(บางคน)
(ชอย ฮยอน อุค)
(ซอล อิน อา)
(ชิน อึน ซู)
(แตงโมวิบวับ)
(ผู้สนับสนุนการผลิต)
(กระทรวงวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยว สกอ.)
(ทุกคน องค์กร สถานที่ และเหตุการณ์ทั้งหมด...)
(ละครเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ)
(ทีมงานดูแลความปลอดภัยของนักแสดงเด็กในการถ่ายทำละครเรื่องนี้)
นี่คือไพรม์พีทาโกรัส เรามี 1, 2,
และรากที่สองของห้า
เรามี 4 ในด้านนี้. ด้านเหล่านี้คือ 3 กับ 5 แค่นั้นแหละ.
นี่คือ 2 สแควร์รูทของ 10
มันคือ 2 สแควร์รูทของ 10
สองรากที่สองของสิบ
จากนั้นเราก็มีทุกสิ่งที่เราต้องการ
แล้วเราจะหาสิ่งนี้ได้อย่างไร?
ใช้ทฤษฎีบทของปโตเลมี
- เราสามารถใช้ทฤษฎีบทนั้นได้ - ใช่.
ฉันทำมัน.
เอ้ย ไอ้สารเลวนั่น
เป้าหมาย.
เฮ้.
ถ้าอยากจะเสียเวลาชีวิตก็ออกไปจากชั้นเรียนของฉันซะ
ท่าน.
ยุคแห่งความรุ่งโรจน์สำหรับคุณคือเมื่อไหร่?
ตอนที่คุณสอบผ่านเป็นครูในโรงเรียนหรือเปล่า?
ตอนที่คุณแต่งงานกับภรรยาของคุณหรือไม่?
หรือ...
มันเป็นตอนที่ลูกชายของคุณเกิดเหรอ?
ฉันไม่มีลูก ฉันก็หย่าเหมือนกัน
นี่มันไร้สาระอะไรกัน?
ยุคของฉัน...
ตอนนี้.
- ออกไปจากชั้นเรียนของฉันเดี๋ยวนี้ - ฉันเสียใจ.
- ออกไป. - ฉันไม่รู้ว่าคุณหย่าแล้ว
- ฉันเสียใจ. - คุณเด็กเหลือขอ ออกไปเดี๋ยวนี้.
- ออกไป. คุณตัวเล็ก... - โอเค
เอ้ย ไอ้สารเลวนั่น อย่างจริงจัง.
ฉันชื่อฮายีชาน ตอนนี้ฉันอายุ 18 ปีแล้ว
ชีวิตของฉันเปล่งประกายอย่างเต็มที่
เหยียบเร็วขึ้น!
มาเร็ว. ไปกันเถอะ!
มันเป็นฤดูใบไม้ผลิของปี 1995
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฉันยังอยู่ในวัยหนุ่ม
วัยเยาว์ของข้าพเจ้าเปล่งประกายโดยไม่ต้องใช้ความพยายามมากนักในฤดูใบไม้ผลินั้น
ฉันได้พบกับเด็กคนอื่นๆ ที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของฉันไปอย่างสิ้นเชิง
(หนังสือมือสอง เดอะเดย์)
ขอบคุณ.
ท่านครับ คุณได้เจอประเด็นใหม่ของ "Slam Dunk" บ้างไหม?
ตรวจดูชั้นหนังสือตรงนั้นสิ
“ดราก้อนบอลล่ะ?”
ตรวจสอบชั้นวางเหนือบันได
คนแรกที่เปลี่ยนชีวิตฉันโดยสิ้นเชิงคือ...
“มือซ้ายของฉันอยู่ตรงนั้น...”
"เป็นเพียงการสนับสนุน"
คังแบคโฮ ตัวแทนของความไร้เดียงสาและพลังด้านบวก
เขาจะเป็นพี่ชายการ์ตูนของฉันตลอดไป
ชเว เซ กยอง.
ราชินีของฉัน. รำพึงของฉัน
และ...
คุณควรจะอยู่ในวงดนตรีแล้ว
พวกเขาบูชาผู้ชายในวงดนตรี
นี่คืออะไร? ทำไมเพิ่งโผล่มาล่ะ?
เขาไม่สำคัญขนาดนั้น ข้ามเขาไปกันเถอะ
เฮ้รอ
ทำไมคุณถึงข้ามฉัน? คุณกำลังทำอะไร?
มานี่เลยคุณพังค์
เอ้ย ฉันจะให้ข้อเสนอที่ดีแก่คุณสำหรับสิ่งนั้น
ฉันควรจะเรียกเก็บเงินคุณ 23 ดอลลาร์
แต่คุณสามารถซื้อได้ในราคา 20 ดอลลาร์
ใบหน้าของคุณแบบนั้นคืออะไร?
ตกลง. คุณมีใบหน้าที่น่ารัก
แล้ว...
ฉันจะมีเหตุผล ให้ฉันแค่ 12 ดอลลาร์
- ขอบคุณ. - เพื่อนสนิทของฉัน...
น้องชายของแฟน...
ไปโรงเรียนมัธยม Baekwang ฉันเลยให้ข้อเสนอดีๆ แก่คุณ
ตกลง.
เคิร์ต โคเบน.
นักดนตรีวงดนตรีระดับตำนาน ไอดอลของสาวๆ.
ชีวิตของเขาเปล่งประกายอย่างเข้มข้นที่สุดแม้จะเป็นเพียงช่วงสั้น ๆ
และสอนความจริงอย่างหนึ่งแก่ฉัน
- เซกยอง. - เซกยอง.
- นี่เซคยอง. - เกิดอะไรขึ้น?
- เธอดูดีเมื่อสวมเสื้อตัวนั้น - เอ้ย เธอสวยมาก
พระเจ้าของฉัน ทำไมเขาไม่อยู่ที่นี่?
ทางเดียวที่จะเอาชนะคนสวยอย่างเธอได้...
สำหรับผู้ชายยากจนที่ไม่มีความสัมพันธ์แบบฉันคือ...
ฉันเดาว่าคุณคงชอบวงดนตรีเหมือนกัน
คุณควรจะบอกฉัน
จริงๆ แล้ว,
ฉันอยู่ในวงดนตรีด้วย
เซกยอง.
คุณอยากจะมาคอนเสิร์ตของเราทีหลังไหม?
โรงเรียนของฉันกำลังจะมีเทศกาลในอีกหนึ่งเดือนต่อมา
ฉันจะเตรียมการแสดงเพื่อคุณโดยเฉพาะ
กรุณามาชมฉัน.
วงดนตรีของคุณมีอยู่จริงหรือไม่?
- ฉันจะทำอันหนึ่งตอนนี้ - อะไร?
ฉันซื้อเสื้อยืดตัวนี้
ฉันซื้อปิ๊กกีต้าร์ด้วย
ฉันพร้อมที่จะแสดงความรักของฉัน
ฉันแค่ต้องเริ่มวงดนตรีของฉัน คุณจะมาใช่ไหม?
ทำไมฉันถึง?
ฉันกำลังสร้างวงดนตรีเพื่อคุณโดยเฉพาะ...
และจัดคอนเสิร์ตเพื่อคุณโดยเฉพาะด้วย
นอกจากนี้จะมีสถานที่สำหรับคุณโดยเฉพาะ
- ให้คำตอบกับเขา - ให้คำตอบกับเขา
- อะไร? - เกิดอะไรขึ้น?
เซคยอง ฉันไม่ได้ตรึงคุณให้เป็นผู้หญิงที่กล้าหาญขนาดนี้
- แน่นอน. - จริงหรือ?
คุณเพิ่งพูดว่า "แน่นอน?" จริงๆเหรอ?
แต่...
- ฉันมีเงื่อนไข - ไปข้างหน้า.
มีเงื่อนไขอะไรบ้าง? เพียงแค่บอกฉัน!
แต่คุณต้องสัญญากับฉันก่อน
ถ้าคุณรักษาสัญญาไม่ได้
คุณจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีกเลย
ดี. แต่คุณต้องสัญญาบางอย่างกับฉันด้วย
หากฉันรักษาสัญญา
ให้โอกาสฉันได้เป็นแฟนของคุณ
โอกาสที่จะเกิดขึ้นนั้นแทบจะเป็นศูนย์
โลกแห่งความเป็นไปได้นั้นไม่น่าเชื่อ
บอกฉันว่ามีเงื่อนไขอะไรบ้าง
อย่างแรกเลยต้องเป็นวงใหม่
คุณควรหยุดตอนนี้ดีกว่า...
หากคุณกำลังคิดที่จะเข้าร่วมวงดนตรีที่ประสบความสำเร็จอยู่แล้ว
ประการที่สอง คุณต้องรู้วิธีเล่นเครื่องดนตรีอยู่แล้ว
คุณจะต้องแสดงเดี่ยว
อย่างที่สาม ฉันจะเลือกเพลง
หากคุณกำลังคิดจะเลือกเพลงง่ายๆ
คุณอาจจะหยุดตอนนี้ก็ได้
พูดว่าอะไรนะ? คุณยังอยู่หรือเปล่า?
แน่นอน. ชื่ออะไร?
- ชื่ออะไร? - ชื่ออะไร?
ชื่อเรื่องอะไรคะ?
- ชื่ออะไร? - ชื่ออะไร?
"มาอย่างที่คุณเป็น" โดยเนอร์วาน่า
เฮ้ คุณทำได้จริงเหรอ?
- นั่นมันบ้าไปแล้ว - ทำได้จริงเหรอ?
- คุณแน่ใจเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือไม่? - คุณหมายความว่าอย่างไร?
การเดิมพัน
ถ้าเขาดึงมันออกล่ะ?
เขาจะไม่มีวันดึงมันออกไปได้
มั่นใจขนาดนั้นได้ยังไง?
ฉันสามารถบอกได้เพียงแค่มองที่นิ้วของเขา
นั่นไม่ใช่มือของผู้ชายที่สามารถเล่นเครื่องดนตรีได้
แล้วทำไมคุณถึงเล่นด้วยล่ะ?
เด็กไร้เดียงสาคนนั้นต้องตื่นเต้นโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาจะต้องการคนมาเล่นเป็นวงดนตรี
เพลงของ Nirvana ไม่ใช่เรื่องง่ายในการแสดงเช่นกัน
เขาจะยุ่งอยู่กับการตั้งวงดนตรีและฝึกซ้อมเพลง
เขาจะไม่รบกวนฉันสักพักแล้ว
เมื่อเขาล้มเหลวในภารกิจของเขา
เขาจะอายเกินกว่าที่จะแสดงหน้า
แต่คุณอาจมองข้ามบางสิ่งบางอย่างไป
คุณหมายความว่าอย่างไร?
เด็กชายผู้หลงรัก...
บางครั้งก็สามารถมีพลังวิเศษได้
ฉันจะเดิมพันสิบเหรียญว่าเขาจะประสบความสำเร็จ
มาเร็ว. คุณอยู่ฝ่ายใคร?
- คุณอยากทำอะไร? - วงดนตรี.
คุณไม่ได้พูดถึง Band-Aid ใช่ไหม?
- นั่นเป็นเรื่องตลกใช่มั้ย? - คุณบ้าไปแล้วใช่ไหม?
วงดนตรีไม่ใช่สิ่งที่คุณสามารถสร้างได้ในชั่วข้ามคืน
เห็นได้ชัดว่าเป็นไปได้
- ยังไง? - วงแบควัง.
คุณกำลังพูดถึงวงดนตรีโรงเรียนของเราเหรอ?
การแสดงของผู้เรียกร้องความสนใจ
กลุ่มถั่ว
ทุกครั้งที่พวกเขาแสดง
พวกเขาแข่งขันกันเองเพื่อให้โดดเด่น
สมาชิกคนเดียวที่มีสติ คือมือกีตาร์ของพวกเขา
ย้ายไปโรงเรียนอื่น
สุดท้ายก็ต้องยุบวง
- วงแบควังนั่นเหรอ? - ใช่.
พวกเขาตอบตกลงเมื่อฉันสัญญาว่าพวกเขาจะเดตกับสาวมหาลัย
คุณบ้าหรือเปล่า? คุณทำอะไรกับคนพวกนั้นได้บ้าง?
เฮ้เพื่อนของฉัน
ชื่อ แพกวางแบนด์
ได้หายไปในอากาศแล้วโดยเป็นส่วนหนึ่งของอดีตที่น่าอับอายของพวกเขา
ดังนั้นตอนนี้...
(หุ่นยนต์หน่วยความจำความรักครั้งแรก)
คุณเห็นสิ่งนั้นไหม?
ฉันจะเป็นรักแรกของผู้หญิงทุกคนที่นั่น
เซคยองจะสูญเสียความทรงจำของเธอไปโดยสิ้นเชิง
ขวา.
คุณเป็นผู้จัดการวงของฉัน
- ยินดีด้วย. - อะไร?
- เอ้ย ไม่ไม่เคย. ฉันไม่ต้องการ... - เพื่อนของฉัน.
ยินดีต้อนรับสู่ The Manipulators
คุณสัญญากับเราอย่างแน่นอนว่าจะเดตกับสาขาวิชาเอกการเต้น
ฉันจะฆ่าคุณถ้าคุณนำวิชาเอกศิลปะการต่อสู้มา
อะไร คุณโกหกมาทั้งชีวิตหรือเปล่า?
ฉันแน่ใจว่าคุณเคยได้ยินเรื่องนี้
รับห้องพักในสเนล เกสเฮ้าส์...
ยากกว่าการได้รับการตอบรับเข้าวิทยาลัย
คุณยายของฉันดูแลเกสต์เฮาส์
นั่นเกสท์เฮาส์สำหรับผู้ชายไม่ใช่เหรอ?
ไม่มีสาววิทยาลัยคนใดสามารถพักในเกสท์เฮาส์แห่งนั้นได้
คุณต้องไม่รู้แน่ว่า...
ผู้ชายทั้งหมดนี้ไปเรียนมหาวิทยาลัยอันทรงเกียรติ
แฟนสาวของพวกเขาเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน
นักบัลเล่ต์ และนักออกแบบ
เราเหลือเวลาอีกนานแค่ไหนก่อนการแสดง?
เหลือเวลาอีก 1 เดือน 10 วันจะถึงเทศกาล
- เรามีเวลาเพียงพอ - ตกลง.
แล้ว...
แสดงให้เราเห็นสิ่งที่คุณได้รับ ฟรอนต์แมน
แน่นอน.
นี่คือช่วงเวลาแห่งความจริง
สอง สาม สี่
อะไร ทำไมคุณถึงหยุด?
- คุณกังวลไหม? - นี่คือทั้งหมดที่ฉันมี
เขาจะไม่สนใจเรื่องนี้ได้ยังไง?
ฉันเป็นคนเดียวหรือ
อยากจะชกสักสองสามทีเหรอ? สักพักหนึ่ง.
เฮ้ ฉันเป็นนักร้องนะ
ฉันสามารถทำงานได้ดีกับอินโทร
ฉันจะเล่นเองตอนอินโทร
พวกคุณเล่นเครื่องดนตรีของคุณในขณะที่ฉันร้องเพลงได้นะ
สาปมัน
คุณคิดว่าเราเป็นวงดนตรีสำรองสำหรับคุณหรือไม่?
อยากร้องเพลงก็ไปคาราโอเกะร้องเอง
เฮ้ ใจเย็นๆ
ยี่ชาน ยอมแพ้ซะ
คุณไม่สามารถมีวงดนตรีได้หากไม่มีนักกีตาร์
คุณได้ยินเพื่อนของคุณใช่ไหม?
เหลือเชื่อ.
มันแย่มากที่ได้พบคุณ
อย่าได้พบกันอีกเลย
ไปกันเถอะ.
รอ!
รอ.
ตกลง. ฉันเข้าใจสิ่งที่คุณกำลังพูด
งั้นเรามารับใครสักคนกันเถอะ มาทำกันเถอะ!
ฉันจะรับสมัครมือกีตาร์ที่เก่งมาก
คุณเป็นคนโง่เหรอ?
เราไม่มีเวลารับสมัครนักกีตาร์และฝึกซ้อมร่วมกับเขา
เราต้องการคนอย่างยุนดงจินมาทำงานนี้
ยุนดงจิน? นั่นใคร?
ฉันจะพาเขาไปแล้ว!
คุณรู้ไหมว่ายุนดงจินคือใคร?
ดงจิน.
ฉันรู้จักเขาเป็นอย่างดี
ฉันรู้แล้ว
ดู? ฉันบอกอะไรคุณไว้?
ฉันบอกคุณไปแล้วว่าเขาอาจจะรู้จักดงจินเพราะเขามาจากชุนชอน
ใครๆ ก็สามารถรู้จักเขาได้ การรู้จักเขาเป็นการส่วนตัวเป็นเรื่องสำคัญ
ฉันรู้ว่ายุนดงจินเป็นใครเช่นกัน
ยุน ดงจิน.
มือกีตาร์อัจฉริยะ...
ในปีที่สองที่มหาวิทยาลัยการศึกษาแห่งชาติชุนชอน
เขามอบเพลงที่เขาเขียนเมื่ออายุ 13 ปีให้กับนักร้องมืออาชีพ
เขาเป็นนักดนตรีที่มีพรสวรรค์ในการแต่งเพลงเช่นกัน
เอ้ย เขาเป็นหนึ่งในนักเรียนของฉัน แต่เขาพิเศษจริงๆ
คุณสอนยุนดงจินเหรอ?
ไม่นะ.
ฉันพูดบางอย่างที่ฉันไม่ควรพูด
ความจริงก็คือฉันเป็นคนที่สอนเขาเล่นกีตาร์
เอ้ย มีสิ่งนี้บ้าง
มันย่างอย่างดี มันเป็นไก่เผ็ดสไตล์ชุนชอน
ให้ฉันได้ลอง
มันมีกลิ่นเหมือนกับเมืองชุนชอน
บัล ซาน.
คุณช่วยโทรหาดงจินได้ไหม?
- โปรด? - ยี่ชาน ไฟไหม้แล้ว กลับมัน.
เฮ้ คุณกำลังเผามัน มาเร็ว.
แต่ทำไมคุณต้องให้ฉันโทรหาเขา?
ความจริงก็คือเขาก่อตั้งวงดนตรีขึ้นมา
เขาต้องเชิญนักกีตาร์ในนาทีสุดท้าย
เขาต้องทำก่อนถึงเทศกาล
เอ้ย ฉันสงสัยว่าดงจินจะทำหรือไม่
แสดงร่วมกับวงดนตรีโรงเรียนมัธยม?
นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันขอให้คุณโทรหาเขา
หากคุณไม่ต้องการคุยกับเขาโดยตรง
ให้หมายเลขของเขามาให้ฉัน
ฉันเก่งในการคุกเข่าต่อหน้าผู้คน
คุณเด็กเหลือขอ
รอ.
ดงจินเป็นนกฮูกกลางคืน
ฉันไม่คิดว่าเขาจะรับโทรศัพท์ตอนนี้
ฉันจะเรียกพี่ชายคนโตของเขาแทน
เฮ้.
สวัสดี
- สวัสดี. - เขาตอบแล้ว.
ฉันชื่อบัลซานจากชุนชอน
นี่คือใคร?
ฉันคิดว่าคุณจำหมายเลขผิด
เอ้ย ฉันรู้.
ว่าแต่ ช่วงนี้ดงจินเป็นยังไงบ้าง?
อะไร เขาหายไป?
เขาไปที่ภูเขาโอแดเมื่อสี่วันก่อน...
จะทำงานเพลงเหรอ?
เป็นไปไม่ได้ที่จะติดต่อเขา?
ภูเขาโอแด? คุณล้อเล่นฉันเหรอ?
- คุณงี่เง่า - ตกลง.
- กล้าดียังไงมาแกล้ง... - เอาล่ะ...
- ช่วงบ่ายเหรอ? - ตกลง. ลาก่อน.
คุณรบกวนการนอนของฉันโดยสิ้นเชิง
แค่นั้นแหละ.
บัล ซาน อย่างน้อยคุณช่วยบอกเบอร์โทรศัพท์ของเขาให้ฉันหน่อยได้ไหม?
ฉันขอโทษที่ไม่สามารถช่วยคุณได้
ฉันต้องไปแล้ว ฉันมีนัดด้วย
นี่คือฟอรัมออนไลน์ที่นักดนตรีที่มีพรสวรรค์ทุกคนเข้าร่วมอยู่
ฉันเคยเห็นโพสต์รับสมัครวงดนตรีมากมายเช่นกัน
ใครจะรู้?
บางที ยุนดงจินอาจจะตรวจสอบฟอรั่มนี้
- มาโพสต์กัน - ฟังดูเข้าท่า.
(ถึงมือกีตาร์อัจฉริยะ ยุนดงจิน จากชุนชอน)
(สวัสดี ฉันชื่อฮายีชาน นักร้องนำของวงดนตรีมัธยมปลาย)
เดี๋ยว. เหยื่อไม่มีนัยสำคัญเกินไป
เราจะไม่สามารถดึงดูดเขาด้วยสิ่งนี้
แล้วเราจะไปเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ? เราควรเสนอไส้เดือนหรือไม่?
บอกเขาว่าเราจะเสนอห้องและอาหารให้
อะไร คุณบ้าไปแล้วเหรอ? คุณต้องได้รับการอนุมัติจากคุณยายของคุณ...
ตราบเท่าที...
คุณเข้าร่วมที่ไม่ดีของเรา
เราสามารถให้คุณ...
กับอาหารร้อนๆ 3 มื้อทุกวัน...
และห้องสะอาด...
เพื่อเข้าพักฟรี
สวัสดี
ฉันชื่อฮายีชาน
นักร้องนำของวงดนตรีโรงเรียนมัธยม
ผู้บงการความทรงจำรักครั้งแรกที่โรงเรียนมัธยมแบกวัง
ขอโทษที่ส่งต่อข้อความแรกของฉันถึงคุณ
แต่ถามว่าจะสนใจไหม...
ย้ายไปกรุงโซล หัวใจของวัฒนธรรม
จากเมืองทะเลสาบที่สวยงามของชุนชอน
โรงเรียนมัธยมปลายของฉันจะมีเทศกาลในอีกหนึ่งเดือน
ข้าพเจ้าจึงรวบรวมความกล้าเชิญชวนท่าน...
ในฐานะแขกรับเชิญพิเศษของวงเรา
ตราบใดที่คุณเข้าร่วมที่ไม่ดีของเรา
เรามีอาหารร้อนๆ ให้คุณสามมื้อทุกวัน...
และห้องสะอาดให้เข้าพักฟรี
ฉันสัญญากับคุณด้วยว่าเราจะช่วยคุณนำทาง...
ชีวิตใหม่ของคุณในกรุงโซล
ไอ้เวรนี่ใครโทรมาตอนดึกแบบนี้วะ?
- สวัสดี. นี่คือหอยทาก... - เฮ้ เขาเขียนกลับมาแล้ว!
ยุนดงจินเขียนโพสต์ในฟอรั่มออนไลน์!
รอ. ฉันต้องวางสาย
ดงจิน!
สวัสดี ฉันยุนดงจิน
จริงๆ แล้วฉันวางแผนจะไปโซลเร็วๆ นี้
ฉันก็เลยหาที่พัก
การอ่านข้อเสนอของคุณที่ Snail Guesthouse นั้นสมบูรณ์แบบมาก
ฉันรู้สึกเป็นเกียรติและโชคดีมาก
ฉันยินดีที่จะเข้าร่วมกับคุณ ...
ในฐานะแขกรับเชิญในเทศกาล
- สวัสดี ฉันจะช่วยคุณได้อย่างไร? - สวัสดี.
คุณมีอัลบั้มร็อคบ้างไหม?
หิน? รอสักครู่.
เขาจะยืนอยู่ตรงนั้นกับหนังสือพิมพ์ของโรงเรียนเหรอ?
ใช่. ฉันบอกว่าเราจะใส่ชุดนักเรียน
แล้วเขาจะจำเราได้เร็วๆ นี้
แต่ฉันมองดูยุนดงจิน เขาดูมีเอกลักษณ์มาก
เขาเป็นคนแปลกและแปลกประหลาดเล็กน้อย
- มาจู. - ใช่?
เขาเป็นนักดนตรี นั่นคือวิธีที่อัจฉริยะเป็น
ยังไงก็ตามคุณควรจะกรุณาเขาบ้าง
อย่าพูดอะไรโง่ๆ ให้เขาเปลี่ยนใจ
ไม่ต้องกังวล.
ดวงบอกว่าวันนี้จะโชคดีมาก
มันพูดอะไร?
“เมื่อปีกผีเสื้อกระพือทำให้อากาศเปลี่ยนแปลง”
“เหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ จะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด”
(หนังสือมือสอง เดอะเดย์)
ฉันเสียใจ.
ขอโทษนะคุณ...
(The CNUE Monthly ฉบับเดือนเมษายน 2538)
เกิดอะไรขึ้นบนโลกนี้?
ปี 1995 เหรอ?
ยุนดงจิน?
เป็นคุณนั้นเอง.
โอ้มาจู!
- "โอ้มาจู?" - เขาอยู่ตรงนี้แล้ว!
เอ้ย คุณมาที่นี่เร็ว
เฮ้ คุณอยู่ในวงดนตรี
คุณจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าใครคือโอมาจู?
คุณรู้ไหมว่ายุนดงจินคือใครใช่ไหม?
แน่นอนฉันทำ.
เขาเป็นเจ้าพ่อแห่งวงการเพลงเกาหลี
โอมาจูคือคนที่ช่วยยุนดงจิน...
กลายเป็นศิลปินอันดับหนึ่งของประเทศ
พวกเขาอาจจะเป็นโอมาจูและยุนดงจินที่ฉันรู้จักหรือเปล่า?
แล้ว...
WHO...
ฉันเป็นฟรอนต์แมนของวง First Love Memory Manipulators
ฉันชื่อฮายีชาน
“ฮายีชาน?”
ฮายีชาน?
พ่อ?
มันเป็นพ่อ.
พ่อ...
สามารถคุยได้.
- คุณเป็นพ่อจริงๆเหรอ? - ฉันไม่คิดว่าฉันเป็น
ฮายีชาน เกิดปี 1978 ปีม้าใช่ไหม?
เว้นแต่ว่าฉันจะโกหกเกี่ยวกับวันเกิดของฉัน นั่นอาจจะถูกต้อง
คุณโตมากับคุณยายที่ทำเกสต์เฮาส์...
จนกระทั่งคุณอยู่มัธยมปลาย เธอชื่อโกยางฮี
และชื่อของเกสต์เฮาส์คือสเนล ฉันถูกไหม?
ขออนุญาต. ดงจิน ไปเที่ยวที่ไหนสักแห่งกันเถอะ...
ฉันถูกไหม? ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้!
ใช่คุณพูดถูก.
แต่พ่อจะพูดได้อย่างไร?
เพราะว่าฉันมีปาก ให้ฉันพูดหน่อยได้ไหม?
ทำไมคุณไม่คุยกับฉันเลย
ฉันคิดว่าคุณพูดไม่ได้ตั้งแต่เกิด
แล้วทำไมคุณถึงอยู่ในวงดนตรีล่ะ?
แล้วแม่ล่ะ? เธออยู่ที่ไหน?
มันคือยูเอฟโอ
ความดีของฉัน
คุณไม่สามารถทิ้งฉันไว้ข้างหลังได้
ฉันไม่รู้จักใครในบริเวณนี้
พ่อ!
ฉันไม่ใช่พ่อของคุณ!
เขา...
- เอ้ย - โอ้เอ้ย.
เฮ้ คุณแน่ใจเหรอว่าเขาแค่ประหลาด?
เขาอยู่อีกระดับหนึ่ง
ฉันเตือนคุณแล้ว.
ว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะจัดการกับเขา
เขาบ้า. เขาเรียกฉันว่าพ่อ
ฉันคงจะเดือดร้อนถ้าเซกยองได้ยินเรื่องนั้น
พวกเราทำอะไร? เราควรยกเลิกแผนของเราไหม?
เราควรยอมแพ้กับวงดนตรีของเราไหม?
แต่จริงๆ แล้วเขาคือยุนดงจินใช่ไหม?
ใช่แล้ว.
ฉันยุนดงจิน
ฉันไม่คิดว่าคุณจะเป็น
ฉันควรทำอย่างไรเพื่อให้คุณเชื่อเช่นนั้น?
คุณไปโรงเรียนไหน
CNUE เข้าเรียนในปี 1994 สาขาวิชาเอกการศึกษาคณิตศาสตร์
- คุณสามารถเล่นเครื่องดนตรีอะไรได้บ้าง? - ฉันเก่งกีตาร์และเบสมาก
ดีกว่าค่าเฉลี่ยบนคีย์บอร์ดและตีกลองได้ค่อนข้างดี
- คุณเริ่มเล่นกีตาร์เมื่อไหร่? - เมื่อผมอยู่ชั้นประถมศึกษา...
เมื่อฉันอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่สี่
- วันเกิด? - 21 มีนาคม พ.ศ. 2518
ชื่อเล่นลูกน้อยของฉันคือแบมบี้กวาง
คุณรู้เรื่องนี้ไหม?
แน่นอน. เขาเป็นตำนานในวงการวงดนตรีของเกาหลี
หากคุณอ่านบทสัมภาษณ์ในนิตยสารของเขา คุณจะได้รับข้อมูลทั้งหมดนั้น
เอ้ย เขาบอกว่าเขาเป็นตำนานซะเอง
เขามันบ้าจริงๆ
เราคุยกันครั้งแรกที่ไหน?
กระดานข่าวของสโมสรบนเครือข่ายพีซี
ทำไมคุณถึงเรียกฉันว่าพ่อบ่อยๆ?
เพราะคุณดูเหมือนบิดาแห่งดนตรี
ความประทับใจแรกของฉันคืออะไร?
คุณหล่อกว่าที่ฉันคิดไว้มาก
ซึ่งน่าประหลาดใจมาก
ผ่าน!
ยินดีต้อนรับสู่ First Love Memory Manipulators
ใช่.
(หน้ามหาวิทยาลัยฮงอิก)
ฉันเดาว่ามันเป็นครั้งแรกของคุณในกรุงโซล
ไม่มันไม่ใช่. ฉันอาศัยอยู่ที่โซลมาตั้งแต่เกิด
ฉันล้อเล่น.
ฉันเกิดและโตที่ชุนชอน และนี่เป็นครั้งแรกในกรุงโซล
นี่เป็นครั้งแรกของฉันในกรุงโซลในปี 1995
อย่างไรก็ตาม เขามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมาก
คุณไม่คิดอย่างนั้นเหรอ มาจู?
ตกลง. พุทโธ่. รถบัสกำลังจะมา
- ขออนุญาต. - ใช่?
ฉันทำกระเป๋าสตางค์และเงินสดทั้งหมดหาย
ฉันจะทำอย่างไร? ฉันมีเพียงตั๋วโดยสารเท่านั้น
“ตั๋วแลกเงิน?”
โอ้ดี. คุณดูอ่อนกว่าวัยมาก ดังนั้น...
ฉันได้ตั๋วโดยสารอีกใบหนึ่ง
นี่คือตั๋วสองใบสำหรับสองคน
นี่คงเป็นความฝัน
ฉันเพิ่งทะเลาะกับพ่อก่อนจะออกไปข้างนอก
ตอนนี้ฉันอยู่กับพ่อที่อายุเท่าฉัน
และเขาสามารถพูดได้
เขายังเป็นสมาชิกของวงดนตรีด้วยซ้ำ
นี่คงเป็นความฝัน
- เฮ้. - ใช่?
ฉันรู้สึกไม่สบายใจมาก
การจ้องมองของเขารุนแรงมากจนสามารถทอดฉันได้
ว่าแต่ คุณลงมาจากภูเขาโอแดเมื่อไหร่?
- "ภูเขาโอแด?" - อะไร?
- อะไร? - อะไร?
ฉันได้ยินมาว่าคุณทำงานดนตรีที่นั่น
โอ้อันนั้นเหรอ?
โอ้ใช่. ฉันไปภูเขาโอแดเพื่อทำงานด้านดนตรี
ไม่นานฉันก็กลับมา
เหมือนเมื่อวาน?
ฉันเห็น.
โอ้ใช่.
ฉันขอพูดแบบสบายๆ กว่านี้ได้ไหมในเมื่อเราทำงานร่วมกัน?
ขออนุญาต?
ฉันรู้ว่าผู้คนไม่สนใจคุณค่าของลัทธิขงจื๊ออีกต่อไป แต่...
มันหมายความว่าไม่
ไม่ ฉันไม่รังเกียจ
คุณสามารถพูดแบบสบายๆได้
จริงหรือ
คุณพูดแบบสบาย ๆ ก่อน
ฉันสามารถ...
เอาน่า ปฏิบัติต่อฉันเสมือนว่าฉันเป็นน้องชายของคุณ
เรียกฉันว่า ยี่ชาน.
“ยี่ชาน” มาเร็ว.
ทำ...
- ยี่ชาน - ใช่ ดงจิน
คุณโทรหาฉันหรือเปล่า?
เราควรลงที่ป้ายนี้
- ไปกันเถอะ. - แต่...
เราจะไปที่ไหน?
แล้วคนนี้คือใคร?
บุตรแห่งชุนชอน มือกีตาร์อัจฉริยะ ยุนดงจิน
ฉันบอกคุณแล้วว่าฉันจะพาเขามา
มันเป็นฤดูใบไม้ร่วงที่แล้ว...
ตอนที่เราไปงานเทศกาลที่ CNUE
ใช่.
และในที่สุดเขาก็ขึ้นมาบนเวที
ด้วยรัศมีอันมืดมน
โอวพระเจ้า.
ขอบคุณ.
เขาไม่ต้องการวงดนตรี
กีตาร์ของเขาเพียงตัวเดียวก็สามารถครอบคลุมทุกเบส ริฟฟ์ ส่วนกลอง
และแนวทำนองด้วย
ฮยอนยูล ช่างเป็นคำทักทายที่ยาวจริงๆ
- พอแล้ว. มาฝึกกันเถอะ - ฉันตื่นเต้นมากที่ได้พบเขา...
ที่ฉันไปซาวน่าเมื่อคืนนี้ด้วยซ้ำ
ฉันไม่รู้ว่าคุณจะหลอกฉันแบบนี้
คุณหมายความว่าอย่างไร? อธิบายให้ผมเข้าใจครับ...
มันไม่ชัดเจนเหรอ? ฉันต้องสะกดมันให้คุณฟังไหม? งี่เง่า!
ไอ้นี่. เขาไม่ใช่ยุนดงจิน
อะไร คุณหมายความว่าอย่างไรเขาไม่ใช่ยุนดงจิน?
ทำไมคุณไร้เดียงสาจัง?
คุณไม่มีสมองเหรอ?
ดงจินคุณบอกเรา
โอ้ฉัน?
คุณกำลังยืนอยู่จุดนั้นถือนิตยสาร
คุณรู้เรื่องเกสท์เฮาส์ของคุณยายฉันมาก
เกี่ยวกับฉัน และเกี่ยวกับคุณด้วย...
จริงๆแล้วคุณรู้มากเกินไป
มากเกินไป.
ตอนนี้คุณได้รับมันหรือยัง?
คุณรู้ไหมสิ่งนี้เรียกว่าอะไร?
นี่เรียกว่าฉ้อโกงนะไอ้โง่
พวกคุณตายไปแล้ว
สาปมัน
ถ้าฉันเห็นคุณ คุณคงตายไปแล้ว
คุณควรประพฤติตัวให้ดี
เจ้าตัวน้อย... ฉันน่าจะรู้ดีกว่านี้เมื่อคุณเข้าร่วมวง...
เพียงเพราะว่าคุณเหนือกว่าชเวเซกยอง
สาปคุณ!
(หุ่นยนต์หน่วยความจำความรักครั้งแรก)
แล้วคุณไม่ใช่ยุนดงจินเหรอ?
ดังนั้น...
คุณเข้าร่วมวงเพราะผู้หญิงเหรอ?
คุณตัวเล็ก... คุณเป็นใคร?
- ชเวเซกยองคือใคร? - คุณเสียสติหรือเปล่า?
คุณหลอกฉัน คุณกล้าดียังไงมายุ่งกับฉัน?
ดูสิว่าใครกำลังพูดอยู่ พ่อคุณบ้าไปแล้วเหรอ?
คุณกำลังนอกใจตอนอายุ 18?
ฉันคือฮันเดลเหรอ? ทำไมคุณถึงเรียกฉันว่า "พ่อ" ต่อไป?
ฮันเดลเป็นแม่ของดนตรี บาคเป็นบิดาแห่งดนตรี
พ่อครับ คุณน่าจะหลงรักยุนชองอา!
ยุนชองอาคือใคร?
(ขอบคุณสำหรับสิ่งนี้.)
โอ้ มันเป็นภาพวาดของ Frida Kahlo
ฉันรักภาพวาดนี้เหมือนกัน
คุณสวมหูฟังอยู่เสมอ
ใช่แล้ว หูฟังของคุณ
ทำไมคุณถึงใส่มันตลอดเวลา?
คุณไม่ได้ยินอยู่แล้ว
โอ้ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันหมายถึง
ฉันเสียใจ.
คุณกำลังฟังจังหวะ
คุณชอบวงดนตรีไหม?
ฉันเห็น. เจ๋งเลย
คุณชอบผู้ชายคนนั้นไหม?
“ผู้ชายคนนั้น?”
WHO?
(คุณชอบผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า?)
โอ้ ฉันเดาว่าคุณคงเห็นเราในวันนั้น
ฉันชอบเขาไหม?
ไม่เลย.
แต่ฉันพบว่าเขาน่าขบขัน
เหมือนหนังสือการ์ตูนสนุกๆ
เรื่องที่ทำให้คุณอยากรู้ตอนต่อไป
เฮ้ ยุนชองอา!
โอ้ใช่แล้ว เธอไม่ได้ยิน
ช่างเป็นเรื่องยุ่งยาก
(ครูประจำชั้นบอกให้มาห้องครูแล้ว)
มินอา นี่คือภาพวาดของคุณจริงๆเหรอ?
ใช่.
ครูศิลปะนำสิ่งนี้มา...
และบอกว่าคุณลอกเลียนแบบงานของ Chung Ah ต่อไป
คุณบอกความจริงกับเรา
ภาพวาดต้นฉบับเป็นของใคร? ใครคัดลอกใคร?
นายนี่มันไม่ยุติธรรมเลย
ไม่ยุติธรรมอะไร?
ทำไมคุณถึงสอบปากคำฉันไม่ใช่เธอ?
คุณกำลังคิดว่าฉันลอกเธอ!
ความดีของฉัน หยุดร้องไห้ทันที
คุณไม่ได้ทำอะไรให้น่าภาคภูมิใจเลย
ขอบคุณพระเจ้าที่เราตรวจสอบก่อนที่คุณจะส่งสิ่งนี้
เรื่องนี้คงเป็นเรื่องน่าอายมากสำหรับโรงเรียน
อย่างไรก็ตาม เราไม่สามารถส่งสิ่งนี้เข้าประกวดได้ แค่รู้ว่า.
ไม่ กรุณาส่งมาให้ฉันครับท่าน
ฉันต้องได้รับรางวัลมากกว่านี้จึงจะสามารถเข้าเรียนวิทยาลัยได้
ไม่ การสมัครที่มีข้อขัดแย้งจะถูกปฏิเสธ
นั่นคือกฎ
ทำไมคุณถึงยืนอยู่ตรงนั้น? นำภาพวาดของคุณ
ดู? ฉันบอกอะไรคุณไว้?
ฉันบอกว่าคุณไม่สามารถหลอกครูประจำชั้นของเราได้
หุบปากไปเลยมั้ย?
แม่มดคนนั้น
เธอจะไม่เข้าร่วมการแข่งขันด้วยซ้ำ
ทำไมเธอต้องขวางทางฉันด้วย?
ฉันพนันได้เลยว่าเธอคือคนที่บอกประธานหญิงเกี่ยวกับฉัน
ชองอาจะไม่เข้าร่วมการแข่งขันเหรอ?
ทำไมจะไม่ล่ะ?
เธอไม่พอใจกับภาพวาดของเธอ
พระเจ้าของฉัน
เธอคิดว่าเธอเป็นศิลปินจริงๆ หรืออะไรสักอย่าง
แต่แม่เลี้ยงของเธอกลับเป็นประธานโรงเรียน
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไม่มีครูคนไหนทำให้เธอกลัว
และเธอไม่กังวลเรื่องการเข้ามหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ
เธอได้เข้าเรียนในโรงเรียนแห่งนี้ด้วยโปรแกรมการรับเข้าเรียนพิเศษ
สำหรับนักเรียนที่มีความพิการ
เอ้ย นั่นทำให้ฉันกลัว มีอะไรกับเธอ?
- พระเจ้าของฉัน เธอเสียสติไปแล้วเหรอ? - เธอคงจะบ้าไปแล้ว
ใช่ ทำตัวแบบนั้นต่อไป
อะไร
เฮ้!
ไม่นะ!
- เฮ้! - แตกเลย!
- เฮ้! - คุณสองคนกำลังทำอะไรอยู่?
- เฮ้ หยุด! - ไปกันเถอะ!
- เฮ้! - ไปกันเถอะ!
- สาวๆ! - คุณสองคนพูดออกมาได้เลย!
อะไร แม่คือรักแรกของเขาเหรอ?
เขาไม่เคยรักผู้หญิงคนอื่นในชีวิตเลยเหรอ?
แต่เขาเข้าร่วมวงเพราะมีผู้หญิงอีกคนเหรอ?
ฉันผิดหวังมาก เขาทำให้ฉันผิดหวังโดยสิ้นเชิง
หากนี่คือความฝัน ฉันจะตื่น
หากนี่เป็นเรื่องจริงฉันจะกลับไปสู่ปัจจุบันทันที
รอ. ฉันจะกลับไปได้อย่างไร?
(หนังสือมือสอง เดอะเดย์)
นี่มันแปลกมาก
ฉันสาบานว่ามันอยู่ตรงนี้
(วัน)
(ทุกคนต้องการสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เล็กๆ น้อยๆ)
(เราหวังว่าสถานที่แห่งนี้จะกลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของคุณ)
โอ้สวัสดี. ฉันช่วยคุณหาอะไรบางอย่างได้ไหม?
คุณเปิดร้านหนังสือมือสองที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว?
ประมาณสิบปี.
คุณถามทำไม?
ถ้าอย่างนั้นคุณไม่รู้จักเพลง La Vida เหรอ? พวกเขาขายเครื่องดนตรี
"ชีวิต?"
ฉันไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับร้านดังกล่าวมาก่อน
มันคงจะอยู่ที่ไหนสักแห่งแถวนี้
โปรดจำไว้หากคุณเคยได้ยินเรื่องนี้
ฉันอาศัยและทำงานในพื้นที่นี้มาหลายปีแล้ว
แต่ฉันไม่เคยได้ยินว่ามีร้านขายเครื่องดนตรีแบบนี้มาก่อน
จริงหรือ
ฉันขอโทษที่ทำให้คุณเสียเวลา
เอ้ย ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้
เอาล่ะ ขอให้เป็นวันที่ดี.
ไม่มีทาง.
จะเป็นอย่างไรถ้าประตูนั้นให้คุณเดินทางผ่านมิติต่างๆ ได้?
จะเป็นอย่างไรถ้าประตูนั้นเป็นทางผ่านระหว่างอดีตและปัจจุบัน?
จากนั้นทันทีที่ฉันเดินออกจากประตู
ฉันสามารถกลับไปปี 2023 ได้
(วัน ซื้อและขาย)
(หนังสือมือสอง เดอะเดย์)
ทำไมฉันยังอยู่ที่นี่?
ทำไมฉันยังอยู่ในปี 1995?
ฉันผิดหรือเปล่า? ประตูเปิดเฉพาะตอนกลางคืนเหรอ?
ไม่มีทาง.
จะเป็นอย่างไรถ้าฉันติดอยู่ที่นี่และไม่สามารถกลับบ้านได้?
ไม่สิ มันต้องมีวิธี
ฉันต้องหาทาง ฉันจะหาทาง
อย่าทำสลิปการทำธุรกรรมนี้หาย
คุณจะอยู่ในจุดแคบถ้าคุณทำ ตกลง?
โอ้ เหลืออีกหกเซ็นต์
- ฉันเสียใจ. Wi-Fi ของฉันใช้งานไม่ได้ - อะไร?
ขอโทษ. ฉันขอโทษ.
ไม่มีหมายเลขนี้
โปรดตรวจสอบหมายเลขแล้วลองอีกครั้ง
- หมายเลขนี้ไม่มีอยู่ - เลขที่!
กรุณาตรวจสอบหมายเลข...
ฉันกำลังหิวโหย.
ฉันจะให้คุณส่วนที่เหลือในภายหลัง
กลับมาอีกครั้งเร็ว ๆ นี้!
ฉันขอต็อกบกกีสามที่...
และของทอดด้วย อย่างใดอย่างหนึ่ง.
แน่นอน. กรุณารอซักครู่.
คุณรับธนบัตร 50 ดอลลาร์ใช่ไหม?
ไม่รับบัตรของขวัญ
ฉันหมายถึงบิลเงินสด ไม่ใช่บัตรของขวัญ
พวกเขาใหญ่
(ธนบัตร 10 ดอลลาร์, ธนบัตร 5 ดอลลาร์)
พวกเขาใหญ่
ซึ่งใหญ่กว่าบิลกระดาษที่ใช้ในปี 2023
ฉันเสียใจ,
แต่แบงค์ 50 ยังไม่ออกเหรอ?
เรื่องไร้สาระอะไร
อย่างไรก็ตาม คุณจะรับต็อกบกกีหรือไม่?
อาจารย์ สาปแช่งคุณ
ถ้าผมเจอคุณอีก คุณตายแน่!
ถ้าผมได้เจอคุณอีกครั้ง คุณคงตายไปแล้ว
ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันได้พบกับคนแอบอ้างคนนั้น ฉันเดาว่าฉันควรจะโทษความโชคร้ายของฉัน
ฉันถึงบ้านแล้วคุณยาย
- เฮ้คุณกลับมาแล้ว - ใช่.
อ้าว ทำไมกลับบ้านคนเดียวล่ะ?
แล้วแขกของคุณล่ะ?
- "แขก?" - ใช่.
แขกอะไร?
คุณรู้ไหมจากมหาวิทยาลัยการศึกษาแห่งชาติชุนชอน
ยังไงซะ คุณบอกว่าคุณเสนอห้องและอาหารให้เขา...
เพื่อแลกกับการเรียนฟรี
โอ้นั่น ฉันตัดสินใจที่จะไม่ทำ
- ทำไมจะไม่ล่ะ? - คุณยาย.
ฉันเจอเขาแล้ว และเขาเป็นนักต้มตุ๋น
ทำไมคุณพูดแบบนั้น? เขาดูน่ากลัวเหรอ?
ใช่ เขาดูอย่างนั้น...
ฉันหมายถึงเขามีใบหน้าที่ดี เขาค่อนข้างดูดี
อะไร แล้วทำไมคุณไม่ทำล่ะ?
เขาดูโง่เหรอ?
ใช่! เขาช่าง...
คุณหล่อกว่าที่ฉันคิดไว้มาก
ซึ่งน่าประหลาดใจมาก
เขาดูฉลาด
ฉันไม่รู้ว่าพ่อแม่ของเขาเป็นใคร แต่เขาดูฉลาดมาก
อะไร แล้วทำไมไม่พาเขามาที่นี่ล่ะ?
คุณแค่ไม่อยากเรียน แค่นั้นแหละ ใช่ไหม?
ไม่ นั่นไม่ใช่!
คุณยายคุณไม่รู้อะไรเลย อย่างจริงจัง!
อะไรของมันวะ?
ความดี. ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่คุณเคยทำ
เฮ้.
ดังนั้น? คุณสองคนแยกทางกันทันทีเหรอ?
แล้วฉันควรทำอย่างไร? ดวลปืนกับเขาเหรอ?
แล้วคุณควรโทรหาฉันและบอกฉัน
คุณบอกว่าคุณจะพาเขามาที่นี่
ดังนั้นฉันจึงไปซื้อของและปรุงพายุตลอดทั้งวัน
จะไปทำอาหารให้เขาทำไม?
คุณไม่เห็นเหรอว่าคุณยายของคุณกำลังพูดอยู่?
คุณไม่กล้ากลับมาคุยกับฉัน
คุณบอกว่าเขามาที่นี่ตลอดทางจากชุนชอน
เราควรให้การต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นและดูแลเขา
ฉันเลี้ยงคุณมาอย่างนั้นเหรอ?
ไม่ฉันขอโทษ.
อาบน้ำเสร็จก็กินข้าวซะ
เขาคงจะหมดแรงหลังจากนั่งรถไฟอันยาวนาน
อย่างน้อยเขาก็ควรแวะมาหาอาหารบ้าง
คุณหยาบคายมาก!
เอ้ย
เขาไม่ใช่เด็ก ดังนั้นเขาจะไม่อดอาหาร
- ขอโทษ ขอโทษ. - ใช่?
ฉันทำกระเป๋าเงินหาย เลยไม่มีเงินติดตัวเลยตอนนี้
อยากรู้ว่าเขากินหรือยัง..
เขาดูเหนื่อยมาก
อะไร
ทำไมฉันถึงสนใจว่าไอ้นั่นจะหิวโหยหรือเปล่า?
เขาเป็นนักต้มตุ๋นที่น่ารังเกียจ...
และเป็นคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิงที่ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน!
โอเค 1992...
นี่คือตั้งแต่ปี 1990 เยี่ยมเลย
นี่คือตั้งแต่ปี 1999
อ๋อ นี่ตั้งแต่ปี 1991 ครับ
ดี.
เอ้ย ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้วตอนนี้
แม่.
พ่อไล่ฉันออกไป
แม่.
ฉันรู้สึกสูญเสียมาก
แม่.
ฉันหวังว่าฉันจะได้สตูว์ดอนจังของคุณตอนนี้
แม่.
แม่...
ถูกตัอง. ฉันควรไปหาแม่ ทำไมฉันถึงไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้น?
พ่อกับแม่อายุเท่ากัน
ดังนั้นถ้าฉันพบโรงเรียนของเธอ...
แม่คะ ทำไมหนูไม่มีหนังสือรุ่นล่ะคะ?
ฉันสูญเสียพวกเขาทั้งหมดไปในช่วงน้ำท่วมเมื่อหลายปีก่อน
แล้วรูปถ่ายพ่อแม่ของคุณล่ะ?
คุณมีสมาชิกในครอบครัวคนอื่น ๆ อีกไหม?
ไม่ ฉันไม่ทำ
ฉันเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กกำพร้า
ที่เหลือเป็นความลับ
ฉันจะบอกคุณมากกว่านี้เมื่อคุณอายุมากขึ้น โอเค?
ตกลง.
ฉันไม่รู้อะไรเลย...
เกี่ยวกับแม่
(โปรดใช้ราวกับว่าเป็นห้องน้ำของคุณ)
ฉันคิดว่าฉันรู้เรื่องเกี่ยวกับพ่อแม่ของฉันมาก แต่ฉันคิดผิด
ฉันคิดว่าฉันรู้เกี่ยวกับพวกเขามากพอแล้ว
ดังนั้นฉันจึงไม่เคยพยายามเรียนรู้เพิ่มเติมเลย
และเมื่อถึงจุดหนึ่งฉันก็เลิกอยากรู้อยากเห็น
ฉันบอกคุณแล้ว. ฉันไม่ได้กินมัน
มาเร็ว. ฉันไม่เชื่อคุณ
ปิดบังตัวเองไว้ ไม่งั้นคุณจะแข็งตาย
ความกังวลของฉันมาก่อนเสมอ
ปัญหาของฉันมีความสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดเสมอ
ฉันหนาว.
ฉันจึงไม่รู้เรื่องเหล่านี้
ความจริงที่ว่าพ่อไม่ได้เกิดมาหูหนวก...
และเหตุผลที่แม่บอกว่าเธอโตมาเป็นเด็กกำพร้า
และมีอยู่ครั้งหนึ่งที่พ่อกับแม่...
ถูกเรียกตามชื่อของตัวเอง ไม่ใช่แค่ "แม่" และ "พ่อ"
- สวัสดี? - สวัสดี.
ดังนั้น? คุณเพลิดเพลินกับการเดินทางของคุณหรือไม่?
จริงๆ แล้วคุณเป็นใคร?
ทำไมโลกนี้คุณถึงทำเช่นนี้กับฉัน?
ไม่นะ.
ฉันเดาว่าคุณไม่สนุกกับการเดินทางของคุณจริงๆ
ทำไมคุณถึงส่งฉันมาที่นี่?
ดี...
คุณไม่คิดว่าคุณควรหาเหตุผลด้วยตัวเองเหรอ?
- เฮ้นาย! - อะไร?
แล้วจะกลับไปได้ยังไงล่ะ?
ฉันจะทำอย่างไรเพื่อกลับไปสู่ปัจจุบัน?
ดี...
นั่นก็ใช่. คุณจะต้องคิดออกด้วยตัวเอง
อย่างน้อยก็ให้คำแนะนำฉันหน่อยสิ!
บอกฉันทีว่าฉันควรจะมองสถานการณ์ทั้งหมดนี้อย่างไร
กฎเกณฑ์หรือภารกิจบางอย่าง เป็นต้น
ฉันเห็น. ฉันเดาว่านั่นคือสิ่งที่เด็กผู้ชายในศตวรรษที่ 21 ชอบ
สำหรับตอนนี้ เพียงแค่สนุกกับการนั่งรถ
การเดินทางควรจะสนุกนะรู้ไหม
ใช้ชีวิต!
คุณจะได้ยินจากฉันอีกครั้ง
เอาล่ะ ลาก่อน.
สวัสดี?
อย่าวางสาย!
อย่าวางสาย ได้โปรด!
จากเหตุผลที่ฉันมาอยู่ที่นี่...
ว่าฉันจะกลับไปได้อย่างไร
ฉันต้องคิดทุกอย่างด้วยตัวเองเหรอ?
นั่นหมายความว่า...
ฉันจะติดอยู่ที่นี่สักพัก
(โรงเรียนมัธยมแบกวาง)
(จุดประกายความหลงใหลของคุณเพื่อเพลิดเพลินไปกับวัยเยาว์ของคุณอย่างเต็มที่!)
(ติดต่อเราเพื่อเข้าร่วมวงดนตรี First Love Memory Manipulators)
ดี.
มันคือทั้งหมดที่มากกว่า.
มันจบแล้ว? คุณหมายความว่าอย่างไร?
ยุนดงจินเพิ่งโพสต์ในฟอรั่ม
เรียกเราว่านักต้มตุ๋น
อะไร
เฮ้ นั่นไม่ใช่การหลอกลวง มันเป็นเพียงความเข้าใจผิด
นั่นคือสิ่งที่คุณคิด.
เฮ้ ไปพบเขาตอนนี้เลย
เราควรขอโทษเขาเป็นการส่วนตัว
เคลียร์ความเข้าใจผิด,
- และขอให้เขาเข้าร่วมอย่างเป็นทางการ... - สายเกินไปแล้ว
วงดนตรีอินดี้ในฮงแดที่จำเขาได้ในวันนั้น...
เข้ามาหาเขาและคัดเลือกเขาทันที
มันจบเกมแล้ว
ขั้นแรก โพสต์คำขอโทษต่อสาธารณะในฟอรัม
แล้วมาลงโฆษณาอีกอันเพื่อ...
แถมยังโพสต์เตือนประชาชนอย่าหลงกล...
แม้ว่าพวกเขาจะเห็นโฆษณาของเรากำลังมองหาสมาชิกใหม่ก็ตาม
พระเจ้าของฉัน ผู้ชายคนนี้เป็นนักเขียนที่ดี
ผู้คนต่างคลั่งไคล้สิ่งนี้
ในฉากวงดนตรี
เราทำเสร็จแล้วเพื่อ
ยอมแพ้แล้วอีชาน
มันสวยงามเสมอที่ได้เห็นสิ่งเหล่านั้น...
ที่จากไปเพราะรู้ว่าถึงเวลาต้องยอมแพ้
- คุณคิดว่าเซกยองรู้ด้วยหรือเปล่า? - อะไร?
ว่าวงดนตรีทำเพื่อ
ความดี. ฉันแน่ใจว่าเธอรู้
ได้ยินว่ามีคนเดิมพันเงิน...
ว่าเราจะสามารถดึงสิ่งนี้ออกมาได้หรือไม่ ดังนั้นเธอจึงต้องรู้
คุณกำลังจะไปไหน
ฉันต้องบอกความจริงกับเซคยอง
เธอจะเข้าใจ
หนึ่งสัปดาห์จะเพียงพอหรือไม่?
เพื่อก้าวข้ามการปฏิเสธ?
ไม่ใช่ เพื่อหาสมาชิกใหม่
อะไร
ฉันจะบอกเซคยองว่าเราจะเริ่มต้นกันใหม่
ฉันจะบอกเธอให้เพิกเฉยต่อข่าวลือและรอฉัน
คุณ. พิมพ์โฆษณาต่อไป
เราได้รับสิ่งนี้ ฉันฮายีชานทำได้!
สาปคุณ! ฉันทนเขาไม่ได้จริงๆ!
สาปมัน
พระเจ้า!
ก็เรื่องเมื่อวาน...
ฉันขอโทษจริงๆ!
รอ. ฉันจะสามารถเข้าร่วมกับคุณแทนเขาได้หรือไม่?
- คุณกำลังพูดถึงอะไร? - วงดนตรี.
สิ่งสำคัญคือฉันสามารถเล่นกีตาร์ได้ค่อนข้างดีด้วย
สมาชิกใหม่จะได้รับห้องพักและอาหารใช่ไหมคะ?
จะพักที่เกสต์เฮ้าส์ได้ไหม...
แทนที่จะเป็นยุนดงจิน?
พระเจ้าของฉัน คุณไม่ละอายใจเลยเหรอ?
ฉันไม่สามารถอยู่ได้นานอยู่แล้ว
จนกว่าจะพบทางกลับ...
คุณรู้ไหมว่าฉันต้องจัดการกับอะไรเพราะคุณ?
ขอโทษนะ แต่ปล่อยได้ไหม...
คนในวงการเรียกฉันว่านักต้มตุ๋น
และเซคยองคิดว่าฉันล้มเหลว
ถ้าวันนั้นคุณไม่หลอกฉัน...
หรือไม่ได้ติดตามฉัน
ฉันคงไม่อยู่ในเรื่องวุ่นวายไร้สาระนี้อีกต่อไป
คุณรู้ไหมว่า?
ไม่มีอะไรที่ฉันสามารถทำได้เกี่ยวกับเรื่องนั้น
คุณน้อย...
คุณควรซ่อนให้ดี
ถ้าผมเจอคุณอีก คุณคงตายไปแล้ว
- อย่าเป็นแบบนี้เลย ได้โปรด - อย่าตามฉันมา
ฉันบอกว่าอย่าตามฉัน!
ความจริงคือ,
ฉันไม่มีที่จะไป
เอ้ย
รอ!
รอสักครู่. รอก่อน! เอ้ยจริงจัง!
เซกยอง!
คุณเคยได้ยินข่าวลือบ้างไหม?
ข่าวลือ? เกี่ยวกับอะไร?
คุณรู้ไหม ผู้ชายที่เดิมพันกับคุณเมื่อวันก่อน
ไอ้บ้าจากโรงเรียนเบควัง ฮายีชาน
โอ้เขา แล้วเขาล่ะ?
เขาประสบปัญหาในการพยายามก่อตั้งวงดนตรี
คราวนี้แผนของเขาล้มเหลวอย่างน่าสังเวช
ดี. เขาล้มเหลวเร็วกว่าที่ฉันคิดด้วยซ้ำ
ฉันรู้ใช่ไหม?
รอ.
นี่อะไรน่ะ? จดหมายรัก?
(คอนเสิร์ตครั้งที่ 10 ของวงดนตรี Myeongse Med School Golden Scalpel)
อะไร
นี่คือตั๋วเข้าชมคอนเสิร์ตของวงจีฮวาน
นี่สำหรับฉันเหรอ?
ฉันขอโทษที่ทำให้คุณผิดหวัง
แต่นี่ไม่ใช่สำหรับคุณ
อะไร แล้วของฉันอยู่ไหนล่ะ?
มันมีไว้สำหรับใคร?
(คุณชอบดนตรีวงดนตรีไหมคุณชอบผู้ชายคนนั้นไหม?)
ฉันต้องบอกว่าตอนนี้น่าผิดหวังเล็กน้อย
ฉันหวังว่าจะมีการพลิกผัน ช่างเป็นคนเกียจคร้าน
(ศิลปะตะวันตก พ.ศ. 2463-2503)
คนงี่เง่าคนนั้นก็เหมือนใบไม้ร่วงที่เปียกชื้น
เขาติดอยู่กับฉันและจะไม่ทิ้งฉันไว้ตามลำพัง
(โรงเรียนมัธยมศิลปะ Seowon ไม่อนุญาตบุคคลภายนอก)
ยิง.
ฮายีชาน?
เฮ้ จุนกิ. พระเจ้าของฉัน
คุณไปโรงเรียนนี้ไหม
ใช่. เฮ้เกิดอะไรขึ้น?
จริงหรือที่คุณไม่สามารถตั้งวงดนตรีได้?
- ฉันเดิมพันเงินของฉันกับคุณ ดังนั้นฉัน... - ยี่ชาน!
ฮายีชาน!
ทำไม...
ฉันรักคุณนะ จุนกิ
ไม่นะ ยี่ชาน เราไม่สามารถทำเช่นนี้ได้
ไม่ เดี๋ยวนะ ยี่ชาน
ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่คุณทำ
ด้วยความยินดี. ขอให้เป็นวันที่ดี.
- หยุด. - รอ.
- รอที่นี่. - ยี่ชาน!
- ฮายีชาน - เฮ้!
เราต้องคุยกัน.
เกี่ยวกับอะไร?
(โรงเรียนมัธยมศิลปะซอวอน)
ตกลง.
เฮ้คุณ คุณสามารถโยนลูกบอลกลับมาที่นี่ได้ไหม?
มือซ้าย...
- จะช่วยเท่านั้น... - อะไร?
นั่นฮายีชานจากโรงเรียนแบควัง
WHO? เขาเป็นนักบาสเก็ตบอลหรือเปล่า?
ชื่อเรียกระฆัง แต่...
ฉันต้องวิ่ง
เล็กๆ น้อยๆ นั้น...
เฮ้!
หยุดตรงนั้น!
ทำไมเขาถึงเร็วขนาดนี้?
- จับฉันซิถ้าคุณทำได้. - หยุดตรงนั้น!
เจ้าหนูตัวน้อยตัวนี้ เขาไปไหน?
เขาไปทางนั้นหรือเปล่า?
เขาอยู่ที่นี่เหรอ?
สาปมัน
เขาอยู่ที่ไหน?
ฉันสาบาน ฉันได้ยินเสียงของเขาเมื่อกี้นี้
เอ้ย ทำไมเขาถึงใช้เวลานานนักล่ะ?
กรุณาอยู่นิ่งๆ
ฉันสัญญาว่าจะตอบแทนความช่วยเหลือของคุณก่อนที่ฉันจะตาย
ฉันมี
คุณเพิ่งเรียกฉันว่า "แหม่ม?"
พระเจ้าของฉัน มันคือคุณจริงๆ
ฉันไม่รู้ว่าจะเจอคุณที่นี่นะคุณผู้หญิง
(ขอขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับคิมซึลกิและคิมจุนฮยอง)
(แตงโมวิบวับ)
ฉันคิดว่าชีวิตของฉันต้องสดใสอยู่เสมอ
เธอเป็นเหตุผลที่คุณต้องการเริ่มวงดนตรีหรือไม่?
จนมาเจอคนโง่คนนี้
ฉันยังไม่บรรลุนิติภาวะ...
ที่คิดว่าควรจะตั้งวงดนตรีเพราะว่าหลงรักมาก
ฉันจะไปสัปดาห์หน้าเพื่อไปเรียนต่อต่างประเทศ
สำหรับตอนนี้มันเป็นความลับ
ทำไม เพราะฮายีชานที่ Baekwang High?
เกิดอะไรขึ้นกับพ่อ...
เมื่อเขาอายุ 18 ปี?
จริงๆ แล้วคุณอยากจะตั้งวงดนตรีไหม?
คุณแค่อยากเป็นที่นิยมกับสาวๆ
ฉันบอกคุณแล้ว. เขาไปที่มหาวิทยาลัยการศึกษาแห่งชาติชุนชอน
ฉันจะเป็นครูสอนพิเศษของเขา
ฉีกและซิงค์อีกครั้งโดย YoungJedi