(แคสต์อะเวย์ ดีว่า)
(ตอน 8)
เลขหมายปลายทางไม่สามารถติดต่อได้
- ไม่รับสายเหรอ - อือ
ดูท่าจะปิดเครื่อง
หลังจากสถานีฮัมชางก็ไม่มีอัปเดตเหรอ
ไม่มี นั่นจุดสุดท้ายที่มีคนเห็นยัยนั่น
อีกไกลแค่ไหนเนี่ย
ประมาณสองชั่วโมง
ไม่ต้องรีบบึ่ง
เหยียบมิดไปก็ไม่ช่วยอะไร เปลืองน้ำมันเปล่าๆ
ผมรู้
ระหว่างทางก็เล่าไปด้วย
เล่าอะไร
ฉันกลับมาจำได้รางๆ แต่มีอะไรที่แหว่งอยู่เยอะ
ลองไล่ให้หน่อย
ส่วนไหนบ้างที่แหว่ง
วันที่ฉันบาดเจ็บ
เริ่มจากตรงนั้นเลย
วันนั้นพี่…
พี่บาดเจ็บสาหัสที่หัวระหว่างที่ปกป้องผมจากคุณพ่อ
ที่รัก
หลังผ่าตัดแล้ว พี่ไม่ได้สติอยู่พักหนึ่ง
ระหว่างนั้น
คุณพ่อได้รับคำสั่งย้ายไปประจำที่เกาะชุนซัม
คุณพ่อตัดสินใจพาแค่ผมไปอยู่ที่เกาะชุนซัม
ทำไมแค่สองคนล่ะ
เพราะที่เกาะชุนซัมไม่มีโรงพยาบาลใหญ่ๆ น่ะ
คุณแม่บอกว่าพอพี่ฟื้นแล้วจะตามมาทีหลัง
กีโฮ
อย่าเพิ่งกวนใจคุณพ่อสักพักนะ
เป็นเด็กดีเชื่อฟังท่าน
แล้วก็…
พอถึงฤดูใบไม้ผลิ
ก็แอบพ่อมาหาแม่นะ
แม่จะหนีไปซ่อนให้ไกลจากคุณพ่อ
พอพี่แชโฮฟื้นขึ้นมา
ถ้าเราโดนจับได้อีกล่ะครับ
ถ้ามีใครเลือดตกยางออกอีกล่ะ
ไม่ต้องกังวลนะ
คราวนี้พ่อของลูกหาเราไม่เจอแน่
แม่จะเปลี่ยนชื่อนามสกุล เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ให้หมด
เพราะงั้นแอบพ่อมานะ
ห้ามให้ใครรู้ทั้งนั้น
แอบมา
ถ้าเปลี่ยนหมดทุกอย่าง
ผมจะหาแม่เจอได้ยังไงครับ
ดูนั่น
แม่จะเขียนที่อยู่
ไว้หลังตู้ไปรษณีย์
ลูกต้องมาให้ได้นะ
โดยไม่ให้พ่อรู้
เข้าใจไหม
คุณแม่บอกให้มาตอนฤดูใบไม้ผลิ
แต่ผมโดนคุณพ่อจับได้ตลอด
หลังจากหนีออกมากับมกฮาไม่สำเร็จ
กว่าจะหนีออกมาได้อีกที ก็ปาไปฤดูร้อนแล้ว
(143-11 แขวงฮโยมิน เมืองจองอิน)
(ไก่ทอดนกเขียวคราม)
เอ็งคือจองกีโฮเหรอ
กีโฮ
กีโฮ ลูก
เก่ง เก่งมาก
ลำบากมากสิท่า
คราวนี้คุณแม่
ซ่อนตัวได้ดีจริงๆ
เปลี่ยนทั้งชื่อนามสกุล ทั้งเบอร์โทรศัพท์
เปลี่ยนกระทั่งที่อยู่
ผมถามว่าเปลี่ยนได้ยังไง
คุณแม่ตอบว่ามีเทวดามาช่วยไว้
ต่อจากนั้นก็ตามที่พี่จำได้เลย
พี่ของลูกจำอะไรที่ผ่านมาไม่ได้เลย
ดังนั้น เรามาสร้างความทรงจำใหม่ให้พี่กันนะ
ความทรงจำดีๆ ที่สวยงาม ได้ไหม
แต่นแต๊น
โอ้ หน้าตาก็ดูได้นี่หว่า
คุณพ่อ เจ้านี่ใช่โบกอลจริงเหรอครับ
น้องของผมน่ะนะ
เป็นยังไง น้องหน้าเหมือนพ่อมากใช่ไหมล่ะ
- ดูตายิ้มนี่ซะก่อน - ไม่เห็นเหมือนเลย
ฉันไม่รู้เรื่องรู้ราวและเอาแต่ยิ้มสินะ
พี่เหมือนเป็นอีกคนไปแล้วเพราะจำอะไรไม่ได้เลย
พี่ยิ้มเก่งและพูดเก่ง
เราไม่เหมือนกันเหรอ
โบกอล เทน้ำหน่อย
ครับ แม่ เท่านี้พอไหม
ไม่พอๆ อีกหน่อย
พ่อ เจ็บไหมนั่น
มกฮาเคยพูดไว้ว่า
อยากอยู่อย่างสงบๆ แบบไม่มีพ่อน่ากลัวๆ นั่น
- แค่วันเดียวก็ยังดี - เลิกตั้งแคมป์เถอะเรา
มา
- ชน - ชน
พอได้ใช้ชีวิตแบบนั้นแล้ว
มันดีนะ
เหมือนชาวโลกทั่วไปที่ไปปิกนิกกันทุกวัน
ไม่นะ
ว้าย แย่แล้ว
- ระวังนะ ระวัง - อูฮัก ช่วยหน่อย อูฮัก
- จับไว้ อูฮัก - จับแน่นๆ
ผมชอบมันมาก…
จนรู้สึกผิด
รู้สึกผิดเหรอ
กับใครล่ะ
กับมกฮา
ผมอยากให้มกฮาได้เห็นโลกแบบนี้ด้วย
ผมก็เลยยิ่งอยากตามหามกฮา
เพราะอยากให้มกฮาได้เห็น
ถึงอย่างนั้น แกรอคนคนหนึ่งมา 15 ปี โดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นหรือตายเนี่ยนะ
ยอมใจเลยว่ะ
มกฮาเอาชีวิตรอดบนเกาะร้างมา 15 ปีนะ
การรอน่ะเรื่องเล็กไปเลย
ผู้ชายคนนี้
พูดอะไรกับมกฮากันนะ
ถามว่าเราอยู่ไหนละมั้ง
และมกฮาก็น่าจะทำเป็นไม่รู้
มกฮาถึงหายไปแบบไร้ร่องรอยเหรอ
เพื่อเราจะได้ปลอดภัย
(สถานีฮัมชาง)
แยกกันหาเถอะ ใครหาเจอก็โทรมา
ถ้าหาเจอ แกจะพูดอะไร
- ก็ชวนกลับบ้านน่ะสิ - ฉันจะไม่ชวน
ถ้าหายัยนั่นเจอ ฉันจะบอกให้ซ่อนให้มิดกว่านี้
- พี่… - ฉันรู้สึกผิดก็จริง
แต่ฉันจะขอให้ยัยนั่นเลิกฝัน
จะขอร้องยัยนั่นให้ใช้ชีวิตเงียบๆ ไม่ทำตัวเด่นเข้าตาไอ้ลุงนั่น
พี่อยู่ตรงนี้แหละ ผมจะเดินหาเอง
มกฮา
ซอมกฮา
ไง
ใช้เวลาเท่าไรล่ะ
มกฮา
ขอโทษครับ
อะไรของคุณคะ
(ร้านอาหารดัมชอน)
มกฮา
ซอมกฮา
นี่นาย
อย่าตกอกตกใจ แล้วฟังฉันนะ
หลังจบรายการเมื่อวาน
ลุงบงวานมาหาฉัน
อือ
อะไรเนี่ย
แค่นี้เองเหรอ
ไหนว่าอย่าตกอกตกใจไง
คุณพ่อนายไม่ล้มเลิกความตั้งใจหรอก
จนกว่าจะหาครอบครัวของตัวเองเจอ
ครบหมดทุกคน ฉันว่านะ
เพราะงั้นเธอถึงเลิกคิดจะเป็นนักร้อง และหนีมาซ่อนตัวน่ะเหรอ
บ้า นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญตอนนี้นะ
หนีมาซ่อนเพื่อปกป้องเรา แล้วยังไง
จะหลบๆ ซ่อนๆ ไปตลอดชีวิตเหรอ
ใช่ ก็อย่างนั้นน่ะสิ
ไม่เห็นจะยากตรงไหน
ฉันอยู่รอดบนเกาะร้างคนเดียวมา 15 ปีนะ
แค่นี้กระจอกจะตาย
อูฮัก
พี่
มกฮา ขอโทษนะ แต่…
- พี่ ผมขอล่ะ - ขอโทษนะ แต่…
นี่ ซอมกฮา
แบบนี้ไม่สมเป็นเธอเลย
เธอควรพูดว่า "ปัญหาของใคร คนนั้นก็แก้เอง"
"จะยังไงก็ช่าง ฉันจะเดินตามฝันของตัวเอง"
แบบนั้นถึงจะถูก
ฉันจะพูดได้ยังไง ลองมาเป็นฉันสิ นายจะพูดแบบนั้นได้ไหม
พูดได้ พูดได้เต็มปากเลย
เธอไม่รู้ล่ะสิ ฉันเห็นแก่ตัวสุดๆ
เพื่อตัวเองแล้ว ฉันล้างผลาญชีวิตคนอื่นได้
และไม่ใช่แค่ฉันนะ
ทุกคนบนโลกนี้เป็นกันหมด แต่เธอ…
เธอ ทำไมเธอ…
ถ้าเธอมาไม้นี้ ฉันก็พูดอะไรไม่ออกน่ะสิ
พูดอะไรล่ะ พูดมาเลย
- พอได้แล้ว - ซอมกฮา เธอน่ะ
เธอ
ขอโทษนะ แต่เธอ…
เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหม
เธอคือเธอ เราคือเรา
อย่าทำให้เรา
เป็นตัวถ่วงของเธอเลยนะ
ถ้ารู้สึกแย่ขนาดนั้น
ก็ให้เงินเราซะ
เงินเหรอ
มีเงินแล้ว ทุกอย่างแก้ได้เหรอ
ก็ดีกว่าไม่มีเลย
ต้องการเท่าไรล่ะ
ขอ
สัก 3.2 พันล้านวอน
ให้เวลาถึงวันไหน
ไม่ใช่เดี๋ยวนี้หรอก
อีกสิบปีละมั้ง
อันนี้อะไรล่ะ
เธอรู้จักไมเคิล จอร์แดนใช่ไหม
อ๋อ รู้จักสิ
นักบาสเกตบอลไม่ใช่เหรอ
การ์ดลายเซ็นใบแรกของเขาถูกประมูลไป
ในราคา 3.2 พันล้านวอน
ใครจะไปรู้
ลายเซ็นแรกของเธอก็อาจจะมีมูลค่าในอนาคต
เซ็นให้หน่อย
นายนี่
ในสถานการณ์แบบนี้ นายก็ยังติดเล่นอยู่ได้เหรอ
ไม่ได้เล่นสักหน่อย
ถ้าอยากช่วยเรา เธอก็ดังให้ได้สิ
อย่าไปหลบอยู่ที่ไหน
ไม่เอาแค่พอไปวัดไปวา
แต่เป็นนักร้องที่ดังเป็นพลุแตกให้ได้
โชคดีกับการออดิชั่นนะ
และเป็นนักร้องให้ได้ล่ะ
ไม่เอานักร้องทั่วไปนะ
แต่เป็นนักร้องที่เพลงถูกเปิดทั่วทุกที่
อย่างในทีวี ตามท้องถนน และร้านอาหาร
นักร้องที่ลายเซ็นแรกของตัวเอง
ถูกประมูลขาย และเปลี่ยนโลกได้
ด้วยเพลงของตัวเอง
ถ้าดังระดับนั้นนะ
ถึงอยากทำ ผู้ชายคนนั้นก็ทำอะไรไม่ได้
เพราะฉะนั้น
เซ็นให้หน่อยนะ
ให้เซ็นว่าอะไรล่ะ
เซ็นเป็น
คำพูดที่เธออยากพูดตอนนี้
อีกสักครู่ กรุณาเลี้ยวซ้าย
เอ๊ะ ถ้าจะไปโซลก็ต้องตรงไปสิ
พี่ ปักหมุดไว้ที่ไหนเนี่ย
วันนี้คือวันเสาร์นะ
พรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์
- ตั้งแต่วันจันทร์ไปก็จะเป็นสงคราม - พูดถึงอะไรเนี่ย
วันนี้อากาศดีนะ
หา
วิวก็ดีด้วย
วันนี้เหมาะจะไปปิกนิกไง
หวัดดีจ้า
มาได้ยังไงครับ รู้ได้ไงว่าเราอยู่ที่นี่
แปลกใจสิท่า
เราแกะรอยจีพีเอสพวกแกได้
อูฮักปักหมุดโลเคชั่นให้เรา
ไหนว่าอยากตั้งแคมป์ไง
ก็ไหนว่าอยากให้มกฮาได้เห็น
อุ๊ย เดี๋ยวถือให้ค่ะ
จ้ะ
ที่นี่ยังเหมือนเดิมเลย
ที่นี่วิวสวยใช่ไหมล่ะ
จริงค่ะ
มาขนของลงกัน ขนของลง
เราแบกของมาเพียบเลย
ครับ
แล้วเสื้อผ้าล่ะ
- หือ - เสื้อผ้า
เอาละ
- สอดเลยครับ - โอเค
โอเคๆ โอเค
โบกอล สูงแค่นี้พอไหม
- มกฮา - หือ
- มานี่หน่อย - อือ
- อันนี้มีไฟใช่ไหม - ใช่
- เราต้องแขวนสิ่งนี้เหรอ - ใช่
อันนี้ต่างหาก
แขวนฝั่งนี้เลย
- ได้ยัง - อือ
ฉันว่าไฟสวยโคตรแน่ๆ
เหลือไม่กี่เส้นแล้ว
ได้
จริงเหรอคะ น่าจะยังร้อนอยู่นะ
- ฉันไม่มีสักชิ้น - อันนี้อร่อยจริงนะ
ไฟมันไม่แรงไง
ใครแพ้ล้างจาน ยังยิงเยาปักกะเป่ายิ้งฉุบ
- เป่ายิ้งฉุบ - เป่ายิ้งฉุบ
ดีใจเกินเหตุหรือเปล่า
จริงของมกฮา ออกนอกหน้าเกิน
- พักนะคะ พักเถอะ - ไม่เอา
โอเค
กีโฮ ส่งฝานั่น
มาให้หน่อย
- นี่เหรอ - ใช่
เอ้า ฟัง
ขอเวลานอก
เรามาชำระความกันก่อน
"ชำระความ" เหรอ
พูดถึงอะไร
เด็กนี่คือคังโบกอล ฉันคือคังอูฮัก
จองกีโฮกับจองแชโฮ เป็นชื่อที่ไม่มีอยู่ในโลกนี้ เข้าใจหรือเปล่า
ตายจริง
- จริงด้วยสิ - ใช่
เราอายุเท่ากัน
ไอ้นี่มันอ่อนกว่าเธอหนึ่งปี
ถ้าอยู่กันแค่นี้ ก็พูดไปเถอะ แต่ระวังคำเรียกและคำสุภาพด้วย เวลาอยู่ข้างนอก
เข้าใจแล้ว
และอย่างสุดท้าย
ฉันเชื่อมโยงเรื่องราวต่างๆ ในอดีตได้ว่า ทั้งสองคนเคยรู้สึกพิเศษต่อกัน
ไหนบอกมาซิ
ความรู้สึกนั้นยังเหมือนเดิมหรือเปล่า
ไม่ ไม่เลย
ใช่ ยังเหมือนเดิมจนทุกวันนี้
ถ้าไม่เหมือนเดิม ผมก็ดูเพี้ยนน่ะสิ
ไอ้บ้าที่ไหนจะตามหาใครสักคน
ที่ตัวเองไม่รู้สึกอะไรด้วยมา 15 ปี
ถูกของแก
โอเค ปิดประเด็น
นี่ก็อยู่ในการชำระความเหรอ
อยู่สิ
เอาละ
กลับไปล้างจานกัน หันมา
ฝันไปเลย เรา ฉันคือเด็กที่เคยมีฝัน
ฝันไปเลย เรา ให้เจิดจรัสกว่าแสงดาว
ฝันไปเลย เรา หัวใจของฉันยังเป็นดวงเดิม
ฉันยังฝันถึงเธออยู่
ยามที่ตะวันขึ้นอยู่ไกลๆ
ในที่ที่มืดมิดทุกโมงยามนี้
ฉันภาวนาว่า ณ ปลายทางที่เราเดินไปด้วยกันนี้
ฉันจะไม่เสียน้ำตา
ต่อให้เจออุปสรรคอะไร
ฉันจะฝ่าคลื่นแห่งโชคชะตา
และจับมือเธอไว้ ยามที่หมอกปกคลุม
ขอแค่เราเชื่อใจกันและกันก็พอ
จนกว่าแสงยามเช้าจะมาถึง
ฝันไปเลย เรา ฉันคือเด็กที่เคยมีฝัน
ฝันไปเลย เรา ให้เจิดจรัสกว่าแสงดาว
ฉันยังฝันถึงเธออยู่
ทั้งที่ยังลืมตา
ต่อให้คนทั้งโลกจะพร่ำหัวเราะเยาะฉัน
เมื่อเป็นทางที่ฉันเดินแล้ว
ฉันจะไปตามแผนที่ของหัวใจอันแรงกล้า
และวิ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง
ฝันไปเลย เรา ฉันคือเด็กที่เคยมีความฝัน
ฝันไปเลย เรา ให้เจิดจรัสยิ่งกว่าแสงดาว
ฝันไปเลย เรา หัวใจของฉันยังเป็นดวงเดิม
ฉันยังฝันถึงเธออยู่
ทั้งที่ยังลืมตา
ฝันไปเลย เรา
ร้องเพราะจริงๆ นะเนี่ย
ได้นั่งฟังกับเจ้าตัวแบบนี้ยิ่งเพราะไปใหญ่
โอ้โฮ ไม่อยากเชื่อว่าได้ฟังสดๆ
ขอบคุณที่ร้องให้เราฟังนะคะ
- ยินดีค่ะ - โอ้โฮ สุดๆ
ขอบคุณนะครับ
ผมเอากีตาร์ไว้ในรถของผมนะครับ
มกฮา นั่งรถของฉันกลับนะ
ได้
อูฮัก นายนั่งหน้าสิ
ฉันจะขับรถตัวเองกลับ
- คุณพ่อ ผมขับให้นะครับ - อ้าว เอางั้นเหรอ
คุณยุนรันจูล่ะ
ยังไม่รับสายอีกเหรอ
ยัง
แก้ตัวยังไงก็ไม่ขึ้นหรอก
ถ้าฉันเป็นพี่เขานะ
ฉันก็จะไม่อยากเจอหน้าตัวเองอีก
เดี๋ยวฉันไปอธิบายกับคุณยุนรันจูให้
อุ๊ย ไม่ต้องหรอก
นายจะเข้ามายุ่งกับเรื่องของฉันทำไม
นายก็คือนาย ฉันก็คือฉัน
แล้วจะขอโทษว่ายังไงล่ะ
ไม่รู้เหมือนกัน
ฉันกลัวและมืดแปดด้านอยู่เนี่ย
แต่เลี่ยงไปก็ไม่ช่วยแก้อะไรนี่นา
ฉันควรไปเจอพี่เขาก่อน เจอและลองคุยดู
ก็จริง
ว่าแต่คุณเจ้าของร้านทำอะไรอยู่กับหินน่ะ
อ๋อ เรียงหินขอพรน่ะ
เพราะที่นี่เป็นภูเขาก็เลยชัยภูมิดี ขอพรแล้วสำเร็จเร็วน่ะ
มีบางอย่างที่ฉันได้เรียนรู้ บนเกาะร้างนั่นตลอดเวลา 15 ปี
ไปซะ
ไปให้พ้น
อย่ามาที่นี่
ไปให้ไกลๆ เลย
ขอร้อง
การภาวนา
ไม่ได้นำพามาซึ่งปาฏิหาริย์
ไต้ฝุ่นที่ใกล้เข้ามา
ก็ยังพัดถล่มอยู่ดี ไม่ว่าฉันภาวนาแค่ไหน
แต่เรายังคงภาวนาเพราะว่า…
"ฉันทนไต้ฝุ่นได้"
"ฉันสร้างปาฏิหาริย์ได้"
"พลังพวกนั้นอยู่ในตัวของฉัน"
เราจำเป็นต้องตั้งปณิธานเช่นนั้น
(ยินดีด้วยกับก้าวแรกของเธอ จากแฟนคลับคนแรกของเธอ ยุนรันจู)
(ปัดฝุ่นยุคทอง)
(ถึงแฟนคลับคนแรกของฉัน ขอบคุณนะคะ ซอมกฮา)
(ระหว่างแฟนคลับคนแรก และแฟนคลับคนแรก)
(ร้านเสริมสวยพี่น้อง)
คุณพ่อ จะเสร็จกี่โมงครับ
เราว่าจะสั่งอาหารจีนมากิน
อีกสัก 30 นาทีนะ
- ขอข้าวราดจับแชนะ - ครับ
มา ให้ผมทำอะไรให้ครับ
ในที่สุด
ผมจะได้เจอครอบครัวอีกครั้ง หลังไม่ได้เจอกันนาน
ผมอยากดูเป็นพ่อที่ดี
- พอจะได้ไหมครับ - ได้อยู่แล้วครับ เชื่อมือผมเถอะ
นั่นรูปครอบครัวสินะครับ
ครับ ครอบครัวของผมเอง
ดูจากที่ผู้หญิงคนนั้น
หน้าคุ้นๆ แล้ว
เธอต้องใช่ครอบครัวของผมแน่
อะไรนะครับ
คุณพ่อ
ไม่ใช่ของแก
(ร้านเสริมสวยพี่น้อง)
ทำอะไรอยู่
ผมฝันถึงคุณพ่อ…
หือ
ผมฝันถึงผู้ชายคนนั้นครับ
ผู้ชายคนนั้นจำคุณแม่ได้จากรูปนี้
โธ่ถัง
แกฝันแบบนั้นหลังจากเขาตามหามกฮาแน่เลย
กันไว้ก่อนก็ไม่เสียหลายครับ
ไม่ต้องกังวลนะ
พ่อจะปกป้องทุกคนเอง
จะปกป้องครอบครัวของเรา รวมถึงมกฮาด้วย ทุกคนเลย
ผมจะปกป้องเองครับ
เฮ้ย การปกป้องใครสักคนไม่ได้อยู่ที่กำลัง
แต่อยู่ที่ใจ อยู่ที่ใจล้วนๆ
พ่อเองดีกว่า
เรานี่คล้ายกันเลย
หรือไม่คล้าย
ผมว่าเราคล้ายกันอยู่นะ
- หน้าตาเหรอ - ครับ
- โบกอลไปไหนครับ - น้องออกจากบ้านแต่เช้า ไปต่างจังหวัด
น้องมีธุระอะไรที่ต่างจังหวัดเหรอ
นั่นน่ะสิ
- ที่รัก - ครับ
- นี่คือกางเกงในของคุณใช่ไหม - ใช่ครับ
อะไร
ถามอูฮัก
อ๋อ เออ…
อูฮัก แก…
พ่อถามเพราะสงสัยน่ะ
ไอ้เรื่อง เอ่อ อะไรแล้วนะ…
เรื่องส่วนตัว…
อูฮัก
ถามได้ไหม ลูก…
รู้สึกยังไงกับมกฮา
อะไรนะครับ
ไม่ใช่อะไร
ลูกแสดงออกว่าค่อนข้างเป็นห่วงเป็นใยมกฮา
แต่เท่าที่แม่ดู
ถ้าลูกรู้สึกเกินเพื่อน ใช้คำพูดยังไงดี
คือแบบ…
ถ้าลูกมีใจให้มกฮาในเชิงรักใคร่ชอบพอ
งั้นโบกอล…
อะไรกับผมอีกล่ะ แม่
ผมแค่มีน้ำใจกับเพื่อนมนุษย์ ไม่มากไม่น้อยกว่านั้น หยุดอยู่แค่นี้เลย
ใช่ไหมล่ะ
เห็นไหม ผมบอกแล้วไงว่าไม่ใช่
ถูกของคุณๆ
จริงๆ ผมเกือบจะรู้สึกเกินกว่านั้นนะ
- หา - หา
แต่ก็แค่สั้นๆ แค่แวบเดียว
มันคือช่วงที่ผมคิดว่าตัวเองอาจจะเป็นจองกีโฮ
จริงๆ ผมเคยหลงยัยนั่นในฐานะกีโฮ
รู้ใช่ไหมว่าผมเป็นคนขี้เห็นใจ
- ผมเป็นพวกเอฟในแบบทดสอบเอ็มบีทีไอ - อือ
ในเมื่อรู้แล้วว่าผมไม่ใช่กีโฮ
ผมก็เห็นยัยนั่นเป็นเพื่อนของน้อง จบ
- อือ จบ - อือฮึ
- จบๆ - อือ
เฮ้อ
ผมละอึ้งเลย อะไรของพ่อกับแม่นะ
พ่อกับแม่คิดว่าเราสองพี่น้อง
จะต่อยตีแย่งสาวคนเดียวกันเหรอ
จินตนาการก็พาเราคิดไปโน่นไง
เดี๋ยวเถอะ
อย่าเพ้อเจ้อจะได้ไหม ได้ไหมล่ะ
เราขอโทษ
- ผมทำให้เอง - อือ
ขอบใจ ลูก
แดดดีนะวันนี้
แม่แหก
ลูกต้องโมโหเบอร์นั้นเลยเหรอ
รู้ใช่ไหมว่าลุงเคยเป็นตำรวจ
ลุงอ่านสายตาหนูออก
ว่าหนูกำลังโกหกอยู่
กีโฮหลบอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนี่แหละ
อุ๊ย แม่แหก
ทำไมแต่งตัวสภาพนั้น
ไง มาทำอะไรตรงนี้
อ๋อ ตากผ้า
เธอจะไปไหน
จะไปสืบข่าวพี่รันจูหน่อย
ไปคนเดียวหรือไง
ไม่มีคนไปเป็นเพื่อนเหรอ
ไม่มี ฉันไปคนเดียวได้
และไอ้โบกอลก็ดันไม่อยู่พอดี
กินข้าวเที่ยงหรือยัง
ฉันกินข้าวเช้าสายน่ะ
ไปด้วยกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง
ไม่ ไม่ต้องหรอก
ฉันไม่ชอบกินคนเดียว กินระหว่างทางแล้วกัน
"กินระหว่างทาง" เหรอ
ตามมาเร็ว
เดี๋ยวฉันไปซื้อให้
อยู่เฉยๆ เลย
สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ
ขอเบอร์เกอร์ไก่กรอบสองชิ้นครับ
ได้ค่ะ เดินหน้าได้เลยค่ะ
อะไรล่ะนั่น
เพิ่งเคยเห็นเหรอ
เขาเรียกไดร์ฟทรู
"ตรู" เหรอ
ทรู
"ตรู"
"ทร" ไม่ใช่ "ตร"
"ทร"
ฉันไม่ต้องกินคนเดียว ส่วนเธอได้นั่งรถฟรี
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ดีออก
ใช่ ดีอยู่แล้ว
เห็นไหมล่ะ
เวลากินเลยทันที มันกรอบอร่อยสะใจ
เราได้นกสามตัวชัดๆ
เห็นด้วย
อูฮัก
อะไร
ขอบใจนะ
โบกอลมันขอให้ฉันตามไปเป็นเพื่อนเธอน่ะ
วันนี้มันยุ่งเรื่องอะไรไม่รู้
- ขอบคุณครับ - ค่ะ
- ตั๋วไปเกาะชุมซัมหนึ่งใบครับ - ค่ะ
ได้แล้วค่ะ
ขอบคุณครับ
ยังติดต่อรันจูไม่ได้เหรอ
ค่ะ
พี่รันจูก็ไม่ได้ติดต่อหาท่านประธานเหรอคะ
ใช่ คืออย่างนี้
ฉันพยายามโทรติดต่อรันจูเพราะสิ่งนี้ แต่โทรเท่าไรก็ไม่รับ
นี่คือรายงานยอดขายอัลบั้มน่ะ
ฉันคำนวณคร่าวๆ ดูแล้ว จากยอดอัลบั้ม 20 ล้านแผ่น
เหลืออีกไม่ถึงสองหมื่นแผ่นแล้ว
ค่ะ ใช่จริงด้วย
เหลืออีก 19,345 แผ่นค่ะ
ใช่ และนี่
นามบัตรพวกนี้คือพวกที่สนใจเธอ
อุ๊ย ทำไมเยอะแบบนี้ล่ะคะ
อันนี้ฉันคัดให้แล้วนะ
มีค่ายเพลงที่ยินดีจะออกอัลบั้มให้เธอ ทันทีที่เข้าไปอยู่ด้วย
และมีนิตยสารแฟชั่น
ที่อยากถ่ายแบบในคอนเซปต์เกาะร้างด้วยนะ
ฉะนั้นเลือกให้ดีๆ และตัดสินใจซะ
ค่ะ โอ้โฮ อะไรกัน
ไม่อยากเชื่อเลยค่ะ
และ…
ฉันอยากเข้าร่วมสงครามนี้ด้วย
(ชูการ์ เอเจนซี่)
- ประธานฮวังด้วยเหรอคะ - ใช่
ระหว่างที่กำลังเนื้อหอม ก็รีบตัดสินใจซะ
จังหวะนี้ต้องกล้าได้กล้าเสียเข้าไว้ แทนที่จะดูเชิง
ค่ะ ฉันจะปรึกษาพี่รันจูทันทีที่เจอกัน และจะตัดสินใจนะคะ
ว่าแต่ว่า ทำไมรันจูหายต๋อมไปล่ะ
รันจูเลยวัยที่จะเป็นวัยรุ่นวัยแรงแล้วนะ
ฉันทำผิดใหญ่หลวงไว้ค่ะ
หือ
รู้ไหมว่าเราจะกลายเป็นอะไร ถ้ามีน้ำใจเกินไป
ลูกไล่เหรอ
ใช่แล้ว ลูกไล่
นั่นแหละที่ฉันรู้สึกอยู่ตอนนี้
รู้สึกเหมือนลูกไล่
อุตส่าห์อดทนฟันฝ่ามาขนาดนั้น
ไฉนเลยเจ้าตัวถึงยอมแพ้ง่ายๆ ล่ะ
เรื่องนี้ไม่ได้ตัดสินใจกันง่ายๆ นะ
มกฮาต้องมีเหตุผลที่ดีแหละ
ตอนที่คิดว่าทำไมอยากล้มเลิกความฝัน
ก็ใช่น่ะสิ
และเหตุผลนั่น
ยุนรันจูคนนี้สู้ไม่ได้เลย ไม่ใช่เหรอ
ก็จริง
หนูสู้ไม่ได้
และจะเป็นอย่างนั้นต่อไป
เพราะงั้นฉันจะกล้าเอาชีวิตเป็นเดิมพัน กับเด็กแบบนั้นได้ยังไง
หรือไม่จริงล่ะ
ก็จริงแหละ
น่าทึ่งนะเนี่ย
ทำไมรู้ใจหนูดีจัง เหมือนเข้ามานั่งในใจหนู
และค่อยออกมาเลย
ฉันต้องรู้ใจแกอยู่แล้ว
เพราะ…
แกเป็น…
จำได้ไหมว่าหนูเป็นใคร
แกเป็น…
เป็น…
เป็นใครเหรอคะ
แม่
หนูเป็นลูกสาวของแม่นะ
ลูกสาวของแม่ ยุนรันจู
ยุนรันจูคือฉันต่างหาก
ไม่ ยุนรันจูคือหนู
แม่ชื่อโกซานฮี
"โกซานฮี" เหรอ
อาการของคนไข้ที่มองว่าตัวเองกับลูกสาว เป็นคนคนเดียวกัน นับวันก็ยิ่งรุนแรงขึ้นค่ะ
คนไข้เสิร์ชชื่อคุณยุนรันจูวันละเป็นสิบๆ หนเลยค่ะ
เสิร์ชเว็บค้นหา เว็บวิดีโอสตรีมมิ่ง และโซเชียลมีเดียด้วย
สุขภาพของคนไข้ผกผันตามผลการเสิร์ชค่ะ
เวลาอ่านข่าวดี คนไข้ก็อารมณ์ดี เวลาอ่านข่าวแย่ๆ คนไข้ก็อารมณ์ไม่ดี
เฮ้อ อยากจะบ้าตาย
ฉันควรริบมือถือของแม่แล้วละ
เราลองแล้วค่ะ
แต่คนไข้จะอดข้าวจนกว่าเราจะคืนมือถือให้
และอาการก็จะทรุดลงค่ะ
แล้วฉันควรทำยังไงล่ะคะ
ไม่นานนี้ ตอนที่อ่านข่าวคุณยุนรันจูหวนคืนวงการ
คนไข้เคยกลับมาเป็นตัวของตัวเองแวบหนึ่งค่ะ
ตอนนั้นคนไข้พูดว่ามีอะไรจะให้คุณค่ะ
อะไรเหรอคะ
ไม่รู้สิคะ มันแค่แป๊บเดียว
อาการของคนไข้จะดีขึ้นค่ะ ถ้าคุณขยันทำกิจกรรมโปรโมต
เพื่อให้มีข่าวดีๆ ออกมาเยอะๆ
นักร้องวัยเลขสี่อย่างฉัน จะมีข่าวดีๆ อะไรให้เขียนคะ
มีแต่เขียนแซะสิไม่ว่า
โยนความกลุ้มใจทิ้งไปและมาชะชะช่า
พุทโธ่
ทำไงดีล่ะ ร้านปิดแล้ว
สวัสดีครับ ลุง
ใครล่ะเนี่ย
ผมคือกีโฮครับ
จำได้ใช่ไหมครับ
กีโฮ…
จองกีโฮใช่ไหมนั่น
เอ็งคือกีโฮจริงเหรอ
พี่แจชิก แบกของหนักๆ ได้ด้วยเหรอครับ
ไหนว่าผู้ชายต้องรู้จักถนอมหลังไว้
ใช่มันจริงด้วย มันนี่แหละกีโฮ
ตายแล้ว พูดเป็นเล่น
ไอ้น้อง เอ็งยังอยู่เหรอวะ
คุณพระคุณเจ้า
นี่ ไอ้ตัวแสบ
พ่อเอ็งตามหาเอ็งไปทั่วเลยนะ
โธ่เอ๊ย
ไม่อยากจะเชื่อ
นี่ครับ
จะให้กันทั้งที ให้เป็นปึกเลยสิครับ
เดือนนี้ผมต้องใช้คูปองเยอะเพราะมีการก่อสร้าง
ขอโทษด้วยครับ
ผมจะต้องจ่ายเงินชดใช้ ถ้าจำนวนคูปองขาดไป
เพราะไม่ทิ้งลายตำรวจเก่าหรือเปล่านะ
ลุงก็เคร่งเกินครับ
ขอโทษครับ
(มุนยงกู)
โอ้โฮ พี่ สบายดีใช่ไหมครับ
จริงเหรอครับ
แน่ใจนะครับว่าใช่กีโฮ
แน่ใจสิ
ข้าเห็นกีโฮกับตาเลยนะ
แจชิกก็เห็นพร้อมข้า
กีโฮขอร้องเราไม่ให้เราบอกพ่อเขานะครับ
แล้วคุณพ่อ…
มันว่ามันเป็นช่างภาพ
ตะเวนถ่ายรูปไปทั่วประเทศเลย
ตายโหง ทำยังไงดีวะ
แก่ปูนนี้แล้วนะ รูดซิปปากไม่เป็นหรือไง
เฮ้อ รู้อะไรไหม
ข้าเตรียมปูดองซีอิ๊วให้ลูกชายเอ็งชุดใหญ่ อย่างกับเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน
ไอ้หนูมันชมว่าโคตรอร่อย และบอกว่าจะแวะมาบ่อยๆ
เออนี่ เอ็งก็มาที่นี่สิ
เออใช่ มาซุ่ม
เอ็งมาซุ่มดูสิ
ครับ พี่
ขอบคุณนะครับ
เดี๋ยวนี้ใส่แว่นบ่อยนะ
ใช่ พอดีตาแห้งน่ะ
ได้ข่าวว่าวันนี้มกฮาจะเข้าไป อาร์เจ เอ็นเตอร์เทนเมนต์
ได้ข่าวแล้ว ยัยนั่นจะไปพบประธานอี
แกจะขับรถไปส่งใช่ไหม
ไม่อะ
ขับไปส่งหน่อย
วันนี้ผมยุ่ง
คืองี้นะ
เดี๋ยวนี้มกฮาแทบจะเป็นบุคคลสาธารณะแล้ว
ไม่ว่ามกฮาไปที่ไหน คนก็เล่าลงโลกโซเชียล
ถ้าไอ้ลุงนั่นตามมกฮา เหมือนครั้งก่อนล่ะจะทำยังไง
ไม่ต้องห่วง ยัยนั่นจะไม่เป็นไร
ผมไปก่อนนะ
เฮ้ย ไหนว่าความรู้สึกของแกยังเหมือนเดิม
เนี่ยเหรอ…
เหมือนเดิมตรงไหน
"ยัยนั่นจะไม่เป็นไร" เหรอ
พูดออกมาได้ ไหนว่าแกยังรู้สึกกับยัยนั่นเหมือนเดิม
ไหงฉันห่วงยัยนั่นมากกว่าอีกล่ะ
ไม่ทราบว่าเห็นพี่รันจูบ้างไหมคะ
ใครนะคะ
คุณยุนรันจูเหรอคะ
ค่ะ คุณยุนรันจูน่ะ
ไม่เห็นเลยค่ะ
ปกติแล้วศิลปินไม่ค่อยเข้าตึกหรอกค่ะ
ค่ะ ก็ใช่ ฉันรู้ค่ะ
แต่คุณเห็น…
ทำไมมาถามหาที่นี่ล่ะ
คุณเป็นผู้จัดการของพี่รันจูนี่นา
พี่รันจูบอกว่า
วันนี้จะแวะเข้าตึก
ไหนๆ ฉันก็ต้องมาที่นี่อยู่แล้ว ก็แค่ถามดูน่ะค่ะ
เธอมีธุระอะไรที่นี่
ประธานอีนัดฉันมาค่ะ
ท่านประธานน่ะเหรอ
ทำไมล่ะ
(อาร์เจ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ประธานอีซอจุน)
อยากให้ฉันเซ็นสัญญาเหรอคะ
ครับ
ไม่ใช่ในตำแหน่งผู้จัดการ แต่เป็นตำแหน่งศิลปิน
ครั้งก่อนท่านบอกว่าคุณสมบัติของฉันไม่ผ่านนะ
ว่าอายุของฉันเข้าสู่วัยแซยิดของวงการนี้แล้ว
คุณนี่ฝังใจจังนะ คุณซอมกฮา
ฉันจะถือว่าคุณชมฉันว่าคงเส้นคงวาแล้วกันค่ะ
ความสัมพันธ์ของคนเปลี่ยนไป ตามสถานการณ์เหมือนกระดานหกครับ
แต่ก่อนเราไม่ได้ร่วมเดินบนเส้นทางเดียวกัน
แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้วครับ
เปลี่ยนยังไงคะ
ก็ความสนใจกำลังพุ่งมาที่คุณไงครับ
ตอนนี้ระดับความดังของคุณซอมกฮา
คือทรัพยากรที่ประเมินค่าเป็นเงิน หรือเวลาไม่ได้ครับ
และผมอยากได้มัน
เดือนหน้า เราจะโชว์เคสศิลปินในค่าย
ต่อหน้านักลงทุนของเราครับ
ผมอยากให้คุณซอมกฮาขึ้นเวทีนั้น
คุณคิดว่าไงครับ
ขอบคุณนะคะ
สำหรับข้อเสนอดีๆ
แต่ฉันไม่คิดว่าสถานการณ์เปลี่ยนไปนะคะ
จะแต่ก่อนหรือตอนนี้ สำหรับฉันแล้ว
สิ่งสำคัญที่สุด
คือการขายอัลบั้มของพี่รันจูให้ได้ 20 ล้านแผ่นค่ะ
ยังไม่จบกับเรื่องนี้อีกเหรอครับ
เป้าหมายความสำเร็จอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้วค่ะ
ถ้าฉันจะตัดสินใจออกอัลบั้มละก็
นั่นจะเป็นหลังจากที่พี่รันจูของฉันได้หุ้นของบริษัทนี้
คืนมาครึ่งหนึ่งค่ะ
ลำดับขั้นนั้นจะไม่เปลี่ยนแปลงเด็ดขาด ดังนั้นจดจำและนำไปใช้ด้วยนะคะ
คุณขออุทิศตัวเป็นผู้จัดการ มากกว่าเป็นนักร้องเหรอครับ
ถูกค่ะ
คิดให้ดีนะครับ
ความสนใจมันอยู่ไม่นาน
ถ้าคุณไม่เติมฟืน ไม่นานไฟก็จะมอดครับ
ยืนทำอะไรตรงนี้คะ
ฉันอยากรู้มากจนปล่อยผ่านไม่ได้น่ะสิ
ไม่เห็นมีเรื่องน่ารู้เลย
พี่รันจูโชคดีเนอะ
ที่มีแฟนคลับที่รักมั่นคงอย่างคุณ
และมีแฟนคลับใจโลเลอย่างคุณด้วยค่ะ
ถ้าวันนั้นคุณมาออดิชั่น…
ยอมรับก็ได้ คุณอาจจะได้มาอยู่ตรงนี้แทนฉัน
แต่คุณก็ควรยอมรับด้วยนะ
ว่าคุณก็เป็นแฟนคลับใจโลเลอย่างฉันได้เหมือนกัน
ฉันยอมรับไม่ได้หรอกค่ะ
พี่รันจูตัดขาดกับคุณใช่ไหมล่ะ
"ตัดขาด" เหรอ
ไม่ได้ตัดขาดนะคะ
อีกไม่นานก็ตัด
พี่เขาจะทำดีด้วยเหมือนชีวิตนี้ขาดคุณไม่ได้
แล้วจู่ๆ ก็ขาดการติดต่อและหายหน้าไปเลย
นั่นงานถนัดของพี่เขาเลยละ
ฉันอยากปั้นซอมกฮาน่ะ เธอคุยให้หน่อยได้ไหม
นักข่าวอีจากเอ็นเตอร์ คลิกนะครับ
- ผมอยากขอสัมภาษณ์ - คุณรันจู
ขอเชิญคุณกับคุณซอมกฮามารายการวิทยุ
ผมยื่นข้อเสนอให้คุณซอมกฮา มาอยู่ในสังกัดของเรา
แต่คุณซอมกฮามุ่งอยู่กับ
- อัลบั้ม 20 ล้าน… - ควอน ค่ายวันเดอร์ครับ
ผมอยากจ้างคุณซอมกฮา
เราทิ้งข้อความไว้ เพราะอยากชวนคุณมกฮา มาออกปัดฝุ่นยุคทองอีกค่ะ
พี่คะ ขอได้ยินเสียงพี่ก็ยังดีนะคะ
พี่ คิดถึงนะคะ
(ปิดเครื่อง)
(สถานบริบาลสี่ฤดู)
ฉันเพิ่งมาเข้าใจก็ตอนเจอเข้ากับตัวน่ะ
ความสัมพันธ์ของคนเปลี่ยนไป ตามสถานการณ์อย่างที่ประธานอีว่าเลย
คำคำนั้น
ฉันฟังแล้วไม่ปลื้มค่ะ
คนนั่นแหละที่เปลี่ยน
แต่ฟังดูเหมือนโทษสถานการณ์เลยนะ
หูฉันมันบอก
โอ้โฮ สดชื่นดีจัง
หม้อไฟทะเลของที่นี่ เป็นเมนูซิกเนเจอร์เลยนะเนี่ย
จริงเหรอ งั้นก็มาบ่อยๆ สิ
เราให้เอ็งกินฟรีตลอดชีพเลย
เออ กีโฮ
ไม่กี่วันก่อน พ่อเอ็งแวะมาแน่ะ
คุณพ่อของฉันรูดซิปปากไม่สนิทอีกแล้ว
ฉันห้ามจนปากจะฉีกถึงหูว่าอย่าพูดๆ
แต่ท่านก็บอกคุณพ่อของเอ็งซะหมด
คุณพ่อว่ายังไงครับ
อ๋อ พ่อเอ็ง
รักเอ็งมากนะ
มันโคตรโล่งใจที่เอ็งยังมีชีวิตอยู่
รู้สึกขอบคุณน่ะ
พ่อเอ็งเป็นห่วงเอ็งสุดใจเลยนะ
และอะไรอีกครับ
และ…
เอ่อ ก็…
ลุงแอบลังเลอยู่ว่าจะบอกเอ็งดีหรือเปล่า
แต่พ่อเอ็งฝากลุงมาบอกเอ็งน่ะ
ฝากมาว่าอะไรครับ
ว่าเขารู้แล้วว่าเอ็งมาทำไม
กีโฮ พ่อเอ็งบอกว่า
- เอ็งโกหก… - กีโฮ
โกหกอยู่ครับ
อาจจะใช้ชีวิตอยู่โดยเปลี่ยนชื่อนามสกุล
เพื่อหลบซ่อนจากผม
คราวนี้ผมหาลูกเจอจริงๆ สักทีแล้วมั้งครับ
ลูกอาจจะถ่อมาถึงที่นี่
เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจผม เพราะตัวเองอยู่ไม่เป็นสุขครับ
ฝากบอกมันด้วยนะครับ ว่าไม่จำเป็นต้องมาถึงที่นี่
มันไกลเกิน
รออยู่เฉยๆ
อีกเดี๋ยว
พ่อก็ไปหาแล้ว
(อายุความคดีความรุนแรงในครอบครัว)
ห้าปีเหรอ
ผ่านมานานเกินไปแล้ว
(อัตราโทษปิตุฆาต)
ทุกท่านครับ รู้หรือเปล่า
ช่วงนี้สองคนนี้ฮอตฮิตติดเทรนด์ที่สุดครับ
รุ่นพี่รุ่นน้องแห่งวงการเคป็อป คุณยุนรันจูและคุณซอมกฮา
เคยออกร้องเกะกับดารา ช่วงที่เก่าแก่ที่สุดประจำรายการ
และนั่นตั้ง 15 ปีมาแล้วครับ
เอาละ ถ้างั้น
ไปฟังเสียงโทรเข้ารายการวันนั้นกันไหมครับ
ฮัลโหลค่ะ
พี่เหรอ
ใช่พี่จริงๆ เหรอคะ
เสียงนี้คือคุณซอมกฮาสมัยม.ต้นครับ
ค่ะ ใช่แล้ว ยุนรันจู
พี่รันจูเอง
และนี่คือคุณยุนรันจูเมื่อ 15 ปีก่อนครับ
พี่รันจู ใช่พี่จริงด้วย
พี่คะ พี่ หนูโคตรรักพี่เลย
หนูรักพี่โคตรๆ ค่ะ
- อะไรเนี่ย - ตายจริง น้องซอมกฮา
อย่าร้องไห้สิครับ รอสักครู่นะ
นี่คือรายการร้องเกะกับดารา
วันนี้เราอยู่กับดีว่าเบอร์หนึ่งของเกาหลี
ที่ขณะนี้ทุบสถิติครองชาร์ตเพลงทุกชาร์ต ราชินีแห่งวงการเพลง
ไม่สิ เทพธิดาต่างหาก
ผมอยู่กับคุณยุนรันจูครับ
เราอยู่ในสายกับท่านผู้ฟัง ที่จะร้องเพลงกับคุณยุนรันจูครับ
น้องซอมกฮา
ค่ะ สวัสดี สวัสดีค่ะ
สวัสดีนะคะ
สวัสดี…
พี่คะ
พี่ เสียงพี่ในโทรศัพท์
โคตรเพราะเลยค่ะ
น่ารักครับ น่ารักจัง
สำเนียงน้องก็น่ารักมากเลยค่ะ น้องซอมกฮา
ว้าย น่ารักซะไม่มี
พี่คะๆ
พี่ช่วย…
พี่เรียกชื่อหนูอีกทีได้ไหมคะ
น้องซอมกฮา
รู้ไหมคะ
ให้ตายตอนนี้เลยก็ยังได้ หนูไม่เสียดายชีวิตค่ะ
อันนี้ๆ อันนี้น่ะ
กีโฮ ไม่สิ
โบกอลตัดสายทิ้ง
อะไรนะ
ไอ้นี่ นิสัยเสียว่ะ
น่าเสียดายที่ตอนนั้นสายถูกตัดไปครับ
ฉันร้องไห้ติดกันสี่วันสามคืนเพราะเรื่องนี้เลยนะ
สี่วันสามคืนเหรอ
โหย เป็นฉัน ฉันเลิกคบแล้ว
ครับ ถ้าคุณซอมกฮาได้ร้องเพลง มันก็จะหลงเหลือไว้เป็นประวัติศาสตร์
น่าเสียดายครับ
เห็นด้วยเลย
น่าเสียดายจัง
นั่นคือคุณยุนรันจูและคุณซอมกฮา
- เมื่อ 15 ปีก่อน… - นายว่า
พี่รันจูฟังนี่อยู่หรือเปล่า
เธอไม่โกรธหรือไง
ไม่รู้สึกโดนเอาเปรียบเหรอ
เอาตรงๆ เลยนะ
ถ้าไม่ได้เธอช่วยไว้ละก็
คุณยุนรันจูก็ไม่ได้ขึ้นแสดงบนเวทีหรอก
เธอแค่อยากพักชั่วคราวเพราะไม่มีทางเลือก
อูฮัก
ขอยืมมือถือเครื่องนี้หน่อย
ยืมไปทำไม
คือ…
พี่เขาอาจจะไม่รับสายฉัน แต่อาจจะรับสายนายไง
ปลดล็อกซิ
พี่คะ
พี่คะ ฉันเอง มกฮา
มกฮาเองนะคะ พี่
พี่คะ พี่
ได้โปรดอย่าเพิ่งวางสาย
พี่ช่วยฟัง…
พี่ช่วยฟังที่ฉันพูดได้ไหมคะ พี่
คุณซอมกฮาคะ
พี่คะ
ใช่พี่ไหมคะ
ค่ะ ใช่ค่ะ
มีอะไรเหรอ
เบอร์ก็เบอร์พี่เขานะ
แต่เสียงเป็นคนอื่น
ขอคุยกับพี่เขาได้ไหมคะ
ฉันไงคะ ยุนรันจู
ตอนนี้อยู่ไหนคะ คุณซอมกฮา
อยู่…
กำลังกลับบ้านน่ะค่ะ
แล้วมันที่ไหนล่ะคะ
(ยุนรันจู)
แม่
ไปไหนแล้วล่ะ
มือถือของฉัน
วางไว้ไหนนะ
(ร้านเสริมสวยพี่น้อง)
แม่
แม่ไม่รับสายเหรอคะ
เธอขานรับก็ต่อเมื่อเรียกว่า "คุณรันจู" ค่ะ
คุณรันจู
คุณยุนรันจู
ยินดีที่ได้พบค่ะ คุณซอมกฮา
ฉันคือ…
ยุนรันจู
อ๋อค่ะ ยินดีที่ได้พบนะคะ
เอ่อ…
ว่าแต่ มาที่นี่ทำไมคะ
ไหนว่าความฝันคือการได้ร้องเพลงกับฉันไง
ฉันก็มาร้องเพลงกับคุณน่ะสิ
ป้าแกโกหกได้จริงใจดีนะครับ
ฉันว่าป้าแกไม่ได้โกหก
ฉันว่าแกน่าจะป่วยนะคะ
เอ่อ โทษนะคะ
มีสายโทรเข้ามาค่ะ
หือ สายโทรเข้าเหรอ
ค่ะ
อ๋อ
ฮัลโหลค่ะ
แม่ ตอนนี้แม่อยู่ไหน
ขอนะคะ ขอ
ฮัลโหลค่ะ
พี่คะ
พี่รันจู
พี่คะ ฉันเอง มกฮา
อะไรนะ
คุณแม่ของคุณยุนรันจูเหรอ
อะไรนะ
ได้ข่าวเชิงลึกมาหรือไง
มั่วแล้ว ยังเล่นเป็นประเด็นไม่ได้ ขุดลึกอีกซิ
เออ
เดี๋ยวนี้อะไรที่เกี่ยวกับยุนรันจู เล่นเป็นประเด็นได้หมดแหละ
คืออะไร
มีคนสวมรอยเป็นคุณแม่ของยุนรันจูครับ
เฮ้อ พอกลับมามีแสง ไอ้พวกบ้าห้าร้อยจำพวกก็แห่กันมาตรึม
ก็นั่นน่ะสิครับ
โอเค
ยังไงต่อ
ใช่คุณแม่ของคุณยุนรันจูจริงไหม
นักข่าวคังอูฮักใช่ไหมคะ
ผมเองครับ นั่นใครครับ
อ๋อ คือ
ที่คุณมาเก็บข้อมูลทำข่าวอุบัติเหตุแตนต่อยไง
อ๋อ จำได้ครับ
คุณเป็นภรรยาของเหยื่อใช่ไหมครับ
ค่ะ ใช่
ฉันชื่อมุนยองจูค่ะ
มีคนคนหนึ่งที่ฉันตามหาอยู่ค่ะ
ตามหาคนคนหนึ่งอยู่เหรอ
ไม่แน่ใจว่าคุณรู้จักไหม ที่ไปออก รายการปัดฝุ่นยุคทองเมื่อเร็วๆ นี้น่ะค่ะ
ซอมกฮาน่ะค่ะ
ฉันอยากได้เบอร์ติดต่อค่ะ
เรื่องอะไรเหรอครับ
นี่นะ
อันนี้อะไรคะ
ไหนคุณว่าอยากตามหาคนที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุ
ผมไล่ดูวิดีโอกล้องหน้ารถยนต์ของสามีคุณแล้ว
มีรายชื่อสถานที่ที่ไปก่อนเกิดเหตุอยู่ ลองดูสิครับ
แล้วดูว่ารู้จักที่ไหนไหม
ฉันนึกว่าแตนทำให้เกิดอุบัติเหตุซะอีกค่ะ
ก็ใช่ไง
นึกภาพดูซิว่าผมลำบากลำบนแค่ไหน
วันออกเวรของผมแท้ๆ
แดดก็ร้อนแผดเผาปานนี้
ผมต้องถ่อไปโรงกำจัดซากรถเก่า
ขนาดว่าปิดคดีในการสืบสวนสอบสวนเบื้องต้น หลังทำสำนวนแล้วนะ
แต่ผมยังสืบต่อให้ รู้ไหมครับเนี่ย
รู้อะไรไหมคะ
ฉันไม่รู้สึกขอบคุณสักนิด
นั่นเป็นหน้าที่
ที่ตำรวจควรทำอยู่แล้ว
แล้วทำไมคุณพยายามเอาหน้าล่ะคะ
"อาคารดัมวอน"
"อาคารจองซาน" เหรอ
สถานที่สุดท้าย ที่สามีของคุณแวะไปคืออาคารจองซาน
นึกอะไรออกไหมครับ
มีใครที่อาคารนั้น
อาฆาตแค้นสามีของคุณ
หรือเป็นเจ้าหนี้ลูกหนี้กันไหม
แดอุงไม่เคยมีคู่อรินะ
แล้วฉันจะรู้ได้ยังไง มีแค่ชื่ออาคารพวกนี้
"อาคารจองซาน" เหรอครับ
อ้าว คุณนักข่าวมาแล้ว
อยู่ดีๆ ตำรวจก็โผล่มาจากไหนไม่รู้
รอเดี๋ยวเดียวค่ะ
เดี๋ยว…
คุณนักข่าว นั่น…
ผมมีคนรู้จักอยู่อาคารนี้
ใครเหรอคะ
คุณมุนยองจูรู้จักคุณซอมกฮาได้ยังไงครับ
เราเรียนม.ต้นที่เดียวกันค่ะ
โรงเรียนม.ต้นชุนซัม
(อาคารจองซาน บันทึกงานรักษาความปลอดภัย)
กีโฮ
ระหว่างที่อยู่บนเกาะร้างนั่น
รู้ไหมว่าฉันเคยกลัวอะไรมากที่สุด
ไต้ฝุ่นน่ะ
โดยเฉพาะไต้ฝุ่น
ที่หมุนค้างอยู่ในทะเลนานที่สุด
แม่ล่ะ
อยู่ในนั้นค่ะ
พวกมันกัดกินทะเลจนขยายใหญ่ขึ้น
และโตเป็นไต้ฝุ่นลูกมหึมา
เพราะเหตุนี้
ไต้ฝุ่นที่หมุนค้างอยู่ในทะเล จึงทำให้ฉันกลัวมากที่สุด
มีคนโทรหาฉันเพื่อติดต่อเธอเยอะเลย
แต่เธอดูว่างกว่าที่คิดนะ
ฉันคิดว่า
ฉันควรขอโทษพี่ก่อนน่ะค่ะ
พี่คะ
ฉันขอโทษค่ะ
ฉันไม่มีอะไรจะแก้ตัว
ฉันผิดเองทั้งหมดค่ะ
พี่พยายามมากกว่าใครเพื่อน เพื่อช่วยฉันสานฝันให้สำเร็จ
ฉันเข้าใจค่ะ
ว่าพี่ผิดหวังในตัวฉันแค่ไหน
ที่ฉันหนีไปดื้อๆ แบบนั้น
จากนี้ไป
ฉันจะไม่ทำอีก…
เธอจะทำอีก ทำต่อไป
ไม่ค่ะ ไม่ทำอีกเด็ดขาด
โลกนี้ไม่มีคำว่า "อีกเด็ดขาด" หรอกนะ
พอไม่มีทางเลือกเมื่อไร เธอก็จะหนีไปอีก
และจะ "ขอโทษค่ะ พี่" แบบนี้เลย
ฉันถึงเวทนาตัวเอง ที่กล้าเดิมพันชีวิตกับเด็กอย่างเธอไง
มันเสียของ
ฮัลโหลค่ะ
ประธานอี รันจูนะคะ
มาร่างสัญญาใหม่กันค่ะ
จะสัญญาไหนได้ล่ะ สัญญาของฉันไง
พรุ่งนี้
มายุติสัญญาของฉันกันค่ะ
ฉันไม่สนใจอัลบั้ม 20 ล้านแผ่นอะไรนั่นแล้ว
ยุติไปเลยค่ะ
พี่
ทำอะไรคะเนี่ย
เหลืออีกนิดเดียวก็จะครบ…
ฉันขี้เกียจตามล้างตามเช็ดให้เด็ก
ที่ไม่ได้เรื่องได้ราวแล้ว
พี่…
ไต้ฝุ่นไม่ใช่แค่ลมที่พัดต้นไม้จนโยก
แต่เป็นลมที่แรงพอจะถอนรากต้นไม้
เช่นเดียวกับที่ไต้ฝุ่นพวกนั้น
ขยายใหญ่ขึ้นระหว่างกัดกินทะเล
ความเข้าใจผิดก็ขยายใหญ่ขึ้น
ระหว่างที่กัดกินเวลาเช่นกัน
(เลขที่ 12 ถนนฮเยซอ 15 เขตคังจุง)
(ร้านเสริมสวยพี่น้อง)
ใครครับ
นั่นใครครับ
ใคร…
คุณพ่อ
ผมเองครับ
ผมคือกีโฮ
(แคสต์อะเวย์ ดีว่า)
(อัตราโทษปิตุฆาต)
ป่านนี้แล้ว ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ
พี่…
พี่หลับอยู่น่ะ ฉันไม่อยากกวน
ใช่
ดูอะไรอยู่เนี่ย
พูดตะกุกตะกักซะด้วย
หรือว่านาย
ตั้งหน้าตั้งตาแอบดูอะไรที่ไม่ควรดูอยู่คนเดียว
มีพรายกระซิบปะเนี่ย
อุ๊ย อุ๊ยตาย
ไม่ได้ ห้ามทำนะ
นั่นมันอาชญากรรม
ก็ได้ ไม่ดูหรอก
คือว่า…
ฉันไม่ชอบผู้ชายอย่างว่า ที่ดูอะไรอย่างว่าเป็นการส่วนตัวน่ะ
อย่าได้คิดเชียวนะ ไม่ได้เด็ดขาด
สัญญามาก่อน
ได้
ฉันจะไม่ทำเด็ดขาด
อย่าพาตัวเองตกต่ำกับอีแค่อะไรแบบนั้นเลย
ได้ ขอบใจนะ
ถ้าอยากพิสูจน์ความกล้าของตัวเองให้เห็น
ฉันว่าฉันควรตัดสินใจแบบกล้าเสี่ยงค่ะ
ผมมาเพราะมีเรื่องจะขออีกอย่างครับ
ได้ข่าวว่าพิสูจน์ลายนิ้วมืออยู่เหรอ
ไม่ใช่ขอร้อง แต่แจ้งข้อมูล
ทำไมโกหกล่ะครับ
เป็นไงบ้าง วันแรกที่อยู่โดยไม่มีพ่อ
อย่าให้
ประธานอีจับได้นะ
จะยัยนั่น จะฉัน หรือจะเธอ
เราไร้ค่ากันหมด รู้หรือเปล่า
การยอมแพ้คือความกล้าเหรอคะ
ไม่กลัวพลาดหรือยังไง
ถ้าเป็นอย่างที่ว่า
ฉันก็ไม่มาอยู่ตรงนี้หรอก
พร้อมหรือยัง
คำบรรยายโดย จุฑาทิพ แวงสูงเนิน