[ชาย] ที่ผ่านมาเรียกได้ ว่าองค์กรปรสิตที่พวกเหล่าทีมเกรย์ตามล่าอยู่นั้น
มีฐานที่มั่นอยู่ที่โบสถ์แซจินแห่งนี้ก็ว่าได้ครับ
แม้เราจะบุกทันทีหลังได้รับแจ้ง แต่พวกมันก็หลบหนีไปได้ทั้งหมด
แต่ผมคิดว่าพวกหัวหน้า ที่เป็นตัวหลักขององค์กรยังอยู่อำเภอนัมอิล
แล้วใครเป็นคนแจ้งเข้ามา
จองซูอิน อายุ 29 ปี
เป็นพนักงานในซูเปอร์ แถวอำเภอนัมอิลครับ
เป็นพนักงานเหรอ
ต้องบอกว่าเคยเป็นต่างหากล่ะ!
เธอไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป
เธอคือปรสิตค่ะ
ฉันเห็นเองกับตา จับได้แล้วด้วย
[ชอลมิน] ไม่จริงเลยครับ
- [ชาย] ครับ - ผมคิมชอลมิน
หัวหน้าอาชญากรรมทีมสามสภ.นัมอิล
คุณจองซูอินน่ะ เธอเป็นมนุษย์ครับ
เธอไม่ใช่สัตว์ประหลาด เราตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว
คุณเองก็ตรวจแล้วนี่
ใช่มะ
แล้วทำไมถึงไม่รายงาน ผลการตรวจสอบให้ฟังล่ะครับ
ฮะ
สรุปว่าผลการตรวจสอบเป็นไงบ้างครับ
เอ่อ ครับ คือว่า
เราเอ็กซเรย์สมอง และทำการตรวจเส้นผมแล้วครับ
เอ่อ สำหรับผลตอนนี้
- ยังไม่พบสิ่งที่บ่งบอกว่าเป็นปรสิตครับ - [ชายถอนหายใจ]
[ทีมงานพูดคุยงึมงำ]
จะต้องให้ฉันบอกอีกกี่ครั้งว่าฉันเห็นเองกับตา
นังนั่นเป็นปรสิตแน่นอนค่ะ
เรายังไม่รู้จักปรสิตดีเลยนะคะ
จองซูอินอาจจะเป็นสายพันธุ์อื่นก็ได้ค่ะ
มันอาจจะเป็นสายพันธุ์ที่วิธีที่เราใช้ในปัจจุบันนี้
- ยังตรวจหาปรสิตไม่เจอก็ได้ค่ะ! - แต่มันสมควรแล้วเหรอ
ไหนคุณว่าไม่แน่ใจ
แล้วทำไมคุณถึงจับคนที่ปกติดี มาทรมานด้วยเครื่องที่น่าสยดสยองนั่นล่ะ
ถ้ามันทำให้จองซูอินเป็นอะไรไป
ใครจะรับผิดชอบล่ะ ฮะ คุณไม่สนใช่มะ
- ถ้าคุณบอกว่าใช่มันต้องใช่อย่างงั้นเหรอ - คือว่า…
ผมยืนยันได้ว่าจองซูอินเป็นมนุษย์จริงๆ
- [ชายในจอ] เอาละ ช่วยใจเย็นๆ ก่อนเถอะ - [ชอลมิน] ฮึ โธ่เอ๊ย
สรุปแล้วตอนนี้ อาการของจองซูอินเป็นยังไงบ้างนะครับ
ตอนนี้ยังโคม่าอยู่ครับ
เธอหมดสติไปขณะถูกจับ ทั้งที่ไม่ได้ปะทะกัน
ทั้งคลื่นสมองและชีพจรก็ช้ามากด้วยครับ
ถึงไม่ได้สติ แต่อาจเกิดอะไรได้ทุกเมื่อ
เราจึงคอยจับตามองเธออยู่ครับ
เอ่อ… เอาแบบนี้เถอะ
ผมว่าตอนนี้ ถึงเวลาที่เราต้องให้…
ประชาชนรู้เรื่องพวกปรสิตแล้วละครับ
เพื่อป้องกันไม่ให้ เกิดความวุ่นวายเพราะข่าวโคมลอย
หรือข่าวที่ไม่ชัดเจนในอินเทอร์เน็ต
เราเลยต้องประกาศเรื่องปรสิตให้ชัดเจน
เพื่อให้ประชาชนวางใจได้
การจะทำแบบนั้น
ทีมเกรย์ก็จะต้องรู้เรื่องปรสิตเป็นอย่างดี
รวมถึงจะต้องมีความสามารถ ในการควบคุมพวกมันด้วย
เข้าใจไหมครับ
ก่อนอื่นขอให้ช่วยส่งจองซูอินมาที่กองบัญชาการ
เพื่อตรวจสอบว่าเธอคือมนุษย์จริงหรือไม่
เราจะลองตรวจสอบให้ละเอียดมากขึ้น
แผนการส่งตัว ให้หัวหน้าทีมชเวจุนกยองจัดการ
แล้วอีกอย่าง ฝากถึงตำรวจสภ.นัมอิล
ช่วยร่วมมือกับทีมเกรย์ ในการทำลายองค์กรของปรสิตด้วยอีกแรงนะครับ
มันส่งผลต่อความปลอดภัยของประชาชนมาก
เดี๋ยวผมจะไปขอกำลังเสริมสองกอง จากหน่วยคอมมานโดที่อยู่ใกล้ๆ
เตรียมการส่งตัวเสร็จเมื่อไหร่ ก็ส่งมาได้เลยครับ
หัวหน้าชเวจุนกยองเข้าใจไหมครับ
ค่า เข้าใจแล้วค่ะ
[ซางซู] แยกย้ายได้ครับ
[วอนซ็อกถอนหายใจ]
ทำเป็นพูดว่าตรวจสอบ
ขืนส่งให้กองบัญชาการแล้วเธอถูกเปิดหัว หรือว่าผ่าท้องจนตายขึ้นมาจะทำยังไงอะ
จะว่าไป เธอไม่มีครอบครัวนี่
เฮ้อ… น่าสงสาร [จุ๊ปาก]
เฮ้อ… น่าสงสาร
[สูดหายใจ]
[อุปกรณ์ดังตื้ดตลอดเวลา]
- ปกติไหมครับ - ครับ ไม่มีอะไรผิดปกติครับ
ทั้งชีพจร คลื่นสมอง ปกติทุกอย่างครับ
เดี๋ยวผมจะคอยดูเอง ไปพักสักแป๊บสิครับ
โอ๊ะ มันจะดีเหรอครับ
[ทั้งคู่หัวเราะร่วน]
ครับ เดี๋ยวผมมานะครับ
[ดนตรีระทึกเร้าอารมณ์]
[ดนตรีสะพรึงแล้วตัดจบ]
[ดนตรีเปิดเรื่อง]
(ปรสิต: เดอะ เกรย์)
[เสียงลมพัดแรง]
ที่นี่ที่ไหนเนี่ย
- นี่ไม่ใช่ความเป็นจริง - [ตกใจเฮือก]
เธอเป็นใคร
ปรสิตที่อยู่ในตัวเธอ
ที่พวกเธอเรียกไฮดี้
- ฮะ - ในโลกแห่งความจริง เธอกำลังมีอันตราย
เมื่อเธอเริ่มได้สติ
เธอก็จะรู้สึกตื่นตระหนก จนทำให้เธอเจ็บปวดรวดร้าว
ไม่แน่อาจถึงตายก็ได้
เพราะงั้น ฉันเลยทำให้เธอหมดสติไปซะ
ว่าไงนะ งั้นตอนนี้ฉันก็…
นี่คือส่วนลึกในจิตใจและเป็นที่อยู่
ของความคิดเธอ
นี่อาจเป็นครั้งแรก และครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้พูดกับเธอตรงๆ
ฉันเลยคิดว่าควรจะพูด ในที่ๆ มองเห็นความคิดที่แท้จริงของเธอ
เธอไม่ใช่ฉัน
อย่ามาปลอมเป็นฉันหน่อยเลย!
ยังไงซะเราทั้งสองก็ต้องอาศัยอยู่ด้วยกัน
เพราะงั้นฉันเลยคิดว่า ควรจะคุยกับเธอด้วยใบหน้าแบบนี้
ถ้าเธออึดอัด แบบนี้ดีไหม
- [ร้องเฮือก] - [สัญญาณแจ้งเตือนดังถี่]
ต้องรายงานไหมครับ
เราต้องรายงาน เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ด้วยเหรอครับ
เธอคงฝันอยู่
หึ ก็จริงครับ
[ชาย ประกาศ] ทีมสนับสนุนการปฏิบัติการจากสภ.นัมอิล
กรุณาไปห้องประชุมที่ชั้นสามด้วยครับ
- หัวหน้า - อือ
รู้ตัวคนน่าสงสัยที่อยู่กับจองซูอินเมื่อคืนนี้แล้วครับ
- เหรอ - ครับ
- อือ เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะตามไป - ผมเข้าไปก่อนนะครับ
[ชาย ประกาศ] มีการเปลี่ยนแปลงตารางเวลา ในการให้เจ้าหน้าที่ควบคุมสถานที่
เจ้าหน้าที่ทุกคนกรุณาตรวจสอบข้อมูลด้วยครับ
[ไฮดี้] ฉันไม่มีเหตุผลให้ทำร้ายเธอหรอก อย่ากลัวไปเลย
[หายใจดัง]
ที่นี่คือที่ไหน เธอดูออกไหม
ดูออกสิ
นี่บ้านฉันไง
นั่นพ่อฉัน
นี่เป็นวันที่ฉันแจ้งความจับพ่อตัวเอง
หลังจากแม่ทิ้งพวกเราไป ฉันก็กลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของพ่อ
ฉันโดนตีทุกวัน
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฉันก็เลยแจ้งความ
เพราะอยากมีชีวิต
ฉันรวบรวมความกล้าเพราะอยากอยู่รอด
วันนั้นแหละ
แต่ว่า…
ผู้คนต่างมองฉันเหมือนเป็นสัตว์ประหลาด
เพราะฉันแจ้งความจับพ่อ ทั้งที่ยังเด็ก
เลยมองฉันเหมือนเป็นตัวประหลาด
[มินซู] หัวหน้า
เขาชื่อซอลคังอู มีคดีทำร้ายร่างกาย
นี่เป็นเอกสารจากสน.กูโรครับ
เขาเป็นลูกกระจ๊อก ในแก๊งเพชฌฆาตที่อยู่แถวๆ กูโรครับ
ศพที่เจอที่โบสถ์แซจิน มีพวกแก๊งอันธพาลแถวกูโรอยู่ศพสองศพ
อาจจะเกี่ยวข้องกับเขาก็ได้
[มินซู] อ้อ เอ่อ ตำรวจที่กูโรบอกว่า
แก๊งเพชฌฆาตจากย่านกูโร
และแก๊งคนเหล็กจากยองดึงโพ เขม่นกันเรื่องอำนาจ
ดูเหมือนว่าซอลคังอูจากแก๊งเพชฌฆาต
พยายามฆ่ารองบอส ของแก๊งคนเหล็กแต่ดันทำไม่สำเร็จ
หลังจากนั้นเลยกลับมา อำเภอนัมอิลซึ่งเป็นบ้านเกิด
หลายวันก่อนไปสร้างเรื่องที่ร้านมอเตอร์ไซค์ แล้วทำให้บริเวณนั้นวุ่นวายครับ
ดูเหมือนทั้งสองแก๊งจะเคลียร์กัน โดยตกลงว่าจะเก็บเขา
พอใช้เสร็จก็ถูกเฉดหัวทิ้งชัดๆ เลย
น่าสมเพชนะครับ ไอ้คนไร้ค่านั่นน่ะ
อ้อ หัวหน้าครับคือ… เมื่อวานนี้ มีแท็กซี่สองคันออกมาจากชางซองแลนด์ด้วยครับ
หนึ่งคันไปที่อพาร์ทเมนท์ของชองกุน
อีกคันไปย่านโมเทลที่ใกล้ขนส่งนัมอิล
ขนส่งเหรอ เดาง่ายเป็นบ้าเลย ไม่รู้จักใช้หัวซะเลยนะ
[มินซู] เขาอาจจะไปใช้ที่อื่นแล้วก็ได้
- ให้ส่งคนไปขนส่งไหมครับ - อ๋อ ไม่ต้องหรอก ฉันไปเอง
อ๋อ ครับ
เออ วันนี้ทีมเกรย์บอกว่าจะส่งตัวซูอินน่ะ
ถ้าพวกเขาต้องการอะไรก็ไปช่วยเขาหน่อยนะ
- [มินซู] อ๋อครับ เข้าใจแล้วครับ - เออจริงสิ นี่ กุญแจมือมา
- อ่า ครับ - เร็วเข้า
- อ่า นี่ครับ - เออ
- ไปคนเดียวจะดีเหรอครับ - แล้วก็พวกนายห้ามบอกทีมเกรย์เด็ดขาดนะ
- อ๋อครับ - ครับ เข้าใจแล้วครับ
[หญิง ประกาศ] รถที่จะไปจังหวัดยังดัมมาถึงแล้วค่ะ
ขอให้ผู้โดยสารที่มีตั๋วรถดังกล่าว
ตรวจสอบเวลาเดินรถให้ชัดเจน และขึ้นรถให้ตรงเวลาค่ะ
[เสียงพิมพ์มือถือ]
(คดีฆาตกรรมโบสถ์แซจิน)
(คดีนักเรียนโรงเรียนสตรีจินฮยางหายตัวไป)
(ผู้ร้ายฆ่าชิงทรัพย์ถูกจับได้หลังผ่านไป 8 ปี)
ไอ้พวกเดรัจฉาน
(ปรสิตอำเภอนัมอิล)
(เทศกาลเพื่อสิ่งแวดล้อมไร้ขยะ)
(อำเภอนัมอิลทำพิธีเปิดอนุสรณ์สถาน ผู้นำวีรชนชเวยงแจ)
เพราะแบบนี้ไงฉันถึงไม่ดูข่าว
ขอบคุณครับ ดูตั๋วหน่อยครับ
[ชอลมินถอนหายใจ]
เดาเส้นทางนายไม่ยากเลยนะเนี่ย
[ทั้งคู่ฮึดฮัด]
อยู่เฉยๆ หน่อยสิ
- [หายใจเสียงสั่น] - [ชอลมิน] เอาละ
เราไปกันแบบเงียบๆ เถอะนะ
- [คังอูร้องเจ็บ] - [ชอลมิน] เฮ้ย อย่าเกร็งสิวะ
นึกจะจับก็มาจับกันแบบนี้ได้ยังไงวะเนี่ย
"สิทธิ์ที่จะไม่พูด" อะ
นายรู้เหรอว่าสิทธิ์ที่จะไม่พูดคืออะไร
มันแปลว่านาย ควรจะหุบปากเอาไว้ยังไงล่ะไอ้เวร
ผมยอมไปก็ได้ แต่… ไปโรงพักไกลๆ ที่ไม่ใช่โรงพักลุงได้ปะ
นี่นายพูดบ้าอะไรของนายอีกวะเนี่ย
โรงพักของลุงอะ มีสัตว์ประหลาดอยู่นะครับ
- มันแฝงตัวปลอมเป็นตำรวจอยู่ - อะไรนะ
ตอนไปชางซองแลนด์ มีสัตว์ประหลาดสวมหน้ากากอยู่
คนของลุงอะเป็นคนฆ่ามัน
ที่ใส่หน้ากากนั่นน่ะคือสัตว์ประหลาดไม่ใช่เหรอ
เราผ่านการตรวจสอบแล้ว
คิดว่าฉันจะเชื่ออย่างงั้นเหรอไอ้เวร
พวกลุงตรวจสอบกันยังไงวะเนี่ย ฮะ
ไอ้ที่ใส่เสื้อกันฝนน่ะ ฮะ
ผมเห็นมันแทงสัตว์ประหลาดนั่นกับตาเลย
- อ๋อ แกเห็นเหรอ - ก็เห็นน่ะสิ
โอเค หน้าตามันเป็นยังไง ฮะ
อะนี่ ดูนี่
ในนี้มีไหม ฮึ
คนไหนอะ ฮะ
[พูดกลั้วหัวเราะ] แม่งเอ๊ยไอ้นี่ ไอ้นี่แหละสัตว์ประหลาดละ
มันปลอมเป็นมนุษย์อย่างเนียนเลย
เฮ้อ เนียนมากจริงๆ อย่างกับคน
[สูดลมทางปาก] ฟังที่ฉันพูดให้ดีนะ
เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างนายกับซูอินน่ะ
นายต้องเล่าให้ฉันฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
เข้าใจไหม
[วอนซ็อก] ถนนหมายเลข 39 อ่อ โอเค ขอบใจนะ
อ๋อ เรื่องเล็กน้อยครับ
ระวังตัวด้วยล่ะ แล้วอย่าไปหาเรื่องใครนะ
อ่า ผมต้องทำตามคำสั่งนี่ครับ ขอตัวก่อนนะครับ
ไว้มากินข้าวกัน หึ
- เคารพ - เคารพ
[เสียงรอสาย]
[เสียงมือถือสั่น]
จะส่งตัวเมื่อไหร่
อีก 2 ชั่วโมง จะไปทางถนนหมายเลข 39 ครับ
เข้าใจแล้ว
ผมว่าผมก็จัดการได้ดีแล้วนะ
ทำไมดันเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นตลอดอ่ะ ฮะ
แผนเราไม่พลาดแน่นะครับ
แน่นอน
เราจะเริ่มวันนี้
[ดนตรีคุกคามอันตราย]
[ดนตรีลุ้นระทึกแล้วตัดจบ]
[ซูอิน] ฉันเคยขอร้องคุณลุงชอลมิน
ว่าอยากไปเจอหน้าแม่แค่สักครั้ง
แล้วเขาก็หาที่อยู่แม่ฉันจนเจอ
ฉันเคยอยากรู้
ว่าแม่ไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ
แม่เป็นคนคลอดฉันมา จะไม่คิดถึงฉันเลยเหรอ
แม่อยู่กับผู้ชายอื่นอย่างมีความสุข
และมองลูกอีกคน ที่แม่คลอดด้วยสายตาที่มีแต่ความรัก
แต่พอมองเห็นฉัน
กลับมองเหมือนฉันเป็นแมลง
[พูดเสียงสั่น] แม่ทำแบบนั้นได้ยังไง
ทั้งที่ฉันก็เป็นลูกแม่เหมือนกัน
ทำไมถึงมองฉันด้วยความขยะแขยงแบบนั้น
ฉันเลยได้รู้ว่า
ฉันคือมนุษย์ที่น่าขยะแขยง
เป็นคนที่ไม่มีวันได้รับความรักจากใคร
แก… ห้ามมาที่นี่อีกนะ
[ดนตรีเศร้า]
มนุษย์จะไม่ตัดสินอะไรบางอย่าง โดยแยกแยะเป็นเรื่องๆ ไปหรอกนะ
แม่เธอตัดสินเธอโดยการลากเธอ เข้าไปเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์
ที่เคยถูกสามีทำร้ายร่างกาย
แม่ไม่ได้เกลียดเธอแบบเฉพาะเจาะจงหรอก
แต่เพราะสิ่งที่แม่เธอได้พบเจอมีเธออยู่ด้วย
เลยทำให้คิดว่าเธอคือคนที่แม่เธอเกลียด
ชีวิตเธอไม่ได้โชคร้ายหรืออาภัพอะไรหรอก
หุบปาก
การที่เธอมาอยู่ในร่างฉันก็พอกันน่ะแหละ
[สะอื้น] เพราะฉันมันเป็นตัวซวยยังไงล่ะ
สัตว์ประหลาดอย่างเธอก็เลยเข้ามาสิงตัวฉัน
อย่างที่บอกว่าฉันไม่ได้ตั้งใจมาเกิด
ถ้าหากว่าเราไม่รวมร่างกัน
เราคงตายไปแล้วทั้งคู่
[ตวาด] ก็ปล่อยให้ฉันตายไปซะสิ
จะทำให้ฉันกลายเป็นสัตว์ประหลาดทำไมกัน
คือว่านายกำลัง…
จะบอกฉันว่าตอนนี้ซูอินติดเชื้อปรสิตอยู่จริง
อือ
แต่ว่าตอนนี้น่ะ ตัวตนของ… จะว่าไงดีอะ
ตัวตนของเธอยังอยู่
- เหรอ - [พ่นลมออกปาก] ไม่ใช่ว่าตัวตนเธอยังอยู่
จองซูอินยังคงอยู่เหมือนเดิมอะแหละ
เธอคือตัวหลัก แต่ว่าบางที
เอ่อ บางครั้งก็จะมี เอ่อ เราเรียกว่าไฮดี้
ไฮดี้จะโผล่ออกมา
เป้าหมายของไฮดี้ก็คือ
ปกป้องจองซูอิน
เพื่อให้ตัวเธอรอด
- ไปคุยต่อที่โรงพัก - โธ่เอ๊ย
ก็บอกว่ามีตำรวจสัตว์ประหลาดอยู่
ถ้าพาผมไปอะ ผมตายแน่
[ถอนหายใจ]
ทำไม
[แค่นขำ]
ซูอินจะถูกส่งไปสำนักงานใหญ่ทีมเกรย์
และเธอคงไม่รอดแน่
ถ้าซูอินยังมีสติเหมือนที่นายบอก ก็แปลว่าเธอยังเป็นมนุษย์อยู่
เราจะให้เธอไปที่นั่นไม่ได้เด็ดขาด
เออ แล้วไง
นี่
นายจะต้องช่วยฉัน
เราจะชิงตัวเธอมาก่อนเธอถูกส่งตัว
- ยังไงครับ - ฟังให้ดีนะ
แค่นายชิงตัวซูอินมาได้ ฉันจะปกป้องนายและเธอเอง
ฮะ เชื่อฉันสักครั้งเถอะ
ฉันจะไปเจรจากับทีมเกรย์เอง
ฉันว่าพวกทีมเกรย์นั่นน่ะ ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับปรสิตดีเลยด้วยซ้ำไป
แถมหมาล่าเนื้อ ที่เอาไว้ล่าปรสิตก็ตายไปแล้วด้วย
นายเองก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ
เพราะฉะนั้น หมายความว่าข้อมูลที่นายมี คือสิ่งที่จำเป็นสำหรับทีมเกรย์มากๆ เลย
และฉันจะเอามันไปเจรจากับทีมเกรย์เอง
แล้วถ้าพวกเขาไม่เชื่อเราจะทำยังไงดีอะ
รู้ไหมเป้าหมายของพวกเขาคืออะไร
คือการพยายามกำจัด สัตว์ประหลาดพวกนั้นไม่ใช่หรือยังไง
ถ้าหากว่าพวกเขาเอาด้วยก็คือเอาด้วย
แล้วจากนั้นพวกเขา ก็จะจัดการโบสถ์แซจินให้สิ้นซาก
เรื่องก็จบ
ถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันรับผิดชอบเอง
ถ้างั้นเอาแบบนี้
ถ้ามันไม่เป็นไปตามแผนนะ
ฉันจะช่วยให้นายหลบหนีออกนอกประเทศ ดีไหม
นี่ผมเลือกได้ใช่มะ
ก็ได้
นายเลือกเองนะ
นายอยากจะหนีไปตอนนี้เลย หรืออยากจะช่วยฉันสักครั้ง
เฮ้ย ไอ้จิ๊กโก๋
รู้ไหมว่าทำไมนายถึงถูกหักหลัง จนต้องหนีหัวซุกหัวซุน
เป็นเพราะว่านายขี้ขลาดยังไงเล่า
ใช่ไหมล่ะ
น้องสาวของนายถูกสัตว์ประหลาดนั่นฆ่าตาย
พี่สาวนายก็กลายเป็นสัตว์ประหลาด
ใช่มะ
ซูอินที่เคยช่วยนายก็กำลังจะตาย
นายกลับหันหลังและคิดจะหนีไป
นายก็เป็นแบบนี้แหละ ไอ้ขี้ขลาดเอ๊ย
นายเป็นคนที่กล้า แม้แต่จะหักหลังคนที่เชื่อใจนาย ไม่สิ
แบบนี้ไม่ได้เรียกว่าหักหลังหรอก
นายมันไม่กล้าแม้แต่จะไว้ใจใครทั้งนั้น
เพราะงั้นไม่ว่าจะไปไหนก็คิดแต่จะหาทางเผ่นหนี
พวกแก๊งเพชฌฆาตเองก็รู้
ก็เลยหลอกใช้นาย แล้วก็เขี่ยทิ้งไง ไอ้คนน่าสมเพช
หือ
ไปไหนก็ไปซะไป ไปสิ
ฉันไม่คิดจะช่วยซูอิน พร้อมกับคนขี้ขลาดอย่างนายหรอก
เขาถึงได้บอกไงล่ะว่าไม่ควรจะให้โอกาส คนเหลือขอเดนนรก [สูดจมูก]
ไปเด๊
ไสหัวไปสิวะ
ถ้าแกโดนจับได้อีกครั้ง ฉันจะขยี้แกให้เละเลย ฮะ
โธ่ ไอ้ขี้ป๊อดเอ๊ย
[พึมพำ] น่าหงุดหงิดชะมัดเล้ย
[ชอลมิน] มึงให้อะไรกู
ปัดโธ่เว้ย แม่ง ให้ตายสิวะ!
ฮึ่ย
พูดเก่งขนาดเนี้ย น่าจะทำโฮมชอปปิ้งได้นะ ไม่ก็เล่นการเมือง
นายไม่ใช่คนตลก ไม่ต้องมาเล่นมุกหรอก
หุบปากไปนั่นแหละ ตลกสุดละ
เอาละ แล้วแผนต่อไปคืออะไร
(สถานีตำรวจนัมอิล)
[ชอลมิน] ฟังให้ดีนะ ฉันจะให้คีย์การ์ดนาย
ใช้คีย์การ์ดนั่นขึ้นไปชั้นสอง นะ
(บุคคลภายนอกห้ามเข้า)
ใส่ซะ
พอไปถึงชั้นสองจะเจอห้องล็อกเกอร์ชั่วคราว ของทีมเกรย์ที่อยู่ตรงสุดระเบียงขวามือ
พอเราไปถึงที่นั่นก็จะเป็นช่วงเปลี่ยนเวรยาม
นายก็เข้าไปในห้องล็อกเกอร์
จัดการกับเจ้าหน้าที่เปลี่ยนเวรซะ แล้วเข้าไปในคอนเทนเนอร์
ถ้าพวกเขารู้ตัวอะ
[ชอลมิน] พวกเขาน่ะ เพิ่งจะตั้งทีมกันได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน
ไม่มีใครรู้จักใครหรอก
ไปแล้วก็ทำตัวให้เป็น ธรรมชาติที่สุดก็พอแล้ว เข้าใจไหม
(ห้องล็อกเกอร์)
[ดนตรีลุ้นระทึก]
ว่าแต่ว่านายน่ะ จัดการใครสักคนไหวใช่ไหม
โธ่ ผมไม่อ่อนนะคร้าบ ไหวอยู่แล้ว ตำรวจเหรอ
[ประตูปิด เสียงล็อกประตู]
[ถอนใจแผ่ว]
คอมมานโด
[ดนตรีระทึก]
นายเป็นใคร
[แค่นขำ] ผมทหารเรือ
เฮ้ย ฉันถามว่าใคร
- [ลูกบิดไม่ขยับ] - เข้ามาได้ยังไง
เฮ้ย ฉันถามว่าใคร
นี่ เอาไอ้นี่ไป
- [คังอู] อะไรอะ - สเปรย์พริกไทยไง
[ขำ] โธ่เอ๊ย
เก็บไปๆๆ ปัดโธ่
โธ่ รุ่นนี้ต้องใช้เหรอ
- [หัวเราะเบา] เก็บไปเหอะ - เก็บไว้สิ
- [คังอู] จำเป็นแล้วล่ะ - [ร้องเจ็บ]
[คอมมานโดร้องโอดโอย]
มีไซส์แอลไหม ฮะ
[เสียงปลดล็อก]
[ดนตรีลุ้นระทึกบรรเลงต่อเนื่อง]
[ไซเรนดัง]
[ชาย 1] ตอนนี้ที่ศูนย์มีเจ้าหน้าที่ตำรวจ…
[ชาย 2] ทราบแล้วเปลี่ยน
เฮ้ย
[ชอลมิน] แหม ไอ้เด็กเวรนี่กวนตีนไม่หยุด
[ชอลมิน] พอเข้าไปในคอนเทนเนอร์แล้ว
นายต้องหารีโมทช่วยปลดอุปกรณ์ที่หัวของซูอินนะ
มาช้าจังนะครับ
ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ รอจนกว่ารถจะออกก็พอ
- เหนื่อยหน่อยนะครับ - ครับ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
เดี๋ยวก่อนนะ
กินข้าวแล้วใช่ไหมเนี่ย
มีอะไรบ้าง
โห คงจะอร่อยสินะ
- ผมถามว่ามีอะไร - [คังอูหัวเราะเบา]
ว่าแต่คุณมาจากไหนเหรอ
[ส่งเสียงมั่วๆ แทนคำตอบ]
ก็… แปลว่าอร่อยใช่ไหมครับเนี่ย
ครับ เหนื่อยหน่อยนะครับ
[จุนกยอง] เอาละ เราจะออกเดินทาง เร็วกว่ากำหนดสักหน่อย เตรียมตัวไว้นะคะ
[จุนกยองถอนหายใจ]
ฉันจะเป็นคนถือรีโมทเอาไว้
ให้อยู่ที่นี่หนึ่งคน ดูอาการเด็กนั่นเอาไว้
เข้าไปในคอนเทนเนอร์ แล้วไปด้วยกันนะคะ เข้าใจไหม
เอาละ เร่งมือกันเถอะ
ทำอะไรครับ ได้ยินไหม เข้าไปเร็วเข้า เร็วสิ
เข้าไป
[ชาย] พร้อมรึยัง ฮะ
[จุนกยอง] เอาละ เร็วๆ ไปกันได้แล้ว
- เร็วเข้า - [ชาย] ทราบแล้วครับ ไปได้
ถ้าพร้อมแล้วไปได้
บ้าเอ๊ย
ให้ตายสิ
[ชาย] ไปได้ ไปเร็วเข้า ไป
[สัญญาณถอยรถดังลั่น]
ครับๆ อย่างงั้นแหละ มาๆๆ ดีมาก
ถอยไปข้างหลัง
[ชาย] ทุกหน่วยขึ้นรถได้ แล้วรอสัญญาณ
[ไซเรนดัง]
[เสียงคนขวักไขว่]
ไอ้ห่าเอ๊ย ฉันไม่น่าเชื่อไอ้จิ๊กโก๋นั่นเลย
- [เสียงสตาร์ทรถ] - [วอนซ็อก] เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวครับ
- นึกเอาไว้แล้วเชียว [ถอนใจดัง] - อะไรเนี่ย
นึกแล้วว่าพี่ต้องทำอย่างงี้ ผมก็เลยไป ขอผู้กำกับให้เราส่งกำลังเสริมตามไปครับ
อย่างน้อยก็ควรจะบรีฟทีหลังนะ ทำดีมะ
อือ ทำดีมาก [พ่นลมออกทางปาก]
ออกรถได้
[ชาย] ค่อยๆ ทยอยเคลื่อนตัวออกไปได้ ทราบแล้วเปลี่ยน
[หายใจดัง]
ซูอิน
ไฮดี้ ช่วยตื่นหน่อยเถอะน่า [ถอนใจดัง]
[ไซเรนดังลั่น]
[วอนซ็อก] โธ่เอ๊ย เหนื่อยกันแย่เลย [กระแอม]
เฮ้อ ก็แค่ส่งตัวเด็กคนเดียว
ส่งกองกำลังมาขนาดนี้ จะไม่เวอร์ไปหน่อยเหรอครับ ว่าไหมครับพี่
[ถอนใจดัง]
ทำไมดูเครียดจังเลยครับ
ฉันเหรอเครียด
ก็นายบอกว่าถ้า… ส่งตัวไปอาจเกิดอะไรขึ้นก็ได้
- ไม่ใช่เหรอ - [จึ๊ปาก]
อ้อ
ได้ยินว่านายไปโบสถ์ด้วย
นายไปโบสถ์ไหนเหรอ
[แค่นขำ] อยู่ๆ ถามทำไมครับ
หือ
คิดแล้วมันก็ตลกดีนะ
ทำอย่างกะจะไปด้วยกัน [หัวเราะเบา]
มันก็จริงอะแหละ
[ดนตรีอันตรายคุกคาม]
[ไซเรนดังลั่นต่อเนื่อง]
[เสียงการจราจรจอแจ]
รถคุ้มกัน ข้างหน้าเป็นไงบ้าง
[ชาย] รถไม่เคลื่อนตัว ตั้งแต่ 100 เมตรข้างหน้าครับ
ระวังเอาไว้ แล้วลงไปเช็คทีว่าเกิดอะไรขึ้น
[ชาย] รับทราบ เจ้าหน้าที่สองคนกำลังไปครับ
รถติดอะไร
- [ชาย] เฮ้ย - [หญิง] อะไรเนี่ย
[ชาย] ทหารนี่นา
- เกิดอุบัติเหตุเหรอ อะไรเนี่ย - [ชาย] อะไรกัน
[เสียงคนอื้ออึง]
[ชาย] เจ้าหน้าที่ถึงจุดเกิดเหตุ
[ดนตรีเป็นภัย]
[จนท. ช.] น่าจะเกิดอุบัติเหตุ
[เจ้าหน้าที่ชายร้องเจ็บ]
[เสียงคนอลหม่าน]
[ชาย ทางวิทยุ] เหตุฉุกเฉินๆ
เจ้าหน้าที่ตายไปหนึ่ง ขอกำลังเสริมด่วน
[ชาย] โอ๊ย
- พวกเราบาดเจ็บ กำลังถูกโจมตี - [หัวเราะสะใจ]
มันตามหมาล่าเนื้อ
นายไปเถอะ ฉันลุยเอง
[ชาย วิทยุ] เป้าหมายเยอะมาก แฝงตัวอยู่กับกลุ่มคน
[ผู้คนหวาดกลัว]
ตอนนี้เรากำลังโดนโจมตีอย่างหนัก
[ชาย] หนีไป เร็วๆ เข้าครับ
รีบไปเร็ว เร็ว ไป
หนีไปเร็วเข้า
รีบหนีไปเลยครับ
[ชายร้องเจ็บ]
[ร้องตกใจ]
[ชอลมิน] เราต้องช่วยอพยพคนนะ
[ชาย] มีปรสิตหลายตัว ขอกำลังเสริม
มีปรสิตหลายตัว ขอกำลังเสริมด่วน
อะไรวะเนี่ย
บอกให้คนหนีไปก่อนไป บ้าเอ๊ย
[วอนซ็อก] เอาละๆ ออกมาครับ
- ออกมาก่อนนะครับ - [ชอลมิน] รีบลงจากรถเร็วเข้าครับ รีบไป
รีบไปข้างหลังครับ อย่าเอาแต่นั่งอยู่ในรถ
รีบไป รีบไปเร็ว
- [เสียงฟึ่บ] - [เสียงโครมคราม]
[ร้องเจ็บ]
[เสียงคนอลหม่าน]
[หอบแฮก]
[ชายเสียงอู้อี้ ครางเจ็บ]
[ชายในรถร้องตกใจ]
[ร้องเจ็บ]
[เสียงเร่งเครื่อง]
เฮ้ย ฮึ่ย
โธ่เว้ย
นี่ๆ เป็นไงบ้าง
จองซูอิน
ไฮดี้ [เคาะหน้าต่าง]
[เสียงยิงต่อสู้ต่อเนื่อง]
[จุนกยองกับคังอูต่อสู้ฮึดฮัด]
แกเป็นใครวะไอ้เวร
[เสียงรัวยิงดังต่อเนื่อง]
[ร้องตกใจ]
[คังอูวิ่งกระหืดกระหอบ]
[หอบแฮก]
[จุนกยองฮึดฮัด]
[หญิง] หัวหน้า
[ปรสิตร้องดัง]
เหี้ยเอ๊ย
- [เสียงปืน] - [ปรสิตร้องดัง]
[ไฮดี้] ขณะที่เธอมอง ว่าตัวเธอเองคือสัตว์ประหลาด
แต่ก็มีผู้คนที่พยายามจะช่วยเธอตลอด
แค่ได้รู้ว่าตัวเอง
มีคนที่นึกถึงและเป็นห่วงเป็นใยอยู่เสมอ
มนุษย์ก็จะไม่เดียวดาย
[ชอลมิน] หนูเก่งมาก
หนูเป็นเด็กที่กล้าหาญมากเลย
หนูได้ช่วยตัวหนูเองแล้ว ว่าไหม
[หายใจเสียงสั่นเครือ]
[สะอื้นไห้]
ฮึ่ย โธ่เว้ย กลับบ้านกัน [หายใจแรง]
กดอะไรอะ ฮะ
เฮ้ย โธ่เว้ย
ไม่รู้ด้วยแล้ว
[เสียงปลดล็อก]
โห ได้ผล [หายใจแรง]
ตอนนี้เธอต้องกลับไปแล้ว
[เสียงลมเริ่มพัดแรงขึ้น]
[หายใจแรง]
[คังอู] นี่
- อะไร - ไม่มีเวลาแล้ว
- [ร้องเจ็บ] - ไป ลุกขึ้น
สูงนะ
[คังอู] แป๊บนะ เฮ้ยๆๆ นี่ๆ
รอเดี๋ยวก่อน
ผมขอตรวจรถหน่อยนะครับ
เราได้รับแจ้งว่ามีการชิงรถ ช่วยลงมาจากรถก่อนนะครับ
[หายใจหอบ]
[เจ้าของรถโวยวาย]
[วอนซ็อก] หยุดนะ เฮ้ย หยุดเดี๋ยวนี้
พี่ครับ ขึ้นรถเร็วครับ เร็วๆๆ
เร็วๆ เข้า
[ซูอินหายใจหอบ]
- ไอ้สัตว์ประหลาดเอาแต่ยิงใส่เราอะ - ว่าไงนะ
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
คุณลุงล่ะ ทำไมลุงชอลมินอยู่ที่นั่น
เอ่อ ลุงเธอกับฉัน วางแผนกันชิงตัวเธอมา
แล้วแผนก็ใกล้สำเร็จแล้วด้วย
ที่ว่าสัตว์ประหลาดหมายถึงใครงั้นเหรอ [หายใจหอบ]
ก็ไอ้คนที่อยู่ข้างๆ ลุงเธอ มันเป็นสัตว์ประหลาด
ฉันเห็นเขาฆ่าสัตว์ประหลาดที่สวมหน้ากากเหล็ก
ต้องให้เล่ากี่ครั้งเนี่ย
[ล้อครูดถนนดังเอี๊ยด]
อะไรน่ะ
นายกำลังจะทำอะไร
[ดนตรีระทึกใจ]
เดี๋ยวนะ ยอมแล้วเหรอ
ลุงเธอคงทำอะไรสักอย่างอะ
[เสียงวี้ดดังยาว]
มีสัตว์ประหลาดตรงโน้น
- ฮะ - ลุงกำลังมีอันตราย จอดที
- จะบ้าเหรอ - บอกให้จอดไงเล่า
[ล้อรถดังเอี๊ยดอ๊าด]
- [หายใจหอบแรง] - นี่
โธ่เว้ย
ฉันทำเต็มที่แล้วนะ!
ไม่รู้ด้วยแล้ว
จะทำอะไรอะ
[สูดลมผ่านฟัน] เฮ้อ พอเถอะนะครับพี่
เฮ้ย ฉันถามว่านายจะทำอะไร ไอ้เวร
พี่ครับ
เราทำตัวเป็นตำรวจคอยวิ่งไล่ตามคนร้าย ทั้งวันทั้งคืนแบบนี้แล้วได้อะไรขึ้นมาบ้างครับ
ฮะ วันๆ มีแต่โดนด่า โดนทำร้าย และโดนแทง
แต่เงินเดือนขึ้นทีเท่ากับขี้มด เมื่อเทียบกับสิ่งที่ทุ่มเทลงไป
สุดท้ายก็เลยต้องอยู่ในสภาพแบบเนี้ย ส่งลูกเรียนดีๆ ก็ยังไม่ได้
นี่นายบ้าไปแล้วหรือยังไงอะฮะ
ถ้าหากรู้ว่าเป็นแบบนี้แต่แรก ก็คงจะเลือกเดินทางอื่นไปแล้ว
พี่ชอบพูดแบบนั้น จำได้มะ
พี่เองเมื่อมีโอกาสมาถึง
ก็ต้องคว้าไว้
นายคือวอนซ็อกแน่เหรอ
พี่เคยถามว่าผมเข้าโบสถ์ไหน
[สูดลมผ่านฟัน] โบสถ์แซจินครับ
[เสียงกระหืดกระหอบ]
พี่ครับ เก็บปืนแล้วฟังผมก่อนเถอะครับ
โบสถ์แซจินของเรา
ไม่เหมือนใคร
จะพูดยังไงดี
พวกเขามีเหตุมีผลมากกว่า
พวกเขารู้จักสังคมนี้อย่างถ่องแท้ และเป็นกลาง
ไม่ได้ไร้เหตุผลอย่างพวกมนุษย์
ผมนะครับพี่
ผมได้คว้าโอกาสที่ผมเฝ้ารอ
มาทั้ง… ชีวิตครับ
พี่เองก็อย่าพลาดโอกาสนี้เลย นะ
พี่ครับ
ได้โปรด… เชื่อสิ่งที่ผมพูดสักครั้งเถอะ
ผมไม่อยากฆ่าพี่ครับ
เชื่อผมเถอะ
นายก็เลยฆ่าหมาล่าเนื้องั้นเหรอ
[ดนตรีเศร้าโศก]
[เสียงฝีเท้าแผ่วเบา]
[ดนตรีโหยหวนบีบคั้นอารมณ์]
ไม่นะ!
[ดนตรีโหยหวนบีบคั้นอารมณ์บรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงต่อสู้ต่อเนื่อง]
[ดนตรีโหยหวนดังต่อเนื่อง]
[รถยนต์วิ่งมาด้วยความเร็ว]
เว้ย
- [เสียงโครมคราม] - [เสียงเบรกเอี๊ยด]
จองซูอินๆ ขึ้นรถเร็ว
[เสียงออกรถด้วยความรวดเร็ว]
[ดนตรีระทึกใจ]
ไม่ตามเหรอครับ
[เสียงทื่อ] ดูจากการที่หนีไปแบบนี้
แปลว่าเธอให้ความสำคัญกับการอยู่รอด
ดูไม่ค่อยเป็นภัยอันตราย
ฉันต้องปรับตัวกับร่างนี้ด้วย
[เสียงสถานการณ์วุ่นวาย]
[หญิง] ตอนนี้ไม่น่าเหลือปรสิตอยู่แล้วล่ะค่ะ
[ชาย] ประเมินจำนวนผู้เสียชีวิต แล้วแจ้งฝ่ายนิติเวชด้วย
[หญิง] ค่ะ
[หอบแฮก]
[คังอู] ซูอิน โอเคไหม
อะ ไฮดี้สินะ
ซูอินเป็นไงบ้างอะ
ตอนนี้ซูอินต้องการเวลาสักหน่อย
เวลาที่เพียงพอ
เปลี่ยนเสื้อเถอะครับ มีแต่เลือด
[ดนตรีเศร้าสร้อย]