตัวที่โรงพยาบาลแล้วละ
เคยรู้สึกแบบนั้นไหม
เวลาเราหลับฝันไปนานๆ แล้วตื่นขึ้นมา
จะรู้สึกว่าความฝันนั้นจริง
แต่เราในปัจจุบันต่างหากที่ไม่จริง อะไรแบบนั้น
งั้นเธอรู้สึกเหมือนเป็นใครล่ะ
ในความฝันฉันชื่อฮันจุนฮี ไม่ใช่ควอนมินจู
แล้วนาย
นายไม่ใช่นัมชีฮอนแต่คือคูยอนจุน
ตอนที่ฉันเป็นฮันจุนฮีในฝัน
ฉันแตกต่างกับมินจูเลย อยากพูดอะไรก็พูด
ทำงานเก่ง แถมอยู่บริษัทดีๆ ด้วยละ
ไหนลองพูดถึงคูยอนจุนอีกสิ
ฉันกับนาย…
ฉันกับคูยอนจุนเจอกันตอนเป็นนักศึกษา
(ตามหาเวลาที่หายไป)
แฮ่
หือ
ช่างเถอะ
(ตามหาเวลาที่หายไป)
ในฝันน่ะ นายทำเหมือนเรารู้จักกันมานาน
เป็นแบบนั้นตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเลย
แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่นายกลับรู้จักฉันมากกว่าตัวฉันเองอีก
พอเรียนจบเราก็ได้อยู่ด้วยกัน
แต่ตอนนั้นเรายังไม่มีเงินกันทั้งคู่
เลยต้องอยู่ห้องเช่าชั้นกึ่งใต้ดิน
แต่ในห้องเช่านั้นเราก็มีความสุขกันมาก
เราสัญญาว่าจะแต่งงานกัน
ฉันคิดว่าจะได้มีความสุขกับนาย ตลอดไปด้วยซ้ำ ยอนจุน
แต่พอเกิดอุบัติเหตุ
ยอนจุนก็จากโลกนี้ไป
ทั้งที่นายจากไปแล้วแท้ๆ
แต่ฉันกลับลืมอะไรเกี่ยวกับนายไม่ได้เลย
สมองก็รู้และเข้าใจดีว่านายตายไปแล้ว
แต่หัวใจฉันกลับยอมรับไม่ได้สักที
ฉันไม่คิดเลยนะ
ว่าเธอจะเป็นขนาดนี้
หือ
ไม่รู้เลยว่าเธอจะชอบฉันมากขนาดนี้น่ะ
ว่าไงนะ
ชอบฉันถึงขนาดเก็บไปฝันเป็นตุเป็นตะเลย
ฉันกลับก่อนละกันนะ
ก็มันจริงนี่นา
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงชอบคนแบบนายได้
คนกำลังจริงจังอยู่แท้ๆ มาล้อเล่นแบบนี้ได้ไง
อีกอย่างคนที่ฉันชอบไม่ใช่นัมชีฮอน แต่คือคูยอนจุนในฝันต่างหาก
เพราะฉะนั้นได้โปรดขอร้องเลยนะ
ช่วยลืมเรื่องที่ฉันพูดเมื่อกี้ กับที่ฉันเคยสารภาพรักด้วย
ลืมให้เกลี้ยงเลยนะ
ถึงเธอจะไม่ขอ ฉันขอให้ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนด้วยซ้ำ
สารภาพตามใจชอบยังไม่พอ มาขอยกเลิกตามใจชอบอีก
อะไรของเธอกันแน่
เดี๋ยวนะ แค่ขอให้ลืม ทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วยล่ะ
อ๋อ
นายก็แอบมีใจให้ฉันเหมือนกันละสิท่า
ใช่ไหมล่ะ
ฉันเนี่ยนะ
อ๋อ
เธอวางแผนเอาไว้แล้วสินะ
ฉันวางแผนอะไร
ก็เธออับอายที่โดนฉันปฏิเสธไง
เลยแต่งเรื่องความฝันคูยอนจุนอะไรนั่นขึ้นมา
ไม่ใช่แบบนั้นนะ เรื่องนั้นฉันฝันจริงๆ
ไม่พูดแล้วดีกว่า ไม่พูดแล้วๆ
นี่ ควอนมินจู
ฉันเข้าใจที่เธออับอายหรอกนะ
แต่จะมาแต่งเรื่องเป็นตุเป็นตะแบบนั้นไม่ได้
เดี๋ยวก็ติดนิสัยหรอก
ห่วงตัวเองซะเถอะ ไอ้คนเฮงซวย
เธออับอายที่โดนฉันปฏิเสธไง
ก็เลยแต่งเรื่องความฝันคูยอนจุนอะไรนั่นขึ้นมา
น่าหมั่นไส้ชะมัด
อุตส่าห์เล่าให้ฟังเพราะขอให้เล่าเองนี่
น่าหงุดหงิดจริงๆ
เปลี่ยนไปจริงๆ
เปลี่ยนมากเกินไปด้วย
ดูยังไงก็ไม่ใช่ควอนมินจูสักนิด
ถ้าโดนตีหัวจะเป็นแบบนั้นทุกคนเหรอ
นายคือยอนจุนใช่ไหม
ยอนจุน ฉันคิดถึงนายมากเลย
แต่ตอนนั้นเรายังไม่มีเงินกันทั้งคู่
เลยต้องอยู่ห้องเช่าชั้นกึ่งใต้ดิน
แต่ในห้องเช่านั้นเราก็มีความสุขกันมาก
ฉันคิดว่าจะได้มีความสุขกับนาย ตลอดไปด้วยซ้ำ ยอนจุน
แต่พอเกิดอุบัติเหตุ ยอนจุนก็จากโลกนี้ไป
เฮ้ย
จะบ้าตาย ไอ้นี่มันเกินเยียวยาแล้วแฮะ
นี่ ควอนโดฮุน
ตื่นได้แล้ว
ตื่นสิ
เราหน้าเหมือนกันเหรอ
ทั้งที่หน้าเหมือนแม่เห็นๆ
ทำไมไม่รู้สึกว่าเป็นแม่ลูกกันเลย
ทำไมพี่ไม่ปลุก ฉันสายแล้วเห็นไหมเนี่ย
บอกแล้วไงว่าโรงเรียนฉัน โหดเรื่องมาสายกว่าโรงเรียนพี่
ฉันปลุกแกแล้ว
อีกอย่างตอนนี้แกอยู่ม.สี่ละนะ ต้องให้ใครปลุกอีกเหรอ
แล้วต่อไปถ้าไม่ปิดเสียงนาฬิกาให้ไวละก็
ฉันจะเอาค้อนทุบนาฬิกาปลุกแกให้เละเลยคอยดู
ข้าวล่ะ
ไปตักสิ
พี่ที่ป่วยอยู่ต้องไปตักข้าวมาประเคนแกด้วยไหม
แม่จ๋า
พี่ไม่ยอมปลุก แถมยังบอกให้ไปตักข้าวกินเองด้วย
ต่อไปแกก็หัดตื่นเองซะ
จะให้พี่เขาปลุกไปถึงเมื่อไหร่
หลับสบายดีไหม
อื้อ
จริงด้วย หนูอุ่นซุปถั่วงอกเอาไว้ให้น่ะ
ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่ไปตักกินเอง
ตายแล้ว ลูกสาวเรา
ต้มซุปแก้เมาค้างให้แม่ซะด้วย
รอเดี๋ยวนะ
แกต้องกินเยอะๆ นะ จะได้ฟื้นตัวเร็วๆ
เดี๋ยวเย็นนี้แม่ทำบุลโกกิที่แกชอบให้ดีกว่า
บุลโกกิเหรอคะ
แล้วแก
ไม่สิ
พี่ไม่ไปโรงเรียนเหรอ
พี่เขายังไม่สบายอยู่เลย
ยังจับคนร้ายไม่ได้ด้วย จะให้ไปโรงเรียนก็น่ากลัว
ยังจำหน้าคนร้ายไม่ได้ใช่ไหม
อื้อ
จนกว่าจะได้ตัวไอ้บ้านั่น ต้องระวังตัวให้มากๆ เลยนะ
เข้าใจแล้ว
ควอนโดฮุน กินเสร็จแล้วล้างจานก่อน ค่อยไปโรงเรียนนะ
หมายถึงใคร ฉันเหรอ
นี่พี่สั่งให้ฉันล้างจานงั้นเหรอ
- แม่ครับ - โอ๊ย แสบท้องจัง
เดี๋ยวผมตักกินเองก็ได้ครับ
ย่าน่าจะนอนต่ออีกสักนิดนะ
ไม่เป็นไร คนอายุเยอะไม่ค่อยหลับตอนเช้าหรอก
เรียนหนักขนาดนี้คงเหนื่อยน่าดู
แกมากกว่าที่ควรนอนต่ออีกหน่อย
อ้าว นี่แก
คราวก่อนเห็นว่า ทำเครื่องช่วยฟังหายไปไม่ใช่เหรอ
หาเจอแล้วเหรอ
เปล่าครับ
หาไม่เจอก็เลยเอาอันเก่ามาใช้แทน
อ๋อ
ไปทำหายที่ไหนกันนะ
ย่าซื้อให้ใหม่เอาไหม
เห็นช่วงนี้มีรุ่นดีๆ ออกมาใหม่ด้วยนะ
แค่นี้ก็พอแล้วครับ
โอเค
รีบกินเร็วเข้า
เอาละ ดูนี่นะ
จากมุมมองที่พูดถึงการเปลี่ยนแปลงทางสังคม
มีทฤษฎีสองอย่าง ได้แก่ทฤษฎีวิวัฒนาการกับทฤษฎีวัฏจักร
สำหรับทฤษฎีวิวัฒนาการจะบอกว่าสังคมเรา มีหนทางก้าวหน้าและพัฒนา
ที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน
ในความฝันฉันชื่อฮันจุนฮี ไม่ใช่ควอนมินจู
แล้วนาย
นายไม่ใช่นัมชีฮอนแต่คือคูยอนจุน
กระบวนการการเติบโตและถดถอย ที่เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา
เติบโต ถดถอย เติบโต ถดถอยแบบนี้
เข้าใจใช่ไหม
ค่ะ
(คูยอนจุน)
เอ้า ทวนอีกรอบ
วิวัฒนาการคือก้าวหน้าและพัฒนา วัฏจักรคือเติบโต ถดถอย
นี่คือคีย์เวิร์ดสำคัญ
ออกข้อสอบรอบหน้าแน่นอน
ค่ะ
ทั้งหมดทำความเคารพ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณค่ะ
นี่ จองอินกยู
ไปด้วยกันสิ
แกจะไปหาควอนมินจูไม่ใช่เหรอ
ฉันไปคนเดียวก็ได้
อยากให้ฉันทำดีกับควอนมินจูไม่ใช่เหรอ
แล้วอีกอย่าง
ยังจับคนร้ายที่ตียัยนั่นไม่ได้เลย ถ้าอยู่ๆ โผล่มาอีกรอบล่ะ
จะปล่อยแกไปคนเดียวได้ไง
เดี๋ยวลูกพี่คนนี้ไปด้วย ฉันจะปกป้องแกก่อนใครเลย
ไปกันเถอะ
คือว่า
วันนั้นที่ฉันโกรธ
ไม่ฟังๆ อย่ามาพูดขอโทษอะไรพวกนั้นเชียวนะ
รีบไปกันเถอะ
ใครคะ
- หวัดดี - อะไรเนี่ย
พวกนายมาที่นี่ทำไม
หัวเธอเป็นยังไงบ้าง
หัวเหรอ สบายดีนะ
หัวฉันแข็งจะตายไป
ก็แน่ละสิ
ถามว่ามาทำไมไง
ยังจับคนร้ายไม่ได้ไม่ใช่เหรอ ต้องไปจับคนร้ายสิ
คนร้ายที่แม้แต่ตำรวจยังจับไม่ได้ แล้วเราจะจับได้ยังไง
มีวิธีก็แล้วกัน
- ก่อนอื่นเราต้องไปที่ที่นึง - ไปไหน
ขั้นแรกของการสืบสวน
คือการไปสถานที่เกิดเหตุอีกครั้ง
ตรงนี้
- ตรงนี้เหรอ - ใช่
วันนั้นมีแท็กซี่ขับลงมาจากตรงโน้น
ฉันก็เลยวิ่งตามลงมาเพื่อเรียกแท็กซี่คันนั้น
แต่ก็เรียกไม่ทัน
แล้วทันใดนั้นก็มีรถคันนึง ขับพุ่งเข้ามาหาฉันเร็วมาก
ฉันเลยคิดว่าตัวเองโดนรถคันนั้นชนไง
แล้วไงต่อ
แล้วก็
จำไม่ได้แล้วว่าต่อจากนั้นเกิดอะไรขึ้น
จำที่นี่ได้รึเปล่า
เช้ามืดวันนั้นมีคนเจอเธอหัวบาดเจ็บ นอนสลบอยู่ตรงนี้
ฉันมาที่นี่ด้วยเหรอ
จำไม่ได้เหรอ
อื้อ จำไม่ได้เลย
ระยะจากถนนที่เมื่อกี้เธอบอกว่าถูกรถชน มาจนถึงตรงนี้
ถ้าเดินเท้ามาจะค่อนข้างไกลเลย ถูกไหม
แต่เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมาที่นี่
แล้วทำไมถึงหมดสติอยู่ตรงนี้ล่ะ
คนร้ายเป็นคนลากเธอมาไง ฟังขึ้นใช่ไหม
คนร้ายน่ะเหรอ
ใช่สิ ถ้างั้นทุกอย่างก็จะคลี่คลายเลย
มินจูต้องจำได้เองสิ
แกมายัดเยียดความจำใหม่แบบนี้ได้ไง
ก็เพราะยังจำไม่ได้ เลยต้องตั้งสมมติฐานขึ้นมาไง
ใช่สมมติฐานแน่เหรอ เหมือนพูดชี้นำมากกว่า
หรือว่า
คืนนั้นเธอได้เจอคนรู้จักบ้างรึเปล่า
หือ
วิธีของแกกับฉันไม่เห็นจะต่าง…
ไม่เหมือนกันสิ
ไม่เหมือนตรงไหน
เดี๋ยวก่อน หยุดเลย
ฉันขอลองคิดเงียบๆ คนเดียวก่อนละกัน
วันนั้นพวกนายมาเซอร์ไพรส์วันเกิดให้ฉัน
แล้วฉันก็ออกมาจากตรงนั้น แล้วก็กลับบ้าน
คูยอนจุน จองอินกยู พวกนายทำให้ฉันงงกว่าเดิมอีก
คูยอนจุนอีกแล้ว บอกว่าไม่ใช่คูยอนจุนไง
โยนแฟนในฝันให้ฉันเป็นอยู่นั่นแหละ
บอกแล้วไงว่าให้ลืมๆ ไปซะ
พูดเรื่องอะไรกัน
แฟนในฝันเหรอ
เปล่า คือเรื่องนั้นน่ะ…
เอาเป็นว่าวันนี้ฉันจำอะไรไม่ได้แล้ว
กลับกันเถอะ
มีเรื่องอะไรที่ฉันยังไม่รู้รึเปล่า
แกไปถามควอนมินจูเองละกัน
เพราะฉันฟังแล้วก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ขอบคุณที่มาส่งนะ บ๊ายบาย
ทำไมเหรอ
มีอะไรจะพูดรึเปล่า
คือว่า…
ฉันขอถามเรื่องความฝันที่ชีฮอนพูดถึงเมื่อกี้ได้ไหม
อ๋อ เรื่องนั้นเหรอ มันไร้สาระจริงๆ นะ
ถ้าเธอไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร
ไม่หรอก ไม่ใช่เพราะแบบนั้น
คือตอนหมดสติที่โรงพยาบาล ฉันหลับฝันไปน่ะ
ในความฝันนั้นฉันคือคนชื่อฮันจุนฮี
ส่วนนัมชีฮอนคือคนที่ชื่อคูยอนจุน
แล้วในความฝัน
สองคนนั้นก็ชอบกัน อะไรทำนองนั้นแหละ
แปลกมากเลยเนอะ ใช่ไหม
ฉันฝันเองยังคิดว่าแปลกมากเลย
สำหรับฉันคูยอนจุนในฝันคนนั้น เหมือนเรื่องจริงมากๆ
เพราะแบบนั้นเวลาเห็นนัมชีฮอนทีไร ก็จะนึกถึงคูยอนจุนทุกที
ถ้าเธอชอบคูยอนจุนในความฝันขนาดนั้น
แปลว่าเธออาจจะไม่ได้ชอบชีฮอน
แต่ชอบคูยอนจุนคนนั้นต่างหากรึเปล่า
หือ
ถ้าอย่างนั้นฉันก็ยังพอมีความหวังน่ะสิ
อ๋อ คือว่าอินกยู
ฉันขอสารภาพตรงนี้เลยละกัน
ฉันชอบเธอ
แอบมองเธอมาตั้งนานแล้ว
- รีบวิ่งเร็ว - แกนั่นแหละ ให้ไวเลย
เดี๋ยวก็โดนแย่งที่หรอก
"เบื่อที่ต้องอยู่คนเดียวแบบนี้"
"อยากมีใครสักคนที่เข้าใจ"
"คนที่ไม่คิดว่าฉันเป็นคนประหลาด"
อยากมีใครสักคนที่สามารถรับในสิ่งที่ฉันเป็นได้
ตอนนั้นฉันอยากบอกเธอมากเลย
ว่าฉันเข้าใจดี
ความเหงาโดดเดี่ยวที่เธอรู้สึกนั้น
มันเป็นยังไง
- เดี๋ยวไปกินแฮมเบอร์เกอร์กันไหม - ดีเลย
- แฮมเบอร์เกอร์นะ - อื้อ
- นัมชีฮอน - ไปกันเถอะ
- นี่อะไร - เนื้อหาที่จะออกข้อสอบวิทย์น่ะ
คือหาปฏิกิริยาของโพแทสเซียมไปจนถึงตะกั่ว
มัวทำอะไร รีบเดินมาสิ
ไปกันเถอะ
ต่อสู้กับหมอนี่แล้วน็อคเอาท์เลย
โคตรเจ๋งเลยเนอะ
แบบนี้คือสุดยอดมากจริงๆ นะ
ดูนี่สิ
ดูท่าตอนเดินออกไปสิ โคตรฟินเลย
เท่ไม่ไหว
ไม่อยากจะเชื่อเลย
ตอนนั้น
พอรู้ว่าเธอชอบชีฮอน ฉันหนีไปเพราะรู้สึกกลัว
แต่ก็มาคิดได้หลังจากที่เธอเจ็บ
ว่าสิ่งที่แย่กว่าการสารภาพรักแล้วโดนปฏิเสธ
คือการไม่ได้สารภาพแล้วเสียใจทีหลังต่างหาก
คืองี้นะ อินกยู
ขอบคุณนะที่นายชอบฉัน
แต่ว่าตอนนี้ฉันน่ะ…
เธอไม่ต้องให้คำตอบฉันตอนนี้ก็ได้
ฉันแค่อยากให้เธอรู้ไว้ว่า
เธอคือคนสำคัญ
และมีความหมายกับฉันมากจริงๆ
ไม่ต้องรีบให้คำตอบนะ
สิ่งที่ฉันคิดตลอดเวลาที่ฟังอินกยูสารภาพรัก
คือฉันไม่ใช่คนที่ควรได้ฟังคำสารภาพนี้เลย
ทั้งที่อินกยูกำลังพูดเรื่องที่เคยเกิดขึ้นระหว่างฉัน
แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนฟังเรื่องของคนอื่นอยู่
แม้อินกยูจะสารภาพรักด้วยความเจ็บปวด
แต่ฉันก็พูดอะไรไม่ออกเลยสักนิด
ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงมีความคิดแบบนี้ได้
หรือทั้งหมดนี้เป็นเพราะความฝันบ้าบอนั่นเหรอ
ควอนมินจู!
แม้จะยังจำเรื่องเหตุการณ์นั้นไม่ได้เหมือนเดิม
แต่ทุกอย่างก็เข้าสู่ภาวะปกติอย่างรวดเร็ว
พอเริ่มเคยชินกับชีวิตประจำวันแบบนี้แล้ว
แทบไม่อยากเชื่อว่าเคยเกิดอุบัติเหตุแบบนั้นด้วย
ควอนมินจู!
นี่ นัมชีฮอน จองอินกยู
ที่นี่ไม่ใช่ห้องอ่านการ์ตูนนะ กลับไปอ่านที่บ้านเลย
- รู้แล้วน่า - อื้อ
อันนั้นของน้าฉันนะ รีบวางไว้เลย
วางลงเดี๋ยวนี้
เอามานะ
- ทำไมเล่า - วางลงเลย!
เลิกเล่นแล้วเอาคืนมินจูได้แล้ว
ถ้าพังขึ้นมาฉันตายคามือน้าแน่
จะอะไรนักหนา แพงมากเลยรึไง
คงจะแพงมากสินะ
ไอ้เด็กคนนี้
รู้ไหมว่าเจ้านี่หายากแค่ไหน
ไม่สิ ถ้าจะมีกล้องเยอะขนาดนี้
ถ่ายรูปก็ไม่ถ่าย จะเก็บเอาไว้ทำไมครับ
เจอมะเหงกหน่อย
วอนซะแล้ว
- วอนหามะเหงกเหรอคะ - โอ๊ย เธอตีฉันทำไม
ว้าย สมน้ำหน้า
คิดแล้วเชียวว่านายต้องโดนสักดอก
ใช่ไหมอินกยู
(27 เรคคอร์ด)
เขยิบมาชิดกันอีกหน่อย
เอ้า จะถ่ายละนะ
หนึ่ง สอง สาม
เราสามคนเหมือนเพื่อนซี้ที่สนิทกันมานาน
เราอยู่กันแบบนั้นเรื่อยมา
ยิ่งเวลาผ่านไป
ความฝันในช่วงหมดสติตอนนั้นก็ค่อยๆ จางหายไป
ความรู้สึกประหลาดเหมือนตัวเองไม่ใช่ควอนมินจู ก็หายไปด้วยเหมือนกัน
แต่สิ่งหนึ่งที่ยังไม่เข้าใจก็คือ
น่าแปลกที่ฉันยังมองเห็นนัมชีฮอนที่อยู่ตรงหน้า
สลับกันไปมากับคูยอนจุน
ผู้ชายในฝันคนนั้น
เป็นแบบนั้นอยู่บ้างนานๆ ที
พอดีน้าอัดรูปมาให้ก็เลยอัดเผื่อสองสามใบ
รูปนี้ของนาย
ควอนมินจู
ลายมือดูไม่ได้เลย คนละเรื่องกับหน้าตาจริงๆ
ปิดทำไมคะ หนูกำลังฟังอยู่เลยนะ
สัปหงกขนาดนั้น เอาอะไรมาฟังอยู่
หัดฟังเพลงอื่นซะบ้างสิ
อย่าฟังแต่เพลงเดิมทุกวันแบบนี้
เชิญค่ะ
สวัสดีครับ
มาจากสถานีตำรวจนกซานนะครับ
สงสัยจะมาเรื่องคดีของมินจูสินะครับ
ใช่ครับ เป็นไงบ้าง
สบายดีค่ะ
แต่หนูยังจำเหตุการณ์วันนั้นไม่ได้เลยนะคะ
ที่มาวันนี้เพราะมีอะไรจะให้ดูน่ะ
เราเจอสิ่งนี้ตรงที่เกิดเหตุ ไม่แน่ใจว่าเธอเคยเห็นรึเปล่า
ฉันต้องใส่เครื่องช่วยฟังนี่เอาไว้ตลอด
ถ้าไม่มีเครื่องช่วยฟัง หูข้างขวาจะไม่ได้ยินอะไรเลย
อันนี้คนร้ายทำตกไว้เหรอคะ
ไม่แน่ใจว่าใช่ของคนร้ายรึเปล่า ต้องสอบสวนเพิ่มเติมก่อน
ไม่แน่ใจว่า
มีคนใกล้ตัวที่บกพร่องทางการได้ยินรึเปล่า
ช่วยฉันด้วยค่ะ!
ใครก็ได้ช่วยฉันที
คุณครับ คุณ!
ป้ายสุดท้ายแล้วครับ ต้องลงแล้วนะ
ที่นี่ที่ไหนคะ นกซานเหรอคะ
นกซานเหรอ
ไม่ใช่ ที่นี่ก็โซลไงครับ
โซลเหรอคะ
งั้นตอนนี้คือปี 2023 เหรอคะ
ไม่ใช่ปี 1998 น่ะสิ
ครับผม ปี 2023 ครับ
สงสัยจะสะลึมสะลืออยู่สินะ รีบลงรถได้แล้วครับ
เห็นได้ชัดว่าจนถึงเมื่อกี้
ฉันยังเป็นควอนมินจูอยู่เลย
งั้นแปลว่าทั้งหมดนี้คือความฝันเหรอ
(ยอนจุน)
(อ่านแล้ว 21:21 น.)
(ยอนจุน)
(ยอนจุน กำลังเชื่อมต่อ)
ฮัลโหล
คำบรรยายโดย ชลภัทร ภัทรฤทธิกุล