(แคสต์อะเวย์ ดีว่า)
(ร้านเสริมสวยพี่น้อง)
(ฟรีแก๊ส เคเบิลทีวี ให้เช่าชั้น 3)
โบกอลเอ๊ย
โบกอล
ครับ
โบกอล มากินข้าวเช้ากัน
ครับ ไปแล้วครับ
(ตอน 2)
อูฮักเอ๊ย
คังอูฮัก
คังหน้ามึน
ยังไม่ตื่นอีก
ลูกเมาเละกลับบ้าน ป่านนี้ก็ยังไม่ตื่นอีก
เฮ้อ ก็นั่นน่ะสิ
ลูกควรจะดื่มให้มันเพลาๆ บ้าง
โบกอล ไปปลุกพี่ชายซิ
ครับ
ปลดป้ายออกทำไม แม่ติดไว้กันโดนเรียกเก็บค่าที่
ผมจะไปใช้ห้องบนดาดฟ้าแทนครับ
ทำไมล่ะ ห้องนั้นมันทำไม
พี่น้องผู้ชายอายุ 30 กว่านอนห้องเดียวกัน มันน่าแขยงน่ะครับ
แต่ยังไง…
- ฉันน่าแขยงเหรอ - อย่าบิดคำพูดสิ
หมายถึงที่เราโตเป็นควายแล้ว แต่ยังนอนห้องเดียวกัน
- นั่นบ็อกเซอร์ของผมใช่ไหม - ฉันซื้อมา แบบเดียวกัน
อย่าบ่ายเบี่ยง ตอบมา ฉันน่าแขยงเหรอ
น่าแขยงน่ะสิ คิดว่าน้องเอ็นดูแกหรือไง
เดี๋ยวนี้หมดมุก ถึงขั้นซื้อบ็อกเซอร์ตามน้องแล้วเหรอ
คุณแม่
เดี๋ยวๆ
อย่าแหกปากก่อนกินมื้อเช้าและนั่งลงได้แล้ว
โบกอล
- แกอยากไปอยู่ห้องบนดาดฟ้าจริงเหรอ - ครับ
แกอยากนอนกับน้องเหรอ
- ครับ - เฮ้อ ทำไงล่ะทีนี้
เอางี้ อูฮัก
แกไปอยู่ดาดฟ้าด้วยไป
- ที่รัก - คุณพ่อ
- หูย พ่อ - ใช่
- ผมไม่ย้ายแล้ว - เหรอ งั้นฉันก็ไม่ย้าย
- พี่ - ฉันเป็นโรคกลัวการแยกจาก
แกไปทำอาสาสมัครสุดสัปดาห์นี้ใช่ไหม เกาะไหนล่ะ ฉันจะไปด้วย
ไหนว่าเกลียดอาสาสมัคร ไม่ชอบนั่งเรือ ไม่ชอบตัวเปื้อน
ฉันชอบเว้ย
ชอบนั่งเรือ ชอบตัวเปื้อน ฉันเกิดมาเพื่อทำอาสาสมัคร
อะไร
รู้สึกดีจังที่ได้นั่งเรือ…
หยุด หยุดอ้วกเหอะ
โดรนพร้อมบิน โปรดระมัดระวัง
- ทำอะไรเนี่ย - สมัยนี้ทำอาสาสมัครก็ต้องอุปกรณ์จัดเต็ม
เดี๋ยวพี่จะชี้เป้าให้ว่าขยะอยู่ไหนบ้าง
แกตามเก็บก็พอ
เดินเลียบหาดตามเข็มนาฬิกากันครับ
พกเสื้อกันฝนไปด้วย เพราะเดี๋ยวฝนจะตกแล้ว
- ได้ครับ - ได้ค่ะ
- สู้ๆ - สู้ๆ
- ไปกันเลย - ใส่เสื้อกันฝนซะ
สวยแท้
(ช่วยด้วย)
ไอ้นี่มัน
ตัวอะไร
อย่าเข้ามานะ
อย่า อย่าเข้ามา
อย่านะ อย่าเข้ามา
อย่าเข้ามา
ห้ามจับเครื่อง
พี่แกถ่อมาทำไมครับเนี่ย
เฮ้ย ไปเลยนะ
เพราะฉันห้ามไม่ให้มา
อะไรนะครับ
ถ้าห้ามมันจะมา ถ้าชวนมันจะไม่มา
มันเป็นพวกหัวขบถเข้าเส้นน่ะ
นักข่าวโดยสายเลือด
อ๋อ
อย่าเข้ามา ห้ามจับ…
ห้ามจับเครื่อง ไม่ต้องมาใกล้
โธ่เว้ย
ทำไมเจ๊แกตามมาอยู่ได้
รู้ไหม เครื่องนั้นราคาเท่าไร
พี่
นี่คุณ
นี่ คุณ
รู้ไหมว่าโดรนนั่นราคาเท่าไร
ทิ้งลงพื้นแบบนั้นได้ยังไง…
ครับ
เกินสองล้านวอนนะ เครื่องนั้นน่ะ
ผม…
ฟังนะ คุณ
ทำไมถึงเอาแต่…
นี่ไม่ใช่…
ความฝัน
ไม่ใช่ภาพหลอน
คุณเป็นคน…
จริงๆ หรือเปล่า
ทำอะไรครับเนี่ย ทำไมเอาแต่…
ร้องไห้เหรอครับ
เดี๋ยว อะไรของคุณ…
ขอบคุณนะคะ
ที่ตามหาฉัน
(ระหว่างความบังเอิญและโชคชะตา)
โอ้โฮ บนเกาะร้างนี้เนี่ยนะ
โหย สุดจัด
ผู้หญิงตัวคนเดียวเนี่ยนะ
พระเอกเรื่องคนหลุดโลก ติดเกาะอยู่สี่หรือห้าปีไม่ใช่เหรอ
ใช่เลยครับ
ผู้หญิงตัวคนเดียว ใช้ชีวิตรอดบนเกาะนั้นมา 15 ปีได้ยังไง
อันนี้อย่างอร่อยเลย
ไม่มีใครมาช่วยเลยเนี่ยนะ แบบนี้มีด้วยเหรอครับ
ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ประเทศนี้มีเกาะร้างกว่าสองพันแห่งนะ
ครอบครัวของเธอล่ะครับ
เห็นว่าไม่มีนะ
เจ๊แกเป็นลูกสาวคนเดียว พ่อแม่เสียแล้วทั้งคู่
ขอถ่ายแป๊บเดียว
โลกเปลี่ยนไปเยอะใช่ไหมล่ะครับ
คุณน่าจะใส่ไซส์ประมาณ 230 มิลนะ
ลองใส่สิครับ ถ้าใหญ่ไป ผมจะได้ไปเปลี่ยน
ขึ้นฝั่งแล้ว เราไปซื้อรองเท้าเป็นอย่างแรกนะ
เป็นอะไรครับ
ทำไมร้องไห้อีกล่ะครับ
เปล่าค่ะ แค่…
ฉันแค่ซึ้งใจมาก
แป๊บนะครับ
จะรายงานข่าวหรือไงครับ
"หญิงสาวรอดชีวิต กลับมาจากเกาะร้าง หลังผ่านไป 15 ปี"
ก็มันขายได้
ทำไมวะ ถ่ายไม่ได้เหรอ
เธอยังปรับตัวยากอยู่เลย
คนจะแห่มารุมเธอน่ะสิ เดี๋ยวคงมีคนนั้นคนนี้ติดต่อมา
จะให้ฉันปัดตกไปเหรอ
ถ้าผมบอกให้ปัดตก พี่จะปัดตกไหม
อือ
งั้นก็ปัดตกไป
เกาะพิลจีในจังหวัดช็อลลาใต้ เป็นเกาะร้างที่ไร้ผู้คน
ผมบินโดรนตัวนี้เพื่อค้นหาขยะชายหาด
บนเกาะพิลจีและจับภาพผู้หญิงคนนี้ไว้ได้ครับ
คุณซอ ผู้หญิงที่โดรนจับภาพไว้ได้
พลัดตกจากเรือข้ามฟากชุนซัมเมื่อ 15 ปีก่อน
ซึ่งขณะนั้นเป็นนักเรียนวัยรุ่นชั้นม.สาม
เธออยู่บนเกาะร้างแห่งนี้เป็นเวลาถึง 15 ปี และอดทนรอการช่วยเหลือ
แต่กว่าจะได้รับการช่วยเหลือ ก็เป็นผู้ใหญ่อายุ 31 ปีแล้ว
น้ำก็ไม่มี ไฟก็ไม่มี ไม่มีอะไรเลยค่ะ ที่นั่นมีแต่ขยะ
ฉันขุดมันฝรั่งกิน
จับปลามากิน
ทำอยู่อย่างนั้น
แทบไม่รอดแน่ะค่ะ
เกาะพิลจีเป็นเกาะร้างซึ่งอยู่ห่าง จากจุดที่คุณซอเกิดอุบัติเหตุตกเรือ
เป็นระยะทาง 55 กิโลเมตร
ทีมปฏิบัติการค้นหา ณ ขณะนั้น จึงไม่รวมเกาะนี้เข้าไปด้วย
คุณซอที่ได้รับการช่วยเหลือแล้ว ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลทันที
เพื่อเข้ารับการตรวจสุขภาพ
และผลตรวจระบุว่า ร่างกายไม่มีอะไรผิดปกติร้ายแรงครับ
ซ้าย
ทางตำรวจรับปากว่าจะให้ความช่วยเหลือ กับคุณซออย่างเต็มกำลัง
เพื่อให้ปรับตัวกลับสู่สังคมได้
โดยการกู้คืนฐานข้อมูลส่วนตัวของคุณซอ ออกบัตรประชาชน
และอื่นๆ ให้ครับ
คังอูฮัก วายจีเอ็น นิวส์ รายงานครับ
พี่แกหัวขบถตั้งแต่อยู่ในท้องพ่อท้องแม่มั้ง
พูดอะไรไม่เคยฟังเลย
พูดยังไม่ทันขาดคำ
ไปชั้นสามทำไมเหรอ
อ๋อ วันนี้แกอัดรายการสินะ
ไหนว่าจะปัดตกไง
เห็นแล้วเหรอ
ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้โดรนตัวนั้นแหละ
ฉันโดนเฉ่งว่าทำไมทำทรัพย์สินของช่องพัง
ฉันเลยอธิบายไป โต๊ะข่าวเห็นว่ามันขายได้ และสั่งให้รายงานข่าว ฉันก็ทำไง
แล้วจะถามแต่แรกเพื่อ
ฉันเลือกอะไรได้บ้างล่ะ
ก็นั่นหัวหน้างาน ฉันต้องเชื่อฟังคำสั่ง
หัวหน้าจะให้ฉันเก็บข้อมูล เขียนข่าวซอมกฮาต่อด้วยซ้ำ
ไม่ใช่อะไร หัวหน้าว่าข่าวของฉันขาดพื้นฐาน
พื้นฐานที่ว่าคือ "ทำไม" ทำไมซอมกฮาถึงออกจากเกาะ
ฉันตอบว่าฉันจงใจจะไม่ถาม เพราะเป็นเรื่องส่วนตัว
แต่อธิบายไปก็ไม่นำพา
ฉันโดนสั่งให้ไปทำมาใหม่
โต๊ะข่าวแล้วไงเอ่ย เชิดใส่เลยดีปะ
เป็นแก แกจะทำยังไง
ถามผมทำไมในเมื่อไม่คิดจะฟังอยู่แล้ว
ก็ตอบอะไรที่มันควรค่าแก่การฟังสิ
อย่าบอกนะครับว่ารุ่นพี่เชื่อเรื่องโต๊ะข่าวนั่น
แล้วจะให้ทำยังไง ให้ฉันไปถามโต๊ะข่าวเองเลยไหม
รุ่นพี่ ฟังผมนะครับ อย่าหาว่าผมเสียมารยาทเลย
ไม่ทันไรก็เสียมารยาทแล้ว
ที่นักข่าวคังโดนแบบนั้น รุ่นพี่ก็มีส่วนผิดนะครับ
ที่มีคนหน้ามึนก็เพราะมีคนตามใจไงครับ
ใครขี้ตามใจและใครหน้ามึนล่ะ
แน่นอนว่ารุ่นพี่น่ะขี้ตามใจ นักข่าวคังน่ะหน้ามึน
พี่ชายของฉันไม่ได้หน้ามึน
ถ้าต้องเลือกละก็
กลับกันเลยละ ฉันสิเป็นผีบ้า
สวัสดีครับ
- สวัสดีครับ - สวัสดีครับ
ครับ เริ่มซ้อมเลยนะครับ
(บ้านแบ่งปันรัก)
ผมมาพบคุณซอมกฮาครับ
หลังข่าวออก มีใครติดต่อเธอมาไหมครับ
อย่างเช่น ครอบครัวหรือเพื่อน
คุณซอมกฮาก็ถามฉันทุกวันเลยค่ะ
ว่าไม่มีใครติดต่อมาเลยเหรอ
ไม่มีสินะครับ
เธอหายสาบสูญไปนานมาก
วันนี้เธอจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉันรู้สึกแย่จังค่ะ
ออกไปแล้ว เธอจะไปไหนครับ
เธอว่าเธอจะกลับไปบ้านเกิดก่อนน่ะค่ะ
บ้านเกิดเหรอ เกาะชุนซัมใช่ไหม
ใช่ค่ะ
ถ้าอยู่บ้านเกิด เธอก็จะตัวคนเดียว ฉันเป็นห่วงจังค่ะ
ภายนอก เธออายุ 31 ก็จริง
แต่ภายในยังหยุดอยู่ที่อายุ 16 ไม่ใช่เหรอคะ
ทั้งในแง่การศึกษาและแง่ความสัมพันธ์
เธออาจจะมืดแปดด้าน ว่าตั้งแต่พรุ่งนี้ไปจะทำอะไรดี
แถมไม่มีผู้ใหญ่ที่ชี้แนะแนวทางให้ได้
สงสารจังเลยค่ะ
โอ้โฮ
โทรศัพท์มือถือของคุณ เร็วกว่าอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงสุดอีกค่ะ
เพิ่งเคยเห็นสมาร์ตโฟนเหรอ
ค่ะ
อุ๊ย
บนจอนั่น
มีทีวีด้วยเหรอคะ
ก็มีน่ะสิ
เห็นไหม มีหนังให้ดูด้วย
โอ้โฮ
ถ้าทำแบบนี้ ก็จะฟังเพลงได้ด้วย
แล้วก็ค้นหาอะไรได้ด้วยค่ะ
หูย
ฉันไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ
คุณสุดยอดเลยค่ะ
คุณมกฮาสุดยอดกว่าล้านเท่าค่ะ
สวัสดีค่ะ หัวหน้า
จะมีใครอีกที่อยู่รอดบนเกาะร้างได้ 15 ปี
- มีธุระอะไรเหรอคะ - เพื่อนของคุณมกฮามาหาค่ะ
เพื่อนเหรอคะ หรือจะเป็น…
ผมเองครับ คังอูฮัก
อ๋อ คังอูฮัก
ไม่สิ สวัสดีนะคะ
รองเท้าผ้าใบอะไรเหรอครับ จะขายต่อมือสองเหรอ
ขอโทษด้วยนะครับ
ขอโทษที่ผมไม่ใช่คนที่คุณรออยู่
และขอโทษด้วยที่ผมเซ้าซี้
จะขับรถไปส่งคุณมกฮาที่บ้านเกิด
ขอบคุณนะคะ
ถ้าขอบคุณก็เล่ามาสิครับ
เล่าอะไรคะ
ทุกอย่างเลยครับ
ทำไมคุณถึงออกจากเกาะชุนซัม
และตกน้ำได้ยังไง
ถ้าเล่ามันจะยาวมากนะคะ
ผมเป็นนักข่าวนะครับ งานของผมคือการฟัง
ฉันจะเริ่มเล่าจากตรงไหนดีล่ะ
อุ๊ย อุ๊ยตาย
หยุดก่อน หยุดๆ
ทำไมครับ
คุณซอมกฮา รอด้วย…
(เทศกาลหมู่บ้านทอด็อก)
ทำไมครับ คุณเห็นอะไรถึงให้ผมจอดรถกะทันหัน
พี่
พี่เหรอ คุณมีพี่สาวเหรอครับ
ไหนคุณว่าเป็นลูกคนเดียว
พี่รันจู
"ยุนรันจู"
รู้จักคนนี้เหรอครับ
พี่คนนี้คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวค่ะ
"ทอด็อก" เหรอ
เรื่องจริงนะครับ หัวหน้ากอง เธอหนีออกจากบ้านไปดูนักร้อง
ยุนรันจู ยุนรันจูสมัยก่อนโน้นไง
"เด็กสาวหนีออกจากบ้านไปดูนักร้อง ติดอยู่บนเกาะร้าง 15 ปี"
พาดหัวข่าวแค่นั้นก็จบเลย
ไม่เอาสิครับ
มันไม่มีอะไรแล้ว ผมจะขุดต่อได้ยังไงครับ แค่ออกข่าวผมก็อายแล้ว
ติ่งแอบพ่อขึ้นเรือข้ามฟากไปดูนักร้อง
ชื่อยุนรันจูหรือยุนรันใจอะไรนั่น แล้วก็ประสบเหตุ
นั่นคือข้อเท็จจริงของเรื่องราวนี้
ครับๆ ผมจะลองขุดให้
อากาศดีๆ แบบนี้ ผมจะหาเรื่องเหนื่อยเปล่าเล่นๆ แล้วกันครับ
คุณอา
ครับ
ฉันเป็นติ่งจริงค่ะ
เป็นติ่งที่หนีออกจากบ้านไปดูนักร้องจริง
แต่ถึงยังไง
พี่รันจูของฉันไม่ได้ชื่อยุนรันใจอะไรนั่น
และไม่ใช่ใครที่คุณจะมาพูดจาเล่นหัว
แบบไม่ให้เกียรติด้วย
ขอโทษครับ
ลาละค่ะ
อยู่บนนี้จะไปไหนได้
ทำไมเจ๊แกชอบเรียกฉันว่าอาล่ะ ในเมื่อเราอายุเท่ากัน
อากาศดีเนอะ
(บ้านแจชิก ปูดองซีอิ๊ว)
บ้านของเจ๊แกเหรอ
- ลูกค้า ปูดองซีอิ๊วมาแล้วครับ - มาแล้วๆ
ถือว่าตัวใหญ่สำหรับไซส์เล็กนะ กินเลยครับ
ขอบคุณนะคะ
ลูกค้า มาท่านเดียวเหรอครับ
คุณลุง
หนูเองค่ะ
อะไรนะครับ
ใครเนี่ย รู้จักผมเหรอครับ
มกฮาไงคะ ซอมกฮา
คุณพระ พูดจริงหรือพูดเล่น
คุณพ่อ
มกฮามาน่ะ มกฮารอดชีวิตกลับมา
มกฮาเหรอ
คุณพระ
เธอใช่มกฮาจริงเหรอ
ค่ะ คุณลุง
ไม่เจอกันนานเป็นชาติเลยค่ะ
บอกให้ออกมาไง
คุณลุง อะไรกันคะ
ป้ายนี่เขียนว่าอะไร
ที่นี่คือร้านบ้านแจชิก ปูดองซีอิ๊ว ไม่ใช่ร้านปลาดิบเกาะชุนซัม
ของมุนแจชิกคนนี้
ที่นี่ขายปูดองซีอิ๊ว
ถ้าจะรอดตายกลับมา ก็กลับมาให้เร็วกว่านี้สิ
โผล่มาตอนนี้เพื่ออะไร
หรือคิดจะฮุบร้านอาหารนี้
ที่เราสร้างเองกับมือมาเป็นสิบปี
อุ๊ย คุณลุง
- ไม่ใช่อย่าง… - พอเลย
ดูท่าเธอจะไม่รู้กฎหมายสินะ
เรียกว่าอะไร เขาเรียกอะไรนะ
เรียกว่าการครอบครองปรปักษ์
ถ้าเราดูแลบ้านที่ไม่มีคนอยู่เป็นเวลาสิบปี
รัฐบาลจะให้รางวัลตอบแทนความทุ่มเท
ด้วยการโอนกรรมสิทธิ์ครอบครองให้กับเรา
อีกอย่างนะ ถ้าคนไหนสาบสูญไปเกินห้าปีละก็
รัฐบาลจะประกาศว่าคนคนนั้นตายแล้ว
ในทางกฎหมาย เธอตายไปแล้ว
"ตายไปแล้ว" เหรอ
คนตายไม่มีสิทธิ์ครอบครองที่นี่
เจ้าของร้านอาหารนี้โดยชอบธรรม ที่ได้รับอนุมัติจากรัฐบาลและเบื้องบนแล้ว
คือเราสองคนที่ยังมีชีวิตอยู่
- คือเรา - นี่แหละความจริง
ว่าแต่ว่า คุณเป็นใครเนี่ย
อ๋อ ผมคือ
นักข่าววายจีเอ็น คังอูฮักครับ
- นักข่าวมาทำไม - ไม่ต้องสนใจผมและพูดต่อเลยครับ
- ห้ามถ่ายครับ ห้ามถ่าย - บ้าเอ๊ย
แต่ว่าการครอบครองปรปักษ์น่ะ
แค่สิบปีไม่พอหรอกนะ
ดูเหมือนคุณนักข่าวจะไม่แม่นกฎหมายนะ
แค่สิบปีหลังจากที่เจ้าของบ้านตาย…
คุณซอมกฮายังไม่ตายครับ
ดูสิครับ ยังรอดปลอดภัยดี อยู่ตรงหน้าคุณนี่ไง
ทำไมเอาแต่อ้างว่าคนคนนี้ตายไปแล้วล่ะ
การสาบสูญไปห้าปี ในทางกฎหมายไม่นับว่าถึงแก่ความตายครับ
ศาลต้องสั่งให้เป็นคนสาบสูญ ถึงจะถือว่าถึงแก่ความตาย
แต่คุณซอมกฮาไม่ได้ถูกศาลสั่ง ให้เป็นคนสาบสูญ ดังนั้นผู้หญิงคนนี้
ยังมีชีวิตอยู่อย่างแท้จริงและสมประกอบครับ
ไม่ไง คือผม…
ดูท่าจะไม่แม่นกฎหมายนะ
ที่คุณตาทำอยู่ตอนนี้ คือการบุกรุกเคหสถานอย่างชัดเจนครับ
ถ้าจับได้ว่าเจตนา โดนฟ้องทั้งแพ่งทั้งอาญาได้เลย
มาครับ เอากฎหมายมาสู้กับผมสิ
- ผมจะแจ้งตำรวจเลย - ไม่ต้อง
พอได้แล้วค่ะ คุณอา
คือหนู
หนูไม่ได้มาแย่งร้านอาหารนี้คืนนะคะ
แต่มาเพราะมีเรื่องจะถาม
เรื่องอะไรล่ะ
หนูอยากรู้ข่าวของกีโฮ เล่าให้ฟังได้ไหมคะ
กีโฮเหรอ จองกีโฮน่ะนะ
ค่ะ
คือว่า…
ทำไมอยากรู้ข่าวคราว
ของไอ้เด็กกุ๊ยกีโฮนั่นล่ะ
ถูกของคุณพ่อ มันล่อลวงเธอ ให้เธอกับพ่อตกอยู่ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยงนะ
ไม่ใช่ความจริงสักหน่อย
กีโฮไม่ใช่ไอ้เด็กกุ๊ยนะคะ
เธอแค่ไม่เห็นกับตาไง
พอเธอไม่อยู่แล้ว เด็กนั่นก็บ้าเต็มขั้น
มันพังตู้ปลาที่ร้านอาหารของเธอจนเหี้ยน
แถมยังโดดเรียนและเอาแต่มองทะเลทุกวัน
สุดท้าย โรคหนีออกจากบ้านของมันก็กำเริบ
และก็ออกจากบ้านไป
แต่ไม่ได้ไปเฉยๆ น่ะสิ
มันแจ้งจับพ่อตัวเอง ข้อหาใช้ความรุนแรงในครอบครัว
ขนาดว่าร้อยเวรจองโวยสุดฤทธิ์ ว่าตัวเองโดนใส่ความ
แต่พวกตำรวจก็ไม่ปรานี
ร้อยเวรโดนไล่ออกจากราชการวันนั้นเลย
ไม่มีลูกคนไหนเนรคุณเท่าไอ้กีโฮแล้ว
โธ่เอ๊ย แต่ร้อยเวรก็ยังออกตามหาลูกชาย
หลังจากได้ข่าวว่า มีคนเห็นกีโฮในโซล ร้อยเวรก็ทิ้งบ้านไป
และตั้งแต่นั้นก็เที่ยวตะลอนๆ ตามหาลูกชายทั่วโซล
หาจนแทบพลิกแผ่นดิน
โดนลูกทิ้งแต่ก็รักลูกโดยไม่มีข้อแม้
หัวอกคนเป็นพ่อก็งี้แหละ
แต่ไม่รู้นะว่ากีโฮอยู่ไหน
ตายไปแล้วมั้ง
ไม่อย่างนั้น มันจะหายเงียบ แบบไร้ข่าวคราวตั้ง 15 ปีได้เหรอ
(ถ้าเราขออะไรอย่างสุดหัวใจ)
(สักวันมันจะเป็นจริง ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง)
(ในแบบที่คาดไม่ถึงที่สุด)
ยังมีชีวิตอยู่ค่ะ
ใครเหรอ
จองกีโฮเหรอครับ
ฉันก็หายไปแบบไร้ข่าวคราว 15 ปีนะ
แต่ก็ยังมีชีวิตอยู่นี่คะ
ฉันเชื่อว่ากีโฮก็ต้องมีชีวิตรอดค่ะ
ไม่เกลียดเขาเหรอครับ
ถ้าไม่มีเขาสักคน
คุณก็อาจจะไม่ต้องอยู่บนเกาะร้างนั้น 15 ปีไง
ถ้าไม่มีเขาละก็
ฉันอาจจะตายไปแล้ว…
ตั้งแต่ 15 ปีก่อนค่ะ
โดนพ่อซ้อมจนตายน่ะ
เราไม่ได้หนีออกจากบ้านเฉยๆ นะคะ
เราหนี…
เพื่อให้ตัวเอง
รอดตายค่ะ
รองเท้าผ้าใบคู่นั้น
ของจองกีโฮเหรอครับ
- ตั๋วผู้ใหญ่ใบนึงครับ เรือเที่ยวห้าโมง - สองใบค่ะ
ซื้อให้ฉันด้วยใบนึงนะคะ
เดี๋ยวนะ คุณจะทิ้งบ้านไปไหนครับ
บ้านหลังนั้นไม่ใช่บ้านของฉันค่ะ
บ้านหลังนั้นเป็นบ้านของคุณครับ
ผมเคลียร์ที่เคลียร์ทางให้แล้วไง
ใบเดียวหรือสองใบคะ
- ใบเดียวครับ - สองใบค่ะ
ฟังนะ คุณซอมกฮา
ก็บอกแล้วไงคะ
ฉันไม่ได้มาลงหลักปักฐานที่นี่
ไหนๆ มาแล้ว คุณก็ลงหลักปักฐานไปสิครับ
งั้นทุกอย่างที่ฉันทำก็เปล่าประโยชน์สิคะ
ฉันขึ้นเรือลำนั้นเพื่อไปหาพี่รันจูนะคะ
และใช้เวลา 15 ปี
ฉันร่อนเร่อยู่ 15 ปีกว่าจะกลับมาได้
แต่คุณจะให้ฉันลงหลักปักฐานที่นี่เหรอคะ
งั้นเวลา 15 ปีของฉันก็ไม่มีความหมายสิคะ
ชีวิตของฉัน
จะสูญเปล่านะคะ
เดี๋ยวคุณ
ขอบคุณนะคะ
อยากจะบ้าตาย
(ร้านเสริมสวยพี่น้อง)
(รับสมัครพนักงาน หยุดวันจันทร์ - อังคาร)
แล้วเจ๊แกก็มาโซลทั้งอย่างนั้นเลย
แบบไม่มีแผน
อายุ 31 แต่ตัวกับสมองยังเป็นติ่งอายุ 16 อยู่
นางชื่ออะไรแล้วนะ ยุนรันจู
ย้ำอยู่ได้ว่าจะเจอนักร้องตกอับนั่น เจอแล้วยังไง
เดี๋ยวก็ผิดหวัง ไม่พ้นหรอก
ทั้งหมดเป็นเพราะผมเองแหละ
เจ๊แกเจอผมเป็นคนแรก
ก็เลยคิดว่าคนบนโลกนี้ใจดีเหมือนผมหมด
ยกขาซิ
พ่อ ตรงนั้น
ผมบอกให้เจ๊แกกลับไปที่ศูนย์แล้ว
แต่เจ๊แกไม่ไป บอกว่าจะนอนข้างถนน
ช่วงนี้อุณหภูมิแปรปรวนหนัก
ถ้านอนบนพื้น เดี๋ยวก็หนาวจนป่วย
พูดถึงเรื่องนี้ โบกอล แกต้องย้ายไปดาดฟ้าด้วยเหรอ
ทำไมจู่ๆ ชงเข้าบทนั้น
"ชง" เหรอ ไม่ได้ชงเลยนะ
พ่อ ผมชงเหรอ
ก็ไม่นะ
เนียนเลยล่ะ พลิ้วไหวดั่งสายน้ำ
- ใช่ไหมครับ - ใช่
ซอมกฮาไม่มีที่ไป และฉันอยากนอนห้องเดียวกับแก
ดาดฟ้ายังว่างอยู่ ซอมกฮาก็อยู่ดาดฟ้าที่ว่างนั่นได้ไง
บทออกจะเนียน เข้าปากทุกคำ
คุณพระ
แบบนั้นมันเข้าท่าที่ไหนล่ะ
อูฮัก
โรลเบอร์สามกับเบอร์ห้าปนกันหมดแล้ว
คุณแม่
นี่ต่างหากครับ ที่ไม่เข้าท่า
ไม่เข้าท่าตรงที่ให้นักข่าว ช่วยแยกโรลม้วนผมเนี่ยแหละ
เราต้องแก้ทันที ยังไงเหรอ
ดาดฟ้าว่างอยู่พอดี ร้านเสริมสวยนี้ต้องการพนักงาน
และซอมกฮาไม่มีที่ไป
ราบรื่นดีออก ต่างคนต่างช่วยกันไง
หรือไม่จริงครับ คุณแม่
พี่กับซอมกฮาแอบกิ๊กกันหรือไง
หมายถึงอะไรวะ
ไม่มี ไม่มีอะไรทั้งนั้น
ไม่มีก็หุบปากและทำงานไป
ถ้ายังไม่เลิก มันจะดูมีอะไรจริงๆ
ตกลงว่าไง
แกจะย้ายไปดาดฟ้าเหรอ
- ใช่ - เมื่อไร
ประมาณวันอังคารหน้ามั้ง
เจ้านั่นจะย้ายมาที่นี่วันอังคารหน้า
ดังนั้นคุณอยู่ได้สบายจนกว่าจะวันนั้น
เป็นไปได้ก็อย่าเปิดไฟนะครับ โดนจับได้แล้วจะเป็นเรื่อง
ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย
ผมกวาดของที่พอจะกินได้ในตู้เย็นมาให้คุณน่ะ
ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย
โหย อันนี้องุ่นเหรอคะ
หน้าตาดูน่ารักจัง ดูอวบอ้วน
อ๋อ เพิ่งเคยเห็นองุ่นไชน์มัสแคท
เป็นสายพันธุ์ออกใหม่ระหว่างที่คุณอยู่เกาะนั่น
โอ้โฮ หวานแฮะ
ไม่มีเม็ดด้วย
พอเจอยุนรันจูแล้ว คุณจะทำยังไงต่อครับ
มีแผนหรือเปล่า
คุณอา อนาคตมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ
ถามฉันอยู่เรื่อยเลย
"แล้วยังไงต่อ"
"มีแผนไหม" ถามแต่แบบนั้นน่ะค่ะ
เป็นธรรมดาของผู้ใหญ่
ผู้ใหญ่ย่อมวางแผนชีวิตล่วงหน้า
ไม่กี่วันก่อนที่ฉันไปเกาะร้างนั่น
ราวๆ เดือนมิถุนายนปี 2007 มั้ง
ฉันได้รับสายสายหนึ่งค่ะ
ชูการ์ เอเจนซี่น่ะ
หัวหน้าอีซอจุนโทรมา
เห็นว่าดูวิดีโอของเธอแล้ว
รับสายสิ เร็วเข้า
โทรมาจากต้นสังกัดของพี่ยุนรันจู
หัวหน้าคนนั้นบอกค่ะ
ว่าพี่รันจูอยากเจอฉัน
ฮัลโหลค่ะ
เอ่อ…
ไม่ใช่ค่ะ เป็นเกียรติมากๆ แต่…
นั่นคือตอนที่ฉันคิดเยอะมากว่าจะทำยังไงต่อไป
ถ้าฉันไปหาพี่รันจูละก็
สุดท้ายก็จะโดนพ่อจับได้
ถ้าพ่อจับได้ ฉันก็จะโดนทุบตี
จากนั้น พ่อจะทุบเครื่องเอ็มพีสามของฉันให้พัง
และต่อจากนั้น…
เพราะแบบนั้น…
โซลเหรอคะ
ฉันว่าน่าจะยากนะคะ
ขอโทษด้วยนะคะ
ต่อจากนั้นไม่กี่วัน ฉันก็ติดแหง็กอยู่เกาะร้างค่ะ
ตอนอยู่เกาะร้าง ฉันคิดถึงสายที่โทรมาตอนนั้นอยู่เรื่อยๆ เลยค่ะ
"ปัดโธ่ ตอนนั้นน่าจะบอกเขาว่าจะไป"
"แล้วฉันก็จะขึ้นเรือข้ามฟากเร็วกว่านั้น
และไม่ต้องมาอยู่เกาะร้างนี้แล้ว"
ฉันคงเสียใจกับการตัดสินใจนี้
เป็นหมื่นๆ หนบนเกาะนั่นค่ะ
ถ้าคุณมัวแต่คิดว่า
ยังไงต่อ ต่อไปจะทำยังไง
สุดท้าย คุณก็จะนึกเสียใจ
เรื่องนู้นเรื่องนี้เต็มไปหมดค่ะ
จากนี้ไป ฉันจะทำอะไร
ที่อยากทำทันที โดยไม่มีข้อแม้
สรุปว่าคุณจะเจอยุนรันจูให้ได้เลยใช่ไหม
นี่ชะตาของผมเหรอ
คนรอบตัวผมมีแต่พวกดื้อตาใสทั้งนั้น
ทั้งโบกอล
ทั้งคุณด้วย
คนชื่อโบกอลคือน้องชายของคุณอาใช่ไหมคะ
อายุเท่าไรแล้วคะ
อ่อนกว่าผมหนึ่งปี
และอ่อนกว่าคุณหนึ่งปี
ซึ่งแปลว่าเราอายุเท่ากัน แต่ทำไมคุณเรียกผมว่าอาล่ะ
งั้นจะให้เรียกว่าอะไรคะ
มีให้เลือกตั้งเยอะ
คุณอูฮัก นักข่าวคัง
ไม่สิ
พูดเหมือนเพื่อนกันเถอะ
เรียก "อูฮัก" ดีไหม
ได้เลย
ตามนั้นเลย อูอัก
เข้าท่าแฮะ มกฮา
แล้วก็
รับนี่ไป
คุณอา ให้นามบัตร…
นี่นามบัตรของนายเหรอ
ใช่
ห้ามโทรมาไม่รู้เวล่ำเวลาล่ะ ฉันงานยุ่ง
ดูไม่เห็นจะยุ่งเลย
ทำไมพรุ่งนี้ไม่ไปหาพี่รันจูเป็นเพื่อนฉันล่ะ
อยากให้ฉันตามดูแลเธอต่อเหรอ
เธอนี่ขาดความเกรงใจนะ
"ขาด" เหรอ
ฉันขาดอะไรล่ะ
ขาดวุฒิภาวะ มารยาท และความคิด
ทำไม
อะไรเล่า
ฉันรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน
นายน่ะ คล้ายกีโฮนะ
ฉันเนี่ยนะ
ผ่านไปตั้ง 15 ปีแล้ว ฉันเลยจำได้รางๆ
แต่คล้ายอยู่นะ
ทั้งอายุ นิสัย
และความรู้สึกที่ได้
โบกอล
อะไร
ฉันเอาแต่
สมมติอะไรแปลกๆ อยู่เรื่อยเลย
"สมมติ" เหรอ สมมติอะไร
จองกีโฮ เพื่อนที่ซอมกฮาตามหาอยู่
ถ้าจริงๆ แล้วคือฉันล่ะ
พี่พูดเรื่องอะไรเนี่ย
คืองี้ ซอมกฮาบอกว่าฉันคล้ายจองกีโฮ
อายุก็เท่ากันและนิสัยคล้ายกันด้วย
น่าขนลุกไม่ใช่เหรอ
ลองเปิดใจฟังดูสิ จริงๆ มันเข้าเค้านะ
สมัยก่อนฉันคือจองกีโฮไง
สมัยนั้นฉันกับซอมกฮาเป็นเพื่อนกัน
หลังแยกจากกัน ฉันก็มาเป็นคังอูฮัก
แต่ฉันจำซอมกฮาไม่ได้ ทำไมน่ะเหรอ
เพราะฉันสูญเสียความทรงจำไง
ฉันจำอะไรก่อนหน้าช่วงม.ปลายไม่ได้เลย
เพราะบาดเจ็บที่หัว
"จุนซัง"
หือ
นั่นคือเรื่องของจุนซัง จุนซังในซีรีส์เพลงรักในสายลมหนาว
ก็ใช่ไง งั้นก็เข้าเค้าน่ะสิ
ซีรีส์นั่นถึงได้ดังจนสร้างกระแสเกาหลี
พี่ อย่าไปคบกับซอมกฮาเลย
พี่แปลกขึ้นตั้งแต่เจอยัยนั่นนะ
งั้นแกอธิบายมาสิ มันจะได้ไม่รู้สึกแปลก
อธิบายอะไร
ชื่อของฉัน
ใช่คังอูฮักจริงไหม
ก็คังอูฮักน่ะสิ
อย่าถามผม ไปดูบัตรประชาชนของพี่ไป
ตอนม.ต้นฉันก็ชื่อคังอูฮักเหรอ
แกรู้อยู่แล้ว
ว่าสมัยนั้นฉันเป็นคนยังไง
และฉันชื่ออะไร
ชื่อของพี่เหรอ
ใช่ ชื่อของฉัน
จุนซัง คังจุนซัง
เฮ้ย
เพราะงั้นเลิกดูละครได้แล้ว และกลับสู่โลกความเป็นจริง
แต่ก่อนพี่คือคังอูฮัก ปัจจุบันพี่ก็คือคังอูฮัก
ฉันเป็นบ้าเป็นหลังอยู่ครึ่งวัน
พยายามจุดไฟ
แต่พอมีไอ้นี่ ใช้เวลาแค่
วินาทีเดียวเอง
วินาทีเดียว
สูญเปล่าชะมัด
เวลาครึ่งวันของฉัน
จ้า ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรจ้ะ สมัยนี้เมาแล้วขับ ไม่ใช่จุดด่างพร้อยแล้ว
แน่อยู่แล้ว
เดือนหน้าจะเคลียร์คิวชีตไว้รอเลยค่ะ
ได้ค่ะ
ค่ะ สวัสดีนะคะ
เอาซอชานกีออก
ฉันไดเอตอยู่นะ ดงมิน ขอแบบไม่ใส่น้ำตาล
ครับ ไม่ใส่น้ำตาล
ให้เขาเป็นแขกรับเชิญเดือนหน้าไหมคะ
เอาออกหมด เมาแล้วขับทำอนาคตดับแล้ว
เอาเขาออกจากรายชื่อให้หมดเลย
เฮ้อ ทำยังไงดีล่ะ
ใครจะแทนซอชานกีล่ะงานนี้
ณ จุดนี้แล้ว เรายังจะหาคนมาแทน
ที่มียุคทองของตัวเอง ไร้ข่าวฉาว
และคิวงานยังว่างได้เหรอคะ
โอ๊ย ทำยังไงดี
อยากน้ำตาลอะ
ดงมิน ชงให้หวานๆ เลยนะ
ครับ ไม่ใส่น้ำตาลแต่ขอหวานๆ
ถ้าเป็นชิมแจฮีล่ะคะ
ช่วงนี้เธอติดเทรนด์เพราะร้องเพลงประกอบ
รายการของเราชื่อปัดฝุ่นยุคทองนะคะ
ชิมแจฮีเคยมียุคทองกับเขาด้วยเหรอ
อย่าพูดไปเรื่อยได้ไหม
โอ๊ย หวาน
ดงมิน ฉันบอกแล้วไงว่าไดเอตอยู่
ผมชงแบบไม่ใส่น้ำตาล ใส่แค่สารให้ความหวานแคลอรี่ต่ำครับ
ย่ะ
เออ มันต้องอย่างนี้
มีแขกรับเชิญคนไหนที่หวาน และแคลอรี่ต่ำแบบกาแฟนี่ไหมคะ
คุณยุนรันจูดีไหมครับ
ยุนรันจูเหรอ
ใช่ ยุนรันจู
นางมียุคทองเป็นของตัวเองนี่นา
นางเกิดมาพร้อมออร่าความเป็นดีว่า
แต่ปัจจุบันยุนรันจูดับไปแล้ว
มีข่าวลือว่านางขี้เหล้าและสูบบุหรี่จัด
คนนี้ไม่ไหวหรอก นางเรตติ้งตกเกินไป
ฟังเพลงของเธอหรือยังครับ
ใครจะไปมีโอกาสฟังล่ะ
ลองหาคลิปนางออนไลน์ดูสิ
ถ้าเสียงดีจริง ก็คงมีวิดีโอ ที่นางร้องเพลงตามอีเวนต์แล้วแหละ
แต่พนันได้ว่าไม่มีหรอก
อุ๊ย เจอแล้ว
หือ จริงเหรอ
วันนี้เธอไปเป็นนักร้องรับเชิญ ให้เทศกาลหมู่บ้านทอด็อกครับ
จัดที่ไหนล่ะ
สวนสาธารณะซังยอน โรงยิม
ฟังไม่รู้เรื่องค่ะ ขออีกทีค่ะ
สวนสาธารณะซังยอน โรงยิม
ฉันจะนำทางไปยังสวนสาธารณะซังยอน โรงยิมค่ะ
- เวลาโดยประมาณ… - ระบบเข้าใจแต่สำเนียงโซลสินะ
ไหนว่ายุ่งไง ไหนว่าไม่มีเวลา
จู่ๆ ก็ว่างน่ะ
- จู่ๆ เหรอ - ใช่ จู่ๆ
จู่ๆ ข่าวที่เขียนก็โดนปัดตกน่ะ ฉันเลยมีเวลาเหลือเฟือ
ฉันถึงได้จู่ๆ ก็มาไง
นั่นอะไรน่ะ
พวกนี้คือ
ลูกโป่งเขียวมะนาว
เป็นลูกโป่งออฟฟิเชียลของพี่รันจู
ฉันจะแจกให้พวกที่ไม่มีลูกโป่ง
มกฮา ต้องไปด้วยเหรอ
ไปแล้วจะผิดหวังนะ
เดี๋ยวนี้ยุนรันจูไม่เหมือนแต่ก่อน
ฉันรู้
ออกจากเกาะได้ ฉันก็เสิร์ชชื่อพี่เขาเลย
แล้วไปทำไมล่ะ
ไปเต้นที่อื่นสิครับ
ขอโทษครับ
พี่รันจู
นี่เป็นของขวัญจากผู้จัดงานครับ
ให้อะไรมาล่ะ วิสกี้เหรอ หรือไวน์
(เหล้าทอด็อก)
ฉันยกให้
พี่ครับ การแสดงวันนี้…
ผู้จัดงานอยากให้ร้องสด ไม่ลิปซิงก์ครับ
พอดีเครื่องเล่นเสีย
ว่าไงนะ
เดี๋ยวผมจะรีบหานักร้องคอรัสให้เลยครับ
คอรัสไหนล่ะ
แถวนี้ใครมันจะรู้จักเพลงของฉัน
ฉันจะบ้าตาย
เออนี่
เอามาวางบนโต๊ะซิ
อะไรนะ
- ไอ้นี่เหรอครับ - ใช่ เร็วๆ
เร็วๆ เร็วสิ
เปิดซิ
ทำแบบนี้กันเถอะ
ทางผู้จัดกดดันให้ฉันดื่มเหล้าก่อนขึ้นเวที
ฉันที่ปฏิเสธน้ำใจของทางผู้จัดไม่ได้
ก็ดื่มอย่างเลี่ยงไม่ได้
อะไร…
สุดท้าย ฉันไม่มีทางเลือก นอกจากล่มการแสดงของตัวเอง จบไหม
อย่านะ พี่
ฉันไม่ได้ทำล่ม
ผู้จัดงานทำล่มเอง
อย่าลืมโบกด้วยนะคะ
โบกสุดแรงเลย ขอบคุณค่ะ
คุณยายคะ คุณยาย
- วางไอ้นี่ไว้ใต้เก้าอี้นะ - ดีมาก
- แล้วหยิบออกมา… - ดีมาก
ตอนที่พี่รันจูขึ้นเวที แล้วก็โบกเลย
ขอบคุณนะคะ
ลุงคะ ลุง
ลุงคะ
รู้จักพี่รันจูใช่ไหมคะ ตอนพี่รันจูขึ้น…
เนี่ยน่ะเหรอ
นี่ใช่ไหมที่อยากทำตอนได้เจอยุนรันจู
สมัยนี้ใครเขาเอาลูกโป่งมาดูการแสดง
ลูกโป่งออฟฟิเชียลของพี่รันจูค่ะ
แจกหมดเกลี้ยงเลย
ที่นี่คนโคตรเยอะเลย
เฮ้ย อย่านั่งเฉยๆ สิ
นายไปช่วยฉันแจกหน่อย
ฉันเป็นเบ๊ของเธอหรือไง
ทำไมฉันต้องทำแบบนี้ด้วย
ให้ไวๆ คนโคตรเยอะเลย
ตะวันจะตกดินแล้วด้วย
แม่เจ้า
- ทางนี้ - เฮ้ย
ลูกโป่งเพื่อพี่รันจูของเรา
โบกสะบัดลูกโป่งนี่
โบกลูกโป่งด้วยจ้า
ในสคริปต์ไม่ค่อยพูดถึง "ทอด็อก" เลย
เราทำอะไรได้ไหมครับ
ไว้จะลองดูนะ
ถึงยังไงที่นี่ก็คือเทศกาล หมู่บ้านทอด็อกไม่ใช่เหรอครับ
แน่นอนๆ
โทษนะครับ
รบกวนตัดช่วงที่พูดถึงทักษะร้องเพลงออก
และหานักร้องคอรัสให้ทีนะครับ
เราจะไปหานักร้องคอรัสให้จากไหนครับ
แต่คุณไม่เคยบอกว่าเป็นการแสดงสดนะครับ
คุณยุนรันจูเป็นหวัด สภาพเสียงคือร้องไม่ไหว
ไอ้นี่อะไรเนี่ย
ชื่อของท่านนายอำเภอผิดนะ
เดี๋ยวเราจะซวยกันใหญ่
ขอปากกาหน่อย
นี่ครับ ปากกาอยู่นี่
ใจเย็นๆ สิครับ
เดี๋ยว…
เฮ้อ ฉันจนปัญญาแล้ว
ขอโทษนะคะ
คุณคือผู้จัดการของพี่รันจูใช่ไหมคะ
ใช่ครับ ถามทำไมครับ
คุณหานักร้องคอรัสอยู่เหรอคะ
ใช่ไหม
คุณยุนรันจู เตรียมตัวได้แล้วครับ
ค่ะ
พี่ๆ
- ทำไมหน้าแดงจังล่ะ - หือ
ปัดแก้มมาใช่ไหม
ก็ต้องใช่แหละ
พี่ไม่ได้เมาใช่ไหมครับ
ฉันไม่ได้เมา
กินไปเท่าแมวดมเอง
นี่ เหล้าทอด็อกนี่ปังนะ
สมกับที่จัดเป็นเทศกาล
พี่ครับ ฟังผมให้ดีนะ
ตอนนี้ผมหานักร้องขั้นเทพที่เลียนเสียงพี่ได้แล้ว
ผมฟังเธอร้องแล้ว เธอเสียงเหมือนพี่เด๊ะเลย
เธอเป็นแฟนคลับของพี่ ก็เลยรู้จักเพลงของพี่ทุกเพลง
ฉันมีแฟนคลับที่ไหนล่ะ
มีสิ มีแล้วกัน นะครับ
ก่อนอื่นนะ พี่
พอขึ้นเวทีแล้ว พี่ปิดไมค์ซะนะ
แค่ขยับปากลิปซิงก์ให้ตรงตามที่เธอร้องก็พอ
เธอจะร้องเพลงเอง เข้าใจนะครับ
ทำอย่างกับจะมีใครฟังเพลงของฉันงั้นแหละ
นับถือความพยายาม ขอบใจนะ
พี่รันจู
ครับ เป็นการแสดงที่สนุกและม่วนจอย ตามฉบับทอด็อกเลยครับ
- เห็นด้วยใช่ไหมเอ่ย - พี่ ดื่มน้ำไหมครับ
- ฉันไม่เมา - หายใจ
ผมตาถึงใช่ไหมล่ะครับ
แขกรับเชิญลำดับต่อไปนี้
ก็เพลิดเพลินกับการกินทอด็อกครับ
เคล็ดลับเสียงร้อง อันไพเราะของเธอคนนี้คือทอด็อกนั่นเอง
ผมบอกให้ตัดช่วงนั้นแล้วนะ
เสน่ห์ที่ชวนลืมหายใจ ทักษะร้องเพลงที่เกินต้าน
- ดีว่าเบอร์หนึ่งของเกาหลี - เดี๋ยวฉันมา
- สู้ๆ - เชิญพบกับยุนรันจูครับ
ขอเสียงปรบมือด้วยครับ
- ยุนรันจู - ยุนรันจู
ฉันเมาเต็มขั้นแหงๆ
- ยุนรันจู - ยุนรันจู
หลอนแล้ว ฉัน
- ยุนรันจู - ยุนรันจู
- โอ้โฮ ยุนรันจูยังไม่ดับนี่นา - ยุนรันจู
- ก็จริงนะ - ยุนรันจู
- ยุนรันจู
สักทีเถอะน่า
พี่ ข้างหลัง
ฉันก็จะย้ายไปโซลน่ะสิ
ไปที่นั่นและเจอพี่รันจู
เจอแล้วยังไง
"เจอแล้วยังไง" เหรอ
เจอแล้วก็…
ถ้าเจอกัน ฉันจะ…
ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้นเลย
ฉันหายใจไม่ออกแน่ ว่าไหม
พี่สาวคนนี้ออร่ากระจายดั่งแก้วดั่งแสงเลยนะ
แต่ตอนนี้ ฉันจะตั้งสติให้มั่น
แล้วก็ร้องเพลง
คืนนั้นที่แม้แต่ดวงดาวก็หายลับ
คำพูดที่ไม่มีใครฟัง
และเวลาที่เหมือนจะหยุดเดิน
แต่สิ่งเหล่านี้ลบความวาดหวังของฉันไม่ได้
ฉันรวบรวมคำปรารถนาสุดหัวใจของฉัน
และส่งขึ้นไปบนฟ้า
ฉันเชื่อว่าวันคืนที่มืดมิดนี้
จะจบลงในที่สุด
เฉกเช่นดวงตะวันที่สาดส่องทุกเช้า
ฉันจะไม่เศร้าอีกแล้ว
ฉันเฝ้าฝันถึงวันนั้น
ที่ได้จับมือเธอไว้
จากนี้ ฉันจะไม่ล้มอีกแล้ว
ฉันเชื่อว่าเธอจะปรากฏตัว
ราวกับปาฏิหาริย์
เหตุผลที่ฉันยังเข้มแข็งอยู่ได้
ต่อให้เจอบททดสอบอย่างพายุ
และเหตุผลที่ฉันไม่ล้มลง
แม้อยู่กลางสายฝนที่สาดซัด
โอ้ ชีวิตของฉัน
โอ้ ฝันของฉัน
รักของฉัน
ฉันจะไม่เศร้าอีกแล้ว…
ว้าว ยุนรันจูสุดยอด ร้องดีกว่าสมัยก่อนอีก
ที่ได้จับมือเธอไว้
จากนี้ ฉันจะไม่ล้มอีกแล้ว
ฉันเชื่อว่าเธอจะปรากฏตัว
ราวกับปาฏิหาริย์
หวังว่าสักวัน ไม่ใกล้ไม่ไกลนี้
เราจะได้มองฟ้าโปร่งๆ ยามค่ำคืน
และยิ้มให้กับหมู่ดาว
หวังว่าสักวัน ไม่ใกล้ไม่ไกลนี้
เราจะได้ฝันร่วมกันและเดินเคียงข้าง
ไปด้วยกัน
สักวัน…
- ยุนรันจู - ยุนรันจู
กีโฮ
ฉันไม่รู้หรอกว่าต่อไปจะยังไง
แต่ที่รู้แน่ๆ คือ
ฉันจะไม่นึกเสียใจ
กับช่วงเวลานี้ไปตลอดชีวิต
- ยุนรันจู - ยุนรันจู
คุณชื่ออะไร
มกฮาค่ะ
ฉันชื่อซอมกฮาค่ะ
อุ๊ย
พี่
พี่รันจู…
เวลา 15 ปีของฉัน
ที่ดูเหมือนจะสูญเปล่า…
พี่…
ในที่สุดก็มีความหมายขึ้นมาแล้ว
(แคสต์อะเวย์ ดีว่า)
แต่ก่อนพี่คือคังอูฮัก ปัจจุบันพี่ก็คือคังอูฮัก
ที่จองกีโฮกับฉันอายุเท่ากัน มันบังเอิญเหรอ
ใช่ ก็บังเอิญน่ะสิ
ที่ฉันเจอซอมกฮาก็บังเอิญเหรอ
นั่นก็บังเอิญ
ถ้างั้น แล้วนี่ล่ะ
อะไรเหรอ
ฉันเจอนี่บนโต๊ะเขียนหนังสือของจองกีโฮ
"ถ้าเราขออะไรอย่างสุดหัวใจ
สักวันมันจะเป็นจริง ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
ในแบบที่คาดไม่ถึงที่สุด"
แม่ของจองกีโฮเคยพูดไว้
แต่คำพูดนี้
แม่ของเราชอบพูดตลอดเลยนะ
นี่ก็บังเอิญเหรอ
หรือเป็นโชคชะตา
พี่ไม่ใช่จองกีโฮ
ฉันคงหัวขบถอย่างที่แกว่าสินะ
จนถึงเมื่อกี้ ฉันยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
แต่พอได้ฟังที่แกตอบ ฉันก็แน่ใจแล้ว
ว่าฉันคือจองกีโฮ
พี่
เด็กเนรคุณที่ส่งซอมกฮา
ไปเกาะร้างนั่นและแจ้งจับพ่อตัวเอง
คือฉันสินะ
ไม่ใช่ ผมบอกว่าไม่ใช่ไง
หลังจากที่เจอซอมกฮา
จองกีโฮจะทำอะไรเป็นอย่างแรก
นั่นคือสิ่งที่ฉันจะทำต่อจากนี้
ไหนว่ายุ่งไง ไหนว่าไม่มีเวลา
จู่ๆ ก็ว่างน่ะ
- จู่ๆ เหรอ - ใช่ จู่ๆ
มีอย่างหนึ่งที่หนูอยากถามพี่มาตลอดค่ะ
อะไรเหรอ
ก็เพลงมันปังน่ะค่ะ
ฉันเป็น
จากนี้เรียกฉันว่ารุ่นพี่นะ
ฉันจะออกแรงทำเท่าที่ทำได้
และช่วยให้พี่เขาขายอัลบั้ม รวม 20 ล้านแผ่นให้ได้
ได้วันออดิชั่นของเธอแล้วนะ
ไหนว่าเธออายุ 31 ไง
มันฟังไม่ขึ้นเลยนะ
เธอไม่อยากตามหากีโฮเหรอ
เธอก็ร้องเพลงไป
คำบรรยายโดย จุฑาทิพ แวงสูงเนิน