แม่ก็ บอกแล้วว่าไม่ต้องออกมา
ตื่นให้มันเร็วกว่านี้สักห้านาทีสิ
- ใส่ลองจอนข้างในหรือยัง - ใส่แล้วๆ
- ข้าวเช้าล่ะ - หนูบอกแล้วไงว่ากินแล้ว
น่าจะใส่เสื้อขนเป็ดด้วยนะ
- หนูไปแล้วนะ - อือ ไปเถอะ
เฮ้อ ปวดหัวเลย
ตัวเล็กนิดเดียว ยิ่งใส่รองเท้าผ้าใบยิ่งเหมือนเด็กไปอีก
ชมตัวเองที่ตัดสินใจกลับมาเป็นพยาบาลอีกครั้ง
ง่วงชะมัด
ไม่ได้นอนเหรอคะ
เปล่า แต่ฝันว่าคนไข้แอคติงเอาท์
แถมมีคนไข้ใหม่แอดมิต
ฉันทำงานยันในฝันเลย
สภาพเยินไม่ไหว
- สวัสดีค่ะ - อ้าว
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
พยาบาลดาอึน!
กลับมาทำงานแล้วใช่ไหมคะ
ใช่ ฉันไม่อยู่เลยลำบากกันมากเลยใช่ไหม ขอโทษนะ
ไม่เจอกันนานขนาดไหน
- คิดถึงเธอแทบขาดใจ! - นั่นสิคะ
น่าจะทักมาบอกหน่อยว่าจะมา
ทุกคน
ไม่ไปรับเวรกันเหรอ
- สวัสดีค่ะ - อือ
ไว้ค่อยคุยกันนะ ไปทำงานกันก่อนเถอะ
- ค่ะ - ค่ะ
เดี๋ยวค่อยคุยกัน
(พยาบาลจองดาอึน)
คุณพัคบยองฮี อายุ 18 ปี
- เป็นคนไข้ที่ยังเป็นผู้เยาว์ - อือ
มีปัญหาเรื่องปรับตัวเข้ากับโรงเรียน เข้ากับเพื่อนๆ ไม่ได้น่ะ
ปกติค่ะ
คุณคะ
เมื่อไหร่จะเอาข้าวมาให้คะ
บยองฮี ต้องเรียกว่า "คุณพยาบาล" สิ
คุณพยาบาล เมื่อไหร่จะเอาข้าวมาให้คะ
เดี๋ยวคุณหมอจะเข้ามาตรวจค่ะ
จะเอามาให้ก่อนหน้านั้นนะคะ
ตอนนี้กินไม่ได้เหรอคะ
บยองฮี
- รออีกนิดนึงนะ - คุณซงแอชิน ขอวัดความดันนะคะ
ขอตัวนะคะ
คุณแอชิน ความดันปกตินะคะ
ได้ย้ายมาวอร์ดเปิดก่อนออกจากรพ. ดีใจไหมคะ
(เพศชาย 40 ปี คิมซองชิก)
อย่าเพิ่งกลัว อย่าเพิ่งหงอไปก่อน
พรุ่งนี้ยืดอกไปทำงานอย่างมั่นใจนะ ตกลงไหม
สวัสดีค่ะ
คุณซองชิก สบายดีไหมคะ
ฉันกลับมาทำงานแล้วค่ะ
ดีจังเลยครับ
ฉันดูในเวชระเบียน แล้วเจอว่าคุณมีอาการนอนไม่หลับด้วยนี่คะ
เมื่อคืนนอนหลับไหมคะ
ไม่รู้ว่าเพราะเคยอยู่ที่นี่มาก่อนหรือเปล่า เลยนอนหลับได้นิดหน่อยครับ
ค่อยยังชั่วหน่อยค่ะ
ขอวัดความดันนะคะ
ไม่ต้องเอาขึ้นก็ได้ค่ะ
อ้าว พี่คุณซองชิก ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ
จะทำอะไรครับ
วัดความดันของคุณซองชิกค่ะ
พอๆ หยุดเลยครับ
อะไรคะ
ให้พยาบาลคนอื่นทำครับ
เห็นเธอลาป่วยตั้งนาน
ฉันก็นึกว่าเธอไปอัพหน้ามาซะอีก
การลดน้ำหนักคือการศัลยกรรมที่ดีที่สุดนะ
จ้า สวยเลย
ฉันว่าชาตินี้ฉันคงไม่มีวันสวยกว่านี้แล้ว ไม่เคยป่วยอะไรกับเขาเลย
การไม่ป่วยเป็นความโชคดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว
ก็จริงนะ
เธอป่วยเป็นอะไรเหรอ
เดี๋ยวรอทุกคนมาพร้อมกันแล้วฉันจะบอกนะ
ถ้าลำบากใจก็ไม่ต้องบอกก็ได้นะ
เปล่าหรอก
ฉันจะไปซื้อกาแฟนะ เอาอะไรไหม
เลี้ยงหรือเปล่า
แหงสิ
อเมริกาโน่เย็นสองแก้ว
แล้วก็อเมริกาโน่ร้อนสามแก้ว
ชาสมุนไพรอันไหนดีนะ
ชาคาโมมายล์สองครับ
อ้าว คุณหมอ
เธอควรดื่มชาที่ไม่มีคาเฟอีนนะ
ขอบคุณค่ะ
สบายดีไหม
ค่ะ
เป็นยังไงบ้าง
อาการดีขึ้นมากค่ะ กินยาสม่ำเสมอเลยค่ะ
มาทำงานหลังหายไปนานเป็นไงบ้าง
ดีค่ะ
แต่ก็รู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อยค่ะ
- ทำไม - เรื่องที่ฉันแอดมิต
ฉันไม่ได้บอกเพื่อนร่วมงานนี่คะ
แต่ฉันคิดว่าจะบอกไปตามตรงแหละค่ะ
ตอนนี้น่ะ
สิ่งสำคัญคือการไม่สร้างความวิตกกังวลให้ตัวเอง
เลือกทางไหนก็ได้ที่ทำให้เธอสบายใจนะ
ค่ะ
บอกผมก็ได้ครับ
ไม่ค่ะ ฉันจะบอกพวกเขาโดยตรงเลยค่ะ
- ขอโทษนะคะ - คะ คุณแม่
ฉันเป็นผู้ปกครองของคนไข้พัคบยองฮีนะคะ
ช่วยเปลี่ยนพยาบาลให้ด้วยค่ะ
อะไรนะคะ
คุณผู้ปกครอง ใจเย็นก่อนนะครับ
จะให้ฉันใจเย็นอยู่ได้ยังไงคะ
ช่วยบอกได้ไหมคะว่าเหตุผลเพราะอะไร
รู้อยู่แล้วยังจะถามอีกเหรอคะ
พยาบาลจองดาอึน
ได้ยินมาว่าเพิ่งแอดมิตเข้าวอร์ดจิตเวชมานี่คะ!
อะไรนะคะ
การเงียบไว้ไม่ใช่การโกหก
แต่ถ้าพลาดจังหวะที่ควรพูด
ก็จะกลายเป็นการโกหก
(รับแดดอุ่น กรุ่นไอรัก)
ขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอกก่อนหน้านี้
จริงๆ แล้วช่วงที่ผ่านมา ฉันแอดมิตอยู่โรงพยาบาลฮายันค่ะ
ฉันมีช่วงเวลาที่ยากลำบากมาก เพราะเรื่องของคุณคิมซอวานค่ะ
แล้วตอนนี้ล่ะ
แล้วตอนนี้เป็นยังไง โรงพยาบาลนั้นว่าไงบ้าง
บอกว่าถ้ากินยาสม่ำเสมอ ก็ไม่มีปัญหากับการใช้ชีวิตประจำวันค่ะ
- งั้นก็ดีแล้วนี่ - น่าจะบอกฉันสักหน่อยสิ
ไม่งั้นฉันคงได้ไปเยี่ยมเธอแล้ว
โรงพยาบาลฮายันอยู่ตั้งไกลไม่ใช่เหรอคะ
น่าจะรักษาที่โรงพยาบาลเรานะคะ
ขอโทษนะคะ
แล้วก็ขอบคุณนะคะ
ฮึบนะ
ลำบากมากเลยสินะ
ร้องไห้ทำไมเนี่ย
ขอโทษนะ
ไม่เป็นไรเลย
ดื่มสิ คงตกใจมากเลยสินะ
ขอโทษค่ะ หัวหน้า
ฉันไม่ตั้งใจให้ทุกคนรู้แบบนี้เลย
ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง
ฉันเป็นคนบอกเธอว่าอย่าบอกนี่นา
ถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากให้คนอื่นไม่รู้ จนถึงที่สุดนั่นแหละ
ขอถามได้ไหมคะว่าทำไม
เพราะฉันเคยผ่านมาแล้ว ฉันรู้ดี
สายตา แววตาไม่ต้อนรับของคนอื่น ที่จ้องมองมาที่ผู้ป่วยจิตเวช
ฉันไม่อยากให้พยาบาลดาอึนต้องเจอแบบนั้นด้วย
คนไข้ชื่อซงแอชินในวอร์ดเปิดที่เป็นโรคจิตเภท
เป็นน้องของฉันเอง
คนทั่วไปมองคนไข้โรคจิตเภท อย่างกับว่าจะกลายเป็นอาชญากรได้ทุกเมื่อ
โรคทางจิตเวชแล้วยังไง
มีใครป่วยเพราะอยากป่วยเหรอ
ไม่ได้ไปก่ออาชญากรรมหรือทำร้ายใครสักหน่อย
ทำไมถึงต้องคอยระวังสายตาคนอื่นด้วย
คนอื่นจะว่ายังไงก็ช่าง
แต่เธออย่าทำให้ตัวเอง เหมือนเป็นอาชญากรเลยนะ
เธอแค่ป่วย ไม่ได้ทำผิดอะไรเสียหน่อย
พอคิดว่าแอชินน้องฉันอาจจะคิดแบบเดียวกับเธอ
มันทำให้ฉันใจสลายเลย
ขอโทษค่ะ หัวหน้า
อีกแล้วนะ
พูดคำว่าขอโทษจนติดปากเกินไปแล้วนะ
บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำตัวหงอ
ยืดอกทำงานด้วยความมั่นใจสิ
พยาบาลดาอึนไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด
ถึงคนอื่นจะไม่รู้ แต่พวกพยาบาลเรารู้ดี
เข้าใจไหม
ค่ะ
ไม่กินยานั้นไม่ได้เหรอคะ
ค่ะ ไม่ได้ค่ะ
กลืนอึกๆ ลงไปเลยนะคะ
อ้าปากหน่อยนะคะ
สั่งอะไรนักหนา
"อ้า"
เก่งมากค่ะ
คุณพยาบาลคะ
คุณไม่เป็นไรแล้วจริงๆ เหรอคะ
มาทำงานแบบนี้ก็ได้เหรอคะ
ค่ะ
จะให้เชื่อได้ยังไง
หมายความว่าไงน่ะ
ได้ยินว่าไม่ใช่แค่วอร์ดเปิด แต่อยู่ในวอร์ดคุ้มกันเลยนี่คะ
"วอร์ดคุ้มกัน" เหรอ
คุณพยาบาลคงไม่ได้ อาการหนักกว่าลูกฉันใช่ไหมคะ
ทานยาไปแล้วอาจจะรู้สึกง่วงนอนได้นะคะ
แต่พยายามอย่าให้คนไข้หลับนะคะ
นอนตอนนี้เดี๋ยวตอนกลางคืนจะลำบากน่ะค่ะ
คุณบยองฮี เดี๋ยวช่วงบ่ายมีบำบัด
ถ้ามาได้ก็มานะคะ
จะไม่ตอบสินะ
ที่คุณพูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงเหรอคะ
ค่ะ
แม่
ได้ข่าวว่าพยาบาลที่นี่ แอดมิตเข้าวอร์ดจิตเวชเพราะเป็นโรคซึมเศร้า
นี่ พยาบาลคนนั้นใช่ไหม
ใช่จริงด้วย ถึงว่าสิ ดูซึมเศร้าจริงๆ แหละ
เรื่องสำคัญขนาดนี้ยังปิดไว้ได้ยังไงคะ
ต้องร้องเรียนกับโรงพยาบาลแล้วไหมคะ
จะให้ไปบอกว่ายังไงล่ะครับ
ยังไม่มีอะไรยืนยันเลยว่าจริง
เป็นเรื่องจริงครับ
น้องชายผมเคยอยู่โรงพยาบาลฮายัน บอกว่าเจออยู่ที่นั่นในฐานะคนไข้ครับ
แต่เขาก็ดูปกติดีนี่นา
ยิ่งเคยป่วยเองด้วย
น่าจะยิ่งเข้าใจจิตใจของคนไข้นะคะ
หมอที่รักษาโรคมะเร็งเก่งๆ ก็ไม่ได้เคยเป็นมะเร็งกันทุกคนนี่คะ
ยังไงก็ให้คนสุขภาพดีมาดูแลดีกว่าค่ะ
คนในครอบครัวเลยนะคะ
คุณซงยูชาน ไม่เจอกันนานเลยนะคะ
สบายดีไหมคะ
ครับ
ว่าแต่ คุณหมอครับ
เมื่อไหร่ผมจะหยุดยาได้เหรอครับ
ทำไมถึงอยากหยุดยาเหรอคะ
ผมสงสัยว่าที่อาการดีขึ้นขนาดนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะยาหรือเปล่าน่ะครับ
แปลว่าถ้าผมหยุดยา อาการตื่นตระหนกจะกลับมาอีกสินะครับ
ตอนคุณหัดขี่จักรยานครั้งแรก
ถ้ามีคนคอยช่วยจับอยู่ข้างหลัง ก็รู้สึกอุ่นใจใช่ไหมล่ะคะ
ยาก็เช่นกันค่ะ
เป็นตัวช่วยลดความกระวนกระวายใจได้ค่ะ
เพราะงั้นไม่ต้องพยายามที่จะหยุดยาก็ได้นะคะ
เหมือนกับที่พอถึงจุดหนึ่ง เราขี่จักรยานได้เองโดยไม่ต้องมีคนช่วยจับแล้ว
ต่อให้ไม่ต้องทานยา
ก็จะสามารถใช้ชีวิตประจำวันได้อย่างราบรื่นค่ะ
ผมกำลังจะกลับไปหางานทำอีกครั้งครับ แต่ว่า
พูดตรงๆ เลยว่าผมรู้สึกกลัวนิดหน่อยครับ
กลัวว่าอาการจะกำเริบ
กำลังหางานทำอีกครั้งสินะคะ
มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษไหมคะ
ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่เก่งน่ะครับ
เลยอยากเป็นคนที่เก่งขึ้นกว่านี้ครับ
ว่าแต่มีใครเคยพูดกับคุณยูชาน
ว่าคุณ "ไม่ดีพอ" "ไม่เก่ง" เหรอคะ
ไม่ครับ ไม่มีครับ
งั้นใครเป็นคนพูดแบบนั้นคะ
ผมเองครับ
คำพูดที่ไม่ควรพูดแม้แต่กับคนอื่น
แต่ที่ผ่านมาคุณกลับพูดกับตัวเองเหรอคะ
นั่นสินะครับ
อ้าว คุณพยาบาลเลิกงานกันแล้วสินะ
- ขอบคุณนะครับ - ค่ะ
คุณพยาบาลคะ ขอบคุณที่ช่วยจัดการให้ตามที่ขอนะคะ
- ไม่เป็นไรค่ะ - พักผ่อนนะคะ
- วันนี้ก็ขอบคุณนะคะ - เชิญค่ะ
- ขอบคุณนะคะ
พรุ่งนี้เจอกันนะคะ คุณญาติๆ
ให้ตาย แต่ละคนดูทำเข้าสิ
ช่างมันนะ ไม่ต้องไปสนใจ วันนี้ทำได้ดีมากแล้ว
ค่ะ
- ทำได้ดีมาก - ขอบคุณนะคะ
- เหนื่อยกันมาทั้งวัน - ค่ะ เหนื่อยกันมาทั้งวันเลยค่ะ
เหนื่อยๆ ก็ต้องไก่กับเบียร์ไหม
ว่าไง
นี่ จองดา หันหลังมา
ฮะ
ไม่ใช่ ทางนี้
มาเลย
ฉันบอกว่าจะเลี้ยงของอร่อยๆ แต่ทำไมนายถึงเลือกมาที่นี่ล่ะ
เธอไม่คิดแบบนั้นเหรอ
ที่ว่าสิ่งที่คนเรากิน จะแตกต่างกันไปตามแต่ละอาชีพน่ะ
เพราะงั้นโรงอาหารของที่ทำงาน
ก็จะแตกต่างกันไปแล้วแต่อาชีพ อะไรทำนองนั้น
แล้วอาหารของพยาบาลเป็นไง มีอะไรแตกต่างบ้างไหม
ไม่นะ ก็เหมือนๆ กับที่เคยกิน เซ็งเลย
นายคิดว่าเรากินอะไรแตกต่างจากนายเหรอ
คนเหมือนกันก็ใช้ชีวิตเหมือนกันแหละน่า
งั้นเหรอ
กลับมาทำงานแล้วรู้สึกยังไงบ้าง
ก่อนกลับมาทำงานก็กลัว แต่พอมาทำจริงๆ ก็ดีนะ
ค่อยยังชั่วหน่อย
เออใช่
อีกไม่กี่วันฉันจะไปสัมภาษณ์งาน
จริงเหรอ เยี่ยมไปเลย
แต่ว่านะ
กลัวๆ อยู่เหมือนกัน
กลัวอะไรกันล่ะ
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงซะหน่อย
แค่เพราะนายหยุดพักไป ไม่ได้แปลว่านายไม่ใช่คนเดิมแล้ว
คนสัมภาษณ์ว่าอะไรก็อย่าไปแคร์
มั่นใจอย่างที่นายเคยทำมานั่นแหละ
อย่าหงอเด็ดขาด
ให้มันได้อย่างนี้สิ
ยัยหงออย่างเธอพูดจาแบบนี้เป็นด้วยเหรอ
ตอนนี้นายดูหงอมากกว่าฉันอีก
นี่
เดี๋ยวเถอะ!
อะไรเนี่ย หยุดเลยนะ
ทำอะไรของนาย
- ทำอะไรเนี่ย - ไหนบอกว่าให้ทำเหมือนที่เคยทำ
แต่นายกินไปตั้งสามอันเลยนะ เกินไป
ที่ไหนกันล่ะ ไม่ได้ๆ
- ห้ามเลย ไม่ได้! - เดี๋ยวเถอะ
ตายแล้ว ย้ายมาอยู่แล้วเหรอคะ
- คะ - ลูกบ้านคนอื่น
เซ็นในใบยินยอมกันหมดแล้วเหรอคะ
เปล่าค่ะ ยังเลยค่ะ
ฉันแค่มาทิ้งขยะเล็กๆ น้อยๆ ค่ะ
ยังไม่ได้แกะลังเลยค่ะ
ขอตัวค่ะ
วันนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันค่ะ
เพราะยังไงฉันก็จะลาออกจากพยาบาลค่ะ
ไหนบอกว่าจะไม่เป็นพยาบาลแล้ว แต่นี่จะไปทำงานเหรอครับ
ค่ะ
ขอถามอะไรได้ไหมครับ
คุณบอกว่าจะลาออกแต่ก็ไปทำงาน
งั้นที่บอกว่าไม่อยากเจอหน้าผมแล้ว
ก็ถือเป็นโมฆะใช่ไหมครับ
ขึ้นรถสิครับ เดี๋ยวสาย
พรุ่งนี้จะมาขึ้นรถกี่โมงครับ
ไม่รู้สิคะ ไม่แน่ใจเหมือนกัน
พรุ่งนี้ก็มาขึ้นรถเวลานี้นะครับ
เวรแล้ว! ทุกคนมาดูนี่สิคะ
- ทำไม - บนเว็บบอร์ดเกิดเรื่องใหญ่ค่ะ
กระทู้นี้โพสต์โจมตีพยาบาลดาอึนชัดๆ
เอ๊ะ!
(พยาบาลจองใช่ไหม)
(วอร์ดคุ้มกันเลยนะ ม.มยองชินต้องดึงสติแล้วไหม)
อันนี้พยาบาลดาอึนเห็นหรือยัง
ไม่แน่ใจเลยค่ะ น่าจะยังไม่เข้างาน
เห็นกระทู้บนเว็บไหม
เรื่องพยาบาลวอร์ดจิตเวชน่ะเเหรอ
ได้ข่าวว่าแอดมิตเข้าวอร์ดจิตเวช
พวกญาติคนไข้ประท้วงกันแหงเลย
แย่เลยนะ น่าสงสารออก
ขอทางหน่อยครับ
คุณหมอคะ ขอตัวนะคะ
(พยาบาลจองดาอึน ฟังนะ! ถ้ามีจิตสำนึกก็ลาออกไป)
(ไล่ออกเลย!)
แม่ พยาบาลคนนั้นแหละ
ก็ดูปกตินี่นา
ได้ข่าวว่าแอดมิตในวอร์ดจิตเวช
- ย้ายรพ.ดีไหมนะ - ทำงานเป็นพยาบาลได้อีกเหรอ
คุณพยาบาล พยาบาลจองดาอึนเคยแอดมิต ในวอร์ดจิตเวชจริงเหรอคะ
เป็นโรคอะไรเหรอคะ
โรคจิตเภทหรือว่าไบโพลาร์
ห้ามพูดตอนวัดความดันค่ะ
ต้องวัดใหม่นะคะ
เหยียดแขนสองข้าง
จะรู้สึกได้ว่าช่องอกเปิดกว้างขึ้นนะคะ
หายใจเข้าออก
ต่อไปเป็นท่าแมว
ยืดขาขวาไปด้านหลัง
เหยียดขานะคะ
คุณฮีชาน ขาขวาค่ะ
คุณบยองฮี เราก็ลองทำตามกันดูไหมคะ
พยาบาลคนนั้นใช่ไหมที่เข้าโรงพยาบาล
เป็นหนักกว่าฉันอีกมั้ง
ดันไปทางขวาเล็กน้อย
- ไปถามไหมว่ากินยาอะไร - เอาสิ
ต่อไปเป็นท่านั่งก้มตัวนะคะ
ท่าถัดไปให้ยืดขาทั้งสองข้างไปข้างหน้า
หายใจออกให้มากที่สุด
คุณซอนอู เดี๋ยวฉันช่วยนะคะ
ค่ะ
คุณพยาบาลคะ ก้มไม่ไหวแล้วค่ะ
ไม่เลยค่ะ ทำได้ดีแล้วค่ะ
ไม่ได้ค่ะ คุณพยาบาล
- หายใจออกค่ะ สู้ๆ นะคะ - โอ๊ย! ท้องฉัน
- สวัสดีค่ะ - ครับ
ดีค่ะ เก่งมากค่ะ
ผมขอโทษนะครับ คุณพยาบาล
อะไรนะคะ
เพราะพี่ชายของผม
ไม่เป็นไรเลยค่ะ
ผมแค่เล่าเพราะผมดีใจที่ได้เจอคุณพยาบาล
คุณซองชิก
จำสิ่งที่ฉันเคยพูดก่อนหน้านี้ได้ไหมคะ
อย่าเอาความผิดของคนอื่นมาแบกไว้ด้วยสิคะ
ครับ
เสร็จแล้วใช่ไหมครับ
คุณผู้ดูแลไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะคะ
ฉันไหวค่ะ
ต้องทำแบบนี้ผมถึงจะสบายใจครับ
คนไข้ชื่ออีวอนมี อายุ 30 ปี แอดมิตเพราะพฤติกรรมการกินผิดปกติ
ปัจจุบันสูง 158 ซม. หนัก 38.5 กก
ดัชนีมวลกาย 14 ถือว่าน้อยมาก…
ขอโทษครับ ช่วยหยุดก่อนแป๊บนึงนะ
ครับ หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ มีอะไรครับ
อาจารย์หมออิม ขอโทษที่รบกวนตอนยุ่งๆ นะครับ
เรื่องพยาบาลที่ชื่อจองดาอึนน่ะครับ
เรื่องเขาทำให้เว็บบอร์ดของเรา วุ่นวายใหญ่เลยครับ
เรื่องของแผนกพยาบาลไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงโทรหาผมล่ะครับ
ครับ แน่นอนว่าผมโทรหาหัวหน้าพยาบาลแล้วครับ
แต่อาจารย์ก็รู้จักนิสัยเขานี่ครับ
เขาบอกว่าไร้สาระแล้วก็วางสายไปเลยครับ
ตอนนี้ไม่รับสายผมแล้วด้วยซ้ำครับ
แปลว่าเขามีเหตุผลที่ทำอย่างนั้นแหละครับ
หัวหน้าพยาบาลไม่เคยพูดอะไรผิดอยู่แล้วนี่ครับ
แต่ว่าเราต้องแก้ไขสถานการณ์ตอนนี้นี่ครับ
งั้นให้ผมขอใบรับรองว่าเขาหายป่วยแล้ว
จากหมอเจ้าของไข้ ที่โรงพยาบาลฮายันมาไหมครับ
จะได้ไม่มีปัญหากับการทำงานไงครับ
ไม่สิ ไม่ใช่อย่างนั้นสิครับ
เรื่องนี้เกี่ยวกับภาพลักษณ์ของโรงพยาบาลด้วย
เป็นความเห็นพ้องต้องกันของฝ่ายงานผมครับ
ถ้าอย่างนั้นฝ่ายผม คงต้องรวบรวมความเห็นบ้างแล้วครับ
ไหนๆ หมอก็อยู่กันพร้อมหน้าพอดีเลยครับ
(คิมอ๊กแท ประชาสัมพันธ์)
เพื่อไม่ให้ภาพลักษณ์ ของโรงพยาบาลเราเสื่อมเสีย
ถึงจะมีใบรับรองการรักษาว่าหายขาดแล้ว
แต่ก็จะให้ไล่พยาบาลจองดาอึนออก
อะไรประมาณนี้ใช่ไหมครับ
อะไรนะครับ
ไม่ใช่สิ ไม่ใช่อย่างนั้น
เอ่อ ถ้าอย่างนั้น ช่วยคุยกับหัวหน้าพยาบาลหน่อยได้ไหมครับ
ไม่รู้สิครับ
เขาจะยอมฟังผมหรือเปล่า
หมอฮวัง ลองไปคุยกับหัวหน้าพยาบาลดูไหม
ผมกลัวหัวหน้าพยาบาลจนไม่กล้าสบตาด้วยซ้ำครับ
หมอชาล่ะ
พูดไม่ออกหรอกค่ะ
ผมเหรอครับ
ผมจะกล้าดียังไงครับ
เรารวบรวมความเห็นได้แบบนี้ครับ
มีอะไรให้ต้องคุยอีกไหมครับ
เอ่อ เข้าใจแล้วครับ
กลับมาเรื่องของเราต่อ
- ค่ะ - ครับ
หัวหน้าเวรคะ
ขอบคุณนะ
บยองฮีบอกว่าปวดท้องค่ะ ช่วยไปดูหน่อยได้ไหมคะ
สักครู่นะคะ
- ฉันเฝ้าเคาน์เตอร์เอง พยาบาลดาอึนไปดูนะ - ค่ะ
ไม่ค่ะๆ ไม่เอาพยาบาลจองดาอึน คุณพยาบาลไปดูหน่อยนะคะ
ขอโทษนะคะ คุณแม่
คุณพัคบยองฮีเป็นคนไข้ ที่พยาบาลจองดาอึนรับผิดชอบค่ะ
เรื่องนั้นใครๆ ก็รู้ค่ะ
เอาแต่พูดให้หงุดหงิดอยู่เรื่อยเลยนะคะ
ฉันขอเปลี่ยนพยาบาลแล้วก็ไม่ยอมเปลี่ยนให้
คือว่า คุณแม่คะ
โรงพยาบาลก็มีกฎมีระบบการทำงานนะคะ
ช่วยเข้าใจด้วยนะคะ
คุณมีลูกใช่ไหมคะ
คุณพยาบาลจะยอมให้ คนป่วยทางจิตมาดูแลลูกคุณเหรอคะ
จะให้คนป่วยมาดูแลเด็กที่กำลังป่วยได้ยังไงคะ
ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ ฉันคงอยู่โรงพยาบาลนี้ต่อไม่ได้แล้วค่ะ
ฉันก็มีลูกค่ะ
แต่ว่านะคะ
ถ้าพยาบาลแบบนั้นเป็นคนดูแลลูกฉัน
ฉันคงรู้สึกขอบคุณมากกว่าค่ะ
ว่าไงนะคะ
คนที่เคยป่วยมาก่อนย่อมเข้าใจคนป่วยดีที่สุดนี่คะ
แต่ถ้าคุณไม่สบายใจจนอยู่ไม่ไหว
จะหาโรงพยาบาลอื่นก็ได้นะคะ
ให้ทำเรื่องออกจากรพ.เลยไหมคะ
พูดไม่รู้เรื่องกันเลยจริงๆ
หัวหน้าเวรคะ
ช่างมันเถอะ ทำงานเถอะ
ค่ะ
(ไม่ใช่แค่คนในแผนก แต่เป็นอันตรายกับบรรดาคนไข้ด้วยไม่ใช่เหรอ)
(ได้เวลากินยา)
(ไดอารี่ชมเชย)
ชมตัวเองที่วันนี้เข้มแข็งไม่ทำตัวหงอ
ถ้าหาบ้านได้ฉันจะย้ายออกทันทีเลยค่ะ
ตอนเลิกงานคุณใจเต้นไหมครับ
ผมน่ะ
พอถึงเวลาเลิกงานแล้วใจเต้นเลยครับ
เพราะรู้ว่าจะได้เจอคุณดึลเรที่บ้าน
ผมชอบครับ
ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ
ฉันตื่นเต้นตั้งแต่ตอนออกไปทำงานค่ะ
พอคิดว่าเลิกงานแล้วจะได้กลับมาที่นี่
ที่คิดจะย้ายออกก็เพราะฉันรู้สึกผิดค่ะ
แต่ฉันจะอยู่ที่นี่ค่ะ
ถึงจะรู้สึกผิดอยู่หน่อยๆ
แต่ฉันจะทำตามใจตัวเองค่ะ
งั้นก็ดีแล้วครับ
โอเค ผมรู้แล้วครับว่าคุณใจเต้นเพราะผม
แต่นอกจากผมแล้ว มีอะไรที่ทำให้พยาบาลดึลเรใจเต้นอีกไหมครับ
อาจจะฟังดูงี่เง่า
แต่ฉันไม่ใจเต้นกับอะไรเลยค่ะ
จริงเหรอครับ ไม่เลยเหรอ
อย่างเช่นว่าวันเงินเดือนออก
หรือว่าหนังที่ชอบกำลังจะออกฉาย
หรือว่าวันเกิด
เพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน อะไรแบบนั้นน่ะครับ
ผมอยากให้แต่ละวันของพยาบาลดึลเร มีเรื่องให้ใจเต้นครับ
ขอโทษนะคะ
อ้าว
อ้าว คุณหมอ
- เชิญครับ - ไม่เอาค่ะ
- นั่งเถอะค่ะ - เชิญครับ ผมจองที่ไว้ให้
ไม่เป็นไร…
ขอโทษครับ ขอโทษนะครับ
คุณหมอขึ้นจากป้ายอื่นก่อนถึงป้ายนี้เหรอคะ
ประสบความสำเร็จในการกะเวลาแฮะ
ก็คิดอยู่ว่าถ้าพลาดจะทำไง
ตอนทำงานต้องยืนตลอดนี่ครับ
อย่างน้อยตอนไปทำงาน ก็อยากให้คุณได้นั่งสบายๆ สักหน่อยครับ
ยกเลิกเดี๋ยวนี้!
ผอ.โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยมยองชิน ต้องขอโทษ!
โรงพยาบาลต้องไล่พยาบาลจองดาอึนออก!
ไล่ออกๆ!
พยาบาลที่เป็นโรคทางจิตเวชจะ…
(ให้พยาบาลป่วยทางจิตดูแลคนไข้ ถือเป็นการฆาตกรรม)
(เราต้องการพยาบาลที่ไม่เคยป่วยทางจิตเวช)
ขอโทษเดี๋ยวนี้!
พยาบาลจองดาอึนลาออกเดี๋ยวนี้!
ลาออก ลาออก!
พยาบาลดาอึน ไหวไหม
ฮะ อะไรเหรอ
ยังไม่เห็นเหรอที่…
ที่คนถือป้ายประท้วงหน้าโรงพยาบาลน่ะ
ก็เสียใจนิดนึงแหละ
แต่จะทำไงได้ ฉันก็ต้องขยันทำงานให้มากขึ้นนั่นแหละ
ใช่ เธอพูดถูก ทำงานกันเถอะ
ฉันไปเตรียมรับเวรก่อนนะ
- ค่อยๆ ตามมาก็ได้ - จะรีบไปเลย
คุณบยองฮี วันนี้ต้องตรวจเลือดนะคะ ฉันจะขอเจาะเลือดนะคะ
กำลังทำอะไรของคุณคะ
วันนี้คุณบยองฮีต้องตรวจเลือดน่ะค่ะ
พอเลย อย่ามาแตะต้องลูกฉันนะ
ไปเรียกพยาบาลคนอื่นมาเลยค่ะ
คุณพัคบยองฮีเป็นคนไข้ ในความรับผิดชอบของฉันค่ะ
ฉันจะเจาะเลือดค่ะ
ก็บอกว่าให้หยุดไงคะ
คุณแม่คะ อย่าทำแบบนี้ค่ะ มันอันตรายนะคะ
คุณพยาบาลต่างหากอย่าทำแบบนี้ค่ะ
ไม่คิดว่ามันเห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอคะ
บอกให้หยุดไงคะ!
แม่!
บยองฮี!
คุณบยองฮี อย่าขยับนะคะ
ถ้าขยับจะเจ็บนะคะ
คุณพยาบาล!
- คุณพยาบาล - เดี๋ยวทำแผลให้นะคะ
ถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนเรียกได้ทันทีเลยนะคะ
ค่ะ
เดี๋ยวจะเอาชุดคนไข้กับผ้าห่มมาให้ใหม่นะคะ
คุณซูจอง
- ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ - หือ
ชุดเหรอ ไม่เป็นไร
แต่ฉันไม่มีชุดสำรอง วันนี้คงต้องใส่ชุดนี้แหละ
ไม่ได้หมายถึงชุดค่ะ
พูดตรงๆ ก็ไม่ได้ไม่เป็นไรหรอก
แต่ก็ทนได้อยู่
เลิกเป็นพยาบาลไม่ได้เหรอคะ
รุ่นพี่ถึงขั้นเป็นโรคซึมเศร้า เพราะเรื่องของคนไข้นี่คะ
พอเอาชนะความยากลำบากนั้นมาได้ จนกลับมาดูแลคนไข้อย่างดี
แต่กลับเจอการต้อนรับแบบนี้
ทำไมถึงยังทนอยู่กับสถานการณ์แย่ๆ แบบนี้
พูดตามตรงฉันไม่เข้าใจเลยค่ะ
พยาบาลดึลเรทำไมถึงเลือกอาชีพนี้ล่ะ
ตอนแรกฉันก็ไม่ได้เป็นพยาบาล เพราะอยากทำเพื่อคนอื่นหรืออยากเสียสละ
ฉันไม่ได้เป็นพยาบาลเพราะอะไรแบบนั้นหรอก
แต่ว่านะ มันก็มีบางอย่าง ที่พออยู่ๆ ไปก็ชอบขึ้นมาน่ะ
พอได้ทำไปเรื่อยๆ ก็ชอบขึ้นมา
สำหรับฉันงานพยาบาลก็เป็นแบบนั้นแหละ
ยิ่งได้ทำมากเท่าไหร่ก็ยิ่งใจเต้น
ยิ่งรู้มากขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้นไปอีก
ทำให้ฉันอยากเป็นพยาบาลที่เก่งกว่านี้
ถึงตอนนี้ฉันจะยังไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่
แต่ฉันคิดว่าทุกอย่างที่ฉันเผชิญอยู่ ทำให้ฉันได้เติบโตขึ้นไปอีก
นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันยังทนอยู่นั่นแหละ
วันนี้นารากลับมาเกาหลี
ไม่ได้เจอกันนานเลยจะนัดกันหน่อย มาไหม
(ขอโทษ)
(โอเค แล้วเจอกันนะ)
โอ๊ย หิวตาลาย
กินแล้วนะคะ ทานให้อร่อยนะคะ
ทานให้อร่อยนะคะ
- อ้าว สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
เธอไม่ได้ทำอะไรผิด
เพราะงั้นอย่าไปกลัว
ขอบคุณนะคะ
ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ
- นี่ - อ้าว คุณหมอ
- ไอ้หมอนี่โดนฟาดมา - อะไรนะคะ
มีอะไรเข้าตานะ
ไปเถียงกับคนที่ประท้วงเลยโดน
โอ๊ย!
- เงียบไปเลย - คุณหมอทำแบบนั้นทำไมคะ
ผมทำเพราะอยากทำครับ
เอ๊ะ! ขอดูหน่อยสิคะ
- เอ่อ ตรงนี้ - ไม่เป็นไรครับ ผมสบายดีครับ
ขอฉันดูหน่อยสิคะ
- ไม่เป็นไรครับ ทานต่อเถอะครับ - ข้างหลัง
ครับ
เดี๋ยวสิคะ
- โทษที - มานี่เลยไอ้เวร
(ใช้นวดตานะคะ จะได้หายช้ำค่ะ)
ตาเป็นแบบนั้นจะรักษาคนไข้ไหวเหรอ
อันนี้พยาบาลดาอึนเอามาให้แหง
อะไรเหรอ
เฮ้ย แต่อันนี้น่ะ
ปกติต้องใช้ไข่ดิบนวดไม่ใช่เหรอ
จะไข่ต้มหรือไข่ดิบก็ได้หมดแหละน่า ไอ้เวร
แต่นี่มันไข่ต้มยางมะตูมนะ
ไข่ต้มยางมะตูมก็ได้โว้ย เสิร์ชดูสิ
มาแล้วค่ะ
มาพอดีเลยค่ะ
มีเรื่องอะไรเหรอคะ
ฉันมีเรื่องที่ต้องบอกคุณหัวหน้าพยาบาลค่ะ
ขอพูดตรงๆ เลยนะคะ
พยาบาลจองดาอึนน่ะค่ะ
จะปล่อยไว้แบบนี้เหรอคะ
- ค่ะ - ให้ตายสิ
อะไรนะคะ
ถามจริงเลยนะ
ก็ได้ครับ
งั้นขอคุยกับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลหน่อยครับ
นั่นไม่ใช่ปัญหาตอนนี้นี่คะ
จะมาจริงๆ เหรอคะ
ครับ กำลังมาครับ
- มากันแล้วเหรอครับ ทางนี้เลยครับ - เชิญนั่งทางขวาเลยครับ
ครับๆ มาแล้วเหรอครับ
ครั้งนี้มาพูดกันให้ชัดเจนไปเลยครับ
ถ้าเป็นเรื่องจริงละก็นะ
ครับ คงใกล้จะถึงแล้ว
ในที่สุดก็มา
ไม่สะทกสะท้านเลย มั่นเหลือเกิน
ที่เรามารวมตัวในวันนี้
เพื่อไกล่เกลี่ยระหว่างความเห็นของญาติผู้ป่วย และจุดยืนของโรงพยาบาล
เพื่อหาข้อตกลงร่วมกันนะครับ
ญาติคนไข้ช่วยแจ้งความคิดเห็นได้ไหมครับ
เรามีความเห็นตรงกันครับ
ให้คนป่วยมาดูแลคนในครอบครัวไม่ได้
- ใช่เลย - ค่ะ ใช่ค่ะ
นี่เป็นเรื่องของพ่อแม่ ลูก พี่น้องของเรา
จะให้เราทนอยู่เฉยๆ ได้ยังไง จริงไหมครับ
- นั่นน่ะสิ - ถูกต้องค่ะ ใช่เลยค่ะ
ไม่ได้เด็ดขาดเลย
พยาบาลจองดาอึนพูดมาตรงๆ เลยค่ะ
เคยแอดมิตในวอร์ดคุ้มกันโรงพยาบาลฮายัน เพราะโรคซึมเศร้าใช่ไหมคะ
ค่ะ ใช่ค่ะ
- เห็นไหมครับ เรื่องจริง - จริงสินะ
หายขาดแล้วใช่ไหมคะ
ยังค่ะ ถึงออกจากโรงพยาบาลแล้ว แต่ก็ยังกินยาสม่ำเสมอค่ะ
นั่นไงคะ
โรคซึมเศร้ามันเดาไม่ได้เลย ว่าจะกลับมาเป็นซ้ำอีกตอนไหน
ไปๆ มาๆ อาจจะเป็นอันตราย ต่อคนไข้ได้ไม่ใช่เหรอคะ
- ใช่ค่ะ - นั่นน่ะสิ
การที่คนป่วยแบบนี้มาใช้ชีวิตในสังคม
มันค่อนข้างเห็นแก่ตัวนะคะ
พวกเราก็คิดแบบนั้นครับ
- เอ่อ ครับๆ - โรงพยาบาลช่วยจัดการด้วยครับ
พยาบาลจองดาอึน
มีอะไรจะพูดไหมครับ
ฉัน…
ฉันขอพูดในฐานะตัวแทนของแผนกพยาบาลนะคะ
คุณแม่บยองฮีคะ
คุณบอกว่าการที่คนป่วยแบบนี้มาใช้ชีวิตในสังคม
เป็นความเห็นแก่ตัวใช่ไหมคะ
ใช่ค่ะ
ถ้างั้นคุณบยองฮีก็คงต้องหลบอยู่แต่ในบ้าน ไปตลอดชีวิตสินะคะ
เดี๋ยวนะ พูดเรื่องอะไรของคุณ…
คุณซองชิกก็คงทำงานในบริษัทไม่ได้ ตลอดชีวิตสินะคะ
ผู้ป่วยคนอื่นๆ
ก็คงใช้ชีวิตในสังคมไม่ได้
ต้องอยู่แต่ในบ้านสินะคะ ใช่ไหมคะ
ไม่ คุณกำลังพูดอะไร
- ไม่ใช่ค่ะ! - ทำไมคะ
พอคนในครอบครัวตัวเอง เจอคำพูดแบบนี้แล้วปวดใจเหรอคะ
ใจสลายเลยใช่ไหมคะ
แต่ทุกอย่างที่ญาติคนไข้ทุกคนเพิ่งพูดออกมา
เป็นสิ่งที่คนไข้ต้องได้ยิน หลังออกจากโรงพยาบาลค่ะ
“ทำไมถึงอนุญาตให้คนป่วยทำงาน”
ต้องให้พูดอีกกี่ครั้งวะ
ไปทำมาใหม่
"ถ้าเกิดเขาทำงานสำคัญพังจะทำยังไง"
"ทำไมให้เด็กป่วยไปเรียน ในโรงเรียนของเด็กทั่วไป
พ่อแม่เด็กเห็นแก่ตัวไปหรือเปล่า"
เข้าใจทุกอย่างที่เราพูดไหม
บยองฮี เธอบอกว่าอยากเป็นนักบินนี่นา
ตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้ละกัน
พยายามหน่อยละกันนะ
คนอื่นจะไม่เข้าใจก็ช่วยไม่ได้
แต่อย่างน้อยพวกเราในที่นี้
ก็ไม่ควรพูดอะไรแบบนั้นไม่ใช่เหรอคะ
ทุกคนเจอมากับตัวแล้วนี่คะ
"ทำไมถึงเป็นลูกฉัน
ทำไมถึงเป็นคนในครอบครัวฉัน"
แอชิน
โอเค แอชิน ไม่สระแล้วก็ได้
"ทำไมถึงเป็นฉัน"
ว่าแต่ดาอึน
จะกลับไปทำงานเหรอ
มันก็อย่างนั้นไง คนที่ถึงขั้นแอดมิตเข้าวอร์ดจิตเวช
ใครจะอยากจ้างให้เป็นพยาบาลอีก
มันเป็นอุปสรรคในการทำงานนี่นา
เพื่อนร่วมงานก็คงไม่ชอบใจกันนักหรอก
โรคทางจิตเวชก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะ
เป็นโรคที่คาดเดาไม่ได้
เกิดขึ้นได้กับทุกคนไม่ว่าที่ไหนหรือเมื่อไหร่
อย่ามั่นใจนักเลยค่ะ ว่าตัวเองจะไม่มีทางป่วยเป็นโรคนี้
ทุกคนจะยอมแพ้เหรอครับ
เราต้องประท้วงอีกสิครับ
- นั่นสิคะ - ใช่ครับ
ต้องประท้วงอีกสิคะ
เราพอแค่นี้เถอะค่ะ
ฉันขอถอนตัวค่ะ
ถ้าเป็นคนอื่นก็ไม่อะไรหรอก แต่คุณที่ต่อต้านมากที่สุดจะถอนตัวเหรอครับ
ค่ะ
พอคิดว่าลูกฉันต้องได้ยินคำพูดแบบนั้นจากสังคม
หัวใจฉันก็พังยับเยินจนทำแบบนี้ไม่ได้แล้วค่ะ
ขอโทษนะคะ
คุณแม่บยองฮี
- เฮ้อ - อะไรกัน
อ้าว พี่
จะไปห้องน้ำน่ะ
ฉันจะถอนตัวค่ะ
ดึลเร ไม่ได้เจอเธอนานมากเลย
ทำไมถึงไม่มาเจอกันบ้างเลย
นี่พยาบาลในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยไง
งานคงยุ่งตัวเป็นเกลียวแหง
ก็นะ ดึลเรได้ดิบได้ดีที่สุดในบรรดาพวกเรานี่นะ
นาราล่ะ
อ๋อ เห็นบอกว่าใกล้ถึงแล้วนะ
มาพอดีเลย นารา
หวัดดี
มินดึลเร ดีใจจังที่ได้เจอ
เธอสองคนไม่ได้เจอกันนานแล้วใช่ไหม
น่าจะในรอบสามหรือสี่ปีมั้ง
น่าจะติดต่อกันมาบ้างสิ
เธอกลับมาเกาหลีแค่ปีละครั้งเอง
- เธอต่างหากต้องเป็นคนทักไป - งั้นเหรอ
เธอยังไม่รู้ใช่ไหมว่านาราทำงานอะไร
อือ เธอทำงานอะไรเหรอ
ฉันล่องเรือน่ะ
- ล่องเรือเหรอ - อือ
ยัยนี่ล่องเรือเที่ยวตลอดทั้งปีเลย
เที่ยวอะไรกันล่ะ นั่นงานฉันไง
ต้องคอยดูแลแขกบนเรือด้วย
ต้องเต้นต้องร้องเพลงด้วย
ทำไมต้องเต้นต้องร้องเพลงเหรอ
ต้องแสดงตอนผู้โดยสารขึ้นหรือลงเรือน่ะ
- อยากดูไหม - เอามาดูหน่อย
โอเค ดูนะ
ดูนี่สิ
- อยู่ตรงกลางเหรอ - อือ
เท่สะบัด
สวยไม่ไหว
เนอะ
- เต้นเก่งมากเลยนะ - ใช่ไหมล่ะ
เธอมันตัวแม่เท้าไฟ
- ให้พาไปด้วยไหม - ดีเลย!
- เราต้องไปทางนี้ - โอเค
- กลับดีๆ นะ บาย - กลับก่อนนะ บาย
ดึลเร เธอไปทางไหนเหรอ
ทางนี้ เธอล่ะ
ฉันมีนัดต่อแถวนี้กับเพื่อนร่วมงานในเรือน่ะ
อ้อ
อยากไปด้วยกันไหม
- วันนี้ไม่เมาไม่เลิก - ควอนนารามาแล้วจ้า!
- ว้ายตาย - อะไรกันนี่
กว่าจะมาได้นะ
จุ๊ๆ
นี่เพื่อนสมัยม.ปลายของฉัน ชื่อมินดึลเร
เป็นพยาบาลในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย
โอ้โฮ พยาบาลในมหาลัย
สวัสดีค่ะ
นี่ นารา
ฉันว่าเราน่าจะเล่นเพลงนี้นะ ไม่ได้ร้องกันมานานแล้วด้วย คิดว่าไง
ฉันว่าก็ดีนะ
จริงเหรอ เยี่ยมเลย
ถ้างั้นไหนๆ เธอก็มาแล้ว เรามาลองกันสักรอบดีไหม
ได้ไหม เอาเลยไหม
- โอเค! - เอาเลย
- เอาเลย! - เริ่มเลย!
จัดไป!
จัดเต็มไปเลย!
ทางนี้ครับ!
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ
ไม่ต้องอาย!
เลิศมาก!
สวัสดีครับ ซงยูชานครับ
เหตุผลที่ผมสมัครทำงานในบริษัทนี้…
"แรงจูงใจ" ดีกว่าไหมนะ
- อ้าว - ซ้อมสัมภาษณ์เหรอ
อะไร มาทำไม
เอานี่
โอ้โฮ
รสนิยมเธอนี่ไม่ไหวเลย
เดี๋ยวเถอะ อันนี้ขายดีสุดแล้วย่ะ
- เอามานี่เลย - ให้แล้วจะเอาคืนเหรอ
นายผูกเนคไทได้เละมากนี่นา
ตอนม.ปลายนายก็ผูกเองไม่เคยได้
ต้องให้ฉันผูกให้ทุกที
เฮ้อ อายุก็ตั้งขนาดนี้แล้ว
ยังต้องให้ฉันผูกเนคไทให้อยู่อีกเหรอเนี่ย
ให้ตาย แค่ผูกเนคไทได้ก็ข่มกันใหญ่เลยนะ
งั้นก็ผูกเองสิยะ ผูกเองไม่ได้ยังจะมา
เอาไป
สอบสัมภาษณ์ให้ติดนะ
ถ้าได้งาน เดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะยอมทำตามคำขอละกัน
นี่
ที่บอกว่าจะยอมทำตามคำขอน่ะ เธอจะพูดแบบไม่คิดอะไรไม่ได้นะ
ฉันอาจจะขออะไรเหลวไหลก็ได้
อะไรเหลวไหลที่ว่าคืออะไรล่ะ
มีอะไรเหลวไหลสุดๆ อยู่อย่างนึงแหละ
อะไรเหลวไหลที่ว่ามันอะไรล่ะ
เลี้ยงข้าวละกัน
อะไร ไหนว่าเป็นคำขอที่เหลวไหลไง
- บุฟเฟ่ต์โรงแรมชิลลา - ไอ้หมอนี่นี่
ก็บอกแล้วไงว่ามันเหลวไหล
โรงแรมชิลลาเลยเหรอ ถามจริง
จะเลี้ยงใช่ไหม
- สมงสมองไปหมดแล้ว - ไหนเธอบอกว่าให้บอกไง
ผอ.โรงพยาบาลม.มยองชิน ต้องไล่พยาบาลจองดาอึนออก
ไล่ออกๆ!
จองดาอึน ต้องลาออก!
ลาออกๆ!
เราไม่ยอมให้คนป่วยมาดูแลลูกเรา!
ไม่ยอม…
- ทุกท่าน พอได้แล้วครับ - อะไรนะครับ
ทางโรงพยาบาลมีมติแล้วว่าพยาบาลจองดาอึน
ไม่มีปัญหาอะไรในการปฏิบัติหน้าที่พยาบาล
และออกประกาศอย่างเป็นทางการแล้ว ว่าสามารถทำงานต่อไปได้ครับ
จะยังไงก็ช่างครับ ขอพบผู้อำนวยการโรงพยาบาลหน่อยครับ
ครับ
ผู้อำนวยการบอกว่าถ้าญาติคนไข้ยังไม่พอใจ
เราจะช่วยอำนวยความสะดวกเต็มที่
ในการย้ายคนไข้ไปรักษาที่โรงพยาบาลอื่นครับ
จัดการเรียบร้อยครับ
ผมจะไปแจ้งคุณหมอดงโกยุนครับ
- หัวหน้าทีมประชาสัมพันธ์ - ครับ
การที่หมอเฟลโลว์ปีสอง บุกมาหาผู้อำนวยการโรงพยาบาล
ปกติแล้วมันใช่เรื่องเหรอครับ
ปกติแล้วก็ไม่ได้หรอกครับ
ใช่ไหมล่ะครับ
มีแค่หนึ่งในสองอย่างแหละ
ต่อไปอาจจะก่อเรื่องใหญ่
หรือไม่ก็กลายเป็นคนใหญ่คนโต
เดี๋ยวๆ รอเดี๋ยวๆ
ขอโทษนะครับ ขอโทษครับ
สวัสดีครับ ท่านผู้อำนวยการ
ใครเหรอครับ
เอ่อ คือผม
นั่นครับ
อ๋อ หมอดงโกยุน แผนกลำไส้ใหญ่และทวารหนัก
ใช่ครับ ขอโทษนะครับ
แต่ผมขอเวลาท่านสักห้านาทีได้ไหมครับ
ทำไงดีล่ะ ผมมีนัดแล้วน่ะสิ
ถ้างั้น ขอแค่ถึงตรงนั้น
ขอผมขึ้นรถไปกับท่าน จนถึงป้ายรถเมล์นั้นได้ไหมครับ
ขอบคุณครับ
หมอดงโกยุน
ครับ
- ครับ ท่านผู้อำนวยการ - ขอผมถามคุณหน่อยสิ
ครับ
ทำไมหมอแผนกลำไส้ใหญ่และทวารหนัก ถึงมาออกหน้าเรื่องของพยาบาลแผนกจิตเวชครับ
เพราะผมกังวล ว่าโรงพยาบาลจะเสียพยาบาลดีๆ ไปน่ะครับ
แค่นั้นเหรอครับ
เอ่อ อันที่จริง
ผมชอบพยาบาลคนนั้นครับ
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยมยองชิน)
บรรดาญาติของคนไข้
สัญญาว่าจะไม่ประท้วงอีกแล้วครับ
เรายื่นเงื่อนไขให้ลบกระทู้บนเว็บบอร์ด
เพื่อแลกกับการที่ให้คนไข้ รักษาที่โรงพยาบาลเราต่อ
ตกลงกันได้แล้วครับ
ค่อยยังชั่วหน่อยครับ
ท่านผู้อำนวยการฝากให้ผมมาแจ้งคุณหมอครับ
ท่านผู้อำนวยการเหรอครับ
ขอบคุณนะครับ
ขอบคุณครับ
รบกวนช่วยตรวจสอบ กระทู้บนเว็บบอร์ดทั้งหมดอีกครั้งนะครับ
ครับๆ
- ขอบคุณครับ - ไปแล้วนะครับ
ตื๊อสุดๆ ดื้อด้านไม่ไหว
อ้าว พยาบาลดาอึน
เพิ่งเลิกงานสินะคะ
ครับ ใช่ครับ
อันนี้บังเอิญหรือเปล่าครับ
อืม ไม่ใช่ค่ะ
รอผมอยู่เหรอครับ
ค่ะ
- ทำไมครับ - อืม
เพราะฉันคิดถึงคุณค่ะ
ไปกันไหมครับ
รอนานไหมครับ
รถเมล์ผ่านไปห้าคันแหละค่ะ
หนาวแย่เลย
ไม่หนาวเลยค่ะ
พี่
ทำไมยังไม่แกะลังล่ะ
อ๋อ มัวแต่ยุ่งๆ น่ะ
เดี๋ยวจะแกะแล้ว
ค่อยเดินดูบ้านทีหลังนะ
เอากระเป๋าวางไว้ก่อน
เดี๋ยวออกไปกับพี่หน่อยนะ
สวัสดีค่ะ หัวหน้าสมาคมแม่บ้าน
ค่ะ มีเรื่องอะไรเหรอคะ
ฉันอยากจะพาน้องฉันมาสวัสดีน่ะค่ะ
ทักทายสิ แอชิน
สวัสดีค่ะ
ฉันชื่อซงแอชินค่ะ
ค่ะ สวัสดีค่ะ
ฉันคิดว่าในฐานะเพื่อนบ้านกัน ก็ควรเห็นหน้าค่าตากันไว้ค่ะ
ค่ะ
หวังว่าจะได้ทักทายกันเรื่อยๆ นะคะ
ค่ะ
ไปกันเถอะ
ฉันจะ
ฉันจะอยู่แต่ในบ้านค่ะ
จะไม่ไปที่สนามเด็กเล่น
จะไม่ไปใกล้ศูนย์รับเลี้ยงเด็ก
ฉันจะอยู่แต่บ้านค่ะ
เพราะฉะนั้น
ให้พี่กับฉันอาศัยอยู่ที่นี่ด้วยนะคะ
ฉันขอร้องนะคะ
เอ่อ ค่ะ
(ผู้เข้าสัมภาษณ์ 254 ซงยูชาน)
เชิญหมายเลข 241 ถึง 245 เข้าสัมภาษณ์ครับ
กรุณาออกมาข้างหน้าครับ
หมายเลข 254 ซงยูชาน
ยังไม่มาเหรอครับ
คุณซงยูชาน
หมายเลข 254 คุณซงยูชาน
มีวิธีเดียวในการกำจัดความกังวล
นั่นคือการตามหา
คนที่บอกเล่าความเจ็บปวด
และร้องขอให้ช่วยอยู่เคียงข้างเราได้
เป็นพื้นที่ให้เราได้หายใจ
แค่เพราะมีรอยเปื้อนบนชุดพยาบาล ไม่ได้แปลว่ามันไม่ใช่ชุดพยาบาลอีกต่อไป
เช่นเดียวกับการเข้ารับการรักษาในแผนกจิตเวช
ก็ไม่ได้แปลว่าฉันไม่ใช่พยาบาลอีกต่อไป
ดื่มสิ
คราบอคติและความอัปยศ
ดูนี่สิ น่ารักใช่ไหม
เอาวางไว้ตรงนั้นหน่อย
หมายเลข 254 ซงยูชาน
ถ้าไม่อยู่จะเรียกหมายเลขถัดไปแล้วนะครับ
มาแล้วครับ!
มาแล้วครับ
ซงยูชาน
ทั้งคราบเล็กและคราบใหญ่ ที่ไม่รู้ว่ามีตั้งแต่เมื่อไหร่
คุณซงยูชาน
คุณเขียนว่าคุณเป็นโรคตื่นตระหนกนี่ครับ
ใช่ครับ
ตอนนี้อาการดีขึ้นมากแล้ว แต่ก็ยังกินยาสม่ำเสมอครับ
มีเหตุผลอะไร ถึงต้องพูดถึงโรคตื่นตระหนกหรือเปล่าครับ
ตอนนั้นผมเหมือนติดอยู่ในถ้ำ
มันเป็นประสบการณ์อันยากลำบาก ที่ผมเผชิญตามลำพัง
แต่จากประสบการณ์นั้น ทำให้ผมตระหนักได้ถึงคุณค่าของสิ่งต่างๆ ครับ
คราบที่ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ามีอยู่ เพราะถูกปกคลุมไปด้วยรอยแผลเป็น
พยาบาลดึลเร
- คุณหมอคะ - ครับ
ฉันไม่อยากเป็นพยาบาลอีกแล้วค่ะ
ฉันไม่เคยรู้สึกใจเต้นกับงานนี้เลยค่ะ
คราบที่เกิดจากน้ำที่ทำกระเด็นใส่ตัวเอง
ฉันต่างไปจากตอนนั้นแล้วนี่คะ
ไม่ต่างครับ แค่คุณกลับมาสดใสก็พอ
คิดว่ามันง่ายเหรอคะ
แม่
อย่าบอกนะว่าแม่
แม่บอกเรื่องที่หนูแอดมิต เข้าวอร์ดจิตเวชไปแล้วเหรอ
แม่บอกทำไม เดี๋ยวหนูก็ออกไปแล้ว!
- เฮ้ย - ทำอะไรของนาย
ปล่อยฉันสิ!
ใส่ซะ
แล้วก็หมวกกันน็อกด้วย
ซักล้างทุกอย่างให้สะอาดแล้วสะบัดออก
อรุณสวัสดิ์ครับ คุณดาอึนทำอะไรอยู่ครับ
ซักผ้าค่ะ วันนี้คุณทำอะไรคะ
เพื่อวันพรุ่งนี้ที่อ่อนโยนและนุ่มนวล
และเฝ้ารอให้ยามเช้าแสนสะอาดตา มาถึงในสักวันหนึ่ง
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร และเหตุการณ์ในละครเรื่องนี้)
(ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความเป็นจริง)
คำบรรยายโดย อภิชญา บุญรินทร์