(ไก่ทอดคลุกซอส)
(อาณาจักรโชซอน เมื่อ 200 ปีก่อน)
เจ้าพวกเดรัจฉาน
พวกเจ้าคือสัตว์ประหลาดสีม่วงสินะ
เห็นขุนนางอย่างข้าวิ่งเข้าหน่อย
คนอย่างข้า
ดูเหมือนจะตายด้วยเงื้อมมือ สัตว์ชั้นต่ำอย่างพวกเจ้าหรือไง
พ่อของข้า
จองอินซอนแห่งซงโด ถูกขนานนามว่าเป็นนักปราชญ์
ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโชซอน ก่อนจะถูกพวกตระกูลคิมตัดหัวเข้า!
ข้า!
แลกเปลี่ยนบทกลอนกับพระราชาตอนอายุห้าขวบ
ใช้ศาลาพระราชวังคยองบกเป็นสนามเด็กเล่น
เติบโตขึ้นมาโดยฉี่ลงบ่อน้ำคยองฮเวรู
ข้าคือจองฮโยบง
(สารพัดเครื่องจักร)
เกือบจะเลิกงานสายซะแล้ว เป็นวันที่คุ้มค่าจริงๆ
เอาละ เลิกงานกันเถอะครับ
แม่งเอ๊ย ตกใจหมดเลย
ขออนุญาตครับ
เขาเอาไว้พูดก่อนหันหลังมาเจอโว้ย
พวกคุณเป็นใคร
อย่างที่เห็นครับ เรา…
เป็นคนครับ
อ๋อ ก็คือว่า…
เรามีกันสี่คนครับ
เอ่อ
ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ตอนนี้ผมโคตรสับสนเลย มีเรื่องอะไร
ขอโทษครับ
เราขอเดินดูรอบๆ หน่อยนะครับ
อะไรเนี่ย เป็นนายหน้าเหรอ
ดูอะไรรอบๆ พวกคุณเป็นใคร
ทุกคน
ขอโทษครับ พวกเราเข้าสังคมไม่เก่ง…
ผมจะรู้ไปทำไมว่าพวกคุณเข้าสังคมไม่เก่ง
ผมถามว่าพวกคุณเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่
นั่นสิครับ ปกติต้องบอกเรื่องนั้นก่อนสินะ ครับ
พวกเราขายไก่ทอดคลุกซอสครับ
บ้าเอ๊ย นี่ฝันหรือเรื่องจริงวะเนี่ย
แต่ว่าตอนนี้เราไม่ได้ มาขายไก่ทอดคลุกซอสนะครับ
เรามาตามหาเครื่องจักร
คุณเป็นคนดูแลที่นี่เหรอครับ
เปล่า หัวหน้าผมไปทำงานข้างนอก คุณหาเครื่องจักรอะไรอยู่
เอ่อ
มันเป็นเรื่องเปราะบางน่ะครับ
โอย ปวดประสาท
ผมต้องกลับบ้านแล้ว เครื่องจักรอะไร
อย่าเข้าใจผิดนะครับ
ผมแค่ถามถึงเพราะมันสวยดีครับ
เครื่องนี้ครับ
มันเคยอยู่ตรงนี้ นี่มันเครื่องจักรอะไร
ตอนนี้มันอยู่ที่ไหนครับ
ผมถามว่ามันคือเครื่องอะไรกันแน่
ไม่รู้หรอก ผมแค่คิดว่ามันรูปทรงสวยดี
แค่ตู้ธรรมดา ไม่เห็นจะสวยเลย
ก็ผมว่ามันสวยนี่ ทำไม ตอนนี้มันอยู่ไหน
ซักไซ้จัง ผมไม่ได้เป็นคนขโมยสักหน่อย
ขโมยเหรอ
เราถูกยกเค้า
เดี๋ยวสิ ขโมยจะรู้ได้ยังไง
ว่าเครื่องใช้งานยังไง
ไม่มีคู่มือการใช้แล้วขโมยจะไม่เอาไปหรือไง
คุณแจ้งความหรือยัง
เดี๋ยวก่อน ทำไมผมต้องมา อธิบายให้คุณฟังทุกเรื่องด้วย
อีกอย่าง ที่นี่ไม่ใช่ร้านขายเครื่องจักร
ตายโหง ผมเลิกงานสายแล้ว
คุณจะชดเชยให้ผมยังไง
(ถ้าไม่กลับมาในสองวัน แจ้งตำรวจด้วย)
หัวหน้าคุณไปตั้งแต่เมื่อไหร่
ไม่รู้ เมื่อเช้าเขาส่งข้อความมา…
โธ่เว้ย อธิบายอีกแล้ว
ไปกันเถอะ ทุกคน ไปกัน
ข้าสนุกมาก
"ข้าสนุกมาก"
"ข้าสนุกมาก" งั้นเหรอ
จริงสิ ขออภัย
ผมสนุกมากครับ
ไม่ได้หมายความอย่างนั้นโว้ย
พวกเขาไม่ใช่ขโมยธรรมดาๆ แน่
เดี๋ยวนะ นายจะบอกว่ามัน…
จุ๊ๆ
พวกคุณ
พวกเขาถูกยกเค้าจริงๆ
ถ้าลูกเขากลายเป็นไก่ทอดคลุกซอสจริงๆ คงไม่มีทางออกไปทำงานแน่
แถมยังบอกว่าเป็นงานอันตราย
เขาต้องไปตามหามันแน่ๆ
และที่นั่นอาจมีอันตราย
นี่ พวกคุณ…
ถ้างั้นก็หมายความว่า คนที่รู้เรื่องเครื่องจักรมีอย่างน้อยสองกลุ่ม
ประธานสารพัดเครื่องจักรบริสุทธิ์ใจและสิ้นหวัง
ความคิดของกลุ่ม ที่เอาเครื่องจักรไปต่างหากที่สำคัญ
ถ้าพวกเขารู้ว่าเครื่องจักรมีไว้ทำอะไร พวกเขาต้องคิดไม่ซื่อแน่
นั่นแหละปัญหา มนุษย์เป็นสัตว์ที่ขาดความกรุณา
เราใช้ชีวิตเลียนแบบพวกเขามาตั้งเท่าไรแล้ว
เราควรรอสักสองวันก่อนหรือเปล่า
นั่นไม่ใช่ความกรุณา
การที่มนุษย์ได้ใช้เครื่องจักร
ก็เป็นความผิดของเรา เราต้องรีบหามันให้เจอ
เราต้องหยุดก่อนจะเกิดเรื่องผิดพลาดอีก
ควังแดพูดถูก ไปที่นั่นกันก่อนเถอะ
เราต้องหาเครื่องก่อน
แต่ว่า
ทำไม
ต่อให้เราจะหาเจอ
มนุษย์ที่ขาดความกรุณาจะคืนมันให้เราเหรอ
ถ้าไม่ เราจะเอามันคืนมายังไง
ฆ่าทุกคนเหรอ
คุณแทมันเป็นคนยิงเหรอ
เปล่าครับ
ผมแค่ตั้งโปรแกรมเอาไว้แบบนั้น
มันจะยิงตอนไหนล่ะ
มันจะพิจารณาเอาเอง
เมื่อถึงเวลาที่ต้องยิง
มีบุลโกกิกับหมูผัดเผ็ด
- ฉันเอาหมูผัดเผ็ด - ผมหมูผัดเผ็ด
- งั้นฉันบุลโกกิ - ผมเอาบุลโกกิ
- ผมเอาบุลโกกิ - บุลโกกิ
หัวหน้ากินหมูผัดเผ็ดสิ ผม…
- ผมชอบบุลโกกิ - บุลโกกิ
บอกว่าไม่เป็นไรไง
แบ่งกัน
แบ่งกันนะ
นายยิ้มเก่งนี่
นายเป็นคนยิ้มเก่งสินะ
คุณคิดว่าเด็กสมัยนี้ไม่ยิ้มเพราะยิ้มไม่เป็นเหรอ
เราไม่ยิ้มเพราะไม่มีเรื่องให้ยิ้มต่างหาก
โอ้โฮ พูดเก่งด้วย
เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ เรื่องที่พ่อนายเล่าให้ฟัง
นิทานปรัมปราที่เล่าต่อกันมาในครอบครัวน่ะ
มันไม่ใช่นิทาน
มีสัตว์ในเรื่องก็จริง
แต่สัตว์ประหลาดสีม่วงคือสัตว์อะไรก็ไม่รู้
จะนิทานหรือตำนานก็ช่าง
ใช่ ตำนาน ไม่สิ
เรื่องจริง
ปีแรกในรัชสมัยพระเจ้าซุนโจ ค.ศ.1801
ราชินีจองซุนที่สำเร็จราชการแทนพระองค์
ออกพระราชโองการห้ามนับถือคาทอลิก
"ผู้นับถือคาทอลิกเชื่อในภูตผีปีศาจ
พวกเขาเป็นเหมือนคนเดรัจฉาน ที่คุกคามมนุษยชาติ
จงทำให้พวกเขาเปลี่ยนใจและตาสว่าง
หากผู้ใดไม่ทำเช่นนั้น ให้ลงโทษในฐานะกบฏ"
คืนนั้นท่ามกลางลมเย็นยะเยือกนอกประตูซอโซมุน
จองอินซอน ผู้ที่พระเจ้าชองโจโปรดปราน และครองตำแหน่งสำคัญมากมายก็อยู่ที่นั่นด้วย
เขาใฝ่ฝันที่จะช่วยเหลือประชาชนในทางปฏิบัติ
จึงสละทุกตำแหน่ง
ใช้ชีวิตเป็นนักปราชญ์ชิลฮัก ที่อุทิศตนให้การศึกษาเพื่อประชาชน
และผู้นับถือคาทอลิก
เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย เขาก็ไม่ละทิ้งเจตจำนงนั้น
ดาบหนึ่งเล่มที่ตัดศีรษะของเขา ทำให้ทั้งตระกูลต้องกระจัดกระจายไปไกล
ผู้หญิงในตระกูลกลายเป็นทาสในหัวเมือง
ผู้ชายแทบเอาตัวไม่รอดและถูกลดสถานะ
จากขุนนางเป็นสามัญชน
ในบรรดาพวกเขา มีลูกชายของจองอินซอน
จองฮโยบง ผู้ที่ถูกขนานนาม ว่าเป็นอัจฉริยะแห่งยุคอยู่ด้วย
ขอบคุณสำหรับอาหารขอรับ
แล้วต่อไปนี้ไม่ต้องหาอะไรให้ข้ากินก็ได้
ถ้างั้นท่านจะไปหากินจากไหนล่ะขอรับ
ข้าตัวคนเดียว คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร
ข้ามาอยู่นี่ก็ตั้งนานแล้ว ไม่ใช่ชูชกสักหน่อย
แต่เด็กๆ ในหมู่บ้าน ได้เรียนตัวหนังสือก็เพราะท่านพี่
แค่นี้เราต้องทำให้สิขอรับ
โลกที่เท่าเทียมกันจะมาถึงขอรับ
พวกเขาควรเตรียมพร้อม
อีกอย่างข้าไม่ใช่ท่านพี่นะขอรับ
อย่างไรซะข้าก็เป็นแค่สามัญชน
ถ้าพ่อจ้อยร่อยเป็นสามัญชน ข้าก็ด้วย พระราชาก็ด้วย
พูดแบบนั้นเดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอก
ถึงข้าวปลาที่หาให้จะไม่พิเศษอะไร แต่ก็ทานเถอะขอรับ
สมัยนี้ขอทานยังหากินยากเลย โจรป่าถึงได้เพ่นพ่านไปหมด
- ข้าไปนะขอรับ - ขอรับ
โอ๊ย
ท่านพี่ โธ่เอ๊ย
เดี๋ยวก็เจ็บตัวกันพอดี
ตายๆ นี่ไม่ใช่งานที่ใครจะทำก็ได้นะ
ไม่เป็นไรขอรับ ข้าต้องทำให้เป็นนิสัย
เดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก เจ็บตัวนะ
ข้าทำทุกอย่างให้ท่านพี่แล้ว
จะลำบากไปอีกทำไม
พ่อจิ๋วหลิว ข้าทำให้บ้านตัวเองอุ่นเองได้
เรื่องแบบนี้ให้คนที่เคยทำทำเถอะขอรับ
จริงสิ ถ้าอยากช่วยจริงๆ
ท่านขึ้นไปสูดอากาศบนโน้น
แล้วหักกิ่งไม้มาด้วยแล้วกัน
- ได้ไหม - ได้สิ เอาอย่างนั้นก็ได้ขอรับ
เฮ้อ
เอ้าๆ
โธ่เอ๊ย
- ไปตามทางคนเดินนะขอรับ - ขอรับ
เอาแล้วสิ
นี่มันทางคนเดินหรือว่าทางสัตว์ป่าเดินกันแน่
ปกติมันแยกยากขนาดนี้หรือเปล่านะ
โอ๊ย หลังข้า
โอ้โฮ ลมแรงจริงๆ เฮ้อ
อะไรน่ะ
เดี๋ยวก่อน นี่มัน…
เหลวไหลใช่ไหม
ใช่ขอรับ ก็ดูเป็นเช่นนั้น
แต่ข้าขอถามอะไรอย่างหนึ่ง
ท่านอาศัยอยู่หมู่บ้านนี้มานานแค่ไหนแล้ว
ข้าอายุ 30 งั้นก็ 30 ปี
ข้าก็อายุเท่าเขา
ข้าก็ 30 ปี
พวกท่านเคยออกไปนอกหมู่บ้านนี้ไหม
ไม่เคยหรอก
ทำไมจะต้องออกไปด้วย
อาณาจักรราชวงศ์ชิงขนาดใหญ่กว่าโชซอนกี่เท่า
เจ้ารู้ไหม
หลายร้อยเท่าขอรับ
ถ้างั้นมีกี่อาณาจักร ที่ขนาดใหญ่เท่าอาณาจักรราชวงศ์ชิง
นับไม่ถ้วนขอรับ
- แม่เจ้า จริงหรือ - จริงหรือเปล่า
ในโลกอันกว้างใหญ่นี้
นี่ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจอะไรเลยขอรับ
ข้าคิดว่าตัวเองยืนหยัดรักษาชีวิตไว้ เพื่อจะใช้ชีวิตที่เหลือทำพัด
แต่ดูเหมือนท่านพ่อ จะหยิบยื่นโอกาสจากสวรรค์ให้ข้าแล้วขอรับ
โอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงโลก
จ้อยร่อย จิ๋วหลิว
นั่นชื่อคนหรือขอรับ
พวกเราเป็นหมาหรือไง
เปล่าขอรับ
เราเป็นคนที่มีค่าและเท่าเทียมกัน
ทำไมโอกาสที่มีถึงแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
ถ้างั้นเราจะทำตามที่ท่านพี่บอกขอรับ
งั้นข้าก็ต้องตั้งชื่อจิ๋วหลิวใหม่แล้วสินะขอรับ
- ใช่ไหม - นั่นสิ
ประทับรอยนิ้วมือสิขอรับ เราจะตั้งปณิธานร่วมกัน
ในกระท่อมมุงจากหลังจิ๋วของโชซอนอันเล็กจ้อย
ปณิธานเพื่อโลกใหม่
พวกท่านตั้งตารอ…
ผลของปณิธานนั้นได้เลย
มัวทำอะไรอยู่ ประทับสิ
เอาสิ
โลกใหม่จะมาถึงขอรับ
ท่านพี่
ท่านไม่ออกไปเดินเล่นด้วยซ้ำ ทำไมถึงต้องแต่งองค์ทรงเครื่องด้วย
ข้าชอบแบบนี้
ออกไปจับไก่ฟ้า หรือว่า
ไปฟังกีแซงร้องเพลงที่ร้านนางโลมสิเจ้าคะ
หากได้ใช้เวลาร้องรำทำเพลงกับพวกกีแซง
ท่านคงจะมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง
ข้าชอบแบบนี้
ถ้างั้น
จะกลางวันหรือกลางคืนก็ช่าง
มาสนุกกับข้าสิเจ้าคะ
ในห้องของเรา
แต่งตัวให้สบายขึ้นอีกหน่อย ต่างคนต่าง…
ถ้าท่านไม่ชอบข้า
มีเมียน้อยก็ได้ ท่านต้องมีลูกหลานสืบสกุลนี่
ท่านใต้เท้าอยู่ที่นี่ด้วย อดกลั้นหน่อยสิเจ้าคะ คุณหนู
เจ้าเรียกข้าว่า "คุณหนู" งั้นเหรอ
เจ้าคิดว่าข้าเป็นหญิงพรหมจรรย์หรือไง
ข้าใช้ปิ่นปักผมมาตั้งนานแล้ว
ทำไมข้าถึงพกมันไว้
ข้าเป็นหม้ายเหรอ
แม้แต่หญิงหม้ายก็คงเคยมีอะไรกับสามีก่อนตาย
ใช่
ใช่ ข้าเป็นหญิงพรหมจรรย์
บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู อุ๊ย เวรแล้ว
นังสารเลว
วันนี้ผัวเจ้าได้ถูกเจี๋ยนเป็นขันทีแน่ มานี่
เฮ้ยๆ
เดี๋ยวนะ เรื่องจริงหรือเนี่ย
คุณพระ นี่มันอะไรกัน
ไม่อยากจะเชื่อเลย
ให้ตายสิ เขาเปลี่ยนร่างได้จริงๆ
ท่านพี่พูดถูก
อัศจรรย์ใจเหลือเกิน
เจ้าหน้าเหมือนข้า
ไม่สิ เจ้าคือข้านี่
เดี๋ยวก่อน ถ้างั้น
ข้าเป็นใครล่ะ
จับเขาใส่ในตู้นี่ด้วยขอรับ
- ขอรับ - ขอรับ
เราไม่คิดจะทำร้ายใคร
ท่านไปรอในร่างคนอื่นสักพักนะ
เราแค่ขอยืมร่างท่านไปใช้ในเรื่องดีๆ หน่อย
- จริงหรือ - ขอรับ
เข้าไปสิขอรับ
อะไรน่ะ
นี่มันอะไร
อะไรล่ะ
ท่านพี่
ท่านทำให้เขากลายเป็นอะไรน่ะ
- หิน - หินเหรอ
หิน
เดี๋ยวสิ ท่านหมายความว่าอะไร
ให้ตายสิ มาเปลี่ยนคนให้เป็นหินแบบนี้ได้อย่างไร
พูดจาไม่มีหางเสียง ไอ้คนอัปรีย์
- ท่านพี่ - อายุอานามปาไปเท่าไร
เรียกท่านพี่ได้ทุกวัน
หรือตอนนี้ข้าจะแก่กว่านะ
ฮะ
นายท่าน
ทางนี้
ข้าเกลียดจริงๆ
ที่พวกเจ้าหน้าตาดี
- ฮะ - น่าขยะแขยง
ทำไมพวกไพร่สามัญชนถึงหน้าตาดีได้
นายท่าน
นี่ จับพวกมันไปฆ่าทิ้งให้หมด
เอาสิ่งนั้นไปทิ้งลงแม่น้ำ
- ขอรับ - ไอ้เปรต
พวกสารเลวกล้าดีอย่างไรมาลักพาตัวนายท่าน
เล่นงานมันซะ
ท่านพี่
เกิดเรื่องอะไรขึ้นเจ้าคะ
ข้าจะเข้าไปในห้อง
ห้องเหรอ ทำไมเจ้าคะ
สามีภรรยาทำอะไรกันในห้องล่ะ
ขุนนางต้องมีลูกสัก 12 คนถึงจะสมศักดิ์
ดูเหมือนนายท่านจะเจ็บหนักนะเจ้าคะ
ใครจะไปสน
ให้ข้าอุ่นน้ำอาบไหมเจ้าคะ
ไม่ ไม่มีเวลาให้เสียเปล่า
ข้าต้องลงมือก่อนท่านพี่จะเปลี่ยนใจ
ข้าจะเข้าไปข้างใน คล้องประตูเอาไว้ข้างนอก
เวลาอาหารก็ไม่ต้องมากวนข้า
เจ้าค่ะ คุณหนู
ต่อให้จะเป็นชนบทก็เถอะ
แต่พวกกเฬวรากยังกินเงินเดือนข้าราชการได้
ข้าคงต้องไปฮันยางซะแล้ว
นายท่าน กลับดีๆ นะเจ้าคะ
นายท่าน ระวังด้วยนะเจ้าคะ
ไปกันเถอะ
เฮ้อ
โอย
จองฮโยบง
ข้าใช้เวลาหลายปีตามหาเจ้า
หากเจ้าบอกมาว่าของที่ใช้เปลี่ยนร่างเจ้าอยู่ไหน
ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า
เจ้าพวกเดรัจฉาน
พวกเจ้าคือสัตว์ประหลาดสีม่วงสินะ
เห็นขุนนางอย่างข้าวิ่งเข้าหน่อย
คนอย่างข้า
ดูเหมือนจะตายด้วยเงื้อมมือ สัตว์ชั้นต่ำอย่างพวกเจ้าหรือไง
อย่างที่พูด หากเจ้าบอกมาว่า สิ่งของนั่นอยู่ที่ไหน ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า
สิ่งของงั้นเหรอ
แหมๆ
พวกสิ่งมีชีวิตน่าสมเพชเอ๊ย
พวกเจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยมันไว้เฉยๆ หรือไง
ข้าโยนมันทิ้งแม่น้ำโซชอนไปแล้วโว้ย
จริงหรือนี่
มันจะจมอยู่ใต้น้ำหรือลอยไปแล้วนะ
ตรงนั้นกระแสน้ำแรง
มันคงจะลอยตามน้ำไปแล้ว
พอใจหรือยัง
เราต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะหามันเจอ
พวกเจ้าจะทำอะไร
สัตว์ชั้นต่ำอย่างพวกเจ้า คิดจะเล่นตลกกับข้างั้นหรือ
เราทำร้ายมนุษย์ไม่ได้
อะไรนะ
ไอ้พวกระยำ
ถ้างั้นข้าจะฆ่าพวกเจ้าเอง
เราทำร้ายมนุษย์ไม่ได้เด็ดขาด
เราจะเจรจาให้ดีที่สุด
แต่ถ้าเกิดสถานการณ์อันตรายขึ้น เราจะทำแค่ขู่เท่านั้น
เราต้องเจออะไรให้เจรจาหรือขู่ก่อนสิ
จีพีเอสสิ้นสุดที่ตรงนี้
เจอแล้ว
ทำอะไรอยู่
เครื่องจักรนี้มีชีวิต
ตอนนี้มันฟื้นคืนชีพแล้ว
หมายความว่าใช้ได้แล้วเหรอ
เพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น
เหมือนการผายปอด
แล้วทำไมถึงวางใจขนาดนี้
ถ้างั้นฉันต้องทำยังไงล่ะ
มาถามผมเนี่ยนะ
มันต้องใช้งานได้สิ ใช้งานน่ะ
แล้วฉันจะทำยังไงล่ะ
ให้ตายสิ แม่ง…
แล้วนี่อาทำอะไรอยู่
มันกำลังเรียกเจ้าของ
พวกเขาต้องสัมผัสได้แล้วแน่ๆ
ว่าเครื่องจักรอยู่ที่นี่
เจ้าของสิ่งมีชีวิตนี้
เจ้าของ
เพี้ยนไปแล้วหรือไงวะ
เมื่อพวกเขามาถึง เราจะคุกเข่า
มอบโลกนี้ให้พวกเขา
ฉันไม่ชอบสงคราม ไม่ชอบภัยพิบัติ
แต่มนุษย์…
มนุษย์ป่าเถื่อนพวกนี้
กำลังทำลายโลกที่พวกเราอาศัยอยู่
ด้วยน้ำมือของตัวเอง พวกวิปริต!
พวกเขาจะปกป้องโลกที่คลุ้มคลั่งนี้
เราต้องถูกปกครอง
ถึงจะมีชีวิตอยู่ได้
ก็ได้
ก็ได้ เข้าใจแล้ว
อือ
ต้องอย่างนั้นแหละ
ยังไงก็เถอะ
มันคงจะใช้ได้สักครั้งสินะ
ใช่ไหม
คงจะอย่างนั้น
งั้นก็พอแล้ว
โอ้โฮ น่ารักจังเลย
มันชื่ออะไร
เอพิไซออน
มันตายไปตั้งนานแล้ว ลืมไปเถอะน่า
ก็ได้ๆ เอพิไซออนก็ได้
ก็ได้
ไม่เห็นจะเหมือนตรงไหน
เพราะมันเกิดใหม่ในแบบที่แข็งแรงขึ้น เอพิไซออน
- กัดเขา - ฮะ
ทำอะไรวะเนี่ย บ้าเอ๊ย
ไอ้เด็กไม่รักดี
คิดว่าฉันไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมแกเหรอ
แกต้องถูกสั่งสอนซะบ้าง
ถ้าพวกเขามาถึง ฉันจะแนะนำแกว่าเป็นใคร
- น่าขายหน้าที่สุด - บ้าไปแล้ว
อาเป็นบ้าไปแล้ว
แกต่างหากที่บ้ากว่าฉัน
ตื่นสักที
โลกใหม่กำลังจะเปิดออกแล้ว
ธันเดอร์
หยุดได้แล้ว
แกต่างหากที่ต้องหยุด
รู้แล้ว จะทำอะไรก็ทำไปเลย หยุดสักที
แกหยุดก่อนสิ
จะอยู่แบบนี้ทั้งวันหรือไง
อะไรน่ะ
เหมือนเสียงทะเลาะกัน
เรามองไม่เห็นข้างใน
ทำยังไงดี
ก่อนอื่น เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ต้องหาทางหนีทีไล่ก่อน
ไปดูรอบๆ กันเถอะ
รู้แล้วๆ พอที
นับหนึ่ง สอง สาม แล้วหยุดนะ
ดี
หนึ่ง
สอง
สาม
ธันเดอร์
- หน็อย - หยุดนะ
หยุด
- มินอา - คุณมินอา
ธันเดอร์
สงบศึกๆ
ธันเดอร์
เอพิไซออน
ไว้คุยกันทีหลัง
ผมบอกให้เชื่อใจผมแล้วรอไม่ใช่เหรอ
กลับไปครับ
สงสัยแกจะไม่เข้าใจหัวอกพ่อสินะ
เราตายเพื่อลูกได้โว้ย ไอ้สารเลว
อะไรน่ะ
กระบวนท่าดอกไม้ไฟ
- ไฟๆ - อะไรวะนั่น
- ง่ำ - ไฟๆ
อ้าว ป้าร้านไก่ทอดคลุกซอส
อ้าว จริงด้วย
แม่งเอ๊ย
มาเลย
ง่ำ
อะไรเนี่ย แกเป็นใคร
ข้าเอง ท่านพี่ พ่อจ้อยร่อย
เจ้ายังไม่ตายอีกหรือ
ขอรับ
พ่อจิ๋วหลิวตาย ข้าก็คิดว่าตัวเองจะตายแล้ว
สงสัยข้าจะคับแค้นใจ
ขนาดอยู่ใต้ดิน ยังไม่ยอมหยุดหายใจเลย
ไอ้เวร
ไหนบอกว่าจะเปลี่ยนแปลงโลกไง
ข้า…
พยายามที่จะเปลี่ยนแล้ว
แต่พวกเจ้า
โง่เขลาถึงเพียงนี้
โลกถึงไม่เปลี่ยนไปไง
เฮ้อ
เห็นทีข้าก็ต้องพักบ้างแล้ว
บ้าเอ๊ย
คำบรรยายโดย พิมพ์กมล บัวหลวง