วัยเด็ก
ปี 2532 ออนยาง จังหวัดชุงชองใต้
เจาะ!
เกี่ยวกับใบหน้า!
บล็อก เตะ และตี!
- บล็อก เตะ และโจมตี! - บล็อก เตะ และโจมตี!
- "จอห์นได้งานเป็นนักข่าว" - "จอห์นได้งานเป็นนักข่าว"
ต่อไปคือ "ch"
ฉันเตือนแล้วนะ พวกคุณนี่มันช่างหัวเสียจริงๆ
- ครับท่าน. - ครับท่าน.
- "ไก่." - "ไก่."
"ถูก ม้านั่ง มีนาคม"
"ไก่."
- "ถูก ม้านั่ง มีนาคม" - "ถูก ม้านั่ง มีนาคม"
ตอนนี้เสียง "k"
"กิ้งก่า โรงเรียน คริสต์มาส"
- "กิ้งก่า โรงเรียน คริสต์มาส" - "กิ้งก่า โรงเรียน คริสต์มาส"
พวกนายสามคนที่ไม่ใส่ใจก็ออกมาข้างหน้า
ไม่มีใคร?
เอาล่ะ.
มันจะเป็นแบบนี้เหรอ?
จอง ยงกี, ลี ซองจิน และ ฮยอน กวางซอ
ใช่แล้ว คุณทั้งสาม
ออกมาข้างหน้า.
อ่านมัน.
นาง?
อ่านนี่.
ชามิลิโย?
- ลุกขึ้น. -เดี๋ยวก่อนครับท่าน
เราไม่มีเวลาทั้งวัน!
ตาคุณ.
เดี๋ยวตีฉันนะนาย
คุณเป็นผู้ชายจริงๆ ใช่ไหม?
เฮ้ ลุกขึ้นมา
- เราไม่มีเวลาทั้งวัน! - ครับท่าน.
เฮ้!
ลุกขึ้น.
คุณต้องการมากกว่านี้ไหม?
นายจะหักขาฉันนะ
เราไม่มีเวลาทั้งวัน ลุกขึ้น!
ฉันเสียใจ.
ความสนใจ. โค้งคำนับ.
- ขอบคุณ. - ขอบคุณ.
ไอ้สารเลวที่หัวเราะเยาะเราก่อนหน้านี้ ตามฉันออกไปข้างนอก
ฉันเห็นพวกคุณทุกคน
ถ้าคุณไม่ทำ
คุณมันเนื้อตาย
พวกเจ้าพวกลูกหมา
อะไรตลกมาก?
ฉันเองที่โดนโห่ใช่ไหม? หรือเป็นการออกเสียงของฉัน?
คายมันออกมา.
คุณเข้าใจผิดแล้ว
เราไม่ได้ตั้งใจ--
- ฉันแค่หัวเราะเพราะเขาทำ - อะไร?
ฉันหัวเราะกับอะไรก็ได้นะรู้ไหม?
ไอ้พวกเวร
- ฉันเสียใจ! - ฉันเสียใจ!
เฮ้ บุมเต้.
มาที่นี่
ฉันไม่ได้หัวเราะ
ชามิลิโย?
นั่นไม่มีแม้แต่คำพูด! ลุกขึ้น.
เฮ้!
เขาพยายามสุดๆ ที่จะไม่หัวเราะออกมาดังๆ
การหัวเราะเป็นปัญหา
แต่สิ่งที่แย่กว่านั้นคือ
กำลังคิดว่ามันตลกเลย
ความรุนแรงไม่ถูกต้อง!
ช่างเป็นภาระของวัว
ไม่ใช่ความผิดของเราที่คุณไม่สามารถออกเสียงคำได้
- มีอะไรผิดปกติกับคุณ? - คุณมันบ้า?
เด็กผู้ชายจะต้องมีความฝัน
ความฝันของฉันไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น
จะต้องไม่โดนตีทุกวัน
ฉันแค่อยากมีชีวิตที่ปกติเหมือนคนอื่นๆ
ลุกขึ้น.
ฉันบอกว่าลุกขึ้น
ลุกขึ้น.
ลุกขึ้น!
เรากำลังประสบปัญหา
ทำไมคุณถึงหลับเหมือนคุณตายล่ะ?
ฉันเกือบจะจัดงานศพที่นี่
คุณไปโดนเตะตูดที่ไหนอีกแล้ว?
แพ็คสิ่งของของคุณ
เราไม่มีเวลา.
เพียงแค่ใช้สิ่งที่คุณขาดไม่ได้
ให้ตายเถอะวิดีโอเทปการเต้นของคุณ
รีบแพ็คซะถ้าอยากมีชีวิตอยู่!
ลูกเอ๋ย เราต้องหนีไปแล้ว
ทำไมเราต้องหนีอีกล่ะ?
เอาล่ะไปกันเลย
เราต้องไป.
แท็กซี่
นรกนั่นใกล้แล้ว
มีห้องไม่เพียงพอ
นานแล้วนะพวกดูด!
ฉันกำลังจะออกไปจากที่นี่!
ถ้าลองคิดดู มันอาจจะดีขึ้นก็ได้
ไปพูยอกันเถอะ
และเริ่มต้นชีวิตใหม่ให้กับตัวเราเอง
คุณจะให้เราขึ้นลำอีกครั้งเพราะการเต้นของคุณเหรอ?
ฉันต้องบอกคุณกี่ครั้งคุณผู้หญิงสาป?
เรียกว่าศิลปะการแสดง
ศิลปะการแสดงลาของฉัน
ศิลปะแบบไหนที่ทำให้คุณเอามือไปแตะที่สะโพกของผู้หญิงบางคน?
มันเป็นเรื่องไร้สาระ ไม่ใช่ศิลปะ
"อึ"?
เกิดอะไรขึ้น?
ฉันถูกโห่
หลายครั้งที่นี่ในออนยาง
ที่ฉันรู้ว่าแต่ละคนทะเลาะกันอย่างไร
และในที่สุดฉันก็ค้นพบรูปแบบการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้
แต่ถ้าเราย้าย
ฉันจะต้องคิดออกทั้งหมดอีกครั้ง
ความดี เด็กน้อยของฉัน
คนก้นแน่นอนนี้
สิ่งนี้ไม่สามารถเป็นจริงได้
ความดี.
บูยอ จังหวัดชุงชองใต้
พวกเขาอยู่ที่นี่
มาทางนี้.
หยุด!
เฮ้ ฮักซู
ยินดีต้อนรับ.
- ความดี. - พวกคุณมาไกลมากแล้ว
คุณไม่จำเป็นต้องออกมาทักทายพวกเราทุกคน
- ราคาเท่าไหร่? - แค่ให้สิ่งที่คุณมีมาให้ฉัน
- ว่างมันไว้ตรงนี้. - ตกลง.
เอาล่ะ.
- ความดี. - นั่นดูดี.
กินให้หมด.
บยองแท กินให้หมดนะ
ต่อไป.
ลูกสาวของคุณที่นี่เคยเป็นคนหัวแข็งเล็กน้อย
ตอนนี้โตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว
ผู้หญิงเหรอ?
คุณจำไม่ได้เหรอ?
พวกเขาเป็นเพื่อนบ้านของเราที่ออนยัง
ฉันจำได้ว่าเธอเคยทุบตีบยองแทของเราทุกวัน
จากรุ่งสาง
ฉันไม่ต้องการเสียงเตือนจากเสียงตะโกนของคุณ
คุณไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าเรารู้สึกแย่แค่ไหนกับลูกชายของเรา
หัวใจของฉันวุ่นวายเพราะเหตุนี้
เปิดใจให้ฉันดูหน่อยสิ
ที่นี่.
ถ้าพวกคุณจะดื่มมากกว่านี้
ฉันจะไปที่เตียง.
- ราตรีสวัสดิ์. - ตกลง.
บยองแท.
ฉันดีใจที่คุณอยู่ที่นี่
พวกคุณมาไกลมากแล้ว
ทำตัวให้สบายเหมือนอยู่บ้าน
ฉันจะทำอย่างนั้น
ฉันหมายถึงฉันรับผิดทั้งหมดสำหรับคุณ
เมื่อคุณยุ่งกับแม่ของซุนด็อก
มาเดี๋ยวนี้. ดูสิ่งที่คุณพูดต่อหน้าภรรยาของคุณ
เธอรู้แล้ว.
คุณแค่ต้องพูดพล่ามเกี่ยวกับเรื่องนี้ใช่ไหม?
- คุณคิดผิดแล้ว ซังกโย - อะไร?
คุณมีภรรยาและลูกสาวที่ดี
ทำไมคุณ...
โกงแล้วหนีไปเหรอ?
เออ อย่าไปจริงจังกับมันมากนะ
แต่ฉันเกือบจะแยกทางกับฮักซูแล้ว
เราเกือบจะทำแล้ว
ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกวิญญาณอื่น
คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมัน
ฉันไม่ต้องการอะไรเพื่อแลกเปลี่ยน
แค่มีค่าเช่าที่เราต้องจ่ายทุกเดือน
นอกจากนั้น ฉันไม่มีอะไรต้องกังวลอีก
เพียงจ่ายเงินให้ฉันเมื่อคุณทำได้
นั่นไม่มีอะไรที่คุณต้องกังวล
นรกศักดิ์สิทธิ์
พวกเขาสำหรับฉันเหรอ?
ไม่พวกเขาไม่ใช่.
เจส นั่นทำให้ฉันตกใจนะ
คุณออกจากหน้าที่แล้ว เจ้าหน้าที่คิม?
คุณหิว?
ฉันไม่เป็นไร
ฉันต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปข้างนอก
ฉันเห็น.
- สนุก. - ตกลง.
ตำรวจมาทำอะไรแถวนี้?
เขาเป็นแค่ตำรวจเก่ง คุณไม่ต้องกังวล
ตอนที่ 1. เสือหมอบ มังกรที่ซ่อนอยู่ ตำนานเริ่มต้นขึ้น
มันร้อนเหมือนนรก
พ่อคะ อาหารเช้าพร้อมแล้ว
เจ๊.
เฮ้!
แม่.
ฉัน...
ต้องไปโรงเรียนเหรอ?
ไม่ใช่ว่าฉันฉลาดหรืออะไรเลย
ทั้งหมดที่ฉันทำที่โรงเรียนก็แค่ส่งเสียงดัง
ฉันก็เลยไม่เห็นประเด็น
ช่างเถอะ.
คุณรู้,
เป้าหมายเดียวในชีวิตของฉันคือการเลี้ยงดูคุณให้ดี
คุณต้องบ่นไหม?
ฉันจะทำเงินได้มาก,
จ่ายค่าโรงเรียนของคุณ และหาที่อยู่ของคุณเอง
เพียงแค่อยู่ในนั้นจนถึงตอนนั้น
และไปโรงเรียน โอเคไหม?
- ตกลง. - ดี.
เมื่อพ่อของคุณลุกขึ้น
บอกให้เขาแกะของของเรา
คุณไปหาร้านขายข้าวและซื้อข้าว
- ตกลง. - ฉันกำลังไป.
แล้วเจอกันนะแม่
ฉันขอยืมจักรยานของคุณ
เฮ้!
ฉันไม่เคยทุบตีคุณเลย โอเค?
ฉันเองแหละที่โดนรุมกระทืบ ฉันจำได้ทุกอย่าง.
แต่ตอนนี้ฉันโตแล้ว ดังนั้นอย่าโดนสาวๆ ทุบตีอีกต่อไป
อึอะไรมากมาย
คุณยังใหม่ใช่ไหม?
คุณรู้จักทุกคนที่นี่ไหม?
นี่คือร้านขายข้าวแห่งเดียวที่นี่
อัจฉริยะอย่างคุณทำร้านข้าวจะเก่งขนาดไหน?
คุณควรไปลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีหรืออะไรสักอย่าง
ที่นี่.
คุณกำลังขอให้ทุบตีด้วยปากของคุณ
มาอีกครั้ง.
นี่อะไรน่ะ?
มันเป็นอาร์เคด!
อาเขตอวกาศ
อวยพรใครก็ตามที่มีสิ่งนี้มาวางไว้ที่นี่
เอาล่ะ ถูกต้องแล้วที่ฉันจะไปเยี่ยมเยียน
ดูนี่.
ฉันได้เงินทอนมา 300 วอน
ฉันไม่สามารถผ่านไปได้ใช่ไหม?
ช่างเถอะ.
แม่ทำงานหนักเพื่อเงินจำนวนนี้
ดูสิว่าเป็นใคร
ฉันหิวกระหายที่จะแก้แค้น
คุณช่วยเราในการย้ายออกจากที่นี่ไปที่ Buyeo
ศึกครั้งนี้ใครแพ้.
ต้องออกจากเมือง
เสือสองตัวไม่สามารถอยู่ใต้ฟ้าเดียวกันได้
ถูกตัอง.
คุณจะรออะไร?
คุณพูดจบแล้วเหรอ?
สโมสรมวยปล้ำ
เกาะ!
คุณไม่สามารถสแปมการเตะต่ำได้
ไม่ได้รับอนุญาต!
ถ้าอยู่ในเกมทำไมเราจะใช้ไม่ได้ล่ะ?
การใช้วิธีเตะต่ำ
คุณอยากจะต่อสู้จริงๆ
หยุดพูดจาไร้สาระและเล่นเกมให้ดีขึ้น
คุณไปโรงเรียนไหน
คุณดูใหม่
แล้วพวกคุณเป็นใครล่ะ?
เราภูมิใจที่เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 8 ของโรงเรียนมัธยม Baekgang
เด็กมัธยมต้น?
พวกคุณทุกคนเป็นเด็กทารก
อย่าใจร้ายกับฉันนะ
ฉันเป็นนักเรียนมัธยมปลาย
คุณคือ?
ฉันคิดว่าก้นผอมของคุณเป็นเด็กมัธยมต้น
ดูว่าคุณจะหน้าด้านกับใคร
ปัญหาของคุณคืออะไร?
อย่านะเด็กโตทุกคน
ได้เบี้ยเลี้ยงมากกว่าเราเหรอ?
- เฮ้! - รับเขา!
คุณไม่ใช่เด็กใหม่อีกต่อไป!
เรารู้ว่าคุณเป็นใครตอนนี้!
คุณรู้แล้วตอนนี้...
ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน
ไอ้เด็กเหลือขอคนนั้น
ทำไมเขาต้องเลือกทะเลาะกัน?
มันเป็นเขตสงครามข้างนอกนี่
ประณามชีวิตของฉัน
ไม่มีอะไรรสชาติดีขึ้น
ยิ่งกว่าบุหรี่เปื้อนเลือด
มันเป็นรถรมควัน
ออกไปให้พ้นทาง!
เขาตีหัวแรงแค่ไหนจนหมดสติ?
โทรเรียกรถพยาบาลเพื่อพาเขาไปที่โรงพยาบาลชอนอัน
ตกลง.
ฉันแค่ขี่จักรยานของฉัน
และเขาก็สลบไปอยู่ในพุ่มไม้
- ฉันจะเรียกรถพยาบาล - ตกลง.
- ชื่อ? - จาง บยองแท.
ไม่ใช่ ชื่อคนไข้
ฉันไม่รู้.
เขาเป็นคนแปลกหน้า
“จุง กยองแท”?
จาง บยองแท.
ฉันกำลังบอกว่าคนไข้ชื่อจุง กยองแท
อาซันเปิดโรงเรียนมัธยมจุงกยองแท
ชื่อของคุณเสียงเหมือนกัน
- ขับรถอย่างปลอดภัย - ไม่ต้องกังวล.
โรงพยาบาลกล่าวว่า JEIL
ช่างเป็นโลกที่แปลกประหลาด
สาปแช่งใครก็ตามที่สร้างอาร์เคดนั้น
มันเป็นความผิดของพวกเขา
ทำไมคุณถึงสร้างอาร์เคดที่นั่น?
แล้วทำไมเขาถึงไม่หลีกทางให้ล่ะ?
ประณามมัน
ข้าว!
เอาข้าวแค่นี้.
และลืมอดีตของเรา
ฉันไม่ใช่คนประเภทชอบสร้างปัญหาเกี่ยวกับอดีต
ตอนนั้นฉันเป็นคนอ่อนแอ แต่ตอนนี้สิ่งต่างๆ แตกต่างออกไป
ฉันไม่อาจแก้แค้นตัวเองได้
แต่ฉันมักจะตอบแทนความเมตตาเสมอ
ดังนั้นคุณไม่ต้องกังวล
โทรหาฉันถ้าคุณต้องการมือที่แข็งแรง
บายแล้ว.
เขาสามารถถือสิ่งนั้นได้หรือไม่?
เสือขาวแห่งอาซาน?
คุณพังก์ใบ้
คุณไม่รู้จักเสือขาวแห่งอาซานเหรอ?
ฉันไม่เคยเห็นเขาจริงๆ
แต่เห็นได้ชัดว่าเขาต่อสู้กับเด็กเทคนิคไฮ 17 ต่อ 1
และคนที่เห็นเหตุการณ์นั้น
บอกว่าตนเป็นเหมือนเสือล่าแกะ
นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเขาเรียกเขาว่าเสือขาว
ไอ้สารเลวนั่น
พูดเสมอว่าไม่มีอะไรจะอร่อยไปกว่าบุหรี่ที่เปื้อนเลือด
เขาชื่ออะไร?
จาง กยองแท เหรอ?
จุง กยองแท? หรืออาจจะเป็นจุง บยองแท
แล้วเขาจะย้ายไปโรงเรียนเราเหรอ?
ใช่.
คุณรู้ไหมว่าโรงเรียนมัธยมปลายของเราเต็มเนื่องจากจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นที่นี่ในพูยอ
ใช่.
คนนั้นก็น่ากลัวนะไอ้สารเลว
พวกเขาบอกว่าเขากำจัดสุนัขตัวเก่งสามตัวในโรงเรียนของเราออกไป
เพียงเพื่อให้มีที่ว่าง
นรกเราทุกคนเมาแล้ว
จุง บยองแท เสือขาวแห่งอาซาน?
โรงเรียนมัธยมเทคนิคบูยอและโรงเรียนมัธยมหญิงซาบี
- เราเมาแล้ว - ใช่.
ใช่ไหม?
ออกไปจากทางนี้ซะ
มีข่าวลือว่า Dong-je, Sun-haeng และ Un-ho กล่าวถึงเรื่องนี้ที่กรุงโซล
จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณทุกคน.
ตอนนี้สามสุนัขชั้นนำของเกษตรสูงจากไปแล้วเหรอ?
ไอ้สารเลว คุณดูแก่จนตกนรกเลย
สาปแช่ง.
ฉันไม่ควรเห็นพวกคุณเดินไปรอบๆ ในตัวเมือง
ตอนนี้เป็นสนามหญ้าของ Technical High แล้ว เข้าใจแล้ว?
ไปกันเถอะ.
ไปเล่นในทุ่งกันเถอะ ไอ้พวกเกษตรกรรม
ที่นี่มีกลิ่นเหมือนอึวัว
คุณกำลังดูอะไรอยู่?
รถบัสในตัวเมือง
ไอ้สารเลวนั่น!
- ใจเย็น ๆ. - ปล่อยให้เขาเป็น.
นี่คือสิ่งที่คุณเรียกว่าการล่าถอยทางยุทธวิธี
ดีไป!
ที่นั่นมีดาวเยอะมาก
เสือขาวแห่งอาซาน?
ไม่มีโอกาส.
ประณามมัน
นั่นเพื่ออะไร?
คุณกำลังบ่นเกี่ยวกับอะไร?
นี่ก็ดูดี
อะไรนะหน้ายาว?
ฉันอยู่ที่โรงเรียนวิชาการในออนยัง
ที่นี่เป็นโรงเรียนอาชีวศึกษา
และ?
ที่นั่นฉันเรียนรู้ด้วยดินสอ
แต่ที่นี่?
ฉันต้องเรียนรู้ด้วยจอบและพลั่ว
มันแตกต่างกันมาก
ทำไมคุณต้องถูกจับได้ว่าเปิดโรงเรียนสอนเต้นผิดกฎหมาย
และทำให้ชีวิตของลูกชายคนเดียวของคุณลำบากขนาดนี้เหรอ?
ไม่ใช่ความผิดของฉัน คุณไม่สามารถต่อสู้เพื่อเรื่องไร้สาระแล้วส่งเสียงกรนได้
น่าหงุดหงิดแค่ไหน.
ตรวจดูร่างกาย แขน ขา และศีรษะของฉันให้ดี
ฉันได้รับทั้งหมดนี้จากคุณ
ไม่มีประโยชน์ที่จะคุยกับคุณ
- ตอนเย็น. - ตอนเย็น.
ฟัง.
มีวิธี.
พระเจ้าของฉัน!
คุณเป็นอย่างไร?
ฉันชื่อจางฮักซู
โอ้สวัสดี.
- ฉันคิมฮย็องกี - ยินดีที่ได้รู้จัก.
คุณไม่รู้ว่ามันเป็นเกียรติอะไร
ที่จะอาศัยอยู่ใต้หลังคาเดียวกันกับเจ้าหน้าที่ที่ดีเช่นคุณ
ทีนี้เรื่องก็คือ...
นี่ไม่ใช่เวลาอ่านการ์ตูนของคุณ
เธอได้ยินฉันไหม?
อาจารย์มาแล้ว!
ทุกคนอยู่ที่นี่เหรอ?
- ครับท่าน. - ครับท่าน.
แนะนำตัวเอง.
ฉันชื่อ Jang Byeong-tae และฉันมาจาก Onyang
หวังว่าเราจะเข้ากันได้
นั่งตรงนั้นสิ
มีคำถามอะไรไหม?
- ไม่ครับท่าน. - ไม่ครับท่าน.
พวกคุณทุกคนมีวันที่ดี
- ครับท่าน. - ครับท่าน.
- เฮ้. - ใช่?
นั่นเด็กจาก Asan Cheol-hong พูดถึงไม่ใช่เหรอ?
มยองแทหรือบยอง...
จาง บยองแท. ฉันคิดว่านั่นคือเขา
เขามาจากออนยังใช่ไหม?
คุณโง่เหมือนก้อนหิน
อนยางอยู่ที่อาซาน
มันคือเมืองในอาซัน เจ้างี่เง่า
นั่นถูกต้องใช่ไหม?
ฉันทำหรือไม่?
ฉันจะทำตามที่พ่อบอกไหม?
ฉันจะทำอย่างไร?
ให้ตายเถอะ ฉันจะได้อ้วกไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
ความสนใจ.
ถ้าพวกคุณทุกคน
คิดว่าคุณสามารถเอาชนะฉันได้
ยกมือขึ้น.
ไม่มีใคร?
ไม่มีเลยเหรอ?
ฉันเห็นอันหนึ่ง
- วางมือบ้าๆ ลงซะ - ใครอีกไหม?
อีกอันอยู่ด้านหลัง..
อะไร
ฉันแค่กำลังอ่านก็แค่นั้นแหละ
- ไม่ใช่คุณ? - เลขที่.
ไม่แน่นอน
ไอ้นี่แปลกๆนะ
แล้วทำไมคุณถึงยกมือขึ้นลงล่ะ?
นี่ไม่ใช่เกม!
ไม่มีใครอยู่จริงๆเหรอ?
ไม่มีใครเลยเหรอ?
ทำไมไม่มีใครยกมือเลย?
นี่จะไม่วางแผนนะ
ก่อนอื่น คุณต้องขับรถตำรวจไปโรงเรียนอย่างเท่ๆ
เหมือนคุณเป็นอันธพาลสุดฮอต
แล้วพอคุณเดินเข้าไป..
คุณต้องทิ้งความประทับใจอันยิ่งใหญ่ไว้
ความสนใจ!
ถ้าพวกคุณทุกคน
คิดว่าคุณสามารถเอาชนะฉันได้
ยกมือขึ้น.
ฉันขอร้องอย่าให้คนอ้วกได้ และพวกเขาก็ยังทำอยู่
แต่อะไร? คุณต้องการให้ฉันโกรธพวกเขาขึ้นเหรอ?
ให้ฉันจบ!
ห้าหกคนจะยกมือขึ้น
สิ่งที่คุณต้องทำคือเลือกไอ้สารเลวที่ดูอ่อนแอที่สุด
และต่อสู้กับชีวิตของคุณบนเส้น
ความดีฉัน.
อีกครั้งไม่มีโอกาสที่คุณจะชนะ
แต่ถึงแม้ว่าคุณจะพ่ายแพ้
คุณจะได้อยู่อันดับที่หกหรือเจ็ดในห่วงโซ่อาหาร
แค่เดินไปรอบๆ เหมือนมีเรื่องทะเลาะกันอยู่ในตัว
แล้วไอ้สารเลวที่อยู่ใต้นายจะทิ้งนายไว้คนเดียว บุมเต้
เข้าใจแล้ว?
คุณบอกฉันว่าฉันสามารถเป็นที่หกหรือเจ็ดได้?
การพยายามก็ไม่เสียหายอะไร
คุณไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว
คุณจะอ้วกไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
นี่คือสหภาพ
ที่นี่.
มันกลมๆไม่ใช่เหรอ?
ฉันเมา
สหภาพแรงงานรวมทุกอย่าง...
พ่อช่วยอะไรไม่ได้เลยจริงๆ
ฉันจะทำอย่างไร?
ถ้ามารวมกันก็เรียกว่าสหพันธ์
อีกด้านหนึ่งเป็นทางแยก...
อย่านะเด็กโตทุกคน
ได้เบี้ยเลี้ยงมากกว่าเราเหรอ?
ประณามมัน
ฉันเมา.
นั่นคือใคร?
เกิดอะไรขึ้น?
คุณมีคำถาม?
มันไม่มีอะไรครับนาย
ดูเหมือนปากมันปิดอยู่ไม่ใช่เหรอ?
มันเล็ก.
อะไรจะพอดีกับที่นี่?
เฮ้ ที่อาร์เคด...
อย่าไปกวนประสาทเขานะไอ้บ้า
ตอนนี้...
- ทำไม? - ให้แน่ใจว่าคุณรู้เรื่องนี้
ปล่อยเขาไปเถอะไอ้สารเลว
เอาล่ะ.
คุณต้องจำสิ่งนี้ไว้ โอเค?
ยูเนี่ยนกับทางแยก เข้าใจไหม?
ตกลง.
แค่นั้นแหละสำหรับวันนี้
ฉันเบื่อหน่ายกับความคิดของฉัน
- ไปกันเถอะ. - ออกไปสูบบุหรี่กันเถอะ!
หุบปากไปเลย โอเค?
เราเมาแล้ว
ทำไม
คุณรู้จักเสือขาวแห่งอาซานไหม?
แล้วเขาล่ะ?
เขาเพิ่งย้ายมาชั้นเรียนของเรา
เขาคือจาง บยองแท ใช่ไหม?
จาง บยองแท?
จุง บยองแท...
จางกยองแท...
จาง บยองแท.
ฉันคิดว่าเป็นเขา
เขาอยู่ในชั้นเรียนของเรา
เขาเข้ามาในวันนี้
ประณามมัน
ให้ตายเถอะ เรามันบ้าไปแล้ว
เราทำอะไรบ้า?
พวกคุณทุกคนไม่ทำอะไรเลย
เราอาจถูกเตะตูดได้หากเราไม่ระวัง
ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว
เราจะเจอเขาหลังเลิกเรียน โอเค?
ฉันบอกว่าเราใช้โอกาสของเราและกองทับเขา
ไอ้บ้า.
ฉันบอกคุณแล้ว.
พวกอันธพาลตัวจริงพยายามรับสมัครเขา
ปล่อยให้เขาเป็น.
ฉันจะคิดแผนก่อนโรงเรียนเลิก
ความสนใจ. โค้งคำนับ.
- ขอบคุณ. - ขอบคุณ.
- ไปกันเถอะ! - อย่าวิ่ง
ฉันสับสนมาก
ความดี.
ฉันสาบานว่าโรงเรียนนี้ไม่ปกติ
ถึงเวลาแล้วเหรอ?
พ่อช่วยอะไรไม่ได้เลยจริงๆ
คุณรู้ไหมว่าฉัน...
เขาเป็นนักสู้หรืออะไร?
ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนมัธยมเกษตร Buyeo ที่มีประวัติยาวนานถึง 60 ปี
ฉันยัง ชอลฮง
คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับฉันบ้างไหม?
ฉันชื่อ จาง บยองแท
คุณไม่จำเป็นต้องบอกเรา
ยินดีที่ได้รู้จัก.
เราจะมีงานเลี้ยงต้อนรับหลังเลิกเรียน
คุณมีเวลา?
งานเลี้ยงต้อนรับ?
ที่ไหน?
หลังห้องน้ำเหรอ?
เจ๊.
คุณเป็นคนตลกใช่ไหม?
- เขาแน่ใจแล้ว - แน่นอน.
คุณทำให้ฉันกลัว
คิดว่าคุณต้องการที่จะต่อสู้แล้ว
ทำไมฉันถึงพยายามปิดกั้นมัน?
ฉันจะสาปแช่ง ปฏิกิริยาตอบสนองของพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง?
แย่จัง ฉันไม่ได้คิดตรงนะ
บางทีฉันอาจจะต้องมัดมือไว้หรืออะไรสักอย่าง
ความผิดฉันเอง.
ขอโทษ.
ใครก็ตาม
เจอกันที่ประตูหลังเลิกเรียน
ตกลง.
ครับ.
เกิดอะไรขึ้น?
ไอ้พวกนั้นคือใคร?
ฉันพูดว่าอะไรจะเกิดขึ้น
ถ้าคุณทุกคนออกจากโรงเรียน
และถูกจับได้ว่าเล่นอาร์เคดเหมือนคนโง่
ยัดตัวเองด้วยขนมปัง
หรือยุ่งกับสาว ๆ ?
- การตัดหัว - การตัดหัว
นั่นคือสิ่งที่จะเกิดขึ้น
พวกคุณเข้าใจไหม?
- ครับท่าน. - ครับท่าน.
แค่นั้นแหละสำหรับวันนี้!
ความสนใจ. โค้งคำนับ.
- ขอบคุณ. - ขอบคุณ.
วันนี้ทำความสะอาดส่วนที่สอง
ดันโต๊ะกลับไปให้พวกเขา!
- ตกลง. - ตกลง.
วันนี้ฉันต้องทำความสะอาด
ส่วนที่ 2 การทำความสะอาด
- จริงหรือ? - บยองแท คุณจะมาเหรอ?
เราบอกคุณเกี่ยวกับงานเลี้ยงต้อนรับก่อนหน้านี้
แต่วันนี้ส่วนที่สองคือการทำความสะอาด
ส่วนที่สอง?
อย่าขยับนะไอ้สารเลว!
บยองแทเพื่อนของเราไม่ต้องทำความสะอาดใช่ไหม?
อะไร ภาคสอง?
ฉันเข้าใจว่าเราเป็นประเทศที่แตกแยก แต่เอาเถอะ
คุณรู้อะไรไหม?
เริ่มตั้งแต่วันนี้เรารวมเป็นหนึ่งเดียว!
บยองแทไม่เคยต้องทำความสะอาด ได้ยินฉันไหม?
ตอบฉัน.
- เข้าใจแล้ว. - เข้าใจแล้ว.
ดี. เริ่ม!
เคลื่อนย้ายไปมา.
ไปกันเถอะ.
ฉันจะถือกระเป๋าให้คุณ โอเคไหม?
เฮ้เดี๋ยวก่อน
ฉันแบกเองได้
แค่ปล่อยให้พวกเขาเป็น
เขาเป็นเผด็จการเหี้ยมโหดหรืออะไร?
ไปที่ที่เราไปกันเถอะ
ครับ.
พวกเขาจะพาฉันออกไปและฆ่าฉันหรืออะไรสักอย่าง?
มาดื่มกันเถอะ
ไชโย
- ไชโย! - ไชโย!
ฉันเห็นพวกเขาจะทำให้ฉันเมาก่อน
นี่คือโชซังอู
เขาเป็นที่รู้จักในนามเครื่องเจาะฟัน
เราเรียกเขาว่า ทีพี.
ฉันคือทีพี ยินดีที่ได้รู้จัก.
ฉันคังแดจิน.
ผู้คนเรียกฉันว่าค้อนขนาดใหญ่
พวกเขาบอกว่าหมัดของฉันแข็งแกร่งเท่ากับหมัดเดียว
ฉันยุนยองโฮ
พวกเขาเรียกฉันว่าจอห์นนี่ ยูน
อย่างที่คุณเห็น ฉันมีลักษณะแบบตะวันตก
“สวัสดี ฉันจอห์นนี่ ยูน!”
- "ถึงเวลาแล้วที่ทุกคนจะต้อง--" - ปิดกับดักของคุณ
ฉันชื่อยูซึงโฮ พังพอนแห่งแม่น้ำแพ็กมา
ฉันชื่อ ยุน แจมุน แต่เรียกฉันว่าเคอร์ลี่ก็ได้
ฉันคิมซังยุน
พวกเขาเรียกฉันว่าสโตนเฮด
มากินกันเถอะ
- ตกลง! - ตกลง!
เขาคือยังชอลฮง
พังพอน
เมือง.
เขาชื่ออะไร?
สโตนเฮด.
ค้อนขนาดใหญ่
จอห์นนี่ ยูน.
ให้ตายเถอะ คุณรู้อะไรมั้ย?
อะไรก็เกิดขึ้นได้
ฉันเดาว่าบยองแทจะย้ายออกจากที่นี่เพราะเขาดื่มอาซันแบบแห้ง
ชื่อเล่นของฉัน--
- พวกเรารู้! - ไม่ต้องบอกเราหรอก
เรายินดีต้อนรับคุณเพราะเรารู้ว่าคุณเป็นใคร
คุณรู้ไหมว่าทำไมนโปเลียนถึงตาย?
ไม่มีใครอยู่แถวนั้นที่จะเทเครื่องดื่มให้เขา
ไชโย
- ไชโย! - ไชโย!
พวกนี้เป็นอะไรกัน?
นี่จางบยองแทจากอาซาน!
- ไชโย! - ไชโย!
ซานดารา มิวสิค คาเฟ่
ฉันสบายดี.
คุณรู้อะไรไหม?
ฉันอยากจะเชื่อมิตรภาพอันลึกซึ้งและนิรันดร์ของเรา
จะคงอยู่ เข้าใจไหม?
มีโชคชะตาและโชคชะตาเข้ามาเกี่ยวข้อง
เมื่อคนสองคนมาพบกันรู้ไหม?
มาเป็นเพื่อนที่ดีกันเถอะ โอเค?
แน่นอน.
บยองแท คุณไม่สูบบุหรี่เหรอ?
ฉันไม่ชอบสูบบุหรี่ในบ้าน
แต่คุณสูบบุหรี่ข้างนอกเหรอ?
ใช่.
มาดื่มกันเถอะ
- ไชโย! - ไชโย!
เฮ้.
ดูสิว่าใครอยู่ที่นี่
ทรอยก้าที่เราชอบมาก
จากโรงเรียนมัธยมสตรีพณิชยการ Buyeo
ทรอยก้า!
- ลุกขึ้น. - ฉัน?
ฮโยจอง นั่งตรงนี้สิ
มุนจอง นั่งตรงนี้ก็ได้
มันไม่สมเหตุสมผลเลย
ทำยังไงถึงจะสวยขึ้นเรื่อยๆ?
ซอนฮวา คุณไม่รู้จักบยองแทใช่ไหม?
เขาคือ จาง บยองแท เสือขาวผู้โด่งดังแห่งอาซาน
บยองแท.
นี่คือราชินีของ Buyeo Girls' Commercial High
และสาวสวยที่สุดของ Buyeo
คัง ซอนฮวา.
สวัสดี.
เธอไม่สวยเหรอ?
ฉันชื่อ จาง บยองแท
ยินดีที่ได้รู้จัก.
บยองแทนี่คืออะไรบางอย่างจริงๆ
ดงเจ ซุนแฮง และอุนโฮ ไม่มีอะไรจะเยาะเย้ย
แล้วเขาโห่ทั้งสามคนพร้อมกันได้อย่างไร?
- มันบ้า. - อย่างจริงจัง.
ถ้าไม่ได้บอกว่ามาจากอาซัน
เราก็คงไม่รู้จักคุณ
เราไม่แน่ใจว่าคุณคือ จุง บยองแท จาง บยองแท หรือไม่
จุง กยองแท หรือ จาง กยองแท
มันสับสนเหมือนนรก
ฉันรู้.
แต่ตอนนี้เมื่อเราได้เห็นคุณแล้ว
เราทุกคนรู้ดีว่าคุณคือจางบยองแท
- แน่นอน! - ใช่แล้ว พวกเราทำ!
“จุง กยองแท”?
จาง บยองแท.
ฉันกำลังบอกว่าคนไข้ชื่อจุง กยองแท
อาซันเปิดโรงเรียนมัธยมจุงกยองแท
ออกไปให้พ้นทาง!
ไม่มีใคร?
บยองแทไม่เคยต้องทำความสะอาด ได้ยินฉันไหม?
- พวกเรารู้! - ไม่ต้องบอกเราหรอก