DOONA!
Siapa dia?
Jangan pergi.
Naik kereta.
BERDAMAI
Kenapa datang?
Awak selesema?
Awak demam. Dah pergi klinik?
Apa yang awak nak beritahu saya?
Bukan awak yang nak beritahu saya sesuatu?
Kita cakap di Seoul.
Kerja semula
sebelum awak dilupakan.
Kalau saya nak dilupakan?
Dilupakan oleh awak dan orang ramai.
Bagaimana jika saya nak dilupakan?
Tapi awak tak nak.
Bukankah itu yang awak paling takutkan?
Dibuang dan bersendirian.
Jadi, awak buat begitu?
Awak tinggalkan saya sendirian di rumah itu
dan tak pernah lawat saya.
Awak nak saya rasa perasaan dibuang.
Itu cara awak hukum saya.
Berhenti.
Saya nak turun.
Berhenti sekarang!
Hentikan kereta!
Jangan.
Berhenti!
Jangan, Lee Doona!
Jangan!
- Apa awak nak buat? - Lepas!
Lepas!
Lepaskan saya!
Sudahlah.
Bertenang.
Berhenti sekarang!
Awak pasti berseronok.
Saya rasa seperti tenggelam dalam tanah setiap hari kerana awak.
Jangan melampau.
Awak sama macam mak saya!
Awak tahu saya suka awak.
Awak tahu saya tertunggu-tunggukan awak.
Jadi awak ambil kesempatan.
Celaka! Awak buat saya nak muntah!
Awak tertunggu-tunggu sebab suka saya?
Itu tak benar.
Awak gagal uruskan masalah awak
tapi perlukan tiket untuk jadi artis semula.
Saya satu-satunya tiket awak. Awak takkan…
Awak tahu maksud untuk menyintai seseorang?
Jika awak pernah fikirkan saya,
awak takkan buat perkara sebegitu di pentas yang saya dan yang lain
pertaruhkan nyawa untuknya.
Jangan perasan awak seorang yang terluka.
Bukan saya yang gunakan awak,
awak yang gunakan saya.
Bukan saya yang abaikan awak!
Awak abaikan diri sendiri.
Tengok tadi.
Awak tak kisah musnahkan diri.
SENARAI PANGGILAN
LEE DOONA
Ya.
Betul. Inilah harinya.
Ya. Ada hal sikit.
Penjaga Lee Doona?
Ya.
Tak. Kami akan balik hari ini.
Ya tapi…
perlu buat keputusan sekarang?
Ya.
Kejap lagi sampai.
Siasat hospital yang saya sebut tadi.
Okey.
LEE WON-JUN
Awak masih rapat dengan orang…
yang awak dah lama kenal.
Itu yang saya cemburukan.
Ini bukan milik saya.
Awak semakin pandai menipu.
Tunggu saja. Jangan hubungi saya.
ANDA ADA DUA TIKET BAS AKHIR KE SEOUL TIMUR
MAK
PUSAT PERUBATAN KECEMASAN
Naik kereta
melainkan tak nak berjumpa lagi.
Dulu, kata-kata itu menakutkan.
Tapi entah kenapa saya tak takut lagi.
Buat sesuka hati.
Kita takkan berjumpa lagi.
Kenapa datang…
ke pertunjukan?
RESTORAN MAKANAN LAUT KOOKSU
Won-jun. Minum perlahan-lahan.
Apa jadi?
Kenapa tiada yang senang di dunia ini?
Matematik yang paling senang. Betul tak?
Cis. Awak saja yang fikir begitu.
MINUM HABIS SEBAB IA MENYEGARKAN!
Orang macam dia bercinta dengan siapa?
Siapa?
Entah, tapi mesti orang sekufu.
Orang yang terkenal.
Jika saya ialah Doona,
saya pilih Son Heung-min.
Tengok sepakan percumanya semalam?
Mustahil dapat sepakan seperti itu. Orang biasa takkan berjaya.
Dulu, saya peminat Messi, tapi sekarang, saya peminat Heung-min.
SENARAI PANGGILAN LEE WON-JUN 15 KALI
Kenapa…
datang ke pertunjukan?
Bukankah awak menari?
LEE DOONA JEONGSEON
Gred lapan?
Ikut arahan saya saja.
Awak tak perlu risau jika buat begitu.
Jika terima kontrak,
saya akan uruskan tempat tinggal, makanan
dan pakaian awak.
Tapi jangan rahsiakan apa-apa daripada saya.
Kalau tak, kontrak tamat.
Kenapa pula?
Kita jadi keluarga?
Lebih kurang.
Itu cara mudah untuk awak faham?
Di sini?
Sini?
Cukup untuk hari ini.
Ini sangat enak!
Tempat ini hebat!
Rumah kita terasa kosong. Betul tak?
Yun-taek.
Kenapa? Saya…
Ada orang…
Siapa? Perempuan?
Tidak, dia…
Ada orang yang sewaktu dia makan gopchang…
dia buat begini.
Kenapa saya asyik fikirkannya?
Apa maksud awak?
CHOI I-RA
Jeong-hun!
Hai.
Cepatnya sampai.
Awak sibuk.
- Untuk saya? - Ya.
Saya sangat haus!
- Terima kasih. - Okey.
Ini menyegarkan!
Awak nak saya tolong apa?
Fakulti saya adakan pertunjukan fesyen.
Awak tak perlu ke pentas tapi nak dapatkan ukuran saja.
Saya belanja makanan enak. Tolonglah.
Pertama sekali…
Jeong-hun.
- Ya. - Cuba baju ini.
Yang ini.
Tukar baju di sana. Jika susah, panggil saya.
Ini…
Saya nak tanya. Mudah saja awak buat begitu?
Tak, I-ra. Saya tak pernah lepaskan awak.
Hati saya untuk awak saja.
Celaka. Jangan mengarut.
Saya kini sudah sedar yang saya hanya ada awak dalam hidup saya.
Hoi.
Awak dah kehabisan duit?
Saya dah ada kekasih lain, gila!
Sayang.
Tolong tengok. Ini cara pakai baju ini?
Begini caranya?
Saya…
- Ya. - I-ra.
Jangan begini. Kita mula semula.
Kenapa buat begini?
- Tolonglah. - Sakit!
Saya merayu.
Pulangkan duit isteri aku, tak guna. Jangan sentuh dia. Nak mati?
Bau duit memang wangi!
Baulah.
Ini! Buat begini!
Buat begini juga. Sekali lagi.
Ya!
Sekali lagi. Ya!
Helo.
Baru balik dari kampung?
Ya.
Baguslah.
Bila mula cuti?
Boleh bercuti seminggu?
Nak ke luar negara?
Mungkin Jepun?
Atau Guam?
Bila balik?
Pagi tadi.
Selesema awak?
Dah sembuh.
Baguslah.
Saya nak naik sebab letih.
Hoi.
Cakap saja.
Jangan berdolak-dalih.
Jika cakap sekarang, kata-kata saya kasar.
Jadi, cakap saja.
Saya terima walaupun menyakitkan.
Tanya apa saya buat dengannya. Itu yang awak nak tahu, bukan?
- Apa? - Kenapa? Salah?
Awak bayangkan pelbagai perkara,
tapi tak berani nak marah saya.
Ini cara awak minta maaf?
Awak tak rasa bersalah?
Siapa saya untuk marah awak?
Saya tak nak tahu apa awak buat dengannya.
Saya nak tahu apa awak buat dengan saya.
Saya ingatkan saya tak kisah
sama ada awak cuma rasa sunyi, nak berseronok atau nak rehat.
Saya ingatkan saya tak kisah sebab saya okey dan suka awak.
Tapi rupa-rupanya tidak.
Awak tak perlu sukakan saya.
Orang macam awak takkan nak…
Tapi ini sudah melampau.
Walaupun awak orangnya.
Oh?
Won-jun.
Awak tinggal di sini waktu cuti?
Pemilik rumah nak tahu.
Saya akan pindah.
Saya akan beritahunya.
Apa?
Betulkah?
Kenapa?
Saya sedang cuba untuk uruskannya.
Ya. Saya telefon bila ada berita. Maaf.
Kenapa buat begitu?
Lee Doona.
Saya dah cakap.
Saya tak boleh menyanyi.
Okey.
Berehatlah.
Ya, Pn. Ma.
Tak boleh.
Jadikannya kumpulan empat ahli tanpa Doona.
Maafkan saya.
Selamat datang.
Susu kocak?
Awak dah putus asa?
Betul.
Saya tidur seharian,
makan sesuka hati dan tak buat apa-apa.
Awak bangga?
Sebab kami musnah?
Itu yang saya jangka tapi tidak.
Jadi, buat elok-elok.
Saya tahu.
Kami patut tunjuk awak kami hebat.
Awak kata tak boleh menyanyi.
Saya percayakan awak.
Dulu pun sama.
Walaupun…
kita bukan kawan,
kita ialah rakan sekerja.
Jadi, saya tahu.
Saya ingatkan awak benci saya.
Jika awak tak lompat pada hari itu,
mungkin saya yang lompat.
Saya tak bencikan awak.
Tahu, bukan?
Saya nak jadi macam awak tapi tak boleh.
Saya tak nak benci diri saya.
Jadi, saya bencikan awak.
GROUND 10 TAHUN KELAK
Kami sudah tutup.
Saya tertinggal sesuatu.
Okey.
Masuklah.
Tumpang lalu.
Okey.
Masih tinggal di studio kecil?
Saya jumpa bilik lain selepas beberapa hari.
Ia agak jauh dari universiti, tapi saya tak kisah.
Lebih mudah daripada berulang-alik ke Yangjin.
Baguslah.
Apa perasaan bercinta?
Gembira?
Saya cuba elak awak selama ini.
Awak berubah apabila berada bersamanya.
Macam orang saya tak kenal.
Awak berubah untuk yang lebih baik.
Betul!
Won-jun yang mabuk cinta. Itu jarang terjadi!
Dijemput sertai Parti Bersatu dan Kemaafan Churasco!
Tempat, rumah kongsi. Waktu, sekarang.
- Tuan rumah, Choi I-ra. - Mesti menarik.
Nak pergi?
Semua nak jumpa awak.
Tidak.
Awak beritahu saya
jangan biar orang layan saya dengan buruk.
Bila saya fikirkannya semula,
orang yang layan diri saya dengan paling buruk ialah saya.
Saya tak berkawan dengan awak demi diri saya.
Saya masih sedih.
Tapi siapa tahu?
Mungkin satu hari nanti saya akan gembira untuk bertemu dengan awak.
Barulah kita boleh berkawan.
Tolong memahami walaupun awak sedih.
Awak bayangkan pelbagai perkara,
tapi tak berani nak marah saya.
Ini cara awak minta maaf?
Awak tak rasa bersalah pun?
Saya ingatkan saya tak kisah
sama ada awak cuma rasa sunyi, nak berseronok atau nak rehat.
Saya ingatkan saya tak kisah sebab saya okey dan suka awak.
Tapi nampaknya tidak.
Awak nak pindah?
- Ya. - Ke mana?
Tak tahu.
Jika saya halang?
- Saya perlu jawab? - Ya. Perlu.
Tolong keluar.
Jangan.
- Bau rokok. - Saya dah berhenti.
Mungkin bau dia.
Awak kuat cemburu.
Kenapa? Dia tak nak awak?
Jadi, perlukan saya semula?
Jangan melampau batas.
Saya akan duduk di sini.
Tarik saya keluar jika boleh.
Saya tak nak jumpa awak! Saya tak suka!
Apa awak buat di sini?
Sebab nak ditemani.
Awak boleh pilih orang lain!
Awak orangnya.
Saya perlukan awak.
Kenapa buat begitu?
Saya tak tahu…
yang saya tak nak kehilangan…
awak.
Saya tak banyak ilmu.
Saya juga ambil masa untuk sedar perasaan saya.
Saya sedar lepas kehilangannya.
Saya menyesal.
Itu yang buat saya nak gila.
Jadi, tak bolehkah awak maafkan saya?
Awak memang teruk. Tahu tak?
Awak pentingkan diri, tak stabil
dan sakitkan saya sesuka hati awak.
Jadi, saya kecewa.
Awak yang goyahkan hati saya.
Tapi sekarang…
saya yang naik gila sebab nak miliki hati awak.
Jadi, minta maaf sekarang.
Maafkan saya.
Cakap awak suka saya.
Kata awak suka saya, bukan dia.
Tolong cakap.
Saya cintakan awak.
Won-jun.
Ya?
Jangan benci saya.
Saya tak bencikan awak.
Saya cuba nak bencikan awak,
Bukan sekarang.
Lain kali pun.
Okey.
Kita dah berdamai?
Ya.
Mudahnya.
Saya memang mudah tapi pura-pura sukar untuk difahami.
Saya perlukan awak untuk saya juga.
Ingat lagi lagu yang saya tulis separuh jalan…
sewaktu kita rakam album kedua?
Saya terlupa rentaknya.
Tapi saya dah ingat semula.
Baguslah.
Betul.
Hingga saya terfikir jika saya layak gembira begini.
Minum air yang awak pesan.