อะไรนะ
เขาบอกเลิกรุ่นพี่ต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นเลยเหรอ
ไอ้สาหร่ายทะเลเอ๊ย
เหม็นขี้หน้าตั้งแต่เจอครั้งแรกแล้ว
เอาไงดี ให้ฉันไปต่อยให้สักทีไหม
ช่างมันเถอะ
เสียดายแรงที่เอาไปใช้กับคนพรรค์นั้นมากกว่า
ว่าแต่
รุ่นพี่ไปคบกับพัคโดฮยอนได้ยังไง
เราเคยออกทริปอาสาที่สถานเลี้ยงเด็กกันครั้งนึง
ตอนนั้นพี่เขาดูแลเด็กๆ ดีมากเลย
ท่าทางแบบนั้นทำให้ฉันคิดถึงอดีตขึ้นมา
ตอนเด็กฉันเคยชอบพี่คนนึงมากๆ
พี่เหรอ พี่คนไหน
ตอนเด็กมีช่วงนึงที่ต้องไปอยู่บ้านยาย
เป็นพี่ที่อยู่แถวนั้นเหมือนกัน
ตอนนั้นพี่เขาซื้อต๊อกเสียบไม้ให้ฉัน
แล้วก็ช่วยดุพวกผู้ชายที่แกล้งฉันด้วย
ฉันไปร้านต๊อกบกกีเพราะพี่เขาเลยนะ
ลูกชายร้านต๊อกบกกีเหรอ
เปล่าหรอก แค่ไปทำงานส่งอาหารให้น่ะ
ฉันขอให้พี่เขาช่วยจำชื่อฮันจุนฮีเอาไว้ด้วยนะ
พี่เขาคงลืมไปหมดแล้ว
พี่คะ ชื่อของฉันคือ
ฮันจุนฮีนะคะ
ถ้าเจอกันคราวหน้า พี่ต้องจำให้ได้นะ
ตอนนี้ฉันจำหน้าพี่เขาไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ
แต่จำได้แม่นเลยว่าใจดีกับฉันยังไง
พอเห็นพี่โดฮยอนใจดีกับเด็กๆ
ก็ทำให้ฉันนึกถึงพี่คนนั้นขึ้นมา
เราก็เลยเริ่มคบหาดูใจกัน
เดี๋ยวนะ
แปลว่ารุ่นพี่เริ่มคบกับไอ้สาหร่ายทะเล
เพราะพี่ที่เคยเจอตอนเด็กๆ คนนั้นเหรอ
- ก็ใช่ไง - เป็นไปได้ยังไง
คบกับพัคโดฮยอนเพราะแบบนั้นได้ไง
เดี๋ยวก่อน งั้นก็แปลว่า
ฉันทอดสะพานให้ไอ้คนสารเลวนั่นเหรอ
โธ่เว้ย ฉันละจะบ้า
หือ
ไม่สิ ฉันไม่โกรธ
พอคิดดูดีๆ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญ
คือรุ่นพี่ไม่มีแฟนแล้วต่างหาก
แล้วทำไม
ก็ต่อไปนี้ฉันจะเล่นเกมรุก
จีบรุ่นพี่ยังไงก็ได้ใช่ไหม
ฝันไปเถอะจ้ะ
ขอโสดอีกพักใหญ่ๆ ไม่สิ ตลอดไปเลย
ไม่อยากคบกับพวกผู้ชายอีกแล้ว
งั้นก็แย่เลยสิ
ทำไม
ถ้ารุ่นพี่ไม่คบผู้ชายอีกตลอดไป
ฉันก็คบสาวคนไหนไม่ได้อีกเหมือนกัน
ก็คนที่ฉันจะคบด้วยมีแค่รุ่นพี่คนเดียว
อย่ามาล้อเล่น
มุกแบบนั้นใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก
ไม่ได้ล้อเล่นสักหน่อย
ดึกแล้วแฮะ
เค้กอร่อยมากเลย ขอบคุณนะ
รุ่นพี่
สุขสันต์วันเกิดนะ
ขอบคุณนะ
ฉันไปก่อนนะ
(เวลาเพรียกหาเธอ)
(ควอนมินจูผู้ล่วงลับ)
- เธอคอยให้อาหารมันเหรอ - อื้อ
ต่อไปนี้ถ้าเจอที่โรงเรียนอย่าลืมทักกันนะ
มินจู
(อาหารว่างบ้านอินกยู)
คุณย่าครับ
ทำไมยังไม่ปิดร้านอีก…
คุณย่า
คุณย่าครับ คุณย่า!
อินกยู
แกรู้อยู่แล้วใช่ไหม
แกรู้อยู่แล้วว่าคุณย่าไม่สบายใช่ไหม
ทำไมแกถึงไม่บอกฉัน
ทำไมไม่บอกอะไรฉันเลยวะ
อินกยูลูก
คุณย่าครับ
คุณย่าเป็นอะไรไหม
อย่าไปว่าชีฮอนแบบนั้นเลย
ชีฮอน
พูดแล้วพูดอีกว่าต้องบอกแก
แต่ย่าห้ามไว้เอง
เขาก็เลยไม่บอก
เพราะฉะนั้นอย่าไปโทษชีฮอนเลย
นะลูกนะ
โรคของย่า
รักษาไม่ได้ตั้งแต่ตอนตรวจเจอแล้ว
เราเจอช้าเกินไป
คุณย่าครับ
ย่าน่ะ
ได้รอเห็นแกออกมา
ก็พอใจแล้ว
โธ่เอ๊ย
(ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน)
ลดน้ำหนักเหรอ
- ฉันจะแย่งทงคัตสึเธอกินต่างหาก - ได้ไงยะ
- รุ่นพี่ - อ้าว หวัดดี
นี่ๆ คูยอนจุน
หล่อมากเลยเนอะ
ทำไมต้องฉันด้วย
- นาอึน - หืม
ทำไมพวกผู้หญิง
ถึงเอาแต่มองยอนจุนแล้วซุบซิบกันล่ะ
จะทำไมอีกล่ะ
ก็ชอบคูยอนจุนกันน่ะสิ
หือ
ยอนจุนฮอตขนาดนั้นเลยเหรอ
เรียกว่าฮอตสุดๆ
ทั้งเด็กศิลปกรรม ทั้งเด็กบริหาร ทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้คุยกับคูยอนจุนเลยนะ
คงฮอตมากสินะ
ก็เลยมั่นหน้ารุกจีบผู้หญิงได้แบบนั้น
หืม รุกจีบอะไร
หมายถึงใคร ยอนจุนน่ะเหรอ
ไม่มีทาง
คูยอนจุนใจดีกับผู้หญิงทุกคนก็จริง
แต่เขาก็ไม่ได้สนิท
หรือทำดีกับใครเป็นพิเศษเลยนะ
ไม่ใช่พวกเจ้าชู้ไล่จีบคนไปทั่วแน่นอน
สาวๆ เลยยิ่งสติแตกแบบนี้ไง
ขีดเส้นเฟรนด์โซนชัด ไม่เปิดใจให้ใครสักคน
สาวๆ จะคลั่งตายกันหมด
คูยอนจุนเป็นงั้นจริงดิ
เธอรู้จักฮงจียอนใช่ไหม
รู้จักสิ ดาวเด่นคณะเราไง
ใช่ นั่นแหละ เมื่อวานฮงจียอนน่ะ
สารภาพรักกับคูยอนจุนด้วย
สารภาพรักเหรอ
ก็สวยขนาดนั้นเลยกล้าสารภาพละมั้ง
แต่ประเด็นคือคูยอนจุนตอบว่าไงรู้ไหม
ตอบว่าไง
"ฉันรอเนื้อคู่ของฉันอยู่"
"ชีวิตนี้ฉันจะรักแค่คนเดียวเท่านั้น"
"แล้วฉัน…"
"ก็มั่นใจด้วยว่าคนคนนั้นไม่ใช่เธอ"
- เฮ้ย เบาหน่อย - โอเค
สุดยอดเลยใช่ไหม
จริงเหรอ ปฏิเสธด้วยเหตุผลนั้นน่ะนะ
คนแบบคูยอนจุนโคตรหายากเลยเนอะ
พอฮงจียอนได้ยินคำว่า
"ไม่ใช่เธอ" หน้าก็แดงแจ๋แล้ววิ่งรอบมหาลัยเลย
โคตรวุ่นวายเลย ตลกสุดๆ
เพราะฉะนั้นน่ะ
ถ้าบอกว่าคูยอนจุนเจ้าชู้จีบสาวไปทั่ว
ไม่มีทางหรอก
ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะครับ
แววตาของฉันเป็นยังไง
ฟังอะไรอยู่เหรอ
คูยอนจุน
หือ
ถามว่าฟังอะไรอยู่
ลองฟังดูไหม
ซอจีวอนนี่
อื้อ เพลงเพราะเนอะ
เพลงนี้เพราะมากเลย
แต่เพลงนี้เก่ามากแล้วนี่นา
เวลาได้ฟังเพลงนี้น่ะ
จะรู้สึกเหมือนว่า
มันพาเรากลับไปช่วงเวลาหนึ่งในอดีตเลย
ช่วงเวลาไหนเหรอ
อาจจะเป็นช่วงเวลาที่ใครคนหนึ่ง มองฉันแล้วยิ้มให้เป็นครั้งแรก
หรืออาจเป็นช่วงเวลา
ที่ใครคนนั้นมองกลับมาหาฉัน
แล้วโบกมือให้ก็ได้
รักแรกของนายสินะ
นายกำลังพูดถึงรักแรกอยู่นี่
ฉันพูดถึงรุ่นพี่ต่างหาก
ฉันหมายถึงรุ่นพี่นั่นแหละ
นี่ ถ้านายไม่หยุดพูดแบบนี้ ฉันอาจเข้าใจผิดคิดเป็นเรื่องจริงก็ได้นะ
ฉันรอคอยวันที่รุ่นพี่
จะรับรู้ความจริงใจของฉันอยู่นะ
แค่รุ่นพี่รับรู้ใจฉัน
ฉันจะไม่มีวันจากรุ่นพี่ไปไหนอีกตลอดกาล
จริงสิ ฉันว่า…
ฉันลืมล็อคประตูหน้าบ้านแน่เลย
ไม่สิ เตาแก๊ส
ฉันเปิดเตาแก๊สทิ้งไว้ชัวร์ๆ
ไม่นะ ไม่ได้เด็ดขาด
เพิ่งเลิกกับแฟนได้เท่าไหร่เอง
ฉันจะตั้งใจเรียนเท่านั้น
ใช่เลย
เอาไงดีล่ะเนี่ย
ยอนจุน
คูยอนจุน!
- รุ่นพี่ - อ้าว
อะไรกัน
อย่าบอกนะว่าวันนี้ก็มารออีกแล้ว
ใช่สิ
ไม่ต้องมารอกันทุกครั้งแบบนี้ก็ได้นะ
ไม่ว่ารุ่นพี่จะพูดอะไร ฉันก็ไม่ฟังหรอก ปล่อยให้ฉันทำเถอะ
- เอ๊ะ - อะไร
ใส่ต่างหูที่ฉันให้มาด้วยนี่
หา อ๋อ อันนี้เหรอ
อุตส่าห์ได้มาแล้ว ไม่อยากทิ้งไว้เฉยๆ น่ะ
แม้จะไม่ได้ถูกใจเท่าไหร่น่ะเหรอ
ก็ไม่ได้ไม่ชอบหรอก
ดีไซน์ก็พอดูได้น่ะ
ว่าแต่รุ่นพี่จะไม่ป่วยเอาเหรอ
ทั้งเรียน ทั้งงานพิเศษ หักโหมเกินไปรึเปล่า
ถ้าอยากได้ทุนการศึกษาก็ต้องขยันแบบนี้แหละ
ช่วงที่บ้านเราลำบากเมื่อปีที่แล้ว
เกือบต้องลาออกจากมหาลัยไปทำงานแล้ว
ตอนนั้นฉันกลัวมากเลย
รุ่นพี่ต้องเครียดมากแน่
นี่
นายเรียกฉันว่ารุ่นพี่ๆ แบบนี้
รู้สึกเหมือนตัวเองแก่มากเลย
เราอายุเท่ากันนี่นา
เรียกชื่อเฉยๆ ก็ได้
จริงนะ
อื้อ
จุนฮี
เรียกแล้วก็ตอบด้วยสิจุนฮี
ทำไม
จุนฮี
ว่าไง
ไม่มีอะไรหรอกจุนฮี
นี่นายจะเรียกชื่อฉันจนถึงบ้านเลยรึไง
ใช่แล้วจุนฮี
นี่ คูยอนจุน
ฮันจุนฮี จุนฮี
คูยอนจุน
จุนฮีล่ะ
ยอนจุน
ฉันโทรหาจุนฮีตั้งหลายสายแล้ว ไม่รับเลย
ทำไมไม่รับสายแบบนี้ก็ไม่รู้
จุนฮีไม่เคยเข้าสายเลยสักครั้ง
เมื่อวานก็ดูไม่ค่อยสบายด้วย
ทำยังไงดี วันนี้ฉันมีพรีเซนต์งานกลุ่มด้วย
เดี๋ยวฉันไปเอง บ้านจุนฮีอยู่ไหน
ฮัลโหล
ทำไมเสียงเธอเป็นงั้นล่ะ ไม่สบายเหรอ
ตอนนี้ฉันอยู่หน้าบ้าน มาเปิดประตูให้หน่อย
บ้านฉันเหรอ
ใช่
รอเดี๋ยวนะ
จุนฮี
นาอึน ฉันเอง
เธอรู้รหัสเข้าบ้านจุนฮีไหม
ฉันโทรหาแล้ว แต่จู่ๆ สายตัดไป น่าจะล้มไปน่ะ
อื้อ
โอเค
จุนฮี เธอเป็นอะไร จุนฮี!
จุนฮี
จุนฮี เป็นอะไรรึเปล่า
ได้สติแล้วใช่ไหม
อื้อ
เดี๋ยวฉันไปเรียกหมอนะ
แค่อยู่ข้างๆ ฉันตรงนี้ก็พอ
บอกให้นั่งแท็กซี่ไง
วันแบบนี้ไม่นั่งแท็กซี่แล้วจะนั่งเมื่อไหร่
เสียดายเงินน่า
ฉันไม่ให้เธอจ่ายหรอกน่า
เงินนายก็เสียดายเหมือนกัน
ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ
หือ เดี๋ยวเดินไปส่งถึงหน้าประตู
ฉันขึ้นไปเองได้น่า
แล้วถ้าล้มลงอีกจะทำยังไง
สีหน้าเธอยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย
ตอนนี้ฉันสบายดีสุดๆ เลย
รีบไปเร็วเข้า
ก็ได้
อ้อ นี่ยา
กินหลังอาหารสามเวลานะ
อื้อ
ขอเห็นเธอเข้าไปก่อน แล้วเดี๋ยวฉันไป
ก็ได้
ไปก่อนนะ
กินยาให้ตรงเวลาด้วย
นายรู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร
วันนี้เหรอ
วันหยุดก็ไม่ใช่
วันเกิดเธอก็ผ่านไปแล้ว
ไม่รู้สิ วันอะไรเหรอ
วันแรกที่เราจะเริ่มคบกันไง
หือ
เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้เธอพูดว่าไงนะ
หา จริงเหรอ
งั้นจากนี้เราเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหม
- อื้อ - พูดจริงนะ
ไม่ใช่เพราะป่วยก็เลยพูดแบบนี้นะ
เธอพูดแล้วนะ พูดจริงๆ เลยนะ
เบาเสียงหน่อย
คือว่า…
จริงด้วย เธอไม่สบายอยู่นี่นา
เบาๆ เนอะ
ฉันจะเข้าบ้านจริงๆ ละนะ
อื้อ เข้าบ้านเถอะ
คุณย่าครับ
คุณย่า
อย่าไปเลยนะ
คุณย่า อย่าทิ้งผมไป
คุณย่าครับ อย่าเพิ่งไป
ตอนเราเด็กๆ
จำตอนฉันไปเล่นที่บ้านแก
แล้วฉันก็ทำขวดเหล้าโสมป่า ของที่บ้านแกตกแตกได้ไหม
ต้องจำได้สิ
ขวดนั้นพ่อฉันโคตรหวงเลย
เขาดื่มไปแค่สองสามครั้ง เราก็ทำตกแตกแล้ว
แต่ตอนนั้นน่ะ
แกโกหกพ่อแม่ว่า
แกเป็นคนทำตก
แกเลยโดนดุอยู่คนเดียวเลย
ฉันเห็นเลเซอร์ยิงออกมาจากตาคน ครั้งแรกก็ตอนนั้นแหละ
ตอนนั้นฉันน่ะ
ในใจลึกๆ ก็คิดว่าฉันควรสารภาพว่าตัวเองทำ
แต่ก็กลัวจนสุดท้ายก็ไม่ได้พูดไป
เราเล่นด้วยกันทั้งคู่
ใครทำแตกก็เหมือนกันนั่นแหละ
ฉันก็เลยสัญญากับตัวเองไว้
ว่าจากนี้ไป
ต่อให้แกทำความผิดร้ายแรง
จนคนทั้งโลกรุมประณาม
ฉันก็จะอยู่เคียงข้างแกจนวันสุดท้าย
จะดูแลและปกป้องชีฮอน
จนกว่าจะตายจากกันไป
เฮ้ย
ยิ่งใหญ่เกินความตั้งใจของเด็กประถมไปหน่อยมั้ง
แต่ว่า
อยู่ๆ แกพูดเรื่องที่ผ่านมาแล้วทำไม
พอจะไปจากที่นี่
ก็คิดนู่นนี่ไปเรื่อยเปื่อยน่ะแหละ
แกจะไปจากที่นี่เหรอ
ฉันจะเก็บของจากบ้านนี้
ย้ายไปหางานทำในโซลน่ะ
ลูกพี่ลูกน้องที่อยู่โซลบอกว่าจะแนะนำงานให้
อ๋อ งั้นเหรอ
ต้องตั้งใจใช้ชีวิตให้ดี
อย่างน้อยก็เพื่อคุณย่า
วันนี้ฉันจะดื่มให้สุดเหวี่ยง
แล้วเริ่มชีวิตใหม่พรุ่งนี้
ดื่มกันเถอะ
ไม่ใช่สักหน่อย แกน่ะ…
- ไม่ใช่โสมป่าด้วยซ้ำ - จริงเหรอ
อื้อ
ทำเป็นเข้มไปงั้นแหละ
- อ้าว อินกยูมาแล้วเหรอ - ไง
- ข้างนอกหนาวเลยสิ - หนาวๆ
อินกยู ตกแต่งหิมะสิ
ได้สิ
สวยจัง
- สวยใช่ไหม - อื้อ
อินกยู ดูนี่นะ
- โอ๊ย เจ็บนะ - ผ้าพันคอของนัมชีฮอน
รีบเอาออกเลย
- เข้ามากเลยเนอะ - อื้อ อย่างกับมิสโคเรีย
น่ารักจัง
- เปิดละนะ - อื้อ
โห สวยมากเลย
- สวยจริง - สวยดี
- เนอะๆ - อื้อ
โอ้ หิมะตก
สวยจัง
หิมะตกหนักเลย
อินกยู
จองอินกยู
อินกยูน่ะ หลังถูกปล่อยตัวได้ไม่นาน
เขาก็ฆ่าตัวตาย
ที่เดียวกับที่มินจูตายเลย
นี่ จองอินกยู
จองอินกยู!
อินกยู
เฮ้ย จองอินกยู!
อินกยู
มาคุยกับฉันหน่อย…
อินกยู!
อินกยู! จองอินกยู
อินกยู
ปัดโธ่เอ๊ย ทำไมหวัดถึงไม่ดีขึ้นแบบนี้ล่ะ
เวลาฉันเป็นหวัดจะหายยากแบบนี้อยู่แล้ว
เดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำมาให้
ขอบใจนะ
ใส่นี่ไว้นะ เธอจามไม่หยุดเลย
เดี๋ยวฉันมา
ว้าว คูยอนจุนแขนยาวจริงๆ
ที่จริงยอนจุนของเราตัวหอมมากเลยนะ
คัดจมูกแบบนี้ไม่ได้กลิ่นเลย
เอ้านี่
อื้อ
- จุนฮี - หือ
กลิ่นตัวฉันหอมขนาดนั้นเลยเหรอ
หา
คือว่าเมื่อกี้ที่ฉันทำแบบนี้น่ะนะยอนจุน
เพราะว่าฉันหนาวมากจริงๆ
หนาวจนตัวสั่นงั่กๆ เลย
ไม่ได้ดมกลิ่นจริงๆ
เดี๋ยวติดหวัด
ก็ติดไปสิ
นาย
นายคือนัมชีฮอน
หรือคูยอนจุนน่ะ
นายเป็นใครกันแน่
จุนฮี
ยอนจุน เจาะตรงนั้นไม่ได้นะ
เจาะข้างล่างตรงนี้สิ ไม่ใช่ตรงนั้น
ชั้นวางต้องอยู่ตำแหน่งนี้แหละ
ก็นายตัวสูงนี่ ลงข้างล่างหน่อย
- อยู่นิ่งๆ ก่อน - ลงมาหน่อย
ตายแล้ว ทำไงดี
เจ็บมากเลยเหรอ
ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร
เดี๋ยวเถอะ
จุนฮี
อื้อ รอแป๊บนะ
หนึ่ง สอง ฮึบ
ดันไปด้านในหน่อย เรียบร้อย
ดีงาม หิวใช่ไหม
- ดูก่อนเหรอ - อื้อ
ฉันเคยคิดว่า
เราจะมีความสุขด้วยกันตลอดไป
จนวันนั้นมาถึง
มาแล้วเหรอ
ตอนที่เธอมาบอกว่าจะไปทำงานที่สาขานิวยอร์ก
ฉันคิดอย่างเดียวว่า
ไม่อยากแยกจากเธออีกครั้ง
แต่สุดท้ายแล้ว
เราทะเลาะกันหนักเพราะเรื่องนั้น
ฉันไปสนามบินเพื่อตามเธอไปนิวยอร์ก
แต่ก่อนขึ้นเครื่องฉันก็ตระหนักได้ว่า
ไม่ว่าฉันจะดิ้นรนมากแค่ไหน
เรื่องอะไรจะเกิด
สุดท้ายก็ต้องเกิดอยู่ดี
ท้ายที่สุดแล้วฉันต้องจากเธอไป
เราเปลี่ยนเรื่องนั้นไม่ได้
ถ้างั้น
แปลว่านายรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ก่อนที่จะขึ้นเครื่องบินอีกเหรอ
เที่ยวบินไปนิวยอร์กเวลา 11:40 น. ที่นั่ง 32…
(คูยอนจุน สกายแอร์ไลน์)
นัมชีฮอน
นายคงรู้อยู่แล้วว่าคูยอนจุนตายเพราะอุบัติเหตุ
เพราะจุนฮีน่าจะเคยบอกไปแล้ว
แต่เรื่องตายเมื่อไหร่ ตายยังไง
นายคงยังไม่รู้หรอก
ถ้านายขึ้นเครื่องบินครั้งนี้
จะมีอุบัติเหตุเครื่องบินตก
ร่างกายของนาย
ไม่สิ
ร่างกายของคูยอนจุนจะต้องตายจริงๆ
แล้ววิญญาณของนาย
จะกลับเข้าไปอยู่ในร่างจริงๆ ของนายที่หมดสติ
จากอุบัติเหตุรถชนเมื่อปี 2002
ซึ่งก็คือฉันเอง
ฉันมาเพื่อบอกนายว่าอย่าขึ้นเครื่องบินลำนี้
นี่ตั๋วบินไปนิวยอร์กรอบถัดไป
ขึ้นลำนี้แล้วไปเจอจุนฮีนะ
ถ้างั้นจะเกิดอะไรขึ้นกับนาย
ถ้าฉันไม่ขึ้นเครื่องบินลำนี้
แล้วจุนฮี
จะกลับไปหาฉันตอนปี 1998 ได้ยังไง
สุดท้ายแล้วตั้งแต่วินาทีที่ฉันเจอจุนฮี
ตั้งแต่ตอนที่ฉันเจอจุนฮีในร่างคูยอนจุน
ทุกอย่างต้องลงเอยแบบนี้สินะ
ฉันต้องตายเพื่อให้เราได้เจอกันครั้งแรก
เพื่อให้เราได้รักกันและกัน
นี่คือโชคชะตาของเรา
ถ้าโชคชะตานี้ทำให้มีจุนฮีในตอนนั้นละก็
ฉันก็ต้องยอมรับชะตากรรมนี้สิ
แล้วจากนั้น
ก็ตามที่เธอรับรู้มาเลย
เครื่องบินตกหลังจากเครื่องออกไม่นาน
แล้วฉันก็…
(ชื่อผู้ป่วย: นัมชีฮอน)
ตื่นขึ้นมา
ในร่างตัวเองตอนปี 2002
บอกว่าไม่ได้ตั้งใจไง
ควอนมินจู!
ตอนนี้ปีอะไรครับ
ก็ต้องปี 2007 สิ
ยอนจุน
สำหรับฉันทุกวินาทีที่ได้อยู่กับเธอตอนนี้สำคัญที่สุด
ถ้าเจอเด็กผู้หญิงคนนั้นเมื่อไหร่
แกต้องจับมือเธอ แล้วอย่าปล่อยอีกเด็ดขาด
ฉันชอบเธอ
ฉันเป็นคนฆ่าเธอเอง นัมชีฮอน
ซึ่งคือฉันเอง
นัมชีฮอน
ขึ้นลำนี้แล้วไปเจอจุนฮีนะ
นัมชีฮอน ไปกันเถอะ
ชีฮอน
คุณหมอคะ คุณหมอ!
เขาบอกว่าฉันรู้สึกตัวหลังอุบัติเหตุหกสัปดาห์
แล้วหลังจากนั้น
ก็มีขั้นตอนฟื้นฟูร่างกายแสนยาวนาน
และทุกข์ทรมานรอฉันอยู่
แม้จะรู้ว่ายาก
ไม่เป็นไรครับ
แต่มันสาหัสเกินกว่าที่คิดเอาไว้มาก
อยากยอมแพ้เป็นร้อยเป็นพันครั้ง
แต่ทุกครั้งฉันจะนึกถึงหน้าเธอ
จนผ่านมาจนได้
กว่าจะเดินด้วยไม้เท้าสำเร็จ
ก็ใช้เวลาเกินหนึ่งปี
แต่สิ่งที่ยากจริงๆ
คือสิ่งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
เราอยู่ภายใต้ฟ้าเดียวกัน
อยู่ในช่วงเวลาเดียวกันก็จริง
แต่กลับไปหาเธอไม่ได้
แม้จะรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน
ถ้าคิดอยากไปหาก็คงได้เจอ
แต่ก็ไปไม่ได้
เพราะแบบนั้น
ฉันจึงเฝ้ารอแต่วันนี้ที่จะได้เจอเธออีกครั้ง
และเรียบเรียงเหตุการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมา
อีกครั้งหนึ่ง
(นร.หญิงเสียชีวิต)
(มองผู้ร้ายผ่านจิตวิทยา)
(ปิดตัวตนคนร้ายเพื่อระงับข่าว)
(ตัดสินคดีฆาตกรรมรร.นกซานจำคุก 9 ปี)
(ฆ่าบยอนดาฮยอนด้วยมีดคัตเตอร์)
(ฆ่าควอนมินจูด้วยเศษแก้ว)
(ดาฮยอน 27 ส.ค. มินจู 13 ต.ค. 1998)
(ทำร้ายร่างกายเดือนมิ.ย. คือลางบอกเหตุฆาตกรรม)
(ฆาตกรรมควอนมินจูและบยอนดาฮยอน)
(2007 ยอนจุนรถชน 2022 ยอนจุนตาย)
(พ.ย. อินกยูถูกปล่อยตัว ธ.ค. อินกยูเสียชีวิต)
(ธันวาคม เสียชีวิต)
อาจมีบางอย่างที่ฉันพลาดไป
(หยุดการตายอินกยู)
ถ้าฉันพยายาม
ก็อาจจะเปลี่ยนสิ่งที่ถูกกำหนดไว้ได้
เฮ้ย จองอินกยู
อินกยู
มาคุยกับฉันหน่อย…
อินกยู
แต่ก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้เลย
แม้แต่อย่างเดียว
ทุกอย่างถูกกำหนดเอาไว้ตั้งแต่แรก
แล้วเราแค่กำลังเดินตามชะตานั้นอยู่งั้นเหรอ
ตอนแรกฉันก็คิดอย่างนั้น
แต่ว่า
ก็เกิดเรื่องนี้ขึ้น
วันนั้นเมื่อปีที่แล้ว
ฉันเจอคูยอนจุน
ซึ่งก็คือฉันอีกคนที่สนามบิน
นัมชีฮอน
ฉันเล่าเรื่องที่ฉันรู้มาทั้งหมด
ให้คูยอนจุนฟังแบบเดิมนั่นแหละ
ฉันมาเพื่อบอกนายว่าอย่าขึ้นเครื่องบินลำนี้
นี่ตั๋วบินไปนิวยอร์กรอบถัดไป
ขึ้นลำนี้แล้วไปเจอจุนฮีนะ
ถ้าฉันขึ้นเครื่องรอบถัดไป
ฉันจะได้มีชีวิต
ร่วมกับจุนฮีต่อไปจริงๆ เหรอ
ถ้าฉันไม่ตาย
จุนฮีก็จะกลับไปปี 1998 ไม่ได้
แล้วฉันกับจุนฮีคนปัจจุบันนี้
ก็จะหายไปด้วยไม่ใช่เหรอ
ทุกอย่างจะหายไปหมดเลยนี่
ถ้านายขึ้นเครื่องบินเที่ยวนี้ นายตายแน่
นี่คือชะตาที่กำหนดเราไว้แล้ว
แต่ตอนนั้น
ก็มีการเปลี่ยนแปลงที่คิดไม่ถึงเกิดขึ้น
ความทรงจำที่ผ่านมาของฉันกับจุนฮีทั้งหมด
ฉันเก็บไว้ในนี้
ต่อจากนี้เก็บมันเอาไว้ที่นาย
นายบอกว่าการตายของฉันคือโชคชะตา
นายผิดแล้วละ
ที่ฉันตายเพราะขึ้นเครื่องบินไม่ใช่ชะตา
แต่เป็นสิ่งที่ฉันเลือก
และความตั้งใจของฉัน
ต้องเลือกทางนี้
เพื่อให้จุนฮีได้เจอฉัน
ไม่ว่าชะตาจะกำหนดอะไรมาให้
แต่สุดท้ายฉันต้องได้เจอกับจุนฮี
และจะรักเธอคนนั้น
อย่างแน่นอน
ฉันอยากให้เธอด้วยตัวเองแท้ๆ
ฝากดูแลจุนฮีด้วยนะ
ช่วยทำให้จุนฮี
มีความสุขแทนฉันที
ดูเผินๆ อาจเหมือนว่า
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยก็ได้
ท้ายที่สุดแล้วเครื่องบินก็ตก
คูยอนจุนก็ตายอยู่ดี
แต่ว่า
ฉันรับรู้ทุกความรู้สึกและทางเลือกของฉัน ตอนที่เป็นยอนจุน
เราทำตามความตั้งใจของเรา
แม้จะเล็กน้อย
แต่ในทุกการตัดสินใจ
โชคชะตาของเราก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปเช่นกัน
ของขวัญวันเกิดเธอ
ขอโทษที่ให้ช้าเกินไปหน่อย
นายจะขอโทษทำไม
คนที่ต้องขอโทษคือฉันนะ
ขอโทษ
ขอโทษที่ตอนนั้นโกรธ
ซื่อบื้อจริงๆ
ยังรู้สึกผิดกับเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอ
คะแนนสอบปลายภาคเราพังไม่เป็นท่าแน่
คำบรรยายโดย ชลภัทร ภัทรฤทธิกุล