(ปีศาจของฉัน)
เธอคือพระเจ้าเหรอ
เขาก็เรียกกันว่างั้นนะ
บางคนเรียกฉันว่าจักรวาล
บางคนก็เรียกฉันว่าเวลา
เขาว่ากันแบบนี้ไง
"พระเจ้าทรงสถิตอยู่ทุกหนแห่ง และอยู่ในทุกสิ่งอย่าง"
เอาเป็นว่าฉันเชื่อ
เพราะงั้นคืนพลัง
ของฉันมา
อันนั้นฉันทำไม่ได้
- ว่าไงนะ - ฉันให้นายไปก็จริง
แต่ฉันไม่ได้แย่งมันมานะ
เป็นเพราะฉันไม่ทำข้อตกลงเหรอ
ถ้าฉันทำข้อตกลงใหม่ตอนนี้เลย ฉันจะได้พลังคืนมาหรือเปล่า
ทำข้อตกลงไปก็ไร้ประโยชน์
พลังดันไปอยู่ในร่างที่ไม่ควรอยู่
ก็เป็นธรรมดาที่จะค่อยๆ สลายหายไป
งั้นฉัน…
ใช่แล้ว
นายกำลังจะตายลงอย่างช้าๆ
งั้นต้องทำยังไงถึงจะได้พลังคืนมา
มันต้องมีวิธีไม่ใช่เหรอ
ง่ายๆ เลย
พลังจะคืนกลับมาก็ต่อเมื่อ
ผู้หญิงคนนั้นตาย
เมื่อรอยสักสูญเสียเจ้าของ
มันจะกลับไปหาเจ้าของเดิมของมัน
ถ้าเธอไม่ตายล่ะ
ถ้าผู้หญิงคนนั้นยังมีชีวิตอยู่จนจันทร์เต็มดวง
รอยสักจะหายไป
ส่วนนายก็จะลุกเป็นไฟและดับสลายไป
อุตส่าห์พยายามช่วยชีวิตเธอมาแทบแย่
แต่เธอต้องตายเท่านั้น พลังของนายถึงจะกลับคืนมา
ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร
ทำไมถึงทำกับพวกเราแบบนี้
เป็นพระเจ้าก็ใช่ว่าจะรู้ทุกเรื่องนะ
ที่จริงโลกไม่ได้เป็นไป อย่างสมบูรณ์แบบนักหรอก
พวกนายก็แค่ต้องตัดสินใจเลือก
ส่วนวงล้อรูเล็ตก็จะหมุนของมันเอง
นั่นแหละหลักการของโลก
พูดได้ไร้ความรับผิดชอบ…
ถ้าจะมีใครต้องรับผิดชอบ ก็ต้องเป็นพวกนายสิ ไม่ใช่ฉัน
ฉันกำหนดกฎเกณฑ์ใหญ่ๆ ไว้ก็จริง
แต่มนุษย์เลือกที่จะทำตามใจตัวเอง ไม่ทำตามกฎพวกนั้น
จนเกิดสิ่งผิดปกตินับไม่ถ้วน
สิ่งที่เรียกว่าโชคชะตา ที่พวกนายชอบอ้างนักหนา
ก็คือผลพวงที่ถักทอจาก การตัดสินใจเลือกทั้งเรื่องเล็กเรื่องใหญ่
ของพวกนายนั่นแหละ
ประธานเป็นดีม่อนค่ะ
เรียกอีกอย่างว่า ปีศาจ
เขาทำให้มนุษย์ตกทุกข์ได้ยาก
และชักนำสู่นรก
เรื่องเหลวไหลแบบนั้น…
ฉันรู้ค่ะ ว่ามันทำใจเชื่อยาก
แต่คุณจูซอกฮุนก็น่าจะพอรู้นี่คะ ว่าประธานไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา
คุณถึงได้มาถามถึงตัวตนของเขาจากฉัน
ถึงงั้นก็เถอะ แต่เขาเป็นปีศาจเนี่ยนะ
งั้นคุณจะบอกว่า
โดฮีรู้ทั้งรู้ว่าจองกูวอนเป็นปีศาจ แต่ยังเชื่อใจเขาอย่างไร้ข้อกังขาเหรอครับ
แบบนั้นไม่ใช่โดฮีเลย
สิ่งที่ดีม่อนถนัดที่สุด
คือการยั่วกิเลสของมนุษย์ แล้วล่อลวงพวกเขา
จนครองหัวใจได้ในที่สุดค่ะ
นั่นแหละค่ะ วิถีของดีม่อน
ประธานจับข้อมือโดโดฮีอยู่ตลอด
คุณเคยเห็นไหมคะ
ครับ
ดีม่อนมีพลังสุดพิเศษอยู่ค่ะ
ทั้งอันตรายและทรงพลัง
แต่มันดันไปอยู่บนข้อมือของโดโดฮี
รอยสัก
ใช่ค่ะ รอยสัก
นั่นคือที่มาของพลัง
เพราะงั้นประธานถึงต้องการโดโดฮี
พูดให้ชัดก็คือ
เขาต้องการรอยสักบนข้อมือโดโดฮี
ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอ
วิธีที่เราจะมีชีวิตรอดทั้งคู่
น่าเสียดายนะ
แต่ไม่มี
เมื่อจันทร์เต็มดวง วงล้อรูเล็ตจะหยุดหมุน
เกมจำเป็นต้องจบลง
(ตอน 10 ก้าวออกจากกรอบ)
รอยสัก
นั่นคือที่มาของพลัง
เพราะงั้นประธานถึงต้องการโดโดฮี
เขาต้องการรอยสักบนข้อมือโดโดฮี
คุณได้อะไรจากการข้องเกี่ยวกับโดฮีเหรอครับ
ทั้งการแต่งงานและการคุ้มกัน เป็นความต้องการของโดฮีทั้งนั้น
ผมต้องการโดโดฮี
(ดีม่อน: หมายถึงผี ผู้พิทักษ์ ปีศาจ…)
(ปีศาจ)
(ดอกแตรปีศาจ ปีศาจทั้งเจ็ด)
(สตรีที่ถูกบูชายัญ)
(มนุษย์ที่ถูกปีศาจล่อลวง)
หาอะไรอยู่
คนร้ายตายแล้วก็น่าจะจบเรื่องไม่ใช่เหรอ
เข้ามาสิ
ส่งมาจากโดโดฮีเมื่อตอนกลางวันค่ะ
(แบบฟอร์มการขอสละมรดก)
โล่งอกไปที่โดโดฮีรักษาสัญญา
ยินดีด้วยนะคะ ที่รัก
ยินดีบ้าบออะไรกัน
มันคือของผมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
ผมก็แค่ทวงคืนมา
แน่นอนสิคะ
คุณลำบากมามากเลย
(แบบฟอร์มการขอสละมรดก ผู้รับมรดก: โดโดฮี)
(มีแรอิเล็กทรอนิกส์ยอมรับเรื่องอุบัติเหตุ จากการทำงานอย่างเป็นทางการครั้งแรก)
(ปี 2006)
เธอสินะ
เครื่องมือฟอกขาวของคุณแม่
นี่คือบ้านที่เธอจะอยู่ต่อจากนี้
ต่อไปนี้คิดซะว่าเราคือครอบครัวนะ
แรกๆ ทุกคนก็บอกแบบนี้แหละค่ะ
จนกระทั่งเงินหมด
ฉันก็ไม่ได้จะเอ็นดูอะไรเธอมากมาย
ไม่ได้จะทุ่มเทความรักให้เธอด้วย
หนูไม่หวังอะไรแบบนั้นด้วยซ้ำค่ะ
คุณแม่
อยู่นี่เองเหรอ
เธอคือโดฮีใช่ไหม
มาสนิทกันไว้นะ
(คนลงมือ)
(เชื่อมต่อสิ)
(ลบ)
(ทำไมไม่ติดต่อมาเลยครับ)
(อย่าบอกนะครับว่าจะวางมือ)
พลังจะคืนกลับมาก็ต่อเมื่อ
ผู้หญิงคนนั้นตาย
ถ้าเธอไม่ตายล่ะ
รอยสักจะหายไป
ส่วนนายก็จะลุกเป็นไฟและดับสลายไป
นี่อะไรกันเนี่ย
แต่นแต๊น
ฉันทำเค้กแหละ
ฮาโลวีนผ่านไปแล้วไม่ใช่เหรอ
วันเกิดนายคือเมื่อไหร่เหรอ
ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก
ฉันเห็นว่านายอิจฉาตาร้อนวันคริสต์มาส
เลยซ้อมไว้กะว่าจะทำเค้กวันเกิดให้
เขียนบนเค้กว่าอะไรดีนะ
"เมอร์รีดีม่อน" เหรอ
แอบแปลกๆ นะ
แค่เขียนชื่อนายเอาแล้วกัน
(กูวอน)
ขอชาร์จนะ
มีเรื่องอะไรเหรอ
เปล่าหรอก ไม่มีอะไร
แต่เหมือนจะมีนะ
เห็นนายรีบร้อนออกไป
ไปไหนมาเหรอ
แวะไปที่โรงละครมาน่ะ
หัวหน้าพัคนี่บ่นเป็นหมีกินผึ้งเลย
เรื่องร้ายแรงเหรอ
จัดการเรียบร้อยแล้ว
แต่ของแบบนี้เนี่ย
ฉันว่าควรปล่อยให้ผู้เชี่ยวชาญทำนะ
เราค่อยซื้อเค้กกินเอาแล้วกัน ไปสนุกกับฉันดีกว่า
ก็อยู่นี่แล้วไง
ผู้เชี่ยวชาญ
ประธานแห่งมีแรเอฟแอนด์บี โดโดฮี
ใครจะเชี่ยวชาญไปกว่าฉันอีก
อะไรเนี่ย สายตาคู่นั้นที่สื่อว่าไม่เชื่อฉัน
ลองลิ้มรสฝีมือของผู้เชี่ยวชาญดูสิ
เป็นไง สัมผัสได้ไหม
ไม่เหรอ
- สุดมาก - จริงอะ
รสชาติไม่เหมือนใครเลย เพราะเป็นฝีมือของผู้เชี่ยวชาญแน่ๆ
เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้ว
งั้นฉันชิมบ้างดีกว่า
ไม่ได้นะ อย่ากิน
น้องก้อนนี้น่าเสียดายเกินกว่าจะกินนะ
เรากินด้วยตาเอาดีกว่านะ มองแบบนี้ไง แบบนี้
แบบนี้เลย แบบนี้
เบอร์นั้นเลยเหรอ
ยิ่งกว่านั้นอีก
เหรอ
งั้นคงกินไม่ลงหรอก
โห เค็มปี๋
แย่แล้ว
นี่ฉัน…
ฉันนึกว่าใส่น้ำตาลลงไปซะอีก
สับสนกับเกลือแหงเลย
คงอร่อยเพราะแบบนั้นแหละ
- โกหกแล้ว - เปล่านะ พูดจริง
นี่ขายได้เลยนะเนี่ย
เปิดตัวเป็นสินค้าของบริษัทเธอเลยดีไหม
เดี๋ยวนี้ขนมปังเกลือกำลังมาแรงไง
- ขนมปังเกลือเหรอ - อือ
- นายชอบขนมปังเกลือเหรอ - อือ
ดีเลย งั้นคงกินก้อนนี้หมดแหละเนอะ
ขนมปังเกลือ
เกลือจะเข้าไปละนะ
ฉันกินข้าวไปแล้วก็เลยอิ่มมาก
แต่อันนี้อร่อยจริงนะ
- กินสิ แค่คุกกี้ก็ได้ - ไม่เอา
ดีจัง กลิ่นยามค่ำคืน
เรื่องกลัวความสูงล่ะ โอเคแล้วเหรอ
ไม่แน่ใจแฮะ
แต่ว่านะ
แค่มองหน้านาย ความกลัวก็อันตรธานหายไปหมดเลย
เพราะนายเป็นผู้พิทักษ์หรือเปล่านะ
ถ้าพรุ่งนี้โลกแตก
เธออยากทำอะไรเหรอ
โลกจะแตกทำไมกันล่ะ
ก็แบบว่า เผื่อโชคชะตาเล่นตลก อะไรประมาณนั้นน่ะ
โชคชะตาเล่นตลกเหรอ
งั้นแปลว่าต่อให้ฉันดิ้นรนยังไง ก็เปล่าประโยชน์น่ะสิ
ไม่ชอบเลย
โลกกำลังจะแตก แต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
ถ้างั้น
ฉันจะ…
หมกตัวอยู่ในบ้านกับนายทั้งวัน
ทำตัวขี้เกียจๆ ไป
นอนตื่นสาย หยอกล้อกับนายไปเรื่อยเปื่อย
ฉันคงจะใช้เวลาทั้งวันอย่างราบเรียบ
ราวกับวันนั้นจะคงอยู่ตลอดไป
เพราะนั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันจะทำได้
โดยที่โชคชะตาจะไม่เล่นตลกกลับ
อะไรอีก
- อะไรอีกเหรอ - อือ
เราไปเดินด้วยกันทั้งวันเลยดีไหม
สตัฟฟ์โลกที่จะแตกในวันพรุ่งนี้ไว้
ในทุกซอกทุกมุมของความจำเรา
อะไรอีก
อะไรอีกเหรอ
วันเดียวจะนานอะไรขนาดนั้นล่ะ
นอกจากสิ่งที่ทำกับฉันแล้ว
มีอะไรที่อยากทำคนเดียวไหม
ไม่มี
วันสุดท้ายทั้งที ฉันก็ต้องอยู่กับนายสิ
วันนี้เรามาอยู่ด้วยกันทั้งคืนเถอะ
ทำไมเหรอ
ฉันแค่
รู้สึกเสียดายที่จะนอนหลับไปเฉยๆ
ไม่ได้หรอก ฉันต้องไปทำงาน
เรื่องวันพรุ่งนี้ ก็ให้เป็นหน้าที่ของโดโดฮีในวันพรุ่งนี้
ส่วนโดโดฮีในวันนี้
มาสนุกกับฉันทั้งคืนดีกว่า
- อะไรเนี่ย - การล่อลวงของปีศาจ
โอเค ได้เลย
ฉันโต้รุ่งเก่งมากนะขอบอก
โดโดฮีผู้เก่งทุกอย่าง
- โต้รุ่งก็เก่งด้วยเหรอ - ค่ะ
- จริงเหรอ - อือ
อะไรเนี่ย ไหนว่าแค่มองหน้าฉัน ก็ไม่กลัวอะไรแล้วไง
ผู้พิทักษ์เอาชนะหนังสยองขวัญไม่ได้แฮะ
ถามจริง เธอกลัวอะไรแบบนั้นเหรอ
งั้นนายกลัวอะไรล่ะ
ก็นะ
ดีม่อนอย่างนาย กลัวอะไรแบบนี้ก็แย่ละ
กร่อยยันจบเลยแฮะ
ทำเป็นพูดว่าโต้รุ่งเก่ง
ฉันกลัว…
ว่าเธอจะหายไป
จากโลกใบนี้
นั่นแหละสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด
โลกที่ไม่มีเธอ
(อวสาน)
จองกูวอน
อย่าไปนะ
อยู่ข้างๆ ฉัน
ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้แล้ว
ทำไมล่ะ
ฉันจะจากไป
ยังที่ไกลๆ …
ที่เธอไปไม่ถึง
ฉันจะไปตามหานาย
ฉัน…
จะไม่ยอมปล่อยนายไปเด็ดขาด
จันทร์เต็มดวง
เซต
ฟลัช
อย่างเจ๋ง
มาแล้วเหรอ
มันใช่เวลามาเล่นพนันไหม
เพราะงี้โลกถึงได้เละเทะไง
ฉันชอบการเลือกนะ
ฉันสนุกกับการได้รอดูว่าสิ่งที่ฉันเลือก
จะส่งผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงแบบไหน
เอาที่ฉันดื่มประจำนะ สองแก้ว
- รับทราบครับ - ฉันเอาไวน์แดง
- ครับ - ก็เหมือนกับที่เธอชอบเล่นพนัน
ฉันชอบไวน์
บางคนเขาก็บอกว่า ไวน์คือน้ำตาของพระเจ้านี่
ฉันไม่มีทางหลั่งน้ำตาหรอก
คำว่า "ไม่มีทาง"
ไม่ควรพูดออกมาแบบส่งเดชนะ
ก่อนหน้านี้ ยังทำหน้าซังกะตายกลับไปอยู่เลย
มาคราวนี้แววตาเปลี่ยนไปนะ
ฉันจะไม่ยอมเสียใครทั้งนั้น
เพราะฉันจะเลือก
ทั้งโดโดฮีและตัวฉัน
ไปเจอวิธีเลิศๆ อะไรเข้าแล้วสิท่า
แต่ไม่มีประโยชน์หรอก
มันเป็นกฎว่าถ้าฝ่ายหนึ่งได้ อีกฝ่ายก็จะต้องเสีย
เธอบอกเองนี่
ว่าเธอกำหนดกฎเกณฑ์ขึ้นมา
แต่มนุษย์คือผู้ตัดสินใจเลือก
ฉันเลือก
ที่จะดิ้นรนจนสุดแรง
ทำตัวเหมือนเป็นมนุษย์จริงๆ แฮะ
รู้แก่ใจว่าเปล่าประโยชน์ก็ยังจะดิ้นรน
นั่นสิ
นี่สินะมนุษย์
มาพนันกับฉันไหมล่ะ
ถ้าพลังฉันคืนกลับมา
และโดโดฮีก็มีชีวิตรอด
เท่ากับว่าเธอแพ้
ไม่มีทาง
เป็นไปไม่ได้หรอกน่า
คำว่า "ไม่มีทาง"
บอกว่าไม่ควรพูดแบบส่งเดชไง
ขอตัวนะ
มนุษย์ก็เป็นแบบนั้นเสมอ
น่าเวทนานัก
ประธาน เป็นไงบ้าง
สรุปว่าหญิงไร้บ้านไร้ช่องอะไรนั่น รู้อะไรหรือเปล่า
นายบอกว่ากี่โมงนะ ตอนที่โดโดฮีกับฉันตกทะเล
เลยเที่ยงคืนมานิดหน่อย ก็ประมาณเที่ยงคืนครึ่งมั้ง
เลยเที่ยงคืนนิดหน่อย
จะไปทวงคืนรอยสักเหรอ
เธอบอกให้ทำงั้นเหรอ
ค่อยยังชั่วหน่อย
ไอ้ผมก็นึกว่าสิ้นหนทางแล้วซะอีก
หัวหน้าพัค
อือ
เผื่อว่าถ้าฉันกลับมาไม่ได้
หัวหน้าพัคมาเป็นประธานแทนนะ
อะไรนะ
ส่งของของฉันไปประมูล
แล้วเอาเงินไปผ่อนรถที่นายถอยมาใหม่
ส่วนกับกายอง…
แถไปว่าฉันไปที่ไหนไกลๆ แล้วกัน
ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ
ใครมาได้ยินเข้า คงคิดว่าคุณจะไปตายแน่ๆ
ใครจะตายกันเล่า
ฉันบอกว่าเผื่อไง
อยู่นี่เองเหรอ
ฉันนึกว่านายไปไหนแล้วซะอีก
ฉันจะไปไหนได้ล่ะ
ฉันฝันว่านายบอกว่าจะไปที่ไกลๆ
รู้ได้ไงเนี่ย
วันนี้เราจะไปเที่ยวกัน
- เที่ยวเหรอ - ไปซกโชกันนะ
ไปซกโชทำไม
คืนนี้พระจันทร์จะเต็มดวง
วันที่รอยสักของฉันไปอยู่กับเธอ ก็เป็นคืนจันทร์เต็มดวงเหมือนกัน
คราวนี้รอยสัก…
จะกลับมาหาฉันแล้ว
จริงเหรอ
อือ
มีวิธีแบบนั้นด้วยเหรอ
ดีเลย
ฮันนีมูน
เรายังไม่ได้ไปฮันนีมูนกันเลยนี่
ไปวันนี้นี่แหละ
ดีไหม
เยี่ยมเลย
(ปลุกความเป็นชาย เจ้าแห่งนรก)
สติมาเต็ม สมาธิก็มาพร้อมเลย
วันนี้สงบสุขเป็นพิเศษนะครับ
ราวกับว่าโลกกำลังดำเนินไป โดยไร้ซึ่งปัญหาใดแม้แต่น้อยนิด
เพ้ออะไรเนี่ย
ประธานโนซอกมินจะได้เป็นประธานใหญ่ ในการประชุมผู้ถือหุ้นวันนี้แล้ว
มันจะไร้ซึ่งปัญหาได้ไงก่อน
แล้วเรื่องนั้นมันเกี่ยวอะไรกับเราล่ะคะ
เกี่ยวเยอะเลยเหอะ
มันแปลว่าเราเสียโอกาสทอง ที่จะได้เป็นเด็กเส้น
ของประธานใหญ่คนต่อไปไง
ฉันเกือบจะได้เป็น ผู้บริหารของมีแรกรุ๊ปแล้วเชียว
"กรรมการฮัน"
ถึงท่านประธานได้เป็นประธานใหญ่ หัวหน้าทีมฮันก็ไม่ได้เป็นผู้บริหารหรอกค่ะ
ฉันมันทำไมล่ะ
จะมีใครเพียบพร้อมเท่าฉันอีก
ไม่รู้ก็ดีแล้วค่ะ
ความไม่รู้คือลาภอันประเสริฐ
คำพูดคำจาให้ลาภจังเนอะ
ให้ลาภจริงแหละครับ
โอเค งั้นบอกมาหน่อย
ฉันต้องแก้ตรงไหนถึงจะได้เป็นผู้บริหาร
ท่านประธาน อรุณสวัสดิ์ครับ
ค่ะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ
- ท่านประธาน วันนี้ก็สู้ๆ นะครับ - สู้ๆ
ทุกคนก็สู้ๆ นะคะ
ฉันจัดการตารางงานช่วงบ่าย ตามที่สั่งแล้วนะคะ
ทำได้ดีมากค่ะ
- ออกเดินทาง… - ท่านผู้โดยสาร…
- พี่ - หล่อน
ทำตัวดีๆ นะจ๊ะ
ฉันขอโทษจริงๆ ที่ให้พี่ทำโอทีเยอะเกิน
ฤทธิ์เหล้าพาไปของแท้
(ห้องอุปกรณ์)
ต้องไปฉีดวิตามินหน่อยละ
- คุณพระช่วย - เกิดอะไรขึ้น
เสียงอะไรน่ะ
มีหนูน่ะค่ะ
- หนูเหรอ - หนูเหรอ
- เปิดประตูซิ - ให้ตายเถอะ
- เปิดละนะครับ - เปิดเลย
โอ๊ย เจ็บๆ
คุณหมอ
ปกติเจ็บเบอร์นี้เลยเหรอคะ
หัวฉันมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ
เธอเซ็นเอกสารแล้วครับ
อะไรนะ
ถึงขั้นเซ็นเอกสารเลยเหรอ
มาไม้ไหนของนางกันแน่เนี่ย
ยัยตัวแสบนั่นคิดวิธีล้ำหน้าฉันตั้งหลายก้าว
ฉันจะเอาปัญญาที่ไหนไปสู้
คุณหมอ
คุณหมอคะ
ฝังเข็มมาแบบไม่ต้องยั้ง เอาให้สมองฉันดีขึ้นทีนะคะ
โดพามีนจะได้หลั่งเยอะๆ หน่อย
เดี๋ยวๆ โอ๊ยเจ็บ
(แบบฟอร์มการขอสละมรดก)
แกยังจัดการไม่เรียบร้อยเหรอ
- อะไรนะครับ - เรื่องผู้หญิงน่ะ
ผมจัดการไปแล้วครับ
จะใช้ห้องนี้เหรอครับ
ไปทานข้าวสิคะ
วันนี้วันสำคัญ ต้องกินให้อิ่มท้องนะคะ
โดกยอง แกก็ด้วยนะ
ครับ
คุณอุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตา รอจันทร์เต็มดวงมาตลอด
แต่นั่นคือวันชี้ชะตางั้นเหรอ
ว่าแต่
ถ้าตกน้ำไปแล้วรอยสักไม่กลับคืนมาล่ะ
แบบนั้นจะทำยังไง
ถ้าเป็นงั้น
โดโดฮีก็จะกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ เหมือนก่อนเจอกับฉัน
ส่วนฉันก็จะจบชีวิตลงอย่างร้อนแรง เหมือนแคมป์ไฟ
ประธานของเราทำเป็นเข้มแข็ง จนวินาทีสุดท้ายเลยนะ
ไม่ๆ ฉันจะร้องไห้ไม่ได้
ประธานของเรายังเข้มแข็งเลย
เฮ้ย ตาเถร
ดาราจินของเราฝีเท้าเบา จนไม่รู้เลยว่ามาตอนไหน
จะให้ฉันรู้ทีหลังเหมือนคราวก่อนอีกเหรอ
อะไรเหรอ
ประธานมีปัญหาอะไร
ปัญหาอะไร ไม่มีปัญหาอะไรนะ
ประธานจะมาดู การแสดงของฉันได้หรือเปล่าเนี่ย
เขาจะกลับมาหรือเปล่า
แน่นอนสิ เขาได้ดูอยู่แล้ว
ประธานของเราจะกลับมาแน่ๆ
กลับมาแน่นอน…
ดาราจิน ไม่ต้องกังวลนะ
เดี๋ยวทั้งประธานและรอยสักก็จะกลับมา
ต้องกลับมานะ
(พยายามลักพาตัวและฆาตกรรม)
(พบสองศพถูกแช่แข็งที่จุดเกิดเหตุ)
พอจะคิดอะไรออกไหมครับ
อาวุธที่กีควังชอล ใช้ลอบทำร้ายคุณจองกูวอนน่ะ
เรายังหาไม่เจอใช่ไหม
ครับ เราค้นทั่วบริเวณแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่เจอ
คุณจองกูวอนถูกแทงบริเวณหัวใจ ถูกไหม
ร่างของกีควังชอลที่ถูกไฟไหม้ ก็ถูกแทงบริเวณเดียวกัน
ใช่ครับ
มันเหลือเชื่อ เกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญไหม
เพราะมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ผมตั้งใจว่าจะไปหาอยู่เลย คุณมาได้เวลาพอดีเลยครับ
ฉันคิดว่าควรจะมาเคลียร์ก่อน
มีดที่ปักอกศพกีควังชอล
คือเล่มเดียวกับที่มันพยายามจะฆ่าฉัน
ฉันมีแรงจูงใจมากพอที่จะฆ่ากีควังชอลก็จริง
แต่ฉันไม่ได้ทำ
วันนั้นฉันอยู่ที่บ้านกับโดโดฮี
มีหลักฐานที่อยู่ชัดเจน
ถ้าจำเป็นก็เปิดกล้องวงจรปิดดูเลย
เราไม่ได้ระบุว่าคุณจองกูวอน เป็นผู้ต้องสงสัยด้วยซ้ำ
เพราะอะไร ถึงมาบอกเรื่องนี้กับเราเหรอครับ
ฉันคิดว่ามีดนั่น
คือคำเตือนที่ส่งมาถึงฉัน
แต่ถ้าเกิดว่า
คำเตือนนั่นไม่ได้ส่งถึงฉัน
แต่ส่งถึงโดโดฮี
เธออาจจะเสี่ยงอันตรายอีกก็ได้
เพราะฉะนั้น
รบกวนทีนะ
ช่วยทำให้โดโดฮีปลอดภัยที
นั่งกระเช้าลอยฟ้านี่มันเชยไปไหมนะ
แต่แบบนั้นก็ดีนั่นแหละ
โอเค ดีเลย
นั่งอันนี้เสร็จแล้วก็ต่อด้วยมื้อค่ำ
(ซกโช ทริปแนะนำ)
จองกูวอนจะมาสายมากไหมนะ
ค่ะ
ฉันจินกายองนะคะ
มาคุยกันหน่อยค่ะ
ได้ยินว่าคุณจะไปคืนรอยสักให้เขา
ค่ะ
คุณโดโดฮีอยากให้ประธาน ได้พลังคืนหรือเปล่าคะ
ใช่ค่ะ แน่นอนอยู่แล้ว
ถ้าเกิดว่า…
วันนี้ทำไม่สำเร็จ คุณจะทำยังไงคะ
ไม่สำเร็จเหรอคะ
หมายความว่าไงกัน
ถ้าคุณกระโจนลงน้ำแล้ว แต่รอยสักยังไม่ไปอยู่กับเขาไงคะ
แบบนั้นคุณจะทำยังไง
ประธานบอกเหรอคะ ว่ามันจะกลับไปอยู่ที่เขาแน่ๆ
ถ้าไม่สำเร็จ
ประธานจะยอมตายแทนคุณค่ะ
คุณจินกายองคะ ฉันไม่เห็นเข้าใจเลยว่าคุณ…
ถ้าคืนนี้ประธานไม่ได้รอยสักคืน เขาจะต้องตายค่ะ
แต่ถ้าคุณตาย
รอยสักก็จะกลับไปอยู่ที่เขา
นี่ยาพิษค่ะ
กินแค่ไม่กี่เม็ดก็ถึงตายได้
ฉันขอร้องค่ะ
ช่วยประธานด้วยนะคะ
จินกายอง
เธอมาทำอะไรที่นี่
จองกูวอน
เรื่องจริงเหรอ
ถ้าคืนนี้เราทำไม่สำเร็จ นายจะตายเหรอ
ฉันแค่บอกความจริงเฉยๆ เองนะ
ไม่ต้องฟังเรื่องเหลวไหลนั่นหรอก ไปกัน
ตอบมาสิ
เรื่องจริงหรือเปล่า
สิ่งเดียวที่คุณโดโดฮีจะทำเพื่อประธานได้ คือความตายค่ะ
จินกายอง
ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าอย่าล้ำเส้น
ตอนนี้ฉันกำลังสับสนมาก
ต้องการเวลาใช้ความคิด
ฉันพยายามช่วยชีวิตประธานอยู่นะ
อย่าสำคัญตัวผิดสิ
เธอไม่มีความหมายอะไรกับฉันเลย
ถ้าพรุ่งนี้โลกแตก
เธออยากทำอะไรเหรอ
โลกจะแตกทำไมกันล่ะ
ก็แบบว่า เผื่อโชคชะตาเล่นตลก อะไรประมาณนั้นน่ะ
เรื่องจริงหรือเปล่าคะ
ที่จองกูวอนจะตาย ถ้าคืนนี้เขาไม่ได้รอยสักคืน
หัวหน้าพัครู้อยู่แล้วใช่ไหมคะ
ครับ
ประธานเองก็เพิ่งรู้เมื่อคืนนี้เองครับ
เพราะงั้นเขาถึงได้…
ถ้าไม่สำเร็จ
ประธานจะยอมตายแทนคุณค่ะ
แต่ถ้าคุณตาย
รอยสักก็จะกลับไปอยู่ที่เขา
รู้ไหมว่าวันนี้ฉันเฉียดตายมากี่ครั้งแล้ว
ฉันมีเรื่องที่ต้องยืนยันน่ะ
งั้นนายก็ควรจะบอกฉันก่อนสิ
ถึงบอกไป
เธอก็คงปฏิเสธแน่ๆ
ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้แล้ว
ฉันจะจากไป
ยังที่ไกลๆ …
ที่เธอไปไม่ถึง
โดโดฮี
ไปกันเถอะ
เรามาทำทุกทาง ให้นายได้รอยสักคืนกันเถอะ
เราอุตส่าห์เอาตัวรอดมาได้ จะตายไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้สิ
ไม่ว่าจะต้องตกทะเลเป็นร้อยเป็นพันครั้ง
ฉันก็จะทำให้รอยสักกลับคืนไปหานายให้ได้
ฉันจะทำทุกวิถีทาง…
ฉันก็จะทำ…
ทุกวิถีทาง
(มูลนิธิซอนวอล)
ไม่ใช่อะไรหรอกครับ คือว่าเรื่องรอยสักที่คุณพูดคราวก่อน
โดฮีจะเสี่ยงอันตราย เพราะมันหรือเปล่าครับ
อันนั้นฉันก็ไม่รู้หรอกค่ะ
แต่ที่แน่ๆ ก็คือ
ในบรรดามนุษย์ที่ได้เจอกับประธาน ไม่มีใครจบสวยเลยสักคน
ถ้าไม่ตกนรกทั้งเป็น
ก็ต้องขายวิญญาณไปอยู่ในนรก
สุดท้าย ปลายทางก็คือนรกอยู่ดีค่ะ
ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ครับ
ยังไงผมก็ต้องขวางให้ได้
ถ้าคิดจะขวาง วันนี้คือโอกาสสุดท้ายค่ะ
พอมาคิดดู จากนี้นายก็จะมีวันเกิดแล้วสิ
นายจะเกิดใหม่เป็นดีม่อนที่ไร้ที่ติแล้วนี่
คงเพราะงั้น ฉันถึงได้อยากทำเค้กวันเกิด
คราวนี้มาทำเค้กวันเกิดของนาย แบบเป็นเรื่องเป็นราวกันนะ
รู้สึกโอเคอยู่นะ
พอคิดว่าฉันจะได้มีวันเกิดแล้ว
คงไม่ลืมข้อตกลงใช่ไหม
เราคือผู้ร่วมชะตากรรมกันไง
อย่าเผลอลืมแม้แต่เสี้ยววิ ว่าเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว
มันสูงนี่
ฉันเป็นบอดี้การ์ดของบอดี้การ์ด
ทำไมถึงขอฉันแต่งงานล่ะ
ฉันไม่อยากให้เธอตาย
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อนครับ
ไม่เห็นเคยพูดถึงเรื่องนั้นเลย "ตลอดชีวิต" อะไร
ฉันแค่อยากยอมรับในสิ่งที่นายเป็น
เดิมทีแล้ว ดีม่อนคือผู้พิทักษ์ของมนุษย์นะ
งั้นนายก็กลับมาสู่ตัวตนเดิมแล้วสิ
นายเป็นผู้พิทักษ์ของฉันนี่
ทุกคนที่ฉันรักตายจากไปหมด
เพราะฉัน
นายเองก็จะตายไปอีกคน
ฉันไม่สนหรอก
ถ้าพรุ่งนี้โลกแตก
นอกจากสิ่งที่ทำกับฉันแล้ว มีอะไรที่อยากทำคนเดียวไหม
ไม่มี
วันสุดท้ายทั้งที ฉันก็ต้องอยู่กับนายสิ
ไปกันเลยไหม
ไปกันเถอะ
(ประธาน จองกูวอน)
ประธาน
บัดนี้เราจะเริ่ม
การประชุมผู้ถือหุ้นพิเศษครั้งที่ 36 ของมีแรกรุ๊ปกันเลยนะครับ
พี่
อันนี้คือจอกเคลือบยาพิษไรงี้ไหม
ถ้าดื่มเข้าไป เราจะดิ่งลงเหวหรือเปล่า
ทางคณะกรรมการได้เสนอให้
รักษาการประธานใหญ่โนซอกมิน เป็นผู้ชิงตำแหน่งประธานใหญ่ครับ
ในเมื่อไม่กล้าแม้แต่จะดิ่งลงเหว
ก็อย่าคิดจะปีนขึ้นไปดีกว่านะ
โดกยองล่ะคะ
วันนี้แกไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ
เด็กนั่นก็นะ
ป่วยออดๆ แอดๆ ทั้งที่ยังหนุ่มได้ไง
ผมขอประกาศผลการลงคะแนน
แต่งตั้งผู้ชิงตำแหน่งโนซอกมิน เป็นประธานใหญ่ครับ
เราต้องทำให้ดีกว่า คราวก่อนที่แม่น้ำฮันนะ
ขอบคุณนะ ที่ครั้งนี้บอกฉันล่วงหน้า
เราซ้อมเผื่อครั้งนี้ไว้ไง
ใกล้ถึงแล้วล่ะ
จากนี้ทุกอย่างก็จะกลับไป
เป็นเหมือนเดิม
(เชื้อเพลิงกำลังจะหมด)
ฉันขอไปจ่ายเงินอันนี้แป๊บนะ
นั่นอะไรเหรอ
โปสต์การ์ดน่ะ
วันสำคัญทั้งที ต้องมีของที่ระลึกหน่อย
นี่ เรามากินเค้กกันสักก้อน ฉลองหลังจากเสร็จเรื่องดีไหม
จะมีแบบที่ใช้ได้ไหมนะ
- ขอสตรอว์เบอร์รีนะ - รู้แล้ว
แกยังจัดการไม่เรียบร้อยเหรอ
เรื่องผู้หญิงน่ะ
ผมจัดการไปแล้วครับ
(คนลงมือ)
โนซอกมิน
(คนลงมือ)
โทรศัพท์ฉันก็อยู่ตรงนี้
ทำไมมีอีกเครื่องที่เหมือนกันอยู่กับแกล่ะ
ฉันอุตส่าห์ประทับไว้บนตัวให้ เพื่อเตือนไม่ให้แกลืม
แต่พอเวลาผ่านไป แกก็ลืมแบบนี้ทุกที
ฉันบอกแล้วไง
ว่ายังไงฉันก็จะดัดนิสัยแกให้ใช้ได้
พิสูจน์มาสิ ศักยภาพของแกน่ะ
(เครื่องชำระเงินด้วยตัวเอง)
(บัตรเครดิต ดำเนินการชำระเงิน)
ฉันขอร้องค่ะ
ช่วยประธานด้วยนะคะ
- อือพี่ - เธออยู่ไหน อยู่คนเดียวไหม
ทำไมจู่ๆ โทรมาถามว่าอยู่ไหนล่ะ
ตอบมาก่อนสิ
อยู่กับจองกูวอนหรือเปล่า
อือ
แต่เขาไม่ได้อยู่ข้างๆ หรอก
เธอกำลังเสี่ยงอันตรายนะ
อยู่ให้ห่างจากจองกูวอนเดี๋ยวนี้
ฉันรู้แล้วนะ
ตัวตนของจองกูวอน
ตอนนี้ฉันกำลังไปหาเธอ
- เธอหนีออกมาเดี๋ยวนี้… - ฉันเข้าใจที่พี่จะสื่อนะ
แต่มันไม่ใช่อย่างที่พี่คิด
จองกูวอนไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก
เธอกำลังโดนหลอกนะ โดฮี
รู้ไหมว่าจองกูวอน ลากเธอไปถึงที่นั่นเพื่ออะไร
จองกูวอนพยายามจะฆ่าเธอ เพื่อเอาตัวรอดนะ
ขอโทษนะพี่ แค่นี้นะ
เราจะนับคะแนนโหวตนะครับ
ด้วยคะแนนโหวตกว่า 78.5 เปอร์เซ็นต์
ผู้ชิงตำแหน่งโนซอกมินได้รับเลือก ให้เป็นประธานใหญ่แห่งมีแรกรุ๊ปครับ
โดโดฮี
โดฮี
ไม่ได้นะ ประธาน
ตอนนี้ประธานเป็นแค่มนุษย์คนหนึ่งนะ
เข้าไปเดี๋ยวก็ตายหรอก
ปล่อย
แกล้งไม่เห็นแค่แป๊บเดียวก็ได้
โดโดฮีต้องตาย ประธานถึงจะรอดนะ
ฉันอยู่ไม่ได้หรอก
คุณจินกายอง
หมายความว่าไงครับ
ที่บอกว่าโดฮีต้องตาย จองกูวอนถึงจะรอด
มันจบหมดแล้วค่ะ
พวกเขาจะตายกันทั้งคู่
ไม่นะ
โดฮี…
ไม่นะ
สุดท้ายแล้ว มนุษย์…
ก็เลือกที่จะเสียสิ่งหนึ่งไป และได้อีกสิ่งหนึ่งมา
ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม
นั่นแหละคือชะตาของมนุษย์
ถ้าถึงเวลาที่เรา ต้องตัดสินใจเลือกอย่างโหดร้าย
สิ่งที่ฉันจะเลือก คือนาย
เพราะฉันรู้ดีว่า
การสูญเสียคนที่รัก เหมือนตกนรกยิ่งกว่าการสูญเสียตัวเอง
หวังว่านายจะไม่โกรธที่ฉันเลือกแบบนี้
ได้โปรดยกโทษให้ฉัน ที่ทำให้นายต้องตกอยู่ในนรก
แบบเดียวกับที่ฉันเคยพบเจอ
โดโดฮี
ผมจะใช้ความไว้วางใจต่อผู้คน ที่ได้เรียนรู้จากคุณแม่
เป็นรากฐานในการกอบกู้มีแรกรุ๊ป ให้แข็งแกร่งอีกครั้งครับ
(ประธานใหญ่โนซอกมิน)
คุณแม่
ทีนี้สาแก่ใจหรือยังครับ
(มีแรกรุ๊ป)
ผมกลายเป็นปีศาจ อย่างที่คุณแม่หวังไว้แล้ว
รีบมานะครับ เร็วๆ เลย
มีคนอยู่ข้างใน
เร็วเข้า
เป็นไปได้ไง…
โดโดฮี
รอยสัก…
กลับมาแล้ว
(ปีศาจของฉัน)
ยินดีด้วยนะ พลังนายไม่ติดๆ ดับๆ ไม่ต้องคอยชาร์จแล้วด้วย
ยังต้องชาร์จอยู่นะ
ออกไปนะ
วอลชิม
พลังก็กลับมาแล้ว
แต่ทำไมฉัน ยังเอาแต่ฝันถึงตอนที่เป็นมนุษย์ล่ะ
นายคงจะอยากเป็นมนุษย์แหละมั้ง
รอดตายจากเปลวไฟนั่นงั้นเหรอ
คนร้ายรู้ว่าเราไปซกโช
มีคนปล่อยข้อมูลของเรา
คนที่รู้ว่าเราไปซกโช…
ผมมาอยู่ข้างเดียวกับพี่
ปล่อยวางความรู้สึกที่สั่งสมมาตลอด แล้วมาทำให้เต็มที่กันนะ
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์