- [เสียงนกนางนวลร้อง] - [รถบีบแตร]
[คังอู] ลุงครับ มันหาซื้อไม่ได้แล้วนะ ลิมิเต็ดเอดิชั่นน่ะ
[จึ๊ปาก]
ของมันนานมากแล้วเนี่ย
งั้นสักล้านห้าแล้วกันนะ
- ล้านห้าเหรอ - อือ
[หัวเราะขำ] โธ่เอ๊ย
[ถอนหายใจ]
- เอางั้นก็ได้ครับ - [เสียงติ๊งของแคชเชียร์]
[ลุงโรงจำนำ] นี่ รับไปก่อนเลยหนึ่งล้านวอน
แล้วนี่ก็อีกห้าแสน นับด้วยล่ะ
แถวนี้ไม่เหมือนที่ผมจำได้ตอนเด็กๆ แล้ว
ฮะ
นี่ไม่เหมือนที่ๆ ผมเคยอยู่อ่ะ
สมัยนี้มีใครเขาใส่นาฬิกาแบบนี้กันบ้างเล่า
[คังอู] นั่นมันของเก๊คร้าบ
[ลุง เสียงตกใจ] ฮะ ของเก๊เหรอ
[รถยนต์ขับมา บีบแตรลั่น]
[คังอู] มันโทรไม่ได้ พอจะแก้ได้ไหมครับ
[ชาย] แน่นอนครับ
โอ๊ะ มีค้างชำระด้วย
แปดหมื่นวอนครับ
อือ
- ช่วยรีบๆ แก้ให้ด้วยนะครับ - ครับ เข้าใจแล้วครับ
นี่จะทิ้งเหรอครับ
ใครเขาทิ้งกันเล่า เอามาขะ…
แค่เปลี่ยนสายพานก็ใช้ได้แล้ว
หืม
- มองอะไร - ครับ
ห้ามสูบเหรอ
ก็ห้ามแหละ แต่เชิญตามสบาย
เปลี่ยนสายพานเท่าไหร่
ก็ประมาณสัก เอ่อ สามแสนห้าก็แล้วกัน ไม่แพง
- คนแถวนี้โกงราคาเก่งจังวะ - ครับ
- สองแสนแล้วกันครับ - เอ๊ย ไม่ได้
แค่เปลี่ยนสายพานก็ปาไปแสนหกแล้ว
- ไม่ได้อะ - ก็ได้ๆ
เดี๋ยวผมไปเปลี่ยนมือถือก่อน ซ่อมไว้นะครับ
ครับ ต้องมานา
[เสียงกดโทรออก เสียงรอสาย]
- ซ่อมเสร็จรึยังครับ - คร้าบ เสร็จแล้วคร้าบ
อยู่นี่ครับ
(เพื่อนพี่คังอู - พี่กีซ็อก)
- [เสียงอัตโนมัติ] เลขหมายที่ท่านเรียก… - คือว่า…
มีคนเขาตามหาคุณไปทั่ว ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วละครับ
มีคนถือภาพถ่ายของคุณ แล้วก็เที่ยวไปถามใครต่อใคร
อือ ขอบคุณครับ อะ นี่ทิป
- อ๋อ ขอบคุณนะครับ - อือ
เถ้าแก่ ซ่อมเสร็จหรือยัง
ทำไมยังไม่เริ่มอีกเนี่ย
เอ้า มาแล้วอ่อ
เอ้อ ก็ซ่อมซะสิ ผมยุ่ง
[พูดอึกอัก] คือว่าตอนนี้อะไหล่กำลังมาส่งน่ะ
[รถวิ่งมา]
แม่งเอ๊ย โทรเรียกแล้วเหรอ
โทษที
- เย้ย - [ชาย] ซอลคังอู
[เถ้าแก่] เอ้ย อย่านะๆ
[ดนตรีระทึกบรรเลง]
[ฮึดฮัดหายใจไม่ออก]
[ชุดดำ] มาเร็ว
[ชุดดำ] ตามมันไป เร็วๆ
[รถชนโครม]
[คังอู] ถอยไป ถอยไปสิเว้ยเฮ้ย
ฮึ่ย ถอยไป
[คังอูร้องเจ็บ]
[ชุดดำ] อยู่ตรงนั้น เร็วเข้าเร็ว รีบไป
เฮ้ยๆ
- นี่ มานี่ - [ชุดดำโหวกเหวก]
[เสียงวุ่นวายอลหม่าน]
[ชุดดำ] เฮ้ย นี่ ไปจับมัน เร็วเข้า
[คังอูหอบแฮก] ฮึ่ย!
[ชุดดำโวยวาย]
แม่งเอ๊ย
เปิดประตู
ไอ้เวรเอ๊ย ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ เฮ้ย
[กลุ่มชายชุดดำโวยวาย]
- [มอเตอร์ไซค์เร่งเครื่อง] - อ้าวเฮ้ย เฮ้ย
ว่าไง มีอะไรจะพูดเหรอ
หน็อย! [กระอัก]
[ชุดดำ] อู๊ย ไม่น่าไปทักมันเลย
[ดนตรีหยุด]
ฉันทำงานส่งอาหารจีนแถวนี้ มาตั้งกี่ปีแล้ว ไอ้พวกบ้องตื้นเอ๊ย
โธ่เอ๊ย…
[กดโทรออก เสียงรอสาย]
- [ชาย ปลายสาย] เอ่อ ฮัลโหล - กยูมิน พี่เอง
อ้าวพี่ครับ อยู่ไหนครับเนี่ย
ทำไมพวกยองดึงโพเคลื่อนไหวแล้ววะ
โอ้โฮ พี่อยู่ไหนอะครับ เกิดอะไรขึ้นน่ะ
พวกนั้น นั่งรถตู้มาตามล่าฉันตั้งสองคันน่ะ
อึ๊ย จริงเหรอครับ
ฉันอยู่นี่ไม่ได้แล้วว่ะ
ฉันจะไปที่อื่น ช่วยส่งเงินมาทีดิ
โห่ แค่เงินจะพอเร้อ
น่าจะต้องมีรถด้วยอะ เดี๋ยวผมไปหาพี่แล้วกันครับ
เออ ขอบใจมากนา
พี่จงโดอะ
พี่จงโดเป็นห่วงพี่มากนะครับ บอกไม่น่าใช้พี่เลย
เอ่อ ไม่ต้องเป็นห่วงเราหรอกนะครับ
บอกที่อยู่พี่มาหน่อย เดี๋ยวผมจะรีบไปหาเลย
เดี๋ยวก่อนๆ ตอนนี้ยังเจอไม่ได้ ไว้คืนนี้ก่อนเหอะ
ฉันมีธุระต้องทำก่อน
ไหนว่าพวกยองดึงโพตามล่าอยู่ไง
ก็ฉันมีเรื่องที่สำคัญกว่าไงวะ
- จะโมโหทำไมล่ะครับ - ไว้เจอกันตอนสามทุ่มนะ
- อะ ได้ครับ - เดี๋ยวส่งที่อยู่ไป
คร้าบ ระวังตัวด้วยนะ
อือ เมมเบอร์ไว้นะ
ได้ครับ แล้วเจอกันนะ
[ดนตรีบรรยากาศอาลัยคิดถึง]
น้องพี่ อยู่ไหนนะ
(คริสตจักรแซจิน พิธีสวดมนต์)
[ดนตรีเปิดเรื่อง]
(ปรสิต: เดอะ เกรย์)
[วอนซ็อก] เฮ้อ เหนื่อยหน่อยนะคร้าบ
- อ่า ทีมสามๆ - ครับ
ขอเข้าไปหน่อยนะคร้าบ
[ไซเรนดัง]
[เสียงพูดคุยจอแจ]
[วอนซ็อก] โห แม่เจ้าโว้ย
อ๊ะ อ่า ครับ
ขอบคุณมากค่ะ ส่งมาเถอะค่ะ
ไม่ ไม่ๆ ไม่เป็นไรครับ
หัวหน้าทีมอยู่ไหมครับ
- หัวหน้าทีมอยู่ข้างในค่ะ - อ๋อ
เอ่อ
[พูดตะกุกตะกัก] หัวหน้าทีม เหนื่อยหน่อยนะคร้าบ
อ๋อ ค่ะ
เอ่อ นี่คือรายงาน เอ่อ คดีที่คุณต้องการครับ
ขอบคุณค่ะคุณสายสืบ
ผมจ่าคังวอนซ็อกครับ
ขอบคุณค่ะคุณจ่าคังวอนซ็อก
ให้เราดูกันเองก็ได้ ไม่เห็นต้องลำบากเลย
ให้ทางเราดูเองดีกว่าค่ะ เพราะว่าเราเจอคดีเกี่ยวกับปรสิตกันมาเยอะ
อ่า ก็จริงครับ
ว่าแต่ มีเรื่องอะไรจะบอกเหรอคะ
อ้าว จริงด้วย
เอ่อ หัวหน้าครับ ความจริงคือผม
[กระแอม]
(การวิเคราะห์หาผู้กระทำความผิด ของศาสตราจารย์ชเวจุนกยอง)
ผมเป็นแฟนคลับหัวหน้าครับ [หัวเราะ]
คุณเป็นโปรไฟล์เลอร์ตัวท็อปของเกาหลีเลยครับ
เป็นอาจารย์มหาลัยตำรวจด้วย คือว่า… ถ้าไม่ว่าอะไร
- [ติดอ่าง] ผมขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมครับ - อ๋อ
ขอบคุณครับๆ
ขอบคุณนะคร้าบ [หัวเราะเบา]
สุดยอดไปเลยครับ
แค่ทำงานเป็นอาจารย์เฉยๆ ก็สบายแล้ว
ยังมาออกสนามอีก [หัวเราะเบา]
- นับถือจริงๆ ครับ - ไม่หรอกค่ะ
ฉันควรทำงานที่ช่วยเหลือมนุษย์ได้นี่คะ
อ๋อ งานที่ช่วยเหลือมนุษย์เหรอครับ
[สูดลมผ่านฟัน] ว่าแต่ ต้องทำไงถึงจะเข้าทีมเกรย์ได้เหรอครับ
คะ
คือผมเองก็อยากจะทำงานสำคัญ ที่พอจะช่วยเหลือมนุษย์ได้บ้างเหมือนกันน่ะครับ
[หัวเราะแห้งๆ]
เอ่อ ไม่รู้สิคะ
ถ้าหากคุณจ่าพอจะ คอยให้ความร่วมมือเรา ในการตามหาปรสิตล่ะก็
- ฉันก็พอคุยกับสำนักงานใหญ่ให้คุณได้ - โห จริงเหรอครับ โอ้ ขอบคุณครับ
ถ้าหากว่า เอ่อ คุณมีอะไร
ต้องการแล้วละก็ โทรมาได้เลยนะครับ นามบัตร
- หึ นี่ครับ - อืม ค่ะ
- อ่าครับ ขอตัวครับ - ค่ะ
อ่าคือ… เพื่อมนุษยชาติ ทีมเกรย์สู้ๆ
[แค่นหัวเราะ]
[หัวเราะเบา] ครับ
[ถอนหายใจรำคาญ] หึ่ย
[เสียงพิมพ์]
[ดนตรีบรรยากาศตึงเครียด]
(บันทึกการสอบสวนคดีพยายามฆ่า พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ต)
[ดนตรีเฟดออก]
ห้าพันห้าร้อยวอนค่า
ครับ ผมต้องไปเบิกที่โรงพักน่ะ ขอใบเสร็จด้วยนะครับ
คุณลุงคะ
แล้วหนูจะพักเมื่อไหร่ล่ะ
อีก 15 นาทีค่ะ
งั้นเดี๋ยวลุงไปรอข้างหลังนะ
- ดื่มกาแฟกันหน่อย - ค่า
[ลูกน้อง 2] ตอนนี้ยังไม่ได้สติ แต่ปลอดภัยดีครับ
[ลูกน้อง 1] อีกอย่าง ที่เสื้อผ้าของเหยื่อ ก็เต็มไปด้วยเลือดของเธอเองครับ
เขาเป็นคนใช้มีดแทงหนู
แล้วตามหนูมา แต่จู่ๆ ก็ตายเหรอคะ
- [ซูอิน] คุณลุงคะ - อ้อ
มีอะไรเหรอคะ
จะมีอะไรซะอีกเล่า ก็แค่มาหาหนูอ่ะแหละ
จริงเหรอคะ
ตกใจหมดเลย
ตกใจอะไร
ลุงเผอิญมาแถวนี้พอดีอะ
เอ่อ เดี๋ยวแป๊บนึงนะ
อยู่นิ่งๆ
โอ้ หนูมีผมขาวตรงนี้
หนูไม่มีสักหน่อย
ไม่ใช่ผมขาวนี่คะ
- สงสัยลุงตาฝาด [หัวเราะแห้ง] - [ซูอินหัวเราะขำ]
ทุกอย่างโอเคนะ
หืม
โอเคดีค่ะ เหมือนเดิมทุกอย่างเลยค่ะ
งั้นก็ค่อยยังชั่ว
ถ้ามีอะไรก็โทรหาลุงได้ทันทีเลยนะ
ร่างกายหนูโอเคนะ
ก็ดี
- [ถอนหายใจยาว] - [เสียงวี้ดดังยาว]
[ดนตรีบรรยากาศตึงเครียด]
รู้จักเขาเหรอ
ไม่ค่ะ ไม่รู้จัก
เอ่อ คุณป้ากับลูกชายลุงเป็นไงบ้างคะ
ยังอยู่ฟิลิปปินส์อยู่เลย
เขากำลังตั้งใจเรียนอยู่
ลุงอยู่คนเดียวมาสามปีแล้วอ่ะ ฮะ
ลุงเบื่อจะแย่อยู่แล้ว อย่าโทรหาลุงแค่ตอนมีเรื่องสำคัญล่ะ
อยากกินของอร่อยก็โทรหาได้ ฮึ
- ค่ะ - หรือว่าเจออะไรที่น่าสนใจก็โทรมารู้มั้ย
ขอบคุณนะคะคุณลุง
ได้ยินหนูขอบคุณลุงแบบนี้ ลุงคงต้องไปแล้วสินะ
เอ้อ งั้นไปละ
- โธ่ ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ - โอ้ เกือบลืม
เอ้านี่
[ดนตรีผ่อนคลาย]
นี่อะไรคะ
- ของขวัญน่ะ จะได้มีแรงไง - [หัวเราะเบา]
อย่าทำงานหนักเกินไปนะ หืม ฮึ
ลาก่อนนะคะ
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีจบ]
[มอเตอร์ไซค์ขับเร็ว]
[ดนตรีบรรยากาศตึงเครียด]
[ดนตรีระทึกใจ]
(คริสตจักรแซจิน)
[ดนตรีหยุด]
[เสียงทื่อ] คุณพ่อบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับเธอ
ขึ้นรถมาเดี๋ยวนี้
[เสียงเนื้อปริออก]
[หายใจแรง]
ฉันไม่อยากสร้างเรื่องให้เผ่าพันธุ์ตัวเอง
ในที่ๆ มีมนุษย์เยอะแบบนี้
รีบขึ้นรถซะ
ทำอะไรเอ่ยเจ้าพวกสัตว์ประหลาด
[เสียงทื่อ] พวกเราต้องการเผ่าพันธุ์ที่มีสมอง
จึงได้แย่งสมองของมนุษย์และดัดแปลงซะใหม่
ให้เป็นของเราเพื่อความอยู่รอด
ฉันบอกคุณพ่อว่ามีเผ่าพันธุ์ ที่เลียนแบบสีหน้าของมนุษย์ได้ดี
ท่านเลยบอกว่าอยากคุยกับเธอ
เราเลยมารับเธอไป
[ดนตรีบรรยากาศตึงเครียด]
(คริสตจักรแซจิน)
ยัยกลายพันธุ์
โถ อุตส่าห์ห้ามไม่ให้ยุ่งกับสัตว์ประหลาด
ไม่เชื่อฟังเอาซะเล้ย
[เสียงลากประตูเหล็กปิด]
อะไรอีกอ่ะ
[มือถือสั่น]
(กยูมิน - พี่ครับ ผมถึงปั๊มน้ำมันนัมชอนแล้ว พี่อยู่ไหนครับ)
[เสียงพิมพ์แชต]
(เดี๋ยวฉันรีบไป)
[ดนตรีระทึกใจ]
น่าจะมาครบแล้ว เริ่มเลยนะครับ
นี่คือเผ่าพันธุ์เราที่หนีมาโบสถ์
เมื่อห้าวันก่อน
[ชายพูดเสียงทื่อ] ตอนนี้มีองค์กรของตำรวจ ที่พยายามตามล่าเผ่าพันธุ์ของพวกเราอยู่
อีกทั้งยังมีเผ่าพันธุ์ของเรา
ที่ถูกองค์กรตำรวจนั้นจับไปแบบเป็นๆ ด้วย
พวกมันกำลังทรมานเขา ใช้เขาเป็นเครื่องมือในการออกตามหาเรา
อีกไม่นานตำรวจผู้หญิงคนนั้น ก็คงจะตามหาเผ่าพันธุ์ของเราเจอได้ในสักวัน
จำเป็นต้องมาวางแผนกันใหม่
ไม่งั้นอีกไม่นานเผ่าพันธุ์ของเรา
คงถูกผู้หญิงคนนั้นฆ่าตายกันหมดแน่
[เสียงแห้งกรอบ]
[หายใจเสียงสั่น]
[คุณพ่อ] ไม่นานมานี้ เราปรากฏตัวด้วยเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว
คือแย่งชิงสมองของมนุษย์
แย่งชิงสมองของมนุษย์ และกลืนกินมนุษย์
เราได้ถือกำเนิด
จากสัญชาตญาณและคำสั่งง่ายๆ
แต่โชคร้ายที่มีเผ่าพันธุ์นึง ได้ทำตามคำสั่งง่ายๆ นั้นทันทีที่เกิดขึ้นมา
เขาถูกยิงตายหลังจากทำตามสัญชาตญาณนั้น ในเทศกาลที่มีผู้คนมากมาย
และภาพนั้นก็ถูกเปิดเผยให้สาธารณชนได้เห็น
ทำให้เหล่ามนุษย์
ทำการวิจัยเกี่ยวกับเราได้อย่างรวดเร็ว
ก่อนที่เราจะตั้งคำถามกับตัวตนของเรา
พวกมนุษย์กลับวิจัยเรื่องเรา
ตามล่าพวกเรา
และใช้พวกของเราเป็นเครื่องมือ ในการฆ่าเราอย่างโหดเหี้ยม
อีกอย่างตอนนี้
ได้ยินว่าพวกเขามาถึงเมืองที่เราอยู่แล้ว
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[หอบแฮก]
[เฮือกตกใจ]
- [ประตูเหล็กเปิด] - [หายใจแรง]
[ดนตรีระทึกใจเบาแล้วดังขึ้น]
เราอาจรู้สึกว่ามนุษย์อ่อนแอกว่าเรา
แต่เราก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่จำเป็นต้อง พึ่งพาอาศัยร่างกายของมนุษย์เหล่านั้น
แต่ว่าพ่อ
คิดว่าสิ่งที่ทำให้เราได้ถือกำเนิดขึ้นมา คือพวกมนุษย์ทั้งหลายนั้น เพราะว่า…
พวกมนุษย์มีความคล้ายคลึงกับเรา เป็นอย่างมากนั่นเอง
พวกมนุษย์ก็พึ่งพาเหมือนกัน
พวกมนุษย์พึ่งพาสิ่งขนาดใหญ่ที่เรียกว่าองค์กร
และพวกเขาก็จะพึ่งพาสิ่งที่ เรียกว่าองค์กรและอุทิศตนเพื่อมัน
พวกเขาทำสิ่งต่างๆ ที่เราเองก็ไม่เข้าใจ
โดยไม่คำนึงถึงความเป็นอยู่ของตัวเอง
อีกทั้งยังซื่อสัตย์ ต่อองค์กรของตัวเองเป็นอย่างมาก
นั่นก็คือเหตุผลที่ทำให้ มนุษย์มีพลังที่แข็งแกร่งกว่าเรา
เพราะเราขยายพันธุ์ไม่ได้
สิ่งที่จะทำให้เราสามารถอยู่รอดได้
ก็คือต้องสร้างองค์กรเช่นเดียวกันกับพวกมนุษย์
และเพื่อองค์กรที่ว่านี้
เราจะต้องระดมสมองของแต่ละคน
นั่นคือวิธีเดียวที่เรา
จะไม่ถูกมนุษย์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
และอยู่รอดต่อไปได้
[ตกใจเฮือก]
[เสียงเศษแก้ว]
[ดนตรีหยุดชะงัก]
[ดนตรีหม่นหมอง]
[คังอูหายใจเสียงสั่น]
[สะอื้นเบาๆ]
[คังอูสะอื้นเบา]
[สะอื้นดังขึ้น]
[หายใจสั่นโกรธแค้น]
ฮึ่ย ตายซะ ไอ้เหี้ยนี่ ตาย
[กระฟัดกระเฟียด] ตาย
[กระหืดกระหอบ]
มนุษย์มาแถวนี้จนได้
ลองใช้สมองและความสามารถ ที่ถูกขัดเกลาแล้วของทุกคนฆ่าเจ้ามนุษย์คนนั้นดู
เอาละ เริ่มได้เลย
[ดนตรีลุ้นระทึกใจ]
[คังอูวิ่งกระหืดกระหอบ]
[วิ่งไปร้องไห้ไป]
[ดนตรีหยุด]
พอสักทีเถอะน่า เราเหนื่อยแล้วนะ
เฮ้ย กลับรถไป อยู่นี่เดี๋ยวตายกันหมดหรอก
- พูดบ้าอะไรวะ - [ชุดดำ] มึงบ้าไปแล้วรึไง
- [ชุดดำ] จับตัวมันเอาไว้ - [คังอู] ปล่อย
- อะไรวะเนี่ย - [คังอู] เราต้องหนีไป
เฮ้ย ปล่อยสิโว้ย
[ดนตรีบรรยากาศลางร้าย]
นั่นมันสัตว์ประหลาด
[ชุดดำ] ลุงๆ ป้าๆ กลับบ้านไป พักผ่อนเถอะนะครับ อย่าได้เข้ามาแส่เลย
พวกนายเป็น ผู้บุกรุกงั้นเหรอ
พูดอะไรวะเนี่ย
บอกให้ไสหัวไป
จะอะไรก็ช่าง เราจำเป็นจะต้องฆ่าคนพวกนี้ให้หมด
[กลุ่มชายชุดดำหัวเราะขำ]
นี่ลุง
มีประกันแพงๆ หรือไงเนี่ย ฮึ
- รีบไสหัว… - [ชุดดำ] อ้าวเฮ้ย อะไรวะน่ะ
อู้ว คอกลับหลังหันเลย
[ร้องดัง] ต้องตกใจใช่ไหม
โอ๊ยนั่น โอ้โฮ โอ้ เฮ้ย อะไรเนี่ย
เอาไง
[เฮโล]
[หายใจแรง]
[กลุ่มชายชุดดำร้องโอดโอย]
- [ดนตรีลุ้นระทึก] - [วิ่งกระหืดกระหอบ]
[คังอูร้องดัง]
- โธ่เว้ย - [ซูอินร้องเจ็บ]
[สองคนตกใจกันเอง]
ไรเนี่ย คุณเองเหรอผู้บุกรุก
[คังอูละล่ำละลัก] ปั๊มนัมชอนอยู่ไหน ปั๊มนัมชอน
ไปทางนี้ไม่ได้ [หายใจหอบ] มาทางนี้
มีคนนึงหนีไปได้
เดี๋ยวฉันจัดการเอง เอาคนพวกนี้ไปไว้ที่โรงอาหาร
[ดนตรีไล่ล่าเร้าใจ]
(ปั๊มน้ำมันนัมชอน)
[หญิง] เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถ ติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ
โธ่เอ๊ย ไม่รับสายเลย
[ซูอินหอบไอ]
- พี่ครับ - กยูมินๆ
[หอบหนัก] เอากุญแจรถมาที
- กุญแจรถ - กุญแจรถ
[กยูมิน] อะไรกันน่ะ
[กยูมิน] เกิดอะไรขึ้นน่ะครับพี่
[กระหืดกระหอบ] ไม่รู้เว้ย เดี๋ยวค่อยคุยกัน
แล้วผู้หญิงคนนั้นใครอะ อะไรครับพี่
มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ พวกยองดึงโพเหรอ
ไม่ใช่
ต้องโทรแจ้งตำรวจ
แจ้งตำรวจอะไร จะบ้าเหรอครับ
- เฮ้ย เดี๋ยวๆๆ ทำบ้าอะไรเนี่ย - [ร้องตกใจ]
ห้ามแจ้งตำรวจนะ หยุดเดี๋ยวนี้ ห้ามโทรเด็ดขาดเลย
- พวกยองดึงโพอยู่ไหนเหรอครับ - พวกแม่งตายห่ากันหมดแล้ว โธ่ ไอ้นี่นี่
เฮ้ย [หอบดัง] แล้วพวกมันมาได้ยังไง
เหอ มีคนบอกพวกมันเหรอ
[ล้อบดถนนดังเอี๊ยดอ๊าด]
- ตายซะ - เชี่ยนี่
ตายซะ
[คังอูกับกยูมินต่อสู้กัน]
- [เสียงกระดูกแตก] - [ร้องเจ็บปวด]
สารเลว
[เสียงวี้ดดังยาว]
มันตามมาแล้ว
[ดนตรีบรรยากาศสยอง]
[ล้อรถดังเอี๊ยด]
[คังอู] แม่งนี่ รีบจัดการเร็วเข้า
รีบจัดการเร็ว
อยากตายเหรอวะ
[เลี้ยวรถดังเอี๊ยด]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
- [คังอูครางเจ็บ] - [รถโงนเงน]
[หายใจเฮือก]
[ดนตรีเศร้า]
กยูมินๆ
กยูมิน ตื่นสิกยูมิน
[เฮือก ไอ]
- นี่ - [ไอกระอัก]
นายลุกไหวไหม ฮะ
ต้องไปแล้ว
ดันถูกพวกยองดึงโพมันหลอกซะได้
- นี่ เอานี่ออกได้ไหม - [น้ำเสียงร่อแร่] ไม่ใช่
ไม่ใช่พวกยองดึงโพ
พี่จงโดต่างหากที่สั่งให้ผมมาฆ่าพี่
- เฮ้ย - [หายใจรวยริน]
พูดบ้าอะไรเนี่ย ฮึ่ย
เขาอยากปรับความเข้าใจกับพวกยองดึงโพ
เลยขายพี่กินยังไงเล่า
พี่ พี่ต้องตั้งสติให้ดีๆ นะ
[หายใจเฮือกสุดท้าย]
ทำไมทุกคนทำกับฉันอย่างงี้วะเนี่ย
[หัวเราะหึ]
[ฮึดฮัด]
ปล่อย!
เธอไม่ใช่เผ่าพันธุ์เราเหรอ
เธอคือใครกันแน่
เธอผสมกับมนุษย์หรือยังไงกัน
เธอคือภัยคุกคามของเรา
ฉันต้องไปรายงานคุณพ่อ
[ปรสิตซูอิน] ถ้ามีปีกและเคลื่อนไหวได้ซับซ้อน
พลังโจมตีก็เกือบจะเป็นศูนย์
ถึงจะสายไปก็เถอะ
เธอคือ ศัตรูของเผ่าพันธุ์
แล้วก็
เธอคือ…
คือตัวร้าย
[หายใจเฮือก]
ปล่อย
บอกให้ปล่อย
ปล่อยสิวะ ปล่อย
ฉันต้องรอด โธ่เว้ย ฉันต้องรอดสิวะไอ้เวร
[คังอูร้องเสียงหลง]
[คังอูร้องดังแว่วมา]
[คังอู] จะทำอะไรน่ะ
อยากตายด้วยเหรอ ฮะ
รีบจับมือเร็วๆ เข้าสิ
[คังอู] ไม่ได้อะ
โธ่ บอกให้จับไงเล่า
[คังอูร้องตกใจ]
- [เสียงดังโครม] - [ซูอินร้องดัง]
[หายใจแรง]
เหวอ
[คังอูครางเจ็บ]
[ปรสิตซูอิน] ดันอยู่กับ คนที่ไม่ช่วยให้อยู่รอดซะงั้น
[คังอูอาเจียน]
[ร้องไห้]
(คดีพยายามฆ่าพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ต)
"อีกยองซอนอายุ 43 ปี
เคยมีประวัติติดตัว และต้องการฆ่าพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ต"
"สุดท้ายก็ตายด้วยอาวุธปริศนา"
"สรุปว่าเป็นการพยายามฆ่า ที่ไม่ประสบความสำเร็จ"
(ประวัติผู้เสียหาย จองซูอิน)
[หัวเราะ]
เป็นปรสิตสินะ
จองซูอิน
[ดนตรีระทึกเร้าใจ]