สวัสดีครับ ขอต้อนรับสู่รายการ ที่จะช่วยผ่อนคลายสมองของทุกคน
ผมอิมฮยอกซู และนี่คือ "เบรนฟลิกซ์ทีวี" ครับ
อย่างที่ได้เกริ่นไว้ในตอนที่แล้ว
วันนี้เราจะมาคุยกันเรื่องแขกไม่ได้รับเชิญ ในยามค่ำคืนอย่างโรคนอนไม่หลับนะครับ
โรคนอนไม่หลับหมายถึง ภาวะที่นอนหลับไม่เพียงพอ
ทั้งในเชิงปริมาณและคุณภาพครับ
ถ้าหากคุณนอนไม่หลับ
คุณควรลุกขึ้นจากเตียงนอนทันทีเลยนะครับ
เพื่อปลูกฝังความคิดในสมองว่า "เตียงมีไว้เพื่อนอนหลับเท่านั้น"
(ผงเครื่องดื่มธัญพืช)
การขาดสารอาหารมีผลกระทบ ต่อสุขภาพจิตอย่างมากครับ
เช่น มีงานวิจัยพบว่าการขาดวิตามินบีบางชนิด
เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงสูงขึ้น ที่จะเป็นโรคซึมเศร้า
ดาอึน!
- ดาอึน! - อะไรเหรอ
แต่หนูแปรงฟันแล้ว
ยังไงก็ต้องกินนะ
- หนูไปนะ - กินให้หมดสิ!
แค่นี้ก็กินไม่หมดได้ไง
แม่ หนูไปแล้วนะ
เหลือแต่กระดูกแล้วนั่น เฮ้อ
ให้ตายสิ น่าจะใส่น้ำผึ้งลงไปสักหน่อย
เคยได้ยินสำนวนที่ว่า "ตีตนไปก่อนไข้" กันใช่ไหมครับ
คนที่เป็นแบบนั้น
จะเครียดง่ายมากเลยครับ
คนเรามักจะคิดว่า
ความเจ็บป่วยทางใจมีสาเหตุจากปัจจัยสามอย่าง
คือสภาพสังคม สภาพร่างกาย และสภาพจิตใจ
แต่ก็เหมือนคำกล่าวที่ว่า ความเครียดคือต้นตอของโรคทั้งปวง
การจัดการความเครียดให้ได้ จึงเป็นสิ่งจำเป็นต่อสุขภาพจิตของคุณ
หากการดูรายการเบรนฟลิกซ์ทีวี ช่วยให้ท่านได้พักผ่อนหย่อนใจ
ถ้าช่วยติดตามรับชมทุกวัน ก็จะเป็นพระคุณอย่างยิ่งเลยครับ
อ้อ เมื่อไม่นานมานี้
ตอนที่มีการจับกุมผู้ก่อเหตุฆาตกรรมแบบสุ่ม
รายงานข่าวเน้นเรื่องที่คนร้ายเป็นผู้ป่วยจิตเภท ที่มองเห็นภาพหลอนและหูแว่ว
จนเป็นประเด็นใหญ่โตใช่ไหมครับ
อย่านะ! ไม่ได้นะ
อย่านะ
อยากเห็นฉันสติหลุดหรือไง
ไม่ได้ๆ ไม่ได้สิ อย่านะ
อย่าสิ อย่านะ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ
ขอโทษนะคะ
อย่าทำๆ
สิ่งที่น่าเศร้าใจคือ ภาพจำในสังคมที่มีต่อคนเหล่านี้ครับ
อัตราการเกิดอาชญากรรม จากผู้ป่วยจิตเภทที่ไม่ได้รับการรักษา
มีเพียง 0.04% จากอาชญากรรมทั้งหมดเท่านั้นครับ
ความเจ็บป่วยทางใจ เป็นโรคที่ขึ้นอยู่กับการดูแลรักษา
สิ่งที่สำคัญที่สุด คือการไปโรงพยาบาลและดูแลรักษาโดยเร็วที่สุด
(แผนกจิตเวช เขตหวงห้าม)
(วอร์ด 53 วอร์ดคุ้มกัน)
สวัสดีค่ะ พยาบาลจองดาอึนค่ะ
พยาบาลจองดาอึนเหรอคะ
- เห็นว่ามาจากอายุรศาสตร์ - ค่ะ อยู่ที่นั่นมาสามปีแล้วค่ะ
เป็นเพื่อนในรุ่นฉันเองค่ะ
ปกติถ้าอยู่มาสามปีแล้ว ไม่ค่อยมีใครย้ายไม่ใช่เหรอคะ
ใช่ แถมยังขอย้ายมาที่แผนกพิเศษแบบเราอีก
(จิตเวชศาสตร์ จองดาอึน)
- แต่งตัวเรียบร้อยแล้วใช่ไหม - ค่ะ
อ๋อ
อันนี้ค่ะ
ขอป้ายชื่อหน่อยสิ
ป้ายชื่อเหรอคะ
ต่อไปให้ใช้แบบคลิปหนีบนะ
ผู้ป่วยบางคนเวลาเห็นเชือก แล้วพยายามจะใช้มันทำร้ายตัวเองน่ะ
อ้อ ค่ะ
รองเท้า
ใส่รองเท้าแบบไม่มีเชือกผูกมาเลยสินะ
- ค่ะ - ไปกันเลยไหม
ค่ะ
(ห้องอาบน้ำ)
ทุกอย่างถูกฝังติดเพดาน ไม่มีสายฝักบัว
ไม่มีที่จับหรือตะขอที่ประตูด้วย
แม้แต่บานพับประตูที่นี่
เพื่อไม่ให้คนไข้แขวนอะไรได้
ก็ใช้บานพับเปียโนแน่นหนาไม่มีช่องว่าง
ค่ะ
ถ้าต้องใช้ปากกาจริงๆ
ต้องเป็นที่ทำจากซิลิโคนหรือแบบหัวปากกาหนาๆ
ที่หัวปากกาใหญ่กว่า 0.5 มม
- ค่ะ - คุณดาฮเย
ห้ามถือกรรไกรเดินไปเดินมา
สิ่งที่คนไข้อาจจะใช้ทำร้ายตัวเองหรือคนอื่น ห้ามหมดนั่นแหละ
เป่ายิ้งฉุบ
ชนะแฮะ
ที่นี่ไม่มีผ้าม่าน
ยามเช้าเลยมาถึงที่นี่เร็วกว่าวอร์ดอื่น
(รับแดดอุ่น กรุ่นไอรัก)
ขอแนะนำให้ทุกคนได้รู้จัก
คุณพยาบาลจองดาอึน เคยอยู่อายุรศาสตร์มาสามปี
- โอ้โฮ! - ฝากตัวด้วยนะคะ
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
เคยมาแผนกนี้แค่ตอนฝึกงานสมัยมหาลัยใช่ไหม
- ใช่ค่ะ - อือ
การทำงานที่นี่ต่างจากแผนกอายุรศาสตร์ มาใหม่อาจจะมีผิดๆ ถูกๆ บ้าง
ทุกคนคอยช่วยในช่วงปรับตัวด้วยนะ
- ค่ะ - ครับ
เริ่มแรกจะได้ทำงานกับทีม ของพยาบาลหัวหน้าเวรพัคซูยอน ดีเลย
ฝากด้วยนะ
- ค่ะ - อือ
งั้นวันนี้คอยเรียนรู้งานจากพยาบาลมินดึลเรนะ
ดึลเรเป็นพยาบาลพี่เลี้ยง ช่วยสอนงาน
- ให้เขาทำงานได้เร็วๆ นะ - ค่ะ
(ห้องให้คำปรึกษา)
นี่คือห้องที่เราพูดคุยให้คำปรึกษาคนไข้ค่ะ
อ้อ เวลานั่งคุยต้องนั่งฝั่งที่ติดกับประตูเสมอนะคะ
ฉันต้องนั่งฝั่งที่ติดกับประตูเหรอ
เวลาคนไข้แอคติงเอาท์ บางทีก็จะมายืนขวางประตูไว้น่ะค่ะ
เราต้องหาทางออกไปให้ได้
(แอคติงเอาท์: แสดงอารมณ์ผ่านพฤติกรรม)
ไม่ค่อยต่างจากวอร์ดอื่นหรอกค่ะ สิ่งอำนวยความสะดวกต่างกันนิดหน่อย
นี่คือห้องบำบัดค่ะ
เอ๊ะ มีโต๊ะปิงปองด้วยแฮะ
พี่ซูฮยอนเล่นเก่งจัง
ในวอร์ดของเรา
คุณผู้ดูแลยุนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือตัวพ่อค่ะ
โอ๊ะ ฉันชนะ
ใครชนะนะ
ซูฮยอนค่ะ
- เล่นปิงปองเป็นไหมคะ - ไม่เป็น
หัดเล่นไว้นะคะ
โอเค
โอ้โฮ มืออย่างไว สมกับที่มาจากอายุรกรรม
อายุรกรรมต้องจัดยาเยอะอยู่แล้ว
ใช่ไหมล่ะ
ที่นี่เป็นไงบ้าง
ไม่รู้สิ ยังไม่ค่อยรู้อะไรเลย
- ดาอึน - หืม
ถามได้ไหมว่าทำไมถึงย้ายมาแผนกจิตเวช
- หือ - ทุกคนอยากรู้กันน่ะ
อ้อ
ฉันว่าพยาบาลดาอึนน่าจะย้ายมา เพราะเจอเรื่องไม่ดีมาค่ะ
- เพื่อนร่วมรุ่นไม่ใช่เหรอ ถามดูแล้วเหรอ - ค่ะ
ดูจากบรรยากาศแล้ว
เหมือนจะมีเรื่องที่พูดไม่ได้อยู่น่ะค่ะ
ค่ะ วอร์ด 53 ค่ะ
ค่ะ ได้ค่ะ
ทุกคนคะ คุณหมอกำลังจะขึ้นมาราวด์ค่ะ
คุณซูฮยอน หยุดเล่นได้แล้วครับ กลับไปห้องพักกันครับ
ถึงเวลาหมอมาตรวจครับ
ตั้งใจทำงานกันดีมากครับ
สวัสดีค่ะ
อ้าว เพิ่งมาใหม่วันนี้ใช่ไหม
ใช่ค่ะ อาจารย์หมอ ต่อไปก็ฝากด้วยนะ
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ
นี่คุณหมอชามินซอ
ชามินซอค่ะ
คุณหมอคงชอลอู
คงชอลอูครับ
จองดาอึนค่ะ
- ส่วนท่านนี้… - ฮวังยอฮวันครับ
คุณหมอฮวังยอฮวัน
เริ่มราวด์กันเถอะครับ
- ไว้เดี๋ยวค่อยจัดงานเลี้ยงต้อนรับนะ - ค่ะ
ทำไมชอลอูถึงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบนี้
วันนี้เขาจะได้ตรวจผู้ป่วยนอกครั้งแรกครับ
เห็นว่าจะขอตรวจผู้ป่วยนอกเองหมดเลยค่ะ
ใจสู้ดีมาก
อะไรเนี่ย
นี่ เป็นอะไรน่ะ
นี่ เป็นอะไร
- ริดสีดวงครับ - อะไรนะ
ผมเครียดกับการต้องเจอผู้ป่วยนอก
ริดสีดวงเลยกำเริบ…
เฮ้อ ฉันล่ะเหนื่อยจริงๆ
เอาเป็นว่าตั้งใจทำงานละกันนะ
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยมยองชิน)
(ขอบคุณที่ยอมเล่าความเจ็บปวด)
ครับ
หมอคงคะ คนไข้มาแล้วค่ะ
ครับ เชิญนั่งเลยครับ
เป็นอะไรมาครับ
ผมเหมือนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ
ผมมักจะทำอะไรบางอย่างซ้ำๆ บ่อยๆ
ดีแล้วครับที่มา
จนถึงตอนนี้คนส่วนใหญ่ก็ยังมองแปลกๆ
เวลาที่คนบอกว่าไปหาจิตแพทย์
แต่หมอคิดว่าวินาทีที่คุณตัดสินใจมาหาหมอ
นั่นคือคุณได้รับการรักษาแล้วนะครับ
จากนี้ไปสิ่งที่สำคัญก็คือ ความต้องการจะหายดีขึ้นของคนไข้
และความตั้งใจของหมอ ที่จะรักษาคนไข้อย่างเต็มที่
ขอบอกว่าหมอพร้อมสุดๆ ครับ
ทีนี้ลองมาดูอาการที่คนไข้พูดถึงกันเลยไหมครับ
โอ้โฮ ตรงนี้ก็มีเสียงเหมือนกันเหรอครับ
ผมทำอย่างนี้ตลอดเลยครับ
ถ้าไม่ทำแล้วผมจะรู้สึกกังวลแปลกๆ
รู้สึกอึดอัดเหมือนอาหารไม่ย่อยน่ะครับ
นี่โรคย้ำคิดย้ำทำใช่ไหมครับ
คือว่าโรคย้ำคิดย้ำทำ
คือทำอะไรซ้ำๆ เกินจำเป็น เพื่อตอบสนองอาการย้ำคิด
เช่น การทำพฤติกรรมเฉพาะบางอย่างซ้ำๆ
เพื่อลดความกังวลหรือความทุกข์ครับ
ช่วงนี้มีเรื่องที่กังวล หรือไม่สบายใจอยู่หรือเปล่าครับ
ก็ไม่มีนะ
ถ้างั้นมีคนในครอบครัวที่กำลังเป็น หรือเคยเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำไหมครับ
ไม่ครับ ไม่มีครับ
อาการนี้หนักถึงขึ้น รบกวนการใช้ชีวิตในสังคมของคุณหรือเปล่าครับ
ก็ไม่ใช่อย่างนั้นครับ
แต่คนพากันเกลียดผมเพราะเรื่องนี้น่ะครับ
ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้นเหรอครับ
ทำแบบนี้แล้วนิ้วใหญ่ไงครับ
ดูนี่สิครับ
คนพากันเลี่ยงผม ด่าผมตลอดเลยครับ
เพราะนิ้วใหญ่เหรอครับ
แถมยังไปคอมเมนต์ด่าผมบนโซเชียล ผมประสาทเสียจะตายอยู่แล้วครับ
คอมเมนต์ด่าเพราะนิ้วใหญ่…
(คิดว่าตัวเองเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ หักข้อนิ้ว โรคหลงผิด…)
ดูแล้วเป็นไงบ้าง
น่าจะปรับตัวกับที่นี่ได้เร็วไหม
การดูแลเหมือนกับที่เคยทำมา เลยโอเคนะ
แต่ยังไม่คุ้นกับการรับมือคนไข้เลย
อือ นั่นสินะ
ค่ะ สักครู่นะคะ
มาอยู่แผนกเราต้องตอบคำถามนี้นะ โอเคไหม
ไหนว่า "ต้องตอบ" ไง
ระหว่างคนไข้ที่ร้องว่า
- ปวดท้องหนักเหมือนจะตาย - อือ
กับคนไข้ที่แอคติงเอาท์ในเวลาเดียวกัน
จะต้องช่วยคนไข้คนไหนก่อน
คำตอบที่ถูกน่าจะเป็นคนไข้ที่แอคติงเอาท์
แต่ตามความรู้สึกฉันคงไปดูคนไข้ ที่บอกว่าปวดท้องจะตายก่อนแหละ
ต้องเลือกคนไข้ที่แอคติงเอาท์ก่อนเสมอครับ
เพราะการแอคติงเอาท์ จะไม่ได้อันตรายแค่ตัวคนไข้
แต่ยังเป็นอันตรายต่อคนอื่นด้วยครับ
อ้อ นั่นสินะคะ
แล้วไงต่อ
ก่อนอื่นต้องถามคนไข้เรื่องสภาพจิตใจ
จงสังเกตความรู้สึกที่อยู่ลึกลงไป ใต้คำพูดของคนไข้
โอ้โฮ ยากนะนั่น
- และสิ่งที่สำคัญที่สุด - หือ
- จงอยู่ให้ห่างพยาบาลพัคซูยอน - อะไรนะ
พยาบาลจองรัน ดูตื่นเต้นใหญ่เลยนะ
กำลังนินทาใครอยู่ละสิท่า
เปล่านะคะ
เห็นไหมล่ะ
ขนลุกเลย
อือ สุดยอดเลย
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยมยองชิน
เพื่อความปลอดภัยและสุขอนามัย ของคนไข้ที่แอดมิตอยู่
เรามีการตรวจร่างกายกันทุกวันครับ
ญาติของคนไข้โอรีนามาแล้ว กำลังคุยกับหมออยู่
คนไข้ที่แอดมิตเมื่อคืน เพราะภาวะแมเนียใช่ไหมคะ
ใช่ๆ
- พยาบาลดาอึน - ค่ะ
คุณโอรีนาเป็นคนไข้พักในห้องเดี่ยว
ให้พยาบาลดาอึนลองไปดูแล ถือว่าเป็นงานปฐมนิเทศละกันนะ
ค่ะ ได้ค่ะ
ลูกฉันไม่หลับไม่นอน
เดี๋ยวก็พูดเรื่องนั้นเรื่องนี้อะไรก็ไม่รู้
อยู่ๆ ก็แก้ผ้าลุกขึ้นเต้น
(ช็อปปิ้งหนัก ใช้เงินเยอะ)
ลูกสาวฉัน
เคยเต้นบัลเลต์ตอนเด็กๆ น่ะค่ะ
คุณโอรีนาคะ
แล้วลูกฉันก็…
ฉันอับอายจนไม่รู้จะพูดยังไงเลยค่ะ
ดูจากอาการแล้ว น่าจะเป็นโรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้วครับ
- อะไรนะคะ - เคยได้ยินชื่อโรคไบโพลาร์มาก่อนใช่ไหมครับ
ฉันไม่ได้ป่วยค่ะ
คุณพยาบาลเห็นฉันแล้วก็คิดว่าฉันป่วยด้วยไหมคะ
เอ่อ คือว่า…
ฉันมาที่นี่เพราะแม่โวยวายใหญ่โต
ฉันจะออกจากโรงพยาบาลค่ะ ทำเรื่องให้ด้วยนะคะ
แต่คุณแอดมิตตามความยินยอมของญาติ
ฉันแอดมิตโดยสมัครใจค่ะ
เข้ารักษาแบบนี้ จะออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ก็ได้นี่คะ
อันนี้ไม่ใช่ความสมัครใจ แต่ตามความยินยอมของญาติ
ทำให้ไม่สามารถออกไปได้ทันทีนะคะ
ถ้าคุณหมอประเมินว่าจำเป็นต้องรับการรักษา และต้องมีการคุ้มครองความปลอดภัย
และถ้าญาติยินยอม
ก็จะกลายเป็นการแอดมิตแบบคุ้มกันค่ะ
การออกจากโรงพยาบาลก็จะยากนิดนึงค่ะ
หมายความว่ายังไงคะ
(คำร้องแอดมิตแบบคุ้มกัน)
นี่เป็นหนังสือยินยอมครับ
ฉันเซ็นไปแล้วนี่คะ
คุณโอรีนาขอออกจากโรงพยาบาล เลยต้องเปลี่ยนเป็นการแอดมิตแบบคุ้มกันครับ
การแอดมิตแบบคุ้มกัน ต้องมีลายเซ็นของญาติผู้ดูแลสองคนครับ
คุณโอรีนาแต่งงานแล้ว ให้คุณสามีของเธอเซ็นก็ได้ครับ
ที่จริงลูกเขยของฉันเป็นผู้พิพากษาค่ะ
งานเขายุ่งมาก
ฉันไม่รู้ว่าเขาจะมีเวลาไหม
จะต้องส่งเอกสารนี้ภายใน 72 ชั่วโมงนะครับ
ถ้าไม่ได้ลายเซ็นมา ก็จะต้องออกจากโรงพยาบาลครับ
หนังสือยินยอมให้แอดมิตแบบคุ้มกันค่ะ
(ญาติ อีคยองชิล ญาติ จองจินซอบ)
- หัวหน้าคะ - หือ
รบกวนช่วยดูอันนี้…
คุณแม่คะ ช่วยตอบมาตามความจริงด้วยนะคะ
อันนี้คุณลูกเขยเป็นคนเซ็นจริงๆ แน่เหรอคะ
ทำไมถึงไม่ไว้ใจกันเลยคะ
เขามาเซ็นแล้วก็เพิ่งกลับไป
นี่เป็นเรื่องสำคัญกับสิทธิของลูกสาวคุณนะคะ
นี่ก็ของจริงไง
ถ้างั้นทางเราติดต่อหาลูกเขยคุณได้ไหมคะ
แค่เซ็นกริ๊กเดียวไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ
จะให้คนทำงานให้ประเทศชาติถ่อมาถึงนี่ได้ยังไง
ต้องขอโทษด้วยนะคะ
แต่ยังไงคุณลูกเขยต้องมาที่นี่
และเซ็นเอกสารเองค่ะ
- พยาบาลดาอึน - คะ
ตอนคุณแม่เอาหนังสือยินยอมมาส่ง เอามาให้ฉันดูก่อนนะคะ
- ค่ะ หัวหน้า - ขอตัวนะคะ
เฮ้อ ความดันขึ้นเลย
คือว่า…
ช่วยเอาอันนี้ให้รีนาของฉันด้วยนะคะ
ขอโทษนะคะแต่ขออนุญาตเปิดดูก่อนนะคะ
เพราะมีอาหารบางอย่างที่ห้ามนำเข้ามาค่ะ
องุ่นน่ะค่ะ
ของโปรดของลูกสาวฉัน
ค่ะ
ลูกสาวของฉันเป็นภรรยาผู้พิพากษาค่ะ
สมัยเรียนก็เป็นหัวหน้าห้องตลอด
แถมยังเรียนจบจากมหาลัยดังค่ะ
เวลาพูดถึงลูกสาวฉันทีไร ใครๆ ก็อิจฉาฉันทั้งนั้นเลยค่ะ
แกไม่ใช่เด็กที่จะต้องมาอยู่ในที่แบบนี้เลยค่ะ
หนังสือยินยอมน่าจะได้ตอนไหนคะ
เป็นเด็กทั้งขี้อ้อนทั้ังฉลาด
เป็นเด็กที่สมบูรณ์แบบจริงๆ
แต่ทำไมรีนาที่สมบูรณ์แบบของฉัน
ถึงได้มาเป็นโรคเลวร้ายนี้ด้วย…
คุณพยาบาล เจอแม่ฉันแล้วใช่ไหมคะ
ค่ะ นี่องุ่นที่คุณแม่ของคุณฝากมาให้ค่ะ
บอกแม่ไปหรือยังคะว่าฉันจะออกไป
คุณน่าจะยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้นะคะ
คุณแม่เป็นห่วงคุณมากเลยนะคะ
เป็นห่วงอะไรกันล่ะ
การแสดงทั้งนั้นแหละค่ะ
เหตุผลที่แท้จริงที่แม่ส่งฉันมาที่นี่คืออะไร ทราบไหมคะ
"เหตุผลที่แท้จริง" เหรอคะ
จริงๆ แล้ว
ฉัน…
ฉันมีคนที่ฉันรักอยู่ค่ะ
ไม่ใช่สามีของฉัน
แต่ฉันมีคนที่ฉันรักอยู่ค่ะ
อะไรนะคะ
โอ๊ยๆ ปล่อยค่ะ!
เฮ้อ จริงๆ เลย
นี่ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่
เพราะฉันเหรอ
ฉันไม่ได้มาเพราะหมอสักหน่อยค่ะ
ไม่ได้ย้ายมาแผนกนี้เพราะฉันจริงๆ ใช่ไหม
บอกเลยว่าไม่ใช่จริงๆ ค่ะ
ไม่สิ ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน แล้วย้ายมาจิตเวชทำไม
เรื่องนั้นทำไมฉันต้องบอกด้วยล่ะคะ
นั่นสินะ แค่ไม่ใช่เพราะฉันก็พอแล้ว
- ไปละ - เอ้ย เดี๋ยวก่อนค่ะ
คุณโอรีนาเป็นคนไข้ของคุณหมอใช่ไหมคะ
คุณหมอคิดว่าไงคะ
คุณโอรีนาพูดเองเลยค่ะ
ว่าเธอไม่ได้ป่วย
ว่าคุณแม่บังคับให้เธอเข้าโรงพยาบาล
คุณโอรีนาบอกว่าเธอรักผู้ชายคนอื่น ที่ไม่ใช่สามีตัวเองอยู่ค่ะ
บอกว่ากำลังนอกใจสามีอยู่ค่ะ
ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ตอนซักประวัตินะ
ลองเช็กดูอีกรอบไม่ได้เหรอคะ
ฉันเนี่ยนะคะบังคับให้รีนาเข้าโรงพยาบาล
หมายความว่าไงคะ
ผมได้ยินมาว่า คุณโอรีนามีผู้ชายคนอื่นนอกจากสามีน่ะครับ
รีนาพูดถึงไอ้หมอนั่นเหรอคะ
คนไข้บอกว่า คุณแม่พยายามจะขัดขวางเธอกับชายชู้
เธอเลยถูกบังคับให้เข้าโรงพยาบาลครับ
ไม่ใช่อย่างนั้นเลยจริงๆ ค่ะ
คุณลูกเขยของคุณ
ทราบหรือเปล่าคะว่าคุณโอรีนา เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล
อย่าบอกนะครับ ว่าคุณปิดเรื่องนี้เป็นความลับจากคุณลูกเขย
เพราะงั้นเลยไม่สามารถให้เซ็นเอกสารยินยอม…
ดูนี่เถอะค่ะ
หนังสือคำสั่งห้ามเข้าใกล้จากศาลค่ะ
รีนาของฉันไปตามคุกคามไอ้หมอนั่นค่ะ
อะไรนะคะ
แปลว่าคุณโอรีนาไปไล่ตามคุณคนนั้นอยู่คนเดียว…
ผู้พิพากษาจองไม่รู้อะไรด้วยเลยค่ะ
จะให้บอกได้ยังไงคะว่าลูกสาวฉันเสียสติ
ไปเที่ยวไล่ตามไอ้หนุ่มที่ไหนไม่รู้ แบบเอาเป็นเอาตาย
ฉันออกจากโรงพยาบาลได้ใช่ไหมคะ
ขอวัดความดันก่อนนะคะ
ฟังนะคะ คุณพยาบาล คุณต้องเชื่อที่ฉันพูดนะคะ
ฉันบอกแล้วฉันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ
ฉันต้องไปหาที่รักจ๋าของฉันค่ะ
จู่ๆ ฉันหายเงียบมาแบบนี้ เขาคงเป็นห่วงแย่แน่เลยค่ะ
เรื่องนั้น…
จากที่คุณแม่ของคุณเล่ามา…
แม่ฉันไปพูดว่ายังไงเหรอคะ
คุณพยาบาล
คุณแม่คุณบอกว่าคุณคิดไปเองค่ะ
คุณไปรักเขาอยู่ข้างเดียว…
ว่าไงนะ
รักข้างเดียวเหรอ
รักข้างเดียวงั้นเหรอ
แกก็โดนแม่ฉันล้างสมองมาด้วยเหรอ
ให้จับฉันขังไว้ที่นี่ใช่ไหม
คุณโอรีนาคะ
เฮ้ย! แกไปพาที่รักจ๋ามาหาฉันที่นี่ตอนนี้เลย
ไปเดี๋ยวนี้!
รีนา บอกแม่มาสิ
แม่จะทำให้ลูกทุกอย่างเลย
ชีวิตเธอยังจะต้องการอะไรอีกยะ
การศึกษาก็ดี สามีก็เลิศ
เลือกคู่ชีวิตได้ดีสุดๆ
- ชีวิตเธอดีไปหมดเลย - แม่เธอทำให้ทุกอย่างเลยนี่นา
ถ้าฉันมีชีวิตแบบเธอนะรีนา ฉันคงไม่ขออะไรแล้ว
สามีเป็นผู้พิพากษา แถมมีแม่บ้านคอยทำให้ทุกอย่างอีก
เธอซื้อรถใหม่เหรอ
แม่ซื้อให้อีกแล้วเหรอ
ไปขอให้แม่เธอช่วยสิ
ชาติที่แล้วรีนาคงเคยกู้ชาติมาก่อนแหงเลย
เธอมีอะไรให้กังวลด้วยเหรอ
เธอมีพร้อมทุกอย่างอยู่แล้วนี่
คุณรีนาช่วงนี้อยู่คนเดียวบ่อยจังเลยนะครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ
แกเสียสติไปแล้วเหรอ
เล่าให้ผมฟังได้เลยครับ ผมพร้อมจะรับฟังคุณทุกเรื่องเลยครับ
แกจะทิ้งสามีกับลูกหรือไง
รีนาคนดีของแม่ ทำไมถึงกลายเป็นอย่างนี้
ไม่ต้องห่วงนะครับ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยครับ
มันก็แค่ความฝันชั่วครู่
หลีกไปค่ะ! ขอทางหน่อยค่ะ!
คุณผู้ดูแลยุน!
พยาบาลดาอึน เป็นไรไหมครับ
คุณผู้ดูแล!
คุณโอรีนา ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไรนะคะ
- ไม่เป็นไรค่ะ - ใจเย็นๆ ครับ
ไปพาที่รักจ๋าของฉันมา! พามาเดี๋ยวนี้เลย!
- โอ๋ๆ - ไม่เป็นไรนะคะ
ฉีดเอติแวนสองมก.ครับ
ฉีดเอติแวนสองมก.ค่ะ
คนไข้ครับ ตอนนี้คุณคงเหนื่อยมาก เราจะช่วยให้คุณสบายใจขึ้นนะครับ
เข้าห้องพักนะคะ คุณแจฮวัน
คุณยองมี เข้าห้องพักนะคะ
เข้าห้องนะคะ เข้าห้องพักค่ะ
พยาบาลดาอึน ทำอะไรอยู่!
ค่ะ
คนไข้ที่มีภาวะแมเนีย มีแนวโน้มจะถอดเสื้อผ้าอยู่แล้ว
แต่โดนตบหน้าแถมยังคลุกฉี่ ตั้งแต่วันแรกของการทำงาน…
ฉันบอกแล้วนี่ ว่าให้สังเกตอารมณ์ของคนไข้มากกว่าคำพูด
ไหวไหมเรา
- อ๊ะ หัวหน้า - นั่งเถอะๆ
ขอโทษนะคะ เพราะฉันแท้ๆ เลย
ถ้าพูดจาเชิงขัดแย้งกับคนไข้ที่มีอาการหลงผิด
อาจจะทำให้คนไข้ก้าวร้าวคลุ้มคลั่งขึ้นมาได้
เปลี่ยนใส่ชุดฉันก่อนได้นะคะ รุ่นพี่
อือ ขอบคุณนะ
คราวหน้าเตรียมมาอีกชุดเลยนะ
ค่ะ
ไม่เป็นไรนะ เพิ่งมาวันแรกเอง ผิดพลาดกันได้
ไปกันเถอะ พยาบาลดึลเร ต้องไปเช็ดฉี่กับฆ่าเชื้อ
- ค่ะ - เธอพักก่อนแล้วกัน
อือ
เลิกงานแล้วเจอกันที่คาเฟ่เดิม
จองดาอึนยังเป็นจอมจุ้นไม่เปลี่ยนเลยนะ
รู้ดีจริงๆ รู้ดีไปหมด
ทำไมเธอถึงไม่เปลี่ยนไปสักนิดเลยนะ
ไม่ต้องมาสนใจฉันหรอกค่ะ
แค่นั้นก็สิ้นเรื่องแล้วค่ะ
จะทำงั้นได้ยังไง เราไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันสักหน่อย
เอ่อ ถ้างั้น…
ขอถามอะไรอย่างหนึ่งได้ไหมคะ
- สมุดจด - คะ
เปิดสมุดแล้วจดลงไปไง จะได้ไม่ลืมอีก
เปิดสมุดแล้วจดลงไป
จองดาอึน
ทีหลังเวลาจะถามอะไรให้เปิดสมุดจดไว้เลย
สอนไปตั้งกี่ครั้งแล้วก็จำไม่ได้สักที
ทำไมดูถูกกันจังเลยคะ
แล้วทำไมพวกเธอถึงทำให้ฉันต้องเป็นลุงขี้บ่นล่ะ
แบบนี้ฉันก็รู้สึกผิดกับแม่พวกเธอ จนไม่กล้ารับเงินสอนพิเศษแล้ว
ฉันยุ่งนะ
จะถามอะไรก็ว่ามาสิ
โรคไบโพลาร์มันคืออะไรกันแน่คะ
ย้ายมาจิตเวชทั้งที แต่ไม่เรียนรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยเหรอ
อ่านมาแล้วสิคะ
แต่ในหนังสือกับหน้างานจริงมันต่างกันนี่คะ
ถ้าฉันพลาดแบบวันนี้อีก คงทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปด้วย
โรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้ว
มีอาการสองแบบ คือขั้วภาวะแมเนียและขั้วภาวะซึมเศร้า
รู้จักวินสตัน เชอร์ชิลล์ไหม
รู้สิ นายกรัฐมนตรีอังกฤษ
เขาก็เป็นโรคไบโพลาร์
ตอนนั้นอังกฤษกำลังเจอวิกฤติใหญ่ เพราะสงคราม
แต่ผู้นำประเทศกำลังอยู่ในภาวะแมเนีย
มีพลังงานล้นเหลือผิดปกติ
บางคนก็มองว่าเป็นเรื่องดีซะอีก เพราะมันช่วยให้ประเทศผ่านพ้นวิกฤติมาได้
แต่พอภาวะแมเนียจบลง เขาก็ดิ่งเข้าสู่ภาวะซึมเศร้าสุดขีด
เขาก็เลยเรียก อาการซึมเศร้าของตัวเองว่าหมาดำ
หรือว่า "แบล็คด็อก" ไงล่ะ
จดสิ
ขออัดเสียงแล้วกันค่ะ
ถ้างั้นตอนนี้คุณโอรีนาก็…
ตอนนี้อยู่ในภาวะแมเนียตามตำราเลย
คุณโอรีนาเชื่อฟังคำสั่งสอนของแม่ทุกอย่าง
เติบโตมาราวกับหงส์ที่สง่างาม
แต่พอคุณโอรีนาเริ่มมีอาการไบโพลาร์
บุคลิกของเธอเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ
ไม่ได้เจอกันนานเลย!
อุ๊ยตาย สวยจึ้งมาก!
ผู้ป่วยภาวะแมเนียจะมีพลังงานล้นเหลือ ทำให้พูดจ้อไม่หยุด
มาเมื่อไหร่เนี่ย เปลี่ยนเรื่องพูดเร็ว
สนุกสุดเหวี่ยงมาก
เสียสมาธิง่าย
บางทีก็เข้ากับคนอื่นได้ง่ายกว่าปกติ
ใช้เงินแบบหุนหันพลันแล่น หรือขาดความยับยั้งชั่งใจ
บางทีก็ลุ่มหลงไปกับความสัมพันธ์ทางเพศที่ผิดปกติ
เค้าอยู่หน้าบ้านแล้วนะที่รักจ๋า
อยู่ไหนเอ่ย
ที่รักจ๋าไม่ได้มีผู้หญิงคนอื่นใช่ไหม
คิดถึงจัง
ที่รักจ๋าหลับอยู่เหรอ คิดถึงจังเลย ทำไมไม่ตอบ
ไม่คิดถึงเค้าเหรอ รู้นะว่าไม่ได้หลับ
เมื่อไหร่จะโทรมา ทำไมติดต่อไม่ได้
แค่ได้ยินเสียงก็ยังดี
ที่รักจ๋าบ้านเธอสิ
ที่รักจ๋าเป็นอะไรเหรอ
เฮ้ย อีประสาทนี่!
ในกรณีที่อาการหนักมาก
อาจจะมีอาการประสาทหลอน หรือมีอาการหลงผิดร่วมด้วย
คงต้องจัดยาให้คุณโอรีนา แล้วคอยดูอาการกันนั่นแหละ
แต่ดูจากประวัติแล้ว
คุณโอรีนานี่คาบช้อนทองมาเกิด เพียบพร้อมสุดๆ เลยนะ
ชีวิตไม่น่าจะขาดอะไรเลย ทำไมถึงป่วยได้คะ
การที่ชีวิตเพียบพร้อม หมายความว่าจะไม่ป่วยทางใจหรือไง
งั้นถ้าชีวิตขาดอะไรไป ก็จะป่วยทางใจอย่างงั้นเหรอ
ไม่ใช่นะ ก็ไม่ใช่อย่างนั้น…
บางทีคุณโอรีนา
คงได้ยินคำพูดแบบนั้นทุกครั้งที่บอกว่าตัวเองป่วย
"คนที่ชีวิตมีทุกอย่างอย่างเธอจะป่วยได้ยังไง"
คนมาหาจิตแพทย์ ตอนที่ภูมิคุ้มกันของจิตใจอ่อนแอลง
เหมือนตอนกระดูกหักแล้วไปหาหมอกระดูก เหมือนเป็นหวัดแล้วไปหาหมออายุรกรรม
เพราะจิตใจของคนเราอ่อนแอลงได้ทุกเมื่อ
นี่ ทีนี้ตาฉันถามเธอบ้างสิ
ถามจริงว่าทำไมถึงย้ายมาแผนกจิตเวช
เพราะมีฉันอยู่เธอจะได้สบายเหรอ
ไม่ใช่ค่ะ
นั่นสินะ เธอไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย
หรือว่าเพราะเธอชอบฉัน
โอ๊ย เสียสติไปแล้วเหรอ
ก็แล้วทำไมถึงย้ายมาล่ะ!
เพราะหัวหน้าพยาบาลที่อายุรกรรมบอกว่า
จิตเวชน่าจะเหมาะกับฉันมากกว่าน่ะค่ะ
เหตุผลแค่นั้นเองเหรอ
ย้ายมาเพราะคำพูดคนอื่นงั้นเหรอ
ก็แล้วยังไงคะ
เขาพูดด้วยความหวังดีกับฉันนี่นา ฉันก็ต้องรับฟังสิคะ
แต่ทำไมทีฉันพูดถึงไม่ฟังบ้างล่ะ
เพราะปกติหมอเอาแต่ดูถูกฉันไงคะ
ถึงจะไม่มีจุดยืนแต่มีความสามารถอ่านใจแฮะ
เอาเป็นว่าอดีตของพวกเรา อย่าให้คนในโรงพยาบาลรู้ล่ะ
ถ้าคนรู้ว่าฉันเคยเป็นครูสอนพิเศษให้เธอ
พอเธอทำอะไรพลาดขึ้นมา คงเอาไปนินทากันทั่วว่าเพราะฉันสอนไม่ดีแหง
แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว
อะไรอีกล่ะนั่น
แม่ ผู้ชายคนนั้นเป็นอะไรคะ
ตกใจหมดเลย
ทำอะไรของเขาน่ะ
นั่นก็อาการไบโพลาร์แฮะ
ดูเหมือนภาวะแมเนียรุนแรงอยู่นะ ได้ไปหาหมอไหมนะ
(ผู้โทรไม่มีสติ)
ไม่ใช่ "ไม่มีข้อมูลผู้โทร" แต่เป็น "ผู้โทรไม่มีสติ" งั้นเหรอ
เจ้าหมอนั่นแหละค่ะ
อะไรของเขา
เฮ้อ ไหวไหมนั่น
วุ่นวายหลายสิ่งจริงๆ
ซงยูชาน
หลับได้หลับดีจริงๆ
ครูครับ ผมจะตั้งใจเรียนแล้วครับ
เรียนถึงตรงไหนแล้ว
- ไม่รู้ - ไม่รู้เหรอ
ฉันต้องไปละ
เฮ้ย ไปไหนแล้วล่ะ
เฮ้ย หมอฮวังหายไปไหนแล้ว
เผ่นแน่บทันทีที่เห็นนาย
โธ่เว้ย!
ขอโทษครับ ขอโทษนะครับ
ฉันต้องเรียกค่าเสียหาย ที่สอบเข้าคณะแพทย์ไม่ติดนะ
ไหนว่านายวิ่งไล่ตามเขาตลอดทั้งชีวิตมหาลัยไง
จนป่านนี้แล้ว พอได้แล้วมั้ง
หมอฮวังเป็นคนฝังหัวฉันเองนะ ว่าฉันจะเข้าคณะแพทย์ได้
เขาบอกว่านายเป็นไบโพลาร์น่ะ
ฮะ ไบอะไรนะ
โรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้ว ศัพท์แพทย์น่ะ
แล้วนี่ไม่ไปส่งไก่ทอดเหรอ
เออใช่ ฉันไปนะ
- นี่ซงยู - ฮะ
ที่บ้านนายมีโต๊ะปิงปองไหม
- มี - ฮะ ทำไมล่ะ
- นี่เธอออกแรงดันอยู่จริงๆ ใช่ไหม - นี่ฉันกำลังดันด้วยไหล่อยู่นะ
ว่าแต่ทำไมถึงมีโต๊ะปิงปองอยู่ที่บ้านล่ะ
เธอจำไม่ได้เหรอ
เมื่อก่อนพ่อฉันเปิดสโมสรตีปิงปองแล้วเจ๊งไง
เพราะอย่างนั้นทั้งโต๊ะกินข้าวที่บ้านฉัน ทั้งโต๊ะที่ร้าน
ก็เลยเป็นโต๊ะปิงปองทั้งหมด
อย่างงั้นเหรอ ฉันนึกว่าเป็นสไตล์การตกแต่งภายในซะอีก
ใช่ก็แย่แล้วไหม
ว่าแต่ทำงานวันแรกเป็นไงบ้าง
คือว่า…
ฉันโดนคนไข้ตบน่ะ
ฮะ โดนตบเหรอ
บื้อหรือเปล่า ทำไมถึงปล่อยให้โดนตบ
เฮ้อ ฉันคิดถูกไหมนะที่ย้ายไปแผนกจิตเวช
เพราะหัวหน้าพยาบาลที่อายุรกรรม แนะนำมาด้วยความหวังดี
ฉันก็เลยลองทำตาม
แต่แล้วยังไง
การย้ายงานปุบปับ ทั้งที่แค่ฟังคำแนะนำจากคนอื่นมา
โดยไม่ทันคิดถึงสิ่งที่ต้องรับผิดชอบนี่มันถูกไหมนะ
เรื่องนั้นมันควรจะคิดตั้งแต่ก่อนย้ายสิ
ถ้างั้นจากนี้ไปก็รับผิดชอบงานตัวเองให้ดี แค่นั้นก็พอแล้วนี่
ใช่ไหมล่ะ
เงียบไปเลย
ชิ
นี่ จองดา
อือ
ฉันสอนวิธีที่เวลาโดนตบแล้วจะไม่เจ็บให้เอาไหม
- อะไรน่ะ มีด้วยเหรอ - มีสิ
ฉันเคยต่อยมวยใช่ไหมล่ะ
เวลาต่อยมวยน่ะ การออกหมัดก็สำคัญ
แต่การตั้งรับตอนโดนหมัดสำคัญกว่าอีกนะ
- อือ - เอาละ ดูนะ
เวลาโดนตบ
ถ้าหันหน้าไปในทิศทางเดียวกับฝ่ามือ
มันจะช่วยลดแรงปะทะ ทำให้ไม่เจ็บไงล่ะ
หันหน้าเหรอ
ถูกต้อง หันหน้าไปตามนั้น
ทีนี้นะ เวลาฉันตบ
- ก็หันหน้านะ - พร้อมๆ กันเหรอ
- ใช่ ตั้งใจนะ - อือ
- เอาละนะ - โอเค
หนึ่ง สอง สาม
เป็นไง ไม่เจ็บใช่ไหมล่ะ
เจ็บอยู่นะ
เจ็บเหรอ
ใช่
- เจ็บจริงเหรอ - อือ
เพราะเธอหันหน้าไปไม่พอหรือเปล่า
เอางี้ มาลองดูใหม่อีกทีนะ
เอาละ เอาใหม่นะ หนึ่ง
ตั้งใจนะ
สอง สาม
สำเร็จแล้ว
หันได้เป๊ะ ไม่เจ็บใช่ไหมล่ะ
เจ็บสิ เจ็บมากเลยด้วย
มันต้องไม่เจ็บสิ
นายลองดูบ้างสิ
ฉันจะตบบ้าง
- เตรียมตัว - โอเค
หนึ่ง สอง สาม
ไม่เจ็บใช่ไหมล่ะยะ
ไม่ โคตรเจ็บเลย
ต่อยมวยกับผีอะไร เดี๋ยวแม่ฟาดให้หน้าหัน
โอ๊ย เจ็บไม่ไหว
อันนี้ไม่ได้ผลละ ถ้างั้นเวลาจะโดนตบก็เผ่นเอาละกัน
เดี๋ยวเถอะ ไอ้เวรนี่
แม่ หนูกลับมาแล้ว
กลับดึกนะเนี่ย
เหมือนได้ยินเสียงยูชานอยู่ข้างนอกนะ
ดาอึน
อุ๊ย แม่ร่วง
ดาอึน
แม่ ตอนนี้หนูยกนิ้วยังไม่ขึ้นเลย
ช่วยลากหนูเข้าไปหน่อยสิ
ไม่กินข้าวกินปลาให้มันดีๆ เลยไม่มีเรี่ยวแรงอย่างนี้ไงล่ะ
ลุกขึ้นมากินข้าวเร็ว
นี่กลิ่นอะไรเนี่ย
กลิ่นจิงจูฉ่าย
ก็แกย้ายไปอยู่แผนกใหม่ ฉันเลยจะทำเค้กข้าวจิงจูฉ่ายไปแจก…
ไม่ได้ ไม่เอา หนูเกลียดเค้กข้าวจิงจูฉ่าย!
จิงจูฉ่ายรอบนี้สวยมากนะ
ไม่เอาๆ
พรุ่งนี้เช้าทำซุปจิงจูฉ่ายดีไหมนะ
หนูเกลียดจิงจูฉ่ายสุดๆ
เอ้า ลุกเร็วเข้า เฮ้อ
- หนูไม่มีแรงเลยค่ะ - รีบไปอาบน้ำไป
เฮ้อ
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยมยองชิน)
คุณโอรีนาคะ ได้เวลาทานยาแล้วค่ะ
เอ่อ คือว่า…
ฉันเคยตบคุณพยาบาลหรือเปล่าคะ
ค่ะ
ไม่ใช่ความฝันสินะ
ขอโทษนะคะ
ฉันคงเสียสติไปแล้วจริงๆ ค่ะ
ไม่เป็นไรนะคะ ทานยาก่อนนะคะ
น้ำค่ะ
คุณโอรีนา อายุ 43 ปี
เข้าแอดมิต ด้วยภาวะแมเนียของโรคไบโพลาร์ครับ
จากการเฝ้าสังเกตอาการ พบว่ามีอาการหลงผิดด้วยครับ
ตอนนี้อาการเป็นยังไง
ตอนนี้สั่งจ่ายยาลิเทียม 600 มก และริสเพอริโดน 2 มก
คุณโอรีนาเปลี่ยนไปอย่างกับเป็นคนละคนเลย
คงเพราะภาวะแมเนียจบลงแล้ว ตอนนี้กำลังเข้าภาวะซึมเศร้ามั้งคะ
ตอนนี้อยู่ในช่วงสังเกตการตอบสนองต่อยา โชคดีที่ผลออกมาดี
แต่คนไข้เคยมีอาการของโรคซึมเศร้ามาก่อน
ความสัมพันธ์กับคนในครอบครัวก็ไม่ค่อยดีนัก
วินิจฉัยได้ว่า คนไข้ขาดการสนับสนุนจากคนรอบข้างครับ
ทำให้มีความเสี่ยงสูงที่จะมีอาการซึมเศร้าอีกครับ
ผู้พิพากษาจอง
ภรรยาของผม
ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ครับ
ตอนนี้ยังไม่สามารถสรุปได้อย่างชัดเจน
แต่คุณโอรีนา
น่าจะได้รับผลกระทบจากปัจจัยแวดล้อมครับ
"ปัจจัยแวดล้อม" เหรอครับ
เวลาที่คนไข้มาพบจิตแพทย์ เราจะให้คนไข้ทำแบบทดสอบต่างๆ ครับ
ผลออกมาว่า คุณโอรีนามีความพึงพอใจในตัวเองต่ำมากครับ
มันเป็นกลไกในการป้องกันตัวเองครับ
คนเราจะเริ่มสวมหน้ากาก เพื่อปกปิดความไม่ภาคภูมิใจในตัวเองครับ
พวกเรา
กำลังพยายามรักษาคุณโอรีนา ที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังหน้ากากนั้นครับ
(คำร้องแอดมิตแบบคุ้มกัน จองจินซอบ)
ลูกเขยจอง
ลูกเขยจอง ไม่สิ ผู้พิพากษาจอง
อย่าเกลียดรีนาของฉันมากเลยนะ
ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเลี้ยงลูกมาไม่ดีเอง
ให้อภัยรีนาของฉันสักครั้งเถอะนะ
คุณแม่ของคุณโอรีนามาอีกแล้ว
นี่องุ่นออร์แกนิกที่รีนาลูกฉันชอบค่ะ
ชาวสวนคอยดูแลประคบประหงม แต่ละลูกอย่างดีเลยค่ะ
คุณโอรีนาคะ
คุณแม่ฝากองุ่นมาให้อีกแล้วค่ะ
ค่ะ
ขอโทษนะคะ
ช่วยใส่ไว้ในตู้เย็นได้ไหมคะ
ได้ค่ะ
ยังไม่ทานเลยเหรอคะ
จริงๆ แล้ว
ฉันไม่ชอบองุ่นเลยค่ะ
ตั้งแต่ตอนยังเล็กๆ
ลูกสาวฉันชอบกินองุ่นมาก
ชอบขนาดที่ว่าคำที่พูดได้ถัดจากคำว่า "แม่" คือคำว่า "องุ่น" เลยค่ะ
ครั้งหนึ่งตอนที่ฉันยังเด็ก
ฉันเคยองุ่นติดคอ หลังจากวันนั้นฉันก็ไม่อยากแตะมันอีกเลยค่ะ
แต่แม่บอกว่ามันดีกับฉัน
บอกว่าฉันต้องชอบมันให้ได้ค่ะ
เรื่องอื่นก็เหมือนกันค่ะ
ทั้งเสื้อผ้า
ทั้งกระเป๋า
ทั้งสามี
เพราะแม่บอกว่าฉันน่าจะชอบทั้งหมด
ฉันอยากให้รีนาของฉันมีความสุขยิ่งกว่าใครๆ
ฉันเลยมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกเสมอ
แต่ทำไมลูกฉันถึงมาป่วยแบบนี้ได้คะ
สิ่งเดียวที่ฉันต้องทำคือการเชื่อฟังแม่
ฉันพยายามที่จะชอบทุกอย่าง
แต่ก็ทำไม่ได้เลยค่ะ
คุณหมอครับ
แค่ช่วงเวลาสั้นๆ
แต่ผมทรมานมาก อยากจะหักข้อนิ้วจะตายอยู่แล้วครับ
เพราะคุณดงโกยุนรู้สึกหายเครียด
เวลาได้ยินเสียงกร๊อบๆ หรือเปล่าครับ
ฟังดูแล้วก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะครับ
เสียงนั่นน่ะ
เป็นเสียงฟองอากาศที่อยู่รอบข้อต่อแตกออกครับ
ต่อไปเวลาอยากหักข้อนิ้วให้ยืดนิ้วแทนนะครับ
ฟองอากาศจะหายไป ทีนี้ก็จะไม่มีเสียงครับ
วิธีนี้นี่เอง ขอบคุณครับคุณหมอ
คุณหมอครับ
ผมลองดึงนิ้วดูแล้วแต่ก็ไม่ได้ผลเลยครับ
ไม่น่าเป็นเพราะเสียงครับ
งั้นลองเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ทุกครั้งที่รู้สึกอยากหักข้อนิ้วไหมครับ
เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเหรอ
อ๋อ แบบนี้น่าจะเวิร์ก ขอบคุณนะครับ
ถ้าเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง มันจะไม่ดูอวดดีขี้เก๊กไปเหรอครับ
ไม่มีอะไรที่ชอบบ้างเหรอครับ
ถ้าจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ชอบอาจจะเลิกหักข้อได้นะ
ผมไม่มีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษน่ะครับ
งั้นลองเล่นเกมดูไหม
เล่นยันสว่างประจำ
ลองเลี้ยงแมวดูไหมครับ
ผมแพ้ขนสัตว์
ความชอบมันไม่ได้ซับซ้อนเลยครับ
ถ้ามีอะไรที่ทำให้หยุดหักข้อนิ้วได้ นั่นคือสิ่งที่คุณชอบแหละครับ
งั้นเหรอครับ
ครับ
- จองดา! - แม่ร่วง!
โอ๊ย จริงเลยๆ
เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น
ทำไมหน้าบู้บี้อีกแล้วล่ะ
ฉันน่ะเหรอ
เวลาเธอมีเรื่องเครียด แล้วหน้าบู้บี้แบบนี้ตลอดเลย
หรือว่า
โดนไอ้หน้าไหนตบมาอีกเหรอ
ไม่ใช่อย่างนั้น
ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วอย่างไหน
หน้าบู้บี้เบอร์แรงขนาดนี้ต้องเป็นเรื่องใหญ่แหง
- ไม่ใช่เลยย่ะ - เล่ามาเร็ว
โอ๊ย ไม่เอา
- ให้ไวเลย - โอ๊ย ไม่ได้
เล่ามาเลย
โอ๊ย หยุดถามทีเถอะ
ฉันเอาเรื่องของคนไข้มาพูดไม่ได้
เธอจำเรื่องสมัยประถมได้ไหม
ตอนนั้นเธออายจนไม่อยากบอก ว่าเธอร้องไห้ทำไม
เลยเล่าเหมือนนิทานอีสปแทน
นี่ ขนาดฉันเล่าอ้อมๆ แบบนั้น นายยังไปต่อยยองชอลเลยนี่นา
งั้นไหนลองเล่าแบบให้ฉันเดาไม่ออก
ฉันจะไม่เล่าต่อเด็ดขาด
มีเป็ดอยู่ตัวหนึ่ง
โอเค เป็ดนะ แล้วไงต่อ
เป็ดตัวนั้นเป็นเป็ดโดยกำเนิด
แต่แม่ของเป็ดกลับจับเป็ดแต่งตัวสวย เลี้ยงดูเป็ดให้สง่างามแบบหงส์
เป็ดจะได้มีความสุขเหมือนอย่างหงส์
แม่ของเป็ดให้เป็ดแต่งงานกับหงส์ที่ดีเลิศ
เป็นชีวิตที่เป็ดตัวอื่นๆ ต่างก็อิจฉากันทั้งนั้น
แต่เป็ดตัวนั้นกลับเจ็บป่วยอยู่บ่อยๆ
เหมือนชีวิตไม่มีความสุขเลย
ทำไมกันนะ
เจ้าตัวเขาบอกว่าอยากเป็นหงส์เหรอ
ฮะ
ถึงคนอื่นจะชมว่าสวยอย่างหงส์ไปก็เท่านั้น ถ้าเจ้าตัวไม่ได้อยากเป็นน่ะ
ใช้ชีวิตแบบเป็ดไปเลยน่าจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ
ความสุขมันไม่ได้ซับซ้อนเลย
การได้ทำในสิ่งที่ชอบตามใจคิด นั่นแหละคือความสุข
โอ้โฮ ซงยูชาน
ไม่ต้องๆ
ฉันมันเจ้าพ่อคำคมอยู่แล้ว ไม่ต้องชมหรอก
ไม่ได้นะคะเจ้าพ่อ
คำคมเด็ดๆ ขนาดนี้ต้องได้รับคำชมสิคะท่าน
- เอ้า ชน - เอ้า ชน
กรึ๊บเลย
คุณหมอครับ
เจอกันที่นี่เฉยเลย
ผมว่าจะไปหาหมออีกอยู่พอดีเลย
สวัสดีครับ
คือว่า ผมหาสิ่งที่ชอบไม่เจอเลยครับ ยังเอาแต่หักข้อนิ้วอยู่เลยครับ
- ก็หักไปเลยครับ - อะไรนะครับ
การที่นิ้วใหญ่ มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาในการใช้ชีวิตของคุณนี่ครับ
การที่ผมนิ้วใหญ่ มันสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นไงครับ
ทำไมการที่คุณดงโกยุนนิ้วใหญ่
ถึงทำให้คนอื่นเดือดร้อนเหรอครับ
นิ้วใหญ่ก็แข็งแรงดีแล้วนี่ครับ ใช่ไหมล่ะครับ
งั้นผมหักนิ้วไปก่อนละกันครับ
ถ้าอาการมันหนักขึ้นเมื่อไหร่ ผมจะไปหาคุณหมอ…
เอ้อ!
ทำไงดีล่ะ ผมเข้าร่วมองค์การแพทย์ไร้พรมแดนไปครับ
กะทันหันงี้เลย ไปเมืองนอกเหรอครับ
พรุ่งนี้ เจ็ดโมงเช้า ไปแอฟริกา
ไม่ได้สิ เดี๋ยว…
- งั้นผม… - คนเต็มแล้วน่ะ
มาแล้วเหรอคะ รุ่นพี่
- ยังจะหลับลงเหรอ - สวัสดีครับ
สมัยฉันต้องอยู่เวร 24 ชั่วโมง…
- ตึ่งตึงตุ๊ง - ทุกวัน!
รีบไปหาหมอเลยไป!
ผมก็อยากไปเหมือนกัน
แต่จองนัดยากมากเลย
ฉันมีเพื่อนอยู่แผนกนั้นพอดี เดี๋ยวฉันจองให้นายได้รีบตรวจแล้วกัน
- ขอบคุณครับรุ่นพี่ - โชคดีครับรุ่นพี่
(ศูนย์ลำไส้ใหญ่และทวารหนัก)
(ถอดรองเท้าแล้วนอนตามภาพ)
นอนยกเข่าเข้าหาลำตัวเหมือนในรูปนะครับ
- แบบนี้เหรอครับ - ครับ ดีครับ
หมอชอลอู
คุณดงโกยุนเหรอ
ใช่จริงด้วย
ผมก็นึกว่าคนชื่อเดียวกันเฉยๆ ครับ
การที่ผมนิ้วใหญ่ มันสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นไงครับ
สร้างความเดือดร้อน…
สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น…
สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นไงครับ
เฮ้อ ทีนี้ยังไงดีล่ะเนี่ย
ดูจากในรูปแล้วริดสีดวงอยู่ด้านใน
ขอตรวจดูหน่อยนะครับ
ขอใช้มือจับที่ก้นนะครับ
- ครับ - เอาละนะ
โธ่ๆ
เบ่งเหมือนกำลังจะถ่ายได้ไหมครับ
ดีครับ ไม่มีปัญหานะครับ
เดี๋ยวผมจะสอดนิ้วเข้าไปนะครับ
อาจจะรู้สึกเย็นๆ หรือรู้สึกว่าลำไส้ขยับหน่อยๆ นะครับ
หายใจเข้าลึกๆ แล้วตอนหายใจออก
ให้พูดว่า "ฮ่า" นะครับ
เอาละ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ
หายใจออกพร้อมกับ "ฮ่า"
ฮ่า
ฮ่า!
ดีครับ เข้าไปแล้วนะครับ
ขอหมุนนิ้วหน่อยนะครับ "ฮ่า"
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยมยองชิน)
- อ้าว พยาบาลดาอึน - คะ
หมอยอฮวันอนุญาตให้คนมาเยี่ยมคุณโอรีนาได้แล้ว
ฝากแจ้งคนไข้ด้วยนะ
เธอเป็นคนพูดปฏิเสธแม่ตัวเองไม่เป็นด้วยสิ
หัวหน้าคะ
เรื่องคุณโอรีนาน่ะค่ะ
มีอะไรที่ฉันพอช่วยได้บ้างไหมคะ
ที่แผนกอายุรกรรม พอให้ยา คนไข้ก็ดีขึ้นทันทีเลยค่ะ
แต่คนไข้ที่นี่
ฉันไม่รู้เลยค่ะว่าควรทำยังไงดี
อือ นั่นสินะ ยากจริงๆ นั่นแหละ
เราไม่รู้เลยว่าทำยังไงถึงจะถูก หรือว่าเราควรทำยังไงดี
งั้นเราลองไปถามคุณโอรีนาดูก่อนดีไหม
ว่าอะไรทำให้เหนื่อยใจมากที่สุด
เริ่มจากตรงนั้นก่อนแล้วกันเนอะ
ต่อให้หายป่วยตอนนี้แล้วยังไงคะ
ใช่ว่าสถานการณ์รอบตัวฉันจะดีขึ้นซะหน่อย
คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
แล้วก็คงป่วยอีกนั่นแหละค่ะ
ไม่ว่าใครก็ป่วยได้ทั้งนั้นค่ะ
บางทีการรักษาก็อาจจะยืดเยื้อค่ะ
อย่างที่เขาว่ากันแหละค่ะ ช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุดในยามค่ำคืนคือก่อนฟ้าสาง
แต่มีสิ่งที่แน่นอนอย่างหนึ่งค่ะ
ไม่มีใครเป็นคนไข้มาตั้งแต่แรก
และไม่มีใครเป็นคนไข้ไปตลอดค่ะ
ค่ำคืนจะอยู่เนิ่นนานตลอดกาลได้ยังไงล่ะคะ
ยังไงเช้าวันใหม่ก็จะมาถึงค่ะ
เช้าวันใหม่
จะมาหาฉันด้วยไหมคะ
จะมาก็ต่อเมื่อ คุณโอรีนาพร้อมที่จะเผชิญกับเช้าวันใหม่ค่ะ
สิ่งที่พวกเราทำได้
คือการทำให้เกิดคลื่นในใจของคนไข้เท่านั้นค่ะ
แต่คลื่นนั้นจะพัดพาไปในทิศทางไหน
คงต้องขึ้นอยู่กับคนไข้แล้วล่ะค่ะ
คุณโอรีนาคะ
คุณแม่มาเยี่ยมค่ะ
คุณแม่เอาองุ่นมาให้อีกแล้วค่ะ
รีนา ตอนนี้หนูดีขึ้นบ้างแล้วใช่ไหมลูก
อือ
เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย
ลูกไม่รู้หรอกว่าแม่สวดอ้อนวอนไปตั้งเท่าไหร่
กินนี่สิ
แม่ไปซื้อเองถึงที่สวนเลยนะ
สิ่งที่พวกเราทำได้
คือการทำให้เกิดคลื่นในใจของคนไข้เท่านั้นค่ะ
แล้ว
เช้าวันใหม่จะมาหาฉันด้วยไหมคะ
จะมาก็ต่อเมื่อ คุณโอรีนาพร้อมที่จะเผชิญกับเช้าวันใหม่ค่ะ
กินตอนที่มันยังสดๆ สิ
รีนา
หนูไม่กิน
ลูกชอบองุ่นนี่นา
เปล่า
เปล่าอะไร
ลูกชอบองุ่นจะตายไป
ไม่ใช่
รีนา
ไม่ใช่
หนูไม่ชอบ!
คุณโอรีนาคะ
หนูบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ชอบองุ่น
แม่เป็นอะไรของแม่
ทำไมถึงทำให้หนูอึดอัดเหมือนจะตาย
หนูสูญเสียความเป็นตัวเอง
ไม่สิ
หนูไม่เคยได้เป็นตัวเองเลยต่างหาก
หนูเป็นใครกันแน่
หนูทำทุกอย่างตามที่แม่บอกมาตลอดชีวิต
ทั้งใส่เสื้อผ้า ทั้งคบเพื่อนที่แม่เลือกให้
ทั้งแต่งงานกับคนที่แม่เลือกให้
หนูยอมอดทน เพราะรู้ว่าที่หนูมีชีวิตดีๆ ขนาดนี้ได้ก็เพราะแม่
ถ้าหนูทำตามที่แม่บอก
หนูจะมีชีวิตที่ใครๆ ก็ต้องอิจฉา หนูจะมีความสุข
แต่แม่…
ทำไมหนูถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้ล่ะ
ทำไมหนูถึงไม่มีความสุขเลย
แม่ทำไปทุกอย่างก็เพราะหวังดีกับลูกนะ
ลูกก็น่าจะรู้ว่าลูกสำคัญกับแม่แค่ไหน
หนูอายุสี่สิบสามแล้วนะ
แต่หนูยังสั่งกาแฟเองไม่เป็นด้วยซ้ำ
เพราะหนูก็ไม่รู้ว่าตัวเองอยากกินอะไร!
หนูกลายเป็นนังโง่
ที่แก่จนป่านนี้ยังทำอะไรง่ายๆ แค่นั้นก็ไม่เป็น!
แม่รู้ไหมว่าที่ตลกคืออะไร
หนูน่ะ
ตอนที่ได้แก้ผ้าแล้วเต้นไปเต้นมา
เป็นตอนที่หนูมีความสุขที่สุดตั้งแต่เกิดมาเลย
ในตอนที่
คนอื่นๆ พากันชี้นิ้วเรียกหนูว่าอีประสาท
ตอนนั้นหนูรู้สึก เหมือนได้หายใจเต็มปอดเป็นครั้งแรก
ตอนอยู่กับแม่หนูไม่มีความสุขเลย
คุณโอรีนาคะ กลับเข้าห้องพักดีไหมคะ
ลูกแม่
ขอแค่ลูกหายเจ็บปวดได้ แม่ก็พร้อมจะทำทุกอย่าง…
ถึงคนอื่นจะชมว่าสวยอย่างหงส์ไปก็เท่านั้นแหละ ถ้าเจ้าตัวไม่ได้อยากเป็นหงส์น่ะ
ความสุขมันไม่ได้ซับซ้อนเลย
การได้ทำในสิ่งที่ชอบตามใจคิด นั่นแหละคือความสุข
ฉันขอไม่เจอแม่นะคะ
จะไม่ให้คุณแม่เข้ามาเยี่ยมเหรอคะ
ฝากบอกแม่ด้วยนะคะ
เอ่อ ทำยังไงดีคะ
ทำไมลูกสาวฉันถึงไม่ยอมให้ฉันเยี่ยมคะ
นี่รักษากันยังไงคะ!
ไม่ได้การแล้วค่ะ
ฉันจะพาลูกฉันกลับบ้าน เรียกหมอเจ้าของไข้มาด้วยค่ะ
คือว่า คุณแม่คะ
เรื่องที่ฉันจะพูดต่อไปนี้
มันอาจจะล้ำเส้นไปหน่อยนะคะ
เรื่องอะไรคะ
คุณแม่เหมือนแม่ของฉันเลยค่ะ
แม่ของฉันก็เป็นแบบนี้ค่ะ จ้ำจี้จ้ำไชให้เอาเค้กข้าวมาแจกเพื่อนร่วมงาน
ถึงจะรู้ว่าสิ่งที่แม่บอกให้ทำก็เพื่อตัวฉันเองทั้งนั้น
แต่พูดตามตรงแล้วฉันก็ไม่ชอบใจนักหรอกค่ะ
เฮ้อ ให้มันได้อย่างนี้สิ
เห็นไหมคะ ลูกสาวเป็นแบบนี้กันหมดเลย
ไม่รู้เลยว่าที่คนเป็นแม่ทำไป ก็เพราะหวังดีกับลูกทั้งนั้น
พวกลูกสาวรู้หมดแหละค่ะ
ว่าแม่รักเรายิ่งกว่าใคร
รู้จริงๆ เหรอคะ
แน่นอนสิคะ
คุณโอรีนาก็คงรู้อยู่เหมือนกันค่ะ
ว่าที่คุณแม่ทำไปเพราะรักและเป็นห่วง
บางครั้งฉันก็รู้สึกสบายใจที่ได้ทำตามที่แม่บอกค่ะ
แต่ทราบไหมคะว่าฉันชอบแม่ในตอนไหนมากที่สุด
ตอนไหนคะ
ตอนที่แม่เชื่อมั่นในตัวฉัน และคอยสนับสนุนฉันในทุกสิ่งที่ฉันทำค่ะ
คุณแม่ก็ลองเชื่อมั่นในตัวคุณโอรีนาดูสักหน่อยนะคะ
คุณผู้หญิงมาแล้วเหรอคะ
เพิ่งมาถึงสดๆ ใหม่ๆ อย่างดีเลยค่ะ
ของโปรดของคุณลูกสาวใช่ไหมคะ
วันนี้ขอเป็นอย่างอื่นแทนนะคะ
ได้ค่ะๆ
คุณลูกสาวมาแล้วครับ
รีนา
ลองกินดูสิ
กินนะ
องุ่นน่ะแค่ใส่ไว้ให้มันมีสีสันเฉยๆ
ถ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกินทั้งหมดก็ได้นะ
กินเถอะ
คนเราต่างก็สร้างผลกระทบซึ่งกันและกัน
บางครั้งก็ในทางที่เศร้า
บางครั้งก็ในทางที่เจ็บปวด
บางครั้งก็ในทางที่เจ็บไข้ได้ป่วย
แต่ถึงอย่างนั้น
บางครั้งก้อนหินที่ขว้างไปเพื่อเปลี่ยนตัวเอง
กลับกลายเป็นคลื่นที่ไม่ได้พัดพาแค่ตัวเราเอง แต่ยังไปถึงใครสักคนที่อยู่อีกฝั่งด้วย
โอ๊ะ สวัสดีค่ะ
ทำไมร่าเริงขนาดนี้
หมอคะ ฉันลองไปคิดๆ ดูแล้ว
รู้สึกว่าคิดถูกที่ย้ายมาแผนกจิตเวชค่ะ
ทำไมจู่ๆ ถึงคิดอย่างนั้น
จากนี้ไปฉันตัดสินใจจะเป็นก้อนหินค่ะ
"ก้อนหิน" เหรอ
บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เลิกหักข้อนิ้ว
คนที่เพิ่งเดินผ่านไปนั่นใครเหรอ
พยาบาลในวอร์ดฉันเอง
คนที่จากนี้ไปจะเป็นก้อนหินน่ะ
ก้อนหินเหรอ เขาฝันอยากจะเป็นก้อนหินเหรอ
- อือ ประหลาดใช่ไหมล่ะ - เออ
ทำไมทานน้อยจังครับ
อย่าทานขนมเยอะสิครับ
อ้อใช่ ฉันถามคนรู้จักที่อยู่แผนกอายุรกรรมมาแล้ว
เขาบอกว่า พยาบาลดาอึนไม่มีปัญหาอะไรที่นั่นนะคะ
งั้นเหรอ
งั้นทำไมถึงย้ายมาที่นี่
โธ่เอ๊ย ก็คงอยากย้ายมา อยู่แผนกเราจริงๆ นั่นแหละ
คุณพยาบาลคะ คนไข้จีมินจองในวอร์ดปิดโช้กกิ้งค่ะ
(โช้กกิ้ง: ภาวะขาดอากาศหายใจจากการรัด)
คุณผู้ดูแล!
ไปก่อนนะครับ
พยาบาลดาอึน ฝากส่งตัวคุณคิมซอวานด้วยนะ
ศูนย์ทวารหนักใช่ไหม
เขาจะพูดเรื่องอะไรก็ไม่รู้ออกมา
- ไม่ต้องตอบเขาทุกเรื่องก็ได้นะ - โอเค
ผมว่าใบผลตรวจของคุณอีโฮซอนมันผิดอยู่นะ
เช็กกับแผนกพยาธิให้หน่อยนะครับ
ครับ ได้ครับ
- อ้าว ก้อนหิน - คะ
ส่งตัวมาจากแผนกจิตเวชใช่ไหมครับ รอสักครู่นะครับ
- ค่ะ - สวัสดีครับ
ครับ
เหมือนเคยเห็นที่ไหนเลยแฮะ
คือว่า
เห็นมังกรบนหลังคาไหมครับ
เขาจะพูดเรื่องอะไรก็ไม่รู้ออกมา
ไม่ต้องตอบเขาก็ได้นะ
ถ้าสมาชิกในตี้มากันก็ดีสิ
วันนี้ไม่เห็นสมาชิกในตี้เลยนะครับ
งั้นเหรอคะ
ได้ยินผมด้วยเหรอครับ
แน่นอนสิคะ
โอ้
ไม่มีใครตอบรับคำพูดของผมมานานมากแล้วครับ
ผมคุยถึงไหนแล้วนะครับ
เอ่อ คุณบอกว่าไม่เห็นสมาชิกในตี้เลย
ครับ ไม่เห็นสมาชิกในตี้เลย
ปกติต้องรอให้ฮีลเลอร์มาก่อน
- ผมใช้กระบี่เพลิงแต่ว่าพลังไม่พอครับ - อ้าว
แต่ทางนั้นทนไฟได้ ผมน่าจะใช้พลังเยือกแข็งแทน…
ดื่มนี่ครับ
ดื่มน้ำนะคะ
น้ำนี่ไม่สามารถชำระพิษได้ครับ
น้ำอมฤต…
น้ำอมฤตคืออะไรคะ
น้ำสีเขียวครับ
น้ำสีเขียวเหรอคะ
อ้อ น้ำสีเขียว
หายใจเข้าลึกๆ
- ทำเสียง "ฮู่" - คุณซอวานคะ นี่ค่ะ
(ศูนย์ลำไส้ใหญ่และทวารหนัก)
อุตส่าห์มอบน้ำอมฤตอันล้ำค่าให้กับผม
ขอบคุณนะครับ
ท่านผู้ไกล่เกลี่ยผู้ยิ่งใหญ่
ค่อยยังชั่วหน่อยค่ะ
- ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ - ครับ
ค่าเอชพีผมลดลงไปจนเกือบหมดเลยครับ
รู้สึกว่ามานากำลังเพิ่มขึ้นแล้วครับ
ไม่ไง เขาโดนอาจารย์หมอพัคด่า
แล้วก็เอามาลงกับพวกเราเฉยเลย
โธ่เอ๊ย
แล้วจะให้เราทำยังไงล่ะ วุ่นวายกันไปหมดทุกหย่อม
แต่ที่แผนกจิตเวชไม่ค่อยมีเรื่องแบบนี้ใช่ไหมล่ะคะ
แต่ญาติคนไข้ก็เรื่องเยอะมากอยู่ ถ้าให้พูดน่ะนะ
จองดาอึนเป็นไงบ้างคะ
ปรับตัวได้ดีไหมคะ
อือ จนถึงตอนนี้ก็ดีนะ
เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย
พูดตรงๆ นะคะ ฉันรู้สึกผิดกับพยาบาลซงอยู่หน่อยๆ น่ะค่ะ
รู้สึกเหมือนฉันผลักภาระไปให้พยาบาลซง
การเป็นพยาบาล มันไม่ใช่แค่ใจดีอย่างเดียวซะหน่อย
แต่ยัยเด็กนั่นใจดีมากเกิน
คนไข้น่าจะชอบออกนะ
แค่ใจดีกับคนไข้แล้วยังไง
ทั้งที่เอาแต่สร้างความเดือดร้อนให้พยาบาลคนอื่น
งานในแผนกก็เยอะจะตายอยู่แล้ว
มีเด็กนั่นคนเดียวที่ทำงานตามไม่ทันคนอื่น
พยาบาลคนอื่นๆ เลยต้องไปทำงานส่วนของเด็กนั่นด้วย
ยังไงก็เถอะ จองดาอึนน่ะ
เพียงคลื่นเล็กๆ ก็กระทบกระเทือนสร้างแผลในใจได้
คนเราอ่อนแอขนาดนั้นนั่นแหละ
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร และเหตุการณ์ในละครเรื่องนี้)
(ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความเป็นจริง)
คำบรรยายโดย อภิชญา บุญรินทร์