Mak, saya dah kata jangan ikut.
Kamu perlu bangun lima minit awal saja.
Dah pakai baju panas?
Ya. Sudah.
- Dah makan? - Saya kata dah makan.
Pakai kot tebal hari ini.
- Pergi dulu. Babai. - Babai.
Pening saya.
Dia nampak macam budak kecil dalam kasut sukan.
PUJIAN HARIAN
Mengantuknya.
Awak tak tidur?
Saya mimpi ramai pesakit buat perangai dan pesakit baru datang.
Dalam mimpi pun bekerja.
Letihnya.
- Helo. - Apa?
Selamat pagi.
Da-eun!
Akhirnya, awak masuk kerja?
Ya. Awak pasti letih kerana saya. Maafkan saya.
Lamanya pergi.
- Saya sangat rindu awak. - Betul.
Kenapa tak mesej dulu?
- Awak semua… - Oh?
Tak nak masuk kerja?
- Helo. - Hai.
Kita berbual nanti. Kerja dulu.
- Baik. - Baik.
Kita cakap nanti.
JURURAWAT UNIT PSIKIATRI JUNG DA-EUN
Cik Byeong-hui ialah pesakit berusia 18 tahun.
Dia gagal sesuaikan diri di sekolah dan tak berkawan.
Tekanan darah normal.
Awak.
Bila dapat makanan?
Byeong-hui. Cakap elok-elok.
Cik, bila dapat makanan?
Doktor akan datang nanti.
Kami beri sebelum itu.
Tak boleh makan sekarang?
Byeong-hui.
Kita tunggu sekejap, ya.
Berehatlah.
Tekanan darah awak normal.
Awak gembira pindah ke unit terbuka sebelum keluar?
Jangan takut sebelum ia terjadi.
Masuk kerja dengan yakin esok. Okey?
Helo.
En. Sung-sik. Apa khabar?
Saya dah kembali bekerja.
Baguslah.
Saya tengok carta dan nampak yang awak alami insomnia.
Awak dapat tidur semalam?
Saya dapat tidur mungkin sebab saya pernah tinggal sini dulu.
Baguslah begitu.
Saya ambil tekanan darah.
Tak perlu gulung lengan.
Helo. Lama tak jumpa.
Awak buat apa?
Saya sedang ambil tekanan darah.
Berhenti.
Apa?
Panggil jururawat lain.
Saya ingatkan awak akan balik
dengan wajah berbeza sebab bercuti panjang.
Pembedahan plastik terbaik ialah berdiet.
Awak nampak cantik.
Saya takkan jadi cantik selama-lamanya sebab tak sakit.
Lagi elok tak sakit.
Betul juga.
Awak sakit apa?
Saya akan cakap bila semua berkumpul.
Kalau tak selesa, tak apa.
Tak.
Saya nak beli kopi. Awak nak apa?
Awak belanja?
Ya.
Dua cawan kopi sejuk
dan tiga kopi panas.
Saya nak teh herba…
Dua teh kamomil.
Dr. Yeo-hwan!
Minum teh tanpa kafein.
Terima kasih.
Awak sihat?
Ya.
Awak okey?
Saya dah bertambah baik. Saya juga ambil ubat.
Seronok balik kerja?
Ya. Seronok.
Tapi saya rasa tak selesa.
- Kenapa? - Saya belum beritahu mereka
yang saya masuk hospital bahagia dulu.
Tapi saya akan beritahu mereka.
Buat masa ini,
penting untuk awak tak rasa gelisah.
Buat perkara yang tenangkan minda awak.
Baiklah.
Beritahu saya, puan.
Saya nak cakap sendiri.
- Cik. - Ya, puan.
Saya penjaga Park Byeong-hui.
Tolong tukar jururawatnya.
Apa?
Tolong bertenang dahulu.
Saya tak boleh bertenang.
Kenapa puan mahu tukar jururawat?
Jangan pura-pura tak tahu.
Saya dapat tahu bahawa
Cik Da-eun dimasukkan ke hospital bahagia.
Apa?
Diamkan diri bukan menipu.
Jika terlepas masa,
ia jadi penipuan.
DAILY DOSE OF SUNSHINE
Maaf tak beritahu lebih awal.
Saya berada di Hospital Hayan sebagai pesakit selama ini.
Ini kerana saya hadapi kesukaran atasi kematian En. Seo-wan.
Sekarang?
Awak dah okey? Hospital kata dah okey?
Katanya, saya takkan hadapi masalah jika saya ambil ubat.
- Itu yang penting. - Awak patut beritahu saya.
Boleh saya lawat awak.
Bukankah hospital itu jauh?
Awak patut datang sini saja.
Maafkan saya.
Dan terima kasih.
Tak apa.
Tahniah sembuh.
Kenapa menangis?
Maafkan saya.
Tak apa.
Minumlah. Awak pasti terkejut.
Maafkan saya, Pn. Song.
Bukan ini yang saya rancang.
Saya yang bersalah.
Saya suruh rahsiakannya.
Kalau boleh, saya nak rahsiakannya selama-lamanya.
Boleh saya tahu kenapa?
Saya tahu sebab pernah alaminya.
Cara orang pandang dan nilai orang ada masalah mental…
Saya tak nak awak melaluinya.
Song Ae-sin, pesakit skizofrenia di wad terbuka…
ialah adik saya.
Ramai orang beranggapan
pesakit skizofrenia akan jadi penjenayah.
Salah ada pesakit mental?
Siapa sakit sebab nak sakit?
Awak tak buat salah mahupun sakiti orang lain.
Kenapa risaukan pendapat orang?
Walau apa orang kata,
jangan anggap diri awak sebagai seorang penjenayah.
Awak sakit, bukannya buat jenayah.
Hati saya berkecai membayangkan Ae-sin mungkin fikir seperti awak.
Maafkan saya, Pn. Song.
Maaf lagi?
Tak habis-habis minta maaf.
Saya dah kata jangan menyorok.
Berdiri tegak dan bekerja dengan yakin.
Awak tak bersalah.
Orang lain mungkin tak tahu, tapi kami memahami.
Faham?
Ya.
Boleh tak saya tak makan ubat?
Tak boleh.
Tolong telan ubat ini.
Buka mulut.
Mengarut.
Buka mulut.
Bagus.
Cik Da-eun.
Betul awak okey?
Awak boleh bekerja di sini?
Ya.
Saya tak percaya.
Apa maksudnya?
Awak masuk wad tertutup, bukan terbuka.
Wad tertutup?
Adakah awak lebih teruk daripada anak saya? Tak, kan?
Dia mungkin mengantuk sebab makan ubat,
tapi jangan benarkannya tidur.
Nanti dia susah tidur waktu malam.
Tolong hadiri sesi terapi tengah hari
jika boleh nanti.
Awak takkan jawab pun?
Betulkah apa yang awak kata tadi?
Ya.
Helo, mak.
Ada jururawat di sini yang masuk hospital sebab kemurungan.
Jururawat itu, bukan?
Ya. Itu sebabnya dia nampak sugul.
Mereka sorokkan perkara sepenting ini daripada kita.
Kita perlu buat aduan.
Apa kita nak cakap?
- Kita tak tahu betul atau tak. - Memang betul.
Dulu, adik saya di Hospital Hayan
dan mereka berjumpa di sana.
Tapi dia nampak sihat.
Dia pasti lebih memahami
sebab dia pernah alaminya dulu.
Tak perlu ada kanser nak jadi doktor kanser baik.
Bukankah lebih baik sekiranya orang sihat yang jaga keluarga kita?
Lama tak jumpa, En. Yu-chan.
Awak sihat?
Ya.
Doktor.
Bila saya boleh berhenti ambil ubat?
Kenapa nak berhenti?
Saya takut jika saya semakin sembuh kerana ubat.
Maksudnya, saya mungkin jadi panik semula jika saya tak makan ubat.
Bila belajar naik basikal,
bukankah rasa selamat jika orang pegang basikal?
Ubat pun sama.
Ia bantu elak masalah.
Tak perlu bergegas berhenti ambil ubat.
Awak boleh jalani kehidupan seharian seperti biasa nanti
seperti boleh naik basikal sendirian apabila dah berkemahiran.
Saya nak cuba bekerja semula.
Tapi saya agak takut…
kalau dapat serangan.
Awak nak mula bekerja lagi?
Ada sebab nak buat begitu?
Saya rasa saya ada banyak kelemahan.
Saya nak jadi seseorang yang lebih baik.
Ada orang yang pernah beritahu awak
yang awak ada kelemahan atau kekurangan selama ini?
Tak pernah.
Siapa yang cakap begitu?
Saya.
Itu yang awak beritahu diri awak
walaupun orang tak kata begitu.
Betul.
Awak semua dah nak balik?
- Terima kasih. - Ya.
Terima kasih penuhi permintaan saya.
- Sama-sama. - Berehatlah.
- Babai.
- Terima kasih.
Jumpa esok.
Kenapa mereka buat begitu?
Jangan endahkan mereka.
Terima kasih.
- Terima kasih. - Kita semua bekerja keras.
Nak minum bir dan makan ayam?
Kenapa?
Pusing, Jungda.
Apa?
Tak. Di sini.
Okey.
Saya nak belanja makanan enak tapi kenapa datang sini?
Awak tak rasa begini?
Orang ingat makanan kita berbeza ikut pekerjaan.
Jadi, makanan di kafeteria pun
sepatutnya berbeza ikut pekerjaan juga.
Bagaimana dengan makanan jururawat? Apa yang berbeza?
Tak. Membosankan sebab sama saja.
Awak ingat kami makan makanan lain?
Kita semua sama saja.
Betulkah?
Bagaimana mula kerja balik?
Saya takut sebelum masuk kerja tapi dah gembira sekarang.
Baguslah.
Oh ya.
Saya ada temu duga tak lama lagi.
Betulkah? Baguslah begitu!
Tapi…
saya takut.
Kenapa awak takut?
Semua sama sahaja.
Awak masih diri awak walaupun dah berehat.
Jangan takut walau apa pun mereka kata.
Buat seperti biasa dan jadi yakin.
Jangan menyorok.
Amboi.
Awak suka menyorok tapi pandai cakap begitu.
Awak yang nak menyorok. Bukan saya.
Hei.
Awak memang…
Awak buat apa? Hoi! Sudahlah!
Apa yang awak cuba nak buat?
- Apa ini? - Kata buat macam biasa.
Tapi melampau ambil tiga.
Tak boleh.
- Tak boleh! - Hei.
Awak akan pindah ke sini?
- Apa? - Semua orang
tandatangan borang kebenaran?
Belum lagi.
Saya cuma nak buang sampah sahaja.
Saya belum berkemas.
Baiklah.
Ini kali terakhir awak tengok muka saya.
Saya akan berhenti jadi jururawat.
Oh?
Kata tak nak jadi jururawat tapi dah mula kerja?
Ya.
Boleh tanya sikit?
Awak dah masuk kerja walaupun kata tak nak.
Jadi awak tarik balik kata-kata…
tak nak berjumpa?
Naiklah. Nanti lambat.
Esok naik bas pukul berapa?
Entahlah. Saya tak pasti.
Datang di masa sama esok.
Pn. Park! Tengok ini!
- Kenapa? - Kecoh di forum hospital.
Ini serangan terhadap Da-eun.
Apa?
JUNG, KAN? AWAK PASTI GELISAH
DIA MASUK WAD TERTUTUP. HOSPITAL PERLU AMBIL TINDAKAN
Da-eun dah baca?
Tak tahu. Dia belum masuk kerja.
Dah baca forum?
Jururawat Unit Psikiatri?
Dengarnya dia ke hospital bahagia.
Para penjaga nak buat bantahan.
Kasihan dia.
Tumpang lalu.
Dr. Dong .Saya…
DENGAR SINI, JUNG DA-EUN! BERHENTI JIKA ADA KESEDARAN
PECAT DIA!
Itulah dia.
Dia nampak sihat.
Dia masuk hospital bahagia.
- Perlu pindah? - Dia boleh bekerja?
Cik Deul-re. Betulkah Cik Da-eun pernah masuk hospital bahagia?
Kenapa?
Skizofrenia? Kecelaruan bipolar?
Senyap bila tekanan diperiksa.
Saya buat semula.
Angkat tangan.
Awak akan rasa dada jadi lapang.
Tarik nafas.
Buat posisi kucing.
Regangkan kaki ke belakang.
Regangkan kaki.
Regang kaki kanan.
Cik Byeong-hui, mari buat sekali.
Dia jururawat yang masuk hospital bahagia, kan?
Mungkin saya lagi sihat.
Regang ke kanan.
- Jom tanya ubat dia. - Okey.
Bongkok ke hadapan.
Seterusnya, luruskan kaki dan bongkok.
Tarik nafas…
Saya tolong awak.
Baiklah.
Ini dah maksima.
Tak. Boleh lagi.
Tidak.
- Awak boleh. - Perut saya…
- Helo. - Helo.
Bagus.
Maafkan saya, Cik Da-eun.
Kenapa?
Abang saya…
Tak mengapa.
Saya beritahu dia sebab gembira jumpa awak.
En. Sung-sik.
Ingat lagi pesanan saya dulu?
Jangan salahkan diri sendiri untuk semua.
Baiklah.
Ya.
Dah siap?
Awak tak perlu buat begini, En. Yoon.
Saya okey.
Ini buat saya rasa lega.
Lee Won-mi, 30, dimasukkan kerana gangguan makanan.
Tingginya 158 sm dan berat 38.5 kg.
Nilai BMI 14…
Maaf. Kita berehat dulu.
Helo. Boleh saya bantu?
Dr. Im, maaf telefon walaupun awak sibuk.
Ini mengenai jururawat bernama Jung Da-eun.
Forum laman web kecoh kerananya.
Bincang dengan jururawat.
Kenapa telefon saya?
Ya. Saya dah telefon Pn. Song tadi.
Tapi awak kenal dia.
Dia kata saya mengarut dan letak telefon.
Sekarang, tak jawab panggilan.
Dia buat begitu pasti bersebab.
Pn. Song tak pernah salah.
Bukankah kita perlu uruskan situasi ini?
Apa kata saya minta doktornya di Hospital Hayan
tulis kenyataan yang dia dah pulih?
Jadi, tiada masalah untuknya bekerja.
Bukan itu yang saya maksudkan.
Ini berkaitan imej hospital kita.
Jabatan saya pun sudah bersetuju.
Saya perlu berbincang dengan jabatan saya.
Semua doktor ada di sini sekarang.
KIM OK-TAE
Untuk tidak merosakkan imej hospital kita,
awak nak Cik Jung Da-eun dipecat
walaupun boleh dapat kenyataan dia dah pulih?
Itu maksud awak?
Apa?
Tidak. Bukan begitu…
Kalau begitu,
tolong pujuk Pn. Song.
Entahlah.
Dia tak dengar cakap saya.
Dr. Hwang. Nak cakap dengan Pn. Song?
Saya tak sanggup pandangnya sebab takut.
Dr. Cha?
Saya tak dapat cakap pun.
Saya?
Saya tak berani.
Saya dah dapat pendapat jabatan saya.
Ada apa lagi awak nak cakap?
Baiklah.
Teruskan.
Baik.
Pn. Park.
Terima kasih.
Byeong-hui sakit perut. Tolong tengok.
Tunggu sebentar.
- Saya akan jaga stesen. Pergi, Da-eun. - Baik.
Saya tak nak Cik Da-eun.
Tolong saya.
Maaf, puan.
Cik Byeong-hui ialah pesakit Cik Da-eun.
Saya pun tahu.
Awak semua tak faham bahasa.
Saya minta tukar jururawat pun tak buat.
Puan.
Hospital ada peraturan dan sistem.
Tolong memahami.
Awak ada anak?
Awak tak kisah orang sakit jaga anak awak?
Bagaimana nak serahkan orang sakit untuk jaga orang sakit?
Kalau ini reaksi awak,
saya pindah hospital.
Saya pun ada anak.
Tapi…
saya bersyukur jika orang sepertinya jaga anak saya.
Apa?
Orang yang pernah sakit lebih memahami pesakit lain.
Kalau masih tak selesa,
puan boleh cari hospital lain.
Nak saya mulakan proses keluar hospital?
Membazir air liur saja.
Pn. Park.
Biar saja. Bekerjalah.
Baik.
BUKANKAH SEMUA PESAKIT HOSPITAL DALAM BAHAYA?
MASA MAKAN UBAT
DIARI PUJIAN
Saya puji diri saya kerana tak mengalah atau larikan diri hari ini.
Saya akan pindah lepas dapatkan rumah.
Adakah awak seronok apabila balik kerja?
Saya…
jadi seronok bila dah nak balik.
Sebab saya tahu awak ada di rumah.
Saya rasa gembira.
Terima kasih.
Saya seronok apabila masuk kerja.
Mungkin sebab perlu ke sini bila balik.
Saya nak pindah sebab rasa bersalah.
Tapi saya tinggal saja.
Saya rasa bersalah,
tapi saya nak buat sesuka hati.
Itu dah cukup baik.
Okey. Jadi, awak seronok apabila teringatkan saya.
Apa lagi yang buat awak rasa seronok selain daripada saya?
Mungkin ini pelik,
tapi saya tak pernah seronok.
Betul tak pernah?
Contohnya, hari dapat gaji
atau filem kegemaran akan ditayangkan.
Hari lahir?
Atau hari awak jumpa kawan lama. Benda seperti itu.
Saya harap awak akan rasa seronok setiap hari.
Maaf.
Oh?
Dr. Dong!
Silakan.
- Tak apa. - Saya duduk untuk awak.
Tapi saya…
Maafkan saya.
Awak sengaja naik bas di perhentian sebelum ini?
Saya berjaya sebab awak tak lewat.
Saya risau jika gagal.
Awak berdiri lama di hospital.
Awak patut duduk dalam perjalanan ke sana.
Hentikannya!
Pengarah Hospital Universiti Myungshin perlu minta maaf.
Minta maaf!
Pihak hospital perlu pecat Jung Da-eun.
Pecat dia!
Orang sakit mental tak boleh jadi jururawat…
JURURAWAT PESAKIT MENTAL AKAN BUNUH PESAKIT
KAMI NAK JURURAWAT BEBAS PENYAKIT!
Minta maaf!
Letak jawatan sekarang, Cik Da-eun!
Letak jawatan!
Awak okey, Da-eun?
Apa? Kenapa?
Tak nampak tadi?
Orang tunjuk perasaan depan hospital.
Saya sedikit kecewa,
tapi saya cuma perlu bekerja lebih gigih.
Betuk cakap awak. Mari bekerja.
Saya nak bersedia untuk tukar syif.
- Jangan bergegas. - Sekejap ya.
Cik Byeong-hui. Awak perlu buat ujian darah. Saya ambil darah ya.
Awak sedang buat apa?
Darah Cik Byeong-hui perlu diuji.
Jangan sentuh anak saya.
Panggil jururawat lain.
Dia ialah pesakit saya.
Saya akan lakukannya.
Saya kata jangan.
Jangan buat begini, puan. Bahaya.
Awak tak patut buat begini.
Awak tak rasa awak pentingkan diri?
Saya kata jangan!
Mak.
Byeong-hui!
Jangan bergerak.
Nanti sakit.
Cik!
Saya akan tolong. Tunggu.
Panggil saya jika rasa tak selesa.
Baiklah.
Saya akan berikan baju dan selimut baru.
- Awak okey? - Ya?
Baju saya? Tak apa.
Saya perlu pakai ini sebab tak ada baju tambahan.
Bukan baju awak.
Saya tak okey.
Tapi saya boleh bertahan.
Awak tak nak berhenti saja?
Awak alami kemurungan kerana pesakit.
Awak atasi kesukaran ini dan kembali untuk jaga pesakit.
Tapi ini layanan mereka.
Saya tak faham kenapa awak sanggup…
lalui semua ini.
Kenapa awak jadi jururawat?
Pada mulanya, saya nak jadi jururawat
bukan sebab saya nak berkhidmat.
Tapi adakalanya kita belajar menyukai sesuatu.
Semakin lama, semakin suka.
Tugas kita seperti itu untuk saya.
Semakin lama, semakin seronok.
Semakin banyak belajar, semakin nak tahu.
Jadi, saya nak jadi jururawat yang lebih baik.
Walaupun saya masih banyak kelemahan,
saya yakin semua ini akan bantu saya bertambah baik.
Itu sebabnya saya masih bertahan.
Na-ra balik Korea hari ini.
Kami akan berkumpul. Nak ikut?
MAAF
OKEY. KITA JUMPA NANTI
Laparnya.
Selamat menjamu selera.
Mari makan.
- Helo. - Helo.
Hai.
Awak tak buat salah.
Jadi, jangan takut.
Terima kasih.
- Da-eun. - Dr. Yeo-hwan.
- Dia ditumbuk. - Apa?
Ada benda masuk mata.
- Dia bergaduh dengan penunjuk perasaan. - Aduh!
- Diam. - Kenapa awak buat begitu, Dr. Dong?
Saya buat sebab nak.
Apa? Biar saya tengok.
- Mata awak… - Tak apa. Saya okey.
Tunjuk sekejap.
- Tak apa. Makan lagi. - Belakang awak…
Babai.
Dr. Dong…
- Maaf. - Mari sini!
GOSOK MATA DENGAN INI UNTUK KURANGKAN BENGKAK
Awak boleh rawat pesakit dengan mata itu?
Cik Jung belikan ini.
Apa itu?
Tapi ini…
Bukankah patut guna telur tak masak?
Telur masak atau tak masak ke sama saja.
Tapi ini separuh masak.
Separuh masak pun okey. Bacalah.
Dia dah sampai.
Baguslah dah sampai.
Ada apa, ya?
Saya nak beritahu puan sesuatu.
Saya takkan berdolak-dalih.
Ini mengenai Cik Da-eun.
Puan nak biarkan saja?
- Ya. - Aduhai.
Apa?
Cis.
Sudahlah. Kami nak jumpa pengurus hospital ini.
Bukan itu masalahnya.
Mereka akan datang?
Mereka dalam perjalanan.
Dah sampai. Ya. Di sini.
Sebelah kanan.
Helo. Silakan.
Kita pastikan ia terjadi.
Ya. Jika ia benar…
Mereka dah sampai.
Dah sampai.
Dia berani datang sini.
Kita berkumpul di sini
untuk mendengar pendapat anda dan penerangan hospital
supaya kita boleh mencari jalan untuk bertolak ansur.
Saya nak dengar pendapat anda dulu.
Ada satu saja. Orang sakit tak boleh jaga orang sakit.
- Ya. - Saya setuju.
Ini berkaitan ibu bapa, anak dan adik-beradik kami.
Lagi pelik jika kami diamkan diri. Betul?
- Ya. - Betul cakap awak.
Kita tak boleh biarkan saja.
Kami nak dengar daripada awak sendiri.
Awak masuk wad tertutup Hospital Hayan sebab kemurungan?
Ya. Betul.
- Saya dah cakap. - Memang benar.
Awak dah pulih?
Tidak. Saya masih ambil ubat selepas keluar hospital.
Saya dah cakap.
Kita tak tahu bila dia akan diserang kemurungan lagi.
Bukankah ada risiko untuk dia cederakan pesakit?
- Ya. - Betul.
Saya rasa dia pentingkan diri sebab masih nak bekerja
walaupun dia sakit.
Saya setuju.
- Ya. - Ambil tindakan.
Cik Da-eun.
Awak nak cakap sesuatu?
Saya…
Saya nak cakap sesuatu mewakili semua jururawat.
Puan.
Dia pentingkan diri sebab masih nak bekerja
walaupun sakit?
Ya.
Maksudnya, Cik Byeong-hui pun tak boleh keluar rumah.
Kenapa awak cakap begitu?
En. Sung-sik pun tak boleh bekerja.
Semua pesakit kita
perlu tinggal di rumah dan tak boleh keluar. Betul?
Kenapa awak cakap begitu?
- Tak! - Kenapa?
Awak sedih saya cakap begitu mengenai ahli keluarga awak?
Hati awak berkecai?
Tapi apa yang awak semua katakan tadi ialah
apa yang para pesakit perlu dengar bila keluar hospital.
"Kenapa biar orang sakit masuk kerja?"
Berapa kali perlu ulang?
Buat semula!
"Kalau projek penting musnah?"
"Kenapa biar budak sakit pergi ke sekolah biasa?
Ibu bapanya pentingkan diri."
Awak faham apa yang kami cakap?
Awak kata nak jadi juruterbang.
Belajar lebih rajin.
Awak perlu berusaha.
Orang lain mungkin tak faham,
tapi kita tak patut kata begitu sesama diri sendiri.
Awak dah laluinya.
"Kenapa anak saya?"
"Kenapa keluarga saya?"
Ae-sin!
Okey, Ae-sin. Kakak tak cuci rambut awak.
"Kenapa saya?"
Tapi Da-eun
dah nak masuk kerja?
Dia dah masuk hospital bahagia.
Siapa nak dia jadi jururawat?
Ia boleh ganggu tugasnya.
Rakan sekerja pun tak suka.
Inilah penyakit mental.
Ia tak boleh dijangka dan boleh terjadi…
kepada sesiapa, bila-bila dan di mana-mana.
Jangan terlalu yakin yang awak takkan sakit.
Awak nak putus asa?
Kita perlu bantah lagi.
- Betul. - Ya.
Saya setuju.
Kita berhenti saja.
Saya tak nak terlibat.
Awak yang paling berkeras dulu tapi nak tarik diri?
Ya.
Hati saya berkecai apabila bayangkan
orang kata begitu kepada anak saya.
Maafkan saya.
Puan. Tunggu.
- Aduhai. - Apa?
Awak…
Saya nak ke tandas.
Saya tarik diri.
Lamanya tak jumpa awak, Deul-re.
Kenapa jarang sertai kami?
Dia jururawat di hospital universiti.
Dia pasti sibuk.
Awaklah yang paling berjaya antara kami semua.
Mana Na-ra?
Katanya dia dah nak sampai.
Dia dah sampai. Na-ra!
Helo!
Lama tak jumpa, Deul-re!
Awak berdua pasti lama tak jumpa.
Dah tiga atau empat tahun.
Awak patut hubungi saya.
Awak yang jarang balik Korea.
Awak patut hubunginya.
Betulkah?
Awak tahu apa pekerjaan Na-ra?
Apa pekerjaan awak?
Saya naik kapal pelayaran.
- Kapal pelayaran? - Ya.
Dia bercuti sepanjang tahun di kapal.
Itu bukan percutian. Saya bekerja.
Saya perlu bantu tetamu, menari dan menyanyi.
Kenapa menyanyi dan menari?
Saya buat persembahan untuk para tetamu.
- Nak tengok? - Tunjuklah.
Okey. Tengoklah.
Tengok ini.
- Awak ditengah? - Ya.
Hebat.
Cantiknya.
Betul tak?
- Awak pandai menari. - Betul.
- Kami ke sana. - Okey.
- Babai. - Babai.
Awak menghala ke mana?
Saya ke sana. Awak?
Saya ada perjumpaan dengan rakan sekerja.
Nak ikut?
- Kita minum semalaman! - Na-ra dah sampai!
Kenapa lambat?
Oh? Senyap.
Ini kawan sekolah tinggi saya, Min Deul-re.
Dia seorang jururawat di hospital universiti.
Jururawat hospital universiti!
Helo.
Na-ra.
Dah lama kita tak nyanyi lagu ini. Apa pendapat awak?
Bagus juga.
Betulkah? Okey.
Alang-alang awak sampai, nak buat sekarang?
Sekarang boleh?
- Ya! - Okey!
- Bagus! - Ya!
Mari!
Okey!
Semangat lagi!
Sini!
Helo!
Helo.
Jangan malu!
Bagus!
Selamat sejahtera. Nama saya Song Yu-chan.
Saya memohon di syarikat ini kerana…
- Oh. - Matlamat?
Berlatih untuk temu duga?
Kenapa datang?
Nah.
Awak tak pandai pilih.
Ini yang paling terkenal sekarang.
- Tengok ini. - Jangan buruk siku.
Awak tak pandai ikat tali leher.
Saya terpaksa ikat untuk awak di sekolah tinggi sebab awak tak pandai.
Dah di usia begini pun
saya perlu ikat tali leher untuk awak?
Awak angkat bakul sendiri sebab tali leher?
Cubalah. Saya tahu awak tak boleh.
Nah.
Pastikan awak berjaya.
Kalau berjaya, saya penuhi permintaan awak.
Hei.
Fikir dulu sebelum kata akan penuhi permintaan orang.
Saya mungkin minta perkara pelik.
Contohnya?
Ada satu yang tak masuk akal.
Cakaplah. Apa dia?
Belanja saya makan.
Itu bukan permintaan tak masuk akal pun.
- Bufet Hotel Shilla. - Hoi.
Bukankah saya dah cakap?
Hotel Shilla? Cis.
Belanja tak?
- Awak dah gila. - Awak yang tanya.
Pengarah Hospital Universiti Myungshin perlu pecat Jung Da-eun!
Pecat dia!
Letak jawatan, Jung Da-eun!
Letak jawatan!
Kami tak boleh benarkan orang sakit jaga anak kami!
Tak boleh!
- Tolong berhenti. - Apa?
Pihak hospital buat keputusan
yang dia boleh jalankan tugasnya tanpa masalah.
Jadi, kami buat keputusan untuk biarkannya bertugas.
Sudahlah. Kami nak jumpa pengarah.
Baiklah.
Menurut pengarah, jika masih ada penjaga yang tidak berpuas hati,
kami diarahkan beri bantuan
untuk pindah ke hospital lain.
Semua sudah selesai.
Tolong beritahu Dr. Dong Go-yun.
- En. Kim. - Ya.
Adakah perkara biasa untuk doktor felow tahun kedua
jumpa pengarah hospital?
Saya rasa, tidak.
Betul.
Dua perkara saja akan terjadi.
Dia akan bawa masalah besar…
atau jadi hebat.
Tunggu sebentar.
Maaf. Maafkan saya.
Selamat malam, tuan.
Siapa awak?
Saya…
Itu.
Dong Go-yun dari Unit Kolorektum?
Ya. Maaf tapi
boleh beri saya lima minit?
Maaf tapi saya ada janji temu.
Kalau begitu,
boleh tumpangkan saya ke stesen bas?
Terima kasih.
Dr. Dong.
Ya.
- Ya, tuan. - Saya nak tanya sesuatu.
Silakan.
Awak doktor kolorektum.
Kenapa masuk campur hal jururawat Unit Psikitari?
Saya risau hospital kita kehilangan jururawat baik.
Itu saja?
Sebenarnya…
saya suka jururawat itu.
HOSPITAL UNIVERSITI MYUNGSHIN
Para penjaga sudah berjanji untuk tidak buat bantahan lagi.
Kami setuju mereka terima rawatan
dengan syarat mereka turunkan muatan
di laman web.
Baguslah.
Tuan pengarah minta saya beritahu awak.
Pengarah nak saya…
Terima kasih.
Terima kasih!
Tolong pastikan semua dipadamkan.
Baiklah.
- Terima kasih. - Masuklah.
Dia memang takkan mengalah.
Cik Jung.
Awak baru balik kerja?
Ya.
Ini kebetulan?
Tidak.
Awak tunggu saya?
Ya.
- Kenapa? - Saya…
Saya rindukan awak.
Jom.
Lama tunggu?
Lima bas dah lalu.
Mesti sejuk.
Tidak.
Kakak.
Kenapa tak berkemas lagi?
Kakak sibuk.
Nanti kakak kemas.
Kita tengok rumah nanti.
Letak barang awak.
Jom ikut kakak.
- Helo. - Helo, puan.
Kenapa awak datang?
Saya nak kenalkan adik saya.
Kenalkan diri, Ae-sin.
Helo.
Nama saya Song Ae-sin.
Helo.
Saya rasa kami perlu jumpa semua jiran.
Baiklah.
Jumpa lagi.
Baiklah.
Jom.
Saya…
takkan keluar rumah.
Saya takkan ke taman permainan,
mahupun tadika.
Saya akan tinggal di rumah saja.
Jadi,
izinkan kami tinggal di sini.
Saya merayu.
Baiklah.
TEMU DUGA PEKERJA BARU 254 SONG YU-CHAN
Calon nombor 241 hingga 245. Sila masuk.
Sila ke hadapan.
Calon 254, En. Song Yu-chan.
Tak sampai lagi?
En. Song Yu-chan?
Calon 254, En. Song Yu-chan.
Ada satu cara untuk atasi kegelisahan.
Cari jaring keselamatan
yang kita boleh
beritahu apabila sakit,
minta bantuan dan ditemani.
Walaupun baju jururawat kotor, tak bermaksud ia dah tak berguna.
Hanya kerana saya masuk hospital bahagia,
tak bermaksud saya bukan jururawat.
Minumlah.
Kesan yang digelar prasangka buruk dan stigma…
Tengok ini. Comel, kan?
Letak di sana.
Calon 254, En. Song Yu-chan!
Jika tiada, saya panggil nombor…
Saya dah sampai!
Saya di sini.
Song Yu-chan.
Kesan besar dan kecil yang kita tak tahu wujud…
En. Song.
Awak tulis awak alami kecelaruan panik.
Ya.
Saya semakin pulih tapi masih makan ubat lagi.
Kenapa awak beritahu kami mengenainya?
Saya terseksa dan terkurung
dalam gua sendirian untuk tempoh lama.
Namun, ia mengajar saya untuk bersyukur atas apa saya ada.
Kesan yang kita tak tahu ada kerana tersorok di belakang parut.
Deul-re.
- Dr. Yeo-hwan. - Ya.
Saya tak nak jadi jururawat lagi.
Saya tak pernah berseronok apabila bekerja.
Kesan yang terjadi kerana saya tertumpah air sendiri.
Saya tak sama macam dulu.
Tak. Awak boleh bersinar semula.
Ingat senang buat begitu?
Mak.
Mak…
Mak beritahu dia saya masuk hospital bahagia?
Kenapa? Saya akan keluar dari sini!
- Hei. - Awak buat apa?
Lepaskan saya!
Pakai kasut.
Helmet pun.
Kita cucinya bersih dan kibaskannya.
Selamat pagi. Awak buat apa?
Saya cuci baju. Awak buat apa hari ini?
Aduh!
Untuk hari esok yang wangi dan lembut.
Nantikan pagi cerah yang akan tiba satu hari nanti.
SEMUA WATAK, LOKASI, SYARIKAT, ORGANISASI DAN SITUASI
DALAM KARYA INI HANYALAH REKAAN SEMATA-MATA