มาช่วยเพื่อนบ้านที่ขาดแคลนกันเถอะ
บรรยากาศดีจัง
แบ่งปันความอบอุ่นให้ทุกคนกันนะคะ
เฮ้ย หยุดนะ หยุด
มาช่วยเพื่อนบ้านที่ขาดแคลนกันเถอะ
สุขสันต์วันคริสต์มาส
(อีก 62 วัน)
ขอให้สนุกกับวันคริสต์มาสนะคะ
หวัดดี
เหลือเวลาอีกไม่มากจริงๆ แล้วสินะ
กลัวเหรอ
เปล่า
ความจริงฉันรอมันมากกว่า
อุกกาบาตน่ะเหรอ
อือ
มันจะโผล่มาจ๊ะเอ๋บนท้องฟ้ากลางคืน โดยไม่ทันตั้งตัวนี่นา
ฉันไม่อยากพลาดมัน
ฮายูลล่ะ
อ๋อ คือว่า…
คงนอนอยู่น่ะครับ
เอาละ
พวกเธอจะอยู่ด้วยกันจนถึงที่สุดเหรอ
แน่นอนค่ะ เราสามคนจะอยู่ด้วยกันแน่นอนค่ะ
ครับ
เมื่ออุกกาบาตมาถึง รวมไปถึงมินโฮด้วย
- พี่ - ทำไม
ของขวัญคริสต์มาสปีนี้คืออะไรเหรอ
คุณตาซานตาคลอสยังอยู่ใช่ไหม
ตอนนี้ไม่มีอะไรแบบนั้นแล้ว
เชอะ
ไม่นะ มีสิ
ต่อให้ไม่มีคุณตา แต่ก็ยังมีคุณยายนะ
คุณยายจะเอาของขวัญมาให้อูชานแน่ๆ
เข้าใจไหม
มายืนทำอะไรแบบนี้
ไม่หนาวเหรอ
หนาวออก
ไม่มีอะไร
ผมแค่คิดว่าเราสองคนสนุกกันดี
มีรยอง
เราปล่อยมินโฮไปกันเถอะ
(ใกล้ถึงวันสิ้นโลก หยุดการชนไม่ได้)
(อีก 200 วันก่อนโลกแตก)
(ดาวเคราะห์ 2012 ดีน่า)
(อีก 200 วันจะชนโลก)
(อุกกาบาตชนโลก ประกาศกฎอัยการศึก ฉุกเฉินระดับชาติ)
(อีก 199 วัน)
(ไม่มีสัญญาณ)
(อีก 198 วัน ไปด้วยกันจนถึงที่สุด)
(อีก 140 วัน เตือนวิกฤตดาวชนโลก)
(โรงเรียนมัธยมชอนดงประกาศปิดและห้ามเข้า)
(อีก 130 วัน - ซูเปอร์แมนและวันเดอร์มาร์ท)
(ตามหาคนหาย)
(สร้างจากนิยายเรื่องชูมัตสึ โนะ ฟุรุ โดยอิซากะ โคทาโร่)
(อีก 80 วัน เราจะเป็นอมตะ มาสัมผัสความอมตะชั่วนิรันดร์กันเถอะ)
(อีก 50 วันก่อนโลกแตก งานบรรยายที่หลบภัยลอยน้ำ)
(Goodbye Earth: ถึงเวลาต้องลาโลก)
(11. คริสต์มาสสุดท้าย)
คุณย่า
ย่า
ยุนซัง ช่วยหน่อย
ระวังด้วย ระวัง
- ย่า - วางสิ
ย่า
ย่าไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นครับ
ย่า
ย่าทำอะไรเนี่ย
ครูจิน เซคยอง
เธออยู่ไหน จินเซคยอง
โอย เท้าเปล่านี่
ตายจริง ใส่นี่สิคะ ใส่นี่สิ
โถๆ คุณนาย
โธ่เอ๊ย หาเรื่องจริงๆ เลย
- เดี๋ยวเท้าก็แข็งกันพอดี - เฮ้อ
โอย คุณพ่อมาอีกคนแล้ว
ตายจริง
ขอบใจนะ
ฉันมีเรื่องด่วนที่ต้องขอร้องครูจินน่ะ
พอให้ขี่หลังแล้วกลายเป็นแกะเชื่องๆ เลย
พวกเขาเป็นคนชั่วจริงๆ
พวกเขาต้องถูกลงโทษ
ห้ามให้อภัยเด็ดขาด
เซคยอง ไปจับพวกมันกันเถอะ
- ก็ได้ค่ะ - ไปจับพวกมันกัน
แต่คุณยาย เอาไว้ทีหลังนะคะ เอาไว้ทีหลัง
จริงสิ
เซคยอง
ยายของเธอจ่ายดอกเบี้ยให้ฉันเหรอ
ต้องไปดูบัญชีสักหน่อยแล้ว
พูดอะไรอย่างนั้นคะ
เรื่องนั้นจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว ตอนที่ยายของเซคยองเสียนี่คะ
ย่า ตั้งสติหน่อยสิ
เดี๋ยวก่อน นี่มันอะไรครับ
อ๋อ วิสกี้น่ะ
ท่านดื่มได้เหรอคะ
คุณนายดื่มครั้งละแก้วตั้งแต่ยังสติครบถ้วนแล้ว
ตอนที่ปล้นสะดมบ้านนี้ไป ฉันเหลือเอาไว้สองสามขวดน่ะ
เฮ้อ
อ้าสิคะ
ให้ท่านได้นอนบ้าง ต่อให้ต้องดื่มเจ้านี่ก็เถอะ
มัวทำอะไรอยู่ เซคยอง
เราต้องรีบไปจับพวกมันนะ
หมอนั่น
ไม่ใช่ลูกฉัน
เซคยอง
เธอจะไปจับเขา…
มาคุกเข่าต่อหน้าฉันใช่ไหม
ว่าไง
แม้แต่การอ้อนวอนขอการให้อภัย
จากคนที่คุณพ่อมอบบาดแผลให้
ก็จะไม่สามารถทำได้ ถ้าหยุดหายใจนะครับ
ผมทั้งเหนื่อยหน่าย
และเจ็บแค้นใจ
ผมอายที่จะยืนอยู่ในฐานะนักบวชต่อไป
ถึงได้ถอยออกมา
ไหนๆ คุณพ่อก็ยังหนังเหนียวมีชีวิตรอดอยู่แล้ว
คราวนี้อย่าละทิ้งโอกาสไป
แล้วขอให้ทุกคนให้อภัยเถอะครับ
ช่วยทำให้…
พวกเราไม่ต้องขายหน้าหน่อยนะครับ
(บาทหลวงไม่อยู่)
(ผู้ที่ต้องการสารภาพบาป กรุณาไปที่สังฆมณฑล)
(งดสารภาพบาป)
เอาละ ระวังหน่อยๆ ระวัง
ครูจินไปทำบาปทำกรรมอะไรไว้
ต้องมาฟังเรื่องเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาทุกวัน
ถ้าเป็นลูกสาวฉัน เขาคงไม่มามองมาแล ต่อให้ฉันจะเป็นอะไรไป
ฉันจะไปว่าอะไรเขาไม่ได้ก็จริง
แต่ฉันก็ยังเป็นแม่เขานี่นา
เวลาแบบนี้ โบสถ์น่าจะทำหน้าที่ ของตัวเองให้สมบทบาทไม่ใช่เหรอคะ
อีกไม่นานก็ต้องเปิดให้ สารภาพบาปช่วงคริสต์มาสแล้ว
คุณพ่อ
คนไปถึงสังฆมณฑลเพื่อจะสารภาพบาป
แต่ก็ต้องกลับมาเพราะคนเยอะนะคะ
ไปพูดกับผู้เกี่ยวข้องโดยตรงสิครับ น่าจะได้ผลเร็วกว่า
จะไปไหน กินข้าวสิ
หนูไม่กิน
งั้นก็ตามใจ
ไหนๆ ก็ออกไปแล้ว ตามหาพ่อด้วยสิ
สามีแม่ แม่ก็หาเองสิ
นายเซ็นข้อตกลงจริงๆ เหรอ
โอ้โฮ คิดอะไรอยู่ถึงได้ทำแบบนั้น
เดี๋ยวก็ถูกจับไปขายไม่รู้เรื่องรู้ราวหรอก
คราวนี้ฉันไม่เสียแล้ว
ฉันแค่ต้องตั้งสมาธิแล้วคำนวณให้ดี
พวกมันจะขูดเลือดขูดเนื้อกินจนกว่าจะหมดตัว
ไม่รู้หรือไง
ฉันทำได้น่า ระดับฉัน จองซูกึนซะอย่าง
พวกเขาอาจเล็งไปที่เด็กๆ ก็ได้
จริงสิ นายมีลูกสาวนี่นา
ครับ
เฮงซวยชะมัด ให้ตายสิ
ประธานจอง สู้ๆ นะ
แจกให้ฉันด้วย
เสร็จแล้ว
ห้ามไปไหนมาไหนกันเองเด็ดขาดนะ
พี่ก็ระวังตัวด้วยนะ
ทำไม ใครจะมาจับเราเหรอ
เปล่าหรอก เผื่อเอาไว้นะ
- พี่ - หือ
- แต่นแต๊น - อ้าว
- ให้ฉันได้ด้วยเหรอ - พี่
ของขวัญคริสต์มาสไง
ขอบใจนะ
เป็นไง เห็นไหม
วันนี้จะได้กินรามยอนแล้ว
เราทำงานวันนี้เสร็จแล้วค่ะ
กี่ราย ได้เอาของส่วนตัวกลับมาคนละชิ้นไหม
ค่ะ ศพไร้ญาติรวม 18 ศพค่ะ
มาวิ่งให้ท้องหิวทำไม
ฉันวิ่งเพราะหิวไงโว้ย ฉันหิว
ผบ.กองร้อยคะ
มีไอเดียอาหารมื้อพิเศษวันคริสต์มาสไหมคะ
เด็กๆ ขึ้นไปวางกับดักถึงบนเขาเลยนะคะ
เผื่อจะได้กินกระต่าย
อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะ
อีกอย่าง ไก่ของเราก็เสี่ยงมากนะคะ
ชาวบ้านจ้องกันตาเป็นมันเลยค่ะ
ฉันจะลองจัดหาให้ดูค่ะ
จริงสิ เมื่อกี้คุณแม่ของผบ.แวะมาด้วยนะคะ
แม่ใคร แม่ฉันเหรอ
ค่ะ แม่ของผบ.
เป็นอะไรขึ้นมา แวะมาบ้านซะด้วย
หนูเหนื่อย ไม่มีแรงมาต่อล้อต่อเถียงหรอกนะ
มีอะไรจะซักก็เอามาสิ แม่จะเอาไปซักพร้อมกัน
ไม่ต้อง หนูทำเอง
นี่
สถานการณ์แบบนี้ทำไมแกถึงเย็นชากับแม่อยู่ได้
สถานการณ์แบบไหน
คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง แกจะโดนตัดหางปล่อยวัดน่ะสิ
พวกเขาต้องโวยวายให้แกรับผิดชอบแน่ๆ
ทำไมแกต้องไปเสนอหน้าด้วย
เกิดโดนเด้งขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง
หนูไปดีกว่า
นี่ อะไรของแก แกเป็นอะไรขึ้นมา
ว่าแต่
คิดว่าหลังเกิดเหตุลี้ภัยสุดระทึก คังอินอาจะลงจากตำแหน่งเหมือนฉันซะอีก
โอ้โฮ
เธอนิ่งสนิทเลยแฮะ
ฉันไม่นิ่งหรอก ไม่ว่าใครก็ไม่ทั้งนั้น
คังอินอา
มีเรื่องอะไรเหรอ
- มาแล้วเหรอ - ว่าไง
อือ
คุณยายโบแอพูดเรื่องอะไรซ้ำๆ ทุกวันเหรอ
ด่าลูกตัวเองกับหัวหน้าบาทหลวงน่ะสิ
เขาเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตท่านนี่นา
แต่วันนี้ท่านคงนอนแต่หัววันสินะ
ดูเหมือนท่านจะดื่มเข้าไปน่ะ
วิสกี้
ดูเหมือนคุณป้าจะหาทางเจอแล้ว
ทั้งที่โรงพยาบาลและหน่วยงานต่างๆ ต่างก็ขาดแคลนยา
นั่นก็เป็นอีกวิธีหนึ่งเหมือนกันสินะ
แย่แล้วสินะ
หน้าหนาวแบบนี้ ถ้าไข้หวัดใหญ่แพร่ระบาดขึ้นมา…
ตลกจริงๆ ว่าไหม
คนที่รอดชีวิตจากโรคระบาดครั้งใหญ่
การจลาจล ไปจนถึงสงครามกลางเมือง
ต้องมาตายเพราะไข้หวัดกันซะแล้ว
ผมยังกังวลเรื่องคุณพ่อแพคอยู่เลย
ฉันคิดแบบนี้
พอลองคำนวณดูแล้ว
เขาก็ให้อะไรหลายๆ อย่างกับเราเหมือนกัน
"ฉันไม่มีทางเผชิญหน้าวาระสุดท้ายแบบนี้แน่"
ประมาณนั้นน่ะ
ยังไงก็เถอะ
มันก็จริงนะ ครั้งนึงเขาเคยเป็น เหมือนพ่อของทุกๆ คนนี่นา
เขาให้เด็กๆ ที่นอกลู่นอกทางมารวมตัวกัน
แล้วดูแลอย่างดีนี่นา รวมไปถึงฉันด้วย
โอย
แต่พอมาคิดถึงทุกเรื่องที่เราต้องเผชิญเพราะเขา
พูดเรื่องแบบนี้ไปก็เปล่าประโยชน์
มันก็จริง
เฮ้อ ฉันลืมเรื่องที่พี่กเยฮยังสารภาพไม่ได้เลย
ที่เขาลำบากเก็บเงินมาบริจาคต่อเติมโบสถ์
ฉันเอาแต่คิดถึงมันจนจะเป็นบ้าจริงๆ แล้ว
แล้วเธอล่ะ
ฉัน…
เขาเรียกฉันแยกไปคุย
บอกกับฉันว่ารู้เรื่องที่ฉันชอบผู้หญิง
ถ้าเปลี่ยนไม่ได้
ก็ให้ใช้ชีวิตเงียบๆ และทำงานการกุศลไป
เฮ้อ
ตอนนั้นฉันโต้กลับไม่ได้ในทันที
ฉันเลยลบทั้งแม่และคุณพ่อไปจากชีวิต
แต่ถึงยังไง
ก็คิดซะว่ายังโชคดี ที่แม่ของเธอแข็งแรงดีแล้วคืนดีกันเถอะ
เราเหลือเวลาไม่มากแล้วนะ
นี่ ช่างเถอะน่า
เฮ้อ ก็ได้
น่ารักจัง
แล้วเจอกันนะ
ใครเป็นคนทำมันขึ้นมานะ
โอ้โฮ
ทำไม นอนไม่หลับเหรอ
อือ
ดื่มชาสักแก้วดีไหมนะ
ทำไม
มีอะไรจะพูดเหรอ
ฉันรั้งไว้ไม่ได้
อะไร
ฉันน่ะเหรอ
นายตั้งใจจะรั้งฉันเอาไว้เหรอ
อือ
คิดถึงแต่เรื่องดีๆ เถอะนะ
เรื่องดีๆ อะไรล่ะที่เธอคิด
เรื่องที่ทุกอย่างจะจบสิ้นลงในที่สุด
หกสิบวัน
มันยาวนานกว่าที่คิดแฮะ
นั่นมันเรื่องดีๆ ตรงไหน
อือ
หรือไม่ก็คิดว่าคนดีๆ เท่านั้น…
ที่อยู่รอด
ฉันคิดว่าตัวเองทำถูกแล้ว
อือ
ที่ตัดสินใจอยู่กับเธอ
ฉัน
อยากจะเป็นสามีของจินเซคยองตลอดไป
ดี
- เมื่อไหร่จะมาเนี่ย - นั่นสิ
จริงๆ นะ
อ้าว มาแล้วเหรอ
- ทำไม - ทำไม
ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ
- ให้ตายสิ - เป็นอะไรไปอีก
หา
เกิดอะไรขึ้น
ก็นี่น่ะสิ
"ใบทะเบียนสมรส" เหรอ
(ใบทะเบียนสมรส)
เฮ้ย ในที่สุด…
- พวกเรา - พวกเรา
- เป็นฝั่ง - เป็นฝาแล้ว
นี่ เซคยอง ฮายุนซัง ดีใจด้วยนะ
ใครๆ ไหน
ใครๆ ใครเป็นฝั่งเป็นฝาแล้วเหรอ
พี่ พี่มาทำอะไรที่นี่
แต่งงานกันแล้วเหรอ
เดี๋ยว พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่
พวกเธอแต่งงานกันแล้วใช่ไหม ใช่ไหม
ใช่ๆ
ตอนสงครามเกาหลี
ฉันอยู่กองร้อย 26 กองพลป้องกันเมืองหลวง
- ขอบคุณครับ - ร่วมรบสงครามแพคอัมซาน
- เป็นทหาร - ครับ คุณปู่
- อายุเท่าไรแล้วคะ - ตอนนั้นน่ะนะ
รู้ไหมว่าสงครามดุเดือดแค่ไหน
คุณปู่ๆ ถ้างั้น
เอารูปที่พกมาให้เราก่อนได้ไหมครับ
ตอนนั้นฉันอายุ 18
อ๋อ ครับ เรารับรูปมาแล้วนะครับ
ถ้างั้นปีนี้คุณปู่อายุเท่าไรคะ
- ฉันน่ะเหรอ - ค่ะ
- ฉันเกิดปีชวดสีแดง - พูดง่ายๆ ได้ไหมคะ
- สวัสดีครับ - หา
- แปดสิบเจ็ด - อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ
เขียนแบบฟอร์มแล้วเอาเอกสารมาสิ
นี่ครับ
แต๊งกิ้ว
โอ้โฮ มาแต่เช้าเชียวนะ
ไม่มีอะไรทำน่ะครับ
ขอบใจนะ
ยิ่งมีข้อมูลเยอะก็จะยิ่งทำให้ทำงานได้ง่ายขึ้น
ครับ
(ประเภทเอกสาร - รูปถ่าย)
หนาวขึ้นแล้วไม่ค่อยได้เจอกันนะ
เพื่อนๆ สบายดีไหม
- โซมินแล้วก็… - ฮายูลครับ
ใช่ สามทหารเสือ
เดิมทีเป็นสี่ครับ
นี่
ไปไหนมาไหนด้วยกันทุกวันไม่อึดอัดเหรอ
จริงสิ
ว่าแต่ บันทึกพวกนี้
ผมเข้าใจที่เราจะทำบันทึกขึ้นมา แต่ทำไว้แล้วยังไงต่อครับ
เราก็จะส่งมันไปทุกที่ไง
ถ้าส่งไปให้เมืองพี่น้องที่ต่างประเทศ
รูปพวกนายอาจถูกแขวนไว้ในพิพิธภัณฑ์ก็ได้
โอ้ เมืองที่มีโอกาสรอดชีวิต
เฮ้อ ผมน่าจะเลือกรูปดีๆ กว่านี้มา
อือ
แต่หัวใจก็เต้นดีนะ
จริงเหรอคะ
แต่ตอนนี้เราไม่มีหนทางอื่นแล้ว
ค่ะ
อย่าคิดเรื่องอื่น มีอะไรให้กินก็ต้องกินให้ดีนะคะ
ยองจีมาแล้วเหรอ
อ้าว ยองจี หวัดดี
สวัสดีค่ะ
ฉันรู้จักเขานะคะ
อือ เขาตั้งท้องน่ะ
ว่าแต่ น้องชายเธอยังไม่หายเหรอ
ค่ะ
ไข้ไม่ลดเลยค่ะ
- ยาล่ะ - หมดไปสักพักแล้วค่ะ
ต้องทำยังไงดีนะ
สถานการณ์แบบนี้ ไม่ว่าจะไปที่ไหน
ก็ไม่มีทางหายาปฏิชีวนะที่ได้ผลกับยองฮันได้เลย
ผมได้ยินว่ายองฮัน…
น้องชายของคุณไม่สบาย
อือ
ฮะ
คือว่า
เราพูดแบบกันเองได้ไหม
ฉันจำได้นายทันที
อุลซานใช่ไหม
จริงเหรอ เธอรู้อยู่แล้วเหรอ
ฉันน่าจะขอบคุณนาย แต่ก็ไม่ได้ทำ
เราไม่มีโอกาสได้เจอกัน สถานการณ์ก็ไม่เอื้อ
อ๋อ ไม่หรอก ไม่เป็นไร
ว่าแต่นายออกมาแบบนี้ได้ด้วยเหรอ
- แค่แป๊บเดียวนี่ - นาฮยอนแจ
ครับ จะไปแล้วครับ
เราจะได้เจอกันอีกไหม
อือ
จริงๆ นะ
ถ้างั้นมาเจอกันจริงๆ นะ
ไข้ไม่ลดเลย
ยองฮัน ถึงจะหนาวก็ทนหน่อยนะ
ดื่มน้ำกันเถอะ น้ำ แป๊บนึงนะ
เจ็บเหรอ ลุกสิ นิดเดียวพอๆ
ยังหายาไม่ได้เหรอครับ
อือ
ฮายูลไม่โผล่มาเลยใช่ไหม
- จะไปหาเหรอ - อือ
- นี่มันอะไร - อะไรเหรอ
อ๋อ
บิสกิตน่ะ นายกินสิ ฉันกินแล้ว
ไม่เห็นมานานเลยแฮะ
ว่าแต่เราจะไปไหน
ลองไปที่บ้านเธอดูก่อนเถอะ
อะไร ใครเนี่ย
แหม คุณรู้จักผมนี่
ให้มันน้อยๆ หน่อย ไอ้หมอนี่
คุณรู้จักผมนี่ นี่
ผมจองซูกึนไง
รู้จักสิ ประธานจองของเรา
บ้านผมมีทองเพียบเลยนะ ทองแท่ง
ครอบครัวเมียผมเปิดร้านทองนะ
ไม่ทันไรก็ใช้หนี้ได้หมดแล้ว
คนรู้จักกันแท้ๆ
คราวนี้ผมมั่นใจจริงๆ นะ
ให้เขียนข้อตกลงก็ได้นี่นา
ข้อตกลงเหรอ
เอาสิ เขียนยังไงดีนะ
โอ้โฮ
ลูกสาวเหมือนพ่อมากเลยนะ ว่าไหม
เล่นใหญ่เชียว
ประสาท
ปืนจริงหรือเปล่าเถอะ
(จองฮายูล รับสิ)
(ฉันอยู่หน้าบ้านเธอ เมื่อไหร่จะมา)
(ฉันหาเจลลี่ที่เธอถามถึงเจอแล้ว)
(โซมิน)
(ฉันจะรอจนกว่าจะมา)
(จองฮายูล ตอบสิ ฉันเป็นห่วงนะ)
สวมหน้ากากกับถุงมือแล้วค่อยเข้าไปนะคะ
- ค่ะ - ได้ครับ
(ห้ามเข้านอกเวลาเยี่ยม)
เขาอยู่นี่เอง
(คุณยายที่รัก เมอร์รี่คริสต์มาส รักนะคะ)
น่าเสียดายจริงๆ ที่ไม่ได้เจอหน้าหลานก่อนไป
ไม่รู้สิคะ เขาอาจจะไม่อยาก ให้หลานเห็นตอนที่จากโลกนี้ไปก็ได้
พูดอะไรอย่างนั้น
แบบนี้ไม่ได้แน่ๆ
ห่อแล้วอุ้มไปแบบนี้เลยน่าจะดีกว่าค่ะ
เราไม่น่ามาเลย
พูดอะไรแบบนั้นคะ
ช่วยจับด้านนั้นหน่อยค่ะ
มันหนาวนะ มาทำอะไรตรงนี้
แม่ได้ยินว่าปันส่วนมาไม่ตรงเวลาก็เลยเป็นห่วง
แม่ลืมไปแล้วสินะ หนูเคยอยู่หน่วยรบพิเศษ
แม่เป็นห่วงลูกสาวตัวเองไม่ได้หรือไง
ไว้คุยกันทีหลัง กลับไปเถอะ
- เดี๋ยว นี่ อินอา - ทำไม
พอใกล้ตายแล้วถึงเห็นหนูในสายตาหรือไง
หรือเป็นเพราะพี่ไม่อยู่แล้ว
ยายเด็กนี่ นี่
อินอา
ก็ได้ รู้แล้ว
รู้แล้ว ขอโทษนะ
แม่ขอโทษ
พี่ของแก…
แกก็รู้ว่าเขาทำให้แม่ต้องเป็นห่วงตลอด
คนที่แม่เชื่อใจได้จริงๆ ก็คือแก
แม่คิดว่าแกจะเข้าใจความรู้สึกของแม่ โดยที่ไม่ต้องสาธยาย
อาจเพราะแกเป็นลูกสาว
ลูกสาวที่ทุกคนต่างพูดว่าเป็นเด็กดี
แกดูแลตัวเองได้ดีโดยที่แม่ไม่ต้องเป็นกังวล
แม่คิดว่าเด็กคนนั้นรู้สึกยังไง
ถึงต้องคิดว่าต้องดูแลตัวเองให้ดีล่ะ
แม่ถูกเรียกไปโรงเรียน ไปสถานีตำรวจทุกวันเพราะพี่
วันดีคืนดีก็พูดกับหนูว่า…
"แม่ต้องตายพี่แกถึงจะได้สติ"
ร้องไห้โวยวาย เล่นใหญ่แขวนคอตายอีกต่างหากนี่นา
แต่เรื่องที่เอ่ยปากพูดกับหนูกลับเป็น…
การระบายอารมณ์ใส่แล้วพูดว่า
"แค่กดสวิตช์หม้อข้าวก็ได้แล้ว มัวแต่นั่งหิวอยู่ทำไม"
รู้ไหมว่าสำหรับเด็กตัวเล็กๆ มันน่ากลัวแค่ไหน
แต่พอโตขึ้นแล้ว
ทุกอย่างกลับทำให้หนูขำและขยะแขยง
รู้ไหมว่าหนูหวังอะไรมากที่สุด ระหว่างที่แม่ตั้งใจทำงานที่โบสถ์
หนูขอให้พี่ได้รับพรเยอะๆ
ให้เขากลายมาเป็นคนที่แม่อวดได้
แม่ทำอย่างที่เคยทำมานั่นแหละดีแล้ว
ได้
ได้ๆ
แต่อินอา ตอนนี้เหลือแค่แม่กับแกแล้ว…
ถ้าโลกไม่ถึงจุดจบ แม่จะทำแบบนี้กับหนูไหม
กลับบ้านเถอะค่ะ
มันดึกแล้ว แล้วหนูจะแวะไป
อินอาๆ ต้องมาให้ได้นะ อินอา
คุณยาย
คุณยาย หนูมาแล้วค่ะ คุณยายอยู่ไหน…
คุณยาย
ย่าครับ
คุณยายคะ
ย่า
ย่าอยู่ไหนครับ
- ย่า - ตรงนี้
คุณยาย โธ่เอ๊ย
จริงๆ เลย คุณยาย
สวมเสื้อผ้าก่อน สวมเสื้อผ้า
ทำไมเพิ่งมา
โธ่เอ๊ย มาทำอะไรตรงนี้คะ
- แขนซ้าย - แขนซ้าย เร็วเข้า ใส่มือมาค่ะ
- ไปกันเถอะ - อือ
ไม่ฟังกันเลยจริงๆ สินะ จะขอขี่หลังใช่ไหมคะ
อือ
เฮ้อ ฉันหิวจัง
- ไปดีกว่า - นี่ ไม่ได้นะ
ทำไมล่ะ
- ไปแล้ว - นี่
เราต้องเจอฮายูลก่อนสิ
ให้ตายสิ
เฮ้ย ครูๆ ครูจิน
คุณยาย
จะทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปอีกนานแค่ไหนคะ
- อือ หนักเหรอ - โอ้โฮ
หนักสุดๆ เลยละค่ะ
แค่นี้ฉันก็ว้าวุ่นจะตายอยู่แล้ว
ทำไมยายต้องเป็นแบบนี้ไปอีกคนด้วยคะ
ใครรังแกเธอเหรอ
พวกแมลงสาบโสโครก เอาแต่คลานออกมาไม่หยุดเลยน่ะสิคะ
แต่หนูรู้ค่ะ
ว่าฆ่าแมลงสาบตัวสองตัวไป ก็ไม่ทำให้มันจบ
อะไรนะ
แต่เป็นแมลงสาบก็ต้องจับสิ จะปล่อยไว้เฉยๆ ได้ยังไง
ทุกคนบอกว่าอย่าจับนี่คะ
ทุกคนเลย พวกเขาบอกว่า ถ้าทำแบบนั้นต่อไปหนูจะตาย
อย่าตายนะ
รู้ไหม เธอออกจะน่ารักขนาดนี้
- นี่ จองฮายูล - นี่ จองฮายูล
เธอไปไหนมา
หายไปไหนมา ให้ตายสิ
เราตกลงว่าจะอยู่ด้วยกันจนถึงที่สุดนี่
- เรารอเธอทั้งวันเลยนะ - เฮ้อ
ไปกันเถอะ
ทำไมเธอทำแบบนี้
- ฟังฉันก่อนสิ - อุกกาบาตจะชนแล้ว
เราไม่มีแผนด้วยซ้ำ
คนจะมีลูกก็ต้องดีใจสิ ไม่งั้นจะให้ฉันทำยังไง
ก็นั่นน่ะสิ คงดีเหลือเกินสินะ
ที่ดีอกดีใจขนาดนี้ได้
จีอึน ไม่ใช่อย่างนั้น
เดี๋ยวก่อนๆ เดี๋ยว รอก่อนสิ
จีอึนๆ เดี๋ยวก่อนสิ จีอึน
รอเดี๋ยว ฟังที่ฉันพูดก่อน
ขอโทษนะ แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองทำอะไรผิด
- เดี๋ยวๆ - ปล่อยนะ
- ปล่อย - รู้แล้ว อย่าโมโห
- ปล่อยฉัน - รู้แล้ว
ฉันลำบากลำบนมาสิบปี
ไหนจะแม่ของคุณ ไหนจะคนรอบข้าง
ทุกคนทั้งเข้ามาแทรกแซง ทั้งทำกับฉันเหมือนเป็นจุดด่างพร้อย
ฉันก็เบื่อหน่ายและเกลียดตัวเองเหมือนกัน
ตอนนี้ก็ดันมาท้องอีก จะให้ฉันทำยังไง
ทำไมๆ ไม่ๆ อย่าทำแบบนั้นนะ ไม่เอา
ฉันเป็นตัวปัญหาอีกแล้ว
ไม่ใช่นะ เธอจะเป็นตัวปัญหาได้ยังไง เธอไม่ใช่ตัวปัญหา
อย่าโมโหนะ รู้ไหม
มันไม่ดีกับลูกของเรานะ
นี่
- ตายซะเถอะ - เดี๋ยวๆ
คนทะเลาะกันทำไมถึงไม่ห้าม
นี่ๆ
แยกก่อนๆ แยกกันก่อนสิ
พวกเธอสองคนน่าจะรักใคร่กันสิ
มาโวยวายอะไรกันตอนนี้
นี่ ทำไม สนุกนักหรือไง
ทุกคนไปได้แล้ว
ปิดหน้าต่างเข้าบ้านไป
- คนทะเลาะกัน - เลิกมุงแล้วไปตามทางเลย
นี่ แฮชาน อูชาน พวกเขาไม่ได้ทะเลาะกันนะ
ช่วยเรื่องเด็กในท้องได้ไหม
นี่ มาให้หยุมหัวอีกสักรอบสิ
เด็กบอกว่าอยากได้อีก
นี่ ฉันบอกว่าให้จับแล้วหมุนไง
เอ้า ขยุ้มเลย
ขยุ้มเลย
ใช่แล้ว ต้องอย่างนั้น นั่นแหละ หมุนเข้า
พวกเขาไม่ได้ทะเลาะกัน จะไปไหนก็ไป
ไปเลยค่ะ ไปๆ
คราวนี้ได้ผลไหม
เธอสบายใจขึ้นก็ดีไป แต่จะทำยังไงกับหัวเขาละเนี่ย
แฮชาน อูชาน รีบกลับบ้านกันเถอะ
ยองจี หลบหน่อย หลบไป ยองจี
ยองฮันเป็นอะไรไปคะ
ช่วยยองฮันด้วยนะคะ
ถ้าเธอเป็นอย่างนี้ ยองฮันจะไม่ได้ไปดีนะ
พี่ขอโทษนะ
พอเถอะนะ พอเถอะ
คุณบ้าไปแล้วเหรอ
ที่รัก คนพวกนี้เป็นใคร
นั่งลง
ที่รัก
อ่านนี่ก่อนสิครับ
เฮ้ย รีบไปหาตัวมา
ลูกสาวเขาต้องอยู่นี่นี่นา
(ข้าพเจ้ากู้เงินแปดร้อยล้าน)
(ในกรณีที่พิจารณาว่า…)
เฮ้ย รีบไปหาดูให้ทั่ว เร็วเข้า
(ชำระหนี้ไม่ได้ ร่างกายของจองซูกึนและบุตร จองฮายูล)
(จะถูกโอนไปยังผู้ประกอบการสตาร์โลน)
นี่ คนบ้า คุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า
ยังเรียกตัวเองว่าคนได้อีกเหรอ
คุณทำแบบนี้กับเราได้ยังไง
ทำไมจนถึงตอนนี้
ก็ยังใช้ชีวิตให้ถูกต้องกับเขาไม่ได้สักครั้ง ทำไม
ออกไป ออกไปซะ ออกไป
ออกไป ออกไปตายๆ ซะไป
(วันที่ 22 ก.พ. 2026 ดินแดนที่ไร้ความหวังคืออเวจี)
(ลาก่อนยองฮัน รอหน่อยนะ)
(เล่นกับแทมี่ไปก่อน อีกไม่นาน…)
นี่ ไปกันเถอะ
รอฮายูลกันเถอะ
ตอนนี้เรา…
ตั้งใจจะฝังร่างเหล่านี้ลงพื้นดิน ตามธรรมเนียมของเราค่ะ
ขอพระผู้เป็นเจ้า จงทำให้ร่างอันอ่อนแอที่เราฝังลงดินนี้
เกิดใหม่พร้อมนักบุญด้วยคำอธิษฐาน
ให้พวกเขาและบรรดาคริสตชนเทียบเท่านักบุญ
ขอจงปรานี ช่วยพวกเขาให้หลุดพ้น จากบาปและความตายระหว่างพิพากษา
เพื่อปรองดองกับพระบิดา
ให้พวกเขาตามพระองค์ผู้โอบอ้อม ซึ่งแบกรับบาปของเรา
พระราชาตลอดกาลไป
จงมีแต่ความปีติยินดีไม่รู้จบร่วมกับเหล่านักบุญ
ทุกคนมาสวดมนต์ร่วมกันเพื่อการนี้ค่ะ
จองฮายูล ออกมา
ฮายูล
คุณเป็นใครครับ
โธ่โว้ย หนวกหูน่า
ที่นี่ไม่มีบาทหลวงเหรอ บาทหลวงน่ะ
คุณพ่อ
แกไม่ใช่บาทหลวงนี่ นี่ ซิสเตอร์
เรากำลังประกอบพิธีมิสซา
กรุณาออกไปด้วยค่ะ
- ออกไป - ออกไป
พิธีมิสซาว่ะ
พวกคุณจะทำอะไร
- ไอ้หมอนี่ ให้ตายสิ - ไปหาตัวมา
ไปหาตัวมันมา ตรงนั้นไง โน่น
ไปจับตัวมันมา
นั่งลงๆ ซ่อนตัวกันเถอะ
ครูคะ
ครู
รีบหนีไป เร็วเข้า
ปล่อยนะ ปล่อย
อินอา
ตอนนี้เธอควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วสินะ
ฮายูล
ฮายูลตกอยู่ในอันตราย
คิดว่าคนอื่นไม่รู้หรือไง
เธอได้ปืนมาจากไหน
เรื่องนั้น…
จะไปสำคัญตรงไหน
นั่นสิ
ตอนนี้มันสายไปแล้ว
ฉัน…
ฉันไม่…
ไม่มีโอกาสให้คิดเลย
อย่างที่เธอพูด
จิตใจฉันแตกร้าวไปหมดแล้ว
เธอต้องสงบสติอารมณ์ก่อน
ปืน
พาเขากลับบ้าน
ห้ามไม่ให้ออกไปไหนเด็ดขาด
อือ
ฉันจะทำให้ทุกคนเงียบไว้
ไม่เป็นไรนะ
ไม่เป็นไร
(อีก 59 วันก่อนอุกกาบาตพุ่งชนโลก วันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 2025)
คำบรรยายโดย พิมพ์กมล บัวหลวง