[ชาย] จินฮี
ไหนเธอจะต้องทำไร่ทำนา แถมต้องคอยดูร้านให้พี่สาวอีก
ไม่เหนื่อยหรือไง
ไม่เป็นไรค่ะ มาทำแค่แป๊บๆ เอง
ฉันว่าจะกลับแล้วเหมือนกัน
เฮ้อ ว่าแต่ว่านะ
ได้ยินคุณคิมบอกว่า
ช่วงนี้พี่เธออาการดีขึ้นจนลุกขึ้นได้แล้วนี่
อ่า… ค่ะ
จู่ๆ เธอก็บอกว่าดีขึ้นน่ะค่ะ
เป็นแบบนี้แล้วทรุดฮวบลงไปก็มี
พาไปหาหมอหน่อยเถอะ
บอกยังไงพี่ก็ไม่ยอมไปหาหมอเลย
แต่พรุ่งนี้ฉันว่าจะพาไปให้ได้น่ะค่ะ
โธ่เอ๊ย ถ้าดีขึ้นจริงๆ มันก็ดีอยู่หรอกนะ
แต่สำหรับพวกเธอสองพี่น้อง คยองฮีก็เหมือนเป็นแม่นี่
เฮ้อ แทนที่เจ้าคังอู จะรู้จักมาช่วยงานกันสักกะหน่อย
ไร้ประโยชน์ซะจริงๆ เลย โธ่เอ๊ย
พี่บอกไปโซลเพื่อหาเงิน มาช่วยค่ารักษาพี่คยองฮีค่ะ
โห่ ไอ้บ้านั่นคงจะทำแบบนั้นได้จริงหรอก
เฮ้อ มันก็มีแต่เธอนี่แหละที่เหนื่อย
ไปนะ
ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ
เออ
[เสียงปิดประตูรถ]
[สตาร์ตเครื่องยนต์]
[เสียงรอสาย]
อ๋อ พี่กีซ็อก
จินฮีนะ
[กีซ็อก] อ้าวจินฮี สบายดีไหม
แล้วโทรมามีอะไร
อ่า เอ่อ คือว่า
ช่วงนี้พี่ได้ติดต่อกับพี่คังอูบ้างไหมคะ
ไม่นะ
ฉันไม่ได้ติดต่อกับเจ้าคังอูมานานมากแล้ว
- ไม่รู้เบอร์มันเหรอ - เฮ้อ พี่ไม่โทรมาตั้งนานแล้ว
ลองดีเอ็มไปดูสิ
ดีเอ็มเหรอ
ก็แมสเซนเจอร์ไงเล่า
อ๋อ พี่เขาเล่นด้วยเหรอ
ไม่รู้ว่าช่วงนี้เล่นหรือเปล่านะ
แต่ถ้าเขาเห็นก็อาจจะโทรกลับก็ได้
อืม
ก็ได้ เดี๋ยวลองดูนะ
อืม ไว้คุยกันใหม่นะ
อืม อืม…
[ตัดสาย]
[สุนัขเห่า]
- เมอร์รี่ - [เห่าดังต่อเนื่อง]
ทำไมเล่า มีอะไร
[ส่งเสียงปรามสุนัข]
[ประตูปิดปัง]
[จินฮี] นั่นใครเหรอคะ
[เสียงทื่อ] บาทหลวงจากโบสถ์ของเรา
บาทหลวงที่ไม่ยอมให้พี่ไปโรงบาลนี่เอง
ชู่ เมอร์รี่เป็นอะไรไป [ส่งเสียงปรามสุนัข]
[เมอร์รี่ขู่]
ซิสเตอร์จินฮี
พี่สาวเล่าเรื่องคุณให้ฟังเยอะแยะเลย
เขามาสวดมนต์ให้ฉันถึงที่บ้านเลยล่ะ
แต่ว่า
คนไม่สบายก็ควรพาไปโรงพยาบาลสิ มาสวดมนต์อะไรกันน่ะคะ
อย่าลืมนะพี่ พรุ่งนี้เราจะไปโรงพยาบาลกัน
ยังไงพี่ก็ต้องทำเอ็มอาร์ไอ
ฉันไม่ต้องไปหาหมอหรอก
ซิสเตอร์จินฮี
จากนี้ไม่ต้องเป็นห่วงพี่สาวแล้วละครับ
- เพราะว่าพลังของพระเจ้า… - ฉัน…
ต้องเช็คให้แน่ใจว่าพี่สาวของฉัน
ดีขึ้นจริงหรือเปล่าค่ะ
- บอกแล้วไงว่าไม่ต้องไป - เรื่องนั้นไม่น่าจะใช่ธุระอะไรของคุณพ่อนะคะ
[ประตูรถเปิด]
[ดนตรีอันตรายคืบคลาน]
[ชายเสียงทื่อ] เราควรจัดการเธอซะตอนนี้เลย
จัดการตรงนี้อาจจะทำให้เรื่องวุ่นวายได้
แถวนี้ไม่มีใครอยู่หรอก
นี่พี่ หมายความว่าไงอะ
อยากรู้สิ่งที่อยู่ในหัวฉันอย่างนั้นเหรอ
[เมอร์รี่เห่าดัง]
[จินฮีร้องตกใจ]
เมอร์รี่ หนีไปซะ!
เมอร์รี่ ไม่นะ! [กรีดร้อง]
[ตะโกนลั่น] ช่วยด้วยค่า ใครก็ได้ช่วยด้วย!
[กระหืดกระหอบ]
[ร้องตกใจ]
[กระหืดกระหอบ]
[สะอึกสะอื้น หวาดกลัว]
[ร้องตกใจ]
[หายใจเสียงสั่น]
[เสียงรัวพิมพ์แชต]
(ซอลคังอู คุณเป็นเพื่อนกันแล้ว)
[ดนตรีสยองเบาแล้วดังขึ้น]
[เสียงจ้วงแทง]
[จินฮีร้องดัง]
(เพื่อนพี่คังอู - พี่กีซ็อก)
[เสียงอัตโนมัติ] ไม่สามารถติดต่อได้ กรุณาฝากข้อความเสียง…
โธ่เอ๊ย ไม่ยอมรับสายเล้ย
(ฉันคังอูเอง ไอ้เวรเอ๊ย รับสายสักที)
[หญิง ประกาศเรียกขึ้นรถเสียงเบา]
[เสียงสายเข้า]
- ฮัลโหล - [กีซ็อก] ทำไมใช้เบอร์จินฮี
เรื่องมันยาวอะ
นี่ยังอยู่ชอนอันไหม
ย้ายแล้วน่ะสิ ตอนนี้อยู่จินยัง ทำงานน่ะ
จินยัง เฮ้อ ทำไมไปไกลนักวะ
ฉันขอไปอยู่บ้านนายวันสองวันได้ไหม
จะมาเมื่อไหร่อะ
ตอนนี้
อีกสัก 2 ชั่วโมงกว่าๆ ก็คงถึงอะ
ฉันไม่อยู่บ้าน ออกมาทำธุระข้างนอกน่ะ
- นี่ ถ้าไม่อยากให้ไปก็บอก จะได้ไปที่อื่น - เฮ่ย
ฉันจะให้ที่อยู่กับรหัสไว้ เข้าไปเองก็แล้วกันนะ
- เข้าใจแล้ว เออ - [ตัดสาย]
เฮ้อ [จึ๊ปาก]
นี่
เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จยังอะ
ต้องรีบไปแล้ว
[ดนตรีโศกเศร้า]
ตั้งสติไว้แล้วรีบไปเหอะ
ไปเร็วเข้า
[หายใจสั่น]
[เสียงมือถือสั่น]
(เมืองจินยัง ถนนชอกังนี 8 ออฟฟิศเทลชางจิน ห้อง 402 รหัส 0823)
[ดนตรีน่ากลัวแล้วตัดจบ]
[ดนตรีเปิดเรื่อง]
(ปรสิต: เดอะ เกรย์)
[ชาย] คลิปของผู้เห็นเหตุการณ์ กลายเป็นไวรัลไปแล้วละครับ
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นก่อนเทศกาลดนตรี
ทำให้วุ่นวายมากขึ้นครับ
ผมเข้าใจสถานการณ์ที่นั่นดีนะครับ
แต่ปรสิตในอำเภอนัมอิล
เคลื่อนไหวกันเป็นองค์กร ต่างจากที่อยู่ในละแวกอื่นๆ
จึงจำเป็นจะต้องกวาดล้างกันเป็นกลุ่มใหญ่ครับ
ให้เวลาฉันสักหน่อย ฉันจะจับจองซูอินกลับมาค่ะ
[ซางซูถอนใจดัง]
ตำรวจสภ.นัมอิลว่าไงครับ
[เสียงทื่อ] เราเองก็ทำเต็มที่แล้ว แต่มีขีดจำกัดในการช่วยเหลือทีมเกรย์ครับ
คือพวกเราจะลงมือทำตามคำสั่ง ของหัวหน้าทีมชเวจุนกยองเท่านั้นเลย
ไม่สามารถทำอะไรตามอำเภอใจได้
เลยมีขีดจำกัดครับ
[ชายในจอ] เป็นไงล่ะหัวหน้าชเว
เพราะคุณไม่แชร์ข้อมูล และชอบทำอะไรเองคนเดียว
เลยทำให้แผนการส่งตัวล้มเหลว
เราจะประกาศให้ประชาชน ได้รู้เรื่องปรสิต และรับแจ้งเหตุ
และต้องร่วมมือกับตำรวจท้องถิ่น เพื่อกวาดล้างพวกมันด้วย เข้าใจไหมครับ
เข้าใจแล้วค่ะ
ถ้าอย่างงั้น
- เทศกาลดนตรี - ยังไม่สามารถจัดได้
จนกว่าจะกวาดล้างปรสิตได้หมดครับ
ทีมเกรย์กับตำรวจสภ.นัมอิลทุกคน
จะทุ่มเทกันอย่างเต็มที่เพื่อกำจัดพวกมันครับ
[ยงควอน] คุณคิดว่างานนี้ เป็นงานเล่นๆ งั้นเหรอครับ
เทศกาลดนตรีนี้
เป็นงานรำลึกถึงผู้นำวีรชนชเวยงแจนะครับ
ไม่รู้จักชเวยงแจเหรอครับ ผู้นำการรบที่เขาชอนรยง
เป็นการดึงดูดนักท่องเที่ยว ที่เราเตรียมกันมาหลายปี
ร้านค้าจะได้รายได้รวมกันเหมือนขายของเป็นปี
เราเตรียมการกันมาตั้งนานแล้ว
จะให้ยกเลิกเพราะสัตว์ประหลาดอย่างงั้นเหรอ
พวกคุณพูดอะไรบ้าๆ กันอยู่เนี่ย
อีกอย่างเทศกาลปีนี้
นายกเทศมนตรีนัมชอนก็จะมาด้วย
ผมจะไปรายงานท่านนายก
[ซางซู] นายอำเภอ ใจเย็นก่อนครับ
ตอนนี้เราจะทำให้ดีที่สุดครับ
ท่านนายกจะทำงานถึงแค่ปีนี้ครับ
ท่านเป็นตัวเต็งของการเลือกตั้ง ประธานาธิบดีสมัยหน้าด้วย
เทศกาลดนตรีนี้ เป็นงานใหญ่ งานสุดท้ายของนายกเทศมนตรีแล้วครับ
นึกอยากจะเทก็เทแบบนี้ไม่ได้นะครับ
[ซางซูถอนหายใจ] หัวหน้าทีมชเว
ผมให้เวลาสามวัน ทำได้ไหมครับ
- ค่ะ - ไม่มีเวลาแล้ว เร่งมือเถอะครับ
[วอนซ็อก] แค่สามวันคงจะหนักเอาเรื่อง แต่ก็พลิกวิกฤตเป็นโอกาสได้ครับ
เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ
นายว่ามนุษย์ชอบเรื่องดราม่า
[กระซิบ] เดี๋ยวครับเดี๋ยว มาทางนี้ครับ
เมื่อคราวก่อน
ตอนที่เราจับจองซูอิน
ผลเอ็กซเรย์ปกติทุกอย่าง หมายความว่ายังไงครับ
พวกกลายพันธุ์
กะ… กลายพันธุ์คืออะไร
- ต้องสืบดูว่าเป็นพวกกลายพันธุ์แบบไหน - [เสียงมือถือสั่น]
รู้ตำแหน่งผู้ชายที่ไปไหนมาไหน กับผู้หญิงที่เป็นเผ่าพันธุ์เราแล้ว
ผู้หญิงคนนั้นกลายพันธุ์ผสมกับมนุษย์
ต้องมีคนช่วยไหม
- ไม่ละ - เธอแข็งแกร่งมากนะ
ฉันจัดการเองคนเดียวได้
เข้าใจแล้ว เมื่อจัดการเสร็จแล้ว ก็มาที่นัดเจอของเรา
[ตัดสาย]
[ดนตรีบรรยากาศข่มขวัญ]
ทางนั้นจะจัดการเองไหมก็ช่าง
แต่ตอนนี้ก็ควรเริ่มงานเราแล้วนะครับ ฮึ
[ถอนหายใจ] คุณพ่อ
ไม่สิ พี่ชอลมิน เอ่อ ฟังนะ
เวลาแบบนี้พี่ก็ควรจะทำสีหน้า แบบมีความหมายลึกซึ้งหน่อย
ทำตามผมนะ ลองทำตามผมดูนะ
มีความหมายลึกซึ้ง
อ่ะ ใกล้เคียงแบบนั้น ยกมุมปาก
ตาก็ต้องยิ้มด้วยสิ ดวงตาอะ โธ่เอ๊ย
อยู่ตรงนั้น
อ่อ นี่บ้านเพื่อนเหรอ
เอ่อ ไม่เชิงว่าเพื่อน เหมือนพี่น้องมากกว่า
ฉันเป็นพี่ที่น่านับถือ
ส่วนเขาน่ะไม่น่านับญาติ ห้องนี้ 402
[เสียงปลดล็อก เปิดประตู]
เจ้ากีซ็อกเป็นคนอ่อนแอมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ก็เลยโดนรุมยำบ่อยๆ
- [เสียงประตูล็อก] - ฉันต้องคอยช่วยประจำเลย
- หือ คนดีจัง - อะไรเนี่ย
กีซ็อกเหรอ
[แค่นขำ]
ว่าแต่ มาที่นี่ทำไม
แหะๆ ฉันเองก็เหนื่อยเหมือนกัน ฮะ
[หัวเราะเบา] ขอพักร่างสักหน่อย มาชาร์จแบตมือถือด้วย
ที่สำคัญที่สุด คนที่ต้องการหลบหนีก็ต้องใช้เงิน
[เสียงโทรออกและรอสาย]
เออ กีซ็อกเหรอ
เออ ฉันมาแล้ว
เออ
ตอนนายมา
ถอนเงินมาสักล้านห้า เอ่อไม่สิ สักสองล้านด้วย
เฮ้ย คือเรื่องมันยาวน่า
ฉันจะไปเข้าฟิตเนส
เอามาด้วยนะ
[ตัดสาย]
เธอก็พักหน่อย ฮะ
[ถอนใจดัง]
พอได้เงินจากกีซ็อกแล้ว
เดี๋ยวพวกเราหนีไปอยู่ในที่เงียบๆ กันเถอะ
ฉันไม่อยากหนี
ทำไมอะ
จะไปสู้พวกมันเหรอ
ต้องบอกให้รู้
บอกอะไรอะ ฮะ
พวกตำรวจก็เป็นสัตว์ประหลาดเกือบหมดแล้ว
จะบอกใครอีกอะ
ผู้หญิงคนนั้น
เราจะต้องทำให้เธอเชื่อเราให้ได้
จะบ้าเหรอ
มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ ถ้าอยากจะหนีก็หนีไปเถอะ
[ถอนใจเบื่อหน่าย]
อยากจะบ้าตายจริงจริ้ง
[หญิงทางทีวี] ตอนนี้เหลือเวลา ไม่มากแล้วนะคะ ทุกคนคะ…
[ประกาศข่าวชาย] เมื่อวานนี้ มีประชาชนมากมายเห็นเหตุการณ์ปะทะกัน
ของตำรวจและสัตว์ประหลาด ที่ไม่สามารถระบุประเภทได้
บนถนนทางหลวงในอำเภอนัมอิล
และเทปดังกล่าวก็ได้ถูกแชร์ออกไปอย่างรวดเร็ว
ทั้งในโซเชียลมีเดีย และช่องทางออนไลน์มากมายครับ
นั่นจึงทำให้ทางตำรวจต้องออกมาประกาศจุดยืน และเน้นย้ำว่าจะจัดการอย่างรวดเร็วครับ
ตอนนี้ทางตำรวจต่างก็ได้รับข้อมูลเกือบทั้งหมด
ที่เกี่ยวกับสัตว์ประหลาดพวกนี้
และกำลังลงมือจัดการพวกมันจำนวนมากครับ
ที่ผ่านมาเราต้องปกปิดเรื่องนี้ เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายในสังคม
ต้องขออภัยด้วยครับ
จากนี้ไป เราจะเปลี่ยนวิธีการ และสอบสวนอย่างเปิดเผย
พร้อมเปิดรับข้อมูล และความช่วยเหลือจากประชาชน
และผมขอให้สัญญา ว่าเราจะกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก
- [เสียงทีวีปิด] - ดูดิ
ตำรวจคนนั้น เราจะรู้ได้ยังไง ว่าเขาไม่เป็นสัตว์ประหลาด
และจะไปบอกอะไรได้
[ถอนหายใจดัง]
- กำลังตรวจสอบอยู่ครับ - ตำรวจกำลังไปครับผม
[ชาย] ขอทราบชื่อผู้แจ้งด้วยครับ
ครับ ครับๆ
[เสียงสายเข้าและคนพูดวุ่นวาย]
- [วอนซ็อก] เอ่อ หัวหน้าทีม [กระแอม] - มีอะไรเหรอคะ
[สูดลมผ่านฟัน] คือมีคนแจ้งข้อมูลเข้ามาครับ
เห็นว่าบางอย่างอยู่รอบนอกอำเภอนัมอิล [สูดลมผ่านฟัน]
น่าจะเป็นที่กบดานของพวกมันน่ะครับ
ตอนนี้มีคนแจ้งข้อมูลมาเยอะมากเลย
มีข้อมูลที่น่าเชื่อถือพอให้เราลงมือบ้างไหมคะ
เคยได้ข้อมูลแบบนี้หรือยังครับ
[วอนซ็อก] นี่เป็นข้อมูลที่ได้ ก่อนที่ทางตำรวจจะแถลง
เราได้ส่งทีมนอกเครื่องแบบไปตามสืบแล้ว
เอ่อ ผลการสืบสวนก็คือ
มีคนไปรวมตัวกันในโกดัง ที่มีภาพสัญลักษณ์นั้นอยู่ครับ
ถึงตอนนี้มีรายงานว่ามีประมาณ 20 คนได้ครับ
พวกเขาคงจะใช้ที่นั่นเป็นฐานที่มั่น หลังหนีออกมาจากโบสถ์แซจินครับ
พวกเขาน่าจะรู้ว่าเราลงมือกวาดล้าง โดยมีอำเภอนัมอิลเป็นจุดศูนย์กลางอยู่นะ
แล้วทำไมถึงยังไม่ไปจากที่นี่ล่ะค่ะ
คงคิดว่าไม่ควรจะบุ่มบ่ามมั้งครับ
ครับ ใช่ครับ [สูดลมผ่านฟัน]
เพราะตอนนี้มีด่านตรวจ ตามถนนสำคัญอย่างแน่นหนา
พวกมันคงจะรู้จักคำว่าเส้นผมบังภูเขา
หึ พวกมันจะรู้จักคำแบบนั้นเหรอคะ
หัวหน้าครับ พวกมันไม่ธรรมดาเลยนะครับ
พวกมันเรียนรู้ได้เร็ว แล้วก็วิเคราะห์องค์กรของมนุษย์
เลยปลอมตัวเป็น องค์กรทางศาสนาเพื่อไม่ให้ดูสะดุดตา
จะดูถูกพวกมันเกินไปไหมครับ
นอกจากนายอำเภอแล้ว ประชาชนก็ ต้องการที่จะให้จัดการกับเรื่องนี้โดยด่วน
รีบตัดสินใจเร็วๆ เถอะครับ
[สูดลมทางปาก] เริ่มแผนกวาดล้าง ตอนเช้ามืดที่พระอาทิตย์เริ่มขึ้นเถอะค่ะ
[ดนตรีภัยร้ายคุกคาม]
[ดนตรีเฟดออก]
[ประตูปิดดัง]
[ถอนใจดัง]
ต่างคนต่างอยู่เหอะ
[เสียงมือถือสั่น]
(ผู้ต้องหาจองซูอิน หลักฐานชิ้นที่ 2)
คะ
จองซูอินเหรอ
[ซูอิน] คุณคือผู้หญิงที่จะจับฉันใช่ไหม
ซูอินนี่เอง
ตอนนี้เธออยู่ไหนเหรอ
ฟังที่ฉันพูดก่อน
ที่นั่นมีตำรวจที่กลายเป็นปรสิต
อื้ม เหรอ
คุณลุงชอลมิน
กับสายสืบที่อยู่กับเขาเป็นปรสิตทั้งคู่
โอ้ แต่เดี๋ยวก่อนนะ
ที่นี่น่ะมีการตรวจร่างกาย เพื่อความปลอดภัยอยู่ตลอด
พวกเขาจะต้องผ่านการตรวจร่างกายก่อน ถึงจะได้บัตรเข้าออกมานะ
ฉันไม่รู้ด้วยหรอก ลองตรวจใหม่อีกครั้งก็ได้นี่
[สูดลมผ่านฟัน] ถ้าเป็นแบบนั้นจริง
เธอมาช่วยฉันจะไม่ดีกว่าเหรอ
น่าจะทำให้งานมันง่ายขึ้นเยอะเลย
เธอเองก็อยากจะ กำจัดพวกนั้นเหมือนกันใช่ไหมล่ะ
[สูดหายใจดัง]
เรามาคุยกันตัวต่อตัวสักครั้งหน่อยดีไหม
[ซูอินถอนหายใจแรง]
แขวงชินกวัน เมืองจินยัง
- ร้านกาแฟกุกอิล - [สายตัด]
ฟังอยู่ใช่ไหม
ฉันพูดชัดเจนแล้ว
ฉันจะไม่มีวันหนีเด็ดขาด
[ดนตรีสะพรึงเบาๆ แล้วดังขึ้น]
อะไรของนายวะ
[ถอนหายใจ] กี่โมงแล้วเนี่ย ทำไมเพิ่งจะมาวะ
- เฮ้อ - อะนี่
- อะไร - เกิดไรขึ้นน่ะ
ไปก่อเรื่องอะไรมาอีกละเนี่ย
ฉันไปกอบกู้โลกมา
ขอบใจนะ หึ เดี๋ยวใช้คืน แต๊งกิ้ว
ไม่ต้องหรอก
อ้อ ไปเจอจินฮีมาใช่ไหม
จินฮีเหรอ
จู่ๆ เธอก็ติดต่อมา แล้วก็ถามว่ารู้เบอร์ติดต่อนายไหม
เมื่อไหร่เหรอ
สักสองอาทิตย์ก่อนได้ละมั้ง
ฉันจำไม่ได้แล้ว แต่เธอติดต่อนายไม่ได้น่ะ
ฉันก็เลยบอกให้ลองดีเอ็มไปดู
นายก็ลองทักไปหน่อยก็แล้วกัน จะได้คุยกันได้
(ข้อความ ซอลคังอู)
(ซอลคังอู คุณเป็นเพื่อนกันแล้ว)
- [เสียงรัวพิมพ์แชต] - [สะอื้นเสียงสั่น]
- [เสียงแทงฉึก] - [จินฮีร้องเจ็บ]
(พี่ อย่ามาที่บ้านเด็ดข…)
[ดนตรีบรรยากาศหม่นหมอง]
[ชอลมิน] รู้ไหมว่าทำไม นายถึงถูกหักหลังจนต้องหนีหัวซุกหัวซุน
เป็นเพราะว่านายขี้ขลาดยังไงเล่า ใช่ไหมล่ะ
น้องสาวของนายถูกสัตว์ประหลาดนั่นฆ่าตาย
พี่สาวนายก็กลายเป็นสัตว์ประหลาด
ซูอินที่เคยช่วยนายก็กำลังจะตาย
นายกลับหันหลังและคิดจะหนีไป
นายก็เป็นแบบนี้แหละ ไอ้ขี้ขลาดเอ๊ย
ฮึ่ย แม่งเอ๊ย ฉันจบเห่แล้ว
จบเห่อะไร
เออนี่ ฉันจะเข้าไปในเมืองอะ ยืมรถหน่อยดิ
(ร้านกาแฟกุกอิล)
[หญิง] ยินดีต้อนรับค่า
เห็นผู้หญิงมาที่นี่บ้างไหมคะ
หน้าตาแบบนี้
อ๋อ เธอบอกว่าจะรอบนดาดฟ้าค่ะ
[จุนกยองถอนหายใจ]
เอ่อคือ เธอบอกว่ากระเป๋าเงินของเธออยู่ที่คุณ
ให้คุณจ่ายค่ากาแฟ 5,000 วอนค่ะ
หึ [หัวเราะแห้ง]
จองซูอิน
เธออยู่ไหนอะ
ซูอิน
อยู่ที่ไหนเหรอ
ซูอิน
จองซู…
[ถอนหายใจ]
ทำมะ
กลัวฉันพาพวกตำรวจมาอีกเหรอ
- ต้องระวังไว้หน่อยสิ - [ถอนใจเบา]
ฉลาดดีนะ
ถ้าคุณคิดทำอะไร ไฮดี้จะโผล่มาจัดการคุณ
ไฮดี้เหรอ เฮอะ
ตอนนี้เธอกำลังจะบอกฉันว่า
ตอนนี้เธอคือมนุษย์ทั่วไป
ส่วนปรสิต อะไม่สิ… ไฮ ไฮดี้ใช่มะ
เอ่อ คืออีกตัวตนหนึ่งของเธอเหรอ
จะพูดแบบนั้นก็ได้
[สูดหายใจ] อ๋อ เอาเถอะ
เมื่อกี้ที่พูดเนี่ย หมายความว่ายังไง
อย่างที่ฉันพูด คุณลุงชอลมิน กับสายสืบที่อยู่กับเขาเป็นปรสิตกันทั้งคู่
ต่อให้สายสืบคังวอนซ็อกเป็นแบบนั้นจริงก็เถอะ
แต่สายสืบคิมชอลมิน พยายามปกป้องเธอจนถึงที่สุดเลยนี่นา
ทำไมถึงใส่ร้ายเขาแบบนี้ล่ะ
[เสียงสั่นเครือ] คุณลุงเขา…
[ถอนใจยาว] ตายไปแล้ว
ต่อหน้าต่อตาฉันด้วย
ฮะ
ลุงคิดปกป้องฉัน
[เสียงดังขึ้น] แล้วคังวอนซ็อกนั่น ก็พาเขาไปหาบาทหลวงจนถูกตัดคอ
แล้วไอ้ปรสิตนั่น
ก็เข้าไปอยู่ในร่างลุงและปลอมตัวเป็นลุงอยู่ ทำไมคุณถึงไม่เชื่อฉันบ้าง!
ความจริงวันนี้ มีข้อมูลเกี่ยวกับที่กบดานขององค์กรปรสิต
สองคนที่เธอพูด
สายสืบคิมชอลมินและคังวอนซ็อก
ต่างก็ยืนกราน ว่าจะต้องวางแผนกวาดล้างครั้งใหญ่
ถ้าเป็นอย่างที่เธอพูดจริง
แปลว่าพวกเขาก็มีเจตนาแฝงตัวเข้ามา เพื่อขัดขวางแผนการกวาดล้างของเราล่ะสินะ
แล้วทำไมถึงทำอย่างงั้น
ดูไม่ออกเหรอ กับดักไงล่ะ
ขืนพวกคุณไปคงได้ถูกฆ่าตายหมดแน่
มันก็พอมีวิธีอยู่นะ
คือให้เธอไปกับพวกเรา
- "เรา" เหรอ - [ประตูเหล็กเปิด]
[ดนตรีคุกคามตึงเครียด]
[จุนกยอง] ถ้าหากว่าเธอ อยู่ฝ่ายเดียวกับมนุษย์จริงๆ ก็ไปกับเรา
และช่วยเช็คทีว่านั่นเป็นกับดักจริงไหม
เราเองก็ไม่ได้อยากปะทะกัน ด้วยความรุนแรงหรอก
ให้ความร่วมมือหน่อยได้ไหมล่ะ
ช่วยไปคุยกับไฮดี้นั่นให้หน่อย
ถ้าหากคุยกันได้น่ะนะ ฮะ
[ชาย] จับเลย
โธ่เอ๊ย จองซูอิน!
- [รถเบรคเอี๊ยด] - เฮ้ย
[ดนตรีระทึกขวัญ]
[เสียงล้อดังเอี๊ยด]
- [เบรคเอี๊ยด] - เฮ้ย ฉันเองๆ ขึ้นรถเร็ว
[ดนตรีลุ้นระทึก]
- [ทีมงานหอบแฮก] - [หงุดหงิด] เฮ้ย
แยกย้ายไปตามหาเธอเร็ว
- เข้าใจแล้วครับ - ค่ะ
โฮ้ย โธ่เว้ยหายไปไหนวะเนี่ย
[ถอนใจฉุนเฉียว]
[ไฮดี้] เพื่อนของนาย
กำลังทำเรื่องที่อันตรายมากๆ
ฝากบอกด้วยว่ามันไม่เป็นผลดีกับการมีชีวิตรอด
แต่ตอนนี้จองซูอินกำลังทำเต็มที่เพื่อมีชีวิตรอด
ฉันไม่เข้าใจที่นายพูดสักนิด
นั่นสิ พวกเธอคิดแค่ว่า การหายใจอยู่คือการอยู่รอด
ไม่เหมือนกับพวกมนุษย์ มนุษย์น่ะ
ต้องอยู่ท่ามกลางผู้คนถึงจะรอด
แต่ตอนนี้ซูอินทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
เพราะงั้น [ถอนหายใจ]
เธอเลยหาทางเอาตัวรอด เฮอะ
ด้วยการทำให้คนเชื่อใจเธอมากขึ้น
นั่นคือวิธีการเอาตัวรอดที่ซูอินเลือกละ
ต่อให้นั่นเป็นวิธีการเอาตัวรอดที่เธอเลือก
แต่อีกสามชั่วโมง
อย่าให้เธอเข้าไปยุ่งกับเรื่องอันตราย
ทำไม
ฉันพยายามควบคุมสติเธอ มานานมากตั้งแต่เมื่อวาน
ฉันจำเป็นจะต้องหลับลึก
อย่างน้อยก็สักสามชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ
ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันช่วยไม่ได้
- เข้าใจแล้ว - ฉันขอเตือนอย่างจริงจัง
อย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องที่อันตราย
ถ้างั้น…
[ถอนใจหน่าย] พอพูดจบก็ไปตลอด
หลังการแถลงของตำรวจ
ทำให้เรื่องเล่าเกี่ยวกับ สัตว์ประหลาดและเรื่องปรสิต
ที่เคยเป็นแค่ข่าวลือได้กลายเป็นเรื่องจริงครับ
ส่วนคลิปและข่าวลือในโลกอินเทอร์เน็ต ที่เคยถูกมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระ
- [หัวเราะหึ] ให้ตายเถอะ - ก็กลายเป็นเรื่องจริงด้วยเช่นกัน
เมื่อแถลงเสร็จ
ประชาชนมากมายต่างก็แสดงความกังวล
ผ่านสื่อโซเชียลมีเดียกัน เป็นจำนวนมากเลยทีเดียว
- ปัดโธ่เอ๊ย - ซึ่งนอกจากพยาน…
- เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกันวะเนี่ย - [เสียงกดรหัส]
- [ประตูเปิด] - คังอูเหรอ
ถ้ารถชนขึ้นมาฉันเอาตายแน่นะ ฮะ
เอ้า พี่คยองฮี
คังอู เอ่อ ไป ไปข้างนอกน่ะฮะ
[ซูมิน] เอ้า
กู๊ดมอร์นิ่ง
นี่ ตอนนี้ไฮดี้แบตหมดอยู่ เลยต้องนอนสักสามชั่วโมงน่ะ
เขาเลยห้ามไม่ให้เธอทำเรื่องที่อันตราย
หยุดทำตัวเป็นผู้รักความยุติธรรมนะ
[เสียงมือถือสั่น]
ใกล้จะถึงแล้วน่า กลัวฉันเอารถนายไปชนเหรอ
[กีซ็อก] รีบมาเลย พี่นายมาหาฉันที่ห้องเนี่ย
- ฮะ - อ๋อ ใกล้ถึงแล้วครับ
อ้อ ว่าแต่… นั่งรอก่อนสิครับ
- [พูดเบา] กีซ็อก เธออยู่ข้างนายเหรอ ฮะ - เออ
ฟังให้ดี หาข้ออ้างแล้วออกมาซะ
พูดบ้าอะไรวะ
นั่นไม่ใช่พี่สาวของฉัน รีบออกมาเร็วๆ เลย
พูดอะไรวะเนี่ย ก็บอกให้รีบมาไง
[ร้องตกใจ]
[ครางหวาดกลัว]
นายอยู่กับเผ่าพันธุ์เราใช่ไหม
ฉันให้เวลา 15 นาที
นายรีบพาเผ่าพันธุ์นั่นมาที่นี่
ถ้าไม่มาใน 15 นาที ฉันจะตัดคอเพื่อนนายซะ
พวกเขาต้องการฉัน
รีบไปเถอะ
ไฮดี้เพิ่งบอกไปนี่
ว่าจะทำอะไรไม่ได้สามชั่วโมงอะ
พวกนั้นไม่รู้หรอกว่าไฮดี้หลับอยู่
แค่คิดว่าเป็นพวกเดียวกัน
เหมือนว่าพวกมัน จะสัมผัสพวกเดียวกันได้ด้วยความรู้สึก
เธอรู้แน่ว่าฉันเป็นพวกเดียวกัน
แล้วยังไงล่ะ ฮะ ถ้าถูกฆ่าขึ้นมาทำไง
ตอนนี้พวกนั้นคิดว่า การหาพรรคพวกเพิ่มเป็นเรื่องสำคัญ
เพราะงั้น ก็ทำเป็นให้ความร่วมมือ แล้วอดทนสักสามชั่วโมงก็แล้วกัน
เนอะ ไม่งั้นจะปล่อยให้เพื่อนตายเหรอ
รีบไปเถอะน่า
[ดนตรีระทึกขวัญ]
[ถอนใจดัง]
[เสียงกดรหัสเข้าห้อง เปิดประตู]
[กลัวเสียงสั่น]
ฉันมาตามขอแล้ว
ปล่อยมนุษย์คนนั้นไป
ฉันคือเผ่าพันธุ์เดียวกับเธอ
ฉันอยากอยู่ข้างเดียวกับเธอ
ตลกดีจริงๆ
คลื่นสมองอ่อนชะมัด
หลับอยู่ในร่างมนุษย์เหรอ
ฮะ
ฉันรู้ว่าพวกตำรวจได้ตรวจสอบเธอแล้ว
เผ่าพันธุ์ที่หลับอยู่ในร่างมนุษย์
ได้ยินที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า
ถึงจะอยากรู้ว่าทำไม ควบคุมสมองมนุษย์ไม่ได้เต็มร้อย
แต่เธอเป็นอันตรายต่อเผ่าพันธุ์เรา
ต้องฆ่าเธอทิ้งซะ
เราไม่ต้องการพวกกลายพันธุ์แบบเธอ
ไหนว่าแข็งแกร่งนักหนา
ถ้าอยากปกป้องเจ้าของร่าง
คงต้องออกมาสู้กับฉันให้ชนะแล้วละ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
- [ประตูเปิดดังปัง] - ก้มลง
- กีซ็อกออกมา - [ปรสิตร้องเสียงหลง]
- [กีซ็อกร้องเจ็บ] - กีซ็อก!
กีซ็อก บอกให้รีบออกมา
- [ตะโกนดัง] - กีซ็อก
- [กีซ็อกเจ็บกระอัก] - [เสียงแทงรัวๆ]
นายทำอะไรวะ ฮะ กีซ็อก
[ซูอิน] นี่ ออกมา
- เดี๋ยวก็ได้ตายไปด้วยหรอก ออกมาเดี๋ยวนี้ - กีซ็อก [ร้องไห้]
[เสียงแทงรัวๆ]
- ตั้งสติแล้วรีบไปซะ - [ร้องลนลาน]
เร็วเข้า
ขึ้นรถสิ
[ดนตรีระทึกขวัญ]
[เสียงเร่งเครื่องยนต์เต็มกำลัง]
[ตะโกนเดือดดาล]
ฉันจะฆ่ามันซะ ไม่ปล่อยไว้แน่
[เสียงโกรธแค้น]
[วอนซ็อก] แล้วตอนนี้ เอ่อ
เราได้แบ่งทีมนอกเครื่องแบบเป็นสี่ทีม
แล้วเฝ้ารอบๆ ที่ซ่อนตัวของพวกมันอยู่ครับ ทางเราน่าจะพร้อมแล้วล่ะครับ
- งั้นเราจะไปเตรียมตัวครับ - [จุนกยอง] อืม
ตอนทีมโจมตีของเราบุกเข้าไป พวกคุณก็ไปด้วยไหมคะ
ครับ พวกเราจะอยู่แถวๆ นั้น เตรียมรับมือกับเหตุฉุกเฉินครับ
ยังมีอะไรอีกไหมครับ
ไม่แล้วค่ะ
ไปกันเถอะ
[เสียงฝีเท้าเดินไป]
[ลิฟต์เตือนเปิด]
[ประตูลิฟต์ปิด]
[ดนตรีตึงเครียด]
[กรรไกรตัดฉึบ]
แผนคราวเนี้ยคงเป็นแผนครั้งสุดท้าย ของทีมเกรย์ในพื้นที่เราแล้วนะครับ
เหรอคะ เรื่องนั้นคงต้องดูผลลัพธ์ก่อนค่ะ
[ลิฟต์เตือนเปิด]
เชิญก่อนเลยค่ะ พอดีฉันลืมของไว้
[เสียงเครื่องยนต์ดังแต่กๆ]
ปกติดีครับ
[วอนซ็อก] หัวหน้าทีม
ผมอพยพประชาชนในพื้นที่แล้ว และเริ่มกั้นถนนแล้วด้วยครับ
อ่า แล้วก็… เราพร้อมแล้วครับ
เข้าใจแล้วค่ะ รอก่อนนะคะ
[เสียงมือถือสั่น]
- คราวนี้ใครอีกล่ะ - [คังอู] ฟังให้ดี
แผนกวาดล้างที่พวกคุณทำอยู่น่ะ มันคือกับดัก
[จุนกยอง] นั่นใครพูด
ซอลคังอูจากแก๊งเพชฌฆาตเหรอ
ใช่สินะ
จองซูอินก็อยู่ด้วยเหรอ
ใช่แล้ว
ยกเลิกแผนเถอะ
แผนกวาดล้างนั่นเป็นกับดัก
เอาเถอะ แต่จะบอกให้นะ มันไม่ง่ายเหมือนที่พูดหรอก
คนอำเภอนัมอิลต่างก็เฝ้ารอเทศกาลดนตรีนี้มากๆ
และต้องกวาดล้างพวกปรสิต ถึงจะเปิดเทศกาลดนตรีได้น่ะ
พวกเธอก็งงใช่ม้า
พูดบ้าอะไรเนี่ย
เทศกาลอะไร อยากตายกันหมดเหรอ
ต้องให้บอกกี่ครั้งว่าตำรวจที่นั่นเป็นสัตว์ประหลาด
เอาละ
รู้อะไรไหม ฉันจะบอกให้นะ ว่าสายสืบที่จองซูอินบอกไม่ได้เป็นปรสิต
[อึกอัก] เป็นไปไม่ได้
แล้วได้ตรวจสอบทั้งคู่แล้วเหรอ
ถึงจะไม่ได้เช็คทั้งคู่
- แต่สายสืบคังวอนซ็อกเป็นมนุษย์ - [คังอู] ฮะ
[ถอนหายใจ] ไอ้คู่หูคนนั้นน่ะ
จำสัตว์ประหลาดใส่หน้ากากบนรถคุณได้ไหม
มันถูกหมอนั่นแหละฆ่า
ผมเห็นเขาใช้มีดเหล็ก หน้าตาแปลกๆ แทงมันเองกับตา
ว่าแต่ทำไมเป็นมีดวะ
เออ แต่เอาเหอะ ต่อให้ไม่ใช่สัตว์ประหลาด
แต่ว่าผมมั่นใจ ว่าเขาเป็นพวกสัตว์ประหลาดแน่นอน
[ถอนใจดัง]
จากนี้ไป อัดเสียงที่เราคุยกันไว้
ถ้าแผนคราวนี้เป็นกับดัก พอเข้าไปแล้วฉันคงไม่รอด
ให้พวกเธอเอาเสียงที่เราโทรคุยกัน ไปให้ผบ.กรมตำรวจคิมซางซูทันที
- [ชาย] ตอนนี้เราพร้อมบุกแล้วครับ - [จุนกยอง] ลุยได้เลย
[ชาย] ทีมบุก เริ่มบุกได้
[ชายเสียงอู้อี้] ทีมบุกไปยังจุดโจมตี
[ดนตรีลุ้นระทึก]
- [ประตูระเบิด] - บุกได้
[เสียงปืนกระหน่ำ]
พบเป้าหมาย
ยิงเลย
เอาละ ลุย
ที่เก้านาฬิกา
[ชายร้องเจ็บ]
- [ชาย1] จับตายได้เลย - [ชาย 2] ข้างบน
[ปรสิตกรีดร้อง]
[ชายร้องดัง]
[เสียงรถชนประตู]
[ชายเสียงอู้อี้] ถึงทุกทีม ขอให้ทีมเกรย์ทั้งหมดไปช่วยทีมบุก
ทางเข้าเคลียร์แล้ว ขอให้ทุกหน่วยไปเข้าประจำที่
[เสียงปืนกระหน่ำ]
(จองซูอิน)
[เสียงปืนกระหน่ำ]
[ปรสิตกรี๊ด]
[ชาย] ผ่านไปเลยครับ
ผ่านไปเลย
[เสียงวี้ดดังยาว]
[เสียงขึ้นปืน]
[วอนซ็อก] เดี๋ยวๆๆ
ตรงนี้มีคนอยู่เยอะนะครับ
ปกติแล้วน่ะ
เทศกาลต้องมีคนเยอะถึงจะสนุกนะ
อย่าเพิ่งไล่แขกเลย
[เสียงวิทยุตำรวจ เสียงคนจอแจ]
[ดนตรีฉงน]
ความรู้สึกแบบนี้สินะ
ที่มนุษย์เรียกว่าการถูกทรยศ
[เสียงปืนกระหน่ำ]
พวกมันทำอะไรเนี่ย
[หญิง] ฆ่าเรียบร้อย
ตายหมดแล้วค่ะ
ได้ยินมะ
เฮ้อ แผนกวาดล้างสำเร็จแล้ว
ตอนนี้ปรสิตที่ยังอยู่ในเมืองนี้ เหลือแค่เธอ
จองซูอิน
[ทั้งคู่ถอนหายใจดัง]
[ซูอินถอนหายใจ] อะไรเนี่ย ไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว
- แล้วที่เราเห็นล่ะ - [ถอนหายใจ]
สถานการณ์นั่น… [ถอนหายใจดัง]
ฉันควรจะเข้าใจว่ายังไง ทำไมพวกมันถึงได้ฆ่าพวกเดียวกันล่ะ
(งานเปิดอนุสรณ์สถานและเทศกาลดนตรี)
ถ้าให้พูดในฐานะ คนที่เคยอยู่ในองค์กรแล้วถูกหักหลัง
สัตว์ประหลาดนั่น คุมสมองตำรวจที่เธอรู้จักใช่ไหม
แต่ถ้าหากว่า
นั่นไม่ใช่การคุมสมองของมนุษย์แบบทั่วไป
แต่เป็นการคุมสมองหัวหน้าองค์กรของมนุษย์ล่ะ
ฮะ
เขาจะคุมนายกเทศมนตรีไง
[ดนตรีฮึกเหิม]
(พบกับนายกเทศมนตรีนัมชอน)