- เอ๊ย - [ชาย] โห…
- [หญิงหัวเราะ] - คุณคัง
- เมื่อกี้เรียกว่าตีได้สวยแล้ว - [หญิงหัวเราะต่อเนื่อง]
- โอ๊ะ คุณเนี่ย - [วอนซ็อก] เอ๊ย ผมคงต้องตามคุณ
ไปออกไดรฟ์บ้างแล้วละครับ
- ฝีมือไม่ได้เลย [หัวเราะ] - [หัวเราะ]
อยากไปก็ไปได้เลย
อ๊ะ ปิดเทอมคราวเนี้ย จะส่งจูอึนไปเรียนภาษาด้วยไหมคะ
ไม่รู้สิคะ
- ลูกเรายังเล็กอยู่เลยค่ะ หึ - อ่ะ พูดอะไรกัน
เรียนภาษายิ่งเริ่มเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งเก่งเร็วนะคะ
ใช่ไหมล่ะคะ
ความจริงฉันก็เป็นห่วง
กลัวว่าแกจะตามเพื่อนๆ ไม่ทันน่ะ
ถ้าปล่อยไว้แบบนี้
- ฉันกลัวลูกๆ จะเป็นเหมือนกับเราน่ะค่ะ - โธ่ ทำไมพูดแบบนี้ต่อหน้ามัคนายกล่ะ
ก็มันจริงนี่นา
คุณมีความก้าวหน้าเหรอ เงินเดือนตำรวจก็รู้ๆ กันอยู่อะ
ถ้าเลื่อนตำแหน่งเร็วก็ว่าไปอย่าง
อะ แต่ถ้าหากเราตั้งใจสวดมนต์ภาวนากันไปละก็
อาจจะเกิด ปาฏิหาริย์ขึ้นก็ได้นะคะ [หัวเราะเบา]
[หัวเราะร่วน] อาเมนครับ [หัวเราะต่อ]
- ค่ะ [หัวเราะ] - เอ่อ ไหนๆ ก็พูดกันมาแล้ว
คือว่าคุณพ่อน่ะ เมื่ออาทิตย์ก่อน ก็ไม่ได้มาสวดมนต์ พอจะรู้อะไรไหม
เอ่อ ไม่นะครับ
เห็นคนที่ร้านทำผมคุยกัน
บอกว่าภรรยาคุณพ่อ ดูกระวนกระวายใจยังไงก็ไม่รู้น่ะสิ
แถมขาดการติดต่อไปได้หลายวันแล้วด้วยนะ เป็นห่วงเธอเหมือนกันนะคะ
เอ่อ ถ้างั้นเดี๋ยวผมจะลองแวะไปดู ช่วงออกตรวจแล้วกันนะครับ ไม่ต้องห่วงครับ
- [กลั้วขำ] ดีค่ะ - ครับ [หัวเราะ]
- [หญิง] ว่าแต่ว่าส่งไปเรียนที่ไหนดีเหรอคะ - [กระแอม]
ช่วงนี้คนชอบไปแคนาดา…
[เสียงโทรทัศน์ดังแว่วมา]
[ชายในทีวี] หาดโคลนว่าบลูคาร์บอน เพราะช่วยลดก๊าซเรือนกระจกได้ยังไงครับ
- และวันนี้… - คุณพ่อครับ
[ชายในทีวี] จะช่วยไขข้อข้องใจว่าประเทศเรา…
อุ๊ย [หัวเราะเบา] อยู่นี่เองเหรอครับคุณพ่อ
กับศาสตราจารย์ โลกศาสตร์สิ่งแวดล้อม ศ.ยุนจีฮงครับ
ครับ สวัสดีครับผมยุนจีฮงครับ
ศาสตราจารย์ยุนครับ
[คุณพ่อพูดงึมงำ] ศาสตราจารย์ยุน ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียน
หาดโคลนของเกาหลี ดังที่ได้กล่าวไป…
คุณพ่อครับ
[ศ.ยุน] เอ่อ ก่อนอื่นเลยเนี่ย…
โดยทั่วไปแล้ว
คนก็พูดกันว่า จะต้องมีเงื่อนไขทางด้านสมุทรศาสตร์
งั้นผมขออนุญาตนะครับ
[ศ.ยุน] มีประมาณ สามอย่างเห็นจะได้…
[คุณพ่อพูดพึมพำ] ประมาณสามอย่างเห็นจะได้…
[ศ.ยุน] ในกรณีของเกาหลีนั้น…
เรามี…
[ดนตรีสยองเบาและดังขึ้น]
[ศ.ยุน] ซึ่งเราสามารถทำได้นะครับ…
[เสียงหยิบปืน]
คุณพ่อครับ โอ๊ย
[เสียงปืนตกพื้น]
[ปรสิตคำรามเสียงแหบ]
[วอนซ็อกครางเจ็บ]
[ตะโกน] อะไรวะเนี่ย [ละล่ำละลัก] ตัวอะไร
[ร้องหวาดกลัว]
[เสียงทื่อ] ตำ รวจ งั้นเหรอ
[ร้องเหวอ] อะไรเนี่ย
เผ่าพันธุ์ของเรา ได้เกิดมาพร้อมกับคำสั่งอยู่หนึ่งอย่าง
นั่นก็คือ
- กินมนุษย์ - [ปรสิตขู่ฟ่อ]
เพราะฉะนั้น ฉันก็เลย ได้ลองศึกษาเกี่ยวกับมนุษย์และโลกมนุษย์
ฉันพบว่ามนุษย์แตกต่างจากเผ่าพันธุ์อื่น
- เพราะเอาชีวิตรอดได้ด้วย… - [ปรสิตร้องเสียงแหลม]
วิธีน่าสนุก
[ครางหวาดกลัว]
- ไม่จำเป็นต้องกลัวฉันหรอก - [วอนซ็อกครางหงิง]
- ฉันแค่ต้องการจะยื่นข้อเสนอกับนาย - [วอนซ็อกครางหงิง]
มันไม่ใช่
ข้อเสนอที่แย่สำหรับนายหรอก
ถ้านายไม่รับข้อเสนอ
นายก็…
จะต้องตายที่นี่
[วอนซ็อกหายใจเสียงสั่น ครางเสียงสั่น]
[คุณพ่อ] ฉัน…
ไม่อยากควบคุมมนุษย์คนเดียว
ฉันอยากเป็นผู้นำขององค์กรมนุษย์
เมื่อได้เป็นผู้นำองค์กรมนุษย์
ฉันก็อยากจะ
ยึดครององค์กรนั้น
- [ปรสิตแผดเสียง] - [ร้องดังอย่างหวาดกลัว]
[ถอนหายใจ กระแอม]
[ถอนหายใจแรง]
[เสียงทื่อ] ทำไมถึงยิ้มแปลกๆ แบบนั้น
ตอนนี้เราควรจะทำสีหน้าจริงจังไม่ใช่เหรอ
พี่นี่ปรับตัวได้ไวตามคาดนะ
[สูดลมผ่านฟัน] อ๋อ แล้วก็เอ่อ
ถ้าแผนการของเราสำเร็จล่ะก็
อย่างน้อยๆ ผมก็ควรจะได้เป็นสมาชิกสภา ผมถึงจะช่วยพี่ได้นะครับ
นายเป็นได้ทุกอย่างตามที่นายต้องการ
องค์กรมนุษย์จะตกเป็นของเรา
[ผู้สื่อข่าวคุยกันงึมงำ]
(สถานีตำรวจนัมอิล การแถลงข่าวพิเศษ เกี่ยวกับปรสิตในอำเภอนัมอิล)
[ชอลมิน] สวัสดีครับ
ผมคิมชอลมิน หัวหน้าทีมสาม แผนกอาชญากรรมร้ายแรงครับ
วันนี้ผมจะมาพูดถึง ความคืบหน้าของคดีปรสิตให้ได้ทราบกัน
ไม่นานมานี้ตำรวจนัมอิล
ได้ร่วมกับหน่วยพิเศษด้านปรสิต ได้วางแผนกวาดล้างครั้งใหญ่
ซึ่งผลก็คือ เราสามารถกวาดล้างปรสิต
ที่อยู่ในพื้นที่อำเภอนัมอิลไปได้จนเกือบจะหมด
เหลือเพียงแค่ไม่กี่ตัว
ที่ยังซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่นี้ครับ
ด้วยเหตุนี้ แม้เราจะยังจัด เทศกาลดนตรีเพื่อเปิดอนุสรณ์สถานตามเดิม
แต่ก็อย่างที่บอก จนกว่าเราจะจัดการพวกมันได้สิ้นซาก
ขอให้ประชาชนระวังตัวเอาไว้ให้ดี และอย่าได้ประมาทเป็นอันขาดครับ
ในส่วนต่อไป
ผมจะเปิดเผยข้อมูลใหม่ที่คณะกรรมการเห็นชอบ
ให้เผยแพร่ได้ในวันนี้
- [เสียงจับถุงพลาสติก] - นางสาวจองซูอินอายุ 29
และนางซอลคยองฮีอายุ 45
ทั้งคู่พักอาศัยอยู่ในอำเภอนัมอิล
เป็นผู้หญิงสูงประมาณ 160 ต้นๆ ครับ
ทั้งสองคนในภาพนี้…
- 6,800 วอนค่ะ - มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นปรสิต
หากว่าพบเจอทั้งคู่ หรือพบใครก็ตามที่ทำตัวให้น่าสงสัย
ขอความร่วมมือทุกคนแจ้งข้อมูลมาที่สภ.นัมอิล
หรือว่าหน่วยพิเศษด้านปรสิตนะครับ
ข้อมูลส่วนตัวนี้จะอยู่บนเว็บไซต์ของกรมตำรวจ
เพื่อให้ประชาชนทุกคนได้เห็นโดยทั่วกัน
ผมต้องขอฝากสื่อมวลชน และประชาชนทุกคนด้วยนะครับ
ผมจะรอฟังข่าว และการให้ความร่วมมือจากทุกคนนะครับ
หน้าเธอโชว์หราขนาดเนี้ย ต้องระวังแล้ว
- [หญิง อ่านข่าว] จากการเปิดเผยข้อมูลว่า… - ทำไมถึงได้เล่นใหญ่ขนาดนี้
นายกเทศมนตรีนัมชอนจะไปร่วมเทศกาล
ถ้าไฮดี้กับสัตว์ประหลาดนั่นโผล่ไป ก็คงวุ่นวายเปล่าๆ
- [หญิง อ่านข่าว] ข่าวต่อไปนะคะ… - มันคิดจะเข้าไปอยู่ในร่างนายกฯ ยังไงเล่า
[หญิง อ่านข่าว] คาดว่าเป็นปรสิต…
[เสียงมือถือสั่น]
(พี่คยองฮี)
ฮัลโหล
ฉันคือพี่นาย
นังบ้านี่ อย่ามาพูดจาพล่อยๆ แบบนั้นนะ
มาเจอกัน
[แค่นขำ] เห็นฉันบ้าหรือไงถึงจะไปเจอเธอ
ให้เผ่าพันธุ์เราที่อยู่กับนายคุย
น่าจะคุยรู้เรื่องกว่านายเยอะ
หุบปากซะ
ฉันเอง
ถ้าเห็นข่าวคงรู้ว่าเธอกับฉันอยู่ในสภาพเดียวกัน
มาเจอกันตอนนี้เลย
ฉันอยู่สวนพฤกษศาสตร์ชองอิล
[เสียงตัดสาย]
จะไปจริงๆ เหรอ
หนอนตัวที่ฆ่าลุงและยึดร่างเขา
คิดจะเป็นนายกเทศมนตรีเมืองที่มีคนนับแสน
แล้วยังไง เราจะไปทำอะไรได้เล่า
เราถึงต้องหาพรรคพวกเพิ่มยังไงเล่า
[ถอนใจหน่าย]
[ดนตรีเปิดเรื่อง]
(ปรสิต: เดอะ เกรย์)
[ชอลมิน] ขอบคุณมาก
ครับ
เอ่อ แถลงเมื่อกี้ฉันฟังแล้วนะคะ
[ชอลมิน] อ๋อ ครับ
ผมว่าทุกอย่าง ก็เป็นไปตามที่คุยกันนะ มีอะไรเหรอครับ
เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไร
ฉันแค่เห็นคุณพยายามปกป้องจองซูอินมาโดยตลอด
แต่มาวันนี้คุณกลับเปลี่ยนท่าทีซะอย่างงั้น
งั้นเหรอครับ
ความปลอดภัยย่อมต้องมาก่อน ความรู้สึกส่วนตัวอยู่แล้วครับ
อย่างงั้นเหรอคะ
ก่อนหน้านี้ตอนที่เราบุกไปที่โบสถ์
คุณได้เจอสิ่งของ ของเด็กคนนั้นที่นั่นด้วยใช่ไหมคะ
ของที่คุณซ่อนเอาไว้อยู่ในกระเป๋า
แล้วคุณก็ไปสวนสนุก เพื่อเช็คว่าใช่ของของเธอไหม
ของที่ว่านั่นคืออะไรคะ
[วอนซ็อก] ตอนนี้ของนั่นสำคัญด้วยเหรอครับ
คุณแค่พยายามจะปฏิเสธ
หรือว่าเพราะคุณจำไม่ได้จริงๆ กันแน่
ฉันดูไม่ออกเลย
[วอนซ็อกหัวเราะแห้ง]
เอ่อ พอดีเขาเป็นพวกใจอ่อนน่ะครับ
ถ้างั้นเราขอตัวก่อนนะครับ นะ
ไปครับ
[ชอลมิน] เธอกำลังสงสัยฉัน
กำจัดทิ้งซะเลยสิครับ
- เราต้องใช้วิธีที่แนบเนียน - ยังไงอะ
วิธีแบบมนุษย์ไง
เราจะต้องใช้องค์กร
[ดนตรีอันตราย]
[คังอู] ใช่ที่นี่แน่เหรอ นัดเจอที่นี่เนี่ยนะ
ฉันรับรู้ได้
เธออยู่ข้างในนั่น
ทำไมต้องนัดมาที่แบบนี้ด้วยอะ
[คังอูหายใจเข้าลึก]
ถ้าปะทะกับไฮดี้ขึ้นมาคงวุ่นวายแน่ รู้ใช่มะ
- [ไฮดี้] เธอคงรู้เรื่องนั้นดีกว่านาย - มาทุกทีทำไมต้องตาดำวะ
นายรออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน
ทำไม
ตอนนี้สิ่งที่น่าห่วงมากที่สุด คือนายที่มีจิตใจเคียดแค้น
[ดนตรีระทึกบรรยากาศตึงเครียด]
[ไฮดี้] เธอเรียกฉันมาทำไม
เพราะฉันอยากลงโทษคนที่หักหลังเผ่าพันธุ์
อดีตบาทหลวงควอนฮยอกจูหรือสายสืบคิมชอลมิน
เราจะต้องฆ่าเขา
เห็นที่ประกาศออกขนาดนั้นแล้วยังไม่รู้อีกเหรอ
นั่นมันเป็นกับดัก
เพื่อหวังจะลากไม่ฉันก็เธอไปจัดการ
ถึงจะอย่างนั้นฉันก็ไม่สน
ฉันจะฆ่าเขาให้ได้
แต่ว่าเขาได้ยึดครององค์กรของมนุษย์ไปแล้ว
องค์กรนี่มันช่างน่าทึ่งชะมัด
เมื่ออยู่เพียงลำพังเราอาจจะอ่อนแอ
แต่เมื่อรวมตัวกันเป็นองค์กรแล้ว ก็จะทำให้แข็งแกร่งและทรงพลังขึ้นมา
เจ้านั่นก็รู้เรื่องนั้นด้วยเหมือนกัน
อยากให้ฉันช่วยเหรอ
เจ้าของร่างฉันอาจจะเห็นด้วย แต่ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ
เธอก็น่าจะอยากฆ่าเขานี่
นั่นเป็นการตัดสินใจ อย่างไร้เหตุผลที่ขัดต่อการอยู่รอด
อยู่รอดเหรอ
แค่ได้มีชีวิตอยู่รอดก็พองั้นเหรอ
[แค่นหายใจ]
- [คังอูแค่นเสียง] - [คยองฮี] ดูอย่างผู้ชายคนนี้สิ
ทั้งที่รู้ว่าอาจตายได้ แต่ยังกล้าโจมตีฉัน
นี่ไม่ใช่การตัดสินใจอย่างมีเหตุผล
แต่ว่าตอนนี้ฉันพอจะเข้าใจ ความรู้สึกของเขาแล้วล่ะ
ฉันรู้หลังจากที่เขาลงมือฆ่าเผ่าพันธุ์เรา
[เค้นเสียงพูด] แกเป็นใครถึงมาเข้าใจฉัน
เราไม่สามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง
หรือรักษาเผ่าพันธุ์ด้วยการขยายพันธุ์ได้
สิ่งที่ทำได้มีเพียง การอยู่ในร่างมนุษย์และกัดกินพวกเขา
[แค่นเสียง] แล้วใครใช้ให้เป็นปรสิต
[หายใจเฮือก ไออย่างแรง]
- เหอะ เออะ - เขาเป็นอะไรไปน่ะ
[คยองฮี] ก็จริง
นั่นไม่ใช่สิ่งที่เราจะเลือกได้
เราเลยทำได้แค่เพียงตั้งคำถาม
"พวกเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร"
แล้วหนึ่งในพวกเราก็พูดขึ้นมา
ว่าเราต้องปกป้องซึ่งกันและกัน
ต้องกลายเป็นที่พึ่งพาของกันและกัน
เพราะฉะนั้นเราต้อง อยู่เป็นองค์กรและรอดไปด้วยกัน
คนที่สร้างความหมายของการมีชีวิตอยู่ให้กับเรา
คือคนที่ฉันอยากฆ่าให้ตาย
[คังอู] พูดอะไรโง่ๆ เนี่ย
คนในองค์กรที่พูดอะไรแบบนั้นน่ะ
คือพวกที่หักหลังคนแรก เพราะว่าหวังเอาตัวรอดทั้งนั้น
นายรู้ไหมว่าเขาต้องการอะไร
[คังอู] อยากรู้ใช่มะ
งานที่จะจัดพรุ่งเนี้ย
นายกเทศมนตรีจะมา
ใช่ มันคงอยากกินสมองนายกฯ คนนั้นละมั้ง
ถ้าเขาได้คุมสมองนายกฯ คนนั้น
พวกนายคงจะอยู่รอด ในองค์กรมนุษย์ได้ยากกว่าตอนนี้แน่นอน
และสุดท้ายก็คงต้องตายด้วยมือมนุษย์
พวกนายจะเอายังไงล่ะ
[คังอู] นี่ ก่อนไอ้เวรนั่นจะได้ฆ่านายกฯ
เราจะฆ่ามันก่อนแน่
แล้วรายต่อไป
คือเธอ ฮะ
ฉันจะเด็ดหัวโสโครกนั่น ออกจากร่างพี่สาวฉันให้ได้
ถึงอย่างหลังคงไม่เป็นอย่างที่นายหวัง
แต่เรื่องก่อนหน้านั้น ถือว่าเรามีเป้าหมายเดียวกัน
[ดนตรีฮึกเหิมขึ้น]
(พิธีเปิดอนุสรณ์สถานผู้นำวีรชนชเวยงแจ)
[เสียงคนจอแจ]
[เสียงโทรศัพท์แว่วมา]
[ดนตรีระทึก]
ที่ฉันเคยขอไป ผลออกมาหรือยังคะ
ค่ะ ฉันจะรีบไป
[ชาย] นี่คือภาพศพหมาล่าเนื้อเบอร์หนึ่ง ที่เป็นปรสิตครับ
ส่วนภาพนี้
คืออาวุธของพวกปรสิตที่พบในหลายคดี
โดยพวกมันจะเปลี่ยนร่างให้เป็นลักษณะนี้ครับ
มีอะไรสร้างบาดแผลที่คล้ายกันได้หรือเปล่า
เอ่อ พวกเราลองสร้างบาดแผลที่มีลักษณะนี้
โดยใช้มีดทำครัวมากรีดที่คอ
และได้เป็นแบบที่คล้ายคลึงกันครับ
งั้นถ้ามีคนจงใจสร้างอาวุธแบบนั้นขึ้นมา
เพื่อทำให้ดูเหมือนว่า ปรสิตเป็นคนฆ่า แบบนั้นก็ได้ใช่ไหมคะ
ครับ มันเป็นส่วนที่เราเผลอมองข้ามกันไป
แต่ก็เป็นไปได้ที่มันจะเป็นแบบนั้นนะครับ
เราสืบสวนใหม่อีกครั้งดีไหมครับ
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลงต่อเนื่อง]
ไม่ละค่ะ
ตอนนี้ยังไม่มีอะไรชัดเจน เก็บเป็นความลับก่อนนะคะ
- ครับ - [เสียงมือถือสั่น]
ใช่ อยู่สน.
ฮะ
[เสียงฝีเท้าเร่งรีบ]
[หายใจแรง]
[ซางซู] อ๋อ หัวหน้าชเว
เราได้รับรายงานมาว่า
เห็นสัญลักษณ์เหมือนกับที่โบสถ์แซจิน อยู่ที่โบสถ์แห่งหนึ่งในจังหวัดคังวอน
รายงานเหรอ
จากทางไหนแล้วก็เมื่อไหร่คะ
สายสืบคิมชอลมินได้รับแจ้ง จากบุคคลนิรนาม เลยแจ้งมาที่ศูนย์ครับ
[จุนกยอง] สายสืบคิมเหรอ
[ซางซู] ในเมื่อปรสิตที่นัมอิล ถูกกวาดล้างใกล้หมดแล้ว
ผมว่าทีมสามของคุณ ก็ควรจะย้ายไปจังหวัดคังวอนได้
หัวหน้าชเวคิดว่ายังไงครับ
[จึ๊ปาก] เราจะไม่ตรวจสอบกันก่อนเหรอคะ ว่ามันมีความน่าเชื่อถือแค่ไหนอะ
ผมถึงได้ให้ทีมเกรย์ไปตรวจสอบเองยังไงล่ะครับ
ถ้าเป็นไปได้ตอนนี้เลย
แล้วปรสิตที่นี่ล่ะคะ
ตอนนี้พวกมันเหลือไม่ค่อยมากแล้ว ผมว่าตำรวจท้องถิ่นน่าจะจัดการได้
ผมขอให้ทีมเกรย์ รีบย้ายไปดำเนินการที่จังหวัดคังวอนได้
[ถอนหายใจ]
[เสียงคนพลุกพล่าน]
[ดนตรีระทึกเร้าใจ]
[วอนซ็อก] ทีมที่ต้องไปล่วงหน้าเตรียมพร้อม
- พวกนายไปทางโน้นเลย - [ชาย] ครับ
ทำไมดูยุ่งกันจังเลย
พวกเขาไปดูแลความปลอดภัยที่งาน คงไปคุ้มกันท่านนายกฯ ครับ
[คนคุยกันงึมงำ]
[เสียงไซเรนดังแว่ว]
[เสียงเปิดประตูรถ]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[ไซเรนดัง]
[เสียงมือถือสั่น]
[หัวเราะหึ]
ค่า นี่เบอร์คุณจองซูอินค่ะ
[ไฮดี้] ฉันเอง
จองซูอิน หรือว่าสัตว์ประหลาดนั่นกันล่ะ
ใช่ ฉันคือสัตว์ประหลาดที่เธออยากฆ่าไงล่ะ
[สูดหายใจ] คุยจนจะผูกพันกันแล้ว
มีเรื่องอะไรเหรอ
มีเรื่องที่เราพลาดไป
สายสืบคังวอนซ็อก เป็นอย่างที่เธอบอก เขาไม่ใช่ปรสิต
เขาเป็นมนุษย์
แต่ร่วมมือกับบาทหลวงซึ่งเป็นหัวหน้าปรสิต
เขาเป็นคนฆ่าหมาล่าเนื้อที่เธอหวงนักหนา
แถมช่วยให้บาทหลวง ย้ายไปอยู่ในร่างสายสืบคิมซอลมิน
[จุนกยองหัวเราะ]
ไหนบอกว่าพวกเขาเป็นปรสิตทั้งคู่ไง
สรุปว่าเป็นหนอนบ่อนไส้งั้นเหรอ
ปรสิตที่เคยอยู่ฝ่ายเดียว กับบาทหลวงเป็นคนบอกฉันเอง
ยังมีปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นอีก
เป้าหมายสุดท้ายของพวกมัน
คือฆ่านายกเทศมนตรีในงาน แล้วเข้าไปอยู่ในร่างของเขา
- ไงนะ - เชื่อที่ฉันพูดเถอะ
เราเองก็กำลังจะไปที่นั่น
เพื่อฆ่าเขาทิ้งซะ
ถ้าเราพลาดก็ควรจะมีสักคนที่ทำสำเร็จแทนเรา
เพราะฉะนั้นพวกเธอควรมา มาช่วยเราฆ่ามันให้สิ้นซาก
เป็นไง เธอว่าไงบ้าง
ไม่ได้ว่าไง
ฉันจะเก็บแรงไว้ เพื่อใช้ในงานเทศกาลที่ใกล้จะมาถึง
[คังอู] เอาเถอะ เอาเลย หลับเลย
[เสียงไซเรนดังลั่น]
[ซูอิน] แล้วคังวอนซ็อกนั่น ก็พาเขาไปหาบาทหลวงจนถูกตัดคอ
แล้วไอ้ปรสิตนั่นก็เข้าไปอยู่ในร่างลุง แล้วปลอมตัวเป็นลุงอยู่
ทำไมคุณถึงไม่เชื่อฉันบ้าง!
- กลับรถ - ครับ
เอ่อ หัวหน้าไม่ไปคังวอนเหรอ
ฉันรับผิดชอบเอง กลับรถเดี๋ยวนี้เลย
เข้าใจแล้วครับ
[ล้อบดถนนเอี๊ยดอ๊าด]
[ดนตรีฮิปฮอปสนุกสนาน]
[กลุ่มคนเฮฮาเชียร์]
[ชาย] เอ้า มองกล้องหน่อยนะคร้าบ
[นักข่าวชุลมุน เสียงชัตเตอร์รัว]
[คนในงานพูดคุย]
ไม่มีความเคลื่อนไหวเป็นพิเศษ
คงน่าจะกำลังรอจังหวะลงมืออยู่อะ
ทางนั้นเป็นไง
[เสียงพลุจากงานแว่วมา]
ตรงนี้ก็เหมือนกัน
- ให้เข้าไปเลยไหม - อย่าเพิ่งเลย
รอไปก่อน อย่างที่ไฮดี้บอกแหละ
ถ้าพวกเธอเข้ามา ไอ้เวรนั่นคงรู้ตัวทันที
รักษาระยะห่างไว้
มีอะไรเกิดขึ้นค่อยมา เดี๋ยวฉันคอยดูให้
- [ชาย] ลองทานโฮต็อกสักชิ้นสิครับ - [นายกฯ] อ๋อ ได้สิ
- นี่เป็นร้านดังที่สุดในอำเภอนัมอิลเลยครับ - [หัวเราะเบา] อ้อ อย่างงั้นเหรอ
[แม่ค้า] ค่า เชิญได้เลยค่า
- โอ้ นี่น่ากินนะ - อ๋อ
นี่เลย ท่านนายกฯ มาทั้งที
- ก็ต้องจัดชิ้นใหญ่ๆ เลยนะคะ - [หัวเราะเบา]
อะนี่ค่า ระวังนะคะมันร้อน [หัวเราะเบา]
- [ร้องตกใจ] - [แม่ค้า] โอ้คุณพระ ระวังค่า
[นายกฯ หัวเราะ]
แหม ตัวแป้งนี่เหนียวหนึบ แถมรสชาติอร่อยมากครับ
- นี่ทำจากแป้งสาลีที่ปลูกที่นี่ใช่ไหมครับเนี่ย - อ๋อ
- แป้งนำเข้าค่ะ - เออะ
[หัวเราะร่วน] แต่ถ้าเป็น เรื่องฝีมือการทำอาหารนะครับ
อำเภอของเราขึ้นชื่อที่สุดแล้วครับ
[ทุกคนหัวเราะ]
โด่งดังเรื่องฝีมือสินะครับเนี่ย
- ใช่แล้วครับ - ค่ะ ดังเรื่องฝีมือค่ะ
[สามคนหัวเราะ]
นี่พวกนาย ไปเช็คเส้นทาง
- แล้วก็รอประจำที่จุดต่อไปได้เลย ไปซะ - ครับ เข้าใจแล้วครับ
มันจำเป็นด้วยเหรอ
ถึงมีตำรวจมนุษย์อยู่ก็เถอะ
แต่ถ้าฉันลุยพร้อมไฮดี้ ก็น่าจะจัดการพวกมันได้นี่
มันไม่ได้เป็นเพราะว่าไฮดี้กลัวหรอกนะ
แต่เป็นเพราะฉัน
เธอกลัวฉันมีอันตราย
เธอโชคร้ายที่ดันมา…
เข้าร่างคนใกล้ตายอย่างฉัน ทั้งที่มีคนอยู่มากมาย
เลยคุมสมองฉันไม่ได้เต็มร้อย
เพราะฉันต้องรอดก่อน เธอถึงจะมีชีวิตอยู่ได้
สุดท้ายเธอก็เลยมีความบกพร่อง
ใช้พลังได้นานสุดไม่เกิน 10-15 นาที
ไม่สามารถย้ายร่าง เหมือนเจ้านั่นหรือเหมือนคุณได้
มิน่าล่ะ
เธอถึงได้แข็งแกร่ง
ฮะ
ปกติเผ่าพันธุ์เรา เมื่อได้ครอบครอง ร่างกายของมนุษย์เป็นครั้งแรก
ก็จะไม่คิดว่าร่างนั้นเป็นส่วนหนึ่งของตัวเอง
มันก็คงคล้ายกับเวลาที่มนุษย์ขับรถน่ะแหละ
ถ้าพังหรือไม่สะดวกสบายก็ทิ้งได้
แต่ไฮดี้กลับทำแบบนั้นไม่ได้
เพราะต้องปกป้องส่วนหนึ่งของตัวเอง
ไฮดี้จึงต้องแข็งแกร่งเข้าไว้
และต้องต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย
เพื่อที่จะปกป้องเธอ
[เสียงวี้ดดังยาว]
เคลื่อนไหวกันแล้ว
ไหน ที่ไหน
[ดนตรีระทึกเร้าใจ]
[คนโวยวาย]
[ชาย] ท่านครับ หนีเร็วเข้า
[ไซเรนดัง]
[เสียงรถวุ่นวาย เสียงไซเรน]
[ชาย 1] เข้าไปในงานเดี๋ยวนี้เลย
[ชาย 2] ไปเลย เข้าไป เร็วเข้า
[ดนตรีระทึกใจ]
[หายใจแรง]
พวกนายไปหาท่านนายกฯ
เข้าใจแล้วครับ
[ชายร้องเจ็บปวด]
[นายกฯ ครางหวาดกลัว]
- [นายกร้องตกใจ] - [เสียงคนกรี๊ดกร๊าด]
[วอนซ็อกตะโกนดัง]
[เสียงปืน]
มันบ้าไปแล้วเหรอวะ
[ร้องเจ็บ]
ทำไมยังไม่รีบหนีอีก
เร็วเข้า ลุกครับ
เร็วเข้า มันพานายกฯ เข้าไปในตึกแล้ว
[กระหืดกระหอบ] นี่ พวกเธอมาเดี๋ยวนี้เลย
[หายใจหอบ]
- [เสียงปืน] - [ซูอินกรี๊ด]
จองซูอิน ยอมแพ้สักทีเถอะ
ออกมา
[ไฮดี้] ฉันรับมือผู้หญิงคนนั้นเอง เธอไปเลย
ดีมาก ทำตามที่เราสั่งแต่โดยดีเถอะ
แม่งเอ๊ย [หอบแฮก]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[เสียงขึ้นปืน ยิงปืน]
[จุนกยองร้องเจ็บ]
[หายใจหอบ]
[ไฮดี้] ต้องฆ่าฉันให้ได้เลยเหรอ
เป้าหมายของเราก็คือการมีชีวิตอยู่
ฉันไม่อยากทำร้ายเธอหรือว่าใครทั้งนั้น
เธอเลือกเองก็แล้วกัน
ทางนี้ค่ะ
อะไรเนี่ย
ไม่มีหัวเหรอ
ทางไหนนะ
ด้านหลังเหรอ เข้าใจแล้ว
รถรออยู่ลานจอดประตูหลังครับ
[หายใจหอบ]
[นายกฯ] ลานจอดประตูหลัง ลานจอดประตูหลัง
[ชาย] ผมว่าเรารีบไปดีกว่า
[ร้องตกใจ]
[ร้องขัดขืน]
[นายกร้องตกใจ หายใจหอบ]
แม่งเอ๊ย
เฮ้ย!
- [นายกตกใจ] - [คังอู] พวกเดียวกันครับ พวกเดียวกัน
[เสียงแทง เสียงแตกดังโป๊ะ]
[ดนตรีตึงเครียด]
[เสียงก๊องแก๊ง]
[หายใจแรง]
[หายใจหอบ]
มันไม่มีร่าง อีกไม่นานก็ตาย พานายก…
- [เสียงปัง] - [คยองฮีร้องเจ็บ]
[วอนซ็อกร้องตกใจ เจ็บปวด]
[คังอู] นี่ [พูดละล่ำละลัก] เธอเป็นไงบ้างอะ
[คังอูหายใจแรง]
[คังอูร้องตกใจ]
ฉันขอโทษ…
นายด้วยนะ
[คยองฮีร้องเจ็บ]
[สะอื้น]
[คังอูสะอื้น]
[หายใจเสียงสั่น]
[วอนซ็อกฮึดฮัด]
[พูดอึกอัก] ทนได้นานแค่ไหนครับ
[หายใจหอบ]
โธ่ ทำยังไงดีล่ะเนี่ย
ไม่มีร่างไหนให้คุณอยู่แล้วครับ
ว่าไง…
[เสียงหลอมรวมร่าง]
[ดนตรีเหิมเกริม]
[คังอู] ไหนครับ ต้องไปทางไหน
- [หายใจแรง] - ด้านหลัง ลานจอดประตูหลัง
- ต้องไปทางนั้น - ด้านหลังเหรอ [ลุกลี้ลุกลน]
- [เสียงดังเอี๊ยด] - [ดนตรีลุ้นระทึก]
[นายกฯ ร้องกลัว]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[ตะโกนลั่น]
รีบๆ ไปสิ
[คังอู] ทางขวาๆ
[นายกฯ ร้องตกใจ]
[ร้องโวยวาย]
[นายกฯ ร้องกลัว]
นายรีบพาเขาหนีไปเร็วเข้า
[หายใจแรง] ไฮดี้ เอ่อ นี่ซูอิน เดี๋ยวฉันกลับมารับเธอนะ
[ดนตรีเร้าใจบรรเลงต่อเนื่อง]
- [คังอู] นี่ ไปเร็วเข้า - [ชาย] ท่านนายกฯ
- ปลอดภัยดีไหมครับ - [คังอู] ไปให้ไกลที่สุดเลย
- แม่งเอ๊ย - [ปิดประตูรถยนต์]
[ดนตรีตึงเครียด]
[วอนซ็อก] กลายพันธุ์
ทำไมตอนนั้น ตอนเธอมาที่โบสถ์
ถึงได้เลือกยืนอยู่ฝ่ายมนุษย์แทนที่จะเป็นเรา
เพราะฉันไม่คิดว่าพวกนาย จะยอมรับพวกกลายพันธุ์แบบฉัน
[วอนซ็อก] ทำไมถึงได้คิดแบบนั้น
เพราะว่านายคล้ายกับมนุษย์มากเกินไป
[วอนซ็อก] ฉันคล้ายกับมนุษย์ อย่างนั้นเหรอ [หัวเราะร่า]
ใช่ เธอพูดถูกต้อง
ทั้งฉันและมนุษย์ต่างก็ไม่ยอมรับ พวกที่กลายพันธุ์แบบเธอ
แต่นั่นแหละ คือสิ่งที่ทำให้องค์กรมนุษย์แข็งแกร่ง
เรียกพวกส่วนมากว่าปกติ และเรียกแทนพวกกลายพันธุ์ส่วนน้อยว่าไม่ปกติ
รับการสนับสนุนจากส่วนใหญ่ และทำให้องค์กรเข้มแข็งขึ้น
และสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่
ที่เรียกว่าองค์กรมนุษย์ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น
สิ่งมีชีวิตที่เปราะบางอย่างพวกเรา ไม่มีวันเทียบกับพลังของมันได้
องค์กรของมนุษย์จะยอมเสียสละ มนุษย์ที่เป็นพวกส่วนใหญ่เพื่อเป้าหมายเดียว
และจากนั้น หลังจากที่เป้าหมายนั้นบรรลุผลสำเร็จ
ผู้ที่ได้รับการสรรเสริญ จะมีเพียงคนที่เป็นผู้นำเท่านั้น
[ดนตรีฮึกเหิมขึ้น]
เหมือนอนุสรณ์สถานแห่งนี้ยังไง
จองซูอิน
[หายใจแรง]
ไฮดี้
ซูอินน่ะ ฮะ ซูอิน
[สะอื้น] โธ่เว้ย
[วอนซ็อก] เธอยังจำคำสั่ง ที่เราได้รับหลังจากที่เกิดมาได้ไหม
จงควบคุมสมองของมนุษย์
ความหมายของคำสั่งนั้น
อาจไม่ใช่การควบคุมสมองแบบตรงตัวก็ได้
แต่เป็นการควบคุมสมองของผู้นำองค์กร
ของสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่อย่างมนุษย์
เธอมาร่วมมือกับฉันเถอะ
ถ้าร่วมมือกัน
เราก็จะสามารถคุมสมององค์กรของมนุษย์ได้
- [จุนกยอง] อยู่เฉยๆ อย่าขยับ - [เสียงเดินในส้นสูง]
[วอนซ็อก] ยิงเลยครับ
[ตะโกน] มัวทำอะไรอยู่ครับหัวหน้า ยิงเธอเลย
ถ้าคุณไม่อยากถูกฟันหัวขาด ก็ยิงเธอซะ!
เร็วเข้า!
- [ตะโกนไร้เสียง] - [ดนตรีตึงเครียดทวีขึ้น]
[ปรสิตร้องเสียงหลง]
[ดนตรีลุ้นระทึกแล้วตัดจบ]
[เสียงแห้งกรอบ]
[หายใจหอบ]
นี่เธอรู้เหรอว่าฉันจะยิงเจ้านี่น่ะ
ไม่เลย ฉันไม่มีความสามารถในการคาดเดา
แล้วทำไมถึงโจมตีเจ้านั่นแทนที่จะเป็นฉัน
[ไฮดี้] เพราะว่าฉันเชื่อคุณ
[ดนตรีซึ้ง]
จองซูอินเป็นเด็กที่แปลกมาก
แม้ใครจะทำให้เธอเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม
แต่เธอก็ยังไม่ล้มเลิกที่จะเชื่อใจเขา
เธอจะเป็นฝ่ายยื่นมือเข้าไปก่อนเสมอ
เธอเป็นคนแบบนั้นล่ะ
ฉันก็เลยอยากทำตาม
ความเชื่อของเธอ
ก้นบึ้งภายในจิตใจของจองซูอินนั้น ยังคงเอาแต่คิดถึงผู้คน
เธออยากมีชีวิตอยู่ท่ามกลางผู้คน
[คังอู] ซูอินๆ [กระหืดกระหอบ]
จองซูอิน เธอปลอดภัยไหม
ขอฝากซูอินด้วยนะ
- [ล้มตึง] - [คังอูฟูมฟาย]
ไม่นะ [ร้องไห้] ซูอิน ไม่นะ
นี่ จองซูอิน [ร้องไห้] นี่ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
นี่ ลืมตาขึ้นมาสิ
[ร้องไห้] ซูอิน
ซูอินๆ [ร้องไห้]
หัวหน้าครับ
รีบพาเด็กนั่นไปโรงพยาบาล
- [คังอูฟูมฟาย] - เธอเป็นปรสิตไม่ใช่เหรอครับ
- ทั้งคู่เป็นคนปกติ - [คังอูฟูมฟายต่อเนื่อง]
[ดนตรีหยุด]
[แมวร้อง]
[เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา]
- [คังอู] ทำอะไรอยู่ - อ้อ
ทำงาน
จะเลิกเมื่อไหร่
อีกสองชั่วโมง
[คังอู] เธอตั้งใจทำงานเกินไปไหม ไม่เหนื่อยเหรอ
[ซูอิน] คุณล่ะ เป็นยังไงบ้าง
ฉันเหรอ [สูดลมผ่านฟัน]
ฉันก็ไปอยู่แก๊งใหม่แล้วละ
โดนขนาดนั้นก็ยังจะไปอยู่ในแก๊งอีกเหรอ
[กลั้วหัวเราะ] ก็ฉันตั้งแก๊งเองไม่ได้นี่
จะให้ฉายเดี่ยวตลอดก็คงไม่ได้อะ
ก็โลกนี้ไม่ได้ใจดีขนาดนั้น
อือ
เจ๋งป่ะล่ะ ทีมเดอะเกรย์ ซอลคังอู
เสื้อผ้านี่ก็ได้มาจากหัวหน้าชเวจุนกยอง
มีประกันสังคมด้วยนะ
อิจฉามะ
ฉันน่ะลังเลอยู่นานเลย
แต่จะทำไงได้อะ คงต้องลองดูสักตั้ง
[ถอนหายใจ]
งั้นเหรอ
ดีแล้วล่ะ
ทำไม
มีอะไรจะพูดงั้นเหรอ
[สูดจมูก] เมื่อวานฉันได้จดหมายมาฉบับนึง
ประเด็นคือ
- ไฮดี้เป็นคนส่งมา - [เสียงคลี่กระดาษ]
ฉันเอามาให้โดยตรงก็ได้
แต่เธอขอให้ฉันช่วยอ่านด้วยเสียงของคนน่ะ
[กระแอม] เอาละนะ
[เก๊กเสียงหล่อ] "หวัดดีจองซูอิน"
[หัวเราะคิกคัก] คิดว่าพากย์หนัง ไม่เล่นละ เอ่อ
"ฉันเพิ่งจะเคยเขียนจดหมายเลยดูเกร็งๆ
ช่วยเข้าใจกันด้วยนะ"
"ฉันได้ลองคิดถึงความหมาย
ของการมีชีวิตอยู่ ที่เผ่าพันธุ์เราเคยพูดก่อนหน้านั้น"
"ถึงฉันจะยังไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน
แต่ฉันรู้สึกดีใจที่ได้ใช้ร่างเธอ
และรู้สึกโล่งใจที่ไม่สามารถ ควบคุมสมองของเธอได้แบบเต็มร้อย"
นี่ [กลั้วหัวเราะ] ประโยคเนี้ย
เธออ่านเองเถอะ ฉันอ่านไม่ไหวน้ำตาจะไหล
นี่ อะ
[เสียงฝีเท้าก้าวออกไป]
[คังอู] นี่ซูอิน
หัวหน้าชเวจุนกยองอะ บอกว่ามีตำแหน่งว่างให้เธอทำ
อย่าเอาแต่อยู่คนเดียว ถ้าอยากร่วมด้วยก็โทรมาได้เลยนะ
ไปแล้ว
[ถอนใจเบา]
(ไม่ว่าเธอจะชอบหรือไม่ชอบ เธอก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว)
[ดนตรีสงบเนิบนาบ]
[ลิฟต์ดัง]
สรุปว่าเป็นใครนะ
น่าจะนักข่าวสายสืบสวน
เขาบอกว่าตัวเขา เป็นสุดยอดผู้เชี่ยวชาญเรื่องปรสิตค่ะ
เขาติดต่อมา เพราะมีข้อมูลสำคัญที่จะต้องให้เราค่ะ
ฮะ อะไรกัน คนบ้าหรือเปล่าเนี่ย
ขอบคุณที่รอนะคะ
ทางนี้คือหัวหน้าชเว ชเวจุนกยองจากทีมเกรย์ค่ะ
- [ดนตรีลึกลับ] - คุณคือใครคะ
สวัสดีครับ ผมอิซึมิ ชินอิจิครับ
[ดนตรีเคลือบแคลงสงสัย]
[ดนตรีลึกลับดังขึ้นแล้วตัดจบ]