- Saya akan rakam sekarang. - Okey.
Senyum lagi.
Mana yang cantik?
Saya rasa dua ini cantik.
Awak pula?
Awak apa khabar?
Saya pun suka yang itu.
Helo, saya nak serahkan profil saya.
Letakkan di sini.
Baik. Terima kasih.
Saya okey.
Saya fikir saya hanya akan teringatkan awak setiap hari,
tapi mungkin sebab saya sangat sibuk,
sangkaan saya salah.
Saya teringatkan awak...
sekali-sekala.
Kadangkala semasa berjalan...
Kadangkala semasa makan.
Okey, berhenti.
Sekali lagi.
A-jung.
- Maaf. - Awak tak berlatih?
Saya berlatih.
Saya akan cuba lagi. Maaf.
Biar betul...
- Mari rakam semula. - Okey.
Kadangkala ketika kerja...
- Maaf. - Tak apa.
...atau ketika berehat,
saya teringatkan awak sekali-sekala.
Mujur untuk detik itu,
saya rasa saya okey,
berjaya melaluinya.
Nampak macam hujan nak turun.
Jadi,
saya harap awak pun berjaya.
Pengarah Choi Min-woong dari Hotel LJ dan Choi Seung-a dari Gedung Serbaneka LJ
melakukan kerja sukarela bagi menghormati mendiang ibu mereka.
Ini penampilan rasmi pertama mereka sejak Choi Jung-chan,
bekas presiden LJ, telah ditangkap kerana menyeleweng
dan bekas pengerusi meletak jawatan.
- Skandal itu - Terry.
menyelubungi keluarga Kumpulan LJ...
Jumpa nanti.
Ia menjadi sebutan lagi.
Tak seperti tahun lepas, pendapat orang ramai lebih positif.
Ada yang penyokong pemilik sebelumnya
dan keadaan telah berubah.
Figura politik dan kewangan tertumpu kepada berapa lama...
EPISOD AKHIR
Saya sangka semua orang akan datang esok pagi.
Tak sangka akan terserempak dengan awak.
Saya datang nak jumpa ibu awak.
Saya hampir jadi menantunya.
Saya rasa bersalah, saya takut dia salahkan saya
hidup anak-anaknya musnah.
Saya tak cakap apa-apa.
Maksud saya...
Saya fikir awak mungkin salah faham dan fikir...
"Dia nak jumpa?
Dia masih belum lupakan saya?"
Itu salah faham?
Rasanya macam semalam saya datang ke sini tahun lepas.
Tapi Do-han di New York. Ada orang lain datang?
Datuk datang tadi.
Dia sihat?
Ya.
Saya dengar daripada En. Kim dan Taek.
Dah lama saya tak jumpa dia. Dia nampak sihat.
Dia nampak lain.
Saya gembira mendengarnya.
Keluarga awak pula...
Mereka sihat.
Baguslah.
Oh, ya. Ji-oh masuk sekolah rendah.
- Yakah? - Ya.
Ji-oh genius!
Dia ikut jejak ayah.
Ayah!
Jangan cakap begitu!
Maksud ayah otak, bukan rambut.
Itu lebih teruk. Sekurang-kurangnya awak boleh tanam rambut.
Kamu berdua kejam dengan saya.
Tolonglah!
Tolong senyap.
- Kamu tak apa, Ji-oh. - Okey.
Awak tahu betapa sukarnya rintangan penulis.
Aduhai. Kecoh betul.
Jika kamu tak boleh fokus, mari potong tauge.
Kecoh, mak?
Saya dapat seratus ribu tontonan bagi setiap bab!
Projek tanam rambut ayah yang tertangguh. Cuma perlu satu bab.
Lima puluh juta won!
Yalah. Penulis kita patut terus menulis.
Kami takkan bising.
Terima kasih.
Gila, bukan?
Lelaki tak guna itu.
Kejayaan Tae-min lebih mengejutkan
daripada rambut baru ayah. Dia berubah begitu banyak dalam setahun.
Tapi yang lebih mengejutkan
ialah Taek dan Ji-ae.
Ya, mereka berdua.
Jangan, Tinkerbellku!
Tunggu.
Awak hamil. Biar saya buatkan untuk awak.
Duduk dan rehat, okey?
- Kenapa awak sangat cantik? - Hentikan!
Tunggu. Saya akan buatkan untuk awak.
Fikir perkara baik-baik
dan rehat dengan selesa.
Makanan dah siap.
Makan sebelum sejuk.
Awak tak terbang, bukan?
Tolonglah!
- Nah, Ji-ae. - Terima kasih.
Mari makan.
Nampak sedap.
Apa itu?
Awak mual bagi pihak dia juga?
Mengarutlah.
Makan dengan berhati-hati.
Sedapnya.
Tak mungkin. Biar betul?
Dia juga mual.
Nak saya simpan ini?
Tak, makan saja.
Sedap.
Hamil sebelum berkahwin?
Saya terkejut dengan Taek.
Itu apa Ji-ae suka.
Apa pun, saya gembira semua orang dalam keadaan baik.
Ya.
Ada sesiapa lain?
- Ada. - Siapa?
Kita.
Mari bincang tentang kita, bukan orang lain.
Awak apa khabar, A-jung? Awak berjaya tanpa saya?
Saya...
sihat.
Saya terkenal sekarang.
Saya dapat watak besar dalam rancangan TV.
Saya nampak awak.
Yakah?
Awak ingat saya tiada TV?
Tapi saya bukannya tengok awak setiap masa.
Saya hanya tengok di TV.
Awak teman wanita watak utama lelaki.
Di dalam TV...
Tapi
saya bekas kekasih, bukan kekasih.
Ya.
Itu watak pelakon utama wanita.
- Yalah. - Awak tak tengok
cerita itu betul-betul.
Saya terlalu sibuk.
Saya mulakan perniagaan dengan Taek.
Awak dengar, bukan?
Perniagaan itu
berjalan lancar.
Ia mungkin bakal bersaing dengan LJ.
Awak nampak bagus juga.
Saya fikir awak akan sedih tanpa saya.
Kadangkala saya teringatkan awak.
Saya patut pergi sekarang.
Saya dah lambat.
Nak saya bawa awak pulang?
Tidak, pengurus saya sedang tunggu di bawah.
Saya singgah saja. Saya nak ke tempat lain.
Wah, pengurus.
Nah.
Ada satu lagi di dalam kereta.
Ambillah.
Bawa payung ke mana-mana, okey?
Awak benci hujan.
Selamat jalan.
- Dia dah sampai. - Hei.
Mak cik dah sampai!
- Saya dah sampai. - Kamu dah sampai.
Selamat pulang, bintang handalan.
Helo.
Kelakarnya.
Mak cik!
Ji-oh!
Kamu dah beri kawan-kawan autograf mak cik?
Dah.
Tapi mereka masih tak percaya itu mak cik saya.
Apa?
Kenapa kanak-kanak penuh dengan keraguan?
Dia patut ambil gambar dengan kamu.
Gambar mencukupi?
Mak cik patut jemput kamu dari sekolah lain kali.
Ya! Hebat!
Tolonglah!
Jangan bising.
Kamu tak apa, Ji-oh.
Saya nak tulis sebaris pun susah, tapi tiba-tiba A-jung...
Kamu yang paling bising di sini, Tae-min!
Cukuplah, okey?
- Aduhai. - Syabas, sayang.
- Hebat. - Teruk, sayang.
Ayuh, sayang.
Saya belikan dia rambut.
Saya patut rehat.
Selamat malam.
Ji-oh pun nak rehat, bukan?
- Dia tentu letih. - Jom tidur.
Maaf, saya tak boleh kotakan janji
untuk jaga anak mak cik.
Saya cuma menyukarkan keadaan
untuk dua-dua anak mak cik.
Saya gembira dia okey.
Saya patut buat dari awal.
Ia perkara yang betul.
Saya tak datang ke sini
sejak saya berpisah dengan awak.
Kerana tiada sebab untuk datang.
Walaupun ada sebab, saya takkan datang sebab takut teringatkan awak.
- Awak apa khabar? - "Awak apa khabar?"
Bagaimana dengan awak?
- Saya okey. - "Saya okey."
Baguslah.
Kerana tiada sebab untuk datang.
Walaupun ada sebab, saya takkan datang sebab takut teringatkan awak.
Awak apa khabar?
Tak okey langsung.
Awak pula?
Saya okey.
Kadangkala saya teringatkan dia...
- Baguslah. - Jika digabungkan,
ia sangat banyak.
Kerana tiada sebab untuk datang.
Walaupun ada sebab, saya takkan datang sebab takut teringatkan awak.
Awak apa khabar?
Awak pula?
Saya okey.
Awak apa khabar?
Kerja sukarela sangat sukar kali ini.
Tangan saya masih sakit.
Alamak. Tangan awak dah jadi gemuk.
Jangan buatlah. Tiada sesiapa nak menilai awak. Tak perlu paksa diri.
Kenapa awak buat? Kami buat disebabkan awak.
Awak tanya kenapa? Kerja sukarela datang daripada hati yang murni.
Saya tak percaya. Awak patut buat kerja sukarela untuk kami dulu.
- Kenapa? - Jelas sekali.
Kami orang paling menyedihkan di sekeliling awak.
Disebabkan awak, lembaga itu dimusnahkan, ayah dipenjara
dan datuk letak jawatan.
Sekarang, En. Kim tiba-tiba jadi presiden.
Ini tak masuk akal.
Katakan saya yang musnahkan lembaga.
Penyelewengan ini salah saya?
Ini semua salah awak!
Walaupun tanpa bukti,
pakaian putih pelik awak mengatakan ia benar.
Kenapa awak berpakaian begitu?
Ya, awak dah tua setahun.
Awak lebih cerdik.
Apa?
Apa maksud awak?
Tiada apa-apa, lupakan saja.
Setiausaha Kim!
Sekarang dia presiden LJ, ingat?
Kami dah lama kenal. Lebih selesa
panggil satu sama lain dengan kasual, betul?
Tidak, En. Choi.
Sebab apa awak ke sini hari ini?
Saya tak boleh fokus kepada hotel saja selama-lamanya.
Saya sangka awak boleh...
Boleh awak cari jawatan lain untuk dia?
Seperti Elektronik atau Produk LJ.
Baik,
rasanya itu takkan berlaku.
Awak pula, Cik Choi?
Saya cuma nak lihat mereka berdua begini.
Saya harap awak tak begini di perjumpaan keluarga.
Perjumpaan keluarga? Kenapa?
"Kenapa"?
Do-han pulang hari ini.
Do-han!
A-jung!
- Awak sihat? - Ya.
Awak nampak lebih gembira berbanding dulu.
Saya cuma sedih kali terakhir awak lihat saya.
Jom, saya tumpangkan awak.
Awak sewa kereta lagi?
Tidak, ini kereta saya.
Awak beli kereta? Kereta apa?
Bagaimana kereta baharu saya?
Bagus.
Sangat selesa.
- Ya, bukan? Saya berjaya. - Ya.
Tak sebagus kereta dulu,
sekurang-kurangnya saya tak pura-pura sekarang.
Apa pun, awak patut rehat hari ini.
Awak akan sibuk kerana datang untuk pameran, bukan?
Saya tak begitu sibuk.
Sungguh?
Kalau begitu, jom pergi minum nanti.
Boleh juga.
Nak telefon Ji-han?
Mari kita jujur, saya nak tanya.
Awak takkan bercinta dengan Ji-han?
- Tiba-tiba saja. - Tiba-tiba?
Saya asyik tanya awak di New York.
Awak selalu pura-pura isyarat lemah dan letak telefon.
Ya. Saya teruk.
Ya. Aduhai.
Saya tahu awak rasa bersalah,
tapi saya sangat gembira.
Saya rasa lebih kuat
dan yakin.
Saya serius.
Baiklah.
Saya nak awak rasa tenang.
Wah...
Awak dah matang, Do-han!
Tapi Do-han,
saya benar-benar okey.
Saya suka berlakon
dan juga hal-hal lain.
Baiklah.
Ji-han.
Ji-han!
Hei.
Selamat kembali. Pergi rehat.
Awak yang perlukan rehat berbanding abang.
Pergi tidur di katil awak.
Okey.
Ji-han!
Awak bangun awal.
Mari makan.
Awak nampak lebih segar hari ini.
Saya penat bekerja semalam.
Nampak sedap.
Cubalah.
Masakan rumah pertama dalam setahun ini okey?
Sedap. Abang tak boleh buat rasa ini di New York.
Ya, ada bahan abang tak boleh dapatkan di sana.
Bahan apa?
Cinta dan sayang.
Jijik, hilang selera abang.
Abang gurau saja.
Abang betul-betul rindu.
Lobak pun abang makan.
Abang dah matang. Abang setahun lebih tua.
Yakah?
Kalau begitu, tambahlah.
Saya tentu dah tua. Saya tak boleh makan banyak sebab saya dah tua.
Kerja hanyalah alasan. Adakah ia disebabkan A-jung?
Awak masih tak berhubung?
Bukan begitu.
Memang begitu.
DATUK
Ya, datuk.
Do-han dah balik?
Dah.
Dia di studionya.
Dia sibuk dengan kerja.
Datuk tak tanya. Datuk pasti dia sibuk.
Kamu yang pelik,
ikut datuk kamu pergi memancing.
Kamu tiada teman wanita?
Tiada.
Bagaimana dengan A-jung?
Tak boleh keluar dengan dia.
Kenapa tak boleh?
Betul, ia agak... Betul.
Kenapa datuk perlu tanya?
Hei.
Nah.
Ambil ini.
Kenapa datuk simpan ini?
KUPON MEMAAFKAN KESILAPAN
Saya beri ini kepada En. Kim semasa kecil.
- Datuk beli. - Apa?
Datuk beli daripada En. Kim.
Bagaimana dia boleh jual ini?
Bagaimana datuk boleh beli ini?
Ia sangat mahal.
Apa pun...
datuk akan guna itu, jadi kamu patut lupakan semua yang datuk
buat kepada kamu dan A-jung. Faham?
Kenapa dengan datuk?
Semasa datuk jumpa ibu kamu,
datuk nampak kamu berdua.
Dia nampak seperti
gadis yang baik.
Walaupun setelah apa yang berlaku, dia masih jumpa mak kamu.
Datuk rasa bersyukur dan kesal.
Apa pun, datuk dah guna kupon itu, jadi kita seri.
Jadi jangan guna datuk sebagai alasan. Pergi jumpa dia. Okey?
Bukan begitu.
Saya cuma...
rasa bersalah.
Lagipun, dah setahun...
Maksud datuk...
A-jung tak nampak berapa okey.
Begitu juga kamu.
Aduhai, tentu datuk salah pilih tempat.
Kenapa datuk cakap begitu sekarang?
Ji-oh.
Cantiknya kereta.
- Ya. - Apa?
Nampak cantik.
- Ji-oh. - Ya.
Ayah akan belikan kamu kereta yang cantik juga.
Saya pula?
Pada usia kamu pun kamu masih terlajak tidur?
- Saya lambat. - A-jung...
- Kamu... - Nikmati hari kamu, bintang handalan.
Ji-han?
Memang awak.
Apa awak buat di sini?
Oh, ya.
Payung awak. Kalau-kalau awak perlukannya.
Apa?
Awak mungkin perlukannya.
Awak patut sentiasa bersedia.
Tiba-tiba hujan boleh turun. Nanti awak salahkan saya.
Saya juga nak cakap dengan awak.
Kita tak cakap jujur sebelum ini.
Ia boleh jadi payung.
Apa?
Tapi itu bukan masalah. Tumpangkan saya.
- Apa? - Saya ada penggambaran hari ini,
tapi pengurus saya sakit,
jadi saya nak tumpang awak.
Tumpangkan saya.
- Apa? - Tolonglah!
Pergi. Saya dah lambat.
Awak tak perlu ikut kami sampai ke sini.
Saya patut sentiasa bersama awak. Hati-hati.
Bagaimana jika awak pengsan?
- Aduhai. - Mari pergi.
Maaf.
Taek, awak nampak lebih lemah daripada Ji-ae.
- Mari pergi. - Lekas.
Aduhai, kenapa dia tak jawab?
Dia buat kerja atau tak?
Sedapnya.
Ini bukan adegan utama, tapi ia adegan penting.
Saya tahu. Jangan risau. Saya dah bersedia hari ini.
Saya dah agak.
- Awak harapan saya. - Okey.
- Sedia. - Baik, tuan.
- Jumpa nanti. - Okey.
Awak dilayan dengan berbeza.
Saya dah kata, saya dah berjaya.
Bagaimana awak tahu saya perlukan beg?
Awak pengurus saya hari ini, jadi saya bergantung pada awak.
- Oh ya, - Ya?
awak bersedia untuk apa?
Adegan aksi? Adegan tunggang kuda?
Bukan.
Lega saya. Saya risau awak akan cedera lagi.
Bagaimana nak buat adegan aksi atau tunggang kuda di sini?
Betul.
Jadi apa?
Adegan cium.
Apa?
Adegan cium?
Ya. Kenapa?
Kenapa awak cakap macam tiada apa-apa?
Apa?
Saya tak boleh percaya.
Awak tak risau saya akan terluka?
Sekarang hati saya terluka.
- A-jung. - Ya?
- Hei. - Hai.
- Bila awak sampai? - Dua jam lepas.
Adegan cium?
Di sini.
- Ada sesuatu di situ? - Ya.
Hentikan.
Hentikan apa?
Dia pengurus saya hari ini.
Pengurus. Yalah.
Saya pernah ditawarkan untuk jadi pelakon, tapi pengurus tak pernah, jadi...
Sebab itu awak tak nampak rapat.
Tapi kami memang rapat.
Saya gurau saja.
- Ya. - Jadi awak rapat.
Lega saya.
Hubungan yang janggal cenderung berkembang menjadi cinta.
Jadi, takkan ada skandal.
Tak perlu itu.
Kami dah melepasi titik itu.
Apa maksud awak?
Kenapa dengan kamu berdua?
- A-jung. - Cukup.
Awak pun sama.
Baiklah.
Apa?
Apa itu?
Kenapa dengan awak?
Apa yang awak buat?
Hentikannya. Awak memalukan saya.
- Saya memalukan awak? - Hentikan.
A-jung...
Mereka sangat tinggi.
Awak dah gila?
Awak tahu betapa besar projek ini!
Awak mahu kehilangannya?
Saya tiada pilihan selain ambil cuti
kerana Ji-ae mengandung,
tapi apa awak buat di sini?
Saya minta maaf.
Maaf takkan menyelesaikan...
Hei, Ji-han.
Apa? Ada apa?
Ya. Sudah tiba masanya kita cakap macam biasa dengan satu sama lain.
Saya bukan pekerja awak lagi.
Kita rakan perniagaan sekarang.
Lagipun, saya lebih tua daripada awak
dan pernah jadi senior awak.
Awak baru dapat latar belakang.
Awak masih fikir awak sebahagian daripada keluarga kaya.
Berapa lama awak perlu kebuluran untuk akhirnya sedar?
Awak langsung tak bersungguh-sungguh.
Awak yang asyik kata
kita tak boleh kehilangan projek ini!
Maafkan saya hari ini.
Sesuatu lebih penting daripada itu sedang dipertaruhkan.
Kami tak boleh biarkan itu berlaku.
Saya nampak apa yang berlaku.
Awak cuba nak keluar dengan A-jung lagi?
- Saya... - Kami
tak boleh biarkan itu.
A-jung sangat menderita disebabkan awak.
Semasa dia bercinta dengan awak
dan lebih teruk selepas berpisah.
Saya tahu.
- Awak tahu? - Sebab itu
saya nak dia lebih bahagia mulai sekarang.
Dia teman lelakinya.
- Apa? - Dia teman lelaki A-jung.
Tak mungkin. Saya tak tahu pun.
Sebab itu rahsia.
Ia bukan rahsia jika awak tahu.
Hubungannya agak serius,
jadi jangan buat dia keliru apabila dia akhirnya bahagia.
Saya faham kalau awak tak suka saya, tapi...
Maksud saya...
Tapi...
Awak nak ke mana?
Kenapa dengan dia?
Saya dah kata saya tak buat janji temu buta.
Tepat sekali. Kenapa tak boleh?
Kamu masih belum lupakan Ji-han?
Ayah! Bukan itu...
- Maaf. - Maaf.
- Jadi kenapa? - Lupakannya.
Apa pun, janji temu buta ini adalah yang terakhir.
Saya tak nak buat lagi, okey?
- Pergi dulu. - Okey.
Siapa awak?
Awak Yoon Chae-won, bukan?
Saya tanya awak siapa.
Saya Bin Tae-hwan.
Saya pengarah Pembinaan TY.
Umur 34 tahun, tinggi 180 sentimeter dan 70 kilogram.
Saya tiada hobi, tapi saya pandai dalam banyak hal.
Maaf, tapi saya tak diberitahu tentang janji temu buta dengan awak.
Saya rasa awak letak telefon tanpa dengar apa ayah awak nak cakap.
Kita bertembung di lobi.
Ayah! Bukan itu...
- Maaf. - Maaf.
Lupakannya. Apa pun...
Ini takdir, bukan?
Bagaimana awak cam saya?
Saya mungkin
janji temu buta awak seterusnya.
Jumaat ini.
Tapi awak dah tak mahu.
Peluang saya terlepas tahun lalu, jadi saya tak boleh terlepas lagi.
Saya patut ambil peluang saya.
Awak curi dengar perbualan saya?
Saya cuma terdengar. Terukkah?
Kritikal.
Biar saya tebus kesalahan.
Awak takkan dapat peluang itu. Saya minta diri.
JI-HAN
Saya datang hanya nak minum dengan awak.
Awak suka minum dengan saya.
Awak kata saya buat semua nampak istimewa.
Awak ingat bila saya katakan itu?
Lama dulu.
Biar betul.
Bagaimana awak boleh berubah hati dalam masa singkat?
A-jung ada teman lelaki.
Ini rupanya?
Minta nasihat perniagaan sebagai alasan.
Dulu saya suka awak. Awak tak rasa ini salah?
Buatlah kawan, Ji-han!
Tak,
saya tak percayakan sesiapa.
Perlahan-lahan!
Syabas untuk hari ini!
- Syabas. - Minum.
Awak mungkin perlukannya.
Tiba-tiba hujan boleh turun. Nanti awak salahkan saya.
Saya juga nak cakap dengan awak.
Kita tak cakap jujur sebelum ini.
Pengurus awak telefon pagi tadi, kata awak tak mahu keluar.
Awak tak datang dengan Ji-han, bukan?
Tak masuk akal.
Dah mula lagi.
Harap-harap awak tak tunggu dia!
Saya faham awak dibayangi bekas kekasih awak,
tapi jangan begitu, A-jung.
Bukan itu.
Kami dah agak, jadi kami beritahu dia.
- Apa? - Kami beritahu dia semuanya.
Beritahu dia apa?
Awak dah gila?
Kenapa beritahu dia?
Nampak seperti dia nak jumpa awak lagi.
Benar?
Helo?
Apa?
Awak pergi minum selepas awak pergi?
Dengan cinta pertama awak?
Maaf tentang ini,
tapi tolong ambil dia.
Saya tak boleh uruskan dia.
Tak, saya pun tak nak uruskan dia.
Kenapa beri dia kepada saya? Awak boleh telefon Do-han.
Awak ambil dia.
Awak yang nak dia!
Awak pun nak dia.
Ambil dia.
- Ji-han. - Apa?
Buat pilihan.
Saya atau A-jung?
Pilih dengan bijak.
A-jung!
Saya suruh awak pilih dengan bijak.
Dungu.
Semoga berjaya. Selamat tinggal.
Awak nak pergi?
Tolonglah, Cik Yoon!
Cik Yoon!
Saya paling suka awak!
Kenapa awak pilih saya?
Awak menjengkelkan.
Kenapa? Tolonglah.
Hidup ini membosankan.
Memang betul awak.
Kita berjumpa semula.
Saya tarik balik kata-kata saya.
Apa?
Bagaimana awak cam saya dari belakang?
Saya dah lama minat awak.
Selama tiga jam?
Sejak majlis perkahwinan awak.
Saya tetamu pengantin lelaki.
Saya minta janji temu buta dengan awak.
Maaf jika saya buat awak marah di hotel,
tapi saya ikhlas.
Itu bukan masalahnya. Awak jatuh cinta dengan isteri orang lain?
Cinta lebih penting dari persahabatan.
Adakah ia tak bermoral dan sangat teruk?
Ya. Kritikal lagi.
Tapi saya tak bertindak. Kenapa tak fokus pada kawalan diri saya?
Atau betapa cantiknya pengantin perempuan itu.
Masuk, saya akan tumpangkan awak.
Itu takkan menebusnya.
Tak, saya cuma nak bantu.
Saya tebus kesalahan?
Awak nak balas dendam
kerana mabuk beberapa kali?
Baring!
Awak jerit pada saya.
Kejam betul.
Saya nak tanya.
Bagaimana...
cinta boleh berubah dengan mudah?
Saya tetap setia kepada awak,
fikirkan awak setiap hari.
Jangan mengarut.
Watak saya pun awak tak tahu.
Itu yang awak fikir?
Saya tak bodoh.
Saya boleh ingat semuanya.
Saya tonton rancangan itu berkali-kali.
Saya hafal semua dialog.
Sungguh?
Berpisah
dengan lelaki itu.
Lelaki yang tinggalkan awak
selepas lulus ujian untuk keluar dengan gadis lain
adalah lelaki tak guna, awak tak patut buang masa dengannya.
Awak tak patut dekat dengan dia.
Benarlah.
Awak tahu betapa sedihnya
apabila awak menangis selepas berpisah?
Itu cuma watak.
Ia bukan sekadar watak.
Okey?
Apabila awak lihat dia berlakon
awak boleh lihat betapa mudah dia mainkan wataknya.
Maksudnya dia ada banyak persamaan dengan watak itu. Bahayalah.
A-jung.
Berpisah dengannya.
Tolong berpisah.
Berpisah.
Berpisah dengannya.
Saya rasa macam saya kembali ke masa lalu.
Berpisah.
Dia berbahaya.
Di mana Ji-han?
Dia lambat atau tak datang?
Ji-han ada urusan, jadi dia tak boleh datang hari ini.
Dia? Urusan?
- Awak pula? - Saya tak boleh buat apa-apa sebab awak.
Oh ya, dah lama tak jumpa awak, Do-han.
Kami tak sangka awak datang untuk pameran.
Hidup memang gila, bukan?
Kalau saya,
- saya akan bersembunyi... - Cukup.
Awak ludah merata-rata. Tutup mulut awak.
Bagaimana saya nak makan nanti?
Janganlah makan.
Makan.
Makan. Awak boleh makan.
Jadi,
bagaimana dengan persiapan kamu?
Ada wartawan ganggu kamu?
Tak apa. Saya akan uruskannya sendiri.
Baiklah.
Datuk pasti kamu boleh uruskan sendiri.
Oh, ya. Ada pati kap untuk kamu,
minum sedikit setiap pagi, okey?
Kamu perlukan stamina untuk pameran. Kamu masih muda, tapi kamu perlukannya.
Apa?
Ada untuk kamu juga!
Untuk Seung-a dan Se-jin juga.
Bawa ia pulang.
Datuk yang tangkap.
Okey?
PATI KAP
Saya dengar
tentang pameran awak.
Awak pulang selama-lamanya?
Tak, cuma untuk seketika.
Kenapa awak datang?
Saya patut beritahu awak
saya minta maaf.
Saya buat awak sangat menderita
untuk balas dendam.
Salah saya
awak perlu dedahkan diri awak.
Awak tak perlu minta maaf.
Saya pilih untuk buat.
Dulu saya pengecut.
Selalu lari dan bersembunyi.
Jadi jangan kita
rasa bersalah terhadap satu sama lain.
Okey.
Semoga berjaya.
Tak tahu sama ada saya boleh datang.
Selamat jalan.
Awak lukis
matanya sekarang.
Ya, saya tak takut lagi.
Saya cuba perkara yang
dulunya saya takut.
Kenapa awak pura-pura mati?
Hidup semula.
Ada sup ikan pollock.
Awak tak pulang.
Saya terlalu letih.
Keluar.
Awak masak?
Kalau ya?
Saya benar-benar boleh mati.
Do-han yang masak.
- Gembira? - Ya.
Jangan risau, saya takkan usik awak.
Awak hanya mabuk.
- Saya faham. - Yalah.
Cinta boleh berubah dengan mudah?
Awak mahu tanya soalan falsafah.
Apa itu kepercayaan dan kesetiaan?
Awak juga mahu bincang topik etika, bukan?
Saya masuk dulu.
Selamat tinggal.
Tunggu, A-jung.
Saya serius
dengan apa saya cakap semalam.
- Saya... - Hei!
Berhenti.
Saya tangkap awak! Saya dah agak ada perkara mencurigakan.
Saya dah cakap. Kereta ini di sini
sejak dua hari lepas.
Dua hari lepas?
Kenapa kamu bersama A-jung
di hadapan rumah kami?
Jelaskan kepada kami.
Kamu patut beri penjelasan yang baik.
Saya dah kata,
- bukan begitu. - Diamlah.
Ia bukan seperti yang mak fikirkan!
Betul.
Ji-han.
Apa maksud awak? Mana ada.
Awak tahu apa awak cakap?
Saya tak tahu tentang A-jung,
tapi saya suka dia.
Bukan,
saya cintakan dia.
Apa?
Saya tahu agak pelik
untuk saya katakan ini
selepas genap setahun.
Kamu boleh maki saya
atau pukul saya banyak mana pun.
Walaupun saya dipukul hingga mati,
perasaan saya takkan hilang.
Saya...
tak boleh hidup tanpa A-jung.
Aduhai.
Habis itu, kenapa kamu buat skandal besar
dalam sidang akhbar
dan abaikan dia selama setahun?
Dulu,
saya rasa lebih baik kami menjauhkan diri.
Kami boleh lupakan satu sama lain
dan masa akan...
sembuhkan segalanya.
Tapi kini saya tahu
betapa angkuh dan bodohnya
keputusan itu.
Jadi, saya takkan buat kesilapan itu lagi.
Saya akan buat yang terbaik.
Ini semakin jelas.
Dia akan minta kebenaran mereka untuk berkahwin.
Tepat sekali.
Mak, ayah,
saya serah diri kepada kamu.
- Tolong terima saya. - Apa...
Ji-han.
Dia lawan yang kuat.
Tidak.
Kami dah terima
satu menantu lelaki.
Tae-min dah cukup buat kami.
Maksud saya, bukan sekarang.
Saya akan cuba sedaya upaya.
Saya akan cuba, ayah.
Nampaknya mak sedang masak. Bagaimana saya boleh bantu?
- Tunggu... - Nak saya ambil nasi?
- Tak! Kami... - Sup pula?
- Tak, tunggu. - Okey.
- Arah sini. - Baik.
- Tak, ambil itu. - Nasi ada di sana.
Ada lagi seorang yang boleh bantu kita.
Baguslah.
Awak patut pulang saja.
Kenapa awak tunggu untuk makan?
Awak sakit perut.
Saya minta maaf, A-jung.
Teman lelaki awak.
Saya pasti awak rasa bersalah.
Dia bukan teman lelaki saya.
Apa maksud awak?
Saya nak beritahu awak, tapi saya terlepas masa yang sesuai.
Awak agak comel,
jadi saya nak terus usik awak. Okey?
Tapi saya tak sangka awak akan jadi begini.
Kita seri sekarang, okey?
Apa maksud awak?
Awak selalu tengok saya
di TV selama ini, tapi saya tak boleh tengok awak. Tak adil.
Saya tak boleh tengok awak,
saya terpaksa menahan kerinduan saya pada awak.
Saya...
tak boleh tidur malam tadi.
Saya terlalu rindu awak
dan saya nak sangat peluk awak.
Saya tertanya-tanya bagaimana saya hidup tanpa awak.
Melihat awak di sebelah saya buat saya rasa seperti saya boleh bernafas.
Ada apa?
Ini bukan apa yang saya fikirkan.
Saya dah buat rancangan.
Saya fikir ia akan ambil masa
untuk awak berpisah dengannya dan bersama saya,
jadi saya rancang nak buat lamaran hebat dan asli.
Apa awak...
Saya tiada pilihan.
Saya tak mahu kehilangan awak lagi.
A-jung.
Kahwini saya.
Apa?
Biar saya jadi suami awak,
bukan adik ipar awak
atau pengurus awak,
atau teman lelaki yang boleh berpisah bila-bila masa selepas bergaduh.
Suami yang
boleh berkongsi katil walaupun selepas bergaduh,
suami yang awak boleh pergi tonton filem lewat malam,
suami yang boleh keringkan rambut awak
ketika awak mengantuk waktu pagi,
suami yang boleh
bersihkan rambut awak di lantai sepanjang hari.
Biar saya jadi suami itu.
Apa ini?
Ini lamaran betul?
Ya.
Walaupun ia teruk sebab saya cemas.
Lamaran perkahwinan awak pun teruk.
Sangat konsisten.
Begitu juga perasaan saya.
Saya boleh dipercayai, bukan?
Saya tak pasti.
Saya letih buat persiapan perkahwinan.
Sebab itu awak kena kahwin dengan saya.
Kita dah jumpa keluarga masing-masing,
buat pertemuan keluarga,
malah tinggal bersama.
Kita cuma perlu berkahwin sekarang.
Mudah, bukan?
Saya akan pura-pura fikirkannya.
Maka saya akan jadi lebih gigih.
Kamu bersumpah untuk mencintai, menghormati dan menyayangi
satu sama lain sehingga akhir hayat kamu?
Ya.
Padan muka awak.
Ini balasan awak kerana mengahwini orang lain.
Apa awak buat di sini?
Mestilah saya datang
untuk tentang perkahwinan ini.
- Apa? - Apa sedang berlaku?
Mustahil untuk jujur sepanjang waktu.
Kehidupan dipenuhi dengan penipuan...
untuk sembunyikan kelemahan
atau kecuaian seseorang.
Kita berlakon untuk jadi orang yang lebih baik.
Berhenti bergantung pada orang lain dan berdikari!
Jadi, adakah kami akan berjaya?
Ya, mak cik.
Rancangan A-jung akan disiarkan esok.
Ya.
Betul.
Hati-hati, Tinkerbell.
Sakitkah?
Dia juga buat saya rasa mual.
Apa awak nak tunjuk saya?
Awak abaikan saya sejak awak berjaya.
- Ini. - Apa maksud awak?
WEDDING IMPOSSIBLE "WEBNOVEL PALING DINANTI-NANTIKAN!"
Apa?
Ia sudah diterbitkan?
Saya suami awak, Su-jung!
Saya akan buat hidup awak mewah.
Ji-oh, Su-jung.
Mari kita pindah!
Awak tahu,
saya juga fikir nak bersara.
Kenapa?
Untuk mengekori saya? Awak tak letih?
Aduhai.
- Minum sajalah. - Okey.
Awak masih muda.
Tak apa.
Mari berehat.
Awak nampak lebih baik berbanding sebelum ini.
Tapi saya tahu sekarang...
apa pun rupa saya,
apa pun situasi yang saya hadapi,
awak ada di sisi saya.
Saya boleh jadi diri saya yang sebenar dengan awak.
Saya takkan
lepaskan awak sekarang.
Saya tak boleh.
Saya akan terus pegang awak.
Saya juga mencintai awak
kerana itu.
Saya mencintai diri awak seadanya.
Diterjemahkan oleh: Shazreena