(อีเซยอง)
(แบอินฮยอก)
(จูฮยอนยอง ยูซอนโฮ)
(The Story of Park's Marriage Contract)
(ตัวละคร สถานที่ กลุ่มบุคคล และองค์กรทั้งหมดในละครเรื่องนี้)
(เป็นเรื่องสมมติ)
อะไรเนี่ย
โอย
รอด้วยสิ
ระวังนะ
(สิบเอ็ด)
งามแท้ ดูสีสันสิ
- เจ้าว่าไง - สีนี้เหมาะกับเจ้าเลย
- เหมาะใช่ไหมล่ะ - ชวนอภิรมย์ยิ่งนัก
นี่แน่ะ มืออย่าต้อง
- ฝีมือแม่นางผีเสื้อหมดเลยใช่ไหม - ใช่
อาภรณ์นางเป็นที่นิยมที่สุด ในฮันยางเลยนะ
เขาว่าหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำเชียว
ตายจริง มาแล้วหรือขอรับ
ไปขอรับ
เชื่อไหมเล่า
ทางนี้ขอรับ
เชิญขอรับ
แม่นางผีเสื้อใช่หรือไม่เจ้าคะ
อ้าสิเจ้าคะ
อ้าหรือ
อ้าอะไรเจ้าคะ
คุณพระ
อ๋อ
ตายแล้ว ทำอะไรเนี่ย
มาสั่งตัดซับในมิใช่หรือเจ้าคะ
ข้าก็ต้องวัดตัวสิเจ้าคะ
มันก็ใช่
แต่สตรีจะยอมให้ใครเห็น ตอนเปลื้องผ้าเปลื้องผ่อนได้อย่างไร
หากไม่อยากได้อาภรณ์ข้า ก็เชิญออกไปเจ้าค่ะ
พอดีว่าข้ายุ่ง
หามิได้เจ้าค่ะ
ข้าจะถอด ถอดอยู่แล้วเจ้าค่ะ
จะถอดเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ
เคยได้ยินข่าวลือไหม
ว่าพอสวมอาภรณ์ที่แม่นางผีเสื้อตัดให้
กีแซงแห่งฮวายอนอก ก็กลายเป็นฮวังจินอีคนต่อมา
สาวทึนทึกอัปลักษณ์ ประจำหมู่บ้านกเยรยง
ก็ได้ออกเรือนด้วย
แม่นางผีเสื้อ...
เป็นช่างตัดเย็บชั้นเซียนเลย เซียน
โอย
- ลดให้หน่อยได้ไหม - เลือกได้แล้วหรือ
- หลบเจ้าค่ะ - แต่ข้ามาก่อนนะ
- เข้าแถวสิ - ข้ามาก่อนนะ
ทุกคน เข้าแถว
เอ้า วันนี้ทำได้ดีมาก
ไหงได้แค่นี้
วันนี้ขายได้ตั้งเท่าไร
เดี๋ยวนี้ยอดขาย ลดลงเหลือครึ่งเดียวเอง
แม่นางผีเสื้อ ฝีมือตกหรือเปล่าเนี่ย
ช่างเย็บผ้าก็ต้องจ้าง ผ้าก็ต้องซื้อ
ข้าก็ลำบากเหมือนกันนะ
ข้าเข้าใจ
แต่ที่ว่าข้าฝีมือตกนี่มันอะไรกัน
เหลวไหล
ไม่มีใครออกแบบอาภรณ์ได้งามงด ไปกว่าแม่นางผีเสื้อของเราแล้ว
ไม่มีใครในฮันยาง ไม่สิ ๆ ในโชซอนเทียบทาน
อีกสองสามวัน ข้าจะกลับมา
ขอรับ แล้วเจอกันขอรับ
ไม่เคยจะฟังให้จบเลย
แล้วไหงต้องปิดหน้าปิดตาตลอด
(บทที่ 1: ข้าคือสาวทึนทึกแห่งโชซอน)
โอย คุณหนูยังไม่กลับมาอีกหรือ
เดี๋ยวนายหญิงก็จะกลับมาแล้วนะ
นายหญิง กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ
ใช่
ยอนอูทำอะไรอยู่
คงไม่ได้หลับแล้วหรอกนะ
อ่านหนังสืออยู่เจ้าค่ะ
อ่านหนังสือหรือ
รู้จักจองชิลสหายข้า ที่อยู่หมู่บ้านโอกึมใช่หรือไม่เจ้าคะ
ได้ข่าวว่าจองชิลป่วยหนัก
ข้าเลยไปหานาง
พอคลอดลูกคนที่สามเมื่อเดือนก่อน
นางน่าจะอยู่กับพ่อแม่ที่ชองจูนะ
ข้าเป็นห่วงจองชิลที่อยู่ชองจู
เลยออกจากเรือนไปถามไถ่ สารทุกข์สุกดิบจากบ่าวนางเอา
(เมื่อริมฝีปากของเขาสัมผัสกับนาง...)
ก็เห็นอ่านนิยาย รักประโลมโลกเป็นว่าเล่น
ไฉนไม่อยากเป็นฝั่งเป็นฝา
ต่อไปเจ้าจะเป็นอย่างไรเล่า
ท่านแม่ก็...
ไอ้นี่ก็แค่สนองความอยากรู้อยากเห็น
และวิจัยในระดับวิชาการ...
พัคยอนอู
ขออภัยเจ้าค่ะ
สหายเจ้าพากันออกเรือน
มีลูกมีเต้ามีความสุขกันไปหมดแล้ว
เจ้าก็เอาบ้างเถิด
ออกเรือนสักที ขอร้องล่ะ
สตรีที่คนลือให้แซ่ดว่า เจ้าปัญหาที่สุดในโชซอนเช่นข้า
ใครเขาจะมาสู่ขอเจ้าคะ
ลือหรือ ลืออย่างนั้นหรือ
ได้ข่าวว่าตระกูลจากแทกูมาทาบทามสู่ขอ
ยินดีด้วยเจ้าค่ะ
ยินดงยินดีอะไร
ขอบใจที่ช่วยเป็นธุระนะ
- โอ๊ย คันทั้งตัวเลย - อะไรกันเนี่ย
- โอ๊ย คัน - ตายแล้ว
ท่าจะบ้า ท่าจะบ้าแน่ ๆ
สติสตังฟั่นเฟือนไปหมดแล้วหรือไร
โอ๊ย อีกแล้วหรือ
แม่ทึนทึกคนนี้มันเจ้าปัญหาจริง ๆ
ก็นั่นน่ะสิ
รู้หรือไม่ว่าเจ้าไล่ตะเพิด แม่สื่อไปกี่คนแล้ว
ไยไม่อยากออกเรือนขนาดนั้น หือ
โอย
ปัดโธ่
ที่ผ่านมา ข้าเห็นแก่ความปรารถนา ของปู่เจ้าที่เสียไปหรอกนะ
เลยปล่อยเจ้าไป แต่ข้าทนไม่ไหวแล้ว
เตรียมใจไว้ได้เลย
ท่านแม่
ท่านแม่ ท่านพ่อ แล้วก็ข้า เราสามคน
อยู่ด้วยกันสุขสันต์กลมเกลียว ตลอดไปมิได้หรือเจ้าคะ
นะ
ไม่ได้
เฮ้อ
หิวแย่เลยสินะเจ้าคะ
อะไรน่ะ
ยุลรันนี่นา
(ยุลรัน: ขนมพื้นเมือง ทำจากเกาลัดต้มบด)
อร่อย
ไม่ผิดหวัง ข้าก็มีแค่ซาวอลนี่แหละ
แล้วจะทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ
ท่าทางนายหญิงเอาจริงนะ
เอาล่ะ ก่อนอื่น คุณหนูต้องเลิก แอบค้าขายเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ
หากนายหญิง...
หากนายหญิงจับได้ขึ้นมาเล่าเจ้าคะ
หากสตรีสูงศักดิ์เยี่ยงคุณหนู
ถูกจับได้ว่าตัดเย็บซับในหากิน
กระทำ...
- กระทำ... - กระทำอนาจารต่อหน้าธารกำนัล
ฝ่าฝืนกฎหมายระบอบชนชั้น
คงโดนเรียกตัวไปสอบสวนมารยาทให้วุ่น
ก็รู้ดีแท้ ๆ
เจ้าพวกนั้นโชคดีชะมัด
บนท้องฟ้ากว้างใหญ่ไพศาล
ได้ใช้ชีวิตตามใจชอบเลย
ดาวเอ๋ย
ช่วยส่งบุรุษมาแต่งงาน กับคุณหนูของข้าทีเถิดเจ้าค่ะ
คุณหนูจะได้มีสติกับเขาเสียที
ยอมแพ้เถิด ซาวอล
แม้แต่สวรรค์ก็คงบันดาลให้ไม่ได้หรอก
อยู่ข้างในหรือไม่
มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้ขอรับ
ได้หญิงงามมาให้เจ้าตบแต่งแล้ว
ข้า...
ไม่คิดจะแต่งงานขอรับ
ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะตัดสินใจ
ในฐานะลูกชายคนโต เจ้าต้องคิดถึงตระกูลเราบ้างสิ
ตระกูลเราอาจร่ำรวย
แต่พ่อและปู่เจ้า ก็ยังเป็นเพียงบัณฑิตทั่วไป
ได้แต่งเข้าตระกูล ที่มีบรรดาศักดิ์เช่นนี้ไม่ง่ายเลยนะ
(ตระกูลคัง...)
รู้ไว้ด้วยว่าอีกไม่นาน เราจะกำหนดฤกษ์แต่งงานแล้ว
คุณหนู ประเดี๋ยวก็สาย...
คุณหนูเจ้าคะ
- คุณหนู - รองเท้าข้า
เอารองเท้ามาซิ
ให้ตาย
(ตำราสอนหญิง)
ท่านพ่อ
จะเข้าวังแล้วหรือเจ้าคะ
โหวกเหวกโวยวายอะไรแต่เช้า
ใช่ จะไปเรียนแล้วหรือ
ท่าทางจะสายแล้วนะ รีบไปเถิด
เจ้าค่ะ ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ
ท่านพ่อ
วันนี้ก็ขอให้เป็นวันที่ดีนะเจ้าคะ
จ้ะ ๆ
ก็เล่นประคบประหงมตลอด
ลูกถึงได้นิสัยเสียขึ้นทุกวัน
จริงสิ
คิดเห็นอย่างไรกับชายโสด ที่ท่านอาแนะนำมา
ยอนอูหัวแข็งอย่างกับอะไรดี
เลยยังไม่ได้บอกเจ้าค่ะ
ค่อยเป็นค่อยไปแล้วกัน ค่อยเป็นค่อยไป
เจ้าค่ะ ค่อยเป็นค่อยไป
หมายความว่าอย่างไร ที่ว่าจะไม่ค้าขายกับข้าแล้ว
ข้าจะไม่ทำมาค้าขาย กับแม่นางผีเสื้ออีกแล้ว
พอข้าหาเงินมาให้เป็นกอบเป็นกำหน่อย
หน้ามืดตามัวเลยสินะ
ข้าคือแม่นางผีเสื้อนะ
เจ้าแม่ผู้ออกแบบอาภรณ์ เก่งกาจที่สุดในฮันยาง
นั่นมันเมื่อก่อน
เดี๋ยวนี้กระแสใหม่ ๆ ผุดไวยิ่งกว่าดอกเห็ด
อาภรณ์คล้าย ๆ กัน
เกลื่อนตลาดไปหมด
กล้าดีอย่างไรมาลอกแบบอาภรณ์ข้า
อย่าให้จับได้นะ
ศพไม่สวยแน่
นั่นสิเจ้าคะ
แต่เป็นเช่นนี้ก็ดีนะเจ้าคะ
ก็ถือโอกาสเลิกออกแบบเสื้อผ้า
- แล้วมาตั้งใจออกเรือน... - ไม่
ไม่มีวันซะหรอก
วันหนึ่งข้าอาจจะวางมือ แต่ต้องไม่ใช่เช่นนี้
แล้วจะทำอย่างไรเจ้าคะ
ไม่มีใครอยากทำมาค้าขายกับคุณหนูแล้ว
หรือไม่จริงเจ้าคะ หือ
จริงไหมล่ะ
หือ
เร่เข้ามา
- เอาล่ะ - ทำไมมาช้านักเล่า
ทั่วทั้งแผ่นดิน โดยเฉพาะในฮันยาง
รู้หรือไม่ว่าสิ่งใดเลื่องชื่อที่สุด
แน่นอนล่ะ ดูความบึกบึนของต้นขาข้าสิ
คิดว่าอย่างไรเล่า
เอาต้นขาเจ้า...
ไปปรนเปรอภรรยาที่รออยู่ที่เรือนเถิด
สิ่งที่เลื่องชื่อที่สุดในฮันยาง...
คือชายทึนทึกอัปลักษณ์ แห่งหมู่บ้านจินซา
อัปลักษณ์เสียยิ่งกว่าอัปลักษณ์
จนอายุปาเข้าไป 28 แล้ว ยังไม่ได้ออกเรือน
- อะไรนะ - ให้ตาย
แต่แม้แต่ชายอัปลักษณ์ผู้นี้ ก็ยังมีเนื้อคู่นะ
- อะไรนะ - จริงหรือ
นั่นก็คือควังนยอน หญิงทึนทึกแห่งเรือนที่มีต้นยี่เข่ง
อุ๊ยตาย ๆ
ควังนยอนคนนั้นคือข้าหรือ
หญิงทึนทึกเลื่องชื่อที่สุดในฮันยาง
จะเป็นใครได้เล่าเจ้าคะ
ชายทึนทึกอัปลักษณ์และควังนยอน จะแต่งงานกันในเร็ววันนี้
- ใช่เลย - แน่นอน
ไชโย ๆ
คุณหนู จะไปไหนเจ้าคะ
จะไปไหนได้ล่ะ ไปทำให้ ชายทึนทึกอัปลักษณ์ได้ออกเรือนน่ะสิ
อะไรนะเจ้าคะ
ซังกุงโจ ดูกระโปรงนี่สิ งามเนอะ
ถูกใจถุงเท้าคู่นี้มากเลยด้วย
องค์หญิง ทรงงามงดเจิดจรัสเหลือเกินเพคะ
หม่อมฉันก็เลย...
ซื้อมาคู่หนึ่งเช่นกัน
เป็นอย่างไรเพคะ
งามเหลือเกิน
งามทั้งคู่เลย
- เสด็จพ่อ - ฝ่าบาท
เจ้า... เดี๋ยวเถิด
เจ้า...
- อะไรน่ะ - นั่นอะไรน่ะ
ว่ากันว่า...
อาภรณ์อุจาดพวกนี้ คอยกวนใจไพร่ฟ้าประชาชนทั้งหลาย
มัวเฉยอะไรกันอยู่
- ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท - ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
แม้แต่เรื่องเสื้อผ้าอาภรณ์ ก็มีกฎระเบียบของมัน
ไปจับพวกอ้ายอีที่ออกแบบอาภรณ์ อุจาดตาเช่นนั้นมา
และนำมาลงโทษสถานหนัก
- พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท - พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
เหนื่อยแย่เลยเจ้าค่ะ
โดนเรียกเข้าวังแต่เช้ามืด ด้วยเหตุอันใดหรือเจ้าคะ
มีอาภรณ์อุจาดตาวางขายในเมืองหลวง
แล้วฝ่าบาทก็ทรงจับได้ว่า องค์หญิงทรงสวมฉลองพระองค์พวกนั้น
องค์หญิงน่ะหรือเจ้าคะ
พวกเราก็ได้รับคำร้องเรียน
เรื่องอาภรณ์พวกนั้น เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ อยู่พอดี
แล้วจะเป็นอย่างไรต่อไปเจ้าคะ
พระองค์มีรับสั่งให้สำนักตุลาการ...
ไปเอาตัวคนที่ตัดเย็บอาภรณ์พวกนั้นมา อีกไม่นานก็คงสะสางได้
สำนักตุลาการหรือเจ้าคะ
ท่าทางเรือนนั้นจะจัดงานเลี้ยงเจ้าค่ะ
ฉลองวันเกิดลูกชายคนเล็ก
ยิ่งดีเลย
ยิ่งคนพลุกพล่าน ก็ยิ่งแอบเข้าไปได้ง่าย
หือ
ข้าจะทำให้ชายทึนทึกตระกูลนั้น
ใส่อาภรณ์ข้าแล้วได้เป็นฝั่งเป็นฝา
พอข่าวลือแพร่สะพัด...
ว่าอาภรณ์ข้าช่วยให้ชายอัปลักษณ์ ที่สุดในฮันยางได้ออกเรือน
ข้าก็จะกอบกู้ชื่อเสียงสำเร็จ
แต่จะแอบเข้าไปอย่างไรเล่าเจ้าคะ
ชายหญิงต้องแยกกันอยู่
บ้านเมืองก็มีกฎระเบียบต้องปฏิบัติตาม
คุณหนู
หาทำสารพัดไปหมด
จะซ่อนตัวให้มิดชิด ก็ต้องปลอมตัว
ว่าแต่ หนุ่มทึนทึกอัปลักษณ์ของเรา อยู่แห่งหนใดนะ
เรือนเล็กหรือห้องนอนรับแขก
อยากโดนจับได้หรือเจ้าคะ
ทำไมพวกเจ้าสองคน มามัวอู้งานกันอยู่ตรงนี้เล่า
ไปทอดจอนได้แล้ว
- จอนหรือ - ใช่น่ะสิ ให้ไวเลย
เดี๋ยวนะ
เจ้าสองคนเป็นใครน่ะ ไม่คุ้นหน้าเลย
โอย ยายก็
ท่าทางตาไม่ค่อยดีแล้วสิท่า
ข้าไง ข้าเอง
ใครนะ ออนนยอนหรือ
เจ้าค่ะ ออนนยอนเอง
- งั้นหรือ - เจ้าค่ะ
- ปัดโธ่ - มา
หนุ่มทึนทึกหรือ
ไปไหนแล้ว
ทำอะไรเจ้าคะ
เจ้านั่นแหละ มาทำอะไรที่นี่
จู่ ๆ ก็เปิดประตูพรวดพราด ออกมาได้อย่างไร
ตกใจหมดเลย
บ่าวชั้นต่ำเยี่ยงเจ้า บังอาจพูดจาหยาบคายกับข้าได้อย่างไร
"บ่าวชั้นต่ำ" หรือ
ใครชั้นต่ำ...
ตายแล้ว นายน้อย
ข้าตกใจจนเผลอพูดจาเลอะเทอะเจ้าค่ะ
เช่นนั้น ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ
มัวเดินเพ่นพ่านทำอะไรอยู่
ข้าแค่...
ที่จริง
หนุ่มทึนทึกอัปลักษณ์ที่อยู่ที่นี่...
ข้าตามหานายน้อยทึนทึกอยู่เจ้าค่ะ
- ทำจอนหรือ - มาดูกัน
- โห - เก่งนะเนี่ย
จะทำได้หรือไม่นะ
- โห - อื้อฮือ
- เห็นไหม - สุดยอด
ทำได้อย่างไรเนี่ย
- โอ๊ย - เห็นไหม
- เหลือเชื่อ - โอ้โฮ
- เจ้าก็ทำได้ - สมบูรณ์แบบ
ผู้เชี่ยวชาญตัวจริงเลยนะนั่น
เชิญทางนี้เจ้าค่ะ
นายหญิงหรือ
อัปลักษณ์หรือ
หมายถึงนายน้อยเรือนนี้น่ะนะ
เจ้าค่ะ เขาเลื่องชื่อที่สุด ในเมืองหลวงเลยนี่เจ้าคะ
ว่าแต่
ท่านเป็นใครเจ้าคะ
ดูจากโหงวเฮ้งแล้ว ไม่น่าใช่นายน้อยทึนทึกอัปลักษณ์
เจ้าไม่รู้หรือ
ว่าข้าเป็นใคร
ก็แน่สิเจ้าคะ เพิ่งเคยเจอครั้งแรก
เอาเถิด ข้าขอตัวนะเจ้าคะ
เดี๋ยวข้าพาไปเอง
ไปหา...
นายน้อยทึนทึกอัปลักษณ์ผู้นั้น
เราจะไปไหนกันหรือเจ้าคะ
แถวนี้ไม่ค่อยมีคนนะ
ตามมา เดี๋ยวก็รู้เอง
ท่านเป็นสหายนายน้อยทึนทึก อัปลักษณ์จริงหรือเจ้าคะ
ไม่ได้โกหกใช่ไหม
ข้ายังไม่ได้ถามชื่อเจ้าเลย
จะให้ข้าเรียกเจ้าว่าอย่างไร
ซาวอลเจ้าค่ะ
ซาวอล
ได้ ซาวอล
ตอนนี้นายน้อยไม่อยู่เรือน ไว้มาใหม่วันหลัง
ออกไปทางนี้ แล้วจะไม่มีใครเห็น
อะไรเนี่ย ไหนว่าจะพามาหานายน้อย
หลอกต้มกันชัด ๆ
ไม่รู้แหละ ข้าไม่ไป ไม่กลับ
- คนจะได้ไม่เห็น... - ปล่อย เจ้าสิบแปดมงกุฎ
ฟังข้าก่อน
ทางนี้
เจ้าคือยอน...
เพราะเช่นนั้น
ข้าถึงเป็นห่วงเจ้าค่ะ
ดูสิเจ้าคะ
ระวังนะเจ้าคะ
มีอะไรหรือเจ้าคะ
สักครู่นะเจ้าคะ
มีใครอยู่ตรงนั้นหรือเปล่า
จะไปไหนหรือขอรับ
เจ้ามาทำอะไรที่นี่
ข้าบังเอิญผ่านมา ขากลับจากเดินเล่นขอรับ
เข้าห้องไปเถิด ไว้ค่อยคุยกัน
คุณหนู...
เอ๊ย โอวอล
โอวอล มาทำอะไรอยู่ตรงนี้เจ้า...
มาทำอะไร
"โอวอล" หรือ
ไม่ คือ...
ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ
รอด้วยสิ โอวอล
อธิษฐานอะไรหรือ
งั้นเจ้าก็คงแย่งไอ้นี่ ไปจากข้าไม่ได้สิ
เอาคืนมา
ข้า...
จะเดินทางไปทั่วแดน ทั้งอาณาจักรชิง อินเดีย สารพัดเลย
ยิ่งคนบอกว่าสตรีมิควรทำเช่นนั้น
ข้าก็ยิ่งจะไปให้ได้
เพราะฉะนั้น เจ้าก็...
อย่าจำกัดตัวเองนะ
เห็นไหม วิ่งเช่นนี้ก็ไม่เห็นเป็นไร
จริงสิ
เจ้าชื่ออะไร
ข้าชื่อยอนอู พัคยอนอู
พัคยอนอู
คุณหนู
แม่นางมาชอนนี่นา เดี๋ยวนะ
คุณหนูยอนอู
นี่ เดี๋ยว
ยังเหมือนเดิมเลยแฮะ
คืออยากให้เราขายอาภรณ์ ของแม่นางผีเสื้อที่นี่หรือขอรับ
ถูกต้อง
ข้าจะทำให้เจ้าได้กำไรมหาศาล
ขายอาภรณ์ข้าเถิด
แต่ข้าได้ยินว่าหลายร้าน...
ก็ขายอาภรณ์คล้าย ๆ ที่ท่านออกแบบนะ
ข้าถึงได้ทุ่มเทเตรียม อาภรณ์ใหม่พวกนี้มาไง
จะชอบตัดเย็บอาภรณ์อะไรเพียงนั้น
ใครจะว่าอย่างไรก็ช่าง
บุรุษ เงิน
ดีที่สุดแล้วนะ ฉ่ำใจยิ่งกว่าอะไร
- หลีกไป - เกิดอะไรขึ้น
- หลบ - ให้ตายสิ
- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย - ให้ตายสิ
- ให้ตาย - ตายจริง
เกิดอะไรขึ้นน่ะ
- ให้ตาย - โธ่
เหตุใดพวกนั้น...
คุณหนู
เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ
- ตายจริง - ให้ตาย
- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย - ทำอะไรน่ะ
- ให้ตายสิ - ตายแล้ว
โอ๊ย
- ไม่นะ - ให้ตาย
โอย
นี่มันเรื่องอะไรกันขอรับ ข้าทำอะไรผิด
อาภรณ์ชั้นต่ำพวกนี้ทำศีลธรรมส่วนรวม เสื่อมทรามถึงเพียงนี้
แต่เจ้ากลับบอกว่าไม่ได้ทำอะไรผิดหรือ
ได้โปรดเถิดขอรับ ข้าก็เพียงคนขายเสื้อขายผ้า
พวกเจ้า จับตัวมัน...
แล้วเผาเสื้อผ้าไร้สาระพวกนี้ให้หมด
- ขอรับ - ขอรับ
- ไม่นะ - ให้ตาย
ไม่นะ หยุดนะ
- โธ่ เสียดาย - โธ่เอ๊ย
ไม่นะ อาภรณ์ข้า
คุณหนู อย่าเจ้าค่ะ
ปล่อย นั่นมันอาภรณ์ข้า
คุณหนู ไม่ได้นะเจ้าคะ
นายท่าน ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด
- ขอร้องล่ะขอรับ นายท่าน - ปล่อย
แม่นางผู้นั้นขอรับ
นางเป็นคนตัดเย็บอาภรณ์พวกนี้ขึ้นมา
คุณหนู วิ่งเจ้าค่ะ เร็ว
มัวรออะไรอยู่ล่ะ ไปจับพวกมันมาเดี๋ยวนี้
- ขอรับ - ขอรับ
หยุดเดี๋ยวนี้
- หยุด - หยุดเดี๋ยวนี้
- หยุด - หยุด
ซาวอล ไม่เป็นไรใช่หรือไม่
ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ
- ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ - อือ
- หาให้เจอ - อยู่นั่นไง
- จับพวกมัน - หยุดนะ
เร็วเจ้าค่ะ คุณหนู ไปเลย
- ไม่นะ จับไว้ - เร็ว
- หลบ - เจ็บนะ
- ไม่ - หยุดนะ
- ไปเลย - จับนางไว้
- หยุดนะ - หยุดอยู่ตรงนั้นนะ
- หยุดนะ - จับนางไว้
- นี่ หยุดนะ - ขอทางหน่อย ขอโทษนะ
หยุดนะ หยุดอยู่ตรงนั้นนะ
- ขอโทษนะ - นัง...
- หยุดนะ - จับไว้ หยุดอยู่ตรงนั้นนะ
- เร็วเข้า - จับนางไว้
- เร็วเข้า - หยุดอยู่ตรงนั้นนะ
- ให้ตายสิ - โอ๊ย
ตายแล้ว
โอ๊ย
จับนางไว้ หยุดนะ
หยุดอยู่ตรงนั้น
หลีกไป
ทางนี้ จับนางไว้
- ทางนี้ - ไหน
- โอ๊ย - โธ่เอ๊ย
บ้าเอ๊ย จับไว้
นี่มันของข้า ให้ตายสิ
ตรงนี้ทางตันเจ้าค่ะ
มิเป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ
หายใจไม่ทันแล้ว
ข้าไม่เป็นไร
คุณหนูหายไปไหนเนี่ย
เป็นห่วงจะตายอยู่แล้ว
เจ็บเจ้าค่ะ
เห็นผู้ร้ายหลบหนีมาทางนี้บ้างหรือไม่
ไม่เห็นผู้ใดเลยเจ้าค่ะ
อย่างนั้นหรือ
เกี้ยวนั่นเอาไว้ทำสิ่งใด
ไม่ต้องห่วงขอรับ ไม่มีอะไรหรอก
ขอประทานโทษเจ้าค่ะ
แต่ข้ากำลังจะไปพบหัวหน้าสำนักตุลาการ
เกรงว่าจะไปสายเจ้าค่ะ
หัวหน้าสำนักตุลาการหรือ
ขออภัยที่รบกวนเวลาขอรับ ตามมา
ออกมาได้แล้วล่ะเจ้าค่ะ
หากไม่ได้เจ้าช่วย พวกเราคงเดือดร้อนแน่
ขอบคุณนะ
ไม่รู้จะตอบแทนน้ำใจอย่างไรดี
ไว้ตอบแทนคราวหน้าก็ได้เจ้าค่ะ
หากวาสนาต้องกัน ก็คงได้พบกันอีกเจ้าค่ะ
ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ
พวกกองปราบก็ไปกันหมดแล้ว
ท่านปลอดภัยแล้วล่ะ
ท่าน...
รู้จักข้าหรือเจ้าคะ
วันนั้นก็บังเอิญเจอกัน ที่เรือนหลังนั้น
แล้วก็วันนี้อีก
หากบอกว่าเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ก็คงจะแปลกเกินไป
รู้อยู่แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ ว่าข้าไม่ใช่บ่าวรับใช้
เรื่องนั้น...
คุณหนู
ตามข้ามาเถิดเจ้าค่ะ เร็วเข้า
ทำไม
- มีเรื่องอะไร - นายหญิง...
เอาเป็นว่าต้องรีบแล้วเจ้าค่ะ เร็ว
รีบมาเถิดเจ้าค่ะ
ข้าหาสามีที่เหมาะสมให้เจ้าได้แล้ว
เตรียมตัวเข้าพิธีแต่งงานเสีย
เจ้าคะ
หมายความว่าอย่างไร
สตรีทุกคนต้องแต่งงาน
จู่ ๆ ก็ให้แต่งงานเนี่ยนะเจ้าคะ ข้าไม่แต่งเจ้าค่ะ
ไม่รู้จักหน้าค่าตากันด้วยซ้ำ
ข้าไม่แต่ง
นี่คืองานปักของเจ้า
ข้าสอนเจ้าเย็บปักถักร้อย และตัดเย็บอาภรณ์
ก็เพื่อให้เจ้าเป็นสตรีผู้เพียบพร้อม
มิใช่ให้เจ้าไปทำตัว เป็นแม่ค้าแม่ขายอยู่ในตลาด
เป็นลูกสาวขุนนาง ก็ต้องทำตามกฎระเบียบ
เป็นสตรีสูงศักดิ์ไป จะมีประโยชน์อะไรเจ้าคะ
ทำสิ่งที่อยากทำไม่ได้สักอย่าง
ข้าไม่ได้ขออะไรมากมายเลยเจ้าค่ะ
ข้าแค่อยากทำสิ่งที่ชอบ
ใช้ชีวิตเป็นตัวเอง เป็นพัคยอนอู
มิใช่เรื่องผิดบาปอะไรนี่เจ้าคะ
ไม่ ผิดบาปสิ
แค่สตรีใฝ่ฝันทะเยอทะยาน ก็นับว่าบาปแล้ว
เป็นสตรีสูงศักดิ์ไป จะมีประโยชน์อะไรน่ะหรือ
เพราะชื่ออันสูงศักดิ์ของเจ้านั่นแหละ
เจ้าถึงทำสิ่งที่เจ้าต้องการได้ไง
ไม่รู้เลยหรือว่าสิ่งที่ปกป้องเจ้า จากความวุ่นวายพวกนั้น
ก็คือสกุลสูงศักดิ์ของเจ้า
แม่หญิง
อย่าตามมานะเจ้าคะ
ไม่ได้ตาม จะไปทางนี้เหมือนกัน
งั้นข้าไปนะ
ทำอะไร
บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าตามมา
บอกแล้วไงว่าอย่าตามมา
หัวทึบหรือไร
ไยข้าถึงไปตามทางที่ข้าอยากไปไม่ได้
ขอโทษนะเจ้าคะ
เพราะข้าแท้ ๆ อาภรณ์ท่าน...
ก็ถือว่าหายกันที่ข้าหลอกท่านวันก่อน แม่หญิงซาวอล
ไม่สิ โอวอลใช่ไหมนะ
ช่างเถิดเจ้าค่ะ
- รับไปสิ - อะไรเจ้าคะ
ทำไมมาอยู่กับท่านได้
นาฬิกาใช่หรือไม่
ท่านปู่ให้ข้ามา
ยังไม่เคยพัง หรือหยุดเดินเลยสักครั้งเจ้าค่ะ
สุดยอดเลยใช่ไหมเจ้าคะ
ไยจ้องข้าเช่นนั้นเล่า
งดงามมากเลยน่ะ
- เจ้าคะ - หือ
คือ...
ข้าหมายถึงรูปผีเสื้อน่ะขอรับ
อ๋อ นี่น่ะหรือ
ชอบผีเสื้อหรือขอรับ
ชอบ แล้วก็อิจฉาด้วยเจ้าค่ะ
ปีกคู่นี้
พาพวกมันไปที่ไหนก็ได้ที่อยากไปไง
ขอบคุณนะเจ้าคะ
ท่านอุตส่าห์หานาฬิกาข้าเจอด้วย
ไม่เป็นไรขอรับ ไม่ต้องขอบคุณหรอก
ขอถามได้ไหมเจ้าคะ ว่าท่านชื่อเสียงเรียงนามอะไร
แทฮาขอรับ
คังแทฮา
แทฮา
คังแทฮา
ขอโทษนะ ข้าทำไปไม่ทันรู้ตัว
ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ
ท่านก็แค่พยายามจะช่วยข้า
สักวันหนึ่ง
ท่านจะได้ใช้ชีวิตเหมือนผีเสื้อขอรับ
ขอเพียงจำไว้เสมอว่าท่านเป็นใคร
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน จะกลายเป็นอะไร
ความจริงที่ว่าท่านเป็นคน ตัดเย็บอาภรณ์งดงามเหล่านั้น...
ก็ไม่มีวันเปลี่ยนไป
ข้ามั่นใจว่า...
ท่านจะโบยบิน ไปถึงที่ที่ท่านปรารถนาได้
ฉะนั้น แค่วันนี้...
ไม่สิ...
ทุกข์ใจแค่ชั่วขณะนี้ก็พอนะ
ท่าน...
แต่งงานหรือยังเจ้าคะ
ข้าแต่งงานหรือยังน่ะหรือ
อ้อ เปล่าเจ้าค่ะ
พอดีว่าข้ายังไม่ได้กินข้าวเย็น
ประเดี๋ยวข้าไปซื้อของว่างมาให้ขอรับ
ไม่เป็น...
อะไรของเจ้าเนี่ย
- ทางนั้น - อยู่นั่นไง
งานแต่งของเจ้า จะจัดขึ้นในวันที่เจ็ดเดือนหน้า
ท่านพ่อ ได้โปรด
หากคิดว่าข้าเป็นพ่อจริง ๆ
หากเจ้าห่วงครอบครัวเราสักเสี้ยวหนึ่ง
เจ้าคงไม่ทำเช่นนี้หรอก
เพราะฉะนั้น ตอนนี้ก็ทำหน้าที่ของเจ้าซะ
นี่เป็นครั้งสุดท้าย ที่ข้าจะปล่อยเจ้าไปในฐานะพ่อ
เราเอาต้นยี่เข่งต้นนี้มาลงที่นี่
ในปีที่เจ้าเกิด
ด้วยใจหวังให้เจ้ามีสุขภาพแข็งแรง
ทว่า ปีนั้นเกิดโรคระบาด
เจ้าเองก็ป่วยหนัก
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ต้นยี่เข่งนี้...
ก็เริ่มเหี่ยวเฉาเช่นกัน
จริงหรือเจ้าคะ
ข้าเลยสวดมนต์ภาวนาทุกคืนวัน ให้เจ้าและต้นยี่เข่ง...
กลับมาแข็งแรงอีกครั้ง
เฝ้าอธิษฐานแล้วอธิษฐานอีก
แล้วอาการป่วยของเจ้าก็เริ่มทุเลา
และต้นยี่เข่งต้นนี้ ก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครา
ยอนอู เจ้าเป็นเด็กเช่นนั้นนะ
เจ้ามีค่ากับปู่และพ่อแม่เจ้ามาก
เราเลี้ยงเจ้ามาด้วยความรัก
กับข้าวอร่อยมากขอรับ
กลับดี ๆ เจ้าค่ะ
เจ้าคงลำบากเพราะข้ามามากเลย
ถือว่าแทนคำขอบคุณ ที่เจ้าทุ่มเททำงานหนัก
หวังว่าจะช่วยเจ้ากับร้านเจ้าได้
แม่นางผีเสื้อ
ให้เงินไปหมดเลยได้อย่างไรเจ้าคะ
ไหนว่าอยากไปอาณาจักรชิงเอย อินเดียเอย
อุตส่าห์หามาเลือดตาแทบกระเด็นแท้ ๆ
แม้เป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่อย่างน้อยข้าก็มีโอกาสได้ฝัน
แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับข้า
น่าจะเอาให้ข้า
ที่ท่านเคยบอกว่าจะตอบแทนข้า เป็นวันนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ
หือ
ที่ว่าตอบแทน ก็แค่ให้อยู่คุยเป็นเพื่อนหรือ
เจ้าค่ะ
ช่วงนี้ไม่มีเรื่องสนุก ๆ ข้าเลยเบื่อ ๆ เจ้าค่ะ
ท่านดูทึ่งกับดวงตาของข้านะเจ้าคะ
ไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินนะ
ข้าเพียงแค่ไม่เคยพบชาวต่างชาติมาก่อน
(ชาวต่างชาติมาจากยุโรป เอเชียตะวันตก หรือตะวันออกกลาง)
ได้ข่าวว่าท่าน ใกล้จะเข้าพิธีแต่งงานแล้ว
รู้ได้อย่างไร
ข้าอยากให้ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ
แม้ไม่ได้วิเศษวิโสอะไร แต่ข้ามีความสามารถอยู่อย่างเจ้าค่ะ
ใครจะไปรู้ว่าโชคชะตาเช่นใด ที่พาคุณหนูมาที่นี่
เหมือนชื่อยอนอูของคุณหนู
รู้ชื่อข้าได้อย่างไร
ไม่อยากรู้หรือเจ้าคะ ว่าชะตาของคุณหนูเป็นเช่นไร
เชื่อในโชคชะตาหรือไม่เจ้าคะ
- หลบ - ไปเอาดอกไม้มา
- แบบนี้หรือ - ใช่
- ดูดีแล้ว - วางลง
- ดูดีแล้วหรือ - ใช่ ดีแล้ว
- ไปได้แล้ว - โอย
ไม่อยากเชื่อว่า นายหญิงจะทำเช่นนี้กับคุณหนู
คุณหนูรูปงามถึงเพียงนี้
ไยจับให้แต่งงานกับชายทึนทึกอัปลักษณ์ จากตระกูลใต้เท้าคังได้
ข้าไม่เป็นไร
ไม่ว่าข้าจะอยู่ที่ใด หรือตัดสินใจจะเป็นอะไร
ข้าก็คือพัคยอนอู
นั่งลงเถิด
งามจริง ๆ
เกลียดแม่น่าดูสิท่า
งั้นหรือ
เจ้าค่ะ
เกลียด เกลียดแล้ว
เกลียดอีกเจ้าค่ะ
ค่อยพูดจาสมกับเป็นยอนอูหน่อย
ทั้งข้า
และพ่อเจ้า
คิดว่า...
เจ้าสมควรได้สิ่งที่ดีกว่านี้
ขอโทษนะ
ที่ใจร้ายกับเจ้า
ยกโทษให้ข้าด้วยนะ
ขอบใจนะ
เจ้าทำให้ข้า...
มีความสุขเหลือเกิน
ขอบคุณ...
สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาเจ้าค่ะ
ท่าจะขี้ริ้วขี้เหร่น่าดู
ขนาดชายทึนทึกอัปลักษณ์ ยังมีคู่เลยนะเจ้าคะ
นั่นสิ
วางอ่างล้างหน้า ให้เจ้าสาวทางฝั่งเหนือ
บ่าวรับใช้ฝั่งเจ้าบ่าว เทน้ำแล้วส่งผ้าเช็ดให้นาง
เจ้าบ่าว คำนับเจ้าสาว เริ่มพิธีได้
ทำไม
ทำไมยังไม่มาอีก
คอก็ปวด หิวก็หิว
อัปลักษณ์ขนาดไหนนะ
กินเหล้าหน่อยดีไหม
จะได้เมา ๆ ไปซะ
นายน้อย
นี่มันอะไรกันเจ้าคะ
หรือว่าท่านคือชายทึนทึกอัปลักษณ์ แห่งตระกูลคัง
ขอรับ
นึกไม่ถึงเลย
เดี๋ยว
สามีภรรยาแลกสายผูกที่ตัดขาดสะบั้นกัน
แปลว่า "แยกทางกันเถิด" ขอรับ
แยกทางหรือเจ้าคะ
หา
อยากเห็นข้างในจะแย่แล้ว
นี่ หลีกหน่อย
ขอเจาะรูสักนิด
เออ เจาะเลย
ยังไม่ไปอีกหรือ
เทน้ำมันกรอกหูซะเลยดีไหม
โอ๊ย ไปแล้ว ๆ
ให้จัดเลยไหมล่ะ
เอาเลยไหม
- อะไร - อะไรล่ะ
- อะไรยะ - ฉันทำอะไรล่ะ
ไปเลย
- นังเด็กคนนี้ - ไหงต้องเป็นข้าด้วย
กล้าดียังไง
ว่าแต่ เจ้าบ่าว คือนายน้อยคนนั้นเนี่ยนะ
หรือว่า...
พรหมลิขิต...
บันดาลชักพา
ว้าย จะบ้าตาย
นิดเดียวแล้วกัน
นิดเดียวเนอะ
พรหมลิขิตบ้านเจ้าสิ
อยากโดนลิขิตให้ตายวันนี้ไหมล่ะ
มานี่เลย
- เจ็บ - มานี่
ข้ากับตระกูลข้า
หลอกลวงตระกูลท่าน
หลอกลวงหรือเจ้าคะ
ข้า...
ตายได้ทุกเมื่อขอรับ
ข้ามีอาการป่วยที่หัวใจมาตั้งแต่เล็ก
เลยไม่คิดจะแต่งงานกับใคร
แต่ว่า...
ข้าขัดความต้องการของท่านปู่ ที่ล้มป่วยไม่ได้
ถึงได้ทำเรื่องเลวร้ายกับแม่หญิง
จู่ ๆ ก็มาบอกว่าตัวเอง ตายได้ทุกเมื่อเนี่ยนะ
ข้าขอโทษ
แล้วเหตุใดถึงมาเปลี่ยนใจตอนนี้
ตัวเองหลอกให้ข้าแต่งงานด้วยเองแท้ ๆ
เพราะว่า...
แม้จะสายไป ข้าก็ควรแก้ไขสิ่งที่ผิดขอรับ
ข้ามันโง่เขลาและไม่ดีพอ
ไม่คู่ควรกับแม่หญิงสักนิด
ข้าขอถามคำถามเดียวเจ้าค่ะ
ท่านรู้สึกเหมือนจะตาย เสียให้ได้ตอนนี้
เพราะไอ้อาการป่วยที่ใจหรือไม่เจ้าคะ
ก็ไม่ แต่...
เช่นนั้นก็จบเจ้าค่ะ
ทำอะไรน่ะ
แม่หญิง
ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้าเป็นภรรยา
ตอนนี้ข้าเป็นภรรยาของนายน้อย...
ไม่สิ เราเป็นสามีภรรยากันแล้วเจ้าค่ะ
ข้าไม่อยากถูกสามีทิ้งเจ้าค่ะ
ข้าขอเป็นม่ายยังสาวตายดีกว่า
ข้าทำใจตั้งนานกว่าจะยอมแต่งงานได้
เพราะฉะนั้น ข้าต้องได้เข้าหอเจ้าค่ะ
หลีกไป
- หยุดอยู่ตรงนั้นเลยเจ้าค่ะ - อย่าเข้ามา
มานี่เจ้าค่ะ
ใจเต้นระรัวเชียว
มิเป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ
ยอนแปลว่าชิดใกล้
อูแปลว่าพบพาน
ยอนอู
ชื่อข้าเจ้าค่ะ
ชะตาของคนสองคนที่ได้มาพบกัน
ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นี่เจ้าคะ
หนำซ้ำ เรายังได้พบกันในฐานะสามีภรรยา
อย่าได้มองเป็น เรื่องเล็กน้อยเลยเจ้าค่ะ
ที่ข้าทำเช่นนี้เพราะข้าจริงจัง
เพราะข้าไม่รู้ว่า...
จะได้ไปพบพญายมราชเมื่อไร
ข้าจะเอาชนะให้ได้เจ้าค่ะ
พญายมราชที่ว่านั่น
อย่าได้กังวลเลยนะเจ้าคะ
ขอโทษนะ
ไปไม่ได้เจ้าค่ะ
ข้าเองก็ดื้อไม่แพ้ใคร
ยอมแพ้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ
ยอนอู
สามี
นี่ มีใครอยู่ข้างนอกหรือไม่
ท่านแม่
ซาวอล
สามี
มิเป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ
ขอโทษนะ
หายใจช้า ๆ เถิดเจ้าค่ะ
ได้โปรด
ยอนอู
อย่าพยายามพูดอะไรเลยเจ้าค่ะ
อย่า...
อย่าร้องไห้...
เหมือนตอนนั้นนะ
สามี
เจ้าทำอะไรลูกข้า ก่อนหน้านี้ลูกข้าก็สบายดีแท้ ๆ
ไยต้องมาตายอนาถเช่นนี้
ลูกข้าออกจะแข็งแรง เหตุใดถึงต้องมาตาย
บอกมา ตอบมาสิ
ลืมวิธีพูดไปแล้วหรือไร
ข้าถามว่าเจ้าทำอะไร
ท่านหญิง
ทำอะไรเจ้าคะ
ข้าทำเช่นนี้ กับคนที่ฆ่าลูกชายข้ามิได้หรือ
เลี้ยงลูกสาวประสาอะไร
- แต่งเข้ามาไม่ทันไร ลูกข้าถึง... - พอเถิดเจ้าค่ะ
อย่าหยามเกียรติแม่ข้านะเจ้าคะ
- ว่าไงนะ - ข้ารู้อยู่แล้ว
ว่าสามีข้าเป็นโรคเรื้อรัง
จริงหรือ
โรคหรือ
เขากังวลว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้
เลยตัดสายผูกอาภรณ์ของเรา และขอแยกทางกับข้า
กล้าดีอย่างไรมาโกหกข้า
แต่ว่า
ต่อให้ท่านแม่จะยืนกรานหัวชนฝาเพียงใด ข้าก็จะทำหน้าที่ของข้าเจ้าค่ะ
ข้าจะไว้ทุกข์ให้สามีสามปี
ฉะนั้น อย่าหยามเหยียด ข้าและครอบครัวเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ
คุณหนู
เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ
ทีนี้จะทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ
คุณหนูต้องย้ายเข้า ไปอยู่กับครอบครัวสามีด้วยสิ
เห็นเขาว่านางเป็นแม่เลี้ยงเจ้าค่ะ
ข้าไม่เป็นไร ฝากดูแลท่านแม่ด้วยนะ
เจ้าค่ะ
ยังไม่ทันได้เอาให้ชุดนี้ให้เขาเลย
คุณหนู
ข้ายกข้าวต้มมาให้เจ้าค่ะ
ไม่อยากกิน เอากลับไปเถิด
ข้าจะวางไว้หน้าประตู
ทานสักหน่อยเถิดนะเจ้าคะ
คุณหนูที่น่าสงสารของข้า
ฟ้าดินก็ช่าง...
ไหงสีเป็นเช่นนั้นนะ ลางร้ายชัด ๆ
ไม่หรอก
ทำไมเขาถึงมีสิ่งนี้ได้ล่ะ
ซาวอลหรือ
ปล่อย
เชื่อในโชคชะตาหรือไม่เจ้าคะ
(ขอขอบคุณคุณคิมโดอา คุณคิมฮยอน คุณอีมินอู) (และคุณอีฮยอนกอล ที่มาร่วมเป็นนักแสดงรับเชิญ)
(The Story of Park's Marriage Contract)
สามี...
ยังไม่ตายสินะเจ้าคะ
ปล่อยผมครับ
พวกที่ยมโลกลบความทรงจำ ไปหมดแล้วหรือเจ้าคะ
ที่นี่ไม่ใช่ยมโลก ที่นี่คือโซล ประเทศเกาหลีครับ
งั้นข้าก็ยังมีชีวิตอยู่สินะ
แทฮาทำอะไรนะ แต่งงานเหรอ
เห็นว่างานแต่งจัดตอนบ่ายสองครึ่ง แต่ติดต่อเจ้าสาวไม่ได้เนี่ยนะครับ
ถ้าท่านประธานรู้ โดนดุยับแน่
ทำไงดีครับ
สามีจำข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ
ข้าอยากกลับบ้าน
งั้นผมจะช่วยคุณเองครับ
แต่ช่วยมาเป็นเจ้าสาวให้ผม เป็นการตอบแทนได้ไหมครับ