ทำไมคุณถึงอยู่คนเดียว?
ทุกครั้งที่เจอเธอก็จะอยู่กับแฮรินเสมอ
วันนี้แฮรินไม่มีเรียน
โอ้!
คุณรู้เวลาทำงานไหม?
ของ.
เพราะเราอยู่ใกล้กันมาก
ท้ายที่สุดแล้ว คุณก็แค่รุ่นพี่และรุ่นน้อง
คุณคงเคยได้ยินเรื่องนี้
ที่เราจะเข้าร่วมโครงการใหม่ด้วยกัน
ฉันเดาว่าในฐานะอดีตเพื่อนร่วมฉาก
คุณอาจจะรู้สึกเศร้าเล็กน้อย
ท้ายที่สุดแล้ว นอกจากการแสดงแล้ว
คนที่ผูกพันกับเขาเสมอคือฉันไม่ใช่คุณ
ดังนั้นอย่าเศร้าเลย
เขาเพิ่งกลับไปยังที่ที่เขาอยู่
ฉันไม่แน่ใจนัก
ฉันคิดว่าแฮรินเกลียดคุณจริงๆ
ฉันคิดว่าคุณคิดผิด
แค่อยากให้คุณรู้.
เราจะได้พบกัน
นี่มันน่ารำคาญมากกว่าที่ฉันคิด
ชาอึนฮวาน,
อะไรอยู่ในหัวของคุณ?
เอนนี่,
ฉันไม่เข้าใจ.
นั่นไม่ดีสำหรับคุณเหรอ?
หากคุณแสดงร่วมกับคนใกล้ตัว คุณจะแสดงได้ดียิ่งขึ้น
ฉันก็รู้เหมือนกัน
แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แบบนั้น
คุณกำลังจะไปไหน
วันนี้คุณไม่มีเรียน
ก่อนอื่น ฉันไปมหาวิทยาลัยเพื่อประชุมสภานักเรียน
แล้วก็ทำงาน
"การทำงาน"?
คุณมีอันหนึ่งไหม?
ใช่ รายการสำหรับเด็กที่ฉันเล่าให้คุณฟัง
ฉันเลื่อนออกไปเพราะไม่แน่ใจผลออดิชั่น
แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว
ฉันตัดสินใจที่จะลองได้รับประสบการณ์นี้
แล้วเราจะพบกันใหม่ในภายหลัง!
ตกลง.
มันจะเป็นใคร?
พร้อม?
ฮาโล โนนา แฮริน.
ฉันชื่อคังจียอง ผู้อำนวยการสร้างโปรเจ็กต์ใหม่ "The Apple Tree of Destiny"
โอ้สวัสดี.
ฉันขอโทษที่ไม่ได้ติดต่อคุณเร็วกว่านี้
อย่างที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า
คุณและชาอึนฮวานจะเป็นตัวเอกของโครงการของเรา
ของ.
แล้วเราจะคุยกันเรื่องอาหารกลางวันล่ะ?
ถูกต้อง.
ฉันตรวจสอบไดอารี่แล้ว
และฉันจะบอกคุณ
[ผู้จัดการยุน: กำหนดวันประชุมละครแล้ว]
พวกเขาคงบอกเฮรินด้วย
ฉันควรโทรหาเขาไหม?
อึนฮวาน! ชาอึนฮวาน!
ฉันกำลังโทรหาคุณ! คุณไม่ได้ยินฉันเหรอ?
โอ้ขอโทษ.
ทำไมเราไม่กินข้าวด้วยกันล่ะ? มีบางอย่างที่ฉันอยากจะบอกคุณ
สวัสดี! ถ้ามีคนมาเห็นเราล่ะ?
ใครสน! พวกเราเป็นเพื่อนกัน.
ขออภัย ไว้คุยกันใหม่อีกครั้ง
เราจะได้พบกัน
เอนนี่!
ยินดีที่ได้พบคุณอีกครั้ง
ฉัน ใช่! ฉลาม!
คุณจะให้ฉันหมายเลขโทรศัพท์ของคุณ?
ฉันเป็นส่วนหนึ่งของคณะกรรมการนักเรียน
และฉันอยากจะขอให้คุณเป็นทูตของเรา
ฉันขอโทษจริงๆ แต่ฉันจะยุ่งสักพักหนึ่ง
ฉันไม่คิดว่าจะช่วยคุณได้
อ่า จริงเหรอ?
ไม่เป็นไร. ฉันเข้าใจ.
ฉันยังคงให้เบอร์ของฉันกับคุณ
ถ้าคุณเป็นเพื่อนกับแฮรินคุณก็เป็นเพื่อนกับฉันด้วย
อย่างจริงจัง?
นี่เขาอยู่
โอ้?
[สัญญาโฆษณาครีมให้ความชุ่มชื้นจากไม้ไผ่]
ขอบคุณ แล้วพบกันอีก.
ของ.
เมื่อกี้คืออะไร?
[ปาร์ค ซออา]
[Seoah_a: พัค ซออา]
“จากกระเป๋าของฉันเอง”?
นั่นไม่เป็นความจริง จะต้องเป็นสัญญาโฆษณา
ทุกอย่างจะเรียบร้อยดีใช่ไหม?
ชาอึนฮวานดูเหมือนจะไม่สนใจ
แต่ใช่สำหรับฉัน
[ชาอึนฮวาน]
อะไร
คราวนี้เขาคิดอะไรอยู่?
พร้อม?
ยูแฮริน,
คุณไปกับฉันได้ไหม?
เพราะจู่ๆ...
ได้เจอแม่บ้างไหม?
พวกคุณทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?
ไม่ ไม่มีการโต้แย้ง
จริงๆแล้วเราไม่เคยเจอกันเลย
เราก็จะทำร้ายกันในที่สุด
ฉันคิดว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีตอนนี้
แต่ดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ฉันก็คิดว่าอย่างนั้น.
ฉันได้ตัดสินใจ
ฉันจะไม่กังวลว่าเขาจะพาใครกลับบ้านหรือไปกับใคร
แต่ความจริงก็คือ
ฉันยังไม่ชินกับสถานการณ์นี้
[พิเศษ: การออกกรมก่อนกำหนดของนักแสดงหน้าใหม่ชาอึนฮวานเพราะแม่ของเขา?]
คุณรู้ไหมว่ามีข่าวลือมากมายตั้งแต่ฉันเดบิวต์
ฉันรู้.
นั่นเป็นเหตุผลที่คุณไม่ต้องการเข้าร่วมเอเจนซี่ของคุณ
น่าทึ่งมากว่ายังไง
ไม่เคยเบื่อกับเรื่องนี้
นั่นเป็นเพราะฉันเป็นคนเดียวที่พวกเขาสามารถนินทาได้
เธอมีสามีหลายคน แต่มีลูกชายเพียงคนเดียว
มันแค่เรื่องตลก.
ถึงเวลาที่จะตลกแล้ว!
คนนินทาโดยไม่รู้อะไรเลย
อย่าปล่อยให้ตัวเองได้รับอิทธิพล
ฉันอยู่ใกล้คุณ
ฉันรู้ว่าคุณทำงานหนักแค่ไหนเพื่อไปยังจุดที่คุณอยู่
ใครก็ตามที่รู้ว่าคุณรู้ความจริง
ฉันคิดว่าเป็นการดีที่สุดที่จะไม่อยู่บ้านภายใต้สถานการณ์เหล่านี้
คุณมีเวลาสำหรับฉันไหม?
ทำไมเราไม่ไปที่ไหนสักแห่งและคลายความตึงเครียดล่ะ?
อะไร คุณอยากไปที่ไหน?
ฉันมาก่อน! อันดับแรก!
♫ อย่าทิ้งฉันไป ฉันมันก็แค่คนขี้ขลาด ♫
[ผู้ท้าชิง]
♫ ผู้คนไม่สนใจฉัน ♫
ทำไมคุณถึงเก่งขนาดนี้?
ชิม
♫ ฉันพบคุณแล้ว ♫
ทั้งหมดนี้พาฉันกลับไปที่โรงเรียนมัธยม
คุณเล่นได้ดีขึ้นกว่าเดิมมาก
ในเวลานั้นฉันสามารถเอาชนะคุณได้ด้วยนิ้วเดียว
คุณพูดอะไร? ถึงกระนั้นฉันก็สามารถเอาชนะคุณได้เสมอ
หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว
เฮ้ คุณไม่ควรให้เกียรติฉันบ้างเหรอ?
คุณกำลังทำอะไรอยู่
จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีคนจำคุณได้?
แล้ว...
- ทำไมไม่บอกฉันมาก่อน? - อะไร?
ที่คุณจะเข้าร่วมโครงการนี้!
อา! ที่...
ฉันบอกคุณเมื่อวาน...
ว่าฉันมีอะไรเซอร์ไพรส์คุณ
พรุ่งนี้เราจะรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน
"กินข้าวเที่ยง"?
พรุ่งนี้ฉันมีบางอย่างที่ต้องทำ
ใช้เวลาไม่นาน
นอกจากนี้คุณอย่าลืม
ว่าคุณเป็นครูของฉันใช่ไหม?
โอเคฉันเข้าใจ.
ฉันเข้าใจ แต่อย่าเข้าใกล้ฉันมากเกินไป
ไปกันเถอะ.
นั่นอะไร?
ทำไมฉันถึงหัวเราะ? ฉันคงจะบ้าไปแล้ว
[ชาอึนฮวาน: ฉันขอโทษ. มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ขอเลื่อนมื้อเที่ยงออกไปเป็นอย่างอื่น]
ฉันรู้ว่ามัน.
คุณเหมือนเดิมเสมอ!
นูน่า!
วูจิน.
นี่คือมื้อเที่ยงของคุณใช่ไหม?
ตกลง.
ฉันมีแผนแต่ล้มเหลว ดังนั้น...
- พอแล้ว? - ตกลง.
ฉันจะกินอะไรอร่อยๆเป็นมื้อเย็น
คุณพูดอะไร?
ไปกินอะไรอร่อยๆ ตอนนี้เลยไหม?
มา?
ฉันไม่ได้มาที่นี่มาสักพักแล้ว
ฉันมักจะแวะมาเมื่อฉันยังเป็นน้องใหม่
นี่คือที่ที่คุณซื้ออาหารกลางวันให้ฉันเป็นครั้งแรก
อย่างแท้จริง?
ตอนบ่ายไม่มีเรียนวิทยาศาสตร์การศึกษาเหรอ?
ครั้งนี้ก็ไม่มีปัญหา
และวันนี้ก็สวยเหลือเกิน
เพื่อไปเรียน
ฉันไม่อยากพลาดโอกาสนี้
ฉันกำลังพูดถึงสภาพอากาศ
อา! สภาพอากาศ!
ใช่แล้ว วันนี้อากาศดีมาก
คุณคิดว่าฉันกำลังพูดถึงคุณอยู่หรือเปล่า?
เลขที่! ไม่ได้อย่างแน่นอน.
มีบางอย่างอยู่บนใบหน้าของคุณ
คุณเป็นนักกีฬาหรือไม่?
ทำไมคุณถึงถามฉันแบบนั้น?
ฉันสังเกตว่าคุณมีหนังด้านอยู่บนมือ
และฉันก็อยากรู้
โอ้นี่!
- ใช่. - คุณเล่นกีฬาอะไร?
เบสบอล
ฉันเป็นเหยือก
อ่า จริงเหรอ?
คุณเล่นมานานเท่าไหร่แล้ว?
ฉันลาออกตอนเรียนมัธยมปีแรก
ดังนั้นประมาณสี่ปีที่แล้ว
สี่ปีที่แล้ว?
ในเวลานั้น...
ทำไม
ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากรู้
เพราะฉันก็ออกจากบัลเล่ต์เมื่อสี่ปีที่แล้วด้วย
คงจะสนุกถ้าได้ดูเกมเบสบอลด้วยกัน
ฉันก็เชื่อเหมือนกัน
เราต้องการทำอะไรต่อไป?
คุณโดดเรียน คุณไม่ควรกลับบ้าน
ดี...
จริงๆแล้วมีบางอย่างที่ฉันอยากทำกับคุณ
นี่คือสิ่งที่คุณต้องการทำจริงๆเหรอ?
ฉันไม่ต้องการที่จะทำมันเพียงแค่
ฉันอยากทำกับคุณ
นูน่า.
ของ?
มันคืออะไร?
มีฝุ่นเล็กน้อยบนเสื้อ
อา!
ฉันถอดมันออก
เริ่มกันเลย?
โพสท่า
โอ้!
♫ อย่าทิ้งฉันไป ฉันมันก็แค่คนขี้ขลาด ♫
หนึ่งสอง...
ดังนั้น...
สาม!
คุณเมินสิ่งนี้!
นั่นเป็นเหตุผลที่เราต้องเลือกอย่างอื่น!
แต่อันนี้สนุกที่สุด
มันทำให้ฉันหัวเราะแทบตาย
ยู แฮ ริน.
- อะไร? คุณกำลังทำอะไรอยู่— - พวกเรา
ไปเดท
♫ ฉันบอกให้คุณหยุด.
♫ คุณไปแล้ว มองหาเขาทำไมตอนนี้?
♫ ถ้วยน้ำชาตอนนี้ว่างเปล่า ไม่เหลืออะไรเลย ♫
♫ เมื่อวันพรุ่งนี้มาถึง ♫