Vrouw: Oh lieve,
Man: Van de stoep af.
Excuseer mij?
Zie je dat ik met iemand praat?
Ik begrijp je niet.
Frank: Ga naar een ziekenhuis dat Italianen opneemt!
Kom op,
Smerige kleine Dago, laten we gaan! Uit!
Politieagent1: Waar is je vader? Heeft u nog meer familie?
Politieagent2: Johnny, verspil je tijd niet --
Die apen begrijpen er niets van.
Nog twee dagen en ze is in het pottenbakkersveld.
New York.
En vanaf nu, mijn zusters, spreken wij Engels.
We worden in de haven begroet door een priester genaamd Morelli.
Hij kan zijn weeshuis in Five Points niet langer beheren,
zodat wij het in bezit zullen krijgen,
en geef de verlaten kinderen de liefde die ze zo hard nodig hebben.
Als we een imperium van hoop willen opbouwen,
mijn zussen,
het lijkt erop dat we eerst New York moeten veroveren.
En dus beginnen we.
We hebben lang genoeg gewacht.
Pardon, hoeveel voor Five Points?
Ga op dit uur niet naar Five Points.
Alstublieft meneer. We weten het niet...
Het spijt me.
Open je ogen.
Bekijk alles.
Dit is wie we komen dienen.
Hoi!
Francesca Cabrini.
Welkom in Amerika.
Man 1: meteen smerig,
-ze blijven maar komen.
-We moeten ze allemaal terugsturen.
Naar wie kijk je, cavia?
Man 2: Kom op. Laten we gaan.
Bisschop: Als u zegt dat er een Italiaans probleem is,
- Dan is dat zo.
- Een hele grote!
-Nu, ik... Het is niet veilig --
niet voor jou, niet voor jouw afdelingen.
Het spijt me vreselijk
dat je de Atlantische Oceaan over voer om het te horen,
maar dat is mijn brief in het kort.
Cabrini: Dan beschouw ik het als een geweldig teken,
Ik heb het niet ontvangen.
Omdat ik blijf.
Ah.
Nou, euh...
Bisschop: Ik heb mijn beslissing genomen,
dus ik ben bang dat er geen keus is
maar dat jij op een boot stapt en naar huis gaat.
Nu, mijn kantoor
helpt u graag verder
bij het regelen van een stoomboot, als dat zou kunnen...
Cabrini: Ik ben hierheen gestuurd door de paus.
Ik zou hem niet willen teleurstellen.
Hm.
Natuurlijk ben ik blij dat de paus u het beste wenst.
Maar weet alsjeblieft dat ik door Hem bekrachtigd ben
om beslissingen te nemen voor het aartsbisdom
geheel zoals mij goeddunkt.
Dus als je in New York wilt blijven
het is alleen maar omdat ik het toesta.
Is dit duidelijk?
Goed...
Dit zou prima moeten zijn.
Concetta: Kijk, moeder.
Deze.
Maar dit is ook leuk en het kost minder.
Wij besparen op andere dingen.
Onze kinderen verdienen het beste.
Ze zullen het merken.
Mijn longen zijn erg aangetast.
Ik weet.
Hoe zeg je dat?
Post-tuberculosesymptomen...
We kunnen Engels spreken, dokter Murphy.
Ik heb de praktijk nodig.
Je hebt geluk dat ik hier vanavond was.
Ik doe slechts af en toe vrijwilligerswerk.
Dr. Murphy: Ik neem aan dat u uw prognose kent.
Ik ben bang dat het niet vrolijk is.
De dokters vertellen mij vijf jaar.
In mijn ervaring... twee,
misschien drie.
-Vijf zou een wonder zijn.
In dat geval,
Ik zou aan het werk moeten gaan.
-Als je maar rust, moeder.
Als je nog een aflevering als deze hebt...
het zou heel goed het einde kunnen betekenen.
Concetta: Ze is hier.
Maak je geen zorgen over mij.
Er zal een tijd zijn...
Er zal een tijd komen dat ik weg ben.
Daarom moet je leren
om je angsten onder ogen te zien,
om niet zomaar door te gaan
maar om te leiden.
En om te demonstreren
je kunt alles,
alle dingen in Hem die ons sterkt.
Of ik er nu ben of niet.
Dit is een prachtige plek om te wonen.
Nu moeten we het vullen met kinderen.
Enzo, Paulo...
Wees voorzichtig, moeder, anders zal deze plek je levend opeten.
En hoe lang ben je in Amerika?
Een paar weken.
Jenkins: Dan neem ik aan dat u verontschuldigd kunt worden
omdat je niet wist dat de stad New York
is niet gericht op het verlenen van hulp
aan mensen van...
...de Latijnse overtuiging.
Natuurlijk wens ik je het beste in al je...
Is dit
het besluit van de burgemeester
of is het van jou?
Sorry?
Ik bespreek dit liever met de burgemeester,
als je het niet erg vindt.
Bisschop: Het aartsbisdom kan u eenvoudigweg niet toestaan
om geld aan te vragen bij het stadhuis.
Omdat ik Italiaans ben?
Het aartsbisdom heeft vele jaren gewerkt,
om de steun te verdienen van de hoogste echelons van deze stad.
Ik zal dat niet in gevaar brengen.
Ik heb je hulp nodig.
Ik heb een weeshuis nodig met meer ruimte,
waar mijn kinderen kinderen kunnen zijn,
en ik hoef me geen zorgen te maken
dat een pooier ze in het gezicht zal slaan.
Oke.
Dit is alles wat ik kan doen.
Eenmalige bijdrage per jaar.
Dat zou een beetje moeten helpen.
Maar sta mij toe om mezelf duidelijk te maken,
Jij
mogen geen geld vragen aan welke Amerikaanse instelling dan ook...
of welk Amerikaans individu dan ook.
Ik wil niet dat je op jouw manier smeekt
door de Upper West Side.
U mag uitsluitend contact opnemen met Italianen.
Je vraagt ​​het mij
de behoeften van arme Italianen financieren...
volledig van verarmde Italianen.
Ik geef je een bevel, moeder.
Het probleem is dat ik artikelen moet schrijven die mensen lezen.
Weten mensen het
dat in Amerika, de grootste natie op aarde,
ratten hebben het beter dan de kinderen van Five Points?
Ik betwijfel dat oprecht.
Dan heb je duidelijk...
Ik ben niet naar Five Points geweest.
Vittoria, als je zo vriendelijk wilt zijn
om de hoed van meneer Calloway te bemachtigen.
“Zelfs ratten hebben het beter.” Door Theodore Calloway.
De afgelopen maanden is
een groep nonnen met donkere ogen,
geleid door een zwakke vrouw genaamd Cabrini,
hebben het risico genomen om binnen te komen
bepaalde verboden plaatsen
waar zelfs de politie niet binnen durft te komen.
Aan ieder kind,
Cabrini doet een belofte,
‘Binnenkort hebben we een bed voor je.’
Deze kinderen komen vanavond met ons mee naar huis.
Ze leren in het Engels,
zodat ze Amerikaanse burgers kunnen zijn,
geweldige,
trots op het land waar ze nu wonen.
...zal altijd beschermd worden door de overheid.
En ze zingen in het Italiaans,
zodat ze trots kunnen zijn op het land waar ze vandaan komen.
Ze doordrenkt deze schipbreukelingen
met een waardigheid die hun ouders nooit hebben gekend.
Want zij gelooft in de wonden die deze kinderen dragen
kan alleen genezen worden door liefde,
en door een opvoeding van het hart.
Neem de zaak
van de kleine waif
wiens lichaam op straat werd gevonden
door een van Cabrini's weeskinderen.
Niemand trad naar voren als familie van het meisje,
dus Cabrini en haar kinderen claimden haar als hun eigendom.
Beste lezer,
New York is gebouwd op de doden.
Haar machtige rails,
haar tunnels...
haar glanzende straten,
ze zijn allemaal op een fundament van immigrantenbeen geplaatst.
Is dit bot niet ook van ons?
Zijn we niet allemaal als immigranten aangekomen?
Zijn we deze kinderen, onze kinderen, niets verschuldigd?
-- een leven beter dan dat van een rat?
Beste lezer,
Wat voor New York willen we?
Degene die het stadhuis had bedacht,
waar de Italiaan stemloos is,
in quarantaine geplaatst in sloppenwijken?
Of willen we het New York dat Cabrini zich voorstelt --
waar de Italiaan onze gelijke in waardigheid is,
en hun kinderen een kans hebben om te leven?
Cabrini: Hier.
Concetta: Oh, maar zei de aartsbisschop niet...
De aartsbisschop beval ons hier niet te bedelen.
Cabrini: Dus dat doen we niet.
In plaats daarvan gaan we hier wonen.
Dus ze had jouw toestemming niet nodig.
Dat is niet precies hoe zij te werk gaat.
Dus je liet een vrouw je heen en weer duwen,
een Italiaanse vrouw.
--Is dat hoe u uw kerk leidt?
Ik heb de hele Upper West Side
door mijn keel klimmen.
Ze kijken uit hun raam,
en wat zien ze?
Een golf van vuil met een bruine huid
paraderend door hun straat,
met een non
als hun rattenvanger.
Maar vergis je niet,
dit gaat niet over een buurt.
Dit gaat over New York.
Dit gaat over het soort New York dat we willen.
Over ons New York.
Een baken van welvaart.
Ergens op een of andere manier,
er moet een lijn worden getrokken.
Nou, ik ben een herder, meneer de burgemeester.
En misschien ongemakkelijk,
de Italianen behoren tot mijn kudde.
En de mensen van Crown Heights
en Corcoran's Roost,
behoren ze niet tot uw kudde?
Zou het niet een schande zijn
als er een paar vergunningen tussen al die goede mensen zouden komen
en de nieuwe kerken die zij verdienen?
En al die Ierse kinderen
op hun stadssubsidies,
mijn subsidies
– gaan we er een paar laten?
opgeblazen 'is' hier
dit allemaal in de weg staan?
Een herder zoals jij,
een goede herder...
hij weet waar zijn schapen thuishoren.
Van onderop, Uwe Genade.
O, kom nu -
Je bent een goede Ierse man, van onderop.
Inspecteur Hennessy, afdeling Huisvesting.
Concetta: Misschien kan ik u de klaslokalen laten zien, inspecteur...
Oké...
Gefeliciteerd,
je hebt 14 stadscodes gebroken
en 71 kinderen gevuld
in een ruimte geschikt voor 20 personen.
Italianen blijven graag dichtbij.
Het is onhygiënisch.
Dan wil je vast en zeker een kijkje nemen
de kelders waar ze vroeger woonden.
Wat ik wil dat je doet, is je misdaad behouden
en je vuiligheid uit deze buurt.
Welke misdaad?
U heeft zeven dagen de tijd om alle wijzigingen door te voeren
en betaal alle boetes, anders wordt u onmiddellijk uit uw huis gezet.
Hoe laat,
je kunt teruggaan naar Five Points,
stop ze erin als haringen in een ton.
Je hebt in directe ongehoorzaamheid gehandeld, moeder.
Ik kreeg de opdracht geen Amerikanen te werven,
en dat deed ik niet.
Amerika kwam naar mij toe.
Dat is slim.
Maar je bent in wateren terechtgekomen
die veel te diep voor je zijn.
Misschien kun je nog eens naar de krant rennen,
misschien kun je genoeg inzamelen om de boetes te betalen,
maar de burgemeester zal een manier vinden om je eruit te krijgen
- als hij zijn rowdiesplant moet hebben
Als er een lijk in je tuin ligt, haalt hij je eruit
- en uw kinderen belanden meteen weer op de vuilnisbelt.
Ik wil dat net zo min zien als jij.
Ik heb dus een voorstel.
De jezuïeten bezitten een landgoed net ten noorden van hier,
eentje waar ze met korting afstand van willen doen,
maar alleen voor de juiste zaak.
Er is vijftien hectare,
uitzicht op de Hudson en ruimte om te spelen.
Je weet dat ik dit onmogelijk zou kunnen betalen.
Hoeveel kan jij je veroorloven?
Kom je mij uitlachen...?
Laat ik het op deze manier vragen
- Hoeveel staat er momenteel op uw bankrekening?
Negenhonderdzestien dollar en twaalf cent.
Meestal centen.
Laten we het duizend noemen,
Ik zal het verschil bijbetalen.
En de jezuïeten zullen het accepteren, maar...
het pand heeft wel een bepaalde...
Nou, het is een uitdaging.
Dus wat dacht je ervan als we het gewoon bespreken
dat terwijl we daar zijn, zullen we?
Hm?
Goed...?
Ik zal hier begraven worden.
Mag ik je ontmoeten bij het rijtuig?
Bisschop: Ja, dat zijn de bronnen.
Zoals ik al zei, er is een uitdaging.
Cabrini: Er is geen water? Helemaal niet?
De jezuïeten gaven veel geld uit aan zoeken.
Maar ze hadden 300 man.
Veel te veel om zonder waterput te onderhouden.
Als je je cijfers laag houdt,
misschien kun je een manier vinden.
De jezuïeten faalden.
Dat betekent niet dat wij dat ook zullen doen.
Cabrini: De jezuïeten hebben hier gegraven,
en aan de zuidkant.
We beginnen dus vanuit het noorden.
Ze groeven elke vijftien meter,
we zullen elke tien meter moeten graven.
Umilia, zet twee ploegen op,
en werk je een weg naar het zuiden.
Ook de oudere kinderen kunnen helpen
als ze vrij zijn van les.
In de tussentijd laten we de rivier voor ons werken.
Wil je meedoen?
Houd dat strak.
Moeder!
Ik heb iemand nodig die naar Mount Carmel gaat.
Nu! Vertel ze dat ik morfine en chloroform nodig heb!
En dokters!
Concetta.
Concetta: Ik kan betalen, alstublieft.
Verpleegster: Wij zijn geen voorraadwinkel.
Maar we hebben hulp nodig!
Sorry. Wij kunnen niet helpen.
We hebben dokters nodig! Alsjeblieft!
Er gaan mensen dood!
Dr. Murphy: De explosie duwde Morelli over de rand.
Voor zover ik kan zeggen,
het ziekenhuis is failliet.
Hij is van plan het te sluiten en terug te gaan naar Italië.
Maar ze hebben dat ziekenhuis nodig.
Ook al is het maar een plek om te sterven.
Dat is min of meer waarom ik ben gekomen.
Ik weet dat het gek is om er zelfs maar aan te denken...
maar als iemand het zou kunnen proberen...
jij zou het zijn.
We leven emmer voor emmer, Dr. Murphy.
Ik zou onmogelijk een ziekenhuis aankunnen.
Hier is de koude, harde waarheid.
Als dat het Mount Carmel Hospital was geweest,
Enzo zou nog leven.
Net als een groot deel van die mannen.
Mijn lunch begint over een uur en drieënvijftig minuten,
lang niet genoeg tijd om alle redenen op te sommen
Deze bank zal nooit een lening verstrekken aan iemand die kijkt,
ruikt, loopt of praat zoals jij.
Als je mijn toestemming vraagt,
Ik zal je niet tegenhouden.
Als je mijn advies vraagt,
Ik denk dat je gek aan het blaffen bent.
Waarom überhaupt overwegen?
Omdat er mensen stierven, had dat niet mogen gebeuren.
Hoe kunnen we slapen als we dat weten?
Ik heb financiering nodig.
Van Amerikanen!
Nee.
Kan ik jou helpen?
Ik ben hier voor signore DiSalvo.
Het spijt me, maar meneer DiSalvo
accepteert geen ongenode gasten.
Ik weet zeker dat hij het niet erg zal vinden!
Voor Amerikanen: de grote Verdi, Puccini,
Michelangelo, DaVinci,
ze zijn één ding.
De mannen graven tunnels,
sterven zonder dokter,
deze mannen zijn heel anders.
Arme mannen,
uit Sicilië,
zoals jij was.
We moeten Amerika laten zien dat we allemaal waardige mensen zijn.
Zoals wij dat ook zijn.
Maar ik ben bang
Ik zal niet deelnemen aan jouw avontuur.
Als u mij nu wilt excuseren
Het is tijd dat ik naar de Opera ga.
Dit gaat over het helpen van je mensen...
Ik ben nog nooit te laat in het theater geweest
en vandaag zal niet de eerste zijn.
Maar je moet begrijpen dat dit geen kwestie is die je zomaar kunt...
Nee nee nee.
-- je moet het begrijpen.
Ik zal nooit aan welk programma dan ook deelnemen
daar gaat het om... de kerk.
Laat haar uit.
Avond George.
Cabrini: Dr. Murphy. - Ja.
Mag ik even?
Niemand gaat investeren in een mislukt ziekenhuis,
in een door ratten geteisterd gebouw dat ooit een bordeel was.
Maar we zouden een ziekenhuis als dit kunnen vinden, een geweldig ziekenhuis.
Hoe zouden we beginnen?
We hebben een echt gebouw nodig
met een raad van bestuur bestaande uit invloedrijke mannen,
die ook zonen zijn van immigranten
-- Iers, Pools, Joods.
Kun je mij aan zulke mannen voorstellen?
- Mijn vader kwam hier vanuit Ierland om aan de rails te werken.
Goedkope arbeid,
wegwerpbaar,...
net als de Italianen in dat pompstation.
Ik denk dat iedereen die hier op een boot kwam, wie dan ook,
Ik ben ze een hand verschuldigd.
Net als moeder Cabrini.
Toen ik van de boot stapte,
heren, nog niet zo lang geleden,
Ik moest woorden leren die niet in mijn woordenboek stonden.
er bestaat cavia
Woorden gezegd met zoveel minachting, zoveel haat,
dat ze net als een mes snijden.
Toen je vader hier voor het eerst kwam
moesten ze niet ook woorden leren
zoals Kike, Mick, Polack?
En zelfs nu,
in deze fijne buurt --
hoor je het nog steeds niet
Die namen die achter je rug werden gefluisterd?
Ik vraag je om die namen te nemen en er een ziekenhuis van te maken.
Ik stel voor om dit pand te kopen
en de renovatie ervan voor 400 bedden,
met diensten die goed genoeg zijn om de rijken aan te trekken.
De vergoedingen die we hier verdienen,
die we gebruiken om de behoeften te financieren
van de immigrant die niets heeft.
Die ook behandeld zal worden door de beste artsen,
zodat Amerika zal leren
wij zijn meer dan Kike en Polack en slagersvlees.
Maar je hebt niet eens het geld
om het ziekenhuis in Five Points te onderhouden.
Begin de missie en de middelen zullen komen.
Deze missie begint vanavond,
in deze kamer,
met u, heren --
of het begint helemaal niet.
Heren, hebben jullie elkaar allemaal ontmoet?
Dank voor uw aanwezigheid.
Zoals je kan zien...
...kindergeneeskunde.
Dr. Murphy: ...en of Abrams een belofte doet
Ik zie geen reden waarom zijn collega's
zou het voorbeeld niet volgen.
Het zal geen deuk in het totaal veroorzaken, maar...
het is een begin.
Dr. Murphy...
kijk of je nog een nul aan zijn belofte kunt toevoegen.
Er zijn er hier 200.
En met de toezeggingen die deze week binnenkwamen,
het is... 617-
Oh nee! Alsjeblieft, stop mij niet in de gevangenis. Alsjeblieft!
Nee, geen gevangenis! Ze hebben jou nodig om hun toiletten schoon te maken.
Man 1: Je neemt geld aan van een kind?!
Politieagent: Tijd om het park te ontruimen!
Ga weg, Dagos!
Ga, ga!
Je staat onder arrest.
Jenkins: Nou,
namens de burgemeester,
Ik beloof je dat dit de laatste keer is dat New York dat ooit zal doen
zie een Italiaans festival.
De boetes, inclusief die bij uw arrestatie,
bedragen 3.111 dollar,
Dat is precies het bedrag dat we hebben ingezameld.
Het is jouw geluksdag.
Ik moet de burgemeester spreken.
Jenkins: Oh jij ook?
Cabrini: Dit geld is van de armen!
Ik zal met de burgemeester spreken, signore!
Wie denk je wel dat je bent?
Ik ben een vrouw!
En ik ben Italiaans!
En ik ben klaar met kleine mannen zoals jij!
Met hartjes zo groot als een pinda!
Jenkins: Agent Rentschler!
Te blind om de waarheid te begrijpen!
Om te weten dat we allemaal mensen zijn!
We zijn allemaal hetzelfde!
Kinderen van God!
En u ontslaat ons op eigen risico!
Jenkins: Officier,
escorteer deze cavia alstublieft
terug naar Five Points waar ze thuishoort.
Cabrini: Ik kan zelf lopen!
Bisschop: Ik heb je gewaarschuwd!
Maar je werd verblind door ambitie!
Naakte ambitie!
Je hebt ervoor gekozen mij ongehoorzaam te zijn
en nu jouw daden
zijn het probleem van het aartsbisdom geworden,
en de zielen onder mijn hoede!
Je hebt mij geen keus gelaten
maar om u te informeren dat uw instellingen
worden ontbonden,
en jij en je zussen gaan terug naar Italië.
ik verzeker je
dat het aartsbisdom
zal uw afdelingen op de juiste manier behandelen.
Je bedoelt mijn kinderen.
Je missie is voorbij, moeder.
Mijn missie is nog maar nauwelijks begonnen.
Moeder Cabrini-
Je vraagt ​​me om mijn huizen te vernietigen
en als een crimineel terugrennen naar Italië.
Je bent gearresteerd, niet waar?
Dit probleem zal zich over honderd jaar voordoen.
Het heeft geen zin om zelf te werken
tot de dood proberen het te veranderen.
Sommige dingen veranderen nooit.
Vergeef me als ik niet de kracht heb om te denken zoals jij.
Ondanks dat, de Italianen
hebben het overleefd zonder jou,
en op de een of andere manier zullen ze dat blijven doen.
Je moet New York verlaten en nooit meer terugkeren.
Dit is een bevel van gehoorzaamheid.
Cabrini: Het is een bevel van gehoorzaamheid, en dat moet gehoorzaamd worden.
Corrigan gaf ons 30 dagen,
Ik ben van plan ze te gebruiken.
Tijdens mijn afwezigheid zal Concetta alle activiteiten in New York leiden.
Totdat we iets anders horen,
we zullen doorgaan met het werk dat we zijn begonnen.
Zoals Moeder zegt: we hebben genoeg tijd om uit te rusten in de hemel.
Laten we dus weer aan het werk gaan.
Wij zijn overlevenden...
zijn wij niet?
We zijn.
Wil je mij meenemen?
Wij zijn moedig,
of wij sterven.
Bisschop: Moeder Cabrini!
Cabrini: Uwe Genade.
Wat een eer dat je ons kwam begroeten.
Mag ik?
Nee, dank u. Ik kan het aan.
Zus.
Bisschop: Toen ik een jongen was,
-Ik zou in een salon zitten
-met mijn vader en zijn trawanten.
-Allemaal vers uit Ierland, allemaal analfabeet.
En
toen de whisky mijn vader trof,
hij zou mij vastpinnen
met zijn blauwe ogen en zeg:
'Luister naar me, Mikey jongen,
onze generatie
graaft de hele bloedige tunnel van de oude Croton Dam.
Zodat jullie, jongens, koel water uit de kraan kunnen drinken.
En vergeet het niet.”
Nou, ik ben het nooit vergeten.
Denk alsjeblieft niet dat ik het niet begrijp.
Of dat ik dat op een bepaald niveau niet doe
bewonder wat je doet.
Maar weet alsjeblieft, moeder,
dat je het wespennest hebt vernield.
En noch ik, noch de paus
kan je beschermen tegen wat kan komen.
Goedemorgen, meneer Merton.
Francesca Cabrini.
Zullen we beginnen?
Natuurlijk moet de helft van de arbeiders Italiaans zijn.
Italiaans? Nee nee nee. Het spijt me, zuster.
We hebben Rome gebouwd, ik weet zeker dat we een ziekenhuis kunnen bouwen.
Ik ben bang-
Het is niet onderhandelbaar.
En alle arbeiders – inclusief Italianen –
moet hetzelfde loon krijgen.
We zullen zien wat Dr. Murphy daarover te zeggen heeft.
U moet doen wat ik zeg, meneer Merton.
En vanaf nu slapen de zussen en ik hier.
Nee, geen Redder...
Ik wil u een gunst vragen, meneer Calloway.
Cabrini: Ik zal de burgemeester spreken.
Nu, meneer Jenkins.
Je zult de burgemeester nooit zien.
Meneer Calloway wil een verhaal op de voorpagina.
En moeder is de enige die het tegenhoudt.
Dus ik zou doen wat ze zegt.
Jenkins: Meneer Burgemeester.
Moeder Cabrini.
Cabrini: Edelachtbare.
Waar is Calloway?
Cabrini: Ik wil graag alleen met de burgemeester spreken, meneer Jenkins.
- Weet u waarom ik hier ben, meneer de burgemeester?
Burgemeester: Niet in de laatste plaats.
Bent u op de hoogte van de brand op mijn bouwplaats?
Burgemeester: Als ik op de hoogte werd gehouden van elke brand in deze...
Het was brandstichting.
De recherche-eenheid bevindt zich op de derde verdieping.
Kan ik je nog ergens mee helpen?
Cabrini: Levens gingen bijna verloren...
En ik ben bereid te geloven
dat degene die dit heeft gedaan
dacht dat de plaats leeg was.
Zorgzame moeder.
Ik ben hier niet om te beschuldigen.
Meneer Calloway heeft echter zijn eigen ideeën.
Ik geloof dat ik wordt bedreigd door een non.
Cabrini: Als meneer Calloway-
Meneer Calloway is een leugenachtige klootzak!
Cabrini: Meneer Calloway is een vriend.
Wie zou blij zijn om te horen dat u uw steun heeft betuigd
achter mijn ziekenhuis
en het goede werk van-
O nee, nee, nee!
Als je denkt dat je hierheen gaat marcheren en mij vertelt...
Ik wil het beste ziekenhuis!
Voor uw mensen
en voor de mijne!
O, wat rot!
Cabrini: Je denkt misschien dat we luie, vieze dieren zijn,
maar op een dag, sneller dan je denkt,
er zal een Italiaan in dit kantoor zijn!
-En hij gaat het niet schoonmaken!
-Hij zal New York leiden.
Omdat de meeste van deze ‘Dago’s’
zijn al Amerikanen!
Er komen verkiezingen aan, nietwaar?
- Steun nu mijn werk,
en je zult hun loyaliteit hebben.
Dat beloof ik.
En als ik jouw steun niet kan krijgen,
Ik zal genoegen nemen met uw bescherming.
Meneer Calloway zal heel blij zijn om het te horen.
net als de kiezers van Five Points.
En ik dacht dat je hier nieuw in was.
Ja graag.
Nu moet ik weten dat dit het einde is van alle branden.
Van elke soort.
En ik ben bereid je op je woord te geloven,
omdat je een goed mens bent,
en goede mannen liegen niet tegen nonnen.
Het is jammer dat je een vrouw bent, moeder.
Je zou een uitstekende man zijn geweest.
Oh nee, meneer de burgemeester.
Mannen zouden nooit kunnen doen wat wij doen.
‘Een imperium van hoop’, door Theodore Calloway.
Mijn dierbare vriend, Frances Xavier Cabrini,
arriveerde in New York met niets anders dan een kleine koffer
en een paar zussen --
en werd een van de grote ondernemers van haar tijd.
Haar eerste ziekenhuis --
gebouwd te midden van de rook van controverse --
werd al snel beschouwd als een van de beste in heel New York,
en was een bron van trots en genezing
en hoop voor immigranten van alle naties.
Cabrini en haar zussen vonden er honderden
van ziekenhuizen, weeshuizen, scholen,
en hulpcentra over de hele wereld...
op elk continent...
inclusief instellingen diep in China.
Het was het grootste liefdadigheidsimperium
de wereld ooit had gekend --
een prestatie die gelijk staat aan dat
van welke Rockefeller of Vanderbilt dan ook.
En al haar instellingen werden gerund door vrouwen.
Cabrini bleef de dood trotseren
tot de leeftijd van 67 jaar.
Ze werd begraven in haar grote weeshuis
hoog boven de Hudson,
precies zoals ze had voorspeld.
Ze werd heilig verklaard
in de Sint-Pietersbasiliek in het Vaticaan.
Het grote plein --
waar ze alleen overheen was gelopen
zoveel jaren geleden -
was tot barstens toe verpakt.
Net zoals Cabrini haar armen had gewikkeld
rond de vergeten immigrant,
Amerika omarmde haar nu als een van haar eigen landen.
Ter ere van haar werd een feest gehouden in
Chicago's soldatenveld,
terwijl er honderdduizenden meer zijn
geluisterd op radio's door het hele land.
Cabrini was de eerste Amerikaanse heilige,
en is de patroonheilige van alle immigranten.
En zelfs nu smeekt ze ons om te vragen –
wat voor wereld willen wij?
En wat gaan we doen om dit te bereiken?