นี่
นี่ ยูชาน นายเป็นอะไร
นี่ ดื่มน้ำสิ
โอเคไหม
ครับ โอเคครับ
แต่นายดูไม่โอเคเลยนะ
คงเป็นเพราะท้องอืดน่ะครับ
"ท้องอืด" เหรอ
เอามือมา
ให้ตายสิ
เจ็บไหม
นี่จุดเหอกู่ กดตรงนี้นะ เข้าใจไหม
ส่วนนี่จุดเน่ยกวน
นี่จุดชวีฉือ
กดทั้งสามจุดเลยนะ
แต่ถ้ายังไม่หายท้องอืด
แป๊บนึงนะ
ดูนะ
ให้ตาย
ตรงนี้นะ ระหว่างหัวแม่เท้ากับนิ้วชี้ ตรงนี้เลย
นี่คือจุดไท่ชง กดตรงนี้แรงๆ เลย
เดี๋ยวนะ
- เป็นหมอแผนโบราณเหรอครับ - แผนปัจจุบันสิ
รู้เรื่องไร้ประโยชน์เยอะมากเลยนะครับ
ไม่มีอะไรไร้ประโยชน์สำหรับการช่วยคนไข้เว้ย
- ทำไมครับ - เดี๋ยวฉันกดจุดให้เอง
ไม่เอาๆ ผมไม่เอา
- ไม่เอา - อยู่นิ่งๆ
ผมไม่เป็นไร มันแปลกเกิน อย่าครับ!
โอ๊ย! ผมบอกว่าไม่เอาไง
อะไรวะ
- โอ้โฮ - อะไรเนี่ย
อะไรเนี่ย
นี่มันเค้กข้าวเหนียวยืดหรืออะไร
ดาอึน
เพื่อนของหมอยอฮวัน
ที่นายเคยพูดถึงคือหมอดงนี่เอง
ถึงว่าสิ ฉันถึงรู้สึกคุ้นเคยกับความพิลึกของเขา เพราะเคยได้ยินเรื่องเขาบ่อยๆ นี่เอง
เขาดูเป็นไง
ก็ดูเป็นคนดีนะ
เธอนี่ดูคนไม่ออกเลยจริงๆ สินะ
นี่ คนดื้อด้านแบบนั้นอยู่ด้วยแล้วเหนื่อยจะตาย
ไม่รู้สิ ฉันยังไม่เคยเจอความดื้อด้านของเขาไง
อะไร อยากลองเจอความดื้อด้านหน่อยไหมล่ะ
อ้าว จองดาหายไปไหน
เฮ้อ คนกำลังพูดอยู่แท้ๆ ดันหายไป…
อ้าว อยู่นี่นี่เอง
เป็นไงล่ะ มุกที่ฉันดื้อด้านเล่นมาตั้งแต่ประถม
เด็กชายซงยูชาน ไปอยู่อนุบาลหมีน้อยดีกว่ามั้ง
ไงล่ะ
ให้ตาย ฉันน่าจะทุบเธอตั้งแต่ตอนประถม
อย่ามา ตอนประถมฉันตัวใหญ่ แรงเยอะกว่านายอีกย่ะ!
แล้วไง
ตอนนี้เธอตัวจิ๋วเดียวเอง
อะไร ผลักหัวกันเหรอ
อ้าว ทำไมนายเดินแบบนั้นล่ะ
หือ
โธ่เว้ย ถุงเท้ายืดหมดเลย
แป๊บนึงนะ
นี่ แต่ยังไงฉันก็เคารพพี่เขาอยู่นะ
แค่นิดเดียวเท่าก้อนขี้มูกแหละ
โอเค ได้แล้ว
ไอ้พี่คนนั้นน่ะ
ถ้าปักใจกับอะไรแล้วจะไม่รู้จักคำว่ายอมแพ้
ทั้งเรื่องงานเรื่องเรียน
ถ้าฉันเป็นคนไข้ ฉันก็อยากรักษากับพี่เขานั่นแหละ
เพราะเขาคงไม่ยอมแพ้ ในการรักษาโรคของฉันแน่ๆ
(โรคตื่นตระหนก โรคกลัวที่ชุมชน โรคกลัวสังคม)
(รับแดดอุ่น กรุ่นไอรัก)
เฮ้อ
ดาอึน
ดาอึน!
ตื่นได้แล้ว!
รีบไปอาบน้ำไป ลุกเร็ว
ถ้ามีคนอาบน้ำแต่งตัวให้ตั้งแต่หัวจรดเท้า
แล้วหอบหนูไปส่งถึงที่โรงพยาบาลก็ดีสิ
เฮ้อ ลูกฉัน ลุกได้แล้ว
ไหนว่าวันนี้จะมีเด็กฝึกงานมาไง
ลุกขึ้นมาเร็ว
จริงด้วย ต้องเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับรุ่นน้องนี่นา
แบบอย่างอะไร สภาพเป็นผียัยเพิ้งอย่างนี้
เลิกโอ้เอ้ได้แล้ว ลุกขึ้นมาเร็วเข้า!
แม่ แม่แวะมาที่โรงพยาบาลหน่อยก็ดีนะ
ขี้โมโหขนาดนี้แปลว่ามีปัญหาสุขภาพจิตนะ
พล่ามอยู่ได้ ไปอาบน้ำ
อกฉันจะแตกตายกับยัยลูกคนนี้
ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนะคะ
รอนานไหมคะ
เราไม่มีทั้งเวลาทั้งกำลังคนมากพอ
ที่จะมาสอนเด็กฝึกงานแบบตัวต่อตัวค่ะ
ความจริงก็งี้แหละ
เพราะงั้นขอให้เรียนรู้จากการคอยดูรุ่นพี่ทำงาน หรือว่าคอยถามจากรุ่นพี่นะคะ
พวกรุ่นพี่ที่นี่จะคอยดูแลชี้แนะอย่างดีค่ะ
แล้วก็ทุกคนสามารถลองพูดคุยกับคนไข้ได้
แต่ขอแค่สั้นๆ และเลี่ยงเรื่องที่อาจกระตุ้นคนไข้
พยาบาลดาอึนกับพยาบาลดึลเร พาเดินดูรอบวอร์ดนะ
- ค่ะ - ค่ะ
วันนี้มีประชุมประจำเดือนใช่ไหม
- ไม่ใช่ประชุมเคสใช่ไหมคะ - ค่ะ
เรื่องอาการที่ใช้การกระตุ้นสมอง ด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ารักษา
ถ้าสะดวกก็ไปฟังนะคะ
- ค่ะ - แยกย้าย
- ค่ะ - ค่ะ
ก่อนหรือหลังคะ - ก่อน - โอเคค่ะ
ฉันจะเป็นคนพาเดินดูรอบวอร์ด
พยาบาลดึลเรจะเป็นคนสอนงานนะคะ
ตั้งใจเรียนรู้จากพยาบาลดึลเรเยอะๆ เลยนะคะ นั่นตัวท็อปเลย
ฝั่งนี้คือวอร์ดเปิด
ฝั่งนั้นคือวอร์ดปิดค่ะ
เมื่อก่อนเรียกว่าวอร์ดกักกัน
แต่เดี๋ยวนี้เรียกว่าวอร์ดคุ้มกันหรือวอร์ดปิดค่ะ
ตามมาเลยค่ะ
มาทางนี้ค่ะ
สวัสดีค่ะ
อ้าว คุณซอวานหายไปไหน
ขออวยพรยามรุ่งอรุณครับ ท่านผู้ไกล่เกลี่ย
วันนี้ทั้งวันค่าพลังของคุณจะไม่ตกครับ
จริงเหรอคะ
ครับ
เพื่อท่านผู้ไกล่เกลี่ยที่ทำงานหนักอยู่เสมอ
ผมไป…
เรียนรู้ทักษะนี้มาจากหอคอยแห่งความคับข้องครับ
อย่างนี้นี่เอง
- นี่ใครกันเหรอครับ - อ๋อ
นักศึกษาพยาบาลฝึกงานที่จะมาร่วมงานกับเรา
เป็นเวลาสองสัปดาห์ค่ะ
อืม อ๋อ
เด็กใหม่นี่เอง
ยังไม่ได้เลือกคลาสกันสินะ
ผมเป็นผู้บุกเบิกสวนแห่งความมืดมิดแห่งนี้
หากมีคำถามหรือต้องการความช่วยเหลือใดๆ
บอกผมได้เสมอเลยครับ
รู้จัก "ลอสต์ วัลฮัลลา" ไหมครับ
- ไม่ครับ - "อวยพรยามรุ่งอรุณ"
"หอคอยแห่งความคับข้อง" "สวนแห่งความมืดมิด" มาจากในเกมนั้นหมดเลย
ผมก็เล่นเกมนั้นเหมือนกันครับ
คุณซึงแจคะ
หนวกหู
ฉันดูเหมือนคนที่เล่นเกมไร้สาระอย่างนั้นเหรอ
เอ๊ะ
คุณซอวานคะ!
คุณซอวาน!
คุณซอวานคะ! คุณซอวาน!
คุณคิมซอวาน! คุณซอวาน!
คุณคิมซอวาน! คุณซอวาน
ตั้งสติก่อนนะคะ คุณซอวาน!
คุณซอวาน
ไม่เป็นไรนะคะ
ใจเย็นๆ นะคะ
- ขอโทษครับ - ใจเย็นๆ นะคะ
ผมทำอย่างนั้นไปเพราะผมสลดใจ
ที่คุณไม่สามารถแยกเกมกับโลกความจริงได้ครับ
ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ
ครับ
ไม่เป็นไรนะคะ
ขอโทษครับ
ผมจะลบความทรงจำ ด้วยสายน้ำแห่งการลืมเลือนครับ
ฉันช่วยนะคะ
เคยฝึกบำบัดที่มหาลัยแล้วใช่ไหมคะ
นี่คือห้องบำบัดค่ะ
เราต้องไม่ส่งเสริม หรือโต้แย้งกับอาการหลงผิดของคนไข้ค่ะ
ยากใช่ไหมล่ะคะ ตอนแรกฉันเองก็เหมือนกันค่ะ
แต่พอต้องเจอบ่อยๆ ก็พอจะจับทางได้บ้างแล้วค่ะ
ทุกคนก็จะทำได้เหมือนกันค่ะ
ขอพักแป๊บนึงก่อนนะครับ
อะไรนะคะ
อ้อ
เอางั้นก็ได้ค่ะ
พักสักแป๊บนึงแล้วกลับไปที่เคาน์เตอร์นะคะ
พวกเด็กฝึกงานล่ะคะ
ขอไปพักแป๊บนึงก็เลยอนุญาตให้ไปน่ะ
ออกปากขอไปพักเองเลยเหรอคะ
ใช่
กล้ามากเลยนะคะ
อยู่ไหนกันคะ
หายไปไหนคนนึงคะ
เห็นไปทางเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ค่ะ
โน่นค่ะ
ตามมาค่ะ
หายไปไหนมา
ทานไปเยอะแค่ไหนคะ
ครึ่งนึงค่ะ
ควรตรวจสอบคนไข้หลังทานอาหารด้วยค่ะ
เราเช็กคนไข้จากปริมาณอาหารที่กินได้ค่ะ
เวลาเศร้าๆ เราก็กินไม่ค่อยลงนี่คะ
ต้องตรวจสอบชื่ออีกครั้งก่อนแจกยานะคะ
ชื่ออะไรคะ
พัคซูฮยอน
คนไข้ที่เก็บยาไว้แล้วมากินทีเดียวหมดก็มีค่ะ
คุณซูฮยอน อ้าปากนะคะ
ทานยาใหม่อีกครั้งนะคะ
อ้าปากได้ไหมคะ
ดีมากค่ะ
หนึ่งสัปดาห์หลังออกจากรพ
ให้มาตรวจอีกครั้งวันที่ 22 พ.ค ตอน 11 โมงนะคะ
ส่วนยาหลังออกจากรพ
ฉันจะอธิบายอีกครั้งหลังจากได้ยามาแล้วนะคะ
คุณคยูโฮ
หยิบไปสองชุดไม่ได้นะคะ
คุณผู้ดูแลคังคะ
ช่วยไปดูคุณคยูโฮหน่อยค่ะ
ค่ะ ได้ค่ะ
หยิบไปสองชุดแบบนี้ เสี่ยงจะทำร้ายตัวเองได้ค่ะ
ค่ะ ฉันจะไปเช็กดูค่ะ
ที่แผนกจิตเวชของเรา
สิ่งสำคัญที่สุดคือการรักษา การใช้ชีวิตประจำวันพื้นฐานเอาไว้ค่ะ
หลังออกจากโรงพยาบาล…
พยาบาลดึลเรนี่สุดปังจริงๆ
มาเหนือแบบคนละเลเวลกับเราเลย
ใครๆ ก็พูดกันว่าเป็นหัวหน้าพยาบาลคนต่อไปแน่ๆ
คุณซึงแจ มองอะไรอยู่เหรอคะ
ฟังที่ฉันพูดอยู่ไหมคะ
ขอไปห้องน้ำได้ไหมครับ
ถ้าไม่ด่วนค่อยไปทีหลังค่ะ
ครับ
รับอันนี้ไปนะคะ ถ้าไม่เข้าใจตรงไหน
ก็โทรมาได้นะคะ
(โรงพยาบาลม.มยองชิน)
ผมน่ะ
ตั้งแต่วันนั้น
ผมก็เก็บไปคิดเยอะมากเลยครับ
ว่างนักเหรอคะ
ไม่ว่างครับ งานรัดตัวสุดๆ ครับ
แต่ผมปล่อยคนไข้ไปเฉยๆ ไม่ได้ครับ
คนรู้จักของผมคนนึง
เป็นคนไข้ที่มีความภูมิใจในตนเองต่ำน่ะครับ
เขาเป็นพยาบาลในรพ.มหาลัย
ทำงานเก่ง เป็นที่ยอมรับของทุกคน
แถมหน้าตาก็…
สวยครับ
แต่เขาบอกว่าตัวเองเป็นขี้ครับ
ทำไมถึงไม่ชอบผมเหรอครับ
ตอนนี้ฉันชักจะรำคาญคุณหมอขึ้นมาแล้วนะคะ
ผมจะไม่กวนใจคุณอีก
ถ้าคุณบอกเหตุผลให้ผมเข้าใจสักหน่อยนะครับ
(บันทึกการให้คำปรึกษา)
ทำไมคุณถึงไม่ชอบผมเหรอครับ
(ตั้งแต่หลังกินมื้อเที่ยง ฉันเห็นวิญญาณของเด็กผู้ชายอยู่ที่นั่น)
ฉันมองเห็นผีค่ะ
อะไรนะ
ว่าไงนะครับ
- ขอบคุณนะคะ - ขอบคุณครับ
- ไม่ได้กินข้าวเหรอ - โอ๊ย วันนี้คนไข้นอกเยอะสุดๆ
เพิ่งได้กินนี่แหละครับ เอาหน่อยไหมครับ
ไม่ล่ะ ยังไงก็กินไม่ลงอยู่แล้ว
ทำไมคะ มีเรื่องอะไรเหรอคะ
นี่
พวกเธอน่ะ
คิดยังไงกับคนที่มองเห็นผีได้
เป็นโรคจิตเภทแหง
คนไข้จิตเภทที่เจอมา บอกว่าเคยเห็นผีกันทั้งนั้นนี่คะ
ผมอยากลองรักษาคนไข้แบบนั้นดูบ้างจัง
บอกให้มาหาผมเลยครับ
ผมจะรักษาให้หายเลยครับ!
รักษาตัวเองก่อนเถอะ
ว่าแต่จู่ๆ ทำไมถึงพูดเรื่องผีคะ
ฉันอยากเข้าใจความรู้สึก
ของคนที่
บอกคนที่มาชอบตัวเองว่ามองเห็นผีได้น่ะ
เกลียดแหง
เกลียดแบบตะโกน
ชอบใครอยู่เหรอครับ
เออ ฉันโดนไข้ใจเล่นงานอยู่
ไข้ใจนี่วินิจฉัยเป็นโรคไหนได้เหรอครับ
น่าจะโรคซึมเศร้ามั้ง
นั่นสินะ
ไอ้พวกยอดนักคิดนักวิเคราะห์
เวลาแบบนี้น่ะ
มันควรถามแค่ว่าอีกฝ่ายเป็นใครไม่ใช่เหรอ
งั้นใครล่ะครับ
ไม่มีใครครับ
อย่างนั้นเป็นโรคอะไรครับ
โรคงี่เง่า
- โรคงี่เง่า - ใช่
โรคงี่เง่า
ต้องจดบันทึกอาการของคนไข้เสมอ
อย่างกรณีของคุณพัคคีซอน
เพิ่งเปลี่ยนชนิดของยานอนหลับตั้งแต่เมื่อวาน
เพราะงั้นต้องคอยเช็กว่าคนไข้นอนหลับสนิทไหม
- หัวหน้าเวร - อือ
ขอไปกินข้าวแล้วกลับมารับไม้ต่อนะคะ
พาเด็กฝึกงานไปกินข้าวด้วยเลย
- ค่ะ ตามมาเลย - ค่ะ
เอ๊ะ คุณซึงแจล่ะคะ
นั่นสิ ไม่เห็นมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ
งั้นมาก่อนเลยค่ะ
รู้ไหมวันนี้มีเมนูอะไร
หมูผัดซอส ซุปใบหัวไชเท้า แล้วก็…
อ้าว อยู่นี่นี่เอง ไปกินข้าวกันค่ะ
ทำไมคะ ไม่หิวเหรอคะ
เปล่าครับ ไปครับ
หมอนั่นผอมกะหร่องเลย
จำตอนเราฝึกงานได้ไหม
ตอนนั้นเราเอ่ยปากขอไปเข้าห้องน้ำกันแทบไม่ได้
จนทุกคนพูดว่าใส่ผ้าอ้อมกันเถอะ
ตอนนั้นพยาบาลซูยอนน่ากลัวมากจริงๆ
ไม่ใช่ว่าหมอนั่นจะมาอยู่แผนกเราใช่ไหม
เขาแค่ยังไม่ค่อยรู้เรื่องเฉยๆ น่า
คนไม่รู้เรื่องก็จะไม่รู้เรื่องอยู่นั่นแหละ
เราก็คงดูเป็นแบบนั้นในสายตาของรุ่นพี่ด้วยมั้ง คอยจับตาดูอีกสักหน่อยละกันนะ
ยิ่งจับตาดูก็จะยิ่งเจอแต่ข้อเสีย
จิตใจคนเราก็แบบนี้แหละ
ขออเมริกาโน่เย็นค่ะ
ฉันด้วยค่ะ
ขออเมริกาโน่เย็นด้วยค่ะ
เหมือนกันอีกหนึ่งค่ะ
ชาคาโมมายล์ร้อนครับ
ชาสมุนไพรค่อนข้างใช้เวลานาน
รอได้ไหมคะ
ครับ ได้ครับ
อเมริกาโน่เย็นที่สั่งได้แล้วค่ะ
รอนานมากเว่อร์
ต่อไปนี้ไม่ควรสั่งชาคาโมมายล์เนอะ
ถ้างานยุ่งก็ขึ้นไปก่อนเลยครับ
แผนกผู้ป่วยนอก
โค้ดบลู
แผนกผู้ป่วยนอก
โค้ดบลู
ส่งข้อความไปยังคะ
ค่ะ
ติดต่อไม่ได้เลยค่ะ
เราจะไปตามหาเองค่ะ
ช่างเขาเถอะค่ะ
ไปที่ห้องประชุมชั้นสามเลยค่ะ
- ค่ะ - ค่ะ
- ไปก่อนเลยค่ะ ชั้นสามนะ - ค่ะ
เสียสติไปแล้วเหรอ
ก็แปลกๆ อยู่จริงๆ แหละ
แค่ "แปลกๆ" เองเหรอ
ถ้าไม่ทำคนอื่นเดือดร้อนด้วยก็ไม่อะไรหรอก
แต่นี่งานก็เยอะแล้วยังต้องมาปวดหัวแบบนี้อีก
คงเพราะเธอเครียดไปนิด…
เห็นอยู่ตำตาจะไม่เครียดได้ไง
เดี๋ยวด่าไฟแลบให้เป็นขี้เถ้ายันวิญญาณเลย
โธ่ ตัวเองทำไม่ได้อย่างที่พูดแท้ๆ
ทำไมจะทำไม่ได้ ฉันเป็นคนน่ากลัวนะ
จะเชื่อก็ได้ค่ะ
ชีวิตคนเราก็แบบนี้
ทุกคนเกิดมามือเปล่า
ใช้ชีวิตขีดเขียนเรื่องราว
ดุจดั่งนิยายบนโลกใบนี้
อย่าได้ผิดหวังในตัวเอง
คนเราจะเก่งทุกอย่างได้ยังไง
ขอแค่ทำพรุ่งนี้ให้ดีกว่าเก่า
ชีวิตคนเราคือวินาทีตรงหน้า
อะมอร์ฟาติ
- อะมอร์ - ฟาร์ติ!
คอยดูนะ
จะให้ดูเป็นขวัญตาเลยว่าฉันจะซ่อมเขายังไง
ลองดูต่ออีกหน่อยแล้วกัน
ยังต้องดูอะไรอีก
ไหนว่าจะซ่อมเขาไง
งั้นก็ต้องรู้ก่อนสิว่าเขาพังตรงไหน
ทุกคนคะ กำลังจะเริ่มประชุมแล้วค่ะ
- อือ - โอเค
(วิธีรักษาโรคตื่นตระหนกด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า)
อาจารย์คะ ประชุมประจำเดือนหน้าของเรา…
- อ้าว คุณหมอ สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
ทำไมถึงมาเข้าประชุมแผนกเรา…
ผมสนใจเรื่องนี้พอดีเลยขอยอฮวันมาฟังด้วยครับ
อ๋อ
อ้าว ไม่มีคนไข้เหรอคะ
ผมว่างแป๊บนึงน่ะครับ
อ๋อค่ะ
จะเริ่มการประชุมแล้วนะครับ
เริ่มแล้วๆ
ใช้เถอะค่ะ
อาการป่วยทางจิตใจที่พบบ่อยที่สุดในยุคนี้
ได้แก่ โรคตื่นตระหนก โรควิตกกังวล
ภาวะระเบิดอารมณ์ชั่วคราว โรคซึมเศร้า
โรคนอนไม่หลับ โรคจิตเภท เป็นต้น
สาเหตุของโรคเหล่านี้แตกต่างกันออกไป
แต่โรคเหล่านี้มีจุดร่วมคืออะไรครับ
การวินิจฉัยและรักษาตั้งแต่เนิ่นๆ เป็นสิ่งสำคัญมากค่ะ
ครับ ถูกต้องครับ
แล้วช่วงนี้ที่แผนกจิตเวช
เจอผู้ป่วยนอกป่วยด้วยโรคอะไรมากที่สุดครับ
(โรคทางจิตใจ)
(โรคตื่นตระหนก)
ช่วงนี้ทุกคนน่าจะเคยเห็นในทีวี พูดถึงเรื่องคนในวงการบันเทิงหลายคน
ที่เป็นโรคตื่นตระหนกนะครับ
เพราะอย่างนี้หลายคนเลยคิดว่า
โรคตื่นตระหนกเป็นโรคที่ดาราเป็นกัน
ผู้ป่วยโรคตื่นตระหนกเพิ่มขึ้น 70% ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา
อยู่ที่ราวๆ 160,000 คน
แต่ถ้าคิดเผื่อว่า
มีผู้ป่วยที่ยังไม่ได้รับการวินิจฉัย ก็น่าจะมีจำนวนมากกว่านี้ครับ
โรคตื่นตระหนก
อารมณ์หลักของโรค คือความกลัวว่าจะตายในอีกไม่ช้าครับ
ผู้วาดภาพ "เสียงกรีดร้อง" อย่างมุงก์ ก็เป็นโรคตื่นตระหนกเช่นกันครับ
ภาพ "เสียงกรีดร้อง"
แสดงให้เห็นถึงความกลัวที่จิตรกรรู้สึก ตอนมีอาการตื่นตระหนกครับ
แต่ปัญหาคือคนส่วนใหญ่
ยังไม่ค่อยรู้จักโรคตื่นตระหนกดีเท่าไหร่ครับ
อาการใจสั่น ปวดหัว วิงเวียน หายใจถี่
"ท้องอืดไหมนะ" "เพราะเครียดไหมนะ" "เพราะนอนไม่หลับหรือเปล่า"
เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคตื่นตระหนก
เอาละ ถ้าอย่างนั้น
ผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคตื่นตระหนก
รู้สึกกลัวอะไร
มากที่สุดครับ
กลัวตอนที่รู้สึกเหมือนอาการจะกำเริบ
มากกว่าตอนที่อาการกำเริบจริงๆ ค่ะ
ก็คือกลัวว่าจะเกิดอาการตื่นตระหนกนั่นแหละค่ะ
ค่ะ นั่นก็ใช่ค่ะ
แล้วก็ความกลัวเมื่ออยู่ในสถานการณ์
ที่ไม่มีใครให้ความช่วยเหลือได้มั้งคะ
อย่างในโรงหนังมืดๆ หรือบนเครื่องบิน
ก็ทำให้อาการกำเริบมากกว่าปกติค่ะ
แล้วก็กลัวที่จะนอนคนเดียวด้วยค่ะ
คนที่ฉันรู้จักคู่นึงแยกห้องนอนกันมาตลอด
แต่เพราะโรคตื่นตระหนก เลยกลับมานอนห้องเดียวกันในรอบสิบปีค่ะ
ก็มีข้อดีอยู่นะครับ
น่าเศร้ามากเลยใช่ไหมครับ
โรคตื่นตระหนก ทำให้เกิดความกลัวขนาดนี้เลยครับ
ผู้ป่วยรู้สึกเหมือนใกล้จะตาย
แต่ไม่รู้ว่าควรโทรเรียกรถพยาบาลไหม
ลังเลอย่างนั้นอยู่นานเลยครับ
ถึงจะรู้ตัวว่าเป็นอาการของโรคตื่นตระหนก ไม่ได้กำลังจะตายจริงๆ
แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะความกลัวนั้นได้ครับ
ทำให้ผู้ป่วยเป็นกังวลตลอดทั้งวัน เพราะกลัวว่าอาการจะกำเริบอีกครับ
โรคนี้ทำให้เกิดช่องว่าง ระหว่างผู้ป่วยกับคนทั่วไปครับ
เพราะคนที่ไม่ได้ป่วย ไม่สามารถเข้าใจความกลัวตอนใกล้ตายได้
ไม่ว่าจะอธิบายอย่างไรก็ตามครับ
จากนี้ไปเราจะมาทดลอง
รับรู้ความกลัวที่คล้ายกับความรู้สึกนั้นครับ
จับคู่ได้เลยครับ
คู่กันไหมคะ
เราจะจับคู่ยังไงดีคะ
- จองรันคู่กับซูยอน - เอ่อ ค่ะ
คู่กับเขาเลย ฉันจะคู่กับหัวหน้าเวร
ค่ะ
- เอ่อ ผม - ค่ะ
ครับ ขอบคุณครับ
คุณซึงแจคู่กับฉันแล้วกันเนอะ
มานั่งเร็วค่ะ
เอาละ ใช้มือทั้งสองข้าง
ปิดรูจมูกให้แน่นๆ เลยนะครับ
ปิดหูทั้งสองข้างให้คู่ของตัวเองด้วยครับ
ทีนี้ก็ลองหายใจผ่านหลอดนี้นะครับ
หายใจเข้าลึกๆ แล้วหายใจออก
ทำอย่างนี้ซ้ำๆ เป็นเวลา 60 วินาทีครับ
หนึ่ง
สอง
สาม
สี่
ห้า
หก
เจ็ด
เจ…
สิบสาม
สิบสอง สิบสาม
สิบสี่
ใช่ นั่นคืออาการตื่นตระหนกครับ
ผู้ป่วยบอกว่าตอนอาการกำเริบ พวกเขารู้สึกหายใจไม่ออกแบบนี้ครับ
คราวนี้สลับกันลองทำดูบ้างนะครับ
หนึ่ง
สอง
สาม
สี่
ห้า
คุณซึงแจ
คุณซึงแจ!
ไม่เป็นไรครับ
สี่สิบเก้า ห้าสิบ ห้าสิบเอ็ด ห้าสิบสอง ห้าสิบสาม ห้าสิบสี่ ห้าสิบห้า
ผมขอไปเข้าห้องน้ำหน่อยครับ
ไม่รู้ว่าควรโทรเรียกรถพยาบาลไหม
ลังเลอย่างนั้นอยู่นานเลยครับ
ถึงจะรู้ตัวว่าเป็นอาการของโรคตื่นตระหนก ไม่ได้กำลังจะตายจริงๆ
แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะความกลัวนั้นได้ครับ
ทำให้ผู้ป่วยเป็นกังวลตลอดทั้งวัน เพราะกลัวว่าอาการจะกำเริบอีกครับ
- ขอโทษครับ - ไม่สิ
- ขอโทษครับ - ไม่ใช่อะไร
เขาหายใจไม่ออก จนเหมือนจะหยุดหายใจไปเลยครับ
- ก็บอกแล้วว่าไม่เป็นไรไง - นี่
ไม่เป็นไรแน่นะครับ
ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ
ถ้ารู้สึกไม่สบายอีกโทรมาเลยนะครับ
ได้เลยครับ เดินทางดีๆ ครับ
กลับดีๆ นะคะ
นี่ แกไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม
ก็ใช่ไง
โอ๊ย อกสั่นขวัญกระเจิง
พ่อก็รีบเข้าไปเถอะครับ
เฮ้อ เข้าร้านไปเถอะครับ
ผมแค่ท้องอืดแต่พ่อแม่ดันเข้าใจผิดน่ะครับ
นี่ ยูชาน
การที่นายเรียนจบมหาลัยระดับท็อป
แล้วได้ทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ใครๆ ก็อิจฉา
แต่จู่ๆ ก็ลาออกมาส่งไก่ทอดน่ะ
รู้ไหมว่าทำไมไม่มีใครถามเรื่องนี้กับนาย
ทำไมอยู่ๆ ถึงได้จริงจังแบบนี้ครับ
คนเขารอให้นายพร้อมเล่าเองต่างหากล่ะ
เรียกว่าเป็น
ความใส่ใจอย่างหนึ่งน่ะ
เพราะการที่นายไม่เล่า
แปลว่าคงมีเหตุผลที่ไม่อยากเล่านั่นแหละ
ไปนะ
เอ้า ยังไงไหนเล่าซิ ทำไมถึงลาออกล่ะ
มันก็อย่างนั้นแหละ
นั่นลมปากหรือลมตด
ลาออกจากบริษัทยักษ์ใหญ่
ด้วยเหตุผลว่า "มันก็อย่างนั้นแหละ" นี่มันใช่เรื่องเหรอ
งั้นอะไรที่ใช่เรื่องล่ะ
ถ้านายไม่เล่า ฉันจะคิดเองเออเองแล้วนะ
คิดเองเออเองอะไร
ก็แบบว่า
นายเมาเหมือนหมาในงานเลี้ยงบริษัท
จนทำกางเกงเปียก อะไรงี้
อยากตายเหรอ
ถึงได้บอกว่าให้เล่ามาไงล่ะ
ทำไมถึงลาออกเหรอ
บอกแล้วไงว่ามันก็อย่างนั้นแหละ
ก็ดี
งั้นถ้านายถามอะไร
ฉันจะไม่ตอบเลยคอยดู
- จะไม่ตอบจริงๆ เหรอ - อือ
อ้าว เธอตอบฉันอยู่นี่ไง
เฮ้อ ให้มันได้อย่างนี้สิ
เสิร์ฟมาเลย จัดมาเลย
รับไปซะ ลูกเสิร์ฟเพลิงพิฆาต!
เกลียดกันถึงขนาดต้องพูดว่าเห็นผีเลยเหรอ
ทำไมนั่งกินข้าวคนเดียวครับ
ไม่ได้นั่งคนเดียวค่ะ
จะบอกว่านั่งอยู่กับผีงั้นเหรอครับ
ค่ะ
หยุดล้อเล่นเถอะครับ
หมอคิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่นสินะคะ
ฉันพูดเรื่องจริงแท้ๆ
ก็ได้ ถ้างั้น
ผีมีจริงที่ไหนกันครับ
ที่หมอฮวังนั่งทับอยู่นั่นแหละค่ะ
อย่าทำแบบนี้สิ มาคุยกันให้รู้…
ฉันกินเสร็จแล้วค่ะ ทานข้าวให้อร่อยนะคะ
เป็นจิตแพทย์แท้ๆ
แต่กลับมาขนหัวลุกเนี่ยนะ น่าสมเพชชะมัด
พยาบาลดึลเร ตาเป็นอะไรครับ
สงสัยคอนแทคเลนส์เลื่อนน่ะค่ะ
อ้อ
น่าสมเพชเวทนาสุดๆ
ผีไม่มีอยู่จริงซะหน่อย
ใครก็ได้ช่วยมาฟาดฉันสักป้าบให้ได้สติทีเถอะ
ไหนว่าอยากโดนฟาดไง
ฉันบ่นคนเดียวโว้ย ไอ้เวรนี่
งั้นก็โทษที
ทำไมแกมาแผนกฉันบ่อยจังวะ
รักษาคนไข้ร่วมไง มีอะไรไหม
เสร็จแล้วก็ไปสิวะ ไอ้เวร
ไปแน่ เดี๋ยวไป
แต่ก่อนไปขอถามอะไรอย่างนึงได้ไหม
อะไร
อธิบายทุกอย่างที่แกรู้เกี่ยวกับโรคตื่นตระหนก
ให้ฉันฟังหน่อยสิ
แกเป็นโรคนี้เหรอ
การบันทึกชาร์ตคืองานสำคัญของแผนกจิตเวช
พอชินแล้วก็สบายค่ะ
แผนกจิตเวชต้องบันทึกชาร์ตเยอะเลยเหรอคะ
ก็มากกว่าแผนกอื่นๆ แหละ
เพราะแผนกเราต้องเช็กคนไข้ทุกชั่วโมง
แต่มันไม่ได้ยุ่งยากอะไรเลยนะ
ทำๆ ไปก็เดี๋ยวก็ชิลๆ
จริงๆ มันก็เหนื่อยอยู่นะ
อย่าขู่สิคะ เดี๋ยวน้องไม่มาอยู่แผนกเราค่ะ
ค่ะ
ขอไปห้องน้ำ…
แป๊บนึงนะครับ
ไม่ได้เพิ่งไปห้องน้ำมาหรอกเหรอ
ถ้าคิดจะเป็นพยาบาลต่อไปก็ต้องเรียนรู้ที่จะอดทน
แต่ถ้าเป็นเพราะไปสูบบุหรี่ก็เลิกซะนะคะ
เพราะตอนทำงานไม่มีเวลาออกไปสูบบุหรี่หรอก
ฉันก็เลิกบุหรี่ไปแล้วค่ะ
พยาบาลพัคคะ เดี๋ยวฉันจะไปนับของที่ห้องอบรม
- ฉันพาเด็กฝึกงานไปด้วยได้ไหมคะ - ได้สิ
ตามมาเลยค่ะ
อันนี้ไม่ถูกนี่นา
- พยาบาลจองรัน - อะไรคะ
มานี่หน่อย อันนี้น่ะ
คนที่จะไปเข้าห้องน้ำเชิญตามสบายนะคะ
โรคตื่นตระหนกเป็นโรคที่โดดเดี่ยว
คนรอบข้างไม่ค่อยรับรู้หรอก
มีแต่ตัวเองที่รู้สึก
เพราะงั้นคนไข้ส่วนใหญ่เลยอดทนอดกลั้น
พยายามจะผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นโดยลำพัง
ในกรณีที่มีอาการแบบเฉียบพลัน
ก็จะให้กินยาอัลปราโซแลมหรืออินดีนอล
แต่เพื่อวินิจฉัยที่แม่นยำ ก็ต้องพามาโรงพยาบาลนั่นแหละ
พยาบาลจองมีอะไรเหรอครับ
เอ่อ ฉันมีเรื่องอยากถามคุณหมอนิดหน่อยค่ะ
ให้ผมหลบไปก่อนไหมครับ
ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องค่ะ
ฉันมีเรื่องอยากรู้เพิ่มเติม เกี่ยวกับโรคตื่นตระหนกน่ะค่ะ
หือ
วันนี้มันวันคำถามเรื่องโรคตื่นตระหนกโลกเหรอ
พยาบาลจองถามทำไมครับ
เพราะโรคตื่นตระหนกของยูชานเหรอ
อะไรนะคะ
ยูชานเป็นโรคตื่นตระหนกเหรอคะ
เท่าที่ดูผมว่าน่าจะใช่นะครับ
ฉันไม่รู้เลยค่ะ เขาไม่มีท่าทีอะไรให้เห็นเลย
กับผมก็เหมือนกันครับ แกล้งทำเป็นสบายดีตลอดเลย
งั้นเขาคงไม่ยอมไปโรงพยาบาลแน่เลยค่ะ
ไม่ยอมรับว่าตัวเองป่วยด้วยซ้ำ คงไม่ยอมไปหรอกครับ
เฮ้อ งานยากเลย
นั่นน่ะสิครับ
ผมก็คิดอยู่ว่าจะบอกพยาบาลดาอึน ให้ลองไปคุยกับเขาดูหน่อยน่ะครับ
ยูชานน่ะ ปกติเขาเล่าให้ฉันฟัง ตั้งแต่ไม้จิ้มฟันยันเรือรบเลยค่ะ
อ้อ
ตั้งแต่เรื่องที่ทะเลาะกับพ่อแม่
เรื่องโดนผู้หญิงทิ้ง จนถึงเรื่องครอบครัวของหัวหน้าทีมที่บริษัท
ถ้ายูชานที่ปกติเป็นแบบนั้นยังไม่ยอมเล่าให้ฉันฟัง
เขาคงไม่คิดจะเล่าจริงๆ แหละค่ะ
งั้นเหรอ ทำไงดีนะ
เขาจะฟังคำพูดคุณหมอค่ะ
- อะไรนะครับ - ยูชานเคยพูดว่าอย่างนี้ค่ะ
ว่าถ้าตัวเองเป็นคนไข้
ก็อยากรักษากับคุณหมอ
เพราะคุณหมอคงไม่ยอมแพ้กับโรคของเขาน่ะค่ะ
ยูชาน ไอ้เด็กคนนี้นี่
เขาว่างั้นเหรอครับ
ค่ะ
ไม่ต้องห่วงนะครับ
ผมจะพาเจ้ายูชานนั่น ไปโรงพยาบาลให้ได้เลยครับ
ฝากดูแลยูชานด้วยนะคะ
อะไรเนี่ย ทำไมถึงมาด้วยกันได้ล่ะ
- เจอกันข้างหน้านี้น่ะ - เหรอครับ
- จองดา ถ้าจะกินไก่ก็เข้าไปในร้าน… - ให้ตายสิ ไอ้บื้อนี่
อะไรของยัยนั่น
พรุ่งนี้ว่างไหม
- ทำไมครับ - ถามว่าว่างหรือเปล่า
ว่างตอนกลางวันครับ
อะไรอีกล่ะเนี่ย
ใจลอยออกทะเลไปถึงไหนๆ
อ่านอะไรก็ไม่เข้าหัวเลย
ดูหนังดีกว่า
(พยาบาลผีสิง)
ฉันมองเห็นผีค่ะ
ผีมีจริงที่ไหนกันครับ
ที่หมอฮวังนั่งทับอยู่นั่นแหละค่ะ
(พยาบาลผีสิง)
เสียสติไปแล้วเรา
ไม่สนุก ไม่น่ากลัว ไม่มีทางเป็นไปได้
หงุดหงิดจริงโว้ย! ให้ตายสิ
เห็นผีแล้วไง
จะเลิกชอบคุณดึลเรเพราะเขาเห็นผีเหรอ
แกมั่นใจว่าจะทำได้จริงเหรอ
แกน่ะต่อให้คุณดึลเรเป็นผีก็ยังชอบอยู่นั่นแหละ!
เฮ้ย ดงโกยุน มานอนบ้านฉันไหม
พยาบาลดึลเรครับ
ถ้าผม
บอกว่าผมไม่สนเรื่องที่คุณเห็นผี จะคบกับผมไหมครับ
ฉันเมาแล้วเรื้อนค่ะ
ผมไม่สนครับ
ผมจะคอยดูแลคุณตอนเมาเองครับ
ฉันเป็นโรคน้ำกัดเท้าค่ะ
ต่อให้เป็นน้ำกัดเท้า
จะส้นเท้าแตกหรือข้อศอกดำ
ต่อให้เคยแต่งงานแล้วผมก็ไม่สน
ต่อให้คุณมีลูกสิบคนผมก็ไม่สน
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้คุณเป็นผู้ชาย ผมก็ไม่สนครับ
เพราะงั้น
คุณจะคบกับผมไหมครับ
คุณหมอคะ
เคยอาศัยอยู่ในบ้านที่ไม่มีน้ำอุ่นไหมคะ
สมัยนี้ยังมีบ้านแบบนั้นอยู่ที่ไหนกันครับ
นั่นแหละค่ะ เหตุผลที่ฉันคบกับคุณหมอไม่ได้
- พี่ - โอเค ไปกันเถอะ
เดี๋ยว
จะไปไหนครับ
ตามมาเดี๋ยวก็รู้ ขึ้นรถ
ผมถามว่าจะไปไหนไงครับ
รัดเข็มขัดด้วยครับ
ให้มันได้อย่างนี้สิ คนยิ่งยุ่งๆ อยู่
ล้อหมุนละ
เฮ้อ ดีจัง
โธ่เว้ย
ไม่เอาน่า
นี่พี่
ผู้ชายสองคนมาทำอะไรแบบนี้มันใช่เหรอครับ
ฉันอยากลองปั่นดูสักครั้งไง
แล้วทำไมต้องมากับผมด้วยครับ
ไม่มีคนรบกวน เหมาะกับการคุยกันไง
อึ้งเลย
เรื่องใหญ่ขนาดไหนถึงลงทุนเบอร์นี้
ปั่นหน่อย ปั่นไปคุยไป
ให้ตาย
โอ้โฮ
โอ้โฮ ฉิวเลย
ไม่มีใครเข้ามาหรอกค่ะ ไม่ต้องกังวลนะคะ
ฉันบอกคนอื่นๆ แล้วว่าจะมาคุยกับคุณ
คนอื่นๆ รู้เรื่องด้วยไหมครับ
ไม่ค่ะ ไม่รู้ขนาดนั้นค่ะ
คิดจะปิดกันอีกนานแค่ไหน เรื่องที่นายเป็นโรคตื่นตระหนกน่ะ
ไม่ได้เป็นครับ
ใช่ไหมคะ
รู้ได้ยังไงครับ
คุณหายไปบ่อยๆ
ดูเหมือนจะหายไปสูดอากาศ
แล้วคุณก็ไม่ดื่มกาแฟด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น
คุณมักจะมีสีหน้ากังวลตลอดเลยค่ะ
ใช่ครับ ผมเป็นโรคตื่นตระหนก
ที่ลาออกเพราะโรคตื่นตระหนกเหรอ
ผมไม่อยากใช้โรคตื่นตระหนกเป็นข้ออ้างครับ
ผมแค่
ผมแค่เอาชนะความกดดันไม่ได้ครับ
คุณซงยูชาน รายงานของเลห์แมนถึงไหนแล้วครับ
อัปขึ้นบนระบบแล้วครับ
ลองเช็กดูนะครับ ผมพรินต์เอกสาร ส่วนของผู้จัดการวางไว้ที่โต๊ะแล้วครับ
เสร็จงานนี้แล้วช่วยทำรายงานของจินกวังได้ไหม
ครับ ได้ครับ
(ผจก.ชินมินซอบ)
คุณยูชาน เรื่องลูกค้าจัดการเรียบร้อยหรือยังคะ
(ผช.ผจก.คิมจองฮี)
ผมไปเจอลูก้า อันเดอร์ แล้วก็พรอมิสแล้วครับ
ทางลูก้าบอกว่าปรับราคาไม่ได้
คุณยูชาน ช่วยร่างโครงของรายงานนี้หน่อยได้ไหม
ต้องเสนอท่านประธานโดยตรงเลยกังวลน่ะ
พยายามเข้านะ
ยูชาน
ฮีชานบอกว่าอยากเปิดคาเฟ่
ควรช่วยน้องให้เป็นโล้เป็นพายสักหน่อยไหม
แม่หวังพึ่งลูกนะ
วาสนาของแม่จริงๆ ที่มีลูกชายคนโตแบบลูก
(ยูชาน พรุ่งนี้ต้องมาเช้า!)
(ข้อความที่ไม่ได้อ่าน)
(หัวหน้าแผนกยอมจีฮุน)
(ผจก.ชินมินซอบ)
(ทางลูก้าบอกว่าอยากเจอคุณยูชาน)
(หัวหน้าทีมคิมซูมี)
ฉันบอกท่านประธานว่ารายงานดีมาก
รายงานเลห์แมนได้รับคำชมนี่นา
ใส่ใจกับงานฉันกว่านี้สิ
ทางลูก้าพูดว่าอยากเจอคุณ
ยูชานของเราเก่งมากเลยได้เลื่อนขั้นเร็วสุดๆ
อันนี้เจ๋งมากจริงๆ
คุณยูชาน รายงานเสร็จยังครับ ขอตรวจ…
ถ้ารุ่นพี่บอกให้ไปก็ไปสิ
ลูกชายคนเก่ง ทำไมไม่ตอบล่ะ
รู้สึกเหมือนกับ
ผมจะตายในอีกสิบวินาทีเลยครับ
ไม่ว่าจะทำยังไง
ผมก็หายใจไม่ออกเลยครับ
นับตั้งแต่นั้น
ทุกครั้งที่ไปทำงาน น้ำก็เอ่อท่วมตลอดเลยครับ
เรื่องหลังจากนั้น
คงเดาได้ใช่ไหมครับ
อาการผมกำเริบขึ้นได้ทุกเมื่อเลยครับ
พอถึงจุดหนึ่ง ผมก็กลายเป็น
ไอ้คนที่แอบอู้บ่อยๆ ในที่ทำงาน
กลายเป็นไอ้คนหน้าด้านอวดดีไปซะอย่างนั้นครับ
หมอบอกว่าสาเหตุคืออะไรคะ
เพราะไม่รู้สาเหตุ เลยยิ่งทำให้แย่ไปอีกครับ
บางคนหมอก็บอกว่า
"เกิดจากความเครียด"
บางคนก็บอกว่า "เพราะอารมณ์อ่อนไหวง่าย"
แต่ของผม
ไม่รู้จริงๆ ครับว่าสาเหตุคืออะไร
ทรมานมากแน่เลย
ผมคิดว่าถ้าไม่ทำงานที่บริษัทก็คงดีขึ้น
แต่ผมคงคิดผิดครับ
ผมน่ะ
ผมไปดูหนังคนเดียวไม่ได้ด้วยซ้ำครับ
คนอื่นๆ ก็พูดว่างั้น
ทำไมถึงไม่บอกคนรอบข้างล่ะ
มีคนพร้อมจะช่วยนายเยอะแยะเลยนะ
เฮ้อ
มันน่าอายนี่ครับ
มันไม่ใช่ความเจ็บป่วยที่ร่างกาย แต่เป็นความเจ็บป่วยที่จิตใจ
ผมดูเป็นคนอ่อนแอที่แค่จิตใจตัวเอง
ก็ควบคุมไม่ได้นี่ครับ
แล้วจะอยู่แบบนี้ต่อไปเหรอ
ผม
ผมเป็นพยาบาลไม่ได้แล้วใช่ไหมครับ
ค่ะ
คงเป็นพยาบาลธรรมดาเหมือนคนอื่นๆ ไม่ได้ค่ะ
โรคตื่นตระหนกเป็นโรคที่เกี่ยวกับความเคยชิน
ถ้าอาการกำเริบครั้งแรกบนรถไฟใต้ดิน
ต่อไปก็จะมีอาการตอนขึ้นรถไฟใต้ดิน
ถ้าเกิดในโรงหนัง ต่อไปก็จะมีอาการเวลาที่ไปโรงหนัง
ถ้าเกิดในโรงพยาบาล
ต่อไปก็จะมีอาการเวลาที่อยู่โรงพยาบาล
จากนี้ไป
ไม่ใช่แค่พยาบาลธรรมดา
แต่ต้องเป็นพยาบาลที่เป็นโรคตื่นตระหนกนะคะ
อะไรนะครับ
โรคตื่นตระหนกไม่สามารถรักษาได้ง่ายๆ ค่ะ
แต่ค่อยๆ ยืดระยะเวลา ที่อาการจะกำเริบออกไปได้ค่ะ
เริ่มจากหนึ่งอาทิตย์ แล้วค่อยเป็นหนึ่งเดือน อะไรแบบนั้นค่ะ
มันจะ
เป็นไปได้เหรอครับ
คุณซึงแจคะ
กินยานะคะ
อาการนี้ไม่สามารถเอาชนะได้ ด้วยใจสู้อย่างเดียว
ไม่ใช่อาการที่หายได้ด้วยการอดทนนะคะ
หลังจากนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนรอบข้าง
นายบอกว่านายนอนห้องน้องใช่ไหม
อยู่กับน้องแล้วกังวลน้อยลงใช่ไหม
ครับ ใช่ครับ
แต่น้องผมไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่
นั่นแหละ หาคนรอบตัวนาย ที่จะมาทำหน้าที่แบบน้องนายเยอะๆ เข้าไว้
เวลาที่นายอาการกำเริบ
ตอนที่รู้สึกเหมือนกำลังจะตายในอีกสิบวินาที
คนที่สามารถอยู่เคียงข้าง คอยช่วยนายในตอนนั้นได้น่ะ
คนแบบนั้นจะช่วยให้นายหายใจได้เอง
ขอบคุณครับพี่
ไอ้เด็กนี่ เฮ้อ
พี่ แต่ยังไงผู้ชายสองคน ก็ไม่น่ามาปั่นไอ้นี่ด้วยกันนะครับ
อย่าพามาอีกนะครับ อะไรก็ไม่รู้!
ปีหน้าเราก็มาด้วยกันอีกนะ
โธ่เว้ย ดึงสติหน่อยพี่
แม่ซื้อมันหวานมาเยอะไปหน่อย
เห็นถูกดีเลยซื้อมายกลัง แต่เยอะขนาดนี้ชาติไหนจะกินหมด
แม่ก็ซื้อทีละเยอะๆ ตลอดแหละ
ต้มแล้วเก็บใส่ในช่องฟรีซไว้ดีไหมนะ
ทำมันหวานเชื่อมให้หนูหน่อย
ทำให้กินก็ไม่เห็นจะกินเท่าไหร่
กินแค่ชิ้นเดียวแล้วก็บอกอิ่มทุกที
ไม่จริงสักหน่อย
ดาอึน!
เฮ้อ
เด็กนั่นน่ะ มือถือก็มีแต่ยังมาเรียกแบบนี้อยู่อีกเหรอ
- หลับเหรอ - ไม่รู้มัน
รีบไปหาสิ หนวกหู
เห็นบอกว่ามันได้ฟีลกว่า อะไรไม่รู้
โอ๊ย หนวกหู
รู้นะว่าเธออยู่บ้าน!
พลังเสียงดีขนาดนี้เพราะกินไก่หรือเปล่านะ
ดาอึน!
เฮ้อ จริงๆ เลย
- เออ ว่าไง - เอ่อ
คือว่า ฉัน
อะไร
ฉันเป็นโรคตื่นตระหนก
แล้วไงต่อ
นี่เพื่อนเธอกำลังบอกว่าเป็นโรคตื่นตระหนกนะ
ต้องตกใจอะไรหน่อยไม่ใช่เหรอ
เพื่อนซี้ที่ไม่ยอมบอกกันตั้งแต่แรกน่ะเหรอ
คือว่า
ฉันตั้งใจจะเซอร์ไพรส์เธอไง
เซอร์ไพรส์ทำแมวอะไร วันเกิดหรือไงยะถึงต้องทำเซอร์ไพรส์
ฉันต้องไปดูหนังเรื่อง "แบทแมน"
แล้วไง
เธอต้องไปดูกับฉันไง
ทำไมฉันต้องไปด้วย
เพราะโรคตื่นตระหนก
ฉันเลยไปโรงหนังคนเดียวไม่ได้
เธอต้องอยู่ข้างๆ ช่วยดูแลฉันหน่อยสิ
ฉันดูว่างมากนักหรือไงยะ
เฮ้อ
นี่ พูดตามตรงนะ
สองชั่วโมงจาก 24 ชั่วโมงของเธอ แบ่งมาให้ฉันหน่อยไม่ได้เหรอ
ตามใจใครเอ่ย
เมื่อก่อนตอนที่เธอเกือบถูกหมากัด แล้วฉันช่วยเธอเอาไว้ ตอนนั้นเธอพูดว่าไง
เธอบอกว่าจะตอบแทนบุญคุณฉันไปตลอดชีวิตไง!
เรื่องตั้งแต่ชาติไหนแล้ว เลิกขุดขึ้นมาได้แล้วมั้ง
ใจร้ายเกินไปไหม
แล้วสรุปว่ายังไง
จะไปหรือไม่ไป
เอะอะอยู่นั่นแหละ พรุ่งนี้มาโรงพยาบาลด้วยละกัน
ฉันทำนัดคนไข้นอกไว้ให้แล้ว
อะไรเนี่ย เธอ
รู้อยู่แล้วเหรอ
รู้สิยะ ไอ้บื้อนี่
พรุ่งนี้หลังหาหมอเสร็จมาเจอกันข้างหลังตึกนะ
ไปหลังตึกทำไม
เพราะตรงนั้นไม่มีคน เหมาะสุดๆ กับการอัดใครสักคนให้น่วม
เฮอะ เก่งจริงๆ
นี่เธอ!
พรุ่งนี้เธอกับฉันต้องเละกันไปข้าง
เดี๋ยวทุบให้หลังแอ่น
ไปๆ พรุ่งนี้มาโรงพยาบาลด้วย
- ลงมาสู้กันเลย - ไปละ
- จองดาอึน - กลับบ้านไป
- นี่ เดี๋ยวฉันปีนรั้ว… - บาย เจอกันพรุ่งนี้
เข้าไปเลย!
เฮ้อ หัวจะปวด
(โรงพยาบาลม.มยองชิน)
(ภาควิชาจิตเวชศาสตร์)
คุณอึนจีอึน รับยาด้านนี้ค่ะ
คุณพัคซังอิล เชิญเข้าห้องตรวจค่ะ
คุณซงยูชาน
ครับ
มีวิธีเดียวในการกำจัดความกังวล
นั่นคือการตามหา
คุณจีซึงแจ
พื้นที่ปลอดภัยของตัวเอง
คนที่เราสามารถบอกเล่าความเจ็บปวด
และร้องขอให้ช่วยอยู่เคียงข้างเราได้
คุณซงยูชานใช่ไหมคะ
การตามหาพื้นที่ให้หายใจ
เป็นอะไรมาคะ
ท่ามกลางวันคืนอันแสนอึดอัด
โรคตื่นตระหนกครับ
มีอะไรที่ทำให้รู้สึกว่า
ตัวเองเป็นโรคตื่นตระหนกคะ
คือว่าผมคิดว่า
อดทนไปเดี๋ยวก็ดีขึ้นเองครับ
(ยารับประทาน)
แต่ไม่ใช่อย่างนั้นเลยครับ
(ห้องจ่ายยา)
ยัยคนนี้
เป็นพื้นที่ให้ผมได้หายใจ
เฮ้ย จองดา!
เฮ้อ ให้มันเร็วหน่อย
ถ้าสู้กันจริงๆ หมัดเดียวเธอก็น็อกแล้ว
เฮ้ย! ต่อยฉันเหรอ
- เฮ้ย! - เดี๋ยวปั๊ด
เฮ้ย มานี่เลยนะ
ทานสิครับ
เอ๊ะ น่องไก่
น่องไก่ โอเค
น่องไก่คือชีวิตจริงๆ
เวลานายว่าง่ายๆ นี่น่ารักสุดๆ ไปเลย
โทษทีนะพี่ แต่นี่ไม่ใช่เพราะพี่
อย่ามาเคลมผลงานสิครับ
ดาอึนทำนัดให้ผมต่างหาก
พยาบาลจอง
เป็นคนดีจริงๆ เลยนะ
ทั้งดาอึนทั้งพี่นี่ดูคนไม่ออกเลยหรือไง
พี่ จริงๆ แล้วยัยดาอึนเป็นคนยังไงพี่รู้ไหมครับ
ฉันชอบเพื่อนนายได้ไหม
อะไรนะครับ
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร และเหตุการณ์ในละครเรื่องนี้)
(ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความเป็นจริง)
คำบรรยายโดย อภิชญา บุญรินทร์