โลกเปลี่ยนไปแล้ว
ข้าสัมผัสได้จากน้ำ
ข้าสัมผัสได้จากดิน
ข้าได้กลิ่นในอากาศ
เรื่องราวเก่าๆ
ไม่เหลือร่องรอย
ถึงรุ่นนี้ ไม่มีใครจำได้แล้ว
"อภินิหารแหวนครองพิภพ"
มันเริ่มด้วยการหลอมแหวนแห่งอำนาจ
สามวงแรกถูกมอบให้พวกเอลฟ์
ผู้เป็นอมตะ มีปัญญาและคุณธรรมสูงสุด
เจ็ดวงเป็นของพวกหัวหน้าคนแคระ
ผู้ชำนาญการขุดเหมืองและงานช่าง
อีกเก้าวง...
เก้าวงเป็นกำนัลแก่เผ่าพันธุ์มนุษย์
ผู้ฝักใฝ่อำนาจเหนืออื่นใด
"มิดเดิ้ลเอิร์ธ"
แหวนเหล่านี้มีพลังปกครองแต่ละกลุ่ม
แต่ทุกฝ่ายก็ไม่รู้ว่า...
แหวนอีกวงหนึ่งถูกทำขึ้นมา
"มอร์ดอร์"
ในดินแดนแห่งมอร์ดอร์ ในเบ้าหลอมของภูเขาไฟประลัยกัลป์
จอมโฉดซอว์รอนแอบหลอมแหวนประมุข
เพื่อใช้ควบคุมแหวนวงอื่นๆ
เขาบรรจุความโฉดชั่วของตนลงไป
พร้อมเจตนารมณ์ที่จะเป็นใหญ่
แหวนวงเดียวที่จะครองโลก
ทีละส่วนเสี้ยว...
ดินแดนอิสระในมิดเดิ้ลเอิร์ธถูกพิชิต
แต่ก็มีบางส่วนลุกขึ้นต้าน
พันธมิตรมนุษย์กับเอลฟ์กลุ่มสุดท้าย ร่วมต้านทานกองทัพมอร์ดอร์
บนเนินภูเขาไฟประลัยกัลป์ พวกเขาสู้เพื่ออิสรภาพของมิดเดิ้ลเอิร์ธ
ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม
แต่พลานุภาพของแหวน
ไม่มีสิ่งใดลบล้างได้
ในนาทีวิกฤต
ขณะที่ความหวังดับวูบลง
เจ้าชายอิซิลดูร์คว้าดาบ ของพระบิดาขึ้นมา
ซอว์รอน ศัตรูร้ายของเสรีชน ในมิดเดิ้ลเอิร์ธ ต้องพบจุดจบ
แหวนตกเป็นของอิซิลดูร์
ผู้มีโอกาสที่จะกำจัดมารร้ายให้สิ้นซาก
แต่จิตใจมนุษย์
มักลุ่มหลงมัวเมา
และแหวนแห่งอำนาจ ก็มีเจตนาของมันเอง
มันล่อลวงอิซิลดูร์
จนพบจุดจบ
และสิ่งสำคัญที่ไม่ควรลืม
ก็หายสาบสูญไป
ประวัติศาสตร์กลายเป็นตำนานขานเล่า
ตำนานกลายเป็นเทพนิยาย
กาลเวลาผ่านไป 2,500 ปี
ไม่มีใครรู้เรื่องแหวนวงนั้นอีกเลย
จนกระทั่งโอกาสเหมาะ
ผู้ครอบครองรายใหม่ก็มาติดกับ
ของรักของข้า
แหวนตกเป็นของกอลลัม
ผู้นำมันดำดินลงไปใต้เทือกภูหมอก
แล้วมันก็ครอบงำเขา
มันมาหาข้า
ของข้า...สุดที่รัก...ของข้า
ของรักของข้า
แหวนทำให้กอลลัมอายุยืนผิดธรรมชาติ
จิตใจเขาตกเป็นทาสมันอยู่ 500 ปี
และในถ้ำของกอลลัม มันรอคอยต่อไป
ความมืดคืบคลานคืนสู่พงไพรบนพื้นโลก
มีข่าวลือเรื่องเงามืดทางตะวันออก
เสียงซุบซิบเรื่องภัยที่มองไม่เห็น
นั่นทำให้แหวนตระหนักว่า...
โอกาสของมันมาถึงแล้ว
มันรีบผละจากกอลลัม
แต่ผลลัพธ์ไม่ใช่อย่างที่มันหวัง
ผู้ที่เก็บมันได้ ไม่น่าจะใช่เลยสักนิด
นี่มันอะไร?
ฮอบบิทนายหนึ่ง
บิลโบ แบ้กกินส์ แห่งไชร์
เเหวน
หาย!
ของรักข้าหาย!
เพราะอีกไม่นาน
พวกฮอบบิทจะเป็นผู้กุมชะตาโลก
"ริเวนเดล"
วันที่ 22 ของเดือนกันยายน
ในปี 1400
"ฮอบบิทตัน"
ของไชร์ศักราช
"ไชร์"
แบ้กเอนด์ ถนนแบ้กช็อท เวสต์ฟาร์ธิง
"เอเรียดอร์"
ไชร์...
มิดเดิ้ลเอิร์ธ
ในยุคที่สามของโลก
"คณะพันธมิตรแห่งแหวน"
"คืนถิ่น"
นิทานของฮอบบิท
โดย บิลโบ แบ้กกินส์
เอาล่ะ
จะเริ่มต้นยังไงดีนะ
เออ อย่างนี้สิ
"ว่าด้วยเรื่องของ...
พวกฮอบบิท"
ฮอบบิทได้อาศัยและทำไร่นา ในพี้นที่สี่ฟาร์ธิงของแคว้นไชร์
มาเป็นเวลาหลายร้อยปี
ออกจะละเลยและถูกละเลย
โดยโลกของมนุษย์
เนื่องจากมิดเดิ้ลเอิร์ธนั้นเต็มไปด้วย สิ่งมีชีวิตแปลกๆ เหลือคณานับ
ฮอบบิทเลยดูเหมือนจะมี ความสำคัญน้อยนิด
เพราะไม่ทั้งโด่งดัง ในฐานะนักรบยิ่งใหญ่
หรือนับว่าเป็นผู้มีปัญญาสูง
โฟรโด มีใครมาแน่ะ
ที่จริง เคยมีคนให้ข้อสังเกตว่า
ความคลั่งไคล้ที่แท้จริง ของฮอบบิทคืออาหาร
ข้อสังเกตที่ไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง
เพราะเราได้พัฒนาความสนใจ อย่างแรงกล้าในการบ่มเอล
และการสูบใบยา
แต่ที่ใจเรามุ่งอยู่แท้นั้น
คือสันติและความสงบ
และผืนดินที่อุดม
เพราะฮอบบิททุกคน รักความงอกงาม
และใช่ ไม่ต้องสงสัยที่วิถีของเรา ดูออกจะประหลาด
แต่วันนี้ วันนี้แหละ ที่ข้าเพิ่งได้เข้าใจ
ว่ามันไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ที่จะฉลองชีวิตที่เรียบง่าย
"สุขสันต์วันเกิด บิลโบ แบ้กกินส์"
โฟรโด เปิดประตูสิ
โธ่เอ๊ย ไอ้หนูมันไปไหนนะ
โฟรโด
เปิดประตูออกสู่ถนน
ข้าต้องติดตามเมื่อข้าทำได้
หนทางก้าวไกลไม่รู้สุดสิ้น
เปิดประตูออกสู่ถนน
จากบ้านนานมาทางพาพลัดถิ่น
- ข้าต้องติดตามเมื่อข้าทำได้ - มาสายจัง
พ่อมดไม่เคยมาสาย โฟรโด แบ้กกินส์
ไม่เคยมาก่อน แต่มาตรงเวลาที่ตั้งใจ
ดีใจจังที่ท่านมาได้ แกนดาล์ฟ
ข้าจะพลาดงานวันเกิดลุงเจ้าได้ไง
ตาแก่ตัวร้ายเป็นไงบ้าง?
ข้าได้ยินมาว่า มันจะเป็นงานเลี้ยงที่พิเศษสุด
ท่านก็รู้จักบิลโบนี่ งานที่จัดทุกคนต้องกล่าวขวัญถึง
อือ เขาคงพอใจสิ
เชิญคนครึ่งไชร์
แล้วที่เหลือก็จะมาอยู่ดี
แล้วชีวิตในไชร์ก็ดำเนินต่อไป
ก็เหมือนๆ กับที่เป็นมาในยุคที่ผ่านมา
เต็มไปด้วยสิ่งที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เปลี่ยนไปอย่างช้าๆ
ถ้าเกิดเปลี่ยนนะ
เพราะในไชร์ สิ่งต่างๆ เกิดขึ้นเพื่อจะคงอยู่
ส่งมอบจากรุ่นหนึ่งไปยังอีกรุ่น
มีแบ้กกินส์อาศัย อยู่ใต้เนินเขานี่อยู่เสมอ
ในแบ้กเอนด์
และก็จะมีอยู่เสมอไป
พูดจริงๆนะ หลังๆ บิลโบออกจะแปลกๆ ไป
คือ แปลกกว่าธรรมดาอีก
เขาชอบล็อคตัวเองอยู่ในห้องหนังสือ
ใช้เวลาหลายชั่วโมง จ้องแผนที่เก่าๆ ตอนที่คิดว่าข้าไม่ได้มอง
หายไปไหนนะ
เขาต้องมีแผนอะไรแน่
- ตามใจ ไม่บอกก็ไม่บอก - อะไรล่ะ
แต่ข้ารู้นะว่า ท่านต้องเกี่ยวแน่ๆ
แหม ข้านะข้า
ก่อนที่ท่านจะมา เหล่าแบ้กกินส์เป็นที่นับถือ
จริงสิ
ไม่เคยเสื่อมเสีย ทำอะไรสุ่มเสี่ยง
ถ้าเจ้าหมายถึงเรื่องมังกรนั่นละก็ ข้าแทบไม่เกี่ยวเลย
แค่สะกิดให้ลุงเจ้าออกจากบ้านน่ะ
จะยังไงท่านก็ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวป่วน
ถึงขนาดนั้นเชียว
แกนดาล์ฟ...แกนดาล์ฟ
จุดพลุ แกนดาล์ฟ!
- แกนดาล์ฟ... - จุดพลุเลย
แกนดาล์ฟ...
- ข้าดีใจที่ท่านกลับมา - ข้าก็ดีใจ พ่อหนุ่ม
ข้าก็ดีใจ
"ห้ามเข้า ยกเว้นแขกที่มางาน"
ไม่ต้อง ขอบใจ!
ล้นบ้านแล้ว ญาติมิตรแขกเหรื่อน่ะ
แล้วเพื่อนเก่าล่ะ?
แกนดาล์ฟ?
- บิลโบ แบ้กกินส์ - แกนดาล์ฟเพื่อนยาก
ดีใจจัง 111 ขวบแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยนะ
ดูท่านไม่แก่ขึ้นเลย
เข้ามาก่อน
ยินดีต้อนรับ
เอาละ
ดื่มชามั้ย หรืออะไรที่แรงกว่านั้น?
มีเหล้าองุ่นปี 1296 สองสามขวด
ของดี เก่าแก่เกือบเท่าข้าแน่ะ
พ่อข้าเก็บไว้ เปิดฉลองซักขวดมั้ย?
ขอชาดีกว่า
นึกว่าจะมาตั้งแต่อาทิตย์ก่อน
แต่ท่านก็ไปไหนมาไหน ตามใจนึกอยู่แล้ว
ข้าไม่ได้เตรียมอะไรไว้ มีแค่ไก่กับแตงดอง
กับเนยแข็งนี่ แต่มันไม่เหมาะ
แยมราสพ์เบอร์รี่ แอปเปิลทาร์ต
แต่ของหวานคงไม่พอ อ้อ...มีนี่อีก
เค้กฟองน้ำนี่ไง
"ขุนเขาเดียวดาย"
หรือจะเจียวไข่...
- ขอแค่ชา ขอบใจ - อ้อ ได้
- ขอกินไปด้วยนะ - ตามสบาย
บิลโบ! บิลโบ แบ้กกินส์!
ข้าไม่อยู่!
ข้าต้องคอยหลบญาติๆ จอมวุ่นวาย
- ชั้นรู้นะว่าแกอยู่ในนั้น - พวกเขาอยากได้บ้านนี้
ไม่ให้อภัยข้าเลย ที่อยู่มานานขนาดนี้
ข้าต้องไปจากพวกญาติๆ จอมงกพวกนี้
ไม่ให้ได้อยู่เงียบๆ สักนิด
ข้าอยากเห็นภูเขาอีก แกนดาล์ฟ
หามุมสงบเขียนหนังสือให้จบ...อ้อ ชา
- แปลว่า จะทำตามแผน - ใช่ ข้าจัดการแล้ว
พร้อมทุกอย่าง
ขอบใจ
โฟรโดชักสงสัยแล้วนะ
แน่ละ ก็เขาเป็นแบ้กกินส์
ไม่บื้อแบบพวกเบรซเกอร์เดิล แห่งฮาร์ดบอตเทิ่ล
งั้นท่านจะบอกเขา?
- ใช่... - เขาปลื้มท่านมากนะ
ข้ารู้
เขาอาจจะเอาด้วยถ้าข้าบอก
ข้าว่าเขารักแคว้นไชร์สุดหัวใจ
ทุ่งนาป่าเขา
แม่น้ำลำธาร
ข้าแก่แล้ว แกนดาล์ฟ
ถึงจะยังดูหนุ่มก็เถอะ แต่หัวใจข้าเริ่มรู้สึกชราแล้ว
ข้ารู้สึกบางลง
เหมือนถูกขึงจนตึง
เหมือนเนยน้อยนิด ที่ป้ายขนมปังแผ่นใหญ่
ข้าอยากพัก หยุดพักยาว
คงไม่หวนคืนมาอีก
จริงๆข้าตั้งใจไว้แล้ว
จากเฒ่าโทบี้ ยาสูบชั้นเลิศของเซาท์ฟาร์ธิง
แกนดาล์ฟเพื่อนยาก
คืนนี้จะเป็นที่จดจำไปอีกนาน
หวัดดี
โบลเจอร์ ดีใจจัง ยินดีต้อนรับ
เอาเลย เเซม ไปขอโรซี่เต้นรำ
- ดื่มเอลอีกแก้วดีกว่า - ไม่เอาน่ะ
ไปเลย
แล้วในที่สุดข้าก็...
ตกอยู่ในกำมือปีศาจยักษ์สามตัวนั่น
พวกมันเถียงกันว่า...
จะปรุงพวกเรายังไงดี
เสียบไม้ย่าง หรือนั่งทับเราไปทีละคน
มันขึ้นเสียงเถียงกันไม่เลิก
จนตะวันเบิกฟ้า แสงทองส่องมา
พวกมันก็กลายร่างเป็นศิลา
เร็วเข้า
เอาละนะ!
ไม่ อันใหญ่ดีกว่า
คุณุนายเบรซเกอร์เดิล ดีใจจังทีได้พบ ยินดี ยินดีต้อนรับ
นี่ลูกๆ ของเจ้าทุกคนเลยเหรอ
โอ้โฮเฮะ เจ้านี่เจริญพันธุ์จัง
บิลโบ
พวกแซกวิลล์ แบ้กกินส์
เร็ว ซ่อน
ขอบใจ หลานรัก
หลานเป็นเด็กดี โฟรโด
ลุงน่ะ เห็นแก่ตัวมาก รู้มั้ย
ใช่ เห็นแก่ตัวมากเลย
ลุงรับหลานไว้ หลังจากพ่อแม่เจ้าเสีย ไม่ใช่เพราะความใจบุญ
ลุงคิดว่า มันเพราะ
ในหมู่ของญาติเยอะแยะของลุง
หลานเป็นแบ้กกินส์คนเดียว ที่มีน้ำใจจริง
นี่ลุงดื่มเบียร์มากไปรึเปล่าเนี่ย
ไม่
เอ้อ ใช่ แต่ไม่ใช่อย่างนั้น
ที่จริงนะ โฟรโด
หลานจะไม่เป็นไร
- จุดแล้ว! - ปักกับดินซิ
- ก็นี่ไง - ข้างนอกโน่น!
มันความคิดเจ้านะ
บิลโบ
- บิลโบ ระวังมังกร! - มังกรที่ไหนกัน...
แถวนี้ไม่มีมังกรมาพันปีแล้ว
- สนุกจัง - ไปเอามาอีก
เมอรีด็อค แบรนดีบัค กับ เพเรกริน ทูค
นึกแล้วเชียว
ปราศรัยหน่อย บิลโบ
สุนทรพจน์!
ญาติมิตรตระกูลแบ้กกินส์ และบอฟฟินส์...
ทูคและแบรนดีบัค...
กรับบ์...ชับบ์...
ฮอร์นโบลวเออร์...
โบลเจอร์...
เบรซเกอร์เดิล...
- และพราวด์ฟุต - พราวด์ฟีต!
วันนี้ข้ามีอายุครบ 111 ปี!
สุขสันต์วันเกิด!
แต่ 111 ปียังสั้นนัก เมื่อได้อยู่ท่ามกลาง...
ผองฮอบบิทผู้แสนดีมีอัธยาศัย
ข้ายังไม่รู้จักครึ่งหุนึ่งของพวกเจ้า ได้ครึ่งของทีข้าควรได้รู้
และข้ายังชอบพวกเจ้าน้อยกว่า ครึ่งหนึ่งที่พวกเจ้าควรจะได้รับ
ข้ามีเรื่องต้องทำ
หลังจากผัดผ่อนมานานเต็มที
ข้าเสียใจที่ต้องกล่าวอำลา!
ข้าไปละ
ขอลาจากทุกคนด้วยความประทับใจ
ลาก่อน
นึกว่าทำแบบนี้ฉลาดนักรึ?
โธ่ แกนดาล์ฟ ไม่เห็นรึพวกเขาทำหน้ายังไง
แหวนวิเศษมีหลายวง แต่ละวงไม่ควรเอามาเล่น
แค่สนุกนิดหน่อยจะเป็นไร
เออ ท่านอาจจะถูก เช่นเคย
- แล้วท่านช่วยดูแลโฟรโดด้วยนะ - เฝ้ามองสองตาเลย
รับรองได้
- ข้าจะมอบทุกอย่างให้เขา - แหวนล่ะ
- จะทิ้งไว้มั้ย? - ใช่ๆ
อยู่ในซองบนขอบเตาผิงนั่น
เอ๊ะ...เดี๋ยว...มัน...
มันมาอยู่ในกระเป๋าข้า
ประหลาดจัง
เอาละ ไหนๆก็ไหนๆ
- งั้นข้าจะเก็บไว้เอง - ทิ้งมันไว้ที่นี่เถอะ บิลโบ
ทำใจยากรึไง?
มันก็...ไม่...
แต่ก็ใช่
ถึงเวลาแล้ว แต่ข้าก็ไม่อยากจากมัน
ของข้า...ข้าพบมัน...มันมาหาข้า!
- อย่าโมโหซิ - ท่านจี้จุดข้าทำไมล่ะ!
นี่แหวนข้า
ของๆข้า
- ของรักของข้า - ของรัก?
มันเคยถูกเรียกอย่างนี้...โดยคนอื่น
ไม่ใช่ธุระท่าน ข้าจะทำอะไรกับของๆข้า
ข้าว่าท่านครอบครอง แหวนวงนี้นานพอแล้ว
- ท่านคิดจะฮุบล่ะซิ - บิลโบ แบ้กกินส์!
อย่ามาเห็นว่าข้าเป็นแค่ นักมายากลสามัญนะ
ข้าไม่คิดจะฉกชิงจากท่าน
แต่จะช่วยท่าน
ท่านอยู่มานาน เราเป็นเพื่อนดีกัน
เชื่อใจข้าอย่างที่เคยเชื่อซิ
ปล่อยมันไป
ถูกของท่าน แกนดาล์ฟ
แหวนควรตกเป็นของโฟรโด
สายแล้ว...ทางไกล...
ต้องไปละ
บิลโบ แหวนยังอยู่ในกระเป๋าท่าน
ข้าคิดจะจบบทสุดท้ายว่า...
"แล้วเขาก็มีชีวิตอย่างสงบสุข จวบจนวาระสุดท้าย"
ข้าเชื่อว่าต้องเป็นอย่างนั้น เพื่อนรัก
ลาก่อน แกนดาล์ฟ
ลาก่อน บิลโบ
หนทางก้าวไกลไม่รู้สุดสิ้น
จนกว่าเราจะพบกันอีก
ของข้า...ของๆข้า
ของรักข้า
ทายปริศนาในถ้ำมืด
บิลโบ
ของรักของข้า
ของรัก
เขาไปแล้วใช่มั้ย?
เขาพูดมานานว่าต้องไป
แต่ข้าไม่นึกว่าจะไปจริงๆ
แกนดาล์ฟ
แหวนของบิลโบ
เขาไปอยู่กับพวกเอลฟ์
ทิ้งบ้านแบ้กเอนด์ให้เจ้า
กับสมบัติพัสถานทั้งหมด
แหวนเป็นของเจ้าแล้ว
- เก็บดีๆอย่าให้ใครเห็น - ท่านจะไปไหน
- ข้ามีเรื่องต้องทำอีก - เรื่องอะไร
- มีคำถามน่ะ คำถามที่ต้องตอบให้ได้ - ก็ท่านเพิ่งมา
ข้าไม่เข้าใจเลย
ข้าก็ไม่เข้าใจ
จงเก็บเป็นความลับ
และเก็บมันดีๆ
ไชร์!
แบ้กกินส์!
"ศักราช 3434 แห่งยุคที่สอง
สืบเนื่องจากอิซิลดูร์ จอมราชันย์แห่งกอนดอร์
และการค้นพบแหวนอำนาจ"
"มันได้มาหาข้า
แหวนประมุขวงนี้ จะเป็นมรดกสืบทอดแห่งอาณาจักรข้า
มันจะกุมชะตาผู้สืบสายโลหิตของข้า
เพราะข้าจะถนอมรักมัน
ดุจแก้วตาดวงใจ
แม้ข้าได้มาด้วย ความทุกข์ทรมานเพียงใด
รอยจารึกบนแหวนเริ่มลบเลือน
เคยชัดแจ้งดุจแสงไฟ แล้วหรี่ลับไป
เป็นความลับที่จะอ่านได้ ก็ด้วยเปลวไฟเท่านั้น"
ไชร์
แบ้กกินส์
.ที่นี่ไม่มีแบ้กกินส์ ต้องไปหาที่ฮอบบิทตัน
ทางโน้น
ข้าไปยังขวดอมฤต เพื่อพิชิตความโศกและ รักษาดวงใจ
แม้ฝนอาจตก และลมพัดไป
ยังมีหลายไมล์
ให้ข้าต้องเดิน
เสียงฝนหลั่งรินแสนหวาน
สายธารจากเขาสู่ทุ่งละลาน
แต่ที่เหนือกว่าฝนหรือธารไร้ทุกข์
ก็คือ เบียร์สักแก้วในท้องของทูค
มีคนแปลกๆ ข้ามมาในไชร์
เหล่าคนแคระ และพวกที่ไม่ค่อยน่าพิศมัย
ควันสงครามกำลังจะกรุ่น
บนเขาเต็มไปด้วยพวกก็อบลิน
นิยายปรัมปรา และเรื่องหลอกเด็กเท่านั้น
พูดอย่างกะเฒ่าบิลโบ แบ้กกินส์เพี้ยน
พ่อหนุ่มโฟรโดนี่สิ ออกจะดี
แล้วก็ภูมิใจที่เป็นอย่างนั้นด้วย
- เอ้า ชน พ่อเฒ่า - ชน
เรื่องทุี่อยู่นุอกดินแดนเรา ไม่ใช่เรืองทีเราต้องมากังวล
แค่เราไม่แส่หาเรื่อง ก็ไม่มีเรื่องมาหาเรา
- ราตรีสวัสดิ์ หนุ่มๆ - ราตรีสวัสดิ์
ราตรีสวัสดิ์ แม่สาวแห่งเมรัยทองคำผู้แสนหวาน
เอ้า จะหวานกับใครดูตาม้าตาเรือหน่อย
ไม่ต้องห่วงหรอก โรซี่รู้น่าว่าใครมันงี่เง่า
จริงเหรอ
- ราตรีสวัสดิ์ แซม - ราตรีสวัสดิ์ ท่านโฟรโด
ยังเป็นความลับอยู่มั้ย มันยังอยู่ดีมั้ย?
นั่นท่านทำอะไรน่ะ?
ยื่นมือมาซิ โฟรโด
ไม่ร้อนหรอก
เจ้าเห็นอะไร?
เห็นอะไรมั้ย?
ไม่เห็น
ไม่เห็นมีอะไร
เดี๋ยว...
มีรอยสลัก
คงเป็นภาษาเอลวิช ข้าอ่านไม่ออก
มีคนอ่านออกเพียงไม่กี่คน
ภาษามอร์ดอร์ ข้ารู้แต่ไม่กล้าอ่าน
มอร์ดอร์
แปลเป็นภาษาเราก็...
"หนึ่งวงเพื่อครองพิภพ
หนึ่งวงเพื่อค้นหา
หนึ่งวงที่จะนำทุกวงมา
พันธนาไว้ในความมืดมนอนันตกาล"
นี่คือแหวนประมุข
ที่จอมมารซอว์รอนหลอม ในเบ้าภูเขาไฟ
แล้วอิซิลดูร์ได้จากมือซอว์รอน
บิลโบไปพบมัน
- ในถ้ำของกอลลัม - ใช่
หกสิบปีที่มันซุกเงียบอยู่กับบิลโบ
ทำให้เขาอายุยืน ชลอวัยชรา
แต่ตอนนี้ไม่แล้ว โฟรโด ความชั่วร้ายกำลังจะตื่นขึ้นในมอร์ดอร์
แหวนตื่นจากหลับ
รับฟังเสียงเพรียกจากเจ้านายมัน
แต่เขาถูกกำจัดไปแล้วนี่ ซอว์รอนถูกทำลายไปแล้ว
ไม่ โฟรโด
วิญญาณซอว์รอนยังอยู่
พลังชีวิตเขาอยู่กับแหวน และแหวนยังอยู่
ซอว์รอนกลับมาแล้ว
ไพร่พลของเขาเพิ่มพูน
ป้อมบาราดดูร์ถูกสร้างใหม่ ในแดนมอร์ดอร์
ซอว์รอนต้องการแหวนวงนี้ เพื่อครอบงำทุกดินแดนสู่ยุคมืดอีกครั้ง
เขากำลังค้นหามัน
เขารวมศูนย์ความคิดจิตใจค้นหามัน
และที่สำคัญ แหวนก็ร่ำร้อง...
รอวันกลับคืนสู่เจ้าของ
ทั้งสองเป็นหนึ่งเดียวกัน
แหวนกับจอมมาร
โฟรโด...
เขาจะพบแหวนไม่ได้
ตกลง
เราเอาไปเก็บ เราซ่อนมันไว้ และไม่พูดถึงมันอีก
ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่นี่ ใช่มั้ย?
ใช่มั้ย แกนดาล์ฟ?
มีรายเดียวที่รู้ว่าบิลโบได้แหวนมา
ข้าตามหาเจ้ากอลลัมจนทั่ว
แต่ศัตรูไปเจอก่อน
ไม่รู้ว่าเขาถูกทรมานนานแค่ไหน
แต่ในเสียงร้องโหยหวน...มีสองคำ
ไชร์!
แบ้กกินส์!
ไชร์
แบ้กกินส์ งั้นพวกมันต้องมาที่นี่!
นั่นใคร?
รับไป แกนดาล์ฟ
- รับไป - ไม่
- ท่านต้องรับ - เจ้าจะให้แหวนข้าไม่ได้!
- ข้าให้ท่าน - อย่ายั่วกิเลสข้าซิ
ข้าไม่กล้ารับ
แค่รักษาให้ปลอดภัยยังไม่กล้าเลย
เข้าใจไว้นะ โฟรโด
ข้าคงใช้มันด้วยความปรารถนา จะทำความดี
แต่ในมือข้า มันจะทรงอานุภาพรุนแรง และร้ายกาจเกินไป
- แต่จะปล่อยให้มันอยู่แถวนี้ไม่ได้! - ใช่...
อยู่นี่ไม่ได้
งั้นข้าต้องทำยังไง?
- ต้องไปเดี๋ยวนี้ - ไปไหน?
ออกจากไชร์ ไปหมู่บ้านบรี
บรี
- แล้วท่านล่ะ - ข้าจะไปรอเจ้า
ที่โรงเตี๊ยมแพรนซิ่งโพนี
- ที่นั่นแหวนจะปลอดภัยมั้ย - ข้าไม่รู้...
ข้าไม่มีคำตอบ
ข้าจะไปหาประมุขของเหล่าพ่อมด เขาทรงปัญญาและอำนาจ เชื่อข้าเถอะ
เขารู้ว่าควรทำอะไร
เจ้าต้องสละชื่อแบ้กกินส์
ชื่อนี้จะเป็นภัยนอกแคว้นไชร์
เดินทางเฉพาะกลางวัน อย่าไปทางใหญ่
เรื่องบุกป่าข้าเก่งอยู่แล้ว
โฟรโดที่รัก...
พวกฮอบบิทนั้นช่างน่าอัศจรรย์จริง
เจ้าอาจเรียนรู้วิถีฮอบบิท ได้ในเดือนเดียว
แต่ทว่า หลังจากเวลานับร้อยปี
ก็ยังจะมีอะไรให้ทึ่งอีก
หลบ
มาจุ้นอะไรแถวนี้ แซมไวส์ แกมจี! มาแอบฟังอะไร
ข้าไม่ได้แอบฟัง แค่เล็มหญ้าตรงขอบหน้าต่าง
เล็มอะไรกันค่ำมืดยังงี้!
- ข้าได้ยินเสียงคุยดัง - ได้ยินว่าไง บอกมานะ!
ไม่เห็นมีอะไรสำคัญ...
แค่เรื่องแหวน...จอมมาร...อวสานโลก
โธ่ ท่านแกนดาล์ฟ อย่าทำข้านะ อย่าเสกข้าเป็นตัวพิลึกกึกกือ
อย่ารึ?
ไม่ก็ได้
ข้ามีวิธีดีกว่านั้นที่จะใช้เจ้า
ตามมา แซมไวส์ อย่าโอ้เอ้
ระวังตัวด้วย ทั้งสองคน
ศัตรูมีสายสืบทั่วไปหมด
ทั้งนก สัตว์ป่า
มันยังอยู่ดีนะ?
อย่าสวมมันเป็นอันขาด
เดี๋ยวมันจะดึงดูดสมุนจอมมารมาหา
จำไว้เลยว่า...
แหวนกำลังหาทางกลับไปหาเจ้านายมัน
มันอยากให้มีใครมาเจอ
ตรงนี้แหละ
ตรงนี้อะไร?
ถ้าข้าไปต่ออีกก้าว...
ก็เท่ากับไกลบ้านกว่าทุกครั้งที่เคย
ไปต่อน่า แซม
จำได้มั้ยที่บิลโบบอกว่า...
- "มันอันตราย โฟรโด" - "เมื่อออกพ้นประตูบ้าน
ถ้าเราออกเดิน แล้วไม่ก้าวต่ออย่างมุ่งมั่น"
"เราก็ไม่มีทางรู้ ว่าจะไปจบลงตรงไหน"
เเซม
เอลฟ์ป่า
พวกเขากำลังเดินทางไปยัง ท่าที่อยู่เลยหอคอยขาวออกไป
ไปยังเกรย์เฮเว่น
พวกเขากำลังจะจากมิดเดิ้ลเอิร์ธไป
ไม่หวนกลับ
ข้าไม่เข้าใจเลยว่าทำไม...
ข้าถึงได้รู้สึกเศร้า
ไม่ว่าจะเอนลงตรงไหน ก็ต้องมีรากไม้สกปรกตำหลังตรงนั้น
หลับตาซะ
แล้วจินตนาการว่า เจ้าอยู่บนเตียงของเจ้าเอง
มีฟูกนุ่มๆ และหมอนขนนกนิ่ม
มันไม่ได้ผล ท่านโฟรโด
ข้าคงนอนกลางแจ้งไม่ได้หรอก
ข้าก็เหมือนกัน แซม
เปลวควันพวยพุ่งจากภูเขาไฟ
เวลาเหลือน้อยแล้ว
และแกนดาล์ฟก็ควบอาชาเข้ามาในป้อม
เพื่อขอคำปรึกษาข้า
ท่านมาเพื่อการนี้ใช่มั้ย
สหายข้า
ซารูแมน
- ท่านแน่ใจนะ - ไม่มีข้อกังขา
งั้นแหวนประมุขก็ถูกค้นพบแล้ว
ตลอดหลายปีมานี้ มันอยู่ในไชร์
- ใต้จมูกข้านี่เอง - แต่ไม่มีปัญญามองเห็น
ติดยาสูบของมนุษย์จนสมองเฉื่อยน่ะซิ
ยังพอมีเวลาสู้ซอว์รอน ถ้าเรารีบลงมือ
เวลา?
เวลาที่ไหนอีกล่ะ?
ซอว์รอนฟื้นพลังได้เกือบเท่าเดิมแล้ว
ถึงจะยังไม่มีรูปกาย
แต่วิญญาณก็มีฤทธิ์เดชดุจเดิม
จากป้อมค่ายของเขา จอมมารแห่งมอร์ดอร์เห็นหมดทุกอย่าง
เขาจ้องทะลุเมฆทะลวงเงา ทะลุดินและเนื้อหนัง
ท่านรู้ใช่มั้ยข้าหมายถึงอะไร?
ดวงตามหึมาไร้เปลือกตา ลุกโพลงในเปลวเพลิง
ดวงตาแห่งซอว์รอน
เขากำลังระดมความชั่วร้ายทั้งมวล
และในไม่ช้าก็จะรวมพล ได้ใหญ่พอจะบุกมิดเดิ้ลเอิร์ธ
ท่านรู้แน่หรือ
รู้ได้ไง?
ข้าเห็นมาแล้ว
พาแลนเทียร์ ศิลาส่องหล้า มันอันตรายนะ
ทำไมล่ะ
ทำไมเราถึงไม่กล้าใช้มันล่ะ?
มันมีไม่ครบ แท่งหนึ่งหายไป
เราไม่มีทางรู้ว่าใครอีกกำลังดูอยู่
เวลาเหลือน้อยกว่าที่ท่านคิด
กองทัพซอว์รอนเริ่มเคลื่อนแล้ว
สมุนทั้งเก้าออกจากมินาส มอร์กุลแล้ว
สมุนทั้งเก้า?
พวกมันข้ามแม่น้ำไอเซน ก่อนกึ่งกลางฤดูร้อน
โดยปลอมตัวควบอาชา
- พวกมันไปถึงไชร์รึยัง? - พวกมันจะพบแหวน
และปลิดชีวิตผู้ที่ครอบครองมัน
โฟรโด!
ท่านคงไม่คิดว่าฮอบบิท จะต้านพลังซอว์รอนได้
ไม่มีใครต้านได้
ใครคิดต้านพลังมอร์ดอร์...
มีแต่ทางหายนะ
เราต้องเข้าร่วมกับเขา แกนดาล์ฟ
เราต้องอยู่ฝ่ายซอว์รอน
ทางรอดที่ฉลาด เพื่อนเอ๋ย
บอกข้าหน่อยซิ...
สหาย...
ซารูแมนผู้ทรงปัญญาทุอดทิ้งเหตุผล มารับความบ้าคลังได้ไง
ข้าให้โอกาสท่าน...
มาช่วยข้าโดยสมัครใจ
แต่ท่านกลับเลือกเจ็บตัวเอง
ท่านโฟรโด?
โฟรโด โฟรโด
- นึกว่าหลงกันซะแล้ว - อะไรเหรอ?
- แกนดาล์ฟสั่งไว้น่ะ - เขาสั่งว่าไง?
"เฝ้าเขาอย่าให้คลาด แซมไวส์ แกมจี" ข้าตั้งใจไว้อย่างนั้นด้วยสิ
แซม เรายังอยู่ในเขตไชร์จะมีอะไร
โฟรโด
- เมอร์รี่ โฟรโด แบ้กกินส์ แน่ะ - หวัดดี โฟรโด
ลุกขึ้น
ลุกขึ้น โฟรโด
นี่มันอะไรกัน?
พวกเจ้าขโมยผักในไร่แม็กก็อต!
ออกไปจากไร่ข้านะ!
ถ้าจับได้ล่ะ น่าดู
ทำไมเขาต้องโกรธด้วยนะ แค่แคร์ร็อตไม่กี่หัว
กะหล่ำด้วย
กับมันสุามถุงที่เราไปเอามา เมืออาทิตย์ก่อน
- แล้วก็เห็ดเมื่อสองอาทิตย์ก่อน - ใช่เนอะ พิพพิน ข้าก็ว่า...
เขาอาละวาดเกินเหตุ
วิ่ง!
โอย เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ
สงสัยกระดูกหัก
พวกแบรนดีบัคกับทูคนี่นะ!
อะไร นั่นทางลัดนะ
- ทางลัดไปไหน? - ไปเก็บเห็ด!
นี่ของข้า
ดีจัง เมอร์รี่
ดอกนี้สวยดีนะ แซม
อย่าเดินตามทางดีกว่า
ออกนอกทางเร็ว!
เร็ว!
เงียบ!
นั่นมันอะไรน่ะ?
เห็นอะไรมั้ย?
ไม่มี
มันเรื่องอะไรกัน?
อัศวินดำนั่นตามหาอะไรสักอย่าง หรือใครสักคน
โฟรโด?
หมอบลง!
ข้าต้องไปให้พ้นไชร์
แซมกับข้าต้องไปที่บรี
อ๋อได้
บัคเกิลบูรี เฟอร์รี ตามมาเลย
หนีเร็ว!
ทางนี้ ตามข้ามา!
เร็ว!
ปลดเชือกที แซม!
โฟรโด!
เร็ว โฟรโด!
- ไปเลย! - เร็วเข้า!
โฟรโด เร็วเข้า!
- เร็วซิ เร็ว - โดด!
- สะพานใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหน? - สะพานแบรนดีไวน์ ห่าง 20 ไมล์
ไปกันเลย
- มีธุระอะไร? - เราจะไปที่แพรนซิ่งโพนี
พวกฮอบบิท ฮอบบิทสี่นาย
ฟังดูก็รู้ว่าจากไชร์ มีธุระปะปังอะไรในบรี?
เราจะพักที่นั่น ธุระอะไรก็เรื่องของเรา
ก็ได้ ข้าไม่ได้คิดหาเรื่อง
แต่ต้องถามตามหน้าที่ในยามวิกาล
หมู่นี้มีข่าวพวกแปลกหน้าเพ่นพ่าน
ต้องเข้มงวดกันหน่อย
หลบซิวะ เดินยังไงไม่รู้จักมอง
"แพรนซิ่งโพนี"
ขอโทษครับ
สวัสดี พ่อคนตัวเล็ก มีอะไรให้รับใช้
ถ้าจะหาที่พัก เรามีห้องพักแสนสบายขนาดฮอบบิท
แสนภูมิใจที่ได้รับใช้คนตัวน้อย ท่าน...
อันเดอร์ฮิลล์ ข้าชื่ออันเดอร์ฮิลล์
- อันเดอร์ฮิลล์ - เราเป็นเพื่อนแกนดาล์ฟพ่อมดเทาน่ะ
- ช่วยแจ้งหน่อยว่าพวกเรามาแล้ว - แกนดาล์ฟ?
แกนดาล์ฟเหรอ
อ้อใช่
นึกออกแล้ว ชายวัยดึก
เคราเทายาวเฟื้อย สวมหมวกแหลม
ไม่เห็นเขามาหกเดือนแล้ว
ทีนี้เราจะทำไงล่ะ?
เเซม...
เขาต้องมาที่นี่ เขาต้องมา
หลีกไป!
นั่นอะไร?
นี่น่ะรึ เหยือกไง
เขาขายเป็นเหยือกเหรอ?
- งั้นข้าจะไปซื้อ - นายก็มีตั้งครึ่งแล้วนะ
หมอนั่นนั่งจ้องพวกเราตลอดเวลา
โทษนะ
ตรงมุมโน้นน่ะใคร?
พวกผู้พิทักษ์ไพรน่ะ ตัวอันตราย ซ่องสุมเร่ร่อนอยู่ในป่า
ข้าไม่รู้หมอนี่ชื่อจริงว่าอะไร แต่คนแถวนี้เรียกว่า "สไตรเดอร์"
สไตรเดอร์
แบ้กกินส์
แบ้กกินส์รึ อ๋อ...ข้ารู้จักอยู่รายนึง
นั่นไง โฟรโด แบ้กกินส์
ข้าเป็นญาติข้างแม่เขา...
หรือถ้าจะเริ่มนับ ตั้งแต่รุ่นตาทวด...ก็รุ่นลุง
- พิพพิน - ระวังหน่อย โฟรโด
เจ้าซ่อนตัวไม่สำเร็จหรอก
ข้าเห็นเจ้าแล้ว
ในความว่างเปล่า...
ไม่มีชีวิต
มีแต่...
ความตาย
เจ้าทำตัวเด่นเกินไป อันเดอร์ฮิลล์
ท่านต้องการอะไร?
ให้เจ้าระวังตัวมากกว่านี้หน่อย นั่นไม่ใช่แหวนธรรมดา
- ข้าไม่ได้สวมอะไรนี่ - งั้นรึ
ข้าช่ำชองเรื่องพรางตัว
แต่หายตัวได้แบบนี้ ไม่ธรรมดา
- ท่านเป็นใคร? - เจ้ากลัวมั้ย?
กลัวซิ
นี่ยังกลัวไม่พอ ข้ารู้ว่าใครตามล่าเจ้าอยู่
ปล่อยเขา! ถ้าไม่อยากเจ็บตัว เจ้าโย่ง
ใจถึงนี่ เจ้าจ้อยฮอบบิท แต่จะทำอะไรได้
เจ้าจะรอพ่อมดต่อไปไม่ได้
พวกมันกำลังมา
พวกเขาเป็นใคร?
พวกนี้เคยเป็นมนุษย์
เป็นมหาราชผู้ยิ่งใหญ่
แต่เมื่อซอว์รอนมอบแหวนเก้าวงให้
พวกเขาเกิดโลภ รีบรับไปโดยไม่ถาม
เลยตกเป็นทาสความโฉดชั่วทีละราย
ถูกควบคุมโดยอำนาจจิตของซอว์รอน
พวกเขาคือนาซกุล
ปีศาจแหวน ไม่มีชีวิต แต่ก็ไม่ตาย
ตลอดเวลา พวกมันรู้สึกถึง...
การคงอยู่ของแหวน...
ถูกดึงดูดสู่พลังของแหวนประมุข พวกมันจะตามล่าเจ้าไปตลอด
- ท่านจะพาเราไปไหน? - เข้าป่า
จะรู้ได้ไงว่าสไตรเดอร์ เป็นเพื่อนแกนดาล์ฟ?
ข้าคิดว่าข้ารับใช้ของศัตรู คงแต่งตัวดีกว่านี้แน่...
- และให้ความรู้สึกที่ชั่วร้ายกว่านี้ - แค่นี้ก็ร้ายพอแล้ว
เราไม่มีทางเลือก ต้องเชื่อเขา
- ว่าแต่เขาจะพาเราไปไหนน่ะ? - ริเวนเดล ท่านแกมจี
- ที่อยู่ของเอลรอนด์ - ได้ยินมั้ยพวกเรา ริเวนเดล
เราจะได้เห็นพวกเอลฟ์
- ท่านทั้งหลาย เราจะไม่หยุดก่อนฟ้ามืด - มื้อเช้าล่ะ?
- กินแล้วนี่ - ก็ใช่
แล้วมื้อเช้ารอบสองล่ะ
สงสัยเขาไม่รู้ธรรมเนียมเรานะ พิพ
แล้วมื้อสายล่ะ มื้อเที่ยง น้ำชาตอนบ่าย มื้อเย็น มื้อค่ำ
- เขาน่าจะรู้นะ หรือไง - ข้าว่าคงยาก
พิพพิน
ถ้าไม่มีฮอบบิทแล้วมันจะกัดใครหนอ
นางเป็นใคร
สตรีในเพลงที่ท่านร้องถึง
นางคือ ท่านหญิงแห่งลูเธียน
เอลฟ์สาวผู้มอบความรัก แก่เบเรน ปุถุชน
แล้วอะไรเกิดขึ้นกับนาง
นางตาย
นอนเถอะ โฟรโด
ไอเซนการ์ดอยู่ใต้อำนาจท่านแล้ว
ซอว์รอน เจ้าแห่งพิภพ
งั้นจงสร้างกองทัพ ที่คู่ควรกับมอร์ดอร์ให้ข้า
มีคำสั่งอะไรจากมอร์ดอร์ นายท่าน? ดวงตาสั่งอะไรท่าน?
เรามีงานต้องทำแล้ว
ต้นไม้พวกนี้แข็งแรง รากมันลึกนัก
ถอนให้เรียบ
นั่นเคยเป็นหอคอยตรวจการณ์ แห่งเอมอน ซุล
คืนนี้เราจะพักที่นี่
พกมีดพวกนี้ติดตัวไว้นะ
ข้าจะไปลาดตระเวนก่อน
จงรอที่นี่
มะเขือแตกซะแล้ว
ขอเบค่อนหน่อย
มะเขือเทศมั้ย แซม
- ทำอะไรกันน่ะ? - มะเขือเทศ ไส้กรอก เบค่อนกรอบๆ
- เผื่อท่านด้วย - ดับไฟก่อน พวกโง่
- ดับซะ - เออดีจัง มะเขือเทศคลุกขี้เถ้า
วิ่ง!
ถอยไป ไอ้ปีศาจ!
โฟรโด!
โอย เเซม
สไตรเดอร์!
- ช่วยเขาด้วย สไตรเดอร์ - เขาถูกแทงด้วยดาบมอร์กุล
เกินปัญญาที่ข้าจะรักษา ต้องใช้ยาของพวกเอลฟ์
เร็วเข้า!
อีกหกวันกว่าจะถึงริเวนเดล เขาไม่รอดแน่
อดทนไว้นะ โฟรโด
แกนดาล์ฟ!
ดูสิ โฟรโด โทรลหินที่บิลโบบอกไง
ท่านโฟรโด? ตัวเย็นจัง
เขากำลังจะตายใช่มั้ย?
เขาจะล่วงไปสู่เงามืด กลายเป็นปีศาจเหมือนพวกมัน
- พวกมันอยู่แถวนี้ - แซม เจ้ารู้จักต้นอธีลัสมั้ย?
- อธีลัส? - หรือคิงฟอยล์
อ๋อ นั่นหญ้าชนิดนึง
มันอาจช่วยชะลอพิษได้ เร็วเข้า
อะไรกันนี่ ผู้พิทักษ์ไพรถูกจับได้ไม่รู้ตัว
โฟรโด
ข้าคืออาร์เวน ข้ามาเพื่อช่วยเจ้า
จงฟังข้า...
กลับคืนมาสู่แสงสว่าง
นางเป็นใครน่ะ?
โฟรโด
- นางเป็นเอลฟ์ - เขาทรุดลงอีก
คงไม่รอดแล้ว
ต้องพาไปหาพ่อข้า
- ข้าตามหาท่านสองวันแล้ว - จะพาเขาไปไหน
มีภูติห้าตนอยู่ข้างหลังท่าน อีกสี่ไม่รู้อยู่ไหน
เจ้าอยู่กับพวกเขา ข้าจะส่งม้ามารับ
ข้าควบม้าได้เร็วกว่า ข้าจะพาไปเอง
เส้นทางอันตรายมาก
พวกเขาคุยอะไรกัน?
ถ้าข้าข้ามแม่น้ำได้...
อำนาจของพวกข้าจะช่วยพิทักษ์เขา
ข้าไม่กลัวพวกมันหรอก
อาร์เวน...
รีบไป อย่าเหลียวหลัง
จะทำอะไร พวกภูติดักรออยู่!
ส่งตัวเจ้าฮาล์ฟลิงนั่นมา นางเอลฟ์
อยากได้ก็เข้ามาเลย
ไม่นะ ไม่
โฟรโด ไม่
โฟรโด อย่ายอมแพ้
อย่าเพิ่งตายตอนนี้
พรใดที่เป็นของข้า...
ขอจงผ่านไปสู่เขา
ให้เขารอด
ให้เขาปลอดภัย
- ข้าอยู่ที่ไหนนี่? - ในบ้านเอลรอนด์
สิบโมงเช้าวันที่ 24 ตุลา ถ้าอยากรู้
- แกนดาล์ฟ - ใช่ ข้าอยู่นี่
เจ้าก็โชคดีที่ได้มาอยู่ที่นี่
ถ้าช่วยช้าอีกนิด เจ้าคงไม่รอด
แต่ตัวเจ้าก็เข้มแข็งมากนะ
เกิดอะไรขึ้น แกนดาล์ฟ?
- ทำไมท่านไม่ไปตามนัด? - โทษทีนะ โฟรโด
ข้ามัวเสียเวลาน่ะ
มุิตรภาพจากซารูแมน ไม่ใช่สิงที่ใครจะโยนทิ้งเสียง่ายๆ
ร้ายมาก็ต้องร้ายตอบ มันจบสิ้นแล้ว
ถ้าไม่ยอมรับอำนาจแหวน...
ก็จงยอมรับจุดจบของเจ้าเอง
เจ้าแห่งแหวนมีเพียงผู้เดียว
มีผู้เดียวที่สามารถบังคับมันได้
และเขาไม่แบ่งอำนาจให้ใครด้วย
แสดงว่าเจ้าเลือกทางตาย
แกนดาล์ฟ? เป็นอะไรไป?
ไม่มีอะไร โฟรโด
โฟรโด!
- เเซม - พระช่วย ท่านฟื้นแล้ว
แซมคอยดูแลเจ้าตลอดเวลา
ท่านทำให้เราเป็นห่วง จริงมั้ย แกนดาล์ฟ
ท่านเอลรอนด์ช่วยรักษาบาดแผลเจ้า
ริเวนเดลยินดีต้อนรับ โฟรโด แบ้กกินส์
- บิลโบ - สวัสดี โฟรโด หลานรัก
บิลโบ
"คืนถิ่น"
นิทานฮอบบิท โดย บิลโบ แบ้กกินส์
- วิเศษจัง - ข้าอยากกลับไป...
อัศจรรย์ใจกับป่าเมิร์กวูด...
เยี่ยมเมืองเลคทาวน์...
ได้มองภูเขาเดียวดายอีกครั้ง
แต่สังขารไม่ให้ซะแล้ว
"แคว้นไชร์"
ข้าคิดถึงไชร์
ตอนเด็กๆข้าฝันจะออกสู่โลกกว้าง
ไปกับท่าน ร่วมผจญภัยกับท่าน
แต่แล้วการผจญภัยของข้า กลับเป็นอีกแบบ
ข้าไม่เหมือนท่านเลย บิลโบ
หนุ่มน้อยของข้า
- เอาละ ลืมอะไรมั้ย? - เก็บของเลยรึ?
เตรียมพร้อมไว้ดีกว่า
- ไหนว่าเจ้าอยากเห็นเอลฟ์ - ใช่
- อยากที่สุดด้วย - ใช่
แต่ว่า...
เราทำตามที่แกนดาล์ฟ ต้องการแล้วนี่ ใช่มั้ย
เราพาแหวนมาถึงนี่ ถึงริเวนเดลล์ ข้าเลยคิดว่า
ถ้าท่านฟื้นตัวได้ขนาดนี้ ไม่นาน เราก็ไปได้
กลับบ้าน
ถูกของเจ้า แซม
เราทำสิ่งที่ตั้งใจมาทำแล้ว
แหวนจะปลอดภัยอยู่ในริเวนเดล
ข้าพร้อมจะกลับบ้านแล้ว
กำลังวังชาของเขาฟื้นฟูแล้ว
แต่รอยแผลจะไม่มีวันหายสนิท และจะติดตัวไปตลอดชีวิต
แต่มาได้ขนาดนี้ โดยมีแหวนติดตัวมาด้วย
แสดงว่าเขามีพลัง ต้านฤทธิ์ร้ายของมันได้เหนือธรรมดา
มันเป็นภาระ แต่เขาไม่ควรต้องแบกรับไว้เลย
- เราจะไม่ขอโฟรโดมากกว่านี้ - แกนดาล์ฟ ศัตรูเคลื่อนพลแล้ว
ซอว์รอนเริ่มระดมทัพทางตะวันออก ดวงตาของเขาจับจ้องริเวนเดล
แล้วท่านเองก็บอกว่า ซารูแมนก็ทรยศเรา
เหล่ามิตรเราเหลือน้อยนิด
เล่ห์ร้ายของมันร้ายกาจกว่าที่คิด
ซารูแมนใช้เวทย์มนตร์ดำ ผสมพันธุ์ออร์คเข้ากับพวกก็อบลิน
เพาะสร้างกองกำลังในถ้ำที่ไอเซนการ์ด
กองทัพที่เคลื่อนพลกลางแดดได้ และเดินทัพได้ว่องไว
ซารูแมนกำลังมาหาแหวน
พลังเอลฟ์ไม่สามารถ ปิดบังความชั่วร้ายนี้
เราคงสู้ทั้งมอร์ดอร์ ทั้งไอเซนการ์ดไม่ไหว
แกนดาล์ฟ...
แหวนจะอยู่ที่นี่ไม่ได้
นี่คือมหันตภัยของมิดเดิ้ลเอิร์ธทั้งหมด
ถึงเวลาที่ทุกฝ่ายต้องตกลงกัน ว่าจะจัดการอย่างไร
ยุคของเอลฟ์จบแล้ว คนของเราจะไปจากที่นี่
แล้วท่านจะหันไปพึ่งใครล่ะ? พวกคนแคระน่ะรึ?
พวกมันแสวงหาแต่สมบัติ ไม่สนใจความเดือดร้อนของผู้อื่นเลย
มีแต่มนุษย์ให้เราได้ฝากความหวัง
มนุษย์หรือ
มนุษย์นั้นอ่อนแอ เผ่าพันธุ์มนุษย์กำลังเสื่อมโทรม
เลือดสู้นูเมนอร์หลั่งจนสิ้นแล้ว ความทรนง และศักดิ์ศรีถูกลืมสิ้น
ก็เพราะมนุษย์ แหวนจึงรอดมาได้
ข้าอยู่ที่นั่น แกนดาล์ฟ
สามพันปีก่อน ข้าอยู่ด้วย
ตอนที่อิซิลดูร์ได้แหวน
ุ ข้าอยู่ด้วยุ ในวันทีพลังของมนุษย์เริมเสื่อม
อิซิลดูร์ เร็วเข้า ตามข้ามา
ข้านำเขาเข้าไปกลางปล่องภูเขาไฟ
ณ ที่แหวนหลอมขึ้นมา ที่เดียวที่จะทำลายแหวนได้
โยนเข้าไปในไฟ!
- ทำลายมันซะ - ไม่
อิซิลดูร์!
มันน่าจะจบตั้งแต่วันนั้น แต่ความชั่วก็ยังลอยนวล
อิซิลดูร์เก็บแหวนไว้ ราชตระกูลต้องขาดตอน
โลกมนุษย์ไม่เหลือ พลังความเข้มแข็งใดๆแล้ว
- ผู้คนแตกแยก ขาดผู้นำ - มีผู้เดียวที่จะรวบรวมพวกเขาได้
บุคคลที่สามารถอ้างสิทธิ แห่งราชบัลลังก์กอนดอร์
แต่เขาหันออกจากเส้นทางนั้นนานแล้ว
เขาเลือกเนรเทศตัวเอง
ท่านไม่ใช่เอลฟ์
ที่นี่ต้อนรับมนุษย์จากแดนใต้
- ท่านเป็นใคร - ข้าเป็นสหายของแกนดาล์ฟพ่อมดเทา
งั้นเรามาที่นี่ด้วยจุดประสงค์เดียวกัน
สหาย
เศษดาบนาร์ซิล
ดาบที่ตัดแหวนจากนิ้วของซอว์รอน
ยังคมกริบ
แต่ก็เป็นแค่เศษหักของมรดกบัลลังก์
ทำไมท่านต้องกลัวอดีต?
ท่านเป็นทายาทอิซิลดูร์ ไม่ใช่ตัวเขาเอง
ท่านไม่เห็นต้องผูกพัน กับชะตาของเขาแต่อย่างใด
แต่สายเลือดเขาอยู่ในตัวข้า
ความอ่อนแอเดียวกัน
ช่วงเวลานั้นของท่านจะมาถึง
ท่านจะได้เผชิญกับมารชั่วเดียวกัน ท่านจะพิชิตมันได้
เงามืดยังไม่ครอบงำ
ทั้งท่าน...และข้า
ยังจำตอนที่เราเจอกันครั้งแรกได้มั้ย?
ข้านึกว่าตัวเองหลงเข้าไปในความฝัน
มันผ่านมานานแล้ว
ท่านไม่มีภาระต้องกังวลเช่นตอนนี้
จำที่ข้าบอกท่านได้มั้ย?
เจ้าบอกว่าจะครองคู่กับข้า...
ยอมสละชีวิตอมตะที่พวกเจ้ามี
ข้ายังมั่นคงกับคำนั้น
ข้าขอใช้ช่วงชีวิตหนึ่ง อันแสนสั้นร่วมกับท่าน
แทนการเผชิญยุคทั้งมวล ของโลกนี้โดยลำพัง
ข้าขอเลือกชีวิตสามัญ
- เจ้าจะยอมเพื่อข้าไม่ได้ - ข้าตัดสินใจเองว่าจะยอมเพื่อใคร
เช่นเดียวกับว่าจะมอบใจให้ใคร
อาคันตุกะต่างแดน สหายเก่าแก่
เรามาชุมนุมกัน เพื่อรับมือกับพวกมอร์ดอร์
มิดเดิ้ลเอิร์ธตกอยู่ในมหันตภัย ไม่มีผู้ใดหนีพ้น
ถ้าท่านไม่ร่วมมือกัน ก็ต้องพ่าย
ทุกเผ่าพันธุ์ล้วนมีชะตากรรมร่วมกัน กับความหายนะครั้งนี้
นำเเหวนออกมา โฟรโด
งั้นมันก็เป็นเรื่องจริง
ในความฝัน
ข้าได้เห็นัฝ่งฟ้าตะวันออกเริ่มมืดมน
แต่ในด้านตะวันตก มีแสงจางๆ อยู่
มีเสียงหนึ่งร้องว่า...
"ความพินาศของเจ้าเข้ามาใกล้แล้ว
มีผู้พบหายนะแห่งอิซิลดูร์แล้ว"
หายนะแห่งอิซิลดูร์
โบโรเมียร์
ไม่เคยมาก่อนที่ผู้ใด จะลั่นวาจาภาษานี้ในอิมลาดริส
ข้ามิได้ขอประทานอภัยจากท่าน ท่านเอลรอน
เพราะภาษาทมิฬแห่งมอร์ดอร์นี้...
อาจจะได้ยินพูดกัน...
ในทุกมุมของแดนตะวันตก
แหวนนี้ชั่วร้ายอย่างสมบูรณ์
มันเป็นของขวัญ
ของขวัญแก่เหล่าศัตรูของมอร์ดอร์
ทำไมไม่นำมาใช้เล่า
นานแล้วที่พ่อข้า มหาเสนาบดีแห่งกอนดอร์...
ตรึงการรุกล้ำของพวกมอร์ดอร์ไว้ ด้วยเลือดของคนของเราที่เสียสละ...
ดินแดนของพวกท่าน จึงยังปลอดภัยอยู่
จงมอบอาวุธของศัตรูแก่กอนดอร์ ให้เราใช้สู้กับมัน
ท่านควบคุมมันไม่ได้ ไม่มีใครคุมได้
แหวนวงนี้ขึ้นต่อซอว์รอนเพียงผู้เดียว ไม่มีนายอื่น
ผู้พิทักษ์ไพรจะรู้อะไร
เขาไม่ใช่ผู้พิทักษ์ไพรธรรมดา
เขาคืออารากอร์น โอรสแห่งอาราธอร์น
ท่านควรภักดีต่อเขา
อารากอร์น
นี่เหรอทายาทแห่งอิซิลดูร์
ผู้สืบราชบัลลังก์แห่งกอนดอร์
นั่งลง เลโกลัส
กอนดอร์ไม่มีกษัตริย์
กอนดอร์ไม่ต้องการกษัตริย์
อารากอร์นพูดถูก เราใช้แหวนไม่ได้
เหลือทางเดียวเท่านั้น
แหวนนี้ต้องถูกทำลาย
แล้วจะรออะไรอีกล่ะ?
ไม่มีทางทำลายมันได้ กิมลีบุตรแห่งกลอยน์
ไม่ว่าจะด้วยเวทมนตร์หนทางใด
มันถูกหลอมขึ้น ในเบ้าภูเขาไฟประลัยกัลป์
จะทำลายก็ต้องไปที่นั่น
ต้องนำเข้าไปใจกลางแดนมอร์ดอร์
แล้วโยนคืนสู่เตาหลอมที่สร้างมัน
ใครสักคนในที่นี้...
จะต้องรับภารกิจนี้
จะเดินเข้าไปใน แดนมอร์ดอร์ดื้อๆ ไม่ได้
ประตูดำไม่ใช่มีแค่พวกออร์คเฝ้า
ที่นั่นมีความชั่วร้ายที่ไม่เคยหลับใหล
และดวงตามหึมาเฝ้าจับจ้อง
แผ่นดินร้างข้างในก็มีแต่...
เปลวไฟ เถ้าควัน และฝุ่นคละคลุ้ง
อากาศที่หายใจก็มีแต่ไอพิษ
คนสักหมื่นยังทำไม่ได้ ไร้ประโยชน์
ไม่ได้ยินที่ท่านเอลรอนด์พูดรึไง แหวนต้องถูกทำลาย
งั้นเจ้าคงคิดว่า เจ้าคือคนๆ นั้นสิ
แล้วถ้าเราล้มเหลวล่ะ อะไรจะเกิดขึ้นถ้าซอว์รอนได้แหวนคืน
ข้าตายดีกว่ายอมให้เอลฟ์ถือแหวนไป
ไม่มีวันเชื่อใจพวกเอลฟ์หรอก
ไม่ยอมเข้าใจกันบ้างเลย มัวแต่เถียงกัน ซอว์รอนอาคมแก่กล้าขึ้นทุกที
แบบนี้ไม่มีใครรอดแน่ ตายกันหมดนี่ละ
ข้าจะไป
ข้าขออาสาเอง
ข้าจะเอาแหวนเข้าไปในแดนมอร์ดอร์
แม้ว่า...
ข้าไม่รู้ทางไป
เรื่องนี้ข้าช่วยเจ้าได้ โฟรโด แบ้กกินส์
ตราบเท่าที่เจ้าแบกภาระถือแหวน
แม้นต้องสละชีวิตปกป้องเจ้า...
ข้าก็พร้อม
ด้วยดาบของข้า
ด้วยศรของข้า
และขวานของข้า
ชะตาเราอยู่ในมือเจ้าแล้ว หนุ่มน้อย
ถ้าที่ประชุมเห็นชอบตามนี้...
กอนดอร์จะร่วมมือจนเสร็จสิ้น
- โฟรโดไปไหนข้าไปด้วย - แยกพวกเจ้าจากกันไม่ได้อยู่แล้วนี่
แม้ในยามประชุมลับ ที่เจ้าไม่ได้รับเชิญ
เราจะไปด้วย!
ถ้าจะห้าม ก็ต้องจับเรา ใส่กระสอบส่งกลับบ้าน
เพราะไง พวกท่านก็ต้อง พาคนปัญญาดีไปด้วยใน...
ภารกิจ
การเเสวงหา
อะไรซักอย่าง
งั้นเจ้าก็ไปไม่ได้หรอก พิพ
เพื่อนร่วมทางเก้าราย
งั้นตกลง
พวกเจ้าจักเป็นพันธมิตรแห่งแหวน
ดีใจจัง
แล้วเราจะไปไหนล่ะ?
นางต้องการจะปกป้องบุตรของนาง
นางคิดว่าเจ้าจะปลอดภัยในริเวนเดล
แต่ในใจของนาง มารดาของท่าน รู้ดีว่าท่านจะถูกตามล่าไปชั่วชีวิต
ว่าท่านจะไม่มีวันหนีพ้นชะตากรรม
เหล่าเอลฟ์มีฝีมือที่จะหลอม ดาบแห่งราชันย์ขึ้นมาใหม่
แต่มีแต่เจ้าเท่านั้น ที่มีอำนาจจะกวัดแกว่งมัน
ข้าไม่ต้องการอำนาจนั้น
ข้าไม่เคยต้องการ
เจ้าเป็นคนสุดท้ายของโลหิตสายนี้ ไม่มีคนอื่นแล้ว
ดาบคู่ใจข้า "สติง"
จงรับไป
- เบาจัง - ใช่ ฝีมือช่างเอลฟ์
มันเปล่งประกายสีฟ้า เวลาออร์คเข้าใกล้
และช่วงเวลานั้นแหละ ที่เจ้าต้องยิ่งระวังตัว
แล้วนี่ สิ่งที่แสนงดงาม
เงินมิธริล
เบาดุจขนนก แกร่งเหมือนเกล็ดมังกร
ไหนลองสวมดูซิ เอาสิ
แหวนของข้า
ข้าปรารถนา...
จะสัมผัสมันเป็นครั้งสุดท้าย
ขอโทษที่ข้านำภาระนี้มาให้เจ้า หลานข้า
ข้าเสียใจที่เจ้าต้องมาแบกรับภารกิจนี้
ข้าเสียใจสำหรับทุกอย่าง
.ผู้ครองแหวนจะออกเดินทาง ไปยังมอร์ดอร์
สำหรับใครที่เดินทางไปกับเขา ไม่ต้องมีคำสาบาน
หรือพันธะใดจะผูกมัด ให้เดินทางไปไกลกว่าที่ยินดี
ลาก่อน ยึดมั่นตามจุดประสงค์ไว้
ขอจงรับคำอวยพร ของเหล่าเอลฟ์และมนุษย์
และของชนผู้เสรีติดตามพวกท่านไป
เหล่าพันธมิตรแห่งแหวน กำลังท่านผู้ครองแหวนอยู่
แกนดาล์ฟ มอร์ดอร์ต้องไป ทางซ้ายหรือขวา
ซ้าย
ต้องเลียบเทือกภูหมอก ด้านตะวันตกไป 40 วัน
ถ้าโชคช่วย ช่องแคบโรฮานจะยังเปิดรอเรา
แล้วไปทางตะวันออก เข้าสู่แดนมอร์ดอร์
2...1...5 ดี ดีมาก
ขยับเท้า
- ใช้ได้แล้ว พิพพิน - ขอบคุณ
เร็วอีก!
ถ้าใครจะขอความเห็นข้า ซึ่งก็ไม่มีใคร
ข้าว่า เรามัวเสียเวลามาทางอ้อม
แกนดาล์ฟ เราน่าจะลัดผ่าน เหมืองมอเรียได้
บาลินญาติข้าจะต้อนรับเราอย่างราชา
ไม่ ข้าไม่ขอผ่านมอเรีย ถ้าเรายังมีทางอื่น
ขอโทษที!
เอาเลย!
- ไว้ลายไชร์! - กดเขาไว้ เมอร์รี่
ท่านทั้งหลาย พอแล้ว
แขนข้าเดาะแล้ว!
- นั่นอะไร? - ไม่มีอะไร ก้อนเมฆน่ะ
แต่มันเร็วจัง
ย้อนทางลมด้วย
- ฝูงเครไบน์จากดันแลนด์! - ซ่อนเร็ว!
- เมอร์รี่ พิพพิน - หลบเข้ากำบัง
สายสืบของซารูแมน
เส้นทางสายใต้มียามเฝ้า
เราต้องไปทางช่องแคบคาราดราส
โฟรโด
โบโรเมียร์
ช่างเป็นชะตาที่แปลกที่เราต้องทุกข์ใจ กับความกลัวและความสงสัยมากมาย
กับเจ้าสิ่งที่เล็กขนาดนี้
เจ้าสิ่งเล็กๆ
โบโรเมียร์
จงคืนแหวนให้โฟรโด
ได้เลย
ข้าไม่สนหรอก
แกนดาล์ฟจะพาพวก ข้ามคาราดราสงั้นรึ
ถ้าไม่สำเร็จล่ะ ท่านจะไปทางไหนกัน
ถ้าท่านพ่ายภูเขาทะมึน
ยังจะไปทางที่อันตรายยิ่งกว่ามั้ย
มีเสียงคำรามในสายลม
ซารูแมน
เขาจะทำให้ภูเขาถล่ม เราต้องรีบถอย
ไม่
เราต้องออกไปจากที่นี่
ไปที่ช่องเขาโรฮาน แล้วไปทางตะวันตกคือถิ่นข้า
ช่องโรฮานอยู่ใกล้ไอเซนการ์ดเกินไป
ถ้าผ่านบนเขาไม่ได้ก็ดำดินไป
ใช้ทางในเหมืองมอเรีย
มอเรีย เจ้ากลัวที่จะเข้าไปในเหมืองนั่น
คนแคระโลภมากขุดลึกไป
ท่านรู้ว่าพวกเขาปลุกอะไร ในความมืดมิดของคาซัคดูม
รูปเงากับเปลวไฟ
ให้ผู้ครองแหวนเป็นคนตัดสินเถอะ
เราอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว
พวกฮอบบิทตายแน่ๆ
โฟรโด
เราจะลอดไปในเหมือง
ตกลงตามนี้
โฟรโด มาช่วยคนแก่หน่อย
ไหล่ของเจ้าเป็นอย่างไร
- ดีขึ้นกว่าเดิม - แล้วแหวนล่ะ
เจ้าคงรู้สึกถึงอำนาจของมัน ที่กำลังเพิ่มขึ้น ใช่ไหม
ข้าก็รู้สึกเหมือนกัน จากนี้ เจ้าต้องระวังนะ
ความชั่วร้ายจากภายนอก ของหมู่พันธมิตรจะถูกดึงดูดมาสู่เจ้า
และ ข้าเกรงว่า จากภายในด้วย
- แล้วข้าจะเชื่อใครได้เล่า - เจ้าต้องเชื่อในตัวเอง
เชื่อในพลังของเจ้าเอง
- ท่านหมายความว่าอย่างไร - ในโลกนี้ มีอำนาจมากมาย
สำหรับทั้งความดี และความชั่ว
อำนาจบางอย่างก็ยิ่งใหญ่กว่าข้า
และข้าเองก็ไม่เคยได้ทดสอบ กับอำนาจบางอย่าง
กำเเพง...
แห่งมอเรีย
ประตูของคนแคระ จะล่องหนได้เมื่อปิดอยู่
ใช่ แม้แต่เจ้าของก็หาไม่เจอ หากลืมความลับนั้นไปแล้ว
ไม่น่าแปลกใจเลย
เอ้า ไหนลองดูซิ
อิสธิลดิน
อ่านได้ใต้แสงดาวเดือนเท่านั้น
แปลว่า ทวารแห่งดูริน เจ้าแห่งมอเรีย
- "ไขด้วยวลี สหายไซร้ เปิดทาง" - หมายความว่ายังไง
ง่ายมาก หากเป็นมิตร เอ่ยรหัสลับ ประตูก็จะเปิดให้
ไม่เห็นมีอะไรเลย
ครั้งหนึ่ง ข้าเคยรู้จักคาถา ในทุกภาษาของเอลฟ์...
มนุษย์ และคนแคระ
แล้วท่านจะทำยังไง
เอาหัวเจ้าโขกประตูนี้ไง เพเรกริน ทูค
แล้วถ้าประตูมันไม่แตกนะ
อย่างน้อยข้าก็ได้รับ ความสงบจากคำถามโง่ๆ
ข้าจะพยายามหาคาถาเปิดประตู
เหมืองไม่เหมาะกับม้า
- ต่อให้เป็นยอดอาชาอย่างบิล - ลาก่อน บิล
ไปซิ ไปเลย
ไม่ต้องห่วง แซม เขารู้ทางกลับบ้าน
อย่าทำน้ำไหว
ไม่ได้เรื่องเลย
นี่เป็นปริศนาคำ
"ไขด้วยวลี สหายไซร้ เปิดทาง"
คำว่า"สหาย" ภาษาเอลวิชพูดว่าอะไร
เมลลอน
เดี๋ยวท่านก็จะได้พบ เจ้าบ้านผู้มีอัธยาศัย
ไฟลุกโชน เหล้าเบียร์ ซี่โครงย่างร้อนๆ
นี่คือที่พำนักของญาติข้า บาลิน
ดันเรียกเป็นเหมือง
เป็นแค่เหมืองได้ไง
ไม่ใช่เหมืองแล้ว นี่มันสุสานร้าง
ไม่
ก็อบลิน
ต้องกลับไปที่ช่องเขาโรฮาน เราไม่น่ามาที่นี่เลย
รีบออกไปก่อน ออกไป
- โฟรโด - ช่วยด้วย
สไตรเดอร์
- ช่วยด้วย - ปล่อยเขานะ
อารากอร์น
โฟรโด
เข้าไปในเหมือง
- เลโกลัส - เข้าไปในถ้ำ
เร็ว
เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
ต้องมุดไปในความมืดของมอเรีย
ระวังตัวด้วย
ยังมีอะไรที่เก่าแก่และร้ายกาจกว่าออร์ค
ในขุมลึกใต้บาดาลนี่
อย่าส่งเสียง เราต้องมุดไปอีกสี่วัน
หวังว่าพวกมันคงไม่ไหวตัวก่อน
มอเรียไม่ได้มั่งคั่งจากทองคำ
หรือเพชรพลอย
แต่เป็นมิธริล
บิลโบมีเสื้อเกราะห่วงมิธริล ที่ธอรินให้เขา
- โอ้โฮ นั่นมันของขวัญระดับพระราชา - ใช่
ข้าไม่เคยบอกเขาหรอก
แต่ค่าของมันยังมากกว่า มูลค่าของแคว้นไชร์เสียอีก
พิพพิน
ข้าไม่คุ้นเคยกับที่นี่เลย
- เราหลงเหรอ - ไม่หรอก
- แต่ข้าว่าเราหลง - แกนดาล์ฟใช้ความคิดอยู่
- เมอร์รี่ - อะไร
ข้าหิว
- ตัวอะไรไต่อยู่ข้างล่างนั่น - กอลลัมไง
- กอลลัมเหรอ - เขาตามเรามาสามวันแล้ว
- เขาหนีออกจากคุกบาราดดูร์ได้เหรอ - ถ้าไม่หนีเอง...
ก็ถูกปล่อยออกมา
แล้วตอนนี้ แหวนก็นำเขามาที่นี่
ไม่มีวันที่เขาจะขจัด ความต้องการแหวนไปได้
เขาทั้งรักทั้งชิงชังแหวน เหมือนกับทั้งรักทั้งชังตัวเอง
ชีวิตของสมีกอลเป็นเรื่องแสนเศร้า
ใช่ ครั้งหนึ่งเขาเคยมีชื่อว่า สมีกอล ก่อนที่แหวนจะพบเขา
ก่อนที่มันจะขับดันให้เขาคลั่ง
น่าเสียดายที่บิลโบไม่ได้ฆ่าเขา เมื่อมีโอกาส
เสียดายรึ
ความเสียดายแหละ ที่ยั้งมือบิลโบไว้
หลายชีวิตที่ยังมีชีวิตอยู่ สมควรตาย และที่ตายไป หลายคนก็ไม่สมควรเลย
เจ้ากล้าตัดสินชะตาพวกเขามั้ยล่ะ
อย่าด่วนตัดสินชะตาใครดีกว่า
แม้นักปราชญ์ยังมิอาจหยั่งรู้อนาคต
ใจข้ารู้สึกว่ากอลลัมยังมีบทที่ต้องเล่น ไม่ว่าจะดีร้ายประการใด
ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง
เมตตาจิตของบิลโบ กำหนดชะตากรรมให้ผู้อื่น
ไม่อยากให้แหวนมาตกอยู่กับข้าเลย
ข้าไม่อยากให้อะไรๆเกิดขึ้นแบบนี้
ก็เหมือนคนอื่นๆ แหละ แม้พวกเขากำหนดมันไม่ได้
ที่เรากำหนดได้ คือจะทำอะไรกับเวลาที่เราได้รับมา
ยังมีพลังอื่นๆในโลกอีก นอกจากพลังชั่วร้าย
บิลโบถูกลิขิตให้เป็นผู้พบแหวน
แล้วเจ้าก็ถูกลิขิตให้เป็นผู้รับช่วง
คิดอย่างนี้แล้วค่อยมีกำลังใจหน่อย
ไปทางนั้น
- เขาจำทางได้ - ไม่ใช่...
ทางนี้ไม่มีกลิ่นอับสาบสาง
เวลาที่เราไม่แน่ใจ เมอรีด็อค จงเชื่อจมูกตัวเอง
ขอเสี่ยงเพิ่มแสงอีกหน่อยนะ
นี่ไงล่ะ...
อภิอาณาจักร และนครคนแคระดวาร์โรว์เดลฟ์
ช่างน่าตื่นตาตื่นใจ ไม่ต้องสงสัยเลย
กิมลี
ไม่...
โธ่ ไม่
ไม่
"ที่ฝังร่างบาลิน..."
"บุตรแห่งฟุนดิน..."
"เจ้าแห่งมอเรีย"
เขาตายแล้วสิ
อย่างที่ข้านึกหวั่น
เราไปต่อเถอะ ช้าไม่ได้แล้ว
"ศัตรูยึดสะพานกับโถงถ้ำด้านนอก..."
"เราปิดประตูทางเข้า..."
"แต่สกัดได้ไม่นาน"
"พสุธาสะเทือน..."
"เสียงเภรี..."
"กลองศึกในเหมืองลึก"
"เราไม่มีทางหนี"
"เงาวูบไหวในความมืด"
"เราออกไปไม่ได้"
"พวกมันกำลังมา"
เจ้าทูคงั่ง!
คราวหน้าก็โดดลงไปเลย ความโง่เง่าจะได้หมดซะที
โฟรโด
พวกออร์ค
ถอยไปอยู่ใกล้ๆแกนดาล์ฟ
มันมีโทรลถ้ำด้วย
ให้มันเข้ามาเลย
ในนี้มีคนแคระที่ยังไม่ตายอีกราย
ข้าชักมันมือแล้ว
โฟรโด!
อารากอร์น! อารากอร์น!
โฟรโด!
โธ่...ไม่
เขายังไม่ตาย
ข้าไม่เป็นไร ไม่บาดเจ็บ
เจ้าน่าจะตายนะนี่
หอกนั่นเสียบหมูป่าได้สบาย
เจ้าฮอบบิทคนนี้คงมีดีกว่าที่เราเห็น
มิธริล
มีอะไรให้แปลกใจ อยู่เรื่อยนะ ท่านแบ้กกินส์
ไปที่สะพานคาซัดดูม
ทางนี้!
ไอ้ปิศาจตัวใหม่นี่มันอะไรน่ะ
บัลร็อก
มารร้ายจากโลกดึกดำบรรพ์
พวกเจ้าไม่มีทางต่อกรได้
หนีเร็ว
เร็ว!
แกนดาล์ฟ
พาพวกเขาไป อารากอร์น
สะพานอยู่ไม่ไกล
ทำตามที่ข้าบอก ใช้ดาบสู้ไม่ได้แล้ว
แกนดาล์ฟ!
เมอร์รี่! พิพพิน!
เเซม
โยนคนแคระได้ไง
ทำไมต้องคว้าเคราด้วย
ระวังนะ
หยุดก่อน
จับไว้
โน้มตัวไปข้างหน้า
จับแน่นๆ
เร็วซิ
โดด!
ไปข้ามสะพาน
เร็ว
เจ้าข้ามมาไม่ได้
แกนดาล์ฟ
ข้าคือผู้รับใช้ไฟศักดิ์สิทธิ์ อัคนีแห่งอนอร์
ไฟกาฬไม่อาจช่วยเจ้าได้ ไฟแห่งอูดูน
จงกลับสู่เงามืด
เจ้าข้ามมาไม่ได้
- ไม่! - แกนดาล์ฟ
รีบหนีซิ พวกโง่
ไม่!
อารากอร์น!
เลโกลัส บอกให้พวกเขาลุก
ให้เวลาพวกเขาบ้างซิ
ก่อนมืดค่ำ แถวนี้จะเต็มไปด้วยออร์ค
เราต้องไปให้ถึงป่าลอธลอเรียน
ไปกันเลย โบโรเมียร์ เลโกลัส กิมลี ฉุดพวกเขาให้ลุกขึ้น
ลุกขึ้น แซม
โฟรโด
เกาะกลุ่มกันไว้ ฮอบบิทน้อย
ลือกันว่าในป่านี่มีจอมขมังเวทย์หญิง
แม่มดเอลฟ์...
ผู้มีอำนาจร้ายกาจ
ใครมองนาง...
จะตกอยู่ใต้อำนาจมนตร์สะกด
โฟรโด!
และไม่มีใครเห็นอีกเลย
การที่เจ้ามาหาพวกเรา เป็นประดุจเสียงฝีเท้าแห่งหายนะ
เจ้านำความชั่วร้าย อันยิ่งใหญ่มาที่นี่ ผู้ครองแหวน
ท่านโฟรโด?
อย่างน้อยคนแคระคนหนึ่งล่ะ ที่คงไม่ติดกับง่ายๆ
ข้าตาไวดุจเหยี่ยว หูไวดุจจิ้งจอก
คนแคระหายใจดัง ไม่ต้องเห็นก็ยิงถูก
ยินดีต้อนรับ เลโกลัส บุตรแห่งธรานดูอิล
พันธมิตรของเราเป็นหนี้บุญคุณท่าน
อารากอร์นแห่งดูนาดิน
พวกเรารู้จักท่าน
มารยาทต้อนรับของเอลฟ์ก็แค่นี้แหละ
พูดภาษาที่พวกเราทุกคนเข้าใจได้สิ
เราไม่ได้ติดต่อกับคนแคระ มาตั้งแต่ยุคมืดโน่นแล้ว
แล้วเจ้ารู้ไหมว่า คนแคระพูดกันว่าอะไร
นั่นไม่สุภาพเลยนะ
ท่านนำเอาความชั่วร้าย อันยิ่งใหญ่มากับท่าน
ท่านเดินทางต่อไปไม่ได้
ความตายของแกนดาล์ฟไม่ใช่ไร้ค่า
หรือเขาจะอยากให้ท่านสิ้นหวัง
ท่านแบกภาระอันหนักหนา โฟรโด
ไม่ต้องมาแบกภาระของคนตายหรอก
ตามมา
คารัส กาลาดฮอน
ศูนย์กลางแห่งอาณาจักรเอลฟ์บนโลก
อาณาจักรของท่านเจ้าเคเลบอร์น และกาลาเดรียล ท่านหญิงแห่งแสงสว่าง
ศัตรูรู้ว่าท่านได้เข้ามาที่นี่
ความหวังว่าจะเป็นความลับ ตอนนี้ไม่มีแล้ว
กลุ่มนี้มีแปด แต่เก้ารายออกมาจากริเวนเดลนี่
บอกข้าซิ แกนดาล์ฟอยู่ไหน
ข้าต้องการจะพูดกับเขาอย่างยิ่ง
ข้ามองเขาจากญาณระยะไกลไม่เห็น
แกนดาล์ฟพ่อมดเทา ไม่ได้ผ่านเขตแดนของดินแดนเรา
เขาตกลงไปในห้วงเงา
เขาถูกเงามืดและเปลวไฟคว้าไว้
บัลร็อกแห่งมอร์กอร์ธ
เพราะพวกเราเข้าไปสู่ ร่างแหแห่งมอเรียโดยไม่จำเป็น
ในชีวิตนี้ แกนดาล์ฟไม่เคย ทำอะไรที่ไม่จำเป็น
เรายังไม่รู้จุดประสงค์ทั้งหมดของเขา
อย่าได้ปล่อยให้ความอ้างว้าง อันมหาศาลของคาซัคดูมครองใจเจ้า
กิมลี บุตรแห่งกลอยน์
เพราะโลกนี้เต็มไปด้วยอันตรายเสียแล้ว
และในทั่วทุกดินแดน
ความรักก็ผสมผสาน ไปด้วยความทุกข์โศก
แล้วเหล่าพันธมิตรนี้ จะเป็นอย่างไรต่อไป
เมื่อไม่มีแกนดาล์ฟ ความหวังก็สูญสิ้น
การเดินทางของพวกเจ้า เหมือนยืนอยู่บนคมดาบ...
พลาดนิดเดียวก็พ่าย...
ถึงจุดอวสานกันหมด
แต่ความหวังยังมี ถ้ากลุ่มนี้ตั้งใจมั่น
จงอย่าหวั่นไหว ไปพักกันก่อน
พวกเจ้าเหนื่อยล้าเสียขวัญมามากแล้ว
คืนนี้ เจ้าจงนอน...
ขอต้อนรับโฟรโดแห่งไชร์...
ผู้ได้เห็นดวงตาพญามาร
บทเพลงอาลัยแกนดาล์ฟ
พวกเขาร้องว่ายังไง?
ข้าเศร้าใจสุดที่จะกล่าว
มันไม่นานพอจะทำใจ
พนันกันได้เลยว่า ไม่ได้พูดถึงพลุของเขา
มันควรจะมีสักท่อนนะ
จรวดที่เยี่ยมที่สุดเท่าที่เคยเห็นเชียว
พวกมันระเบิดออกเป็น ดวงดาวสีน้ำเงินและสีเขียว
หลังจากเสียงฟ้าร้อง ฝนเงินพลันปรากฏ
ตกลงมาดังฝนแห่งดอกไม้
ว้า แต่อธิบายอย่างนี้ ก็ยังไกลความจริงอีกเยอะ
ไปพักเถอะ
ชายแดนตรงนี้ระบบป้องกันแข็งแรง
ข้าคงไม่พบกับความสงบที่นี่แน่
เสียงนางยังก้องในหัวข้า
นางเอ่ยถึงพ่อข้า และกอนดอร์ที่จะล่มสลาย
นางบอกข้าว่า ความหวังยังมี
แต่ข้ามองไม่เห็นเลย
เราเลิกหวังมานานแล้ว
พ่อข้ายึดมั่นคุณธรรม
แต่เริ่มมีปัญหาในการปกครอง
แล้วประชาชนของเราก็สิ้นศรัทธา
เขาหวังให้ข้าช่วยกอบกู้ ข้าเองก็ตั้งใจ
ข้าอยากทำให้กอนดอร์รุ่งเรืองอีกครั้ง
ท่านเคยเห็นมั้ย อารากอร์น
หอคอยสีขาวแห่งเอคธาเลียน
โดดเด่นเป็นประกายราวนวลมุกเนื้อเงิน
ธงทิวปลิวไสวในสายลมยามเช้า
ท่านเคยถูกเรียกกลับบ้าน...
ด้วยเสียงแตรเงินเสนาะใสมั้ย?
ข้าเคยเห็นนครสีขาว...
นานมากแล้ว
สักวันหนทางของเราจะไปถึงที่นั่น
และยามบนหอคอยจะขานรับว่า
"เจ้าแห่งกอนดอร์กลับมาแล้ว"
จงมองเข้าไปในกระจกสิ
ข้าจะเห็นอะไรบ้างล่ะ
ผู้รอบรู้ที่สุดก็ไม่อาจตอบได้
เพราะกระจกบานนี้...
ฉายอะไรได้มากมาย
สิ่งที่ผ่านมาแล้ว...
สิ่งที่เป็นอยู่...
และบางสิ่ง...
บางสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น
ข้ารู้ว่าเจ้าเห็นอะไร
เพราะในใจข้าก็เห็นเช่นกัน
นั่นคือสิ่งที่จะเกิดขึ้น ถ้าเจ้าทำไม่สำเร็จ
พันธมิตรกำลังแตกแยก มันเริ่มขึ้นแล้ว
เขาจะหาทางแย่งแหวน
เจ้ารู้ว่าข้าหมายถึงใคร
ทีละราย มันจะทำลายทุกคน
ถ้าท่านขอข้า...
ข้าจะให้แหวนท่าน
เจ้าจะให้ข้าอย่างเต็มใจ
ข้าไม่ปฏิเสธว่ามีใจปรารถนามัน
แทนที่จะมีราชาแห่งรัตติกาล จะมีองค์ราชินี
ไม่มืดมนแต่งดงาม และร้ายกาจดุจตะวันฉาย
เล่ห์ร้ายลึกดั่งทะเล!
แข็งแกร่งกว่าศิลาหนุนพิภพ...
คนทั้งปวงต้องหลงใหลข้า...
แล้วชีวาจักม้วยมรณ์
ข้าผ่านการทดสอบแล้ว ข้าจะสละศักดิ์
หลบเร้นไปทางตะวันตก
- ขอเป็นแค่กาลาเดรียล - ข้าทำคนเดียวไม่ได้
เจ้าเป็นผู้ครองแหวน โฟรโด จะแบกภาระของแหวนประมุข...
ต้องทำโดยลำพัง
นี่คือ เนนญา แหวนแห่งความแข็งแกร่ง
และข้าคือผู้ครองแหวน
ภารกิจนี้เป็นของเจ้า
ถ้าเจ้าไม่พบหนทาง...
ก็ไม่มีใครอื่นอีก
งั้นข้ารู้แล้วว่าต้องทำยังไง
แต่ว่า...
ข้าไม่กล้าทำ
คนตัวเล็กๆก็อาจเปลี่ยนอนาคตได้
รู้มั้ยว่าออร์คเกิดขึ้นได้ยังไง
แต่ก่อนเคยเป็นพวกเอลฟ์
แล้วถูกอำนาจมืดจับไป
ทรมานและสับแขนขา
จนเหลือแต่ร่างที่น่าสยดสยอง
แต่ตอนนี้...
สมบูรณ์แบบ
นักรบอุรุกไฮของข้า
เจ้ารับใช้ผู้ใด?
ซารูแมน!
ตามล่าพวกมัน อย่าหยุดจนกว่าจะเจอ
พวกเจ้าไม่รู้จักเจ็บ ไม่รู้จักกลัว
แล้วเจ้าจะได้ลิ้มรสเนื้อมนุษย์!
หนึ่งในพวกฮาล์ฟลิงนั่นมีของวิเศษ
จงจับเป็นมาให้ข้า อย่าให้บอบช้ำ
แล้วฆ่าที่เหลือให้หมด
เป็นครั้งแรกที่เราให้คนแปลกหน้า แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าของพวกเรา
ขอให้เสื้อคลุมเหล่านี้ช่วยบดบังเจ้า จากสายตาของหมู่อมิตร
เลมบาส
อาหารทางไกลของพวกเอลฟ์
กัดคำเล็กๆ ก็พอ จะเต็มกระเพาะของผู้ใหญ่
เจ้ากินไปเท่าไหร่แล้ว
สี่ชิ้น
ทุกโยชน์ที่เจ้าล่องใต้ไป อันตรายก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
ตอนนี้ ออร์คของมอร์ดอร์ ยึดัฝ่งตะวันออกของแอนดูอินไว้แล้ว
แตั่ฝ่งตะวันตกก็ใช่ว่าจะปลอดภัย
ที่ชายแดนของเรา มีคนเห็นตัวแปลกๆ มีเครื่องหมายมือสีขาว
ไม่บ่อยนักที่ออร์คจะเดินทางกลางแจ้ง ใต้ดวงอาทิตย์ แต่พวกนี้ทำได้
มีคนติดตามเจ้ามา
ด้วยทางแม่น้ำ เจ้าจะมีโอกาส ล้ำหน้าเหล่าศัตรูไปสู่น้ำตกเรารอส
ของขวัญที่ข้าจะให้เจ้า เลโกลาส คือ คันศรแห่งกาลาดริม
ควรค่าแก่ทักษะของญาติชาวป่าของเรา
นี่คือ กริชแห่งนอลดูริน
เคยใช้ในการรบมาแล้ว
อย่ากลัวไปเลย เพเรกริน ทูค
เจ้าจะหาความกล้าหาญพบ
และสำหรับเจ้า แซมไวส์ แกมจี
เชือกของเอลฟ์ ทำจากฮีธไลน์
ขอบคุณ ท่านหญิง
กริชแวววาวพวกนั้นหมดแล้วเหรอ
แล้วคนแคระจะขออะไร จากเหล่าเอลฟ์ล่ะ
ไม่เลย
นอกจากขอมองหน้า ท่านหญิงแห่งกาลาดริมเป็นครั้งสุดท้าย
เพราะนางนั้นงาม กว่าเพชรพลอยใต้ผืนดิน
ที่จริงแล้ว...
มีอยู่อย่างหนึ่ง
ไม่ ไม่ ข้าชักพูดจาเลอะเทอะ มันเป็นไปไม่ได้
มันเป็นเรื่องโง่ๆ ที่ข้าจะขอ
ข้าไม่มีอะไรจะให้ที่ยิ่งใหญ่...
กว่าของขวัญที่เจ้ามีอยู่แล้ว
สำหรับความรักของนาง
ข้าเกรงว่า พลังอมตะของ อาร์เวน เอเวนสตาร์กำลังจะถดถอย
ข้าอยากให้นางจากัฝ่งนทีนี้ไป
ได้อยู่กับคนของนาง
ข้าอยากให้นางขึ้นเรือไปวาลินอร์
นางเองต้องเป็นผู้เลือก
ท่านเองก็มีทางที่ต้องเลือก อารากอร์น
จะก้าวขึ้นเหนือผลงานของบรรพชน ตั้งแต่ยุคสมัยแห่งเอเลนดิล
หรือจะร่วงสู่ความมืดมน กับเผ่าชนของเจ้าที่เหลืออยู่
ลาก่อน
ยังมีเรื่องให้เจ้าทำอีกมาก
เราคงไม่ได้พบกันอีก
เอเลซาร์
ลาก่อน โฟรโด แบ้กกินส์
ข้าขอมอบแสงเออเรนดิลให้เจ้า
ดวงดาวสุดหวงแหนของพวกเรา
เพื่อส่องแสงให้เจ้าในที่มืด
ในยามที่แสงอื่นดับลับไป
ข้าได้รับบาดแผลที่รุนแรงที่สุด ในการจากลาครั้งนี้
ได้มองเป็นครั้งสุดท้าย ยังความงดงามสุดโลก
จากนี้ไป ข้าจะไม่เรียกสิ่งใดว่างาม นอกเหนือเป็นสิ่งที่นางมอบให้ข้า
นางมอบสิ่งใดให้เจ้า
ข้าขอเส้นผมจากเศียรทองคำ ของนางเพียงเส้นเดียว
นางให้ข้ามาสามเส้น
กอลลัม เขาตามเราติดมาแต่มอเรีย
ข้าหวังไว้ว่า เขาจะพลัดจากเราไปที่แม่น้ำ
แต่เขาเป็นชาวน้ำที่ฉลาดเหลือ
และถ้าเขาแจ้งเหล่าศัตรู ว่าเราอยู่ที่ไหนล่ะ
มันจะทำให้การข้ามแม่น้ำ ยิ่งอันตรายขึ้นไปอีก
ทานอะไรสักหน่อยสิ ท่านโฟรโด
- ไม่เอา แซม - ท่านไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน
ท่านไม่นอนด้วยเหมือนกัน อย่าคิดว่าข้าไม่สังเกตนะ
- ท่านโฟรโด - ข้าไม่เป็นไร
ต้องเป็นสิ
ข้าอยู่นี่เพื่อช่วยท่านนะ
ข้าสัญญากับแกนดาล์ฟไว้
เจ้าช่วยข้าไม่ได้หรอก แซม
ไม่ใช่คราวนี้
ไปนอนเสียเถอะ
มินาส ทิริธจะเป็นหนทางที่ปลอดภัยกว่า
เจ้าก็รู้ จากตรงนั้น เราค่อยตั้งหลักใหม่
เริ่มเดินทางไปมอร์ดอร์ จากที่ตั้งที่มีกำลัง
ในกอนดอร์ไม่มีกำลังใดที่จะช่วยเราได้
เจ้าเชื่อถือพวกเอลฟ์โดยไม่ลังเล
เจ้าเองเชื่อถือคนของเจ้าเอง น้อยขนาดนี้เชียว
ใช่ ความอ่อนแอนั้นมีความเปราะบาง
แต่ก็มีความหาญกล้าอยู่ และศักดิ์ศรีในมนุษย์ก็ยังมีอยู่
แต่เจ้ากลับไม่ยอมเห็น
เจ้ามันกลัว
ทั้งชีวิตของเจ้า เจ้าซ่อนตัวอยู่ในเงามืด
กลัวว่าตัวเองเป็นใคร กลัวว่าเป็นอะไร
ข้าจะไม่มีทางนำแหวนไปใกล้ รัศมีร้อยโยชน์ของนครของท่าน
โฟรโด
รูปสลักอาร์กอนาธ
ข้าอยากแหงนมองบรรพกษัตริย์นานแล้ว
ญาติของข้า
เราจะข้ามทะลสาบตอนมืดค่ำ
เอาเรือซ่อนแล้วออกเดินต่อ
- เข้าเขตมอร์ดอร์ทางเหนือ - เอางั้นเหรอ
เดินปร๋อข้ามเทือกเอมินมูอิล...
เขาวงกต แง่หินแหลมคม
แล้วหลังจากนั้นก็ยิ่งหนัก!
ที่ลุ่มเฉอะแฉะเหม็นหึ่งสุดสายตา
นั่นละเส้นทางเรา
ท่านจงพักเอาแรงก่อน ท่านคนแคระ
ใครหมดแรงฮึ?
- ไปต่อดีกว่า - ไม่
ัฝ่งตะวันออกมีออร์คลาดตระเวน ต้องรอให้มืด
ข้ามไปัฝ่งโน้น ข้าไม่กลัว
แต่ตอนนี้ข้าสังหรณ์ใจพิกล
คล้ายอะไรกำลังมาใกล้ๆ ข้ารู้สึกได้
พักเอาแรง อย่าไปฟัง ฮอบบิทน้อย
โฟรโดล่ะ?
พวกเราไม่ควรแตกกลุ่มมาคนเดียว
โดยเฉพาะเจ้า
อะไรๆก็ขึ้นต่อเจ้า
โฟรโด
ข้ารู้ว่า ไยเจ้าต้องแสวงหาความสันโดษ
เจ้าต้องทุกข์ทน ข้าเห็นทุกวัน
แน่ใจรึว่าเจ้าไม่ได้ลำบากโดยไม่จำเป็น
มีหนทางอื่นอีก โฟรโด
- เส้นทางอื่นที่เราอาจเลือกเดิน - ข้ารู้ท่านจะเสนออะไร
มันก็ฟังดูเข้าุท่า แต่ข้ายังหวาดหวันในใจ
หวาดหวั่น? เรื่องอะไรล่ะ?
เราก็กลัวกันทุกคน โฟรโด
อย่าให้ความกลัวเป็นตัวขับดันเรา มาทำลายความหวังที่เรามี
- ไม่เห็นรึว่านี่มันบ้าชัดๆ - มันไม่มีทางอื่นแล้ว
ข้าขอแค่พลังที่จะปกป้องมวลชนของข้า
- แค่ขอยืมแหวนเจ้า... - ไม่ได้
- กลัวอะไร ข้าไม่ใช่โจร - ท่านไม่เป็นตัวของท่านเอง
เจ้าจะมีโอกาสแค่ไหนเชียว
พวกมันต้องตามเจอ พวกมันจะได้แหวนไป
แล้วเจ้าจะอยากตายไปให้พ้นทรมาน
เจ้าโง่!
มันไม่ใช่ของเจ้า แค่ดวงดีเท่านั้น มันอาจจะเป็นของข้าก็ได้
มันควรจะเป็นของข้า เอามาให้ข้า
- เอามา! - ไม่
- เอามา - ไม่
ข้าอ่านใจเจ้าออก
เจ้าจะเอาแหวนไปให้ซอว์รอน
เจ้าจะหักหลังเรา
เจ้าจะไปตาย และพาเราไปตายด้วย
ไปลงนรกซะ พวกฮาล์ฟลิงทั้งหมดเลย
โฟรโด
นี่ข้าทำอะไรลงไป
ได้โปรด โฟรโด
โฟรโด ข้าเสียใจ
โฟรโด?
- มันครอบงำโบโรเมียร์ - แหวนอยู่ไหน?
อย่าเข้ามา!
โฟรโด
- ข้าสาบานแล้วว่าจะปกป้องเจ้า - ท่านปกป้องข้าจากตัวท่านเองได้มั้ย?
ท่านจะทำลายมันได้มั้ย?
อารากอร์น
เอเลซาร์
ข้าขอร่วมทางไปกับเจ้าจนถึงที่สุด
ถึงใจกลางเปลวอัคคีแห่งมอร์ดอร์
ข้ารู้
ช่วยดูแลคนอื่นด้วย โดยเฉพาะแซม เขาคงไม่เข้าใจ
รีบไป โฟรโด
ไปเลย
ไป!
ท่านโฟรโด!
หาตัวฮาล์ฟลิง!
จับเป็นฮาล์ฟลิง!
เอเลนดิล!
อารากอร์น ไป!
โฟรโด!
มาซ่อนตรงนี้ เร็ว
มาสิ
มัวทำอะไรอยู่?
เขากำลังจะจากไป
- อย่า - พิพพิน
วิ่ง โฟรโด รีบหนีไป
- เฮ้ย พวกแก - ทางนี้!
- อยู่นี่! - ทางนี้!
- ได้ผลแฮะ - เห็นแล้วน่า เร็วเข้า
- เสียงเป่าเขากอนดอร์ - โบโรเมียร์
เร็ว รีบไป
ไม่!
- ตัวเล็กโดนจับไป - อยู่นิ่งๆ
โฟรโดล่ะ โฟรโดอยู่ไหน
ข้าให้เขาไปเอง
ท่านทำสิ่งที่ข้าทำไม่ได้
ข้าพยายามชิงแหวนจากเขา
- แหวนนั้นอยู่เกินเอื้อมของเราแล้ว - ยกโทษให้ข้าด้วย
ข้านึกไม่ถึงเลย
- ข้าทำให้ทุกคนผิดหวัง - ไม่ โบโรเมียร์
ท่านสู้อย่างห้าวหาญ
สมศักดิ์ศรีของท่านแล้ว
ไม่ต้อง
มันจบแล้ว
โลกมนุษย์ถึงจุดอวสานแล้ว ทุกอย่างจะตกอยู่ในความมืดมน
เมืองของข้าจะพินาศย่อยยับ
ข้าไม่รู้ว่าในสายเลือดของข้า มีพลังอำนาจใดหรือไม่
แต่ข้าขอสาบาน ข้าจะไม่ปล่อย ให้เศวตนครต้องล่มสลาย
หรือผู้คนของเราต้องพินาศ
ผู้คนของเรา
มวลชนของเรา
ข้าน่าจะได้ติดตามช่วยท่าน มิตรข้า
แม่ทัพของข้า
กษัตริย์ของข้า
จงไปสู่สุคติ...
บุตรแห่งกอนดอร์
หอคอยขาวจะเฝ้ารอการกลับมาของเขา
แต่เขาจะไม่ได้กลับไป
โฟรโด!
ไม่อยากให้แหวนมาตกอยู่กับข้าเลย
ข้าไม่อยากให้อะไรๆเกิดขึ้นแบบนี้
ก็เหมือนคนอื่นๆ แหละ
แม้พวกเขากำหนดมันไม่ได้
ที่เรากำหนดได้
คือจะทำอะไรกับเวลาที่เราได้รับมา
โฟรโด อย่า!
โฟรโด!
- ท่านโฟรโด! - ไม่ แซม
กลับไป แซม
- ข้าขอบุกมอร์ดอร์โดยลำพัง - ก็เอาสิ
แต่ข้าขอไปด้วยคน
เจ้าว่ายน้ำไม่เป็นนะ!
เเซม!
ข้าสัญญาไว้แล้ว ท่านโฟรโด
สัญญาว่า "เฝ้าเขาอย่าให้คลาด แซมไวส์ แกมจี"
ข้าต้องไม่พลาด
ต้องไม่พลาด
โธ่ แซม
ไปกันเถอะ
เร็วเข้า โฟรโดกับแซม คงไปถึงัฝ่งโน้นแล้ว
- ท่านไม่คิดจะตามไป - ชะตากรรมเขาไม่อยู่ในมือเราแล้ว
งั้นที่ลุยมาก็สูญเปล่า พันธมิตรของเราล้มเหลว
ไม่ ถ้าเรายังมั่นคงต่อกัน
เราจะไม่ปล่อยให้เมอร์รี่กับพิพพิน พบกับการทรมานและความตาย
ตราบที่ยังมีแรงสู้ เอาของไปเฉพาะที่จำเป็น
เราต้องไปอย่างคล่องตัว
ไปล่าพวกออร์คกัน
ใช่เลย!
มอร์ดอร์
หวังว่าคนอื่นคงเจอทางที่ปลอดภัยกว่านี้
สไตรเดอร์จะดูแลพวกเขาเอง
แต่เราคงไม่ได้เจอพวกเขาอีกแล้ว
ก็ไม่แน่ ท่านโฟรโด
ไม่แน่
เเซม...
ข้าดีใจที่เจ้ามาด้วย
"แด่ โจแอน และ บิล แจ็คสัน"
"ขอบคุณสำหรับความเชื่อใจ การสนับสนุน และความรัก"
[T h a i ]