По ѓаволите!
Тоа е само ноктот.
Еби се, кучко!
ДИВИНА
- Среќно. - Фала.
Здраво.
- Ми треба соба за преноќување. - 18 долари.
Освен ако имате друштво. Во тој случај е поскапо.
- Немам. - Тогаш е 18 долара.
- Засега. - И ќе остане 18 долара.
- Освен ако не дојде некој покасно. - Што нема да се случи.
Можно е.
Ја сум ПЦТ пешак...
(ПЦТ - Пацифиц Црест Траил, пешачка тура од 4286 км)
Немам сообраќајна ниту адреса.
Напишете ја адресата на родителите.
- Ало? - Здраво.
Здраво.
- Во Мохави си? - Да.
Ја напишав твојата адреса како своја за пријавата во хотелот.
- Не се сетив на ништо друго. - Во ред е.
Ако го видиш брат ми ќе му кажеш ли каде сум?
Не дека го интересира... но чисто да знае.
Не, го интересира.
Види, спремам вечера за пријател...
За кој?
Дали е битно?
Се јавив само за да оставам трага.
Јас сакам да се јавуваш. Ние сме пријатели, зар не?
Извини.
Јас се извинувам.
За што?
Не знам.
Извини што...
Што мораш да одиш 1700 километри само за да...
Заврши ја реченицата.
Зашто морам да одам 1700 километри?
Имаш ли листа адреси?
Да, сакаш да пратиш нешто?
Не, фала, Ејми е задолжена за кутиите.
Добро.
Морам да одем.
Среќен пат, Шерил.
Запомни, можеш да се откажеш кога сакаш.
- Кај одете? - ПЦТ стаза.
Од Мексико до Канада, ќе пешачам наредните три месеци.
До Ашлента.
Често пешачите?
Не сум опседната со тоа ама... многу ме опушта.
Ние сме вашиот последен човечки контакт за некое време, зар не?
Вистина.
И јас те сакам тебе, сине.
"Ако вашите нерви ве изневерат, одете над нив".
Емили Дикинсон. И Шерил Стрејд.
1. ден
О, Боже!
Што направив?
Кој... кур?
Можеш да се откажеш било кога.
Можеш да се откажеш...
било кога.
Можеш да се откажеш... било кога.
8. километар
Денес помислив на тебе.
Осетив енергија.
Се сетив за причината за ова патување.
Се надевам дека нема да ми се лутиш...
ако се откажам.
"Денес багерот ископа од една парцела земја
една боца килибар,
совршена, сто години стара
лек за грозница или меланхолија,
напиток за живот на оваа земја.
Денес читав за Марија Кири.
Умрела, позната жена.
Ги негирала нејзините рани.
Негирала дека нејзините рани доаѓаат од ист извор
од кој доаѓа и нејзината снага."
- Што рече? - Ќе се јави. - Вистина?
- Да. - Како да сме во средно!
Мислам дека ќе добиеш број.
Боби!
- Како оди? - Добро.
Тешко е, ама..
Добро.
Извини што те игнорирав денес во школо.
Во ред е.
Се договоривме, чудно е да се биде ученик со својата мајка.
Не е тоа затоа што не сум горда на тебе.
Навистина сум горда на тебе.
Знаеш што?
И сама сум прилично горда.
Боже, толку много треба да знаеш! Знаев дека има многу, ами...
Ама не толку многу.
Си ја читала Ерика Џонг?
Добро, објасни ми го тоа "ебење без патент"?
Мамо, нема со тебе да зборувам за ебење без патент.
Мораш, морам да пишувам за тоа.
Знаеш ли дека денес им е полесно на жените од порано?
Не знам, мораме ли за тоа?
Па, за мене секогаш се беше под патент.
Патент-забрани, секаде!
Што има за вечера, мамо?
Книге и состави.
Ќе направам нешто. Останувате на вечера?
Имаат, можат сами да си направат јадење.
Мораш да го напишеш составот.
Ако не можам да бидам мајка, тогаш не можам да бидам ни ученик.
Тоа е смешно.
Ако сака да ми направи вечера, остави ја.
Дали научи нешто од ова што го читаме?
Јас морам се да направам, јас сакам се да направам.
Се надевам дека и ти тоа го сакаш.
Тестенини...
Негирањето на нејзините рани доаѓаше од нејзината снага.
"Негираше дека нејзините рани доаѓаат од ист извор од кој доаѓа нејзината снага."
Не се плашам.
2. ден
"Задолжително користете плин кој е компатибилен со уредот."
"Други видови горива можат да ја оштетат опремата."
Срање!
Ладна каша и грашок.
Ладна каша и лешници.
Ладна каша и се останато.
Ладна каша и сонови.
Ладна каша и гомно.
Сакам Ладну каша.
5. ден
Што сакаш да правиш кога не пешачиш, Шерил?
50. километар
Сакам да седам на вистинска ВЦ шоља.
Сао вода.
Сакам да готвам храна.
Сакам да јадам. Со други луѓе.
Љуѓе, тоа е она што го сакам.
Да зборувам со луѓето. Да ги слушам.
Тоа е хоби за кое не ни знаев дека го имам.
Се додека не почнав да пешачам низ ебената пустина.
8. ден
Морам да јадам.
Да останам или да заминам?
Здраво!
Јас сум Шерил.
Пешачам ПЦТ тура, останав без храна.
Дали можете да ме одвезете некаде каде што можам да јадам?
На работа сум.
Да, разбирам...
А кога ќе завршите дали можете да ме одвезете?
Тешко дека ќе најдете нешто што работи во оваа доба од денот.
Може да ме однесете некаде каде што отвораат наутро за појадок...
Во близина.
Сигурно сте огладнети.
Понесов месо, и за готвење, ама погрешно гориво...
Имам уште работа, но можете да ме почекате во мојот камионет.
Ви благодарам.
Нешто мислев...
Вие...
Можете да дојдете кај мене на топла вечера и туширање.
Кој тип жена сте?
- Кој тип? - Да.
Дали сте како Џејн?
Знаете, Џејн на Тарзан? Дали сте Џејн?
Дива жена?
Имам нешто за нас.
Енергија.
Секако.
Прво дамите.
Евтин но добар.
Гледаш?
- Фала. - Ќе те викам Џејн.
Мојот маж е со мене на ПЦТ тура.
Само што малку повеќе застрани.
Наскоро се состануваме, кај Кенеди Медоуз.
Сакам нешто да направам по напорниот работен ден.
Го сакаш ова?
Фала.
Ајде, Џејн!
Мораш да ми ветиш дека нема да и кажеш на жена ми.
Не сака кога јадам слатки.
Добро.
Зошто стоиш тука?
Застани за момент, душо... Не е навреда.
Само ќе гледаш?
Фала.
Па...
Мажот го запозна на колеџ?
- Твојот маж? - А, Пол!
Да.
Тој е сигурно луд.
Едно е кога маж ќе почне со такво пешачење.
Ама да дозволите жена тоа да го направи...
Сосема друга приказна.
Не мисла сите како тебе, Френк.
Не, затоа се се заеба.
Пол и јас го работиме она што го сакаме.
- Не ни помислувај. - Како би можела.
Ќе ја понесеш со себе?
Имаш ли уште еден шатор?
Би ме повикала да дојдам пред да стигнеш до автопатот.
Ова е многу добро.
- Шта ви значи оваа тетоважа? - Двајцата сакаме коњи.
Денес се разведуваме.
Сакавме да направиме нешто...
што ќе не поврзе.
Зар не би било полесно да останете венчани?
И поевтино.
Веројатно нема да зажалиме.
Не е обврска да останеш венчан, но обично остануваме разведени.
Дали многу луѓе прашуваат за отстранување тетоважи?
Понекогаш.
Го изневерив.
Се случува.
- Изгледа да жали. - Жал ми е.
Шерил, те молам.
- Човече, расчистете меѓу себе. - Повеќе е тоа чистење.
Многу пати го изневерив.
Дали е точно ова? Страјд?
Не, Стрејд. Како куче скитник.
Сакав моето презиме да биде...
Проверив.
Звучеше во ред.
Спремно.
Морате сами да испратите.
Беа тоа прекрасни, луди седум години.
Збогум.
Шерил Стрејд.
- Зема се што ти треба? - Да.
Веќе нема да морам да јадам ладна каша туку топла каша.
Мажот не постои, зар не?
Не.
Постоеше, сега е во Минеаполис.
Не е на ПЦТ.
Реков така затоа што се уплашив.
Знаев.
Не те окривувам.
- Дали помислуваш да се откажеш? - Па, скоро секои три минути.
Се ме боли. Цело време.
- Мислиш дека треба се откажам? - Да, мислам.
Не ме слушај мене, се откажав од многу работи.
Напуштав работи, бракови.
Пешачењето би го откажал првиот ден.
Жалиш ли за нешто?
Немав избор. Немав многу време.
Никогаш не беше момент за да се открие мојот пат.
Да.
Толку е долг.
- Чувај се. - Важи.
- Драго ми е што се запознавме. - И мене исто.
Фала, Френк.
9. ден
"Ќе ме прифатиш ваква каква што сум?"
Џејмс Мичнер и Шерил Стрејд
10. ден
Добро напредувам. Поминувам 11 км дневно.
Со ова темпо ќе го завршам патот за 20 години.
Не сум гладна.
Не ми недостига храна.
Не ми недостига такос, чипс.
Не ми недостига Минеаполис, тоа е сигурно.
Не ми недостигаат маргаритите.
Не можам да заспијам.
Не сум јас џанки, се контролирам.
Да, сите се на дрога.
Јас експериментирам. Јас кажувам да наместо не.
Здраво!
- Шерил Стрејд? - Да, здраво.
Дали те знам?
Го видов твоето име во списокот на пешаците.
- Ти си единствена жена таму. - Точно.
- Јас сум Грег. - Драго ми е.
Се спуштам долу.
Одлично.
Извини.
Не очекував посетители.
Колку поминуваш дневно?
Просечно 35 км.
- Утре ќе бидеш во Кенеди Медоуз? - Се надевам.
Јас поминувам...
18, 19.
Првите недели се најтешки.
Ги правиш сите припреми и тренинзи,
но ништо не те спрема на болка и жештина.
Изабравме погрешна година. Не идеш преку Сијера?
Секако. Се ќе заобиколам. Треба да одам?
Затворено е.
Најголем снег во деценијата. Никој не иде низ тоа.
Види...
Сакаш да направиме план во Кенеди Медоуз?
Ќе останам таму неколку дена да се одморам.
Да, фала.
Ќе направиме план. Тоа ќе биде добро за мене.
Важи.
Мислам дека сум трудна.
Молам?
- Кој е татко? - Не знам.
Мислам...
- Имам идеја... - Имаш идеја?
Ти ме заебаваш?
Што си правиш себеси?
Сметката, Ве молам.
Тест за бременост и лопата.
Ќе го направиш ова пред мене.
Ако си трудна, ќе размислиме за се и ќе направиме план.
Следниот, молам.
Нема да правиме никаков план.
Не сакам да го родам ова дете.
Не знам кога станав вакво гомно.
Бев силна.
И одговорна.
Сакам нормален живот.
Бев добра, знаеш?
Си го уништив бракот. Си го уништувам и остатокот од животот.
Морам да се вратам на таа работа.
Ќе станам жената за која мајка ми мислеше дека сум.
- Ќе се доведам во ред. - За што зборуваш по ѓаволите?
Пред мене е огромна, ебена карпа.
14. ден
Ајде, Брус, пеј со мене.
"Добродојдовте во Кенеди Медоуз"
- Успеа! - Успеав!
Момци...
Ова е Шерил. И Чудовиштето.
Чудовиште? Мојот ранец?
Шта да ти донесем?
Снепл. Сонував Снепл лимунада.
- И чипс. Било кој чипс. - Било кој?
- Фала. Еве пари. - Не, не, јас честам.
Фала.
Навистина немаш Снепл во тој ранец?
Камо среќа!
- Честитам. - Фала.
Би сакал и јас да добиев таков аплауз кога дојдов овде.
Знам дека викаат да не ги храниме животните ама...
Ова е посебно случување.
Еден Снепл... и чипс.
Кога ќе завршиш овде, Ед ќе ти зготви вечера во кампот.
Неверојатно, фала.
Затоа го викаат Неверојатниот Ед.
"Душо,
Ако го читаш ова, си поминала 160 км низ пустината Мохави.
Што и да се случи меѓу нас,
колку и да сме лути или сме биле лути еден на друг,
толку сум горд на тебе
и ти се восхитувам.
Или... ќе бидам кога ќе завршиш.
Додека го пишувам ова, ти само што си отишла, така да ништо и не си направила.
Како и јас. И понатаму можеме да бидеме пријатели.
Му недостасуваш на Минеаполис."
Еј, Шерил!
- Дојди на вечера. - Добро.
- Ти не си пешак? - Не како ти.
Доаѓам овде секое лето и им помагам на пешаците.
Ти ме фасцинираш.
Јас не сум вистински пешак.
Само што препешачи 160 км низ пустинската жештина.
Што речиси ме уби.
Ти треба помош?
Дали така изгледам?
Чизмите ти се мали, затоа ги губиш ноктите на нозете.
Да, во право си.
Го сватив тоа во тој момент кога рече.
Мислев дека не е толку болно.
Што да правам, немам пари за нови чизми?
- Ги купи во РЕИ? - Да.
Им се јавуваш, им кажуваш, и тие ти праќаат нови чизми.
Вистина?
А твојот ранец, тоа е лудило.
Мораме да го олесниме.
Ќе ги одвојам работите кои не ти се потребни.
Можеш да ги ставиш во кутија освен ако не ми дадеш добра причина зошто ти се потребни.
- Добро. - Добро?
- Што правиме со ова? - Смрдам, смрдам цело време.
А пазувите најмалку.
- Некоја корист од ова? - Ниеднаш употребено.
Не знам што мислев со тој тестер.
- Го носиш она што го читаш? - Сакаш да ги запалам книгите?
Нема да станеш нацист поради тоа.
А ранецот ќе ти биде многу полесен.
Затоа, се пред Кенеди Медоуза...
Тие не.
Овие никогаш нема да ги изгорам.
Твој терет.
Не фотографирам ноќе.
Никогаш.
Ти треба цел пакет?
Жена оди на пешачење и носи 12 кондоми?
Почекај минута.
Само ќе ги пратите чизмите, јас немора ништо да правам?
Фала Ви, ќе бидете моја омилена компанија засекогаш.
- Што му фали на Џејмс Мичнер?
- Која негова книга ја прочита? - Ниедна.
Го читам Ејдијен Рич, Фланери О'Конор, што и ти сега читаш, кога сме кај тоа.
- Зарем тоа не е голема разлика? - Па, не знам што да кажам.
Го сакам Џејмс Мичнер. И нема да престанам.
- Ова е толку чудно. - Што?
Дека сум многу понапредна од тебе на моја возраст.
Да, така е планирано.
Што е планирано?
Одсекогаш сум сакала да бидеш понапредна од мене.
Само не знаев дека тоа понекогаш и ќе заболи.
Како ги трпиш моите срања?
Толку убаво изгледаш во тој фустан.
Ќе ти направам уште една, наскоро.
Што одлучи во врска со снегот?
Би сакала да продолжам, ако е можно.
Ед ми рече дека многу пешаци поминале уште 65 км до Треил Пас.
И тука снегот ги запрел.
Од таму отишле со автобус до Рин па на Трака.
Повторно се сретнале на пониско ниво од стазата.
Не дојдов овде за да се возам со автобус.
Веројатно не си и за да скијаш на планината.
Ако си загрижена дека сама себе ќе се изневериш...
само продолжи ја турата.
Оди до Маунт Худ... Оди до Мостот на Боговите.
Мостот на боговите? Ми се допаѓа како звучи.
Во секој случај, немој да се силиш.
За мене си некој што веќе направил многу.
Може да јавам?
Боби Греј.
Жал ми е.
- Уште колку? - Ќе можам да јавам?
Ќе почнеме со зрачење за да го смалиме туморот долж кичмата.
Најмал удар може да ја убие.
Уште колку?
Дали си добро, срце?
Да, добро сум.
Здраво, јас сум Пол. Оставете порака, се јавувам.
Извини што се јавувам доцна.
Во Рин сум.
Ако си бил овде, можемо повторно да се разведеме.
Како и да е, јас...
Тоа е се од новостите. И резиме на она што сум го научила со пешачењето.
Океј, чао.
25. ден
Здраво. Јас сум Шерил.
Јас сум самоволен женски пешач.
Дали би било во ред да влезам во вашата кола за да ме силувате и растурите?
- Одите на север? - Право таму.
Ми треба превоз за околу 20 км.
- Импесивен ранец. - Фала.
Не можам да ве однесам, немам место.
Како мислите?
Полн до врв. Џими Картер.
Не сме роднини.
Интервјуирам скитници за Скитница Тајмс.
Патувам низ цела Америка, право да кажам, жена скитница?
Тешко се наоѓа.
Грешите, јас не сум скитница.
Дали тоа е вистина, Скитница Тајмс?
Да, доволно за да ми плати стан и бензин.
Па, колку долго сте на "пат"?
Јас не сум на "пат", јас сум ПЦТ пешак.
Морам да заобиколам дел од патот заради снегот.
Ако не сте скитница каде живеете?
Моментално никаде.
Веројатно ќе живеам во Портланд кога ќе завршам со ПЦТ.
Ова е толку добро.
Разговарав со една жена скитница во последните две години.
Повторувам, јас не сум скитница.
Жените неможат да побегнат од своите животи.
Имаат деца за чување, родители за кои се грижат...
Звучите како феминистка.
Сум.
Супер, сакам феминистки.
Ако тврдите дека не сте скитница, тоа значи дека имате работа?
Имав многу различни работи.
Студирав до пред некоја година.
Се надевам не мислите дека ова е премногу лично...
Заклучив дека некоја лична траума
често ги тера жените да ги напуштат своите животи и да станат скитници.
Дали е таков вашиот случај?
Ова е мој живот. Само земав здив.
Ова не е живот на скитница.
Не знам што други да ви кажам.
- Може да ве сликам? - Не! Тоа...
Ова ќе биде во есенското издание.
Некои текстови ми беа во други списанија.
- Херперс е заинтересиран... - Харперс?
То е ЊуЈоркшко списание, прилично забележан...
Да, знам што е Харперс, сакам да пишувам за нив.
И не би сакала да бидам приказна на месецот.
- Што е ова? - Прва помош за скитници.
Фала многу.
- Како се вика кучето? - Стиви Реј.
Го добив кога умре. Мислам, вистинскиот Стиви Реј.
Го сакам Стиви Реј.
Пушти "Лове-Струцк".
Само нафрлувај ми се и ќе го добиеш во колата.
Замолчи, Спајдер. Исусе!
Игнорирај го, тој е само напалена стара будала.
Мораш да си многу цврста кога си одлучила да ја пешачиш оваа траса.
Нема тука цврстина.
Слатко дете, колку год има?
Имаше осум.
Навистина ми е жал.
Го удри камион додека возеше точак.
Пред пет години.
Беше цврст малиот. Како и неговата мајка.
Навистина ми е жал.
Знам дека ти е, срце.
Јас никогаш не сум била јас.
Немој. Немој, не е готово!
Ќе најдеме некој да ти помогне и ќе се бориме!
Секогаш сум била...
мајка, жена...
Никогаш не сум управувала со својот живот.
Мислев дека има...
многу време...
Само...
Толку многу...
Па, добро...
30. ден
Мора да ме заебаваш!
Боже.
Добро.
- Кај сум? - Калифорнија!
Многу смешно.
Блумес округ.
Дали си се изгубила?
Не!
Само се зезам.
Здраво, убавице.
Ми го спаси животот. Кога го оставив твојот татко.
Знам.
Ништо не сакам да ветам.
И вака ти е тешко.
Труди се да правиш добри работи.
32. ден
Врати се!
Врати се.
Врати се!
Еве, ќе ти биде потопло.
Ќе се врати утре, со Лиф.
Те сакам.
Ти си мојата средина.
Се што сум.
Љубов.
Како е таа?
Докторот рече година дена.
Сега е само месец.
Еден ебен месец.
Жал ми е.
Ќе се молам за неа.
Ебен Свети Патрик.
По ѓаволите со светците!
Фала ти Боже што ми го покажуваш патот.
Како да му е гајле.
Жал ми е, но Бог е немилосрдна кучка.
Да, навистина ми треба.
Итно е, кажи му да дојде дома.
Каде беше, Лиф?
Цеч ден бев во болница!
- Таа умира. - Не зборувај така. - Разбираш?
- Не може да умре. - Може. И умира.
Прекини!
Она не може да умре.
Постоеше убиец, Дуби.
И Моторцикл Ден.
Моторцикл Ден, вау!
Сакам да бидам како него.
Ако го ставиш лицето на стаклото можеш да видиш дел од езерото Супериор.
Соба со поглед... Рече она.
Цел живот сакав соба со поглед.
Исусе, никогаш не престанува!
Последните години се однесував како да не ми е ништо.
Ама...
всушност ми беше се.
Што правиш?
Се молам.
Молчи.
Му се молам на ебениот универзум.
Се надевам дека има Бог.
Зашто сакам чудо, ебено чудо!
Не сакам мама да умре на 45!
Не можам да дочекам да и го видам лицето!
Ќе биде среќна што те гледа.
Среќна што те гледа.
Колку те сакам?
- Волку? - Не.
Не можам пошироко, не можам пошироко...
"Ве молиме да се пријавите пред да влезете"
И ставивме лед на очите.
Молам?
Сакаше да ја донира рожницата па...
Боже!
Ебете се!
Што сакаш, кој кур?
Одиме.
Престани да пееш.
Што ти е?
Шта ти е тебе? Среќна сум!
- Среќните луѓе пеат. - Зошто си среќна?
Ништо немаме, ништо.
- Богати сме со љубов. - О, Боже! На почнувај со тоа.
- Двете сме келнерки. - Двете студираме.
Имаме кредити до крајот на животот.
Куќата се распаѓа.
Омажена си за насилен, алкохоличарски серко.
И ти пееш?
Кој дел не го разбираш?
Се разбирам, верувај ми.
И тогаш, што?
Шерил, ако постои една работа која можам да те научам...
покушај да се пронајдеш најдобрата.
А кога ќе ја најдеш, држи се до неа до крајот на животот.
Тоа е твојот најдобар совет?
Се трудам.
Дали жалам што сум омажена за насилен, алкохоличарски серко?
Не.
Ни на секунда. Бидејќи те имам тебе.
И твојот брат.
Така тоа функционира. Не е лако.
Но вреди.
Ќе има многу полошу денови од овој, душо.
Можеш да ги оставиш да те убијат.
Ама.. Што знам?
Сакам да живеам.
Не си умеела да останеш жива и да уживаш во својот мизерен живот.
Здраво, мислам дека имате пакети за мене.
Јас сум Шерил Стрејд.
- Добивте РЕИ? - Да.
Колку поминавте со овие?
Околу 80 км.
- Сигурно немате уште еден пакет? - Да, сигурен сум.
Ако поминавте 80 км со селотејп на обувките, сигурно сте го добиле вистинскиот пакет.
- Два долари за Снепл. - Се откажувам.
Фала.
Ви се допаѓаат обувките?
"Драга Шерил, Помина пола пат.
1000 километри. По ѓаволите!
Слушнав од Ејми дека ќе го продолжиш пешачењето.
Дали одлучи каде ќе го завршиш?
Извести ме.
Извини што те откачив на телефон пред да отидеш.
Најверојатно бев лут.
Смешно е да...
Ќе признаам...
Ми недостасуваш."
Би требало да понесете повеќе вода кога ќе продолжите.
Отприлика на 30 км од овде има цистерна со вода?
Да.
Ама тамо има преку 38 степени.
- Многу пот. - Добро, фала.
- Здраво. - Здраво.
Би требало да имате нешто за Стејси Џонсон.
Ќе проверам.
Еј, дали си ти ПЦТ пешак?
Да. А ти?
Ти си жена!
Дали сретна момче што се вика Грег?
Да, сретнав. Одама, во Кенеди Медоуз.
Кога знаев помалку од сега.
- Се откажа. - Молам?
- Грег? - Се откажа поради снегот.
Се враќа следната година.
Грег се откажа а јас сум уште овде?
Да наздравиме за тоа.
Се осеќаш осамено?
Искрено, мислам дека сум по осамена во мојот вистински живот од овде.
Секако, ми недостасуваат пријателите.
Ама, не дека некој ме чека дома.
А ти? Зошто си овде?
Не знам. Морам да најдам нешто во себе.
Мислам дека ова е добра стаза за тоа.
Мислам, погледни.
Ова има сила да те наполни ако дозволиш.
Мојата мајка обично зборуваше нешто што ме излудуваше:
"Секој ден сонцето изгрева и заоѓа."
"Можеш да избереш да бидеш дел од тоа".
"Можеш да се поведеш на патот на убавината".
Мојот тип жени.
Беше љубов на мојот живот.
Мислев дека ќе има каучи, Клинекси и срања.
Тоа е терапија од 50 долари за час.
Ова е терапија од 10 долари за час.
Зошто мислиш дека си уништена со смртта на мајка ти?
Дали тоа е ваша работа?
Да им кажете на ожалостените дека премногу жалат?
Луѓето жалат на разни начини.
- Јас ве прашувам за вашиот начин. - Дали мојот е толку лош?
Користите хероин.
Имате секс со секој што бара.
Не сум сигурен дека тоа ве прави среќна.
Е, тука грешите.
Бидејќи кога ги правам тие работи, јас сум добро и сум среќна.
- А кога не, сакам да умрам. - Спиете и со мажот?
Не, во сексот сум повеќе како маж, без блискости.
Мислите дека машките се такви?
"Вие сте овде".
Секаде го гледам тој постер и ебено го мразам.
Зошто воопшто би ги учеле децата на коишто тоа не им е важно?
- Дали вие сте биле важни? - Знам дека сум била важна.
Са кого веќе не сте блиски?
Видете...
Ова нема да функционира. Ова не е разговор.
Го сакаш ова?
Одиме во колата!
- Одиме во колата! - Врати се ваму!
Ќе те разбијам кретену!
- Јајца и сланина. - Сакате јајца и сланина?
Нема чувства, нема болка.
"Дури и дете со нормални обувки го сака целиот свет кога ќе добие нови."
Фланери О'Конор.
И Шерил Стрејд.
56. дeн
Пепел од тела не е како пепел од огниште,
мек и свиленкаст.
Најголемиот дел го расеавме околу гробот.
Неколку најголеми делови...
ги ставив во уста.
Се проголтав.
Кога првиот пат пушев хероин
се смеев како дете.
Се вртев како кукла на кутија за накит на мајка ми.
Потоа шмркав.
Несакав да се боцкам.
Никогаш.
Кога прв пат се боцнав...
Ден после мојот роденден
некој човек ми бараше пари.
Се пробудив после тоа,
некој после тоа ми честита роденден.
Зошто си го правиш тоа!?
- Не ме допирај! - Не играј си со мене!
Зошто доаѓаше, не го барав тоа!
- Сакаш да бидеш херој! - Може!
- Зошто дојде? - Затоа!
Ете, затоа.
Кај е ебената цистерна?
Не!
Нема да умреш овде.
Триесет минути.
Ебени јодни таблети!
Имаш ли вода?
Ќе ви дадам од мојата но уште не е спремна.
Ќе се прочисти за половина час со јодните таблети.
Мора да се филтрира.
Ние немаме филтер.
Можете да го користите мојот.
Имате ли боца?
Празна конзерва од пиво.
Што правиш ти овде?
ПЦТ пешак.
Како да го стопираме време?
Имам некои идеи.
Има убава фигура, зар не?
Морам да продолжам со пешачење.
Седи, само се зафркаваме.
И ние морамо да продолжиме.
Многу фала.
Мислев дека продолжуваш.
Се предомислив.
Сакаше да не измамиш?
Не, се предомислив.
Се пресоблече.
Ми се допаѓаат панталоните.
Добро ти стојат.
Тие колкови и нозе.
Мало газенце.
Те молам не го зборувај тоа.
Зар веќе не е во ред да даваме комплименти?
Фала.
Што правиш по ѓаволите? Мислев дека си се изгубил!
Дојди ваму!
Наздравувам за младата девојка, сама во шумата.
62. ден
Здраво, кравичке.
"Ветив дека ќе издржам, да поминам километри пред сонот."
Роберт Фрост и Шерил Стрејден
- Таа боја ви одговара. - Мислите?
- Смеам да ви речам нешто? - Повелете.
Ни најдобриот кармин не помага ако не водите сметка за личната хигиена.
Ќе се погрижам за тоа.
Тоа мора да биде приоритет.
Работам во музички клуб.
Имаме поголеми Џери Гарси.
- Ќе дојдеш? - Важи.
- Како се викаш? - Шерил.
- Не грижи се, не касам. - Не ми смета касањето.
Боже, што зборам!
Извини, веќе подолго време сум сама.
Не во смисла на осамена, сум имала многу врски...
Веќе долго пешачам сама...
Ќе го ставам твоето име на листата гости.
Се надевам дека ќе те видам.
"Здраво, душо.
Искористи ги работите од кутијата.
Уживај во заслужениот одмор.
Но не претерувај, важи?
Има уште многу за одење.
Реков дека можеш да се откажеш било кога.
Го повлекувам реченото.
Јави ми кога ќе дојдеш до целта.
Љубов и бакнежи, Ејми."
Се знаеме?
"Драг Пол,
Се пробудив утрово и го напишав твоето име на песокот.
Го направив тоа на секој брег откако те запознав.
Но веќе тоа нема да го правам.
Спремна сум да продолжам."
Имам уште само 500 км пред себе.
Очајнички сакам ова да се заврши.
Но сум и преплашена.
Кога ќе завршам...
Имам само два долари.
А ќе мора да почнам да живеам.
Не се осеќам спремна.
Почекајте! Почекајте!
Само што затворив.
Мислам дека имате пакет за мене.
Може ли да оставите за утре?
Таму ми е новата облека, храна, батерии.
Добро.
Но после ќе испиеме пијачка.
Секако.
Повели, убавице.
Фала.
Сакаш пунч?
Одлично го правам.
Го наливам во кофа целиот алкохол што го имам и потоа го преливам со сок.
Добро звучи.
- Шерил? - Да.
Затворено е.
"Помини километри пред сон." Волт Витмен?
Не, тоа е Роберт Фрост.
Од Витмен е "Бидете љубопитни, не осудувајте."
Така е.
"Бог е немилосрдна кучка." Не е наведено име.
Таа е моја.
- Ти си наш херој. - Момци, затворам.
- Само да ги земеме пратките. - Жал ми е.
Веќе повторно отворив поради дамата, нема повторно да отворам.
Не морате повторно да отворате бидејќи не затворивте.
Пакетите се таму.
Навистина е лоша вечерта, пратките ќе ја олеснат.
Ве молам.
Твојот коњ?
Можете да го јавате наутро.
Добра ноќ, се гледаме утре.
Број еден... и број два.
Шерил...
Како се бориш со самотијата?
Ние сме секојдневно заедно и мака ни е од нас самите.
Поминав многу места што не сум ги сакала.
Но чувствувам дека има уште едно или две кои...
Од некои причини...
Разбирам.
Постојат неколку девојки...
за кои не би размислувал во брзање.
Мислам дека точно знам за што зборуваш.
Не сакам веќе за тоа...
Не повторно!
Труди се да правиш добри работи.
Не морате тоа да го правите.
Мора да постои друг начин.
Ништо не можеме да направиме.
Труди се да правиш добри работи.
Здраво, брате, јас сум.
Знам дека немаме дом на кој би му се вратиле ама...
Сакам да знаеш дека пешачиме заедно.
Напорно е ама...
Не плаши се, океј?
Прошетај малку.
Те сакам.
Здраво, убавице.
Ти купив кафе и крофни, свежи, утрински.
Фала, навистина.
Помини за да ги обновиш залихите пред да продолжиш со патување.
Важи, фала.
Добро утро, момци.
Добро јутро.
Имаш ли пешачко име?
- Надимак. - Ние имаме за тебе.
- Да? - Кралица на ПЦТ.
Имаш толку зборови...
За луѓето кои ти прават услуги, ти помагаат...
Мислам... Нас никој ништо не ни даде.
Никој ништо не направи за нас.
Повелете, повелете! Дополнете ги залихите, ваша висост!
Ваша висост не бара дополнување, обично дополнувањето доаѓа до неа.
Така!
Престани.
Сега таа мелодија ќе ми одзвонува во главата во наредните 160 км.
- Ако сакаш... - Не!
Немој.
Замолчи, човече!
Замолчи. Озбилно.
Мирна.
Не плаши се.
Го фати!
- Има ли име? - Звездичка.
- Звездичка? - Јас сум Вера, ова е Кајл.
Јас сум Шерил.
- Уживате во денешната прошетка? - Прекрасно ни е, фала на прашањето.
Многу си среден.
Рековме за викенд, врнеше или не.
Она е моја баба.
Внимавај на мене да не зборувам со странците за проблемите што ги имам.
Па, не мораш да зборуваш за нив.
Знаеш ли дека секој има проблеми? Јас имам истотака.
- Какви проблеми? - Па...
Имам проблеми со татко ми. Не го гледам веќе.
Ни јас, исто.
Што е со твојата мајка?
Умре.
Ама, знаеш... Проблемите не остануваат проблеми.
Се претвораат во нешто друго.
Како умре?
Многу се разболи.
Мојата мајка е пеачка. Ме научи многу песни.
- Навистина? - Сакаш да слушнеш некоја?
Да.
Рекоа дека заминуваш од оваа долина
Ќе ни недостасуваат твоите блескави очи и мила насмевка
Ќе ја однесеш со себе сончевата светлост
Која сјаеше на нашите патишта
Седи до мене ако ме сакаш
Не принудувај ме да се опростиме
Запомни ја долината на црвената река
И каубојот кој навистина те сака.
Тоа беше преубаво.
Фала ти.
Ми недостигаш.
Колку ми недостигаш!
Не постои начин да знаеме зошто нешто се случило.
А не нешто друго.
Што води каде.
Што уништува што.
Зашто нешто цвета...
или умира.
Или поаѓа по некој друг пат.
Што ако си опростам себе?
Што ако сум била тажна?
Кога би можела да се вратам низ времето...
дали нешто поинаку би направила?
Ако би сакала да спијам со сите тие момчиња?
Што ако хероинот ме научи на нешто?
Што ако се што направив ме доведе овде?
Што ако...
Ако никогаш не сум се искупила?
Што ако веќе сум?
94. ден
"Никогаш не сме спремни за она што го очекуваме."
Џејмс Мичнер и Шерил Стрејд
Ми требаа години да станам жена којашто мојата мајка ја одгледа.
Ми требаа четири години, седум месеци и три дена да го направам тоа.
Без неа.
По што се изгубив во дивината...
Го најдов својот пат низ шумата.
Не ни знаев каде одам дури не стигнав таму.
На последниот ден од моето пешачење.
Фала. Повторува сам во себе.
За се што стазата ме научи и и за она што уште неможев да знам.
Дека за четири години ќе чекорам по овој мост
и ќе се омажам со човекот од местото кое одовде неможе да се види.
Дека за девет години ќе имаме јас и ти син Карвер,
а година подоцна и ќерка која сме ја крстиле по мојата мајка,
Боби.
Знаев дека веќе неможам се да дофатам.
Дека е доволно да ја видиш рибата под површината на водата.
Тоа беше се...
Мој живот,
како и сите животи,
мистериозен, и свет.
Толку близу,
толку сега,
толку мој.
Колку беше прекрасен, да биде тоа што е.