แม่
(โรงพยาบาลฮายัน)
ทำไมฉันถึง…
ตามปรัชญาฮงอิกอินกัน ที่มุ่งประโยชน์ต่อมนุษยชาติอย่างกว้างขวาง
เราต้องเคารพและเชื่อใจซึ่งกันและกัน
ข้าแต่พระบิดา เมื่อโอรสแห่งฮวันอินเสด็จลงมา
คนไข้จองดาอึน
คนไข้จองดาอึน อ้าว เลือดออกนี่คะ
พยาบาลจอง ห้ามเลือดค่ะ ขอแอลกอฮอล์กับสำลีด้วย
เดี๋ยวใส่สายให้ใหม่นะคะ
ไม่เป็นไรนะคะ
ไปกันไหมคะ
(จองดาอึน หญิง 27 ปี)
คุณจองดาอึน รู้สึกยังไงบ้างคะ
นี่วอร์ดคุ้มกันของแผนกจิตเวชใช่ไหมคะ
ค่ะ ใช่ค่ะ
น่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันอยู่นะคะ ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ
ญาติของคนไข้ต้องการให้แอดมิตแบบคุ้มกันค่ะ
การแอดมิตแบบคุ้มกัน
แปลว่าฉันไม่สามารถออกจากที่นี่ได้ด้วยตัวเอง
ฉันจะออกจากรพ.ค่ะ ทำเรื่องให้ด้วยนะคะ
ถ้าคุณหมอประเมินว่าจำเป็นต้องรับการรักษา
และต้องมีการคุ้มครองความปลอดภัย
การออกจากโรงพยาบาลก็จะยากนิดนึงค่ะ
คุณจองดาอึน ได้เวลาไปตรวจแล้วค่ะ
ก่อนอื่นเราจะตรวจคลื่นไฟฟ้าสมอง
เพื่อสังเกตการตอบสนองของสมอง เมื่อถูกกระตุ้นทางสายตา
และตรวจความเปลี่ยนแปลงทางชีวภาพของสมอง ด้วยเครื่องเอ็มอาร์ไอ
แล้วก็จะมีการทดสอบทางจิตวิทยาด้วยค่ะ
ฉันแค่คิดว่าอยากจะออกไปจากที่นี่เร็วๆ
วิธีการที่จะได้ออกไป
ตอนนั้นความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมชั้นเป็นยังไงคะ
ฉันรู้เรื่องนั้นดีกว่าใครๆ
คุณพ่อคุณแม่เป็นคนยังไงคะ
พ่อของฉันเสียชีวิตไปตั้งแต่ฉันยังเด็กค่ะ
การตอบคำถามอย่างรวดเร็ว
ตั้งแต่นั้นมาแม่ก็เลี้ยงฉันมาคนเดียวค่ะ
เพราะแม่ต้องไปทำงาน ฉันเลยต้องไปอยู่กับยายบ่อยๆ ค่ะ
ช่วยไม่ได้นี่คะ
แม่ต้องแบกภาระในฐานะหัวหน้าครอบครัว
ของพวกนี้
เอาไปด้วยได้ไหมนะ
เมื่อไหร่แม่ฉันจะมาคะ
คุณแม่จะมาเยี่ยมพรุ่งนี้ค่ะ
จริงเหรอคะ
จริงค่ะ
เพราะงั้นไม่ต้องกังวลนะคะ
ฉันไม่หิวค่ะ
ไม่ทานไม่ได้นะคะ เดี๋ยวต้องทานยาอีก
นี่เป็นประโยคที่ฉันเคยพูดอยู่ตลอดแท้ๆ
ถ้างั้นทานยาก่อนนะคะ
แต่ถึงอย่างนั้น
กลับรู้สึกไม่คุ้นเลย
ฉันต้องเช็กก่อนว่าคุณทานยาแล้วถึงจะไปได้ค่ะ
ฉันรู้ นี่เป็นงานของพยาบาล
ขอโทษนะคะ แต่ขอเช็กว่าทานยาเรียบร้อยหรือยังนะคะ
ขอดูหน่อยค่ะว่าทานหรือยัง
เรียบร้อยค่ะ
ถ้ายอมกินยา
เท่ากับฉันยอมรับว่า ตัวเองเป็นคนไข้ที่มีโรคทางจิตเวช
(โรงพยาบาลฮายัน ห้อง 302)
คุณจองดาอึนได้ย้ายมาอยู่ห้องพักรวมสี่คนนะคะ
ตอนแปดโมงจะตรวจข้าวของส่วนตัวด้วยนะคะ
ขอความร่วมมือด้วยนะคะ รอสักครู่นะคะ
สวัสดีค่ะ สวัสดี
ดูฟุ้งซ่าน แสดงออกทางสีหน้ามากผิดปกติ
น่าจะเป็นอาการทั่วไปของภาวะแมเนีย
ว่าแต่ทำไมพี่ถึงเข้ามาอยู่ที่นี่ล่ะ เป็นอะไรเหรอ ให้ฉันทายไหม
ภาวะแมเนียจริงด้วย
อย่าไปยุ่งด้วยเลยดีกว่า
พี่เป็นโรคซึมเศร้าใช่ไหม
กรีดข้อมือเหรอ
แฟนนอกใจเหรอ
พี่กินยาตัวไหน โซลอฟท์ อัลปราโซแลม หรือเล็กซาโปร
ฉันต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหนนะ
(รับแดดอุ่น กรุ่นไอรัก)
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยมยองชิน)
มีอะไรเหรอครับ
คนไข้คนนั้นดูท่าจะไม่ยอมนอนค่ะ
ฉันอยู่ร่วมห้องกับผู้หญิงคนนั้นไม่ไหวแล้วค่ะ!
เล่นยืนเป็นเสาเจ้าที่ ไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนทั้งคืนเลย
ฉันนี่กลัวจนไม่กล้าหันไปมองด้วยซ้ำค่ะ
คุณซงแอชินไม่ได้ระรานใครเลย
คุณก็ทราบนี่คะ
แล้วเรื่องกลิ่นเหม็นจากตัวเขาล่ะคะ
ให้ตายเถอะ สระผมครั้งสุดท้ายตอนชาติไหน
อย่างน้อยพวกคุณพยาบาล ควรจะถอดหมวกเขาออกนะคะ
เอาเป็นว่าเปลี่ยนห้องให้ฉันด้วยค่ะ!
คงไม่ได้หรอกค่ะ มันเป็นนโยบายของโรงพยาบาลน่ะค่ะ
ถ้าเราเปลี่ยนห้องให้คุณ
คนไข้คนอื่นๆ ก็จะขอเปลี่ยนด้วยค่ะ
ถ้าทำอย่างงั้นแล้ววอร์ดจะวุ่นวายแค่ไหนคะ
ได้โปรดเข้าใจด้วยนะคะ
เฮ้อ ไม่อยากจะเชื่อเลย
ถ้าได้ออกไปจากที่นี่เมื่อไหร่
ขอโทษด้วยนะคะ
ฉันจะไม่มาเหยียบโรงพยาบาลนี้อีกเลย
เกิดอะไรขึ้นครับ
คุณซงแอชินที่เป็นคนไข้โรคจิตเภทน่ะค่ะ
ครับ ทำไมเหรอครับ
เขาไม่ได้เพิ่งมา โรงพยาบาลเราเป็นครั้งแรกซะหน่อย
ครั้งล่าสุดอาการก็ไม่ได้แย่ขนาดนี้
น่าจะเพราะยาอะมิซัลไพรด์
เม็ดใหญ่เกินไปจนกลืนลำบากมั้งครับ
พอเช็กในกระเป๋าที่เขาสะพายมา ก็เจอยาอยู่เป็นกำเลยครับ
เพราะงั้นอาการเลยแย่ลงสินะคะ เฮ้อ
ญาติคนไข้ก็คงลำบากมาเหมือนกันนะคะ
งานการก็ต้องทำ
แล้วยังต้องดูแลป้อนยาให้คนไข้จิตเภทอีก ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนี่คะ
ถ้าทานยาครบ คอยรักษาอาการสม่ำเสมอ
ก็น่าจะดีขึ้นมากเลย
ที่จริงต้องมีคนคอยดูแลเอาใส่ใจอย่างสม่ำเสมอ
แต่นั่นเป็นเรื่องยากที่สุด สำหรับครอบครัวของผู้ป่วยเลยครับ
เพราะถ้ากลายเป็นโรคเรื้อรัง ก็จะยิ่งรักษาได้ยากมากกว่าเดิม
แม่ทำหัวไชเท้าแห้งปรุงรสของโปรดแกมาด้วย
ครั้งนี้ผงพริกแดงดีมาก เลยออกมาอร่อย
แม่ทำไข่ต้มดองซีอิ๊วมาด้วย
แม่จะฝากไว้กับคุณพยาบาล
พอจะกินข้าวก็ไปขอเครื่องเคียงจากเขานะ
แม่
ทำไมถึงให้หนูแอดมิตเข้าวอร์ดคุ้มกันล่ะ
อะไรนะ
ที่นี่ปฏิบัติกับหนูเหมือนกับคนไข้คนอื่นๆ
ตอนกินข้าวหรือกินยาก็ต้องถูกเช็กละเอียดยิบ
ทำไมหนูต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย
หนูไม่ได้ป่วยขนาดนั้นซะหน่อย
ดาอึน
ลูกป่วยอยู่นะ
แม่น่ะ
กลัวว่า
ลูกจะตาย
ตายเหรอ
ใครจะตาย
หนูแค่ไม่อยากอาหาร แค่ไม่ค่อยมีแรง
พอนอนอยู่บนเตียงเฉยๆ ก็เลยซึมๆ ไปนิดหน่อยเอง
ใช่ๆ งั้นก็รักษาอาการนั้นก่อนแล้วค่อยกลับบ้านไง
แล้วโรงพยาบาลล่ะ
วันที่ขอลาป่วยไว้กำลังจะหมดแล้ว
แม่โทรหาหัวหน้าพยาบาลขอลาป่วยต่อให้แล้ว
หัวหน้าลูกก็บอกว่า
ไม่ต้องกังวล รักษาตัวให้ดีขึ้นก่อนแล้วค่อยกลับไป
เอ๊ะ แม่
แม่บอกเรื่องที่หนูแอดมิต
เข้าวอร์ดจิตเวชไปแล้วเหรอ
แม่บอกทำไม เดี๋ยวหนูก็ออกไปแล้ว!
แม่ทำเกินกว่าเหตุนะ รู้ไหม
ดาอึน
นี่มันก็ไม่ง่ายสำหรับแม่เหมือนกันนะ
แม่ หนูอยู่บ้านก็อาการดีขึ้นได้นะ นะ
ดาอึน อดทนหน่อยนะลูก ทำตามที่แม่บอกนะ
ก็แค่
ให้หนูออกไปจากที่นี่เถอะ หนูขอร้อง!
ญาติของคนไข้จองดาอึนคะ
แม่ต้องไปคุยกับคุณพยาบาลแป๊บนึง
- อยู่ตรงนี้นะ - แม่
แม่
- ฉันช่วยประคองนะคะ - ขอบคุณค่ะ
ถ้างั้นผมควรทำอะไรยังไงดีครับ
ตอนนี้อย่าเพิ่งพยายามทำอะไร
คำแนะนำปลอบใจพื้นๆ ก็อย่าพูด
ถ้าสั่งคนที่ไม่มีแรงถือช้อนให้ถือช้อนขึ้นมา
ก็ถือว่าเป็นการใช้ความรุนแรงบังคับใช่ไหมล่ะ
ว่าไง
เฮ้อ ฉันอยู่ที่บ้านลูกสาวฉัน ใช่
เฮ้อ แน่นอนอยู่แล้ว ต้องไปสิ
เออๆ โอเค
นังเด็กนี่ทำงานที่โรงพยาบาลมหาลัยประสาอะไร
ในบ้านถึงไม่มีแบงค์หมื่นวอนสักใบเลย
(บัตรกำนัลฮันจิน 50,000 วอน)
(ครอบครัวศ.ฮวังแดอิล แผนกศัลยศาสตร์ทรวงอก)
(และศ.อีซอนจอง แผนกต่อมไร้ท่อ)
แม่เจ้าโว้ย
ไม่ใช่หมอธรรมดาซะด้วย
นังลูกคนนี้ ค่อยได้เรื่องได้ราวกับเขาหน่อย
สวัสดีค่ะ
ฉันเป็นแม่ของพยาบาลมินดึลเรค่ะ
งั้นให้เรียกพยาบาลมินดึลเรมาไหมครับ
ไม่ต้องค่ะ
ที่นี่มีคุณหมอชื่อคุณหมอฮวังยอฮวันใช่ไหมคะ
- สวัสดีครับ - อ้าว
ผมฮวังยอฮวันครับ
ฉันเป็นแม่ของดึลเรค่ะ
คราวที่แล้วไม่ได้ทักทายให้เป็นเรื่องเป็นราวเลย ขอโทษจริงๆ นะครับ
ดึลเรของฉันเป็นเด็กขี้อายน่ะค่ะ
เอ่อ ครับ
เจอพยาบาลดึลเรหรือยังครับ
"พยาบาลดึลเร" เหรอ
ครับ ผมเรียกเขาอย่างนั้นครับ
เรียกแฟนตัวเองว่าพยาบาลอย่างงั้นอย่างงี้ มันออกจะแปลกๆ นะ
ลูกฉันเป็นแฟนคุณใช่ไหมคะ
ครับ ใช่ครับ
เฮ้อ
ดึลเรเหมือนฉันแหละค่ะ ทั้งอ่อนต่อโลกทั้งไม่ค่อยได้เรื่อง
ก็คิดอยู่ว่าจะมีความรักกับเขาบ้างไหม
ไม่รู้เลยค่ะว่าแกมีแฟนเป็นหมอที่เก่งขนาดนี้
ไม่เจียมตัวเอาซะเลย
อะไรนะครับ
อ๋อ เคยไปบ้านของเราใช่ไหมคะ
ครับ
ถ้างั้นคงได้เห็นแล้วสินะว่าลูกฉันใช้ชีวิตยังไง
เฮ้อ ฉันก็ไม่ได้มาหาลูกตั้งนาน
เพิ่งเห็นว่าดึลเรลูกฉัน ใช้ชีวิตน่าเวทนามากเลยค่ะ
คิดว่ายังไงคะ
แน่นอนว่าผมรู้สึกปวดใจมากครับ
งั้นหลังสัมมนา…
ถ้าแฟนคุณหมอมีเงินสักสิบล้านวอน ก็น่าจะได้ย้ายไปอยู่ที่ดีๆ กว่านี้
คุณหมอควรจะช่วยให้แฟนตัวเอง ได้ใช้ชีวิตดีๆ หน่อยไหม
เป็นหมอน่าจะรายได้ดีไม่ใช่เหรอคะ
- เพราะงั้น… - แม่
อ้าว พยาบาลดึลเร
- มานี่ - อะไรของแก
- มานี่เดี๋ยวนี้ - ทำไมเนี่ย
พยาบาลดึลเร
- ลูกคนนี้นี่ - ไว้ค่อยคุยกันค่ะ
- ไว้เจอกันอีกนะคะ - ครับ
โอ๊ย!
มันเจ็บนะ นังลูกคนนี้!
ทำไมแม่ถึงไปเจอหมอยอฮวัน
แฟนแกเป็นหมอแท้ๆ ทำไมยังใช้ชีวิตแบบนี้
โชคลาภมันต้องไขว่คว้ามาเอง ไม่ใช่รอใครมายื่นให้
เมื่อกี้พูดเรื่องอะไรกัน
ฉันสงสารชีวิตความเป็นอยู่ของแก
ฉันก็เลยขอให้เขา
ช่วยแกนิดหน่อยสักสิบล้านวอน
แม่!
ทำไมล่ะ
แม่คิดจะ
ทำให้ชีวิตหนูน่าสังเวชไปอีกแค่ไหน
เพราะฉันทั้งนั้นแกถึงได้เป็นพยาบาล
เลยได้คบกับหมอแบบนั้น
เพราะงั้นแม่มีสิทธิ์ที่จะทำอย่างนี้ไง
"แม่" งั้นเหรอ
แม่ไม่สมควรถูกเรียกว่าแม่ด้วยซ้ำ
รู้ไหมว่าแม่เลี้ยงหนูให้โตมาเป็นคนแบบไหน
พอมีใครมาชอบ หนูก็วุ่นวายใจก่อนเป็นอย่างแรก
หนูจะสงสัยก่อนเลย ว่าทำไมเขาถึงชอบคนอย่างหนู
หนูจะกังวลก่อนเลย ว่าตัวเองสมควรได้รับความรักนั้นไหม
รู้ไหมว่าทำไม
เพราะหนูไม่เคยได้รับความรักไง
เพราะไม่เคยได้รับเลยไม่รู้ว่าจะให้คนอื่นยังไง
หนูอยากได้รับความรักแต่ก็ไม่รู้จะร้องขอยังไง
นี่
มันเป็นความผิดฉันเหรอ มันเป็นเพราะแกไม่ดีเองต่างหาก
แค่เอ็นดู
ให้ความรักกับหนูมันยากขนาดนั้นเลยเหรอ
ทำไมล่ะ
นี่ลูกสาวแม่นะ นี่ลูกแม่ทั้งคน
แต่แม่มองหาข้อด้อยของหนูก่อนข้อดี
มองหาสิ่งที่หนูทำไม่ได้ก่อนสิ่งที่หนูทำได้ดี
ต่อให้หนูไม่สวยหรือไม่เก่ง
แต่แม่จะเลี้ยงหนูด้วยการคอยชม ว่า "คนสวย" "คนเก่ง" ก็ได้นี่
งั้นก็เอาเงินมาสิ
ถ้าให้เงินมา
แกไม่ต้องมาบอก ฉันก็จะชมแกว่าสวยว่าเก่งเอง
อย่าไปหาหมอยอฮวันอีก
เพราะหนูกำลังจะเลิกกับเขา
ให้ตายสิ นังลูกไม่รักดี
น่าเบื่อ
ที่นี่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
สิ่งที่ฉันทำได้
ก็มีแค่การคิดเท่านั้น
(ห้องตรวจ)
- เข้ามาสิ - ไม่เจอกันนานเลยนะ
- เอานี่ - ขอบใจนะ
นี่ คราวนี้มือเหรอ ฮะ
เมื่อก่อนนายเคยติดดึงแขนเสื้อนี่นา
แขนเสื้อนายเลยยืดย้วยตลอดเลย
มันหยุดไปช่วงนึงแล้วแต่ก็กลับมาเป็นอีกน่ะ
ฮวังยอฮวันว่าไง
- โรคย้ำคิดย้ำทำเหรอ - อือ
สาเหตุมาจากอะไรเหรอ
นั่นสิ ไม่รู้เหมือนกัน
เพราะคนไข้คนนั้นหรือเปล่า
อะไรนะ
คนไข้จองดาอึนน่ะ
ไม่นะ ก็…
เขาสบายดีไหม
เราก็พาเขาไปตรวจแล้วก็ทำการรักษา
ตอนนี้ดูเหมือนเขากำลังลำบากอยู่หน่อยๆ นะ
ฝากเขาด้วยนะ
เขาเป็นอะไรกับนายเหรอ
อย่าถามเรื่องนั้นเลยน่า
ก็พอจะเดาได้อยู่แต่แค่อยากคอนเฟิร์มเฉยๆ
งั้นฉันคิดเองเออเองเลยนะ
คิดเองเออเองอะไรล่ะ ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย
ฉันมาเพราะมีเรื่องที่อยากรู้ เกี่ยวกับโรงพยาบาลนี้ต่างหาก
ถ้าฉันไปเยี่ยม มันจะช่วยอะไรเขาได้บ้างไหมนะ
โรงพยาบาลส่วนใหญ่ก็มีนโยบายให้เยี่ยมแหละ
แต่แผนกจิตเวชน่ะ ถ้าไม่ใช่คนในครอบครัว
มันมีเหตุผลที่ไม่ให้คนอื่นมาเยี่ยมอยู่น่ะ
แปลว่าไม่ได้สินะ
ถ้าฉันเป็นคนไข้ ฉันก็คงไม่ชอบเหมือนกัน
สภาพฉันในตอนป่วยทนทุกข์ทรมาน
ถ้าไม่ได้สนิทกันมากจริงๆ ก็ไม่อยากให้มาเห็นหรอก
แล้วผู้คนที่อยู่ที่นี่
แม้แต่เรื่องเล็กๆ ก็ส่งผลกระทบรุนแรงกับพวกเขาได้
จริงด้วย
นั่นสินะ
ฉันไม่ควรมาที่นี่สินะ
- ขอบคุณสำหรับชานะ - อ้าว
น้อยใจนะเนี่ย
นี่ นายไม่ได้คิดถึงฉันเลยสินะ
ไม่เลยสักนิดใช่ไหม
- เดี๋ยวเลี้ยงโซจู - กับแกล้มด้วย
เออๆ กับแกล้มด้วยก็ได้
ทำไมๆ อะไรอีก
จีอัน
- ฝากดูแลเขาด้วยนะ - รู้แล้วน่า
นายเป็นห่วงเขาขนาดนี้ก็ต้องดูแลอย่างดีสิ
หมอฮอ ขอบคุณนะ
คุณจองดาอึน เกิดอะไรขึ้นคะ
ขอฉันเจอคุณหมอหน่อยค่ะ
ได้ยินว่าคุณจองดาอึนขอเจอฉันเองเหรอคะ
มีเรื่องอะไรที่อยากคุยกับฉันเหรอคะ
มีบางเรื่องที่ฉันยังไม่ได้บอกค่ะ
เรื่องอะไรเหรอคะ
ฉันเป็นพยาบาลค่ะ
ฉันเป็นพยาบาลที่ภาควิชาจิตเวช ของโรงพยาบาลม.มยองชิน
เพราะฉะนั้นฉันรู้อาการ และวิธีการรักษาตัวเองดีกว่าใครๆ ค่ะ
ไม่จำเป็นต้องแอดมิตแบบคุ้มกันหรอกค่ะ
รบกวนช่วยแจ้งแม่ของฉัน แล้วอนุญาตให้ฉันออกจากรพ.ด้วยนะคะ
เราทราบดีค่ะว่าคุณจองดาอึนเป็นพยาบาล
บางครั้งคนอื่นๆ ก็มีช่วงเวลาแบบนี้เหมือนกัน
โดยเฉพาะในบรรดาบุคลากรทางการแพทย์
มีคนที่ไม่สามารถสังเกตตัวเอง ด้วยมุมมองของคนนอกได้ค่ะ
ทั้งที่รู้ว่าฉันเป็นพยาบาล แต่พวกเขาก็ปฏิบัติกับฉันเหมือนคนไข้คนอื่นๆ
พวกเขามองว่าฉันไม่ต่างอะไรกับคนไข้คนอื่นๆ
อันนี้ไม่ได้ค่ะ ขอเก็บนะคะ
คุณผู้ดูแลดูเตียงนี้แล้วใช่ไหมคะ
ยังครับ ต้องตรวจเตียงนั้นด้วยครับ
งั้นฉันตรวจเองค่ะ
คุณจองดาอึน
นี่อะไรคะ
ไม่ทานยาแล้วเอามาซ่อนไว้อย่างนี้ได้ยังไงคะ
คุณยุนจีซอน
ก็ยามันไม่เข้ากับฉันเลยนี่คะ
งั้นก็แจ้งแพทย์เจ้าของไข้
แล้วขอเปลี่ยนยาสิคะ
บอกแล้วไงคะว่าฉันไม่จำเป็นต้องกินยาพวกนี้
ทำไมถึงมาบังคับให้คนที่ไม่จำเป็นต้องกินยา ต้องกินด้วยคะ
อันนี้ดีเลยค่ะ
ลองใช้สีโทนสว่างกว่านี้ดูไหมคะ
- สีโทนสว่างเหรอคะ - ค่ะ
ทำไมพี่ไม่วาดรูปล่ะ
ถ้าทำได้ดีในการบำบัดจะได้ออกไปจากที่นี่เร็วนะ
แต่ฉันว่าพี่นี่ไม่มีหวังเลยนะ
ข้าวก็ไม่กิน วันๆ เอาแต่นอน
ให้ทำอะไรก็ไม่ทำ
อาจจะต้องติดอยู่ที่นี่ไปตลอดเลยก็ได้
เห็นผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม
เขาเป็นทนายความ เข้ามาอยู่ที่นี่เพราะโรคซึมเศร้าเหมือนพี่
ได้ข่าวว่าพี่เป็นพยาบาล
ตอนอยู่ข้างนอก จะยิ่งใหญ่ขนาดไหนก็ไม่มีประโยชน์
มาอยู่ในนี้ก็เป็นคนไข้เหมือนกันหมด
ว่าแต่อยากรู้จัง
พี่เป็นพยาบาลแผนกไหนเหรอ
- สงบสติอารมณ์ก่อนนะคะ ใจเย็นๆ ค่ะ - ปล่อยค่ะ
- เดี๋ยวจะช่วยให้… - บอกให้ปล่อยไงคะ!
คุณจองดาอึน ไปห้องแยกนะคะ
ปล่อยค่ะ ปล่อยฉัน!
- คุณพยาบาลคะ ช่วยจับหน่อยค่ะ - ปล่อยค่ะ ปล่อย!
เดี๋ยวจะบาดเจ็บนะคะ คุณจองดาอึน
วันนั้น
ขอบคุณนะคะ
ถ้าไม่ได้คุณหมอช่วยไว้ฉันคงทำอะไรไม่ถูกเลยค่ะ
ไม่เป็นไรเลยครับ
ดาอึนของฉัน
คุณชอบลูกสาวฉันมากใช่ไหมคะ
ครับ
ผมชอบเขามากครับ
ขอบคุณนะคะที่ชอบลูกสาวฉัน
ไม่เลยครับ ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณ
ถ้าอยากไปเยี่ยมก็บอกนะคะ
ไม่ครับ ไม่เป็นไรครับ
ทำไมล่ะคะ
เพราะว่าการเจอผม คงไม่ค่อยช่วยในการรักษาเท่าไหร่ครับ
ผมอยากรอจนกว่าพยาบาลดาอึนจะหายป่วยครับ
ดาอึนของฉันคงใช้ชีวิตมาอย่างดีเลยสินะคะ
รอบตัวแกถึงได้มีแต่คนดีๆ เต็มไปหมดค่ะ
เพราะพยาบาลดาอึนเป็นคนดีอยู่แล้วครับ
ใช่ค่ะ
ดาอึนลูกฉันเป็นเด็กดีจริงๆ ค่ะ
เป็นคนชอบช่วยเหลือคนอื่นมาตั้งแต่เด็กเลยค่ะ
เป็นคนอบอุ่นและนุ่มนวล
เป็นคนอ่อนโยนและไม่มีความโลภเลยค่ะ
หลังจากที่พ่อของแกเสียไป โดยที่ทิ้งบ้านเอาไว้หลังนึง
ฉันได้แต่กอดดาอึนที่ยังเล็กเอาไว้ ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปยังไงดี
แต่ดาอึนเป็นลูกสาวที่แสนดี ไม่เคยทำให้ฉันต้องลำบากเลยค่ะ
จนถึงตอนนี้
แกก็โตมาโดยไม่เคยมีปัญหาอะไรเลย
ทั้งที่เป็นอย่างนั้น
ไม่รู้ว่าจิตใจอันละเอียดอ่อนของแก มีแผลเหวอะหวะมาจากไหน
ลูกสาวของฉัน
ทำไมลูกฉันถึงได้เป็นโรคนี้
เพราะเขา
เป็นพยาบาลที่ดีมากต่างหากครับ
ลูกสาวฉันน่ะเหรอคะ
ทุ่มเทเพื่อคนอื่นมากกว่าตัวเอง
เจ็บปวดกับบาดแผลของคนอื่น มากกว่าความเจ็บปวดของตัวเองอีกครับ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ก็มีแต่ความสดใสสวยงามให้เห็นเสมอ ในขณะที่เก็บความยากลำบากไว้ข้างใน
เมื่อมีเรื่องที่เกินกว่าจะเข้าใจเกิดขึ้น
เขาก็โทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง
เพื่อหาคำตอบให้กับเรื่องนั้นครับ
ต่อจากนี้
ฉันไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงให้ลูกฉันอาการดีขึ้น
ไม่ต้องคิดมากว่าต้องทำอะไรสักอย่างนะครับ
แค่พูดจาโต้ตอบเวลาที่เขาพูดอะไรก็พอครับ
มีคำที่พยาบาลดาอึนชอบพูดอยู่บ่อยๆ นี่ครับ
"โห"
"สุดยอด" "จริงเหรอ" อะไรแบบนั้นน่ะครับ
แค่คำพูดพวกนั้นก็เพียงพอแล้วครับ
- "โห" "สุดยอด" - ครับ
เพื่อนหมอของผมบอกว่า
กำลังใจจากครอบครัวเป็นสิ่งสำคัญที่สุดเลยครับ
ไม่ต้องวิพากษ์วิจารณ์อะไร
เชื่อมั่นว่าจะหายป่วย คอยให้กำลังใจและเฝ้ารออยู่เคียงข้างครับ
แน่นอนอยู่แล้วค่ะ
แม่ที่ไหนจะยอมทิ้งลูกสาวตัวเองได้คะ
ได้ยินว่าคุณระเบิดอารมณ์ออกมา ตอนชั่วโมงบำบัดนี่คะ
มันเป็นความผิดพลาดค่ะ
ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นเหรอคะ
เพราะฉันรู้สึกว่าทุกอย่างมันขัดหูขัดตาไปหมด
แล้วก็รำคาญที่คนอื่นชวนฉันคุยค่ะ
ทำไมถึงรู้สึกแบบนั้นคะ
เพราะฉันแตกต่างจากคนอื่นๆ ที่อยู่ที่นี่ไงคะ
ทำไมถึงคิดอย่างนั้นคะ
ฉันเป็นพยาบาลแผนกจิตเวชค่ะ
ถึงจะมีความรู้สึกซึมเศร้าบ้าง
แต่ฉันคิดว่ามันไม่ถึงขั้นต้องแอดมิตค่ะ
แต่การแยกตัวเอง ออกมาจากโลกภายนอกสักพักหนึ่ง
ก็เป็นประโยชน์ต่อการรักษามากนะคะ
เท่าที่ฉันเห็นคุณในตอนนี้ สีหน้าคุณดูไม่ดีเลยค่ะ
ก่อนจะมาที่นี่คุณคงรู้สึกอ่อนล้ามากเลยสินะคะ
ฉันยอมรับค่ะว่าเคยรู้สึกอย่างนั้นจริง
แต่ไม่ว่ายังไง ฉันก็คิดว่าทุกคนกำลังเข้าใจฉันผิดค่ะ
- ทุกคนเข้าใจคุณผิดเหรอคะ - ค่ะ
ฉันไม่ได้เป็นอะไรขนาดนั้น
แต่ทุกคนคิดว่า ฉันเป็นอะไรร้ายแรงกว่าที่ฉันเป็นจริงๆ ค่ะ
"อะไรร้ายแรง" ที่ว่าคืออะไรเหรอคะ
ทุกคนคิดว่าฉันอาจจะตายก็ได้ค่ะ
ทำไมถึงคิดว่าทุกคนคิดอย่างนั้นคะ
เพราะว่าวันที่ฉันมาที่นี่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นค่ะ
จำเหตุการณ์ตอนนั้นได้ไหมคะ
แน่นอนสิคะ
วันนั้นบนทางม้าลาย
ดาอึน!
เพราะว่าฉันไม่หลบรถที่กำลังวิ่งมา
แม่คงตกใจมากน่ะค่ะ
แต่ก็เป็นแค่ชั่ววูบเดียวจริงๆ ค่ะ
ฉันไม่เคยพยายามจะฆ่าตัวตายเลยนะคะ
คุณจองดาอึนคิดว่าอย่างนั้นสินะคะ
(พุ่งเข้าใส่รถที่กำลังวิ่ง)
ค่อนข้างต่างจากเรื่องที่ฉันได้ฟังมาอยู่นะคะ
หมายความว่ายังไงคะ
คุณแม่ของคุณจองดาอึนที่มาด้วยกันวันนั้น
ท่านไม่ได้บอกอย่างนี้นะคะ
แม่คงเล่าเกินจริงแหละค่ะ
คุณคงจำไม่ได้จริงๆ สินะคะ
ลองนึกดูดีๆ อีกครั้งนะคะ
ว่าวันนั้นคุณจองดาอึนมาที่นี่ได้ยังไง
มาที่นี่ได้ยังไงอะไรกันคะ ฉันแค่…
ดาอึน
ดาอึน ตั้งสติหน่อยสิ
ดาอึน ทำไมถึงทำแบบนี้ โธ่เอ๊ย ดาอึน!
ดาอึน!
ดาอึน
ดาอึน!
อยากตายหรือไงวะ เวรเอ๊ย
ขอโทษนะครับ ขอโทษครับ
ปล่อยค่ะ ปล่อยสิคะ
- ปล่อยค่ะ - พยาบาลดาอึน
ปล่อยค่ะ! บอกให้ปล่อย!
พยาบาลดาอึน
- ปล่อย! - ตั้งสติหน่อย!
ปล่อย!
คุณจองดาอึน
ถูกส่งตัวโดยรถพยาบาลมาที่ห้องฉุกเฉินที่นี่ค่ะ
คุณได้รับยาระงับประสาทในทันที
ได้รับความยินยอมจากญาติให้แอดมิตแบบคุ้มกันค่ะ
ดาอึน
ลูกป่วยอยู่นะ
แม่น่ะ
กลัวว่า
ลูกจะตาย
ตอนนี้นึกออกหรือยังคะ
คุณเป็นพยาบาลในแผนกจิตเวช
คงทราบดีว่า
ความคิดหรือการพยายามฆ่าตัวตาย จัดว่ามีอาการร้ายแรงขนาดไหน
ตอนนี้คุณรู้สึกยังไงคะ
ฉันไม่รู้เลยค่ะ
ฉันสับสนไปหมดแล้วค่ะ
ในบรรดาผู้ที่เป็นโรคซึมเศร้า
ที่แรงกระตุ้นในการฆ่าตัวตายรุนแรงขึ้นกะทันหัน
บางครั้งอาจจะมีความทรงจำที่บิดเบือน
หรืออาจจะจำอะไรไม่ค่อยได้ค่ะ
การที่คุณจำทุกอย่างได้เป็นสัญญาณที่ดีเลยค่ะ
ถือว่าเป็นความก้าวหน้าของการรักษาเลยค่ะ
นี่ค่ะ
ขอบคุณค่ะ คุณพยาบาล
สวัสดีครับ
อะไรกันคะเนี่ย พัฒนาขึ้นมากเลยนะคะ
ฉันเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่เคยพยายามฆ่าตัวตาย
เพราะฉะนั้น
ฉันถึงมาอยู่ในแผนกจิตเวชที่นี่
เหมือนกับ
คนไข้หลายคนที่ฉันเคยเจอ
(คำพูดที่ช่วยชีวิตฉัน)
ตอนนี้พยาบาลดาอึนไม่สบายอยู่นะครับ
น้ำเสียง สีหน้า แววตาของพยาบาลดาอึน เปลี่ยนไปหมดเลยครับ รู้ตัวไหมครับ
เพราะงั้น
ไปหาหมอกันนะครับ
พักเรื่องดูแลคนอื่น แล้วหันมาดูแลตัวเองก่อนนะครับ
ฉัน
ป่วย
ฉันเคยคิดว่าฉันแตกต่างจากพวกเขา
ถึงจะสวมเสื้อผ้าแบบเดียวกัน
ถึงจะนอนในห้องเดียวกัน
ถึงจะกินอาหารแบบเดียวกัน
แต่ฉัน
กลับเชื่อว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่นี่ที่ไม่ป่วย
ตอนอยู่ข้างนอก จะยิ่งใหญ่ขนาดไหนก็ไม่มีประโยชน์
มาอยู่ในนี้ก็เป็นคนไข้เหมือนกันหมด
มีอะไรคะ
ฉันอยากจะขอโทษน่ะค่ะ
คราวก่อนฉันทำให้ตกใจมากใช่ไหมคะ
ขอโทษนะคะ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย มาชวนคุยก่อนซะด้วย
พี่ดีเลิศเกินกว่าจะลดตัวมาคุยกับฉันไม่ใช่เหรอคะ
ทำหน้าแบบนี้ตลอดเลย
อยากเอากระจกมาให้ส่องเลย
เอากระจกมาทำไมคะ
ในบรรดาพวกเราทั้งหมด สีหน้าของพี่หดหู่ที่สุดแล้วค่ะ
ใช่ค่ะ
สีหน้าฉันดูแย่ที่สุดเลย
เรื่องที่น่าแปลกก็คือ
คนเรามองเห็นจุดบกพร่องของคนอื่น ชัดเจนกว่าของตนเอง
เราเลยมองไม่เห็นจุดบกพร่องของตัวเอง
เพราะมองไม่เห็นจุดบกพร่องของตัวเอง เลยต้องมีหมอมีพยาบาลไงคะ
ถ้าหมออายุรกรรมบอกว่าป่วย ก็แปลว่าข้างในป่วยอยู่
ถ้าหมอหูคอจมูกบอกว่าป่วย ก็แปลว่าหูคอจมูกป่วยอยู่
ถ้าจิตแพทย์บอกว่าป่วย ก็แปลว่าจิตใจป่วยอยู่
นั่นสินะคะ
เรื่องง่ายแค่นี้แต่ฉันกลับไม่รู้เลยค่ะ
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยมยองชิน)
ครับ ฮัลโหล
นี่แม่ของดึลเรนะคะ
อ้อ ครับ สวัสดีครับ
ตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล มาเจอฉันสักหน่อยได้ไหมคะ
- ตอนนี้เหรอครับ - ใช่
อย่าบอกดึลเรนะคะ
ครับ ได้ครับ
ดูจากประวัติแล้ว คิดว่าต้องคอยระวังสักสองสามวันแหละ
ได้ค่ะ
อ้าว
ดึลเรของฉันไม่รู้ใช่ไหมคะ
ผมไม่ได้บอกครับ
ว่าแต่มีเรื่องอะไร…
เรื่องเงินที่ฉันพูดถึงคราวก่อนว่ายังไงคะ
เรื่องนั้นผมจะทำเป็นไม่เคยได้ยินแล้วกันครับ
ก็ได้ยินแล้ว แต่ทำไมถึงทำเป็นไม่เคยได้ยินล่ะคะ
แปลว่าให้ไม่ได้ชัดๆ เลยนี่นา
ครับ ใช่ครับ
คุณรู้อะไรไหมคะ
ดึลเรของฉันน่ะ
กลัวฉันมากมาตั้งแต่ตอนเด็กๆ แล้ว
เชื่อฟังในสิ่งที่ฉันพูดอย่างดีมาตลอด
อะไรที่ฉันห้ามก็จะไม่ทำเด็ดขาด
ถ้าบอกว่าไม่ให้คบใครก็จะไม่คบ
ให้ฉันบอกแกเรื่องนี้ไหมคะ
ขอโทษครับ แต่ผมขอพูดอะไรหน่อยนะครับ
อะไรเหรอคะ
ผมน่ะ
อยากรู้มาตลอดเลยครับ
ครั้งแรก
ที่พยาบาลดึลเรปฏิเสธผม
เขาบอกว่าถ้าคบกับเขา
ก็เหมือนเหยียบขี้ครับ
คนที่เปล่งประกายขนาดนั้น
ทำไมถึงพูดแบบนั้นออกมา
ผมไม่เคยเข้าใจเลย
แต่พอได้เจอกับคุณแม่แล้วก็พอจะเข้าใจครับ
พูดอะไรของคุณคะ
กลับดีๆ นะครับ
ผมคงไปส่งไม่ได้ครับ
ขอโทษนะคะที่ทำให้ต้องเจอสถานการณ์แย่ๆ เพราะคนแบบนั้น
ฉัน
ไม่กล้าสู้หน้าคุณหมอแล้วค่ะ
- พยาบาลดึลเร - คุณหมอ
เราเลิกกันเถอะค่ะ
พูดใหม่สิครับ
เราจบกันแค่นี้ดีกว่าค่ะ
ยังไงฉันก็ไม่ได้ชอบคุณหมอขนาดนั้นอยู่แล้วค่ะ
ไม่ได้หวังจะคบกันยืนยาวด้วยค่ะ
ตอนนี้ฉันเริ่มเบื่อๆ แล้วละค่ะ
คิดซะว่าแค่กิ๊กกันสนุกๆ ชั่วคราวก็พอค่ะ
แล้วทำไมถึงไม่มองผมเลยครับ
ทำไมถึงหลบตาผมครับ
ทำไมถึงเอาแต่พูดในสิ่งที่ไม่ได้รู้สึกครับ
แล้วจะให้ฉันทำยังไงคะ
แม่ฉันไม่ใช่คนที่จะยอมจบง่ายๆ แค่นี้แน่ค่ะ
ถ้าคุณหมอคบกับฉัน ก็ยังต้องเจอกับแม่ฉันอีกเรื่อยๆ ค่ะ
ฉันไม่อยาก
ให้คุณหมอต้องมาส่งเสียดูแลแม่ด้วยกันกับฉันค่ะ
ผมน่ะ
ไม่คิดจะส่งเสียดูแลคุณแม่ ด้วยกันกับพยาบาลดึลเรครับ
ผมน่ะ
ไม่มีความคิดที่จะเลิกกับพยาบาลดึลเรด้วยครับ
เพราะคุณหมอ
ทำให้ฉันรู้ว่าความฝันมันเป็นยังไงค่ะ
แต่ฉันอยากตื่นจากความฝันนั้นแล้วค่ะ
ยังไงคนอย่างฉัน
ก็ไม่เหมาะจะมีความฝันอยู่แล้วค่ะ
เพราะงั้น
อย่าให้มันแย่กว่านี้ เลิกกันเถอะค่ะ
ไม่ครับ!
โรคของพยาบาลดึลเรคือ "แม่" ครับ
เป็นพ่อแม่ประสาอะไรถึงทำกับลูกแบบนั้น
เขาเป็นแม่ของฉันไง
เพราะงั้นเลิกกันเถอะค่ะ
พยาบาลดึลเร
ตัดขาดจากแม่เถอะครับ
พยาบาลดึลเร
สมควรได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่านี้
ผม
จะทำให้คุณได้รับรู้เองครับ
ผมจะคอยอยู่เคียงข้างคุณ
ทำให้คุณรู้ว่าคุณมีค่าแค่ไหน
เป็นครั้งแรก
ที่มีคนบอกให้ฉันตัดขาดจากแม่
ทำให้คุณรู้
ว่าคุณเป็นคนที่วิเศษขนาดไหน
ผมจะทำให้คุณรู้ครับ
เริ่มกินได้แล้วสินะ
ดาอึน ลองกินเห็ดหอมดูสิ
อันนี้เห็ดที่ขึ้นเอง กลิ่นเลยหอมสุดๆ เลย
หากินยากมากเลยนะ แต่แม่เจอตอนไปซูเปอร์พอดี
กินของตามฤดูกาลดีต่อสุขภาพมากนะ
แม่ คือว่าหนู
อือ ทำไม เอาอะไรเหรอ
ขอโทษนะ
ขอโทษที่หนูพยายามฆ่าตัวตาย
หนูไม่รู้เลยว่าตัวเองป่วยหนักขนาดนั้น
ไม่เป็นไร
ลูกยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว
ต่อจากนี้ไปขอแค่มีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว
หนูจะรีบหายป่วยนะ
โอเค
ละครเรตติ้งอันดับหนึ่งของสัปดาห์นี้ คือเรื่อง "สามีสองคน"
เด็กในเรื่องลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วร้องเรียกพ่อแท้ๆ ของตัวเองใหญ่เลย
ฉันนี่น้ำตาไหลพรากๆ
แต่ช้าก่อน มันมีจุดหักมุม
ไขกระดูกของเด็กไม่ตรงกับพ่อแท้ๆ แต่ดันตรงกับพ่อเลี้ยงนี่สิ
อึ้งไปเลยใช่ไหมล่ะ
ออกจากโรงพยาบาลแล้วมาดูด้วยกันนะ
อะไร
ขอบคุณนะ
เรื่องอะไร
ฉันรู้ว่าทำไมนายถึงเล่าเรื่องละคร ที่นายไม่ได้ชอบดูเลยให้ฉันฟัง
เรื่องนี้สนุกเหรอ
เห็นดูเรื่องนี้ตลอดเลย
อันนี้
ผมดูเพราะอยากไปเล่าให้ดาอึนฟังครับ
เล่าให้ดาอึนฟังเหรอ
ความอยากรู้ตอนต่อไปของละคร
อาจทำให้อยากมีชีวิตอยู่ต่อก็ได้นี่ครับ
ผมเห็นสัมภาษณ์คนเขียนบทละครคนนึงครับ
เขาบอกว่าอยากเขียนบทละคร
ที่ทำให้คนที่จะกระโดดจากสะพานแม่น้ำฮัน
คิดขึ้นมาว่า "ละครเรื่องนั้นเป็นยังไงต่อนะ"
แล้วกลับบ้านไปดูแทนครับ
พอผมฟังแล้วก็พอจะ นึกออกเลยครับว่ามันเป็นยังไง
ไม่ว่าจะเป็น "ตากชุดชั้นในหรือยังนะ"
หรือว่า "ซ่อนไดอารี่ไว้ก่อนออกมาหรือยังนะ"
เหตุผลเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้น
อาจทำให้คนเราไม่อยากตายแล้วก็ได้ครับ
ผมก็อยากให้ดาอึนคิดแบบนั้นครับ
ถึงจะเป็นเพราะอยากรู้ตอนต่อไปของละคร
แต่ผมก็อยากให้เขา
มีชีวิตอยู่ต่อไปอีกวันครับ
ต้องมาทนดูละครที่ไม่ชอบดูคงลำบากแย่เลย
ดูๆ ไปก็สนุกดีนั่นแหละ
ขอบคุณมากนะ
ทำไมเอาแต่พูดว่าขอบคุณล่ะ
ฉันรู้สึกผิดนะ
นี่ ดาอึน
ฉันขอโทษจริงๆ นะ
ตอนนั้นฉันไม่รู้อะไรเลย
ตอนที่เธอกำลังลำบากฉันก็ทำตัวงี่เง่า
บอกให้คนที่ไม่มีแรงใส่รองเท้าด้วยซ้ำ ออกไปข้างนอก
พูดกับคนที่อยากตายว่า จะเป็นจะตายยังไงก็ไม่ยุ่งด้วยแล้ว
ขอบคุณนะที่พูดแบบนั้น
ขอบคุณที่พยายามพาฉันออกไปข้างนอกด้วย
ขอบคุณจริงๆ ที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอนะ ซงยูชาน
ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป
จนกว่าเธอจะเบื่อเลย
แล้วเป็นไงต่อ
อะไร
ที่ว่าไขกระดูกตรงกับพ่อเลี้ยงน่ะ
เออใช่ เรื่องนั้น
เพราะพ่อเลี้ยงปลอมผลตรวจน่ะ
- โอ้โฮ อะไรกันเนี่ย - อึ้งล่ะสิ
- คุณจองดาอึน - ค่ะ
คุณพยาบาลคะ อันนี้ยาที่ฉันกินประจำใช่ไหมคะ
ใช่ค่ะ
ที่จริงฉันมีอาการวิตกกังวลด้วย
ช่วยเพิ่มยาซาแน็กซ์ให้ด้วยได้ไหมคะ
เดี๋ยวฉันแจ้งคุณหมอเจ้าของไข้
- แล้วจะเอายามาให้นะคะ - ค่ะ
ดีค่ะ
มีอีกอย่างค่ะ
เชิญพูดเลยค่ะ
ฉัน
เรื่องอะไรเหรอคะ
ฉันท้องผูกน่ะค่ะ
ช่วยใช้นิ้วสวนทวารหนักให้หน่อยได้ไหมคะ
ฉันคงท้องผูกจากยาต้านเศร้าน่ะค่ะ
อ๋อ ท้องผูก
ได้ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
มาทางนี้กันนะครับ
ค่อยๆ ไม่เป็นไรนะครับ คุณซงแอชิน
คุณแอชินคะ
เมื่อกี้ตอนทานมื้อเที่ยงเสร็จ
ที่ฉันแจ้งว่าจะต้องตรวจคลื่นไฟฟ้าสมอง จำได้ใช่ไหมคะ
เราเลื่อนการตรวจนี้ไม่ได้อีกแล้วน่ะค่ะ
แต่ว่าจะต้องถอดหมวกออกเพื่อตรวจนะคะ
ตรวจแป๊บเดียวก็เสร็จค่ะ
เราจะช่วยถอดหมวกออกแป๊บนึงนะคะ
คุณซงแอชินครับ
ขออนุญาตจับไว้สักครู่นะครับ
ไม่เป็นไรนะครับ
แป๊บเดียวเสร็จค่ะ อดทนนิดนึงนะคะ
อย่านะ! ไม่!
- เจ็บตรงไหนคะ - ใจเย็นครับ
อย่านะ!
มีอะไร เกิดอะไรขึ้น
ฉันจะถอดหมวกเพราะต้องตรวจคลื่นไฟฟ้าสมอง
- คุณแอชิน ตกใจเหรอคะ ไม่เป็นไรนะคะ - ยาระงับประสาท
พอได้แล้ว!
แอชิน
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร และเหตุการณ์ในละครเรื่องนี้)
(ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความเป็นจริง)
คำบรรยายโดย อภิชญา บุญรินทร์