พี่
ขอเดินด้วยได้ไหมคะ
ฉันอยากเดินคนเดียว
ค่ะ ได้สิคะ
อากาศตอนเช้าดีจังเลย
คุณจองดาอึน วันนี้รู้สึกยังไงคะ
ก็ดีค่ะ
เดินเล่นเมื่อเช้าเป็นยังไงบ้างคะ
ที่จริงฉันอยากเดินคนเดียว
แต่รู้สึกเหมือนถูกคนไข้คนอื่นเข้ามารบกวนค่ะ
ไม่ได้ปฏิเสธอีกฝ่ายไปเหรอคะ
ถ้าอีกฝ่ายอารมณ์เสียขึ้นมาจะทำยังไงคะ
คุณเป็นห่วงความรู้สึกคนอื่นใช่ไหมคะ
ค่ะ
ฉันอยากให้คนรอบข้างฉันมีความสุขค่ะ
แล้วตัวคุณดาอึนเองล่ะคะ
คุณเคยทำให้ตัวเองมีความสุขไหมคะ
ความเศร้าของฉัน
ไม่สำคัญเท่ากับการทำให้แม่ไม่เศร้า
(จองยงกิลผู้ล่วงลับ)
ฉันก็อยากกินอันนั้นเหมือนกัน
งั้นเธอเอาไปสิ
ขอบคุณนะ
ฉันจัดให้เพื่อนมาก่อนตัวเองเสมอ
จองดา! โทษทีๆ รถติดมากเลย
ฉันซื้อตั๋วหนังไว้แล้ว
โอ้โฮ หนังสยองขวัญที่ฉันชอบนี่นา
ฉันซื้อป๊อปคอร์นแล้วด้วย
เยี่ยมมาก ป๊อปคอร์นรสคาราเมล ฉันว่ารสนี้อร่อยแสงออกปาก
ฉันรู้ดีว่าเพื่อนชอบอะไรบ้าง
แต่ฉันกลับไม่คิดจะค้นหาว่าตัวเองชอบอะไร
ต้องลำบากเพราะผมใช่ไหมครับ
ไม่เลยค่ะ คุณซองชิกไม่ได้ทำอะไรผิดแม้แต่นิดเดียวค่ะ
อย่าเอาความผิดของคนอื่นมาแบกไว้ด้วยสิคะ
คุณซึงแจคะ
กินยานะคะ
อาการนี้ไม่สามารถเอาชนะได้ ด้วยใจสู้อย่างเดียว
ใช่หนังสือที่ตามหาใช่ไหมคะ
ขอบคุณนะครับคุณพยาบาล ที่คอยช่วยประคับประคองเวลาใจผมไม่สงบ
แต่ฉันกลับละเลยการดูแลตัวเองโดยสิ้นเชิง
ฉันไม่ใช่คนไข้นะคะ
บอกให้ปล่อยไงคะ!
ตอนนี้คนที่ต้องการความช่วยเหลือ
ไม่ใช่คนอื่น
แต่เป็นตัวฉันเองต่างหาก
ฉันอยากมีความสุขกว่านี้ค่ะ
ควรทำยังไงดีคะ
ลองใช้ชีวิตแบบเห็นแก่ตัวดูบ้างไหมคะ
ไม่ต้องคิดว่าคนอื่นจะรู้สึกแย่หรือจะคิดยังไง
ลองทำตามที่ใจคุณจองดาอึนต้องการ
ดูสักครั้งนะคะ
พี่ ฉันใช้ที่ตรงนี้ได้ไหมคะ
ฉันชอบที่ตรงนี้น่ะ
ฉันก็ชอบที่ตรงนี้เหมือนกันน่ะค่ะ
โอเคค่ะ
แต่พรุ่งนี้ขอฉันใช้ที่ตรงนี้ได้ไหมคะ
ได้ค่ะ
ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ
ดีค่ะ รู้สึกโล่งใจขึ้นนิดนึงค่ะ
เป็นสัญญาณที่ดีเลยค่ะ
งั้นทีนี้
เรามาเขียนไดอารี่ชมเชยกันดูไหมคะ
"ไดอารี่ชมเชย" เหรอคะ
ให้เขียนชมเชยตัวเองค่ะ
จะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่ไหนก็ได้ค่ะ
เขียนได้เต็มที่เท่าที่คิดออกได้เลยค่ะ
(คำชมเชยของวันนี้)
ชมตัวเองที่พูดในสิ่งที่ตัวเองคิดต่าง
กับคนอื่นได้
ชมตัวเองที่วางรองเท้าสลิปเปอร์เป็นระเบียบ
ชมตัวเองที่กินอาหารไม่เลอะชุดคนไข้เลย
ชมตัวเองที่ชมตัวเองแบบนี้ด้วย
ฉันเรียนรู้ว่า
ฉันรู้สึกภูมิใจเมื่อได้รับคำชมจากตัวเอง มากกว่าตอนที่ได้รับคำชมจากคนอื่น
ฉันเริ่มรู้สึกสนุกกับการจะได้พบกับเช้าวันใหม่
(รับแดดอุ่น กรุ่นไอรัก)
(โรงพยาบาลม.มยองชิน)
พอได้แล้ว แอชิน!
แอชิน อย่าทำอย่างนั้นสิ
อย่ากรี๊ดสิ
ไม่เป็นไรนะ
ทุกคนไม่ได้จะรังแกแกสักหน่อย
เดี๋ยวพี่อยู่ข้างๆ เองนะ
ไม่เป็นไรนะ
ไม่เป็นไร
ถอดหมวกให้หน่อยได้ไหม
ค่ะ
ไม่เป็นไรนะ
น่าจะต้องสระผมแล้วนะครับ
ถ้าล้างด้วยน้ำอุ่นจะล้างออกง่ายครับ
ไปกันเถอะ แอชิน
นั่นแหละ
ใส่นี่นะ
(ห้องน้ำผู้หญิง)
แอชิน
ไม่เป็นไรนะ มานี่เร็ว
สระผมเสร็จเดี๋ยวพี่ใส่หมวกให้นะ มานี่สิ
เอนตัวพิงตรงนี้นะ
ค่อยๆ นะ
ดีมาก เก่งมากจ้ะ
เดี๋ยวพี่สระให้อย่างดีเลย
เก่งมาก…
โอเค แอชิน ไม่สระแล้วก็ได้
เฮ้อ เหนื่อยแย่เลยนะครับ หัวหน้า
ตรวจเสร็จเรียบร้อยดีค่ะ
ถ้าช่วยพาเขาไปส่งที่ห้องพักจะขอบคุณมากเลยค่ะ
ได้เลยครับ
คุณพระ
- ผ้าขนหนูอยู่ไหนนะ - อยู่นี่ค่ะ
ไม่หนาวเหรอคะ
อือ ไม่เป็นไรหรอก
ต้องไปเปลี่ยนชุดนะคะ
ขอบคุณนะ
ทุกคนตกใจใช่ไหม
คนไข้ซงแอชินเป็นน้องสาวฉันเองแหละ
ชื่อญาติคนไข้ไม่มีชื่อหัวหน้าก็เลยไม่ทราบเลยค่ะ
ชื่อญาติเป็นชื่อพ่อแม่ฉันน่ะสิ
แค่มาเซ็นชื่อแล้วก็กลับบ้านไปเลย
พวกท่านยุ่งกับการทำไร่ทำนาอยู่ที่ชนบทน่ะ
น่าจะบอกกันไว้ก่อนนะคะ จะได้ช่วยดูแลมากกว่านี้
ที่ดูแลมาจนถึงตอนนี้ก็พอแล้ว
ฉันเห็นมาตลอด ว่าทุกคนดูแลคนไข้กันดีมากขนาดไหน
ครอบครัวยังทำขนาดนี้ไม่ได้เลย
ที่ผ่านมาคงลำบากมากเลยสินะคะ
คงไม่ลำบากมากเท่าแอชินหรอก
ฉันเลือกเป็นพยาบาลเพราะแอชินนั่นแหละ
รอบตัวฉันก็มีหลายคนที่มาเป็นพยาบาล เพราะคนในครอบครัวป่วยเหมือนกันค่ะ
คงเพราะคุ้นเคยกับการดูแลคนป่วย
พอต้องเลือกเส้นทางอาชีพ ก็เลือกทางนี้กันโดยปริยายมั้งคะ
ใช่
ตอนแรกฉันคิดว่า น้องฉันแค่เป็นคนอ่อนไหวง่ายมาก
แต่พอเรียนพยาบาลแล้วถึงได้รู้
ว่านั่นคือโรคจิตเภท
เพราะอย่างนั้นฉันเลยเลือกจิตเวชศาสตร์
ถ้าฉันรู้เร็วกว่านี้
คงจะได้พาน้องไปรักษาเร็วกว่านี้แท้ๆ
ฉันรู้ช้าไปหน่อยน่ะ
โธ่ๆ
ครอบครัวส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนั้นนะคะ
เป็นเรื่องที่ไม่ค่อยมีคนรู้ด้วย
แถมไม่ง่ายเลยที่จะยอมรับนี่คะ
ฉันไม่รู้เลยว่าช่วงที่ผ่านมาน้องไม่ยอมกินยา
ที่น้องฉันอาการแย่ลงขนาดนี้ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉันเองแหละ
ช่วงที่ผ่านมามัวแต่ยุ่งอยู่กับการย้ายบ้านด้วย
หัวหน้าย้ายบ้านเหรอคะ
ตั้งใจจะย้ายไปอยู่ที่อากาศดีๆ น่ะ ถึงจะไกลจากที่นี่หน่อยก็เถอะ
น่าจะดีกับแอชินเองด้วย
ฉันไม่เป็นไรแล้ว
เกิดอะไรขึ้น ยามีปัญหาอะไรเหรอ
ให้ปริมาณยามาผิดอีกแล้วค่ะ
โทรไปที่แผนกเภสัชหรือยัง
ทางนั้นพูดแบบเดิมตลอดเลยค่ะ
"ถ้าจำเป็นต้องใช้ยา ก็ให้เอายาที่มีอยู่แล้วมาคืน
แล้วทำเอกสารขอเปลี่ยนยามาส่งด้วย"
รู้สึกเหมือนคุยกับกำแพงเลยค่ะ
จะทำเรื่องขอเปลี่ยนเหรอ
ทำไงได้คะ ถ้าจะเอายาให้คนไข้ ก็ต้องรีบปั่นเอกสารแหละค่ะ
- ไม่ต้องเขียน - คะ
หัวหน้าจะไปเองเลยเหรอคะ
อือ ทำงานกันไปเลย
- หัวหน้า - หัวหน้าคะ
- หัวหน้า
วอร์ดจิตเวชส่งเอกสารมาหรือยัง
ยังครับ
เราควรจะเอายาที่จัดใหม่ไปให้ก่อนไหมครับ
น่าจะต้องรีบใช้
ช่างมัน
ถ้ารีบเดี๋ยวก็มาเองแหละ
(เภสัชกรรมผู้ป่วยใน)
คุณพระช่วย
มีเรื่องอะไรหัวหน้าพยาบาลถึงมาที่นี่เอง…
เพราะอันนี้ค่ะ
เอ่อ ครับ ไม่เห็นต้องมาเองเลย
ให้พวกรุ่นน้องพยาบาลทำก็ได้นี่
ทุกคนยุ่งอยู่ค่ะ
ฉันคิดว่าเภสัชกรก็ยุ่งอยู่เหมือนกัน
ฉันเลยมาเองค่ะ
เราก็กำลังจะจัดยาขึ้นไปให้พอดี
เมื่อไหร่คะ ตอนได้เอกสารขอเปลี่ยนยา กับยาที่จัดไปผิดคืนมาแล้วเหรอคะ
เอ่อ คุณพยาบาลครับ
โรงพยาบาลก็มีกฎเกณฑ์มีระบบใช่ไหมล่ะครับ
การที่อยู่ๆ ก็มาขอให้จัดยาให้ใหม่แบบนี้
ทำให้ยาที่ต้องจัดให้วอร์ดอื่นพลอยล่าช้าไปด้วย
เดี๋ยวก็เป็นเรื่องร้องเรียนกันอีก
ช่วยเข้าใจสถานการณ์ของเราด้วยนะครับ
ค่ะ ฉันเข้าใจค่ะ
ครับ
แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า ระบบกฎเกณฑ์ที่คุณพูดเหมือนเป็นข้ออ้างเลยล่ะ
- "แกยุ่งคนเดียวเหรอ" - เอ๊ะ!
"ฉันก็ยุ่งเหมือนกัน"
ครับ
ทำไมรู้สึกเหมือนเด็กทะเลาะกันเลยล่ะคะ
โตเป็นผู้ใหญ่แล้วทั้งนั้น
แทนที่จะมาทะเลาะกันแบบนี้
เอาเวลาไปคิดถึงคนไข้ก่อนดีกว่าไหมคะ
ถ้าคนไข้พลาดเวลากินยาขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบคะ!
พอถึงตอนนั้นก็มาตีกันต่อว่าความผิดใครเหรอคะ
แทนที่จะเสียเวลาแบบนั้น เราเอาไปทำงานทำการดีกว่าค่ะ
เป็นผู้ใหญ่กันแล้วนี่คะ
ใช่ไหมคะ!
ถูกไหมคะ
ใช่ไหมล่ะคะ
ทำงานด้วยรอยยิ้มกันเถอะค่ะ
เฮ้ย
ไม่เลยค่ะ ฉันก็ต้องขอโทษเหมือนกันค่ะ
ค่ะๆ
แม่ร่วง
แผนกเภสัชว่าไง
ขอโทษขอโพยใหญ่เลยค่ะ
สงสัยเจอหัวหน้าไปวีนชุดใหญ่
หัวหน้าเราบางทีก็น่ากลัวมากจริงๆ นะคะ
มีคนแข็งแกร่งแบบหัวหน้า เราเลยทำงานได้ง่ายๆ
ใช่แล้ว
ไม่งั้นพวกพยาบาลจะเรียกหัวหน้าว่าแม่เหรอ
คนเป็นแม่น่ะ ถ้าเป็นเรื่องลูกแล้วละก็
ต่อให้บุกน้ำลุยไฟยังไงก็สู้ตาย
ถูกเผง
มีใครอยู่ไหมครับ
พับผ่าสิ ใครมาวะ
สวัสดีครับ อยู่บ้านพอดีเลย
- เอ่อ ค่ะ - บ้านนี้เลยครับ
เดี๋ยวๆ นี่มันเรื่องอะไร
อ๋อ ตอนที่เราเซ็นสัญญากัน
ผมแจ้งแล้วว่าจะขออนุญาตมาวัดขนาดบ้าน
บ้านนี้ปล่อยขายต่อเหรอคะ
ใช่ครับ เข้ามาเลยครับ
- ขอวัดขนาดหน้าต่างนะครับ - เข้ามาทำไมคะ
ไม่ขายอะไรทั้งนั้น กลับไปเลยค่ะ
แต่บ้านนี้เซ็นสัญญาไปแล้วนะ
เดี๋ยวคืนเงินมัดจำไปก็จบไหมคะ ไปค่ะ ไปได้แล้ว!
ขอโทษนะคะ พอดีฉันทำงานอยู่เลยไม่ได้อยู่บ้านน่ะค่ะ
คนที่อยู่ในบ้านคือคุณแม่ใช่ไหมครับ
คุณแม่คุณบอกว่าจะยกเลิกสัญญาน่ะ
ไม่ค่ะ ไม่ยกเลิกค่ะ
ฉันจะวัดขนาดที่คุณต้องการแล้วส่งไปให้นะคะ ดำเนินการตามเดิมได้เลยค่ะ
เฮ้ย ทำไมแกขายบ้านล่ะ
ทำไมไม่ตอบ
เฮ้ย!
ต้องเรียกหนูแบบนั้นจริงๆ เหรอ
ขนาดหมามีเจ้าของยังถูกเรียกด้วยชื่อ
แต่ก็นะ สำหรับแม่ หนูคงไม่มีค่าเท่าหมาด้วยซ้ำ
อยู่ๆ พูดจาหมาๆ อะไรของแก
ถามว่าขายบ้านหรือไง!
- ใช่ - ทำไม!
ก็ต้องใช้หนี้ไง
แกเป็นพยาบาลในโรงพยาบาลมหาลัยนะ ไม่มีเงินเก็บบ้างเลยเหรอ
เงินพวกนั้นแม่เอาไปเล่นพนันหมดแล้วไง
เออ ก็ดีเหมือนกัน
อาบน้ำทีไรลำบากแทบตายทุกที
บ้านใหม่ต้องหาบ้านที่มีน้ำอุ่นล่ะ
คุณดาอึน นอนหลับสบายดีไหมคะ
ค่ะ รู้สึกเหมือนนอนหลับสนิทกว่าเมื่อวานค่ะ
(ช่วงนี้ฉันรู้สึกว่านอนหลับดีขึ้นกว่าเดิม)
ได้เขียนไดอารี่ชมเชยแล้วรู้สึกยังไงบ้างคะ
แปลกๆ ค่ะ
ฉันไม่เคยชมตัวเองมาก่อนเลยสักครั้งค่ะ
ดีเลยค่ะ
สีหน้าของคุณดูผ่อนคลายมากขึ้นเลยค่ะ
ยาก็ได้ผลดี การบำบัดจิตก็ราบรื่นดี เป็นไปได้ด้วยดีเลยค่ะ
แต่คุณหมอคะ
ถึงฉันจะกินยา เขียนไดอารี่ หรือดูแลตัวเองดีขึ้น
แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะหายขาดใช่ไหมคะ
เดิมทีอาการป่วยทางใจ
ไม่ใช่โรคที่จะหายป่วยได้ทันตาอยู่แล้วนี่คะ
คุณทราบดีอยู่แล้วสินะคะ
แต่การที่ตื่นมาตอนเช้า
กินอาหารครบสามมื้อ นอนหลับสนิทในตอนกลางคืน
แค่สามารถใช้ชีวิตประจำวันตามปกติแบบนี้ได้
ก็ถือว่าหายป่วยได้แล้วค่ะ
ทีนี้ก็จะให้ออกจากโรงพยาบาลได้ค่ะ
ออกจากรพ.เหรอคะ
เรากำจัดความรู้สึกให้หายไปไม่ได้หรอกค่ะ
ต้องกินยาควบคู่ไปกับการดูแลตัวเอง
แล้วก็ต้องฝึกควบคุมความรู้สึกของคุณเองค่ะ
ฮัลโหล
ฮัลโหล พูดมาได้เลยค่ะ
หัวหน้าคะ นี่ดาอึนเองค่ะ
อ้าว พยาบาลดาอึน
เป็นไงบ้าง
ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะ ใกล้จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วค่ะ
จริงเหรอ
ฉันเป็นห่วงเธอมากเลย ดีจังเลย
ขอบคุณนะคะ
ออกมาแล้วจะมาทำงานเลยใช่ไหม
มาทำงานเถอะ พยาบาลดาอึนไม่อยู่คนนึงนี่เรื่องใหญ่มากเลย
พยาบาลคนอื่นก็รอเธอกลับมานะ
ช่วยอย่าบอกพยาบาลคนอื่นได้ไหมคะ
เรื่องที่ฉันแอดมิตน่ะค่ะ
ฉันรู้อยู่แล้วนี่นา
ไม่จำเป็นต้องบอกคนอื่นหรอก
ค่ะ
ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นเลยนะ
ตอนนี้ใส่ใจแค่เรื่องสุขภาพตัวเองก็พอ
ออกมาแล้วค่อยมาเจอกันที่นี่นะ
ค่ะ หัวหน้า
อือ แล้วเจอกันนะ
แม่ หัวหน้าบอกให้หนูกลับไปทำงานเลยแหละ
ให้ไปทำงานเลยเหรอ ดีเลย
ต้องซักชุดพยาบาลไว้แล้ว มีอะไรที่อยากได้อีกไหม
ช่วงหนูหายไปพยาบาลคนอื่นคงลำบากมากแน่เลย
น่าจะทำอะไรให้สักหน่อย
ให้แม่ทำเค้กข้าวให้ไหม
โอ๊ย ไม่เอาอะ
เปลี่ยนใจแล้ว แม่ทำให้หน่อยนะ ขอเป็นเค้กข้าวจิงจูฉ่ายนะ
ได้สิ มีที่ตากแห้งเก็บไว้อยู่
ญาติคนไข้คะ มีเรื่องเกี่ยวกับการออกจากรพ.ที่ต้องแจ้งค่ะ
- ขอเวลาสักครู่ได้ไหมคะ - ค่ะ
สองคนนั่งคุยกันไปก่อนนะ
เชิญตามสบายครับ คุณแม่
จองดาจะออกมาแล้วเหรอเนี่ย อยากได้ของขวัญอะไรไหม
กระเป๋าแบรนด์เนม
ประสาทกลับเหรอ
นี่คิดว่าฉันพูดจริงเหรอยะ
หน้านายตึงเลยนะ เลี้ยงข้าวฉันก็พอแล้ว
เหมือนเคยได้ยินประโยคนี้บ่อยๆ จากไหนนะ
ฉันอยากกินไก่
มักน้อยเหลือเกิน
เดี๋ยวทำไก่ทอดกรอบที่เธอชอบให้สักร้อยตัว
ไก่ทอดกรอบน่ะนายชอบ ฉันชอบไก่ทอดคลุกซอสต่างหาก
หือ ตั้งแต่ตอนไหน
ตั้งแต่เกิดเลยย่ะ
งั้นหรอกเหรอ
งั้นเดี๋ยวทำไก่ทอดคลุกซอสให้ร้อยตัวเลย
ขอบคุณนะที่ช่วยดูแลแม่ในระหว่างที่ฉันไม่อยู่
ก็นะ เธอก็คงทำแบบเดียวกันอยู่แล้ว
แม่เธอดูดีใจมากที่ได้ยินว่าเธอจะกลับไปทำงาน
แม่ฉันก็คงเป็นอย่างนั้นด้วยไหมนะ
ที่ผ่านมาแม่คงอดทนกับฉันมามากเลย
แม่ดูแอบคาดหวังว่าจะให้ฉันกลับไปหางานน่ะ
แล้วนายคิดไงล่ะ อยากกลับไปทำงานไหม
อยากไปนะ แต่
ฉันกลัวน่ะ
กลัวว่าพอกลับไปทำงานบริษัท แล้วอาการจะกำเริบอีก
ดีขึ้นแล้วค่อยหางานก็ได้ ไม่ต้องรีบร้อนหรอก
ถ้าไม่ดีขึ้นเลยไปตลอดชีวิตล่ะ
ก็แค่อยู่กับมันไปอย่างนี้แหละ
แต่นายไม่เป็นอย่างนั้นหรอก
รู้ได้ไง
นายมีฉันอยู่นี่ไง
นายจะผ่านมันไปได้ด้วยดี
ฉันกล้ารับประกันเลย เพราะฉันเป็นเพื่อนซี้นายไง
แม้แต่เพื่อนซี้กัน เขาก็ไม่รับประกันกันสุ่มสี่สุ่มห้านะ
ดูอย่างพ่อฉันสิ เห็นไหม
ค้ำประกันจนได้เรื่อง ต้องมาทำร้านไก่ทอดนี่ไง
นี่ ถ้าฉันขอให้นายเป็นคนค้ำประกัน นายจะไม่ช่วยเหรอ
ไม่เอาเด็ดขาดเลย
ว่าไงนะ ไอ้เพื่อนคนนี้นี่
น้อยใจนะเนี่ย
ตีฉันเหรอ ลุกขึ้นมาเลย ต้องเจอกันหน่อยแล้ว
ไหนจัดมาซิ ออกมานี่เลยมา ตัวต่อตัวหน่อย
จัดไป ไม่ได้ฟาดกันมานานแล้ว
พวกนี้นี่ เล่นอะไรเป็นเด็กๆ ไปได้
- ก็ยัยนี่… - จริงๆ เลย
การบำบัดวันนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วสินะคะ
ค่ะ
- ที่ว่างตรงนั้นเลยค่ะ - ค่ะ
คุณพยาบาล
ตกใจมากใช่ไหมคะ
ที่ผ่านมาฉันไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ
คุณซองซิกเป็นยังไงบ้างคะ
เอ่อ
ที่ผ่านมาอาการผมไม่ดีขึ้นเลย
เลยไปรักษามาหลายที่ครับ
อ๋อ อย่างงั้นเหรอคะ
ว่าแต่ว่าหน้าคุณดูเหมือนจะบวมหน่อยๆ นะคะ
หมอบอกว่าไตผมไม่ดีครับ
เข้ารับการรักษาหรือยังคะ
หมอบอกว่าให้ไปรพ.ใหญ่
ผมเลยจะกลับไปที่ม.มยองชินครับ
ม.มยองชินเหรอคะ
ผมกำลังจะย้ายโรงพยาบาลครับ ไปที่ม.มยองชิน
(รับส่งผู้ป่วย)
สวัสดีครับ เหนื่อยหน่อยนะครับ
สวัสดีครับ
อ้าว คุณคิมซองชิก
ไม่เจอกันนานเลยนะครับ
- สบายดีไหมครับ - ครับ
ที่ผ่านมาไปโรงพยาบาลไหนมาครับ
โรงพยาบาลฮายันครับ
ผมเจอพยาบาลจองดาอึนที่นั่นด้วยครับ
พยาบาลจองดาอึนเหรอครับ ที่โรงพยาบาลฮายันเหรอครับ
ใช่ครับ
เขาแอดมิตอยู่ในวอร์ดคุ้มกัน
วอร์ดคุ้มกันเหรอคะ
แปลว่าที่บอกว่าลาไปพักผ่อน คือแอดมิตอยู่ในวอร์ดจิตเวชนี่คะ
คนเราจะหลอกกันได้เนียนอะไรเบอร์นี้คะ
ถ้าอยู่วอร์ดปิดแปลว่าอาการรุนแรงไม่ใช่เหรอคะ
จะเป็นพยาบาลต่อไปได้เหรอ
ไม่ได้อยู่แล้วสิ จะให้คนป่วยมาดูแลคนไข้ได้ยังไง
ต้องคัดค้านให้เป็นเรื่องเป็นราว ให้เป็นพยาบาลไม่ได้แล้ว
เราที่ปกติดีจะพลอยโดนด่าไปด้วย
คุณดาอึนคะ
คุณดาอึน
ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
ฉันคงฝันไปน่ะค่ะ
ไม่เห็นต้องมาส่งถึงขนาดนี้ก็ได้นะคะ
ฉันอยากมาส่งเองแหละค่ะ
ขอบคุณมากเลยนะคะ
ที่ดูแลดาอึนของฉันเป็นอย่างดี
ไม่เป็นไรเลยค่ะ
ทานยาให้ครบสม่ำเสมอนะคะ
ค่ะ
เราอย่าได้เจอกันอีกเลยนะคะ
ค่ะ
ว่าแต่คุณพยาบาลเขาบอกลาได้แปลกดีนะ
ที่ม.มยองชินก็พูดแบบนี้เหมือนกัน
เพราะการเจอกันใหม่แปลว่าอาการแย่ลงไงล่ะ
ต้องพยายามอย่าให้ต้องเจอกันอีกเลยเนอะ
จากนี้ไปทุกอย่างจะดีขึ้นนะ
แม่ทำเค้กข้าวจิงจูฉ่ายไว้แล้ว
ซักชุดพยาบาลเสร็จแล้วด้วย
เหลือแค่ไปทำงานแล้วนะ ยัยหนูของแม่
อือ
เข้าไปสิ
บ้านตัวเองแท้ๆ ทำไมถึงทำท่าเหมือนเพิ่งเคยมาครั้งแรกล่ะ
นั่นสินะ
ไม่อยู่บ้านแค่ไม่กี่สัปดาห์เอง แต่รู้สึกประหลาดมากเลย
เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมา แม่จะทำมื้อเย็นอร่อยๆ ให้
โอเค
(พยาบาลจองรัน)
จองรัน สบายดีไหม
(พยาบาลจองรัน)
ฮัลโหล
จองดาอึน ในที่สุดก็ทักมาหากันได้แล้วเหรอ
ขอโทษที ช่วงที่ผ่านมาฉันไม่ค่อยมีสติน่ะ
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เขาบอกว่าเธอลาเพราะเหตุผลส่วนตัว แถมติดต่อเธอไม่ได้เลย
เป็นห่วงเธอแทบแย่
เอ่อ นี่ จองรัน
คุณคิมซองชิกย้ายกลับมาที่โรงพยาบาลเรารึยังน่ะ
คุณซองชิกเหรอ
จะย้ายมาโรงพยาบาลเราเหรอ
เพิ่งเคยได้ยินเลยแฮะ เธอรู้ได้ไง
อ้อ
ได้ยินมาจากพยาบาลที่รู้จักกันน่ะ
อ๋อ
เอาเป็นว่ารีบกลับมาทำงานนะ คิดถึงเธอมากเลย
อือ ไว้ค่อยคุยกันอีกนะ
พยาบาลดาอึนเหรอคะ
ใช่ กำลังจะกลับมาทำงานแล้ว
จริงเหรอ ดีจังเลย ฮึบกันอีกนิดนะพวกเรา
มีของมาส่งครับ!
เฮ้ย จองดา ไก่ทอดทั้งตัวคลุกซอสที่เธออยากกิน
กินตอนยังร้อนๆ นะ
โอ้โฮ กลิ่นหอมสุดๆ
นี่แหละถึงจะปกติ
ต่อให้เหมือนใกล้ตายแค่ไหน แต่ก็ต้องรู้สึกหิว รู้สึกอยากกินสิถึงจะปกติ
ดูน่ากินมากเลย
พี่ดงโกรู้ยังว่าเธอออกจากโรงพยาบาลแล้ว
ไม่อยากบอกเหรอ
อือ
ฉันยังไม่อยากเจอเขาตอนนี้
แต่พี่เขาคงอยากเจอเธอนะ
โกยุน ทำอะไรอยู่
รักษาคนไข้อยู่น่ะสิ
พยาบาลดาอึนเป็นไงบ้าง
ออกจากรพ.แล้ว
อะไรนะ
คุณจองดาอึนออกจากรพ.แล้ว
นึกว่าจะดีใจซะอีก ไหงเป็นงั้นล่ะ
เปล่าๆ ดีแล้วนี่
ขอบคุณที่โทรมาบอกนะ
(พยาบาลดาอึน)
(หัวหน้าพยาบาล ซงฮโยชิน)
ขอบคุณมากเลยนะคะ
โธ่ ไม่ต้องซื้อมาให้ก็ได้ครับ
ไม่ได้มากมายอะไรเลยค่ะ
คุณอุตส่าห์ไม่คิดเงินค่าใช้ลิฟต์ขนของเลยนี่คะ
ตอนประชุมตัวแทนลูกบ้าน
ลูกบ้านตกลงกันว่า จะไม่เก็บค่าใช้ลิฟต์ตอนขนของย้ายบ้านครับ
ทุกคนที่นี่ใจดีครับ
ไหนๆ คุณก็มาแล้ว ช่วยกรอกข้อมูลผู้เช่าให้หน่อยนะครับ
ชื่อ อายุ อาชีพ ข้อมูลพิเศษเกี่ยวกับตัวคุณครับ
ค่ะ
ถ้าเลี้ยงหมาหรือแมว หรือมีเรื่องที่ต้องระวังก็เขียนลงไปได้เลยครับ
เรื่องที่ต้องระวังเหรอคะ
มีอะไรหรือเปล่าครับ
เอ่อ
จริงๆ แล้วน้องฉันป่วยนิดหน่อยค่ะ
ป่วยเป็นอะไรเหรอครับ
เป็นโรคจิตเภทค่ะ
โรคจิตเภท…
เรื่องนี้อยู่นอกเหนืออำนาจของผมน่ะครับ
น่าจะต้องไปขอความเห็นชอบ จากลูกบ้านคนอื่นนะครับ
งั้นฉันจะไปคุยกับหัวหน้าสมาคมแม่บ้านที่นี่ดูค่ะ
- อุ๊ยตาย - นี่ค่ะ ไม่ต้องซื้อมาก็ได้ค่ะ
เขาบอกว่าต้องได้รับอนุญาต จากหัวหน้าสมาคมแม่บ้านน่ะค่ะ
แต่ว่าเรื่องนี้
ไม่ใช่ปัญหาที่ฉันสามารถตัดสินใจคนเดียวได้ค่ะ
ต้องประชุมลูกบ้านก่อน แล้วคุณค่อยย้ายเข้ามาหลังจากรู้ผลนะคะ
แต่ว่าฉัน
เซ็นสัญญาแล้ว ย้ายของเข้าเรียบร้อยแล้วด้วย
เท่าที่ฉันทราบ ตามกฎหมายแล้วก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนี่คะ
ชีวิตคนเราจะยึดตามกฎหมาย แค่อย่างเดียวได้ที่ไหนคะ
โดยเฉพาะย่านนี้มีหลายบ้านที่มีเด็ก แถมผู้หญิงที่อยู่ตัวคนเดียวก็เยอะค่ะ
อืม
แต่น้องฉันไม่ใช่อาชญากรนะคะ
เอ่อ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ
งั้นฉันไปขอให้คนอื่นๆ กรอกแบบฟอร์มยินยอมมาไหมคะ
ไม่ต้องซื้ออะไรมาให้ก็ได้ค่ะ
- ขอบคุณนะคะ - ค่ะ
ลูกฉันกำลังเตรียมสอบเข้ามหาลัยน่ะค่ะ
ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญเลย
จะไม่มีเรื่องวุ่นวายใช่ไหมคะ
คงไม่มีอะไรอันตราย เหมือนที่เห็นในข่าวใช่ไหมคะ
ที่เป็นข่าวมักเป็นกรณีที่เป็นส่วนน้อยมากๆ ค่ะ
เกิดจากการที่ไม่ได้กินยาค่ะ
ฉันเป็นพยาบาลแผนกจิตเวชอยู่แล้ว เพราะงั้นไม่ต้องกังวลเรื่องยาเลยค่ะ
จริงๆ แล้วฉันก็กลัวอยู่นะคะ
คนอื่นๆ โอเคกันไหมคะ
ลูกฉันยังเล็กมากค่ะ
ฉันไม่ค่อยสบายใจเลยค่ะ ขอโทษนะคะ
เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณนายคะ รอเดี๋ยว
ทำไมจะย้ายบ้าน แล้วต้องขออนุญาตจากคนพวกนั้นด้วยคะ
เงินที่ย้ายบ้านก็เงินเราเองทั้งนั้น
แต่ทำไมต้องไปก้มหัวขอร้องคนอื่นด้วยคะ!
ใจเย็นๆ น่า ทำไมเธอหัวร้อนกว่าฉันอีกล่ะ
แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกันคะ
แล้วหัวหน้าไม่โกรธเหรอคะ
พวกเรารู้กันดีก็จริง
แต่คนอื่นๆ ไม่ค่อยรู้เรื่องโรคนั้นนี่นา
แต่ก็ต้องจัดของไม่ใช่เหรอคะ ไม่งั้นเมื่อไหร่จะแกะกล่องล่ะคะ
ถ้าไม่ไหวจริงๆ ลองคุยกับตำรวจดูไหมคะ
พยาบาลดึลเรพูดถูกเลย
พวกคนที่ไม่ยอมให้ย้ายเข้า จัดการฟ้องร้องให้หมดทุกคนเลยไหมคะ
ถ้าทำตามกฎหมายมันก็ได้นั่นแหละ
แต่แค่นี้ก็เหนื่อยกับสายตาทุกคนจะแย่แล้ว
ถ้ายิ่งฟ้องร้องไปคงยิ่งลำบากกว่าเดิม
จะตอนออกไปทิ้งขยะหรือตอนออกไปซื้อของ
ถ้าต้องคอยระวังสายตาทุกครั้งที่ออกจากบ้าน
จะใช้ชีวิตปกติสุขได้ยังไงล่ะ
ฉันไม่อยากให้บ้านฉันกลายเป็นเหมือนคุกน่ะ
บอกชานว่าให้เก็บไว้ในช่องฟรีซ
พอจะกินก็ค่อยเอาออกมาอุ่นกินนะ
โอเค
ว่าแต่ดาอึนจะกลับไปทำงานเหรอ
เห็นว่าเริ่มงานพรุ่งนี้แหละ
โรงพยาบาลบอกให้ไปได้เหรอ
หมายความว่าไง
เอ่อ มันก็อย่างนั้นไง
คนที่ถึงขั้นแอดมิตเข้าวอร์ดจิตเวช
ใครจะอยากจ้างให้เป็นพยาบาลอีกเหรอ
มันเป็นอุปสรรคในการทำงานนี่นา เพื่อนร่วมงานก็คงไม่ชอบใจกันนักหรอก
แม่พูดอย่างนั้นได้ยังไง
ผมก็ต้องกินยารักษาอาการจิตเวชนะ
แกเหมือนกับเด็กนั่นที่ไหน
แกก็แค่กินยา
พอทีเถอะ
อย่าพูดแบบนั้นต่อหน้าดาอึนนะ
ผมไปส่งไก่ก่อนแล้วกัน
ใช่อันนี้ไหมครับ
อันถัดไปครับ สักครู่นะครับ
ดาอึน คุณคิมซองชิกย้ายมาที่นี่จริงๆ
คนที่ถึงขั้นแอดมิตเข้าจิตเวช
ใครจะอยากจ้างให้เป็นพยาบาลอีกเหรอ
(ไปทำงาน)
- นี่ - หือ
รีบหน่อยสิ วันนี้ไปทำงานไม่ใช่เหรอ
หนูขอหยุดต่ออีกวันแล้ว
ทำไมล่ะ ไม่สบายตรงไหนเหรอ
หนูไม่ได้เป็นอะไร แต่ตารางงานมันยังไม่เรียบร้อย
หนูเองก็อยากพักให้เต็มที่อีกวันก่อนกลับไปทำงาน
อือ มีเรื่องอะไรเหรอ
วันนี้พยาบาลดาอึนจะกลับมาทำงานไม่ใช่เหรอคะ
ทำไมพยาบาลอึนยองมาแทนคะ
อ๋อ ฉันบอกให้พยาบาลดาอึนหยุดอีกวัน ค่อยมาทำงานตั้งแต่พรุ่งนี้น่ะ
กินข้าวเสร็จแล้วกินยานะ
อือ
- พยาบาลดาอึนมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ - ไม่มีนะ
ค่ะ
คนนั้นงานยุ่งมากแท้ๆ เอาเวลาที่ไหนไปหัดทำอาหารจนเก่งขนาดนี้
(หัวหน้าพยาบาล)
โอ้โฮ สีนั้นสวยจัง
อุ๊ยต๊ายตาย
แม่
หนูหางานอื่นทำดีไหม
อะไรนะ
ไม่ใช่ไง หนูก็แค่คิดว่า ใช้ชีวิตอยู่กับงานเดียวมากไปหรือเปล่า
ตอนยังไม่แก่ ถ้าได้ลองทำงานหลายๆ แบบก็ดีไม่ใช่เหรอ
กว่าจะได้เป็นพยาบาลมันง่ายเหรอ
หยุดพูดอะไรก็ไม่รู้แล้วพับผ้าไปเถอะ
อือ
ค่ะ นี่แม่ของดาอึนเองนะคะ
ชอบเค้กข้าวจิงจูฉ่ายไหมคะ
ไม่รู้ว่าคนหนุ่มๆ สมัยนี้ชอบอะไร
แต่วันหลังถ้ามีเวลาก็ค่อยแวะมาเอาไปทานนะคะ
เดี๋ยวไปเลยครับ คุณแม่
คุณหมอ สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับ คุณแม่
ไม่รู้ว่ารบกวนเวลาไปทำงาน ของคุณหมอหรือเปล่านะคะ
- อุตส่าห์ต้องแวะมา - ไม่เลยครับ ผมชอบเค้กข้าวจิงจูฉ่ายมากครับ
ค่อยยังชั่วหน่อยค่ะ
จะกินให้อร่อยเลยครับ
งั้นก็เดินทางดีๆ นะคะ
ขอบคุณครับ
ดาอึนๆ
ดาอึน
- ดาอึน - เรียกทำไมเหรอ
- เอาขยะไปทิ้งหน่อยได้ไหม - อือ
ไม่ได้ๆ ไปใส่เสื้อก่อน ใส่เสื้อโค้ทด้วย
แค่หน้าบ้านนี่เอง
ไม่ได้ มันหนาว ให้ไวเลย ตัวที่มีขนเฟอร์นะ
- ไม่เห็นเป็นไรเลย - ตัวสีขาวสว่างๆ นะ
เร็วๆ หน่อยยัยลูกคนนี้นี่
รู้สึกเหมือนไม่ได้เจอกันนานมากเลย
นั่นสิคะ
สบายดีไหมคะ
ไม่เลยครับ ที่โรงพยาบาลไม่มีพยาบาลดาอึนนี่ครับ
ผมเบื่อแทบขาดใจเลย
ขอบคุณที่ช่วยหาโรงพยาบาลให้นะคะ
สุขภาพโอเคไหมครับ
ยาได้ผลดีไหมครับ
- คุณหมอคะ - ครับ
ฉันว่าเราไม่ควรเจอกันอีกค่ะ
ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณหมอแล้วค่ะ
ทำไมครับ
เพราะฉันอับอายค่ะ
ฉันอับอายที่คุณหมอเห็นสภาพฉันตอนพังค่ะ
ฉันอับอายที่คุณหมอรู้ว่า
ฉันแอดมิตอยู่แผนกจิตเวชด้วยค่ะ
ฉันอับอายที่คุณหมอรู้ว่า
ฉันพยายามฆ่าตัวตาย
การที่ต้องมานั่งตรงนี้ และอธิบายทุกอย่างให้คุณหมอฟัง
ก็ทำให้ฉันอับอายจนอยากมุดดินหนีค่ะ
ฉันเกลียดที่ฉันคงจะต้องคิดถึงเรื่องนั้น ทุกครั้งที่เจอคุณหมอ
เพราะงั้นฉันขอให้คำตอบ ที่ตอนนั้นไม่ได้ตอบไปนะคะ
กรุณาอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกเลยค่ะ
จะทำยังไงได้ล่ะครับ ยังไงเราก็ยังต้องเจอกันอีก
วันนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันค่ะ
เพราะยังไงฉันก็จะลาออกจากพยาบาลค่ะ
หมายความว่าไงครับ คุณชอบงานพยาบาลนี่ครับ
คนที่เคยรักษาโรคทางจิตเวช
จะทำงานเป็นพยาบาลแผนกจิตเวชได้ยังไงคะ
ถ้าผมเคยรับการรักษาลำไส้ แปลว่าผมเป็นหมอลำไส้ไม่ได้เหรอครับ
- ก็รู้นี่คะว่าไม่ใช่อย่างนั้น - สำหรับผมมันเหมือนกันครับ
นี่ผมมองคนผิดเหรอ
มีบางอย่างที่คนไข้ลำไส้
กับคนไข้จิตเวชคล้ายกันเลย
ทำไมถึงอายกับโรค จนต้องเลี่ยงต้องปกปิดด้วยครับ
โรคมันก็เป็นแค่โรคไง
ผมเคยคิดว่าพยาบาลดาอึนคงแตกต่าง
ทำไมผมถึงชอบพยาบาลดาอึน
ไม่สิ รู้ไหมครับว่าทำไมผมถึงชอบคุณดาอึน
ความสดใสเป็นประกายของคุณดาอึน
ผมชอบมากเลยครับ
แววตาเวลาที่มองคนไข้
หัวใจที่คิดถึงคนไข้
มันช่างสวยงามเป็นประกาย
แน่นอนว่าผมไม่ได้ชอบคุณดาอึน แค่เพราะเรื่องนั้น
แต่ว่า
ตอนนี้คุณดาอึนไม่เปล่งประกายเลยครับ
ฉันต่างไปจากตอนนั้นแล้วนี่คะ
ไม่ต่างครับ แค่คุณกลับมาสดใสก็พอ
คิดว่ามันง่ายเหรอคะ
ถ้าฉันหงอยลงนิดนึง
คนคงคิดว่า "เป็นโรคซึมเศร้าอีกแล้วไหมนะ" ต้องมาคอยระวังเพราะฉัน
คนอื่นต้องมาคอยกังวล ว่าฉันกินยาหรือยังอยู่ตลอดค่ะ เพราะฉะนั้น…
เพราะฉะนั้นเราพอแค่นี้เถอะนะคะ
นี่มันเกินไปแล้วนะ
ขอโทษที่ให้คำตอบช้านะคะ
ไม่ครับ ไม่ต้องขอโทษเรื่องนั้น
พยาบาลดาอึนปฏิเสธผม ผมโอเค มันเกิดขึ้นได้อยู่แล้ว
แต่การที่พยาบาลดาอึนดูถูกตัวเองแบบนั้น
เรื่องนั้นคุณต้องขอโทษผม
ทำไมพูดถึงคนที่ผมชอบในทางที่แย่แบบนั้นครับ
แล้วใจผมที่ชอบเขาล่ะครับ
ผมไม่รู้ด้วยแล้ว
ถ้าเพราะเหตุผลนั้นผมก็จะชอบคุณต่อไปครับ
คุณก็ทำตามใจตัวเองเลย เพราะผมก็จะทำตามใจตัวเองเหมือนกัน
อันนี้คุณแม่ให้ผม ผมจะเอาไปครับ
ครับ ได้ครับ
ครับๆ ขอบคุณครับ ครับๆ
ผู้ซื้อบอกว่าโอนเงินที่เหลือมาแล้ว เช็กดูนะครับ
ค่ะ เข้ามาแล้วค่ะ
ทำไมบ้านเป็นแบบนี้
แกทำอะไรของแก
ไม่เห็นเหรอ
กำลังเก็บของไง
แต่ทำไมเก็บของของฉันล่ะ
ไม่ได้ยินที่ฉันถามหรือไง
ปล่อย
นี่มันอะไรเนี่ย
เงินมัดจำบ้านหลังนี้
เอาไปจ่ายหนี้แล้วเหลือเท่านี้แหละ
ตายแล้ว
เลี้ยงลูกสาวมาค่อยมีประโยชน์หน่อย
นั่นคือเงินทั้งหมดที่หนูมี แม่เอาไปหมดเลยนะ
แล้วก็ช่วยออกไปด้วย
แหมๆ เป็นอะไรอีกล่ะเนี่ย
รู้แล้ว เดี๋ยวแม่จะทำตัวดีๆ นะ
บอกให้ออกไปไง
รู้แล้วน่า ฉันจะไม่ไปหาแฟนแกอีกแล้ว โอเคไหม
ไม่ได้ยินหรือไง
บอกให้ออกไปจากบ้านนี้ไง!
ออกไปชีวิตหนูด้วย
เฮ้ย
แกออกมาจากท้องฉัน
ชีวิตแกฉันก็เป็นคนสร้างมา
เป็นอะไรของแก ปล่อยสิ ปล่อยนะ!
ต่อไปนี้หนูไม่ต้องการแม่อีกแล้ว
ให้เงินมานิดเดียวทำเป็นผยองนะ นังเด็กนี่
ตอนคนไข้อาละวาด หนูโดนทุบ
ปากแตก โดนตบมาตั้งไม่รู้เท่าไหร่
ตอนนี้หนูไม่กลัวแม่เลยสักนิดเดียว
ถ้ามาให้เห็นหน้าอีกหนูแจ้งตำรวจแน่
ถ้าตำรวจไม่ช่วย ต่อให้ต้องจ้างคน
หนูก็จะทำให้แม่ไม่โผล่มาให้หนูเห็นหน้าอีก
เฮ้ย!
เฮ้ย นังลูกชั่ว!
พยาบาลดึลเร
มาแล้วเหรอคะ
มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ
คุณหมอคะ
วันนี้ฉันเพิ่งตัดขาดจากแม่มาค่ะ
ฉันรู้สึกโล่งใจมาก
แต่ก็รู้สึกหลงทาง
ฉันรู้สึกว่างเปล่าค่ะ
ฉันใช้หนี้หมดแล้ว
ตัดขาดจากแม่
จากนี้ไปฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงดีค่ะ
สิ่งที่คุณอยากทำมากที่สุดในตอนนี้
เริ่มจากสิ่งนั้นครับ
- แสนสามหมื่นเก้าพันวอนครับ - ครับ
ฉันจ่ายเองค่ะ
ฉันอยากใช้เงินตัวเองค่ะ
- นี่ค่ะ - ครับ
นี่ครับ กินเลยครับ
ฉันอยากกินข้าว แบบอาหารเต็มโต๊ะมาตลอดเลยค่ะ
กินเยอะๆ นะครับ
ค่อยๆ กินครับ
ขอบคุณค่ะ
ไง จองดา
มีอะไร
เกิดอะไรขึ้นเหรอ
แถ่นแท้น
(ใบสมัครงาน)
อะไรเนี่ย
ฉันจะกลับไปทำงานบริษัท
โรคตื่นตระหนกมันเหมือนความเคยชินใช่ไหมล่ะ
ถ้าอาการมาตอนอยู่บนรถเมล์ก็จะกลัวรถเมล์
ถ้ากำเริบที่บริษัทก็จะกลัวบริษัท
เพราะงั้นแค่เดินเข้าไปใกล้ที่นั่นก็ไม่สบายใจแล้ว
แต่พอมาลองคิดดูแล้ว
ในทางกลับกัน ถ้าขึ้นรถเมล์แล้วอาการไม่กำเริบ
ถ้าไปบริษัทแล้วอาการไม่กำเริบ อีกไม่นานก็คงจะดีขึ้นไหมนะ
อาจจะหายป่วยอย่างกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
อย่างกับว่าไม่เคยเป็นอะไรเลยก็ได้นี่นา
เพราะงั้นฉันเลยลองรวบรวมความกล้าดูน่ะ
เราไม่สามารถใช้ชีวิต ด้วยการวิ่งหนีอย่างเดียวไปได้ตลอดนี่นา
เธอเองก็ลองรวบรวมความกล้าดูนะ
ฉันอยู่ข้างเธอทั้งคน
หัวหน้า
พยาบาลดาอึน
ทำไมไม่ไปทำงานล่ะ
ขอโทษนะคะที่ทำตามสัญญาไม่ได้
หมายถึงแค่วันนี้หรือว่าตลอดไปล่ะ
ฉันคงไม่สามารถเป็นพยาบาลได้อีกแล้วค่ะ
ทำไมเหรอ
ฉันป่วยนี่คะ
จะเป็นพยาบาลต่อไปได้ยังไงคะ
เพราะอย่างนั้น ตอนนี้เธอวัดความดันคนไข้ไม่ได้แล้วเหรอ
แทงเข็มน้ำเกลือไม่ได้แล้วเหรอ
ทำชาร์ตไม่ได้แล้วเหรอ
วัดชีพจรไม่ได้แล้วเหรอ หรือว่าส่งเวรต่อไม่ได้แล้ว
ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ
ถ้าไม่ใช่แบบนั้นก็พอแล้ว
ไปทำงานเถอะ
ไม่มีใครอยากต้อนรับฉันหรอกค่ะ
ถ้าคนรู้ว่าฉันเคยแอดมิตในวอร์ดจิตเวช
เดี๋ยวจะมีปัญหา
แล้วทุกคนก็จะลำบากไปด้วยค่ะ
ลูกฉันกำลังเตรียมสอบเข้ามหาลัยน่ะค่ะ
จะไม่มีเรื่องวุ่นวายใช่ไหมคะ
จริงๆ แล้วฉันก็กลัวอยู่นะคะ
ฉันไม่ค่อยสบายใจเลยค่ะ ขอโทษนะคะ
เธอป่วยแล้วเป็นอาชญากรหรือไง
โรคทางจิตเวชแล้วยังไง
โรคซึมเศร้าแล้วยังไง
มีใครป่วยเพราะอยากป่วยเหรอ
ไม่ได้ไปก่ออาชญากรรมหรือทำร้ายใครสักหน่อย
ทำไมถึงต้องคอยระวังสายตาคนอื่นด้วย
คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์เธอ
อย่าทำตัวหงอเด็ดขาด
ไม่งั้นทุกคนจะคิดว่าเหยียบย่ำเธอได้
ฉันก็ไม่อยากเป็นแบบนี้เหมือนกันค่ะ แต่ว่า
ฉันเอาแต่ทำตัวหงออยู่เรื่อยเลยค่ะ
ฉันไม่อยากเป็นภาระให้คนอื่น
ฉันเลยแค่อยากจะวิ่งหนีไปค่ะ
ฉันตั้งใจจะทำแบบนั้นค่ะ
แต่เธอรู้สึกยังไงล่ะ
ตัวเธอรู้สึกยังไง
ไม่ต้องคิดถึงคนอื่น คิดถึงแค่ตัวเเธอ
เธอกลัวตัวเองไหม
เหมือนอาชญากรเหรอ
ฉัน…
สงสารตัวเองค่ะ
ก็เลยไม่อยากเป็นพยาบาลแล้วเหรอ
อยากจะเลิกจริงๆ ใช่ไหม
ไม่อยากเจอคนไข้แล้วเหรอ
อยากพอแล้วใช่ไหม
อันนี้อะไรเหรอคะ
สามสิบล้านครับ (ท่านผู้ไกล่เกลี่ย)
ด้วยเงินนี้ ขอให้ท่านผู้ไกล่เกลี่ย หลุดพ้นจากจอมเวทตัวร้าย
และปลดปล่อยคำสาป ที่ผนึกค่ามานาของผมด้วยนะครับ
ขออวยพรยามรุ่งอรุณครับ ท่านผู้ไกล่เกลี่ย
วันนี้ทั้งวันค่าพลังของคุณจะไม่ตกครับ
มันน่าปวดใจมากนะคะ
ที่มีแต่คนดีๆ ที่ต้องเข้ามาอยู่ที่นี่
เพราะอย่างนี้
คุณพยาบาลก็เลยอยู่ที่นี่ด้วยสินะครับ
ก็ที่นี่มีแต่คนดีๆ เข้ามาอยู่นี่ครับ
พวกลูกสาวรู้หมดแหละค่ะ
ว่าแม่รักเรายิ่งกว่าใคร
คุณแม่ก็ลองเชื่อมั่นในตัวคุณโอรีนาดูสักหน่อยนะคะ
เราอย่าได้เจอกันอีกเลยนะคะ
ครับ
ไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นตัวคุณแจฮีเอง
คุณแจฮีช่วยชอบตัวเองให้มากๆ นะคะ
หัวหน้าคะ ฉัน…
ฉันอยากทำงานต่อค่ะ ฉันอยากทำงานต่อมากๆ เลยค่ะ
หัวหน้าคะ ฉันอยากเป็นพยาบาลค่ะ
ให้ฉันเป็นพยาบาลต่อได้ไหมคะ หัวหน้า
ฉันอยากเป็นพยาบาลค่ะ
งั้นก็เป็นพยาบาลต่อนะ
ไปทำงาน
ไม่ต้องคิดว่าคนอื่นจะรู้สึกแย่หรือจะคิดยังไง
แล้วทำในสิ่งที่ใจเธออยากทำ
มาลองดูนะ
ถ้าจะโดนด่า ก็ให้เป็นเรื่องของตอนนั้นแล้วกัน
ถ้ามีปัญหาก็ค่อยแก้ไขกันตอนนั้นนะ
พรุ่งนี้ยืดอกไปทำงานอย่างมั่นใจนะ ตกลงไหม
ค่ะ
ต้องอย่างนั้นแหละ
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร และเหตุการณ์ในละครเรื่องนี้)
(ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความเป็นจริง)
คำบรรยายโดย อภิชญา บุญรินทร์