Emakumea: Ai maitea,
Gizona: Espaloitik kanpo.
Barkamena eskatzen dizut?
Ikusten al duzu norbaitekin hitz egiten ari naizela?
Ez zaitut ulertzen.
Frank: Zoaz italiarrak hartzen dituen ospitalera!
Etorri,
Dago txiki zikina, goazen! Kanpora!
Polizia1: Non dago zure aita? Beste familiarik ba al duzu?
Polizia 2: Johnny, ez galdu denbora --
tximino haiek ez dute ezer ulertzen.
Bi egun eta Buztin-zelaian dago.
New York.
Eta hemendik aurrera, nire ahizpak, ingelesez hitz egiten dugu.
Portuan hartuko gaitu Morelli izeneko apaiz batek.
Jada ezin du bere umezurztegia kudeatu Five Points-en,
beraz, jabetuko gara,
eta eman haur abandonatuei hain behar duten maitasuna.
Itxaropenaren inperioa eraikiko badugu,
nire ahizpak,
badirudi lehenik New York konkistatu behar dugula.
Eta horrela hasten gara.
Nahikoa itxaron dugu.
Barkatu, zenbat bost puntura?
Ez joan Five Points-era ordu honetan.
Mesedez, jauna. Ez dakigu...
Barkatu.
Zure begiak ireki.
Ikusi dena.
Honi zerbitzatzera etorri gara.
Aupa!
Francesca Cabrini.
Ongi etorri Ameriketara.
Gizona 1: Zikina berehala,
-Etortzen jarraitzen dute.
- Denak itzuli beharko genituzke.
Nori begira zaude, Ginea?
Gizona 2: Tira. Goazen.
Gotzaina: Italiako arazo bat dagoela esaten baduzu,
-orduan bai, badago.
-Nahiko handia!
-Orain, nik... Ez da segurua --
ez zuregatik, ez zure auzoentzat.
Orain, izugarri sentitzen dut
Atlantikoan nabigatu zinela hura entzuteko,
baina hori da nire gutuna labur-labur.
Cabrini: Orduan seinale handitzat hartzen dut,
Ez nuen jaso.
Ni geratzen naizelako.
Ah.
Beno, eh...
Gotzaina: Nire erabakia hartu nuen,
beraz, beldur naiz ez dagoela aukerarik
baina zuk txalupa batean sartu eta etxera itzultzeko.
Orain, nire bulegoa
pozik lagunduko dizu
bapore bat antolatzean, hori baliteke...
Cabrini: Aita Santuak bidali ninduen hona.
Ez nuke hutsik egin nahi.
Hmm.
Noski, pozik nago Aita Santuak ondo opa dizulako.
Baina, mesedez, jakin ezazu Berak ahalduntzen dudala
Artzapezpikutzarako erabakiak hartzeko
guztiz egoki ikusten dudan moduan.
Beraz, New Yorken geratuko bazara
onartzen dudalako baino ez da.
Hau argi dago?
Bueno...
Hau ondo egon beharko luke.
Concetta: Begira, ama.
Hau.
Baina hau ere polita da eta gutxiago kostatzen da.
Beste gauza batzuetan aurreztuko dugu.
Gure seme-alabek onena merezi dute.
Konturatuko dira.
Nire birikak oso arriskuan daude.
Badakit.
Nola esaten duzu?
Tuberkuluaren ondorengo sintomak...
Ingelesez hitz egin dezakegu, Murphy doktorea.
Praktika behar dut.
Zorionekoa zara gaur gauean hemen egon naizelako.
Batzuetan bakarrik egiten dut boluntario.
Murphy doktorea: Zure pronostikoa ezagutzen duzula uste dut.
Beldur naiz ez ote den alaia.
Medikuek bost urte esaten didate.
Nire esperientziaren arabera... bi,
agian hiru.
-Bost miraria izango litzateke.
Kasu horretan,
Lanari ekin beharko nioke.
-Hori atseden hartzen baduzu, ama.
Horrelako beste atal bat baduzu...
oso ondo esan lezake amaiera.
Concetta: Hemen dago.
Ez kezkatu nigatik.
Denbora bat egongo da...
Ni kanpoan nagoenean egongo da.
Horregatik ikasi behar duzu
zure beldurrei aurre egiteko,
ez jarraitzeko
baina eramatea.
Eta erakusteko
gauza guztiak egin ditzakezu,
gauza guztiak indartzen gaituen haren baitan.
Hemen nagoen ala ez.
Bizitzeko leku ederra da hau.
Orain umez bete behar dugu.
Enzo, Paolo...
Kontuz, ama, edo leku honek bizirik jango zaitu.
Eta zenbat denbora daramazu Ameriketan?
Aste batzuk.
Jenkins: Orduan, uste dut barkatu egin dezakezula
New Yorkeko Udala hori ez jakiteagatik
ez dago laguntza emateko negozioan
jendeari...
... latinezko pertsuasioa.
Noski, onena opa dizut zure guztietan...
Hau da
Alkatearen erabakia
edo zurea da?
Barkatu?
Nahiago dut hau alkatearekin eztabaidatu,
axola ez bazaizu.
Gotzaina: Artzapezpikutzak ezin dizu baimendu
Udalari dirua eskatzeko.
Italiarra naizelako?
Artzapezpikutzak urte askotan lan egin du benetan,
Udal honetako maila gorenen laguntza lortzeko.
Ez dut hori arriskuan jarriko.
Zure laguntza behar dut.
Gela gehiago duen umezurztegi bat behar dut,
non nire haurrak haurrak izan daitezkeen,
eta ez naiz kezkatu behar
proxeneta batek aurpegian kolpatuko dituela.
Ados.
Hau da egin dezakedan guztia.
Urtean behin ekarpena.
Horrek pixka bat lagundu beharko luke.
Baina utz iezadazu argi uzten,
Zuk
ez dira amerikar erakunderi dirua eskatuko...
edo Amerikako edozein gizabanako.
Ez dut zure bidea eske egingo
Upper West Sidetik barrena.
Italiarrei bakarrik eskatu behar diezu.
Zuk eskatzen didazu
italiar pobretuen beharrak finantzatu...
italiar txiroetatik erabat.
Agindu bat ematen dizut, ama.
Arazoa da, jendeak irakurtzen dituen artikuluak idatzi behar ditudala.
Jendeak badaki
Ameriketan, lurreko naziorik handiena,
arratoiek Five Points-eko haurrek baino hobea dute?
Zintzoki zalantzan jartzen dut.
Orduan argi duzu...
ez dira Five Points-era egon.
Vittoria, hain atsegina izango bazenu
Calloway jaunaren txapela lortzeko moduan.
"Ratoiek ere hobeto dute". Theodore Calloway-ren eskutik.
Azken hilabeteotan,
begi iluneko moja talde bat,
Cabrini izeneko emakume ahul batek zuzenduta,
sartzeko arriskua hartu dute
zenbait leku debekatu
bertan poliziak ere ez dira ausartzen sartzen.
Haur bakoitzari,
Cabrinik promesa bat egiten du,
"Laster ohe bat izango dugu zuretzat".
Ume hauek etxera etorriko dira gurekin gaur gauean.
Ingelesez ikasten dute,
beraz, amerikar herritar izan daitezke,
handiak,
orain bizi diren lurraldeaz harro.
... gobernuak babestuta egongo da beti.
Eta italieraz abesten dute,
beraz, harro egon daitezke etorritako lurraldeaz.
Nafarro hauek imbutzen ditu
gurasoek inoiz ezagutu ez zuten duintasunarekin.
Haur hauek dituzten zauriak sinesten baititu
maitasunaren bidez bakarrik senda daiteke,
eta bihotzaren heziketa baten bidez.
Hartu kasua
axola txikiarena
kalean aurkitu zuten gorpua
Cabriniren umezurtz batek.
Inork ez zuen aurrera egin neskaren familia gisa,
beraz, Cabrini eta bere seme-alabek berea bezala aldarrikatu zuten.
Irakurle agurgarria,
New York hildakoen gainean eraikia dago.
Bere errail indartsuak,
bere tunelak...
bere kale distiratsuak,
guztiak etorkinen hezur-oinarri baten gainean daude ezarrita.
Hezur hau ez al da gurea ere?
Ez al ginen guztiok etorkin gisa iritsi?
Ez al diegu haur horiei zor -- gure seme-alabei
-- arratoi batena baino bizitza hobea?
Irakurle agurgarria,
nolako New York nahi dugu?
Udalak irudikatu zuena,
non italiarra ahotsik gabekoa den,
txaboletan koarentena?
Edo Cabrinik imajinatzen duen New York nahi dugu...
non italiarra gure berdina den duintasunean,
eta haien seme-alabek bizitzeko aukera dute?
Cabrini: Hemen.
Concetta: Oh, baina artzapezpikuak ez al zuen esan...
Artzapezpikuak hemen eske ez egiteko agindu zigun.
Cabrini: Beraz, ez dugu egingo.
Horren ordez hemen biziko gara.
Beraz, ez zuen zure baimenik behar.
Ez da horrela funtzionatzen du.
Beraz, emakume bati bultza egiten utzi diozu,
emakume italiarra.
--Horrela daramazu zure Eliza?
Upper West Side osoa daukat
eztarritik behera igotzen.
Leihotik begiratzen dute,
eta zer ikusten dute?
Azal marroizko zikinen olatu bat
beren kalean desfilatzen,
moja batekin
beren gaitero gisa.
Baina ez zaitez oker,
hau ez da auzo bati buruz.
Hau New York-i buruzkoa da.
Hau nahi dugun New York motaren ingurukoa da.
Gure New York-i buruz.
Oparotasunaren argia.
Nonbait, nolabait,
marra bat marraztu behar da.
Ba ni artzaina naiz, alkate jauna.
Eta, beharbada deseroso,
italiarrak nire artaldearen artean daude.
Eta Crown Heights-eko jendea
eta Corcoran's Roost,
ez al daude zure artalde artean?
Ez al litzateke pena izango
pertsona on horien guztien artean baimen gutxi batzuk lortuko balira
eta merezi duten eliza berriak?
Eta ume irlandar horiek guztiak
beren hiriko diru-laguntzetan,
nire diru-laguntzak
—Batzuei utziko diegu
puffed-up ‘dago’ nun
hori guztia oztopatu?
Zu bezalako artzain bat,
artzain ona...
badaki non dauden bere ardiak.
Behetik gora, Zure Grazia.
Oh etorri orain...
Irlandako gizon ona zara, behetik gora.
Hennessy inspektorea, Etxebizitza Saila.
Concetta: Agian ikasgelak erakutsiko dizkizut, inspektore...
Ados...
Zorionak,
14 hiri-kode hautsi dituzu
eta 71 ume bete zituzten
20 lagunentzako egokia den espazio batean.
Italiarrei gertu egotea gustatzen zaie.
Osasungaitza da.
Orduan, ziur aski, ikuskatu nahiko zenuke
lehen bizi ziren sotoak.
Egin nahiko nukeena zure krimenari eustea da
eta zure zikinkeria auzo honetatik.
Zein delitu?
Zazpi egun dituzu aldaketa guztiak egiteko
eta ordaindu isun guztiak edo berehala kaleratuko zaituzte.
Garai hartan,
Bost puntura itzuli zaitezke,
ontziratu itzazu han sardinzark kupel batean bezala.
Desobedientzia zuzenean jokatu duzu, Ama.
Estatubatuarrak ez eskatzeko agindu zidaten,
eta ez nuen egin.
Amerika etorri zitzaidan.
Ai, hori adimena da.
Baina uretara joan zara
oso sakonak dira zuretzat.
Agian berriro korrika egin dezakezu paperetara,
beharbada isunak ordaintzeko nahikoa bildu dezakezu,
baina Alkateak zu ateratzeko modua aurkituko du
-- bere arraunak landatu behar baditu
hildako bat zure patioan, aterako zaitu
-- eta zure seme-alabak berehala itzuliko dira zabortegira.
Orain, ez dut hori zuk baino gehiago ikusi nahi.
Beraz, proposamen bat daukat.
Jesuitak hemendik iparraldera dagoen jabetza bat daukate,
deskontuarekin alde egiteko prest egongo liratekeen bat,
baina arrazoi zuzenagatik bakarrik.
Hamabost hektarea daude,
Hudson-eko ikuspegiak, eta jolasteko gela.
Badakizu ezingo nukeela hau ordaindu.
Zenbat ordaindu dezakezu?
Niri burla egitera etorri al zara...?
Utzidazu horrela galdetzen
-- zenbat daukazu orain zure banku-kontuan?
Bederatziehun hamasei dolar eta hamabi zentimo.
Gehienetan zentimoak.
Dei diezaiogun mila,
Aldea txikituko dut.
Eta jesuitek, onartuko dute, baina...
jabetzak badu...
Tira, erronka bat da.
Beraz, zer esan besterik ez dugu eztabaidatzen
han gauden bitartean, ala?
Hmm?
Ba...?
Hemen lurperatuko naute.
Ba al zaitut bagoian?
Gotzaina: Bai, horiek dira putzuak.
Esan bezala, erronka bat dago.
Cabrini: Ez dago urik? Bat ere ez?
Jesuitek diru asko gastatu zuten bila.
Baina 300 gizon zituzten.
Asko gehiegi putzurik gabe laguntzeko.
Zure zenbakiak baxuak mantentzen badituzu,
agian bide bat aurki dezakezu.
Jesuitek porrot egin zuten.
Horrek ez du esan nahi egingo dugunik.
Cabrini: Jesuitak hemen zulatu zuten,
eta hegoaldean.
Beraz, iparraldetik hasiko gara.
Hamabost metrotik behin zulatzen zuten,
hamar metrotik behin zulatu beharko dugu.
Umilia, ezarri bi txanda,
eta egin hegoaldera.
Haur nagusiek ere lagundu dezakete
klasetik libre daudenean.
Bitartean, ibaia guretzat lan egingo dugu.
Nirekin bat egin nahi?
Jarrai ezazu estu.
Ama!
Norbait behar dut Karmel mendira joateko.
Orain! Esan morfina eta kloroformoa behar ditudala!
Eta medikuak!
Kontzertua.
Concetta: Ordaindu dezaket, mesedez.
Erizaina: Ez gara hornidura denda bat.
Baina laguntza behar dugu!
Barkatu. Ezin dugu lagundu.
Medikuak behar ditugu! Mesedez!
Jendea hiltzen ari da!
Murphy doktorea: Eztandak Morelli ertzetik bultzatu zuen.
Esan dezakedanez,
ospitalearen porrot eginda.
Itxi, Italiara itzultzeko asmoa du.
Baina ospitale hori behar dute.
Hiltzeko lekua besterik ez bada ere.
Gutxi gorabehera horregatik etorri naiz.
Badakit eroa dela pentsatzea ere...
baina norbaitek aurrera aterako balu...
zu izango zinateke.
Ontziz ontzi bizi gara, Murphy doktorea.
Ezingo nuke ospitale bat hartu.
Hona hemen egia hotz gogorra.
Hori Mt. Carmel ospitalea izan balitz,
Enzo bizirik egongo zen.
Gizon horietako askok egingo luketen bezala.
Nire bazkaria ordu eta berrogeita hamahiru minutu barru hasten da,
arrazoi guztiak zerrendatzeko denbora nahikoa ez dudala
banku honek ez dio inoiz mailegurik emango begiratzen duen inori,
zu bezala usaintzen, ibiltzen edo hitz egiten du.
Nire baimena eskatzen baduzu,
Ez zaitut geldituko.
Nire aholkua eskatzen ari bazara,
Ero zaunka ari zarela uste dut.
Zergatik kontuan hartu ere?
Jendea hil zelako ez lukeela izan behar.
Nola lo egin dezakegu hori jakinda?
Finantzaketa behar dut.
Amerikarren partetik!
Ez.
Lagundu al dizut?
Hemen nago signore DiSalvo ikusteko.
Barkatu baina DiSalvo jauna
ez du gonbidatu gabeko gonbidaturik onartzen.
Ziur ez duela axola!
Amerikarrei, Verdi handiari, Pucciniri,
Michelangelo, DaVinci,
gauza bat dira.
Gizonak tunelak zulatzen,
medikurik gabe hiltzen,
gizon hauek oso bestelakoak dira.
Gizon gizajoak,
Siziliatik,
zinen bezala.
Erakutsi behar diogu Amerikari guztiok duintasun handiko pertsonak garela.
Benetan garen bezala.
Baina beldur naiz
Ez dut zure abenturan parte hartuko.
Orain, barkatuko badidazu
Operara joateko ordua da.
Hau zure jendeari laguntzea da...
Inoiz ez naiz berandu iritsi antzerkira
eta gaurkoa ez da lehena izango.
Baina ulertu behar duzu, hau ez da besterik ezin duzun arazoa...
Ez ez ez.
-- ulertu behar duzu.
Ez dut sekula parte hartuko inongo egitasmotan
horrek dakar... eliza.
Erakutsi.
Arratsaldean George.
Cabrini: Murphy doktorea. - Bai.
Une bat izan al dezaket?
Inork ez du inbertituko huts ospitale batean,
garai batean burdel izan zen arratoiez betetako eraikin batean.
Baina horrelako ospitale bat aurki genezake, handia.
Nola hasiko ginateke?
Benetako eraikin bat beharko genuke
eragin handiko gizonez osatutako administrazio kontseilua,
etorkinen semeak ere badira
-- Irlandarra, poloniarra, judua.
Aurkeztuko al didazu horrelako gizonak?
- Nire aita Irlandatik hona etorri zen errailak lantzera.
Eskulan merkea,
botatzeko,...
ponpagune horretan italiarrak bezalaxe.
Uste dut hona itsasontzi batean etorri den edonor, edonor,
Esku bat zor diet.
Ama Cabrini bezala.
Itsasontzitik jaitsi nintzenean,
jaunak, duela ez hainbeste,
Nire hiztegian ez zeuden hitzak ikasi behar izan ditut.
Dago. Guinea pig.
Hain mespretxuz, halako gorrotoz esandako hitzak,
labana bezala mozten dutela.
Zure aitak lehen aldiz hona etorri zirenean
ez al zuten hitzak ere ikasi behar
hala nola, Kike, Mick, Polack?
Eta orain ere,
auzo eder honetan --
ez al duzu oraindik entzuten
zure bizkarrean xuxurlatu dira izen horiek?
Izen horiek hartzeko eskatzen dizut, eta ospitale bihurtzeko.
Etxebizitza hau erostea proposatzen dut
eta 400 oherako berritzea,
aberatsak erakartzeko adina zerbitzu finekin.
Hemen irabazten ditugun kuotak,
beharrak finantzatzeko erabiltzen dugu
ezer ez duen etorkinarena.
Nor ere sendagile onenek artatuko duten,
Amerikak ikasi dezan
Kike eta Polack eta harategiko haragia baino gehiago gara.
Baina dirurik ere ez duzu
Bost puntutan ospitaleari eusteko.
Hasi eginkizuna eta bitartekoak etorriko dira.
Misio hau gauean hasiko da,
gela honetan,
zuekin, jaunak...
edo ez da batere hasten.
Jaunak, denak ezagutu al zarete?
Eskerrik asko hemen egoteagatik.
Ikus dezakezunez...
...pediatria.
Murphy doktorea: ...eta Abramsek konpromisoa hartzen badu
Ez dut arrazoirik ikusten bere lankideek
ez luke berdin jarraituko.
Ez dio koxkorrik jarriko guztirakoari, baina...
hasiera bat da.
Murphy doktorea...
ea bere bahiari beste zero bat gehitzen diozun.
200 daude hemen.
Eta aste honetan etorritako konpromisoekin,
da... 617-
Oh ez! Mesedez, ez nazazu kartzelan sartu. Mesedez!
Ez, kartzelarik ez! Komunak garbitzeko behar zaituzte.
Gizona 1: Dirua hartzen diozu ume bati?!
Ertzaina: parkea garbitzeko garaia!
Alde, Dagos!
Zoaz, zoaz!
Atxilotuta zaude.
Jenkins: Beno,
Alkatearen izenean,
New York-ek inoiz egingo duen azken aldia izango dela agintzen dizut
Italiako Jaialdi bat ikusi.
Isunak, zure atxiloketaren unean bertaratutakoak barne,
3.111 dolar,
horixe gertatzen da bildu dugun kopurua.
Zure zorte eguna da.
Alkatearekin hitz egin behar dut.
Jenkins: Oh al duzu?
Cabrini: Diru hau pobreena da!
Alkatearekin hitz egingo dut, signore!
Nor demontre zarela uste duzu?
Emakume bat naiz!
Eta ni italiarra naiz!
Eta zu bezalako gizontxoekin bukatu dut!
Kakahuete baten tamainako bihotzekin!
Jenkins: Rentschler ofiziala!
Itsuegia egia ulertzeko!
Guztiok gizakiak garela jakitea!
Denok berdinak gara!
Jainkoaren seme-alabak!
Eta zure arriskuan baztertzen gaituzu!
Jenkins: ofiziala,
mesedez eskoltatu Guinea hau
Bera dagokion Five Points-era itzuli.
Cabrini: Ni neu ibil naiteke!
Gotzaina: Abisatu dizut!
Baina anbizioak itsututa zaude!
Anbizio biluzia!
Niri desobeditzea aukeratu zenuen
eta orain zure ekintzak
Artzapezpikutzaren arazo bihurtu dira,
eta nire ardurapean dauden arimak!
Ez didazu aukerarik utzi
baina zure erakundeak jakinarazteko
desegin behar dira,
eta zu eta zure arrebak Italiara itzuliko zarete.
Ziurtatzen dizut
Artzapezpikutza hori
zure sailak modu egokian kudeatuko ditu.
Nire seme-alabak esan nahi duzu.
Amaitu da zure eginkizuna, ama.
Nire eginkizuna apenas hasi da.
Ama Cabrini-
Nire etxeak suntsitzeko eskatzen didazu
eta itzuli Italiara gaizkile bat bezala.
Atxilotu egin zintuzten, ezta?
Arazo hau ehun urte barru gurekin izango da.
Ez du balio zeure burua lan egitea
aldatu nahian hiltzera.
Gauza batzuk ez dira inoiz aldatzen.
Barka iezadazu zu bezala pentsatzeko indarrik ez badut.
Tira, hala ere, italiarrak
zu gabe bizirik iraun,
eta nolabait hala jarraituko dute.
New York utzi eta ez duzu inoiz itzuliko.
Hau obedientzia agindu bat da.
Cabrini: Obedientzia agindu bat da, eta bete egin behar da.
Corriganek 30 egun eman zizkigun,
Horiek erabiltzeko asmoa dut.
Nire faltan, Concettak New Yorkeko operazio guztiak kudeatuko ditu.
Kontrakoa entzun arte,
hasitako lanarekin jarraituko dugu.
Amak dioen bezala, denbora asko dugu Zeruan atseden hartzeko.
Beraz, itzul gaitezen lanera.
Bizirik gara...
ez al gara?
Gara.
Zurekin eramango ninduke?
ausartak gara,
edo hiltzen gara.
Gotzaina: Ama Cabrini!
Cabrini: Zure Grazia.
A ze ohorea gu agurtzera etorri zarela.
Al dezaket?
Ez eskerrik asko. Kudeatu dezaket.
Arreba.
Gotzaina: Mutikoa nintzela,
-Saloi batean eseriko nintzen
-Nire aitarekin eta bere lagunekin.
-Denak Irlandatik etorri berriak, denak analfabetoak.
Eta
whiskyak nire aita jo zuenean,
pintuko ninduen
bere begi urdinekin eta esan:
"Entzun iezadazu, Mikey mutila,
gure belaunaldia
Croton presa zaharretik tunel odoltsu osoa zulatzen ari da.
Beraz, mutilok txorrotatik ur freskoa edan dezakezue.
Eta ez ahaztu”.
Beno, ez nuen inoiz ahaztu.
Mesedez, ez pentsa ulertzen ez dudala.
Edo mailaren batean ez dudala
miretsi egiten ari zarena.
Baina mesedez, jakin ezazu, ama,
adarren habia kolpatu duzula.
Eta ez nik ez Aita Santuak
etor daitekeenetik babes dezakezu.
Egun on, Merton jauna.
Francesca Cabrini.
Hasiko al gara?
Langileen erdiak, noski, italiarrak izan behar dira.
Italian? Ez, ez, ez. Barkatu, arreba.
Erroma eraiki genuen, ziur nago ospitale bat eraiki dezakegula.
Beldur naiz-
Ez da negoziagarria.
Eta langile guztiak --italiarrak barne--
soldata bera jaso behar du.
Ikusiko dugu Murphy doktoreak zer dion horri buruz.
Esan bezala egin beharko duzu, Merton jauna.
Eta hemendik aurrera, ahizpak eta biok hemen lo egiten dugu.
Ez, ez Salbatzaile...
Mesede bat dut galdetzeko, Calloway jauna.
Cabrini: Alkatea ikusiko dut.
Orain, Jenkins jauna.
Ez duzu inoiz alkatea ikusiko.
Calloway jaunak lehen orrialdeko istorio bat nahi du.
Eta Ama da eusten dion bakarra.
Beraz, berak esaten duen bezala egingo nuke.
Jenkins: Alkate jauna.
Ama Cabrini.
Cabrini: Zure ohorezkoa.
Non dago Calloway?
Cabrini: Alkatearekin bakarrik hitz egin nahiko nuke, Jenkins jauna.
- Badakizu zergatik nagoen hemen, alkate jauna?
Alkatea: Gutxienez ez.
Badakizu nire obrako sutearen berri?
Alkatea: Sute guztien berri izango banindute...
Sutea izan zen.
Detektibe Unitatea hirugarren solairuan dago.
Ba al dago beste zerbaitetan lagundu dezaket?
Cabrini: Bizitzak ia galdu ziren...
Eta sinesteko prest nago
hori egin zuenak
lekua hutsik zegoela pentsatu zuen.
Kontuz, ama.
Ez nago hemen salatzeko.
Calloway jaunak, ordea, bere ideiak ditu.
Uste dut moja batek mehatxatzen nautela.
Cabrini: Calloway jauna bada...
Calloway jauna seme puta gezurra da!
Cabrini: Calloway jauna lagun bat da.
Nork poztuko luke zure laguntza jarri duzula entzuteak
nire ospitalearen atzean
eta lan ona-
Ai, ez, ez, ez!
Uste baduzu hemen sartuko zarela eta esan iezadazu...
Ospitale onena nahi dut!
Zure herriarentzat
eta niretzat!
Ai, zer usteldura!
Cabrini: Pentsa dezakezu animalia alferrak eta zikinak garela,
baina noizbait, uste baino lehenago,
italiar bat egongo da bulego honetan!
-Eta ez du garbituko!
-Berak zuzenduko du New York.
"Dago" horietako gehienak direlako
jada amerikarrak dira!
Hauteskunde bat datoz, ezta?
- Laguntza nire lana orain,
eta haien leialtasuna izango duzu.
Hori agintzen dut.
Eta ezin badut zure laguntzarik izan,
Zure babesarekin konformatuko naiz.
Calloway jauna oso pozik egongo da hori entzutean,
Bost puntuko boto-emaileek bezalaxe.
Eta honetan berria zinela uste nuen.
Bai mesedez.
Orain, jakin behar dut hau sute guztien amaiera dela,
edozein motatakoa.
Eta prest nago zure hitza hartzeko,
gizon ona zarelako,
eta gizon onek ez diote gezurrik esaten monjei.
Pena da emakumea izatea, Ama.
Gizon bikaina izango zinen.
Ez, alkate jauna.
Gizonek ezingo lukete inoiz egin guk egiten duguna.
Theodore Calloway-ren "Itxaropenaren inperioa".
Nire lagun maitea, Frances Xavier Cabrini,
New Yorkera heldu zen maleta txiki batekin besterik gabe
eta ahizpa batzuk --
eta bere garaiko ekintzaile handietako bat izatera iritsi zen.
Bere lehen ospitalea...
polemikaren kearen artean eraikia --
laster New York osoko onenetakotzat hartu zuten,
eta harrotasun eta sendabide iturri izan zen
eta nazio guztietako etorkinentzako itxaropena.
Cabrini eta bere ahizpek ehunka sortu zituzten
ospitaleen, umezurztegien, eskolen,
eta mundu osoko laguntza zentroak...
kontinente guztietan...
Txinan sakoneko erakundeak barne.
Ongintzazko inperiorik handiena izan zen
munduak inoiz ezagutu zuen --
horren pareko lorpena
edozein Rockefeller edo Vanderbilt.
Eta bere erakunde guztiak emakumeek zuzentzen zituzten.
Cabrinik heriotzari aurre egiten jarraitu zuen
67 urte arte.
Bere umezurztegi handian lurperatu zuten
Hudson gainetik,
berak iragarri zuen bezala.
Kanonizatu egin zuten
Vatikanoko San Pedro basilikan.
Plaza handia --
bertan zehar bakarrik ibili zen
hainbeste urte lehenago -
lehertzeraino beteta zegoen.
Cabrini besoak bildu zituen bezalaxe
ahaztutako etorkinaren inguruan,
Amerikak beretzat hartu zuen orain.
Bere omenez ospakizun bat egin zen
Chicagoko Soldier Field,
beste ehunka mila, berriz
herrialde osoko irratietan entzuten zen.
Cabrini estatubatuar lehen santua izan zen,
eta etorkin guztien zaindaria da.
Eta orain ere eskatzen digu galdetzeko...
nolako mundua nahi dugu?
Eta zer egingo dugu hori lortzeko?