จงเชื่อในพระเมตตาของพระเจ้า
และสารภาพบาปของลูกอย่างซื่อสัตย์เถอะ
คุณพ่อครับ
ผมต้องถูกซาตานเข้าสิงแน่ๆ
ว่ายังไงนะ
ดูจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับผมแล้ว ไม่มีทางคิดเป็นอื่นไปได้
ผมท้องไส้ปั่นป่วนวันละหลายครั้ง
แถมยังปวดหัวตุบๆ
ผมไม่เคยนอนไม่หลับมาก่อน
แต่อยู่ๆ ก็หลับไม่ลง
บอกมาเถอะว่าอะไรรบกวนจิตใจลูกถึงขนาดนี้
คนที่ไม่เหมาะไม่ควร
ทำให้ผมใจเต้นแรง
แม้ว่าผมจะไม่อยากครับ
ผมเฝ้ามองคนที่ผมไม่ควรเฝ้ามอง
และถึงผมจะรู้ว่ามันผิด
เท้าก็ยังเดินไปหาเธออยู่เรื่อย
ไม่รู้ว่าทำไม
ผมถึงเอาแต่เป็นห่วงเธอ
และผม
มีใจให้เธอได้ยังไง
ฉันนึกว่าคุณเกลียดฝนซะอีก
คุณอีจีฮัน
ต้องมีปัญหาอะไรแน่ๆ
ผมไม่มีวันเลือกเส้นทาง ที่ชั่วร้ายแบบนี้ด้วยความสมัครใจ
คุณพ่อครับ
คุณพ่อช่วย
ลงมือเลยได้ไหมครับ
ลงมืออะไร
- ไล่ผีครับ - ไล่ผีเหรอ
ใช่ครับ
ไม่ว่าลูกจะรู้สึกยังไง
มันไม่ได้เป็นบาปหรอกนะ
ต่อให้ไม่บาป ผมก็ไม่เอาครับ
การหลีกเลี่ยงและมองข้ามความรู้สึกของตัวเอง
มีแต่จะทำให้สับสนยิ่งขึ้น
แล้วผมควรทำยังไงครับ
ลูกควร
พิจารณาหัวใจของตัวเองให้ดี
และ
เลือกเส้นทาง
ที่ถูกต้อง
ไม่ต้องกังวลไป
ตอนนี้
เรามาสวดภาวนาให้ลูกดีกว่า
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า
ลูกแกะหลงทางตัวหนึ่ง
แสวงหาปัญญาจากพระองค์ในวันนี้
แม้แต่ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก...
ทำให้เธอหายไปจากใจของลูกที
ทำให้เธอหายไปที
ได้โปรด ลูกขอร้อง
ได้โปรด
- ขอบคุณค่ะ - ครับ
คุณอีจีฮัน
อะไร
อยู่ในร่มด้วยกันก็ได้
ให้ตายสิ หัวแข็งชะมัด
พูดอะไรไม่เคยฟัง
ตัวเปียกโชกขนาดนั้น
จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ
(อีจีฮัน)
ไม่สิ
ใครสนว่าหมอนั่นเป็นหวัดหรือเปล่า ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย
ฉันไม่ได้บอกให้เขาตากฝน
เขาโยนร่มทิ้งเอง
- ที่รัก - หือ
- จากนี่ไปชอนจูขับรถนานไหม - ชอนจูเหรอ
สองสามชั่วโมงมั้ง ทำไมเหรอ
ก็...
ถ้าผมรู้ว่าต้องรอบิบิมบับนานขนาดนี้ เราไปกินที่ชอนจูดีกว่า
หมายความว่ายังไง
หือ
ตายแล้ว
เธอคุยกับใครน่ะ
เธอแสดงเก่งจริงๆ
การเข้าถึงบทบาทเวลาอยู่บ้าน ไม่ใช่เรื่องง่าย ใช่ไหม
ใช่
โชคดีนะที่เธอตัดสินใจเป็นนักแสดง จริงไหม
จริง
- เธอค้นพบเส้นทางของตัวเอง - ใช่
แต่ผมต้องเสียบิบิมบับไป
ที่รัก อดทนหน่อยสิ
เดี๋ยวพี่ฉันก็ไม่อยู่แล้ว
นะ
เธอบ้าไปแล้ว
ใช่
มันยังไม่สายเกินไป เราแค่ต้องเลือกเส้นทางที่ถูกต้อง
(นาอาจอง)
นี่พระองค์ทดสอบลูกอยู่เหรอ
ถึงจะแสดงเส้นทางที่ผิดไปก็ไม่มีประโยชน์
ลูกตัดสินใจแล้ว
จะไปไหนครับ
ทางออกไม่ได้อยู่ทางนั้น ทางนี้ต่างหาก
ผมรู้น่า
เห็นๆ อยู่ว่าไม่รู้
หนึ่งร้อยเจ็ด
หนึ่งร้อยแปด
กว่าจะกำจัดนาอาจองได้ เข่าคงพังก่อน
พอแค่นี้แล้วกัน อีกเดี๋ยวพระเจ้าหรือพระพุทธเจ้า
คงกำจัดเธอให้เราเอง
อะไรน่ะ
อะไรเนี่ย
นี่มัน...
สวดภาวนาไปก็เท่านั้น
พอเปิดคลิปก็เห็นแต่หน้าเธอ
"ต้องทำยังไงถึงจะลืม
คนที่แอบชอบ"
ง่ายจะตาย ชวนเขาไปเดตสิ
พอโดนปฏิเสธ เดี๋ยวก็ลืมเขาได้เอง
พูดเหมือนง่ายงั้นแหละ
ฉันทำแบบนี้เพราะไม่อยากเสียหน้านะ
พับนกกระเรียนพันตัวแล้วอธิษฐานขอให้ลืมเขา
เป็นวิธีเก่าแก่ แต่ได้ผล
ล้อเล่นใช่ไหม
พับยังไงตั้งพันตัว ได้แก่ตายก่อนพอดี
ถนนข้างกำแพงพระราชวังท็อกซู เป็นจุดบอกเลิกยอดฮิต
ไปที่นั่นแล้วบอกเลิกกับ
คนที่แอบชอบด้วยตัวเอง
สายมูทั้งนั้น
ทำอะไรอยู่
หลับอยู่หรือเปล่า
ถ้าไม่มีอะไรจะพูดก็ออกไป
ฉันมีเรื่องจะพูดเยอะเลย
แต่ไม่รู้จะพูดอันไหนก่อน
ฉันอยากถามว่านายสบายดีไหม
แต่ฉันไม่แน่ใจว่าฉันควรถามว่า
นายเป็นหวัดไหม หรือรู้สึกยังไงหลังตากฝน
และฉันก็อยากขอโทษ
แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน
เรื่องที่ฉันไม่ดูแลนาย หรือบอกว่าจะตัดขาดกับนาย
แต่ที่ฉันรู้คือ
ฉันไม่ได้เป็นพี่ที่ดีสำหรับนาย
ขอเวลาหน่อยก็แล้วกัน
ฉันมั่นใจว่าคุณตา
จะยอมรับนายในไม่ช้า
และ
นายก็จะยอมรับอาจองเหมือนกัน
ฉันเอาเสื้อผ้านายไปส่งร้านซักแห้งแล้ว และฉันก็ชงชามาให้ รีบดื่มก่อนเย็นล่ะ
ไปก่อนนะ
ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
แล้วทีนี้จะสู้หน้าพี่ยังไง
(ตอนที่ 6)
เป็นยังไงบ้างครับ
แปลกใจจัง
แกเป็นห่วงฉันด้วยเหรอ
ขอบใจนะ แต่ไม่ต้องมาห่วงฉันหรอก
ผมพยายามแล้ว
แต่พอเห็นคุณตา ผมก็อดห่วงไม่ได้
- แค่นั้นเหรอ - ผมรู้ตัวอีกครั้ง
ว่าผมแทนที่คุณตาไม่ได้
ตำแหน่งนั้นมาพร้อมหลายๆ อย่าง ที่ผมไม่เข้าใจหรือจัดการไม่ได้
ก็นั่นแหละ
แค่รับตำแหน่งไปก็พอ
พอเวลาผ่านไป แกจะเข้าใจเอง
ผมไม่เข้าใจว่าทำไมนักข่าวนั่น ถึงยังตามรังควานเราอยู่
และทำไมคุณตาถึงยังยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้
ทุกอย่างดูเหมือนจะแย่ลง
ผมไม่อยากมีส่วนร่วมครับ
ไม่ แกแค่กลัวว่า แกจะกลายเป็นเหยื่อของนักข่าวนั่น
ถ้าแกกลัว อย่าวิ่งหนี
แกต้องปักหลักแล้วสั่งสมอำนาจ
แกถึงจะปกป้องตัวเองกับคนของแกได้
ขอตัวก่อนนะครับ
แกควรเลื่อนงานแต่งงานให้เร็วขึ้น
- อะไรนะครับ - ฉันคุยกับคุณคิมแล้ว
เลือกวันที่เราจะนัดเจอกับ ครอบครัวของอาจองซะ
เดี๋ยวครับ
ทำไมถึงรีบร้อนนักล่ะครับ
มันเริ่มแล้ว
นักข่าวนั่นเริ่มขุดคุ้ย เรื่องแกกับอาจองแล้ว
ทำไม
เพราะอย่างนี้ แกถึงขอให้คุณคิม เตรียมคำแถลงเกี่ยวกับอาจอง
ไม่ใช่เหรอ
(ประวัติ - ยังจีแอ)
ฉันจะตั้งใจทำงานไปเพื่ออะไร
สุดท้ายก็ต้องส่งประวัติใหม่ เพราะไม่มีใครเรียกตัว
และฉันก็เขียนว่า "นางใน 1" หรือ "เพื่อนร่วมงาน 3" ไม่ได้ด้วย
ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นเบอร์ไหน
แม่ฉันบอกว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป
ปีหน้าฉันต้องเลิกเป็นนักแสดง
แม่จะซื้อสตูดิโอให้ฉัน ฉันจะได้ทำเครื่องปั้นดินเผาต่อ
จริง เครื่องปั้นดินเผาของเธอก็ดังอยู่นะ
ฉันก็เลยทุ่มเงินเก็บ ไปกับการถ่ายภาพใส่ประวัติใหม่
ต่อให้ไปไม่รอดก็ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน
ให้ตายสิ ทำเป็นเด็กๆ ไปได้ แถมยังประมาทอีก
พอเธออายุเท่าพวกเรา ทุกอย่างจะน่าเบื่อไปหมด
รีบสนุกให้เต็มที่ล่ะ
ใช่ รีบสนุกให้เต็มที่ล่ะ
แต่พวกพี่ก็สนุกเหมือนกันนี่
พี่กำลังเตรียมตัวแต่งงาน
ส่วนพี่ก็มีคนคุย
พี่มีคนคุยด้วยเหรอ
พูดบ้าๆ ฉันไม่ได้คุยกับใครทั้งนั้นแหละ
(โดฮัน)
ไง โดฮัน
ตอนนี้เลยเหรอ
ได้ ฉันจะไปหาที่สตูดิโอ
อือ
ฉันนึกว่านายทิ้งฉันแล้วจะลั้นลาซะอีก
แต่ฟังเสียงแล้ว ดูเหมือนฉันจะคิดผิดนะ
อย่าพูดแบบนั้นสิ ผมไม่ได้ทิ้งคุณ
ผมช่วยให้คุณได้ไปกับพี่
ก็บอกแล้วไงว่าฉันอยู่ข้างนาย
หมายความว่า
ฉันอยากอยู่เคียงข้างนาย อย่างน้อยก็ในเวลาที่นายลำบาก
ผมชักเสียใจแล้วสิ ผมน่าจะไปกับคุณ
ทำไมถึงออกกำลังกายตอนนี้ล่ะ
มีสุภาษิตว่า
"จิตที่สดใสอยู่ในร่างกายที่แข็งแรง"
ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองน่ะ
อยู่ๆ ก็พูดแบบนั้น ไม่สบายเหรอ
ก็เกือบไป
ดีที่ผมรู้ตัวตั้งแต่เนิ่นๆ
อะไร จริงเหรอ เป็นอะไร ไม่ได้เป็นหนักใช่ไหม
มันเป็น
การติดเชื้อจากแบคทีเรียจำนวนน้อยน่ะ
ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมก็หายดี
ผมกำลังรักษาตัว
อย่างสุดความสามารถ
มีแขกมาหาค่ะ
ไง
ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ฉันเสียใจนะ
เราเกือบได้ดองกันนะ
แต่ก็ไม่ได้ดองกัน เราไม่สนิทกันพอ ที่จะแวะมาหาโดยไม่บอกล่วงหน้านะ
แล้วเรา
สนิทกันมากพอที่เธอจะไป ไหว้อัฐิแม่ฉันกับคุณตาเหรอ
ฉันได้ยินว่าเธอช่วยเรื่องห้าง เพราะเธอชอบน้องชายฉัน
แต่ฉันมีน้องสองคน
คนไหนเหรอ ฉันอยากรู้ว่าต้องกำจัดใคร
พี่คะ
ฉันคิดมาตลอดว่าพี่เป็นคนฉลาดและรอบคอบ
ขอบใจที่ชม แต่เรามีเวลาไม่มาก
แต่ดูเหมือนฉันจะคิดผิด
พี่ถูกจับได้
ฉันรู้ว่าพี่เป็นคนส่งนักข่าวนั่นไป
ฉันคงมองพี่ผิดไป
ถ้าฉันรู้ว่าเราไม่จำเป็นต้องมีมารยาทต่อกัน
ฉันคงไปหาพี่แล้วบอกว่า
ฉันรู้ทุกอย่างไปแล้ว
แล้วที่ฉันบอกพี่แทนที่จะบอกท่านประธาน
ก็เพราะนี่คือคำเตือนครั้งสุดท้าย
ฉันขอเตือนให้พี่เลิกทำร้ายน้องตัวเอง
เธอหมายถึงใคร
โดฮันหรือจีฮัน
ทั้งสองคนนั่นแหละ
ไม่ว่าทำคนไหน ก็จะทำให้จีฮันเจ็บ
แปลว่าจีฮันสินะ
เข้าใจแล้ว
แขกจะกลับแล้ว
พี่ไม่มีงานทำเหรอ หรือว่าเรื่องนี้ฉันก็เข้าใจผิดด้วย
พอมาคิดดูแล้ว
ฉันยังไม่ได้ตอบแทนเธอเลย
เธอบอกมาตรงๆ ว่าเธอรู้เรื่องฉัน
ฉันก็จะบอกเธอตรงๆ เหมือนกัน
ในเมื่อฉันรู้แล้วว่าเธอรู้สึกยังไง
จะปิดบังต่อไปก็รู้สึกผิดแย่
ฉันจะส่งข้อความให้
เปิดดูด้วยนะ
ไร้มารยาท ไม่ยอมลุกจากเก้าอี้ด้วยซ้ำ
(ชเวซึงอาจากห้างแอลเจส่งรูปภาพแปดรูป)
อะไรเนี่ย
นี่ เจ้าประตู
นี่ฉันเอง
จะเหนียมอายไปทำไม
เปลี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่นะ
ล็อกลายนิ้วมือเหรอ
เขาคงเปลี่ยนล็อกน่ะ
ใช่ค่ะ
สงสัยเขาจะเปลี่ยนล็อก
ถ้าคุณสงสัย
ฉันไม่ได้เป็นโจรหรืออะไรแบบนั้นนะคะ
ฉันเป็นเพื่อนกับเจ้าของที่นี่
- แต่... - คุณใช่ไหม
คนที่โดฮันจะแต่งงานด้วย
อ๋อ คุณรู้จักเขาเหรอคะ
ผมอยากรู้เรื่องคุณอยู่พอดี
ยินดีที่ได้รู้จักครับ แล้วเจอกันใหม่
อะไรของเขา
สรุปใช่คนรู้จักของโดฮันหรือเปล่า
ท่าทางไม่น่าไว้ใจเลย
ขอโทษที่มาช้า
อีโดฮัน เดี๋ยวนี้ชักจะลอยตัวนะ
ปล่อยให้นางเอกรอข้างถนนได้ยังไง
ขอโทษที
ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ
ฉันรู้จักสีหน้าแบบนั้น
นายชอบทำหน้าแบบนั้นก่อนจะขอเรื่องใหญ่
มีอะไร
มีปัญหาอะไรหรือเปล่า
อะไรนะ เจอครอบครัวฉันเหรอ
คุณตาตั้งทีมสำหรับจัดงานแต่งให้เราแล้ว
ท่านอยากให้เลือกวันเดี๋ยวนี้น่ะ
แค่คิดฉันก็เครียดแล้ว
ต้องเจอกันจริงๆ เหรอ
ขอโทษนะ
แต่เรารีบจัดการให้จบๆ ไปดีกว่า
เธอก็เห็นแล้วว่า เวลาโดนนักข่าวขุดคุ้ยมันเป็นยังไง
อีกเดี๋ยวก็จะมีข่าวลือกับข่าวฉาวออกมา
ดูเหมือน
ฉันจะมีฉากให้แสดงเพิ่มอยู่เรื่อย
ขอโทษด้วยนะ
เอาเป็นสัปดาห์หน้าแล้วกัน
จริงเหรอ แน่ใจนะ
แน่ใจสิ ยังไงก็เลี่ยงไม่ได้นี่
ถึงจะแค่แต่งงานหลอกๆ แต่ก็ยังเป็นการแต่งงาน ฉันคิดง่ายเกินไป
ฉันน่าจะวางแผนและเตรียมทุกอย่างล่วงหน้า
นี่นายเพิ่งรู้เหรอ ไม่ทันแล้วละ
แต่ต่อไปฉันจะปรับปรุงตัว
ฉันจะหาสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอ
ดีมาก ในที่สุดก็มีคนทำเหมือน ฉันเป็นนางเอกสักที
งั้นเรามาลุยกันดีกว่า
ลุยเลย
- วันนี้ขอบคุณมากนะ - ไม่เป็นไร
ฉันน่าจะเป็นนักเขียน ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะเก่งขนาดนี้
- เข้าบ้านเถอะ - บาย
จริงสิ โดฮัน
เรายังไม่ได้คุยเรื่องสำคัญที่สุด
อะไรเหรอ
ช่วงนี้น้องนายทำอะไรบ้าง
จีฮันน่ะเหรอ
เขาเกลียดฉันเข้าไส้
ถ้ารู้เรื่องนี้คงได้อาละวาดแน่
ฉันจะคุยกับเขาอีกรอบ
ไม่ ฉันคุยเอง
ปัญหานี้ต้องแก้ด้วยการทำให้เขาชอบฉัน
ใช่ แต่...
เธอจะไม่เป็นไรแน่เหรอ
จะห่วงไปทำไม
ฉันก็แก้ปัญหาทุกอย่างให้นายอยู่แล้ว
เรามาจัดการด้วยวิธีที่ง่ายที่สุดดีกว่า
- ไปก่อนนะ - อือ
ได้เรื่องยังไงบอกฉันด้วย
- ถ้ามีอะไรก็โทรมานะ - โอเค
จีโอ กินไหม
นี่
ขอบคุณครับ
คุณด้วย
เราจะนัดเจอกับครอบครัวโดฮันนะคะ
จะทำเสียงเครียดทำไม
ก็ต้องเจอกันอยู่แล้วสิ
ขั้นแรกของการแต่งงาน
คือครอบครัวของทั้งสองฝ่ายต้องมาเจอกัน
สัปดาห์หน้านะ
พี่
ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะ
แกจะนัดเอาเองโดยไม่บอกไม่กล่าวไม่ได้นะ
อยู่ๆ เขาก็นัดน่ะค่ะ ทางเราไม่ต้องเตรียมอะไร แค่ไปก็พอ
แต่เราก็ต้องซื้อเสื้อผ้ากับรองเท้านะ
- รองเท้าเหรอ - ผมเคยมี
รองเท้าออกงานอยู่คู่หนึ่ง แต่คุณทิ้งไปแล้ว
ผมน่าจะซื้อรองเท้าสั่งตัดดีๆ สักคู่
คุณพ่อพูดถูกค่ะ
งั้นแม่ก็น่าจะดูแลผิว และลดน้ำหนักสักหน่อย เดี๋ยวนี้แม่อ้วนขึ้น
แม่ไม่ได้จะแต่งงานสักหน่อย
ไม่ต้องดูแลผิวหรือลดน้ำหนักหรอก
พี่
งานรวมตัวก็เหมือนสงครามระหว่างสองครอบครัว
ถ้าเราดูไม่ดีตอนไปเจอกัน
ก็เท่ากับแพ้ตั้งแต่ต้น
ใช่ พวกเขาอาจจะดูถูกพี่ก็ได้นะ
การแต่งตัวและภาพลักษณ์ของเราในงานรวมตัว
จะเป็นตัวตัดสินว่าแต่งงานไปแล้ว ครอบครัวของเขา
จะดูถูกพี่หรือเปล่านะ
แค่ทำตัวตามปกติก็พอ
พยายามเกินไปจะยิ่งทำให้ดูไร้รสนิยมนะ
ก็จริงนะ
- ว่าแต่... - อะไรเหรอ
ผมไปแล้วจะเจอผู้ชายคนนั้นไหมครับ
ใครเหรอ
คนที่มาซื้อแผ่นรองคลานของผมที่บ้าน
- คนที่ซื้อแผ่นรองคลานเหรอ - ใช่
เป็นยังไงบ้าง วันนั้นคุณตัวเปียกโชกเลย
หมอนั่นนิ้วล็อกหรือไง
แค่พิมพ์ตอบมันยากมากเหรอ
- นี่ครับ - ขอบคุณค่ะ
- นี่ครับ - ขอบใจ
เดี๋ยวผมทำเอง
นี่ครับ
- แฟ้มที่คุณพูดถึง - ค่ะ
นี่เอกสารครับ
- ขอบคุณค่ะ - ครับ
เดี๋ยวนี้คุณอีทำทุกอย่างเลยนะคะ
ใช่ค่ะ พวกเราเห็นว่าคุณไม่กินมื้อเที่ยง
แถมยังเอาถุงขยะไปทิ้งด้วย
ไม่เป็นไรหรอกครับ
ผมแค่อยากทำตัวเป็นประโยชน์ต่อบริษัท
คุณนี่จะทำอะไรก็คิดถึงบริษัทตลอด
เป็นมืออาชีพจัง
เป็นมืออาชีพเหรอ
เขาเรียกว่าโง่ต่างหาก
พวกหัวหน้าไม่เห็นหรอกว่าคุณตั้งใจทำงาน
พวกนั้นคงไม่รู้ชื่อคุณด้วยซ้ำ
ผมส่งสรุปยอดขายที่คุณขอ
ให้ทางอีเมลแล้ว
ลองเปิดดูนะครับ
บอกมาว่านี่มันเรื่องอะไรกัน
เกิดอะไรขึ้น
หมายความว่ายังไง
มีหลายเรื่องจนผมไม่รู้ว่า คุณพูดถึงเรื่องไหน
ไม่ต้องมาไขสือ
ผมรู้จักคุณมานาน
เมื่อวันก่อน
มีอะไรเกิดขึ้นที่หอเก็บอัฐิใช่ไหม
ว่าแล้ว
มันเกิดอะไรขึ้นที่นั่นกันแน่
ทำไมถึงทำแบบนี้กับผมล่ะครับ
ผมไม่ได้ทำอะไรเลย
คุณไม่รู้จริงๆ เหรอ
คุณกลั่นแกล้งผมทุกวันด้วยการทำเป็นขยัน
หายใจเข้า
หายใจออก
ยกบั้นท้ายขึ้นเป็นท่าเด็กหมอบ
คุณเรียกผมไปที่โรงเรียนสอนโยคะทุกเช้า
แล้วพูดกรอกหูผมเรื่องข้อดีของการตื่นเช้า
(สถาบันสอนภาษา)
ช่วยอ่านออกเสียงด้วยค่ะ
มีถนนบางสายที่เราไม่ควรข้าม
ผมไม่ชอบเธอ
มีถนนบางสายที่เราไม่ควรข้าม
ผมไม่ชอบเธอ
มีถนนบางสายที่เราไม่ควรข้าม
ผมไม่ชอบเธอ
แล้วคุณก็ให้ผมเรียนภาษาหลังเลิกงาน
แล้วพล่ามเรื่องการพัฒนาตนเอง
- ไม่ใช่แค่นั้นนะ - ทำอะไรอยู่ ไปกันเถอะ
ไง
- สวัสดีครับ - แม้แต่วันหยุดสุดสัปดาห์
ที่ผมไปทำงานอดิเรก คุณก็ยังตามไปด้วย
เห็นถุงใต้ตาไหม ผมทำแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว
ช่วยเอาผมออกจากโครงการพัฒนาชีวิต หรืออะไรก็ตามที่คุณทำอยู่ที
ตายจริง
แม่คะ ที่บ้านไม่มีอะไรกินเลย
นี่อะไรน่ะ
แม่กับพ่อซื้อมาตอนอาจองอายุหนึ่งขวบ
ตอนเกิดวิกฤตไอเอ็มเอฟ เราก็ยังเก็บมันไว้
แม้แต่ตอนที่ร้านของพ่อแก กิจการไม่ค่อยดี เราก็ไม่ยอมขาย
เพราะเราตั้งใจว่าจะให้อาจอง ในวันแต่งงาน ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
แม่ลำเอียงนี่นา
ตอนหนูแต่งงาน แม่ไม่เห็นให้อะไรเลย
ทำไมถึงให้แต่พี่ล่ะ
- ว่าแล้วเชียว แกจำไม่ได้สินะ - อะไร
แกใช้ส่วนของตัวเองหมดไปแล้ว ตอนไปเที่ยวยุโรป
- ยังไงก็เถอะ แม่ - อะไร
แม่ว่าครอบครัวพี่เขย จะยอมให้เราอยู่บ้านหลังนี้เหรอ
พวกเขาจะให้เราขายบ้าน แล้วเอาเงินไปเป็นสินสอดเหรอ
ไม่ ก็พวกเขาเป็นเจ้าของบริษัทใหญ่
พวกเขาอาจจะซื้อบ้านให้เราเป็นของขวัญ
หรือเปิดร้านใหญ่ๆ ให้เราก็ได้
นึกออกไหม
อย่าพูดแบบนั้นกับพี่แกนะ พูดเล่นก็ไม่ได้
เราไม่ได้ขายเธอให้พวกนั้นนะ
สำหรับแม่ แกจะแต่งงานกับแทมิน
หรืออาจองจะแต่งงานกับโดฮัน ก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ
แต่เราก็ต้องทำตัวให้ดูดีนะ
จะได้ไม่โดนคนนินทา
แม่มีชุดใส่ไปงานรวมตัวหรือเปล่าเถอะ
- มีสิ - ชุดไหน
ก็ชุดที่เพิ่งซื้อมาไง
โธ่ แม่ ชุดแบบนั้นจะทำให้พี่ขายหน้าเขา
หนูบอกแล้วไง
ชุดที่เราใส่กับท่าทีตอนเจอพวกเขา
เป็นตัวตัดสินว่า
พี่จะโดนคนบ้านนั้นดูถูกหรือเปล่า
แม่...
แม่ไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น
งานรวมตัวเหรอ
อาจองใกล้จะแต่งงานจริงๆ แล้วสินะ
ก็นั่นน่ะสิ
คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ
ว่าแต่พี่จะจัดงานที่ไหน โรงแรมแอลเจเหรอ คนรวยชอบไปแต่งงานเมืองนอกนะ
ไม่รู้สิ ฉันแค่อยาก
จดทะเบียนแล้วข้ามงานแต่งไปเลย
แต่ถ้าต้องจัดงานจริงๆ ฉันอยากได้งานแบบเรียบๆ ในทุ่งบัควีท
- พร้อมบะหมี่... - จะบ้าเหรอ
อย่าพูดบ้าๆ ได้ไหม
ส่วนสำคัญที่สุดของงานแต่งงาน
ก็คืออาหาร
งานแต่งเธอคงมีคนใหญ่คนโตไปร่วมงานเพียบ
เธอจะให้พวกเขากินบะหมี่เนี่ยนะ
ตั้งสติหน่อย
ฉันกลัวว่าถ้างานใหญ่เกิน ฉันจะรับไม่ไหว
รับอะไร แค่อย่าหย่ากับเขาก็พอ
คนที่ฉันรับไม่ไหวมาแล้ว
จำได้ไหม
คนที่มาบอกว่าเป็นแฟนคลับของเธอน่ะ
- ยินดีต้อนรับค่ะ - ครับ
คนนี้แหละที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง
ฉันได้ยินว่าคุณเป็นแฟนฉัน
ครับ ผมเคยพูดแบบนั้น
และคุณมาที่นี่บ่อยๆ
ครับ ผมทำงานแถวๆ นี้
หมายถึงแอลเจสินะ
ฉันรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร
คุณอีจีฮันอยู่ไหน
เรามีหนังสือเรียนใหม่ ช่วยส่งต่อๆ ไปด้วย
อะไรเนี่ย
เวลาไม่อยากเรียนหนังสือ โดดเรียนคือทางที่ดีที่สุด
- หนึ่ง - เพลงฮิตติดชาร์ต
หนึ่ง
ความทรงจำเกี่ยวกับคุณ
ความรักในอดีตของเรา
กลายเป็นหนามแหลม
ที่ทิ่มแทงใจผม
แม้ว่าผมจะขอให้มันหายไป
ยกเลิกเพลง
ทำไมเธอต้องรับงาน
เยอะขนาดนี้ด้วย
ขอโทษนะครับ ช่วยถ่ายรูปให้เราหน่อยได้ไหม
- ได้ครับ - ครับ
- ขอบคุณครับ - ครับ
จะถ่ายแล้วนะครับ
หนึ่ง สอง สาม
- อีกรูปนะครับ - ยิ้มหน่อย
หนึ่ง สอง...
หา
อะไร ทำท่าเหมือนเห็นผีอย่างนั้นแหละ
ต้องขอโทษด้วยนะคะ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณค่ะ
ผีนั่นตามมาถึงบ้านเลย
แถมยังทักทายด้วย
กลับเร็วนะ เดี๋ยวนี้นายชอบกลับบ้านดึก
อ๋อ เรากำลังเตรียมจัดงานรวมตัวน่ะ
อะไรนะ
ให้ตายสิ
เมื่อกี้อะไรน่ะ
เขาโกรธฉันเหรอ
- เขาไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย - ไม่
ฉันรู้จักเขา เขาโกรธฉัน
ฉันรู้จักเขาดีกว่าเธอ
เขาเป็นคนเงียบๆ
เราคุยกันต่อเถอะ
งั้น...
จริงด้วย พวกเขาเสนอให้
เราไปเจอกันที่บ้านคุณตา เธอคิดว่ายังไง
อาจอง
- นี่ - ว่ายังไง
เราจะ...
น่าจะเรียบร้อยแล้วนะ
อยากกินอะไรไหม
โอเค ฉันจะไปดูว่ามีของกินไหม
ไม่รู้จีฮันกินอะไรมาหรือยัง
เดี๋ยวฉันถามให้
คุณกินมื้อเย็นหรือยัง
ถ้ายัง มากินด้วยกันได้นะ
ไม่ละ ขอบคุณ
เมื่อกี้คุณเจอฉันที่สวนสาธารณะใช่ไหม
ทำไมคุณถึงทำเมินเหมือนไม่เห็นฉันล่ะ
แล้วทำไมคุณถึงไม่ตอบข้อความฉัน
คุณโกรธที่ครอบครัวเราจะเจอกันเหรอ
ฉันไม่ทำพลาดเหมือน ตอนไปบ้านตาคุณคราวก่อนหรอก
ดังนั้น
ไม่ต้องกังวลนะ
ผมจะกังวลเรื่องคุณทำไม
- อะไรนะ - คุณก็ไม่ต้องกังวลเรื่องผม
ผมจะไม่ไปร่วมงาน
ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปซะ
ถึงอยู่บ้าน ผมก็ไม่อยากคุยกับคุณ
จีฮันล่ะ
เขาบอกว่าจะไม่กิน
แล้วก็บอกว่าจะไม่ไปร่วมงานรวมตัว
หา
เขาจะไม่ไปงาน
เดี๋ยวฉันคุยกับเขาเอง
ไม่เป็นไรหรอก
แบบนี้ดีกว่าต้องมานั่งกังวลว่า เขาจะไปป่วนงาน
ดีแล้วละ
ที่รัก
ฉันรู้สึกไม่สบายใจยังไงชอบกล
เราควรสนับสนุนให้โดฮันแต่งงานแน่เหรอ
ไม่รู้สิ ผมก็ไม่สบายใจเหมือนกัน
คุณตาเลือกวันมงคลสำหรับจัดงานแต่ง และเตรียมรายชื่อแขกด้วยตัวเอง
ฉันรู้สึกเหมือนเราแพ้สองคนนั้น
ตอนเราแต่งงานกัน คุณน่าจะขออะไรบ้าง
คนโง่ ทำไมถึงไม่ขออะไรเลย
ผมยกทุกอย่างที่มีให้คุณ
ผมเลยทำอะไรไม่ได้ถ้าขาดคุณ
แล้วยังไง
อยากได้คืนนิดหน่อยเหรอ
แค่นั้นจะพอเหรอ
ต่อให้คืนจนหมดก็ไม่พอหรอก
เธอเป็นคนเรียกเรามาที่นี่ ทำไมถึงชวนทะเลาะล่ะ
สรุปเธอจะบอกอะไร
เธอมีแผนยังไง
เราควรกังวลเรื่องโดฮันที่มีคุณตาหนุนหลัง
หรือจีฮันที่มียุนแชวอนหนุนหลัง
ปวดหัวชะมัด ทำไมทุกอย่างถึงซับซ้อนแบบนี้นะ
เจอเรื่องกวนใจนิดหน่อยก็ปวดหัวแล้วเหรอ
น้ำเสียงแบบนั้นคืออะไร
หยาบคายจริงๆ
ไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนั้นหรอก
เรากำจัดสองคนนั้นได้
มันจะง่ายขนาดนั้นเหรอ
- เธอมีแผนเหรอ - ใช่
พี่บอกว่าปวดหัว
ทำไมไม่ลองคิดเองล่ะ
โชคดีนะ
พี่คงอ่อนไหวเพราะใกล้ถึงวันแต่งงาน
- คุณว่าไหม - ไม่นะ
คราวก่อนเธอคุยกับมันด้วย ผมว่าต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลัง
ขยันขนาดนี้ ได้ค่าจ้างเพิ่มไหม
คุณแชวอน
มีธุระอะไรครับ
ไปกันเถอะ
ที่บอกว่าคลายเครียดคือแบบนี้เหรอ
นึกว่าคุณจะพาผมไปขับรถเล่นซะอีก
แบบนั้นก็มีนะ
นั่นไง
แล้วแบบนี้ไม่ดีตรงไหน มันเป็นวิธีคลายเครียดแบบปลอดภัยนะ
สมัยฉันอยู่ม.ปลาย นายพาฉันไปร้านเกมแล้วบอกว่า
"พี่ต้องคลายเครียดเดี๋ยวนี้ แต่ต้องทำแบบปลอดภัย"
"อยู่ที่นี่เรายิงศัตรูได้ โดยไม่ผิดกฎหมาย ขอให้สนุกนะ"
สมัยนั้นผมก็น่ารักเหมือนกันนะ
โธ่เอ๊ย
เกมโอเวอร์
ขออีกเกม
พอโดนต่อยแล้ว
รู้สึกดีขึ้นแฮะ
ใช่
ผมสมควรโดนแล้ว
อะไร นี่นายด่าฉันเหรอ
ใช่ ผมด่าคุณ
ต่อยผมต่อไปสิ
ได้เลย
ที่ปวดหัวเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง
ผมไม่แน่ใจว่ามันดีขึ้นหรือแย่ลง
- คุณไม่ออมมือให้ผมเลย - ฉันอ่อนให้แล้วนะ
วันนี้ฉันไม่ได้ตั้งใจ มาให้กำลังใจนายด้วยซ้ำ
รู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายแพ้เลย
- อะไร - ไม่มีอะไร
วันนี้ขอบคุณมากนะ
ที่ผมบอกว่า
ผมติดเชื้อแบคทีเรียน่ะ
ผมนึกว่าเดี๋ยวเดียวก็คงหาย
แต่มันเอาแต่กำเริบอยู่เรื่อย
คุณทำให้ผมได้หัวเราะเยอะเลย
เหมือนสมัยก่อน
ดีแล้วละ
จะว่าไป
ตอนนั้นนายแอบชอบฉันใช่ไหม
- รักแรกของนายน่ะ - ทำไมอยู่ๆ ถึงถามแบบนั้นล่ะ
แปลว่าไม่ใช่เหรอ
ไม่
ตอนนั้นผมยังเด็ก
จะกล้าชอบคุณได้ยังไง
นายยังรู้สึกอะไรอยู่หรือเปล่า
หา
ฉันจะทำให้ความรู้สึกนั้นกลับมาได้ไหม
ฉันขอลองได้ไหม
ฉันมีเรื่องที่อยากถามนายมาสักพักแล้ว
แต่ฉันไม่แน่ใจว่า ควรถามหรือทำให้นายกังวลไหม
ฉันเอาแต่ห้ามตัวเอง ไม่สมเป็นฉันเลย
ฉันเลยอยากบอกให้ชัดเจน
อีจีฮัน
ที่ฉันช่วยเรื่องห้าง เป็นเพราะนาย ไม่ใช่โดฮัน
อะไรนะ
ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ
ฉันชอบนาย จีฮัน
คุณ...
คุณอะไรนะ
ลองคิดดูแล้วกัน
ฉันรอไม่นานหรอกนะ
เป็นอะไรไป
นายชอบบิงซูมะม่วงนี่
ผมแค่ไม่หิวน่ะ ผมหนาวเกินไป
หนาวเกินไป
จะบ้าเหรอ
ผมรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ
มาตั้งแต่เจอคุณนาอาจอง
ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมหักหลังคุณอี
คนที่เผยความลับ หลังจากถูกทรมานคงรู้สึกแบบนี้สินะ
นายโดนคุณนาทรมานเหรอ
ทรมานอะไร
ทรมานด้วยสายตา
หา
แบบนี้ เธอจ้องผมด้วยดวงตาคู่โต
แทค งั้นฉันก็โดนทรมานทุกวันแล้ว ท่านประธานตาโตกว่าเธออีก
เธอคงไม่บอกเขาหรอกใช่ไหม
ถ้าเขารู้ว่าผมหักหลังเขา เขาต้องฆ่าผมแน่ๆ
ไม่สิ
ดูจากสภาพตอนนี้แล้ว
เขาคงไม่มีแรงพอด้วยซ้ำ
กลับดึกจังนะ เดี๋ยวนี้นายดูยุ่งๆ นะ
อือ
ผมงานเยอะน่ะ
นายจะไม่ไปงานจริงๆ เหรอ
ไว้ค่อยคุยทีหลังนะ
ผมเหนื่อย
มาดูกันว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ใครน่ะ
ว้าว
นี่บ้านเหรอครับ
ใช่
มันก็แค่บ้านคนทั่วไป
ไม่ต้องประหม่า เชิดหน้าเข้าไว้
เชิญค่ะ
เร็วเข้า
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
- ยินดีต้อนรับครับ - สวัสดีครับ
- ผมฮยอนแทโฮ ตาของโดฮันครับ - ครับ
- คุณพาลูกมาด้วย - สวัสดีครับ
สวัสดี
ขอบคุณที่มานะครับ
ผมรู้ว่าพวกคุณ
คงอึดอัดใจที่ต้องมาบ้านผม เพราะพวกเราเพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก
ไม่เป็นไรครับ
ได้เห็นบ้านแบบที่เคยเห็น แค่ในทีวีก็ดีเหมือนกัน
ถ้าอย่างนั้น
เราค่อยๆ คุยกันตอนทานมื้อค่ำก็แล้วกัน
ทางนี้ครับ เชิญ
- เชิญครับ - ครับ
- เอาละ - นี่ครับ
- มาดื่มกันดีกว่า - ครับ
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
และขอบคุณที่ยอมให้
ลูกสาวคนสำคัญของพวกคุณ แต่งงานกับหลานชายของผม
แหม อย่าพูดแบบนั้นสิครับ
ลูกผมยังต้องเรียนรู้อีกมาก
- ดูแลแกด้วยนะครับ - ครับ
นี่
พอพวกเขาเริ่มคุยกัน นี่คือปัญหาอย่างแรกที่เราจะเจอ
- เรื่องเงินเหรอ - ใช่
ถ้าติดขัดตรงนี้ ความขัดแย้งก็จะก่อตัว
ฉันคิดว่าเรื่องนี้พ่อแม่ฉันน่าจะเอาอยู่
แล้วเรื่องของขวัญแต่งงาน กับสินสอด จะเอายังไงดีคะ
เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลหรอกครับ
ไม่ต้องมีพิธีรีตองให้มันมากมาย
แต่เราก็ควรเตรียมอะไรไว้บ้างไม่ใช่เหรอคะ
- ผู้ใหญ่เขาคุยกันอยู่ - อ้าว
จะเตรียมหรือไม่เตรียมก็เหมือนกันนั่นแหละ
ไม่เห็นจะได้อะไรขึ้นมา
- แต่ปัญหาอยู่ที่ซูจอง - อะไรนะคะ
เธอไม่ยอมลงให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น
เมื่อกี้ว่ายังไงนะคะ
อะไรเหรอคะ
ฉันไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย
- ทานให้อร่อยค่ะ - ค่ะ
เราตัดสินใจว่า ไม่ต้องมีของขวัญกับสินสอดครับ
และเราก็มีแหวนแต่งงานแล้ว
ดี
ทำไมไม่บอกก่อนล่ะ
ว่าแต่คุณทำงานอะไรครับ
ผมแต่งนิยายครับ
เรื่องอะไรครับ
ผมยังไม่มีผลงานตีพิมพ์ครับ
งั้นทุกคนที่ตีกอล์ฟก็คงเป็นนักกอล์ฟ
ส่วนแม่บ้านของเราก็เป็นเชฟ
คุณนี่ล่ะก็
มินอุงก็เป็นตัวปัญหาเหมือนกัน
ฉันมั่นใจว่าเขาจะล้อเลียนคนที่ดูไม่สู้คน
จริงเหรอ
งั้นน้องเขยฉันคงโดน
จะทำยังไงดี
- เขาอ่อนไหวหรือเปล่า - ไม่ใช่
ฉันจะบอกว่า
เราควรเป็นห่วงพี่นาย
เห็นอย่างนั้นก็เถอะ
แต่จริงๆ เขาบ้านะ
อ๋อ ผมอยากถามว่าเมื่อไหร่
คุณจะเลิกก่อเรื่องครับ
ก่อเรื่องเหรอ
ที่จริงผมเคยซื้อหุ้นของบริษัทคุณครับ
แต่ก็ติดดอยมาสองสามครั้งแล้ว
ทุกครั้งที่ราคาเริ่มจะขึ้น
เป็นต้องมีข่าวฉาวตลอด
- เมาแล้วขับด้วย - เมาแล้วขับน่ะคนนั้น
ขอโทษครับ
- ยังไงก็เถอะ... - ไม่ใช่ผม
มีแต่ข่าวฉาวใหญ่ๆ แบบนั้น
ผมเลยอยากรู้ว่า
เมื่อไหร่พวกคุณจะเลิกก่อเรื่องสักที
ถ้าคุณบอกผมได้ พอร์ตหุ้นของผมก็จะเติบโต
- ได้ครับ - ขอบคุณครับ
กินเถอะครับ ท่าทางคุณจะหิว
- เชิญครับ - ค่ะ
คุณนายซอ
หลังจากประกาศเรื่องงานแต่งงาน
เราจะแถลงข่าวตามที่เตรียมการไว้
เราจะปกปิดตัวตนของอาจอง
ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ
อะไรนะคะ
ทำไมถึงต้องปกปิดตัวตนของเธอด้วย
- อาจอง... - ถ้าเราเปิดเผย
ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ อาจจะเกิดปัญหาได้ค่ะ
พวกเราทั้งสองฝ่ายอาจจะลำบาก
และอาจกระทบถึงราคาหุ้นด้วย
ใช่
เราไม่ควรทำให้การเงินของคุณแย่ลง
- ใช่ครับ - ใช่
พอได้แล้ว
คนที่บกพร่องคือพวกเรา
ไม่ใช่ลูกของเรา
คุณนายครับ เราไม่ได้หมายความแบบนั้น
แล้วทำไมพวกคุณ
- ถึงอยากปกปิดตัวตนของแก - แม่คะ
แกไม่มีอะไรผิดปกติ
- คุณแม่ - เราอยากปกป้องเธอครับ
จีฮัน
พอประกาศไปแล้ว
เธอจะโดนนักข่าวตามก่อกวน
แต่คุณนาอาจองคงไม่เป็นไรหรอก
เพราะเธอเคยบอกผมว่า
เธอไม่สนใจคำพูดของคนแปลกหน้า
แต่ดูเหมือนว่า
เธอจะไม่อยากให้คนรอบข้างต้องลำบากไปด้วย
ดังนั้นไม่ต้องเป็นห่วงครับ
คนอื่นจะคิดยังไงไม่สำคัญ
พวกคุณรู้ว่าเธอเป็นคนยังไง
และต่อให้พวกเราไม่รู้
เธอก็ย่อมรู้ดีแก่ใจ
ว่าเธอเป็นคนดี
ใช่ครับ
ก็อย่างที่เขาพูดครับ
เราจะดูแลลูกสาวของพวกคุณ เหมือนที่พวกคุณดูแลเธอ
ต้องขอโทษด้วยถ้าทำให้ลำบากใจ
กินเถอะ ทุกคน
- โดฮัน - ครับ
- ไปเอารถมา - ครับ
- ไม่ - ไม่ต้องหรอกค่ะ
เราเรียกแท็กซี่แล้ว
- แล้วพบกันใหม่ครับ - ค่ะ
- ขอบคุณที่เลี้ยงครับ - ครับ
สวัสดีค่ะ
- สวัสดีครับ - ค่ะ
ไปกันเถอะ
- ลงบันไดดีๆ นะ - มานี่ จีโอ
ไปกันเถอะ จีโอ
- แม่คะ - หือ
หนูนึกว่าเขากลั่นแกล้งพี่
- แต่เขาเป็นคนดีนะ - อาจอง
นั่นสิ
เรื่องแถลงข่าว...
ไม่เป็นไร
ไม่ต้องอธิบายหรอก เมื่อกี้ฉันก็ได้ยินหมดแล้ว
พี่
เรารีบกลับดีกว่า
ไปกันก่อนเลย
ฉันมีธุระต้องทำ
- งั้นเราไปก่อนนะ - อือ
- นายจะกลับแล้วใช่ไหม - ใช่
- ทำได้ดีมาก - เธอก็ด้วย
ยอมรับสายแล้วสินะ
มาเจอกันหน่อยได้ไหม
รู้อะไรไหม
ฉันอดสงสัยไม่ได้
ทำไมคุณถึงมาร่วมงานล่ะ
ถ้าผมไม่มาก็แปลกสิ
ผมเป็นครอบครัวของพี่นะ
ก็จริง
มันคงแปลกๆ
แต่คุณบอกว่าจะไม่มานี่
นี่คุณมาเพื่อบ่นเรื่องนี้เหรอ
เปล่า ไม่ใช่แบบนั้น แต่...
แต่ฉันคิดว่า
ฉันน่าจะบอกเรื่องนี้กับคุณแบบต่อหน้า
ตอนที่คุณบอกว่าจะไม่มางาน ฉันไม่สบายใจเลย
ฉันดีใจที่คุณมา และรู้สึกขอบคุณที่คุณอยู่ข้างฉัน
ไม่เป็นไรหรอก
ผมไม่ได้ทำเพื่อให้คุณพูดแบบนั้น
แต่สุดท้าย
คุณก็ทำให้ฉันพูดแบบนั้น
ฉันลองคิดดูแล้ว
ตอนนี้คุณคงทำให้ฉันเสียใจได้แล้ว
เพราะเราสองคนเกี่ยวข้องกันแล้ว จริงไหม
ทำไมคุณถึงบอกว่าจะไม่มา
ทั้งๆ ที่มาล่ะ
ผมไม่อยากเจอคุณ
แล้วทำไมถึงเปลี่ยนใจล่ะ
ผมคิดว่าผมควรมาเจอคุณอีก
ไหนๆ มันก็ผ่านไปแล้ว บอกมาตามตรงเถอะ
คุณตั้งใจมาป่วนงานใช่ไหม
ผมนึกว่าคุณแค่ไร้ยางอาย แต่ดูท่าจะไร้สมองด้วย
คุณไม่รู้เหรอ ฉันไม่มีหลายอย่างเลย
ไม่มีเงิน ไม่มีจิตสำนึก
และไม่มีความอดทน
ดังนั้นตอบมาได้แล้ว
ทำไมคุณถึงเปลี่ยนใจ
ผมคิดว่าผมเห็น
เส้นทางที่ถูกต้องสำหรับผมแล้ว
การไปร่วมงาน
แปลว่าผมยอมรับมัน
ยอมรับอะไร
คุณกับพี่
ขอให้คุณอยู่กับพี่ของผม
อย่างมีความสุขนะ
(บทส่งท้าย)
มามีความสุขกันเถอะ
ไม่มีอะไรพิเศษหรอก
พี่กับนาอาจอง
มาขลุกอยู่ในบ้านผม
คนที่ฉันจะแต่งงานด้วยเจอกับ คนรู้จักของฉันโดยบังเอิญเนี่ยนะ
ห้ามแตะต้องอาจองเด็ดขาด
"สัญญาแต่งงาน" เหรอ
- พี่บ้าไปแล้วเหรอ - อะไร
เพื่อพี่สะใภ้ แค่นี้สบายมากอยู่แล้ว
ทำไมถึงเอาแต่เรียกฉันว่าพี่สะใภ้ล่ะ
น้องสามี
เราเป็นแค่น้องสามีกับพี่สะใภ้ดีกว่า
คุณรับได้จริงๆ เหรอถ้าฉันจะแต่งงานกับโดฮัน