Deel als je deze apps leuk vindt. Veel kijkplezier!
Het was voor mij gemakkelijker om nee te zeggen
omdat het voor mij vertrouwder was om nee te zeggen
dan dat ik een kans zou wagen.
Het begon eigenlijk als een grap.
En wat als we van Mexico naar Canada zouden wandelen?
Ik weet het niet, ik heb erover nagedacht en ik heb video's bekeken
en het zag er leuk uit.
En dus zei ik: "Laten we het doen."
...wat ik zal dragen
voor mijn nieuwe wandeling over de Pacific Crest Trail.
Nu heb ik een serie video's gemaakt genaamd Gear for the PCT
waarin ik het individu heb ontleed...
In LA ben ik gewoon een kerel die probeert het te maken als schrijver,
schrijf voor televisie, schrijf een paar films.
Het idee om ervoor te kiezen om gewoon buiten te zijn
en net als ruw,
Ik was er nieuwsgierig naar,
maar ik zou het toch nooit doen.
Ik vind het fijn om schoon te zijn.
De PCT is een route die begint bij de Mexicaanse grens,
gaat door Californië, Oregon, Washington,
en eindigt bij de Canadese grens.
Het is ongeveer 2600 mijl lang
en duurt ongeveer vijf tot zes maanden om te voltooien.
Ongeveer duizend mensen beginnen
en slechts een paar honderd mensen komen binnen.
Mijn moeder heeft mij en mijn zusje alleen opgevoed.
Ik lijk heel erg op haar,
omdat we allebei een beetje stil en gereserveerd zijn
en openstaan ​​voor de mensen die dicht bij ons staan,
maar als je met nieuwe mensen om je heen bent, vind ik het lastig om je open te stellen.
Haar grootste probleem was dat ik mijn baan opzegde,
zoals het achterlaten van een stabiel inkomen om vervolgens geen stabiel inkomen meer te hebben,
om erachter te komen wat ik met het leven wilde doen.
Het maakt haar bang wanneer ik die dingen doe
die mij uit mijn comfortzone halen.
Mijn oma, die opgroeide in het Jim Crow-zuiden,
Ik dacht op dat moment: het is een kwestie van leven of dood.
alsof je buiten bent.
Ik denk dat dat doorgegeven wordt.
Ik heb er nog nooit zo diep over nagedacht,
maar dat is de reden dat ik de buitenlucht niet verken,
omdat mijn moeder dat niet deed
en dat deed ze niet omdat mijn oma dat niet deed
en dat deed ze niet vanwege racisme
van echte shit, van echte inzetten,
en ik weet het niet.
Ik haatte het gewoon dat ik een angst in mij had
dat was niet van mij.
Ik vertrek over vier dagen op pad.
Kunt u uitleggen wat u koopt?
Een poepschepje.
Wees serieus. Dit is serieus.
Omdat het goed is voor het milieu.
Een poeptroffel is een gereedschap dat je gebruikt
een gat graven, vijftien centimeter diep,
zodat je je darmen kunt legen in een gat in het bos
en bedek het weer.
Laat geen sporen achter, zoals ze zeggen,
zoals ik heb gehoord.
Ik heb een inzicht.
- Wat? - Ik besef het,
Ik besef wat mijn favoriete onderdeel van het buitenleven is.
- Wat? - Winkelen.
Het idee om de Pacific Crest Trail te wandelen kwam
van het kijken naar mijn vriendin Mary,
Wandel over de Appalachian Trail.
Ik voel mij gesteund,
maar dat is dan ook wel weer leuk...
Mary groeide op met veel avontuurlijke dingen,
zoals haar ouders vroeger deden
om haar mee te nemen op paddleboarden en kamperen.
Ze liep de Appalachian Trail helemaal alleen.
Ik ken Mary al ongeveer 13 jaar.
We ontmoetten elkaar op de community college.
Wij volgden beiden circuslessen.
Na een tijdje werden we schaatspartners,
dus we konden samenwerken
en iets vreemds, geks en onverwachts doen.
Elke keer als ik terugkijk naar de interessante, vreemde,
Mary was een van de vele gekke dingen die ik heb gedaan.
Het is het moment.
Ik vind dat we er goed uitzien.
Mary brengt een camera mee
om onze ervaringen op de route te documenteren.
Oh, ik heb mijn poepschep.
Ik dacht meer aan een soort tuinspade, weet je wel?
- Ja. - Net als een volwaardige,
- zoals een schop. - Ja.
Er was er een die leek op plastic
- wat mij maakt-- - Maar ik denk dat dit maakt,
het is alsof,
- neemt geen ruimte in beslag en zo - Maar dat is, ja,
het is een lichtere versie.
Ik zal het nu aanraken
maar ik zal er niet meer aan komen als je terugkomt.
Nou ja, raad eens wie zei dat we een poepschepje konden delen?
- Walgelijk! - Ze zei zoiets als:
Dat kon je krijgen, want het kostte ongeveer 20 dollar.
Ik dacht zoiets van--
...ze zei zoiets van, nou, dan kunnen we het gewoon delen.
Wil je dat wel? Moet je het delen?
Het was een grapje.
Ik weet het niet, het klonk,
Het klonk, ik had het gevoel dat het klonk als een grap?
Goed.
Mijn doel vandaag
is om het punt te bereiken dat daar staat.
Dit is, laten we eens kijken,
voorbereidingswandeling voor de PCT.
Dat was intens,
maar ik heb het gehaald,
intens, maar ik heb het gehaald, intens.
Het is moeilijk om dat echt te zeggen
Ik heb het gevoel dat ik al voorbereid ben door deze oefenwandelingen.
Ik heb het gevoel dat niets mij zal voorbereiden
want als ik daar daadwerkelijk woon,
maar ik ben gaan wandelen met gewichten in mijn rugzak.
Ik heb gewandeld tijdens de warmste delen van de dag
om te proberen de woestijn na te bootsen,
om te zien hoe warm het gaat worden
of hoe het zal voelen.
Dit is zo ontzettend mooi.
Het is daar.
Het is zo ongelooflijk hoe dicht de stad bij de natuur ligt.
Ik weet het niet. Ik denk dat het nu echt begint te worden.
Ik ben aan het wandelen geweest met mijn vriendin Adrienne,
die mij heeft geholpen,
dat is met motivatie en gewoon een maatje erbij hebben
om mijn gedachten af ​​te leiden van het daadwerkelijke wandelen.
Ik ben zo trots op je.
Ik kan niet geloven dat je over drie dagen weg bent.
Ik weet.
Ja.
Heb nog steeds het gevoel dat...
Toen ik besloot het te doen, was ik superenthousiast.
Ik dacht zoiets van: oh, ik kan de maatschappij verlaten
en buiten in het bos zijn en het ruig aandurven.
Het wordt leuk met mijn vriendin Mary,
zoals, iets cools doen.
Eerlijk gezegd word ik er zenuwachtig van.
Ik ben echt zenuwachtig.
Waarom doe je het dan?
Waarom knip je je haar?
Dat is veel.
Het is alsof ik een relatie met mijn haar heb opgebouwd,
en nu wil ik er vanaf.
Het voelt dus gewoon als een ander deel van mij
dat ik het pad laat volgen.
Hoe voel je je?
Vooral deze week,
het voelt gewoon alsof er zoveel losgelaten wordt
en net als dit,
alsof dit de laatste keer is dat ik je zie,
maar dan ook alsof ik mijn haar loslaat.
Het is gewoon, hoeveel...
Want hoewel ik me ervoor heb aangemeld,
Het is zoiets van, verdomme, hoeveel...
Moet ik blijven opgeven om gewoon te doen--
zoals blijven opofferen door dit gewoon te doen?
Je moet sommige dingen opofferen
om die nieuwe persoon te worden.
Om die nieuwe persoon te worden
en je moet sommige mensen laten gaan.
En je moet mensen laten gaan.
Ja, zorg ervoor dat hij niet terugkomt, want...
Ik bewandel het pad naar vrijheid.
Vrijheid uit mijn comfortzone,
vrijheid van generatie-angsten die doorgegeven worden,
vrijheid van de uitdrukking: "Zwarte mensen doen dat niet."
Echt waar, man, iedereen.
Het is zoiets van: waarom?
Ze kijken allemaal met een vies gezicht en zeggen: "Waarom?"
Nou ja, veel mensen zijn zeker bang.
Ja. Ja.
- Ik bedoel, weet je? - Het is echt.
Zwarte mensen op het pad.
Wij zijn nog nooit op zulke paden geweest.
Weet je? Historisch gezien.
Opgegroeid als zwarte,
Ik had vaak het gevoel dat ik constant bekeken werd.
Elke keer dat ik een winkel binnenging,
Ik zou automatisch proberen de goede te zijn.
Het was instinctief.
Ik was me er toen minder van bewust.
Maar naarmate ik ouder werd, voelde ik dat mijn lichaamscode veranderde
op zichzelf op dat moment en daar wil ik vanaf.
Oké.
Verdorie. Dit is een flinke opstelling.
Daar achterin zit een leeg netzakje.
Maak me maar vast, man.
- Kijk jezelf eens. - Je ziet eruit als een kampeerder.
Ik bedoel, het zal even duren voordat de roedel eraan gewend is.
Ja.
Maar het voelt niet zwaar.
Het voelde niet zo zwaar als toen ik het optilde.
Dat was wel zwaar,
maar dit voelt goed.
De camera meenemen door mama.
Oké. Doe eens iets grappigs.
Wees opgewonden. Doe tenminste alsof je opgewonden bent.
Joepie. Ik ga binnenkort weg!
Absoluut niet nerveus.
Helemaal niet zenuwachtig.
Ik heb absoluut geen spijt van wat dan ook.
Wat is angst?
Ik ben zo blij dat ik dit met jou mag doen.
Iets doen waar ik echt bang voor ben
en wetende dat mijn leven anders zal zijn
aan de andere kant
en dat ik niet weet welk deel
van nu verandert of verdwijnt aan het einde ervan,
en zo is het allemaal.
Het is dus alsof ik bang ben
maar ik ben ook benieuwd wat ik aan de andere kant zal worden
maar ik weet niet zeker of ik verander en hoe ik verander.
Ja.
Een van mijn grootste angsten is
dat de depressie waar ik zo hard aan had gewerkt
om te proberen om comfortabel te worden met,
de angst was dat,
als ik begin met wandelen op het pad,
Zal de depressie zomaar de kop opsteken?
- Zo eenvoudig is het. - Eenvoudig.
Je moet dit gewoon vijf maanden volhouden.
Ja, zoiets.
- Hé, snap je het? - Ja.
Dat is de eerste stap.
Kijk hem eens.
- Klaar om te gaan? - Mm-hmm.
Fijne reis, man.
Ik kijk ernaar uit om er alles over te horen en te zien.
- Tot ziens? - Tot ziens.
U moet alleen nog als bestuurder worden aangemeld.
Het is een vaststellingsshot.
Ik ben de officiële PCT-bezorgchauffeur.
Nou, ik wilde je gezicht nog een laatste keer zien,
Ik stuur jullie al mijn liefde, gebeden en steun.
Ik ben zo blij voor je.
Ik ben zo blij voor je en zo trots op je.
Ik ga huilen.
- Stop. - Dwing me niet, ik ben...
Ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je.
- Dank je wel. Dank je wel. - Veel plezier.
En ik kan niet wachten om je te zien als dit allemaal voorbij is.
Jij ook, zus.
Goed. Ik hou van je.
Ik hou ook van jou.
PCT, hier linksaf.
Oh, we gaan beginnen, Gar.
Ja, dat zijn we.
Ga!
Je weet dat het zo is, ja, ze hebben het gehaald.
Zeg maar avontuur.
Avontuur!
Welkom bij onze versie
van de eerste officiële trail magic op de PCT.
Eerste stapjes.
Vergeet niet dat je geliefd bent en dat je van iedereen houdt.
Ten tweede: vergeet niet om voor iedereen te zorgen
en iedereen geeft om je.
En dat is de magie van het pad.
De frisdranken, het eten en al het andere,
dat zal gebeuren, maar het gebeurt alleen
omdat we er allemaal elke dag in geloven dat het gaat gebeuren.
Het woestijngedeelte is behoorlijk zwaar.
Het terrein is behoorlijk ruw, voor zover het droog is
en veel van jouw spullen
en de uitrusting wordt heel stoffig en vies.
Het is dus een heel onstabiele omgeving om in te beginnen.
♪ Ik kan overal heen ♪
♪ Overal ♪
Wat ben je aan het maken?
Vanavond eten we macaroni met kaas.
En we hebben vandaag een nieuwe vriend gemaakt.
Eerlijk gezegd smaakt het zo,
de kaas die je erin zou krijgen,
als een Lunchable.
- Een lunch? - Ja.
Het smaakt niet zo lekker als op het fornuis, maar...
Het is etenstijd.
Het lijkt wel alsof ik de hele nacht heb zitten kwijlen.
Nieuwe dag.
Nieuwe dag. Eerste dag overleefd.
Mm-hmm.
Goed.
Nog maar vijf maanden.
Nog vijf maanden te gaan.
Ik was alsof ik ging liggen,
en het klonk alsof er iets achter mij liep
en toen stopte het, en toen ineens,
er ging iets door mijn hoofd
en ik ben er helemaal van in paniek.
En ik dacht, wat was dat?
En dan misschien 15 minuten later
- Ik zag je opspringen-- - Ik hoorde een geluid, zoiets als,
zoals hier.
En in eerste instantie dacht ik: dat negeer ik gewoon.
Ik weet niet wat het is, een dier.
En dan ineens gebeurt er iets, zoiets als: zuh-zuh!
Waarover gaat uw vraag?
Ik vraag hoe je in het bos moet poepen.
Ik heb mijn troffel.
Ik heb mijn vochtige doekjes.
Ik heb een...
- Boerenkool? - ...zak om weg te gooien
van... schoonmaakgereedschap.
Hoe voelt u zich?
Alsof ik moet poepen.
Goed.
Ik heb het gedaan!
- Hoe was het? - Ik ben een buitenmens.
Is dat het water?
Ja hoor. Dat is het water.
Het ziet er smakelijk uit, toch?
Dat is vies.
Ik ga het doen
'want blijkbaar drinken mensen het en dat is prima.
En ik kreeg dit,
maar ik wil het gewoon even voor de duidelijkheid zeggen, vies.
Het geheel is letterlijk omgeven door gifsumak.
En dit prachtige water,
duidelijk geen teken dat we niet zouden moeten drinken
dit stilstaande water maar,
Puur vergif.
Hier zijn we.
- * Ik heb je nodig ♪ - * Ik heb je nodig ♪
♪ Meer dan wat dan ook, lieverd ♪
♪ Je weet dat ik vanaf het begin ♪
♪ Dus vul me maar ♪
Tot nu toe ben ik tevreden met...
met het tempo waarin we gaan,
wat we doen en waarom we het doen.
Ik kan gewoon niet geloven dat ik bang was.
♪ Halleluja ♪
Oh, dit is mijn ding.
♪ Halleluja ♪
Ah ja.
Zie je? Door stenen als gereedschap te gebruiken, worden we een echte holbewoner.
Oh, Moeder Natuur helpt je een handje.
Ik gebruik wat ik net heb geleerd.
Het is net als wanneer je iets op school leert,
en je denkt, dit is stom en je gaat naar huis
en je kunt het meteen gebruiken.
Het bleef maar komen.
Goed.
Hoe voel je je?
Pijnlijk en moe.
Hoeveel mijl moeten we nog afleggen?
Nog twee.
Oké, we kunnen het.
- We hebben het. - Er zijn er nog twee.
En het zal je eerste, wat? 18-mijl dag zijn?
Jezus. Ja.
Daar gaan we.
Wat is er aan de hand?
Ik heb een branderig plekje op mijn grote teen.
Dus ik ga het vastplakken
zodat het niet meer tegen mijn schoen schuurt.
Het is een lange dag.
Het voelt alsof ik dit al een maand doe
en we zijn nog geen week verder.
Hoe gaat het met je?
Verdomme,
Ik zeg verdomd vaak.
Probeer een schaduwrijk plekje te vinden.
Wanneer hebben we voor het laatst schaduw gezien?
Ik weet het niet eens.
Ik weet het niet. Ik ben gewoon warm en moe.
Ik wil zitten.
Ik wil gewoon klaar zijn.
- Voor de dag of voor het geheel? - Voor de dag.
Heilige ballen.
Oh, veel beter.
Leuk.
Zoveel warmer.
De winderige broek-uitdaging is voltooid.
Wat is dit?
♪ Op de maat ♪
♪ 50 mijl ♪
Hoe voel je je, Gary?
Alsof we een mijlpaal hebben bereikt.
Zal ik het eruit halen?
- Ja. Verdomme. - Oké.
Maar ga niet te ver.
Oké. Oké, wacht even.
Oh jee.
Ooh. Au, au, au.
Oh, dat was diep.
Ja, ik bloed.
Gaat het goed met je?
Nee.
Wil je naar huis?
Ik wil naar huis. Ik heb geen plezier meer.
Morgen gaan we de stad in,
na zes volledige dagen op het pad.
Niet slecht.
Het is niet slecht. Ik heb het gevoel dat ik me aanpas.
Dus als we naar de stad gaan, noemen we dat een stadsdag.
En dat is eigenlijk alleen maar om de voorraad aan te vullen
omdat je niet in één keer eten voor zes maanden kunt meenemen.
Veel schaduw.
Het is alsof je je riem opentrekt
op Thanksgiving na een grote maaltijd.
Dat voelt goed.
Hebben jullie al namen voor de routes?
- Helaas nog niet. - Nee.
De namen van paden hebben iets met jou te maken.
- Oké, wat is er? - Ik ben Soleil.
- Oh, oké. - Oh ja, dat is waar.
Ik dacht dat Soleil je echte naam was.
Nee, nee, mijn echte naam is Mary.
- Oké. - Het zou eigenlijk
gemakkelijker te onthouden
omdat wij Mary en Gary zijn.
Je leven achter je laten,
Je wilt een nieuwe persoonlijkheid aannemen.
Je wilt eigenlijk je oude ik achter je laten.
Mijn naam is Oke, wat een afkorting is van Garyoke,
omdat ik onderweg graag zing.
Jongens, ga weg.
Oké.
Aan die kant.
Laten we bij jou beginnen: waar kom je vandaan?
- Vanuit Los Angeles. - Oké.
Je weet toch dat je niet in de laadbak van een pick-uptruck kunt rijden?
Dat wist ik niet.
- Als je-- - Ik wist het niet.
Als u nu audio-opnames of video-opnames maakt,
Ik ga nog vijf kaartjes uitschrijven.
Oké, mijn ding over video is
Iedereen heeft het recht om alles te filmen.
Dit zijn mijn trail angel-vrienden.
- Wij kunnen jullie helpen. - Ik, ja,
Jullie kunnen met mij meerijden.
Nou, gewoon op de,
- Jij zat achterop. - Ja.
Ja, dat kan je niet, ik denk dat je dat niet kunt doen.
- in Californië. - Nou, wat ga je doen?
Dit is echt de coolste sheriff
dat ik over hem hoorde voordat ik hier aankwam.
Beter kan het niet worden.
- Dank je wel. - Jazeker.
- Hij gaat eruit komen-- - De film die ze heeft gedraaid
- over jouw ervaring. - Goed.
Oh, hij bedreigde ons toen ik het voor elkaar kreeg.
Ze zeiden dat we dat niet konden doen.
Ja, dat wed ik. Dat wed ik.
Hij vertelde me dat hij ons allemaal een kaartje zou geven
als ik niet zou stoppen met rollen.
Meneer Ray hier, hij, ik ken hem
en hij is een super geweldige politieagent,
maar hij moet zijn werk doen. Weet je?
Ja, dat is zo. Ik heb hem niet gezien.
Hij zat in mijn blinde vlek, man.
Hoe is het?
Het voelt zo goed.
Ik wist het niet,
zelfs als het hele pad alleen maar zo was dat jij het leuk vond,
douches meer waarderen.
Alsof ik het gevoel heb dat ik al gewonnen heb.
Wat ben je aan het doen?
De was.
Er is hier geen wasserette.
Wil je weten hoe vies het is?
Oh mijn God.
- Ja. Het is vies. - Wauw.
Wil je er naartoe lopen?
Die sukkel is opgerold. Hij is boos.
Ik ga ervoor.
- Huh? - Hij is boos.
Hij is boos. Hij gaat nu weg.
Is hij dat?
Hij vindt het niet leuk als ik mij naar hem toe draai.
Ik heb een grot.
Oh, ssst.
Hallo?
Hij zit in een grot.
Ik zit in een grot.
In LA kan dat niet.
Hij komt tevoorschijn.
En op de derde dag,
Hij stond op.
Ik word dit jaar 33.
De wind hield ons wakker
en mijn tentstok viel twee keer om en ik gaf het op.
Ik heb het opgegeven, Mary.
Het spijt me.
Nee, het is oké. Want toen sliep ik gewoon
de onderkant van de rechterkant van de tent vasthouden
terwijl ik lig.
Daarom ben ik zo.
Ik heb de hele nacht niet geslapen,
en ik ben er helemaal blij mee.
Maar dat zal na anderhalf uur wel over zijn.
En jij zult je ellendig voelen.
En dan voel ik mij ellendig.
Je moet lachen om niet te huilen,
dat zeggen ze.
Ik voel me ook 20 jaar ouder in mijn slaap.
Nou ja, in mijn slaap.
Wat?
Honderd mijl.
- Wauw. - Zo goed.
Hoe voelt het, Gary?
Omdat ik moe ben, weet ik het niet.
Het begon te lijken op, ik weet niet, agressief,
super moe, heb vannacht niet geslapen.
Nee, het voelt goed.
Na honderd mijl gewandeld te hebben,
Ik begon een patroon te ontdekken.
Voor elke frustrerend moeilijke dag op het pad,
Er zou nog een tocht volgen, vol met magische paden en verrassingen.
Het pad biedt uitkomst, zoals ze zeggen.
Zou een van jullie willen?
om op hem te springen en een foto te maken?
- Ja. - Zouden we dat kunnen?
- Laten we het doen. - Niets zou mij ervan weerhouden
- gelukkiger in mijn leven op dit moment, - Oh mijn God.
Trouwens, ik ben Chris.
- Ik ben Gary. - Leuk je te ontmoeten, Gary.
Oh, het is oké op het pad.
Nou, oké?
- Mijn pad heet Oke. - Oké.
Voor karaoke, want hij blijft zingen.
Hé, dat is geweldig.
- Wauw. - Ja, kom deze kant op
en spring op hem en maak een foto.
Heb je ooit op een paard gezeten?
- Nooit in mijn leven. - Nooit? Wauw.
Is dit de eerste keer dat je op een paard rijdt?
Eerste keer.
Wauw. Wat een ervaring.
Kunnen we hier op klimmen?
Ja hoor, verdomme, we gaan er op klimmen.
Oh, ik denk dat het een steen is.
Vlak voordat ik LA verliet,
mijn vriendin Adrienne gaf mij een brief
om onderweg te lezen.
Wauw.
Ze zegt: dit pad kan je op de proef stellen
en je verder duwen dan je huidige verbeelding,
maar het zal je nooit breken
als je het niet toestaat.
En dat dacht ik gewoon.
Alsof ik dat punt bereikte,
en ik dacht, oh.
Ik zong net dat liedje
ongeveer als stokken en stenen.
Ik weet het niet, zoiets doms
alsof je de hele dag een liedje zingt.
Ik heb een zak vol zonneschijn,
en toen, alsof ik een briefje las waarvan ik dacht dat het zo was
om de eerste dag te lezen
en het is bijna alsof ik het vandaag had moeten lezen
want als ik het de eerste dag had gelezen,
Ik zou nog steeds iets gevoeld hebben.
Maar ik weet het niet.
Het is zoiets als ik zou moeten zijn
om hier nu te zijn en dit te doen.
300 mijl.
Dat is gaaf.
300 is een enorme mijlpaal.
Dat is veel.
Om het te zien? Het is, 300's veel.
200 is een paar honderd.
300 is een paar honderd.
Dat zijn er enkele honderden.
Ik kan nu zeggen dat ik honderden kilometers heb gelopen.
Oh, daar komt de eerste.
Dus je steekt je duim uit en je ziet er blij uit.
Ik waarschuw je, dit is mijn allereerste.
Je hebt dit, ja, ja.
Ik snap het. Het stroomt.
Hoe voelt dat?
Vreemd.
Het is het ding dat,
Mijn hele leven is mij verteld dat ik dit niet moet doen.
Het is dus een soort intern iets,
wanneer je wilt...intern mechanisme
waar je nooit aandacht aan besteedt
en nu word ik verteld
om in te gaan tegen wat mijn hersenen mij vertellen.
Het spijt me.
Nee, ik bedoel dat het mijn horizon verbreedt.
Zo evolueer je toch?
Oh, daar is de volgende.
Soms moeten we liftend naar de stad
van het pad omdat het beginpunt van het pad gewoon te ver is
om naar de stad te lopen.
Dus je lift naar de stad,
en dan, als je klaar bent om terug te keren naar het pad,
je zult liften om terug te komen op dezelfde plek
en dan ga je gewoon verder met wandelen.
Oh mijn god, heel erg bedankt.
Leuk jullie te ontmoeten. Ik ben Gary in de echte wereld.
Gary?
Ik ben Mary in de echte wereld
- maar Soleil op het spoor. - Oh, schattig. Het rijmt.
- Ja. - Je hebt onze
echte namen, de namen van onze regering.
Ja. Ik ben oké op het pad.
Ik vind het geweldig waarom je het doet.
Ik, dat maakt mijn dag goed.
Ik zal nadenken over, in plaats van de gebraden kip,
nu ik vol zit, zal ik daarover nadenken
voor de rest van de dag.
Generatievloeken doorbreken.
Precies. Helemaal waar.
- Ja. - Verdomd, dat is waar.
Ja.
Wie anders dan de huidige generatie?
Het is onze taak om een ​​soort van te breken,
- zo zie ik het nu. - Ja.
Omdat het is alsof,
Ik kan boos zijn op mijn ouders, bijvoorbeeld:
Waarom heb je ons niet meegenomen op kampeervakantie?
Waarom deden we dit niet vaker toen we jonger waren?
- Ja. - Het was alsof,
Nee, ik kan nu zelf beslissen om het te doen.
- Precies. - En het is zo krachtig
om te beseffen dat je het niet nodig hebt
toestemming van andere mensen om iets te doen.
Is dat niet geweldig?
Het verandert je leven.
Dit is de enige keer
Ik krijg niet elke week een vast salaris.
En de club werd feitelijk gesloten.
Ze doen alleen maar parkeerterreinshows.
- Ja. - Dus ik denk zoiets van,
dit is de kans om iets te gaan doen.
Weet je? Wat kan ik doen?
En ik had net Wild gekeken.
- Juist. - En dus,
Reese Witherspoon echt...
- Ze snapte je. - Je herkende jezelf in haar.
Dat denk ik wel, ja.
Wat zei je familie toen je dat zei?
Ik bedoel, houdt jouw gezin wel van buitenactiviteiten?
- Of was je al eerder een buitenmens? - Nee. Nee.
Ze zeiden allemaal zoiets van: wat? Waarom?
Heb je daar geld voor?
Ik denk dat dat de derde vraag was,
Hoe ga je dat betalen?
Ik ben aan het sparen,
en ik ga je later ook nog wat vragen.
Jullie.
Ik maak maar een grapje.
Mijn moeder dacht ook aan geld.
Ze zegt zoiets van, hoe gaat het met je? Hoe ga je dat betalen?
En hoe zit het met jouw appartement?
- Ja. - Zoals geld?
- Een baan. Heb je geen baan nodig? - Ja, het is alsof--
Doe je weer zoiets?
Hoe zit het met geluk? Heb je daar ooit van gehoord?
Wat is er aan de hand?
Er is een beetje sprake van schuren.
Ik vond het gewoon leuk om te klimmen.
Ik had er haast geen zin in.
Ik dacht: oh, ik ben helemaal in de zone, helemaal in de zone.
Ik voelde gewoon een branderig gevoel
elke gelijke stap daarna, zoals,
Oh fuck, mijn dijen zijn geschaafd.
Daarom delen we Body Glide.
We gaan Body Glide delen.
Het gaat nu goed met mij.
Hoe voelt het?
Beter nog, niet meer branden.
Ja.
Oh, daarom draag ik graag ondergoed.
Ja, ja. Daarom draag je ondergoed.
Was jij--oh.
- Oké. - Ik heb geen ondergoed gedragen
de laatste twee dagen?
Het is echt een bevrijdend gevoel.
Dat is zo. Het gevoel is geweldig.
En nu zie ik de gevolgen ervan.
- Ja. - Maar het gevoel is geweldig.
Ik heb de hele tijd geen ondergoed gedragen.
- Echt waar? - Ja.
Heb je last van schuurplekken?
Misschien, een beetje. Maar weet je?
Gewoon een beetje schuring.
Je hebt wel de Body Glide.
Ik moet mezelf elke ochtend insmeren met olie.
Langs het pad,
je ontmoet echt heel, heel vreemde mensen,
maar sommige van die vreemde mensen worden je vrienden.
Mijn volledige echte naam?
- Oké. - Ja, dat weet ik.
- Overheid. - Thomas Jefferson Corman.
Is dat echt zo?
Ik denk dat dat TJ is.
Ja, Thomas Jefferson Corman.
- Thomas Jefferson. - Ja.
Ik ga wandelen met Thomas Jefferson.
Ik weet het, met zo'n racistische president.
Wauw.
Ik zou zeggen dat 20 procent van het pad
is fysiek
en ongeveer 80 procent daarvan is mentaal.
En, hoe voelen jullie je?
Morgen ga ik de echte woestijn doorkruisen.
- Ja. - Het helpt om
steun om je heen,
en het helpt ook om mensen om je heen te hebben
die ook hetzelfde meemaken
en ook dezelfde gedachten hebben,
Je bent dus niet de enige.
Dus Gary en ik drinken allebei uit deze leuke tube dingen
en ik vroeg me af wat mijn buis verstopte
vanmorgen toen ik hierheen kwam.
En dus keek ik ernaar,
en ik dacht, wat is dat donkere ding daarbinnen?
En het zijn mieren.
En niet alleen dat,
Er zitten hier ongeveer 30 mieren.
Wat een klote mieren.
Jeetje.
En ik vroeg me af waarom ik me ziek voelde.
Wil je dat zien?
Smaakte het naar citroen?
Ja, dat wilde ik net vragen.
- lacht] - Smaakte het naar citroen?
Ik weet het niet. Er zat zoveel smaak in.
Ik heb het de hele ochtend opgedronken en ben op weg,
mm, smaakt zo lekker.
Bah, het is net boba-thee of zoiets.
- Ik weet het. - Ooh.
- Natuur boba thee. - Wandelaar boba.
Oké. Dat is het.
We hadden de andere kant op moeten gaan.
Oh, wat?
Ik zei, golfbal. Het is echt.
- Is dat echt? - Dat is zijn hele verhaal, ja.
- Oh mijn god. - Wat de fuck?
Hij wilde het niet laten knappen en uiteindelijk hebben we hem overtuigd
dat het tijd is om het leeg te laten lopen
- en kleed het aan. - Het is tijd om die te laten knappen.
Het begon met een klein blaartje
maar hij bleef gewoon wachten tot het beter zou worden.
Zie je dat? De huid daar beneden.
Oh mijn God.
Hoe noemen ze hem?
Ze noemden deze man, zijn naam is Ned,
zijn trailnaam is Ned
maar ze noemden hem
- James en de reuzenperzik. - Google het maar eens.
Is het EIL of IEL?
EIL.
Stijl.
Wat?
Oh.
Oh, kijk eens naar de timing.
Wat?
700.
Heilige shit.
Verdomd.
Het is net alsof zeven het ergste is,
het eerste als reëel getal.
Zeven is alsof je geen spelletjes speelt.
Zoals één, twee, drie, kinderen. Dat zijn kinderspelletjes.
Zes, je komt dichterbij.
Zeven is het eerste volwassen getal. Weet je?
Dat, en zoals 700's zijn als gezet
vanaf het begin in onze gedachten.
De woestijn is 1130 kilometer lang.
Ja.
Je bent in de Sierra's als je 700 bereikt.
Eindelijk klaar met de woestijn.
- Oh. - Het is wel leuk om te doen,
als het sluiten van een hoofdstuk.
Zoals, woestijn, klaar met de woestijn.
De woestijn is alles wat we kennen, alles wat we echt kennen
tot nu toe.
Ja.
Het is dus wel cool op die manier.
Ja. Wat gaat er komen?
Water!
Zoveel water!
Overal is zoveel water.
Ik zal je... vasthouden
Ooh, het voelt zo goed. Oh mijn God.
Wauw.
Oh mijn God. Ik hou ervan om het koud te hebben.
- Dat is geweldig. - Nee, het is kouder.
Gaan!
Ze heeft het gedaan.
Heilige shit.
Ah, het is zo koud!
Het water is terug!
Wauw.
Hoe voelt het op 13.000 voet?
Wiens idee was dit?
Dat dacht ik ook.
Hoe gaat het met jullie?
Oké.
We zitten op 13.000?
Hallo, Gary!
- Het is de hoogte. - Wauw.
Het is de hoogte!
Ja.
Hoe gaat het met je?
Vandaag is een bijzonder interessante dag
omdat de depressie shit begon
waarvan ik wist dat het op een gegeven moment zou gebeuren.
Op een gegeven moment, al die gevoelens van, ik weet niet,
het gevoel hebben dat je niet goed genoeg bent.
Ik denk dat ik alle componenten kende die nodig zouden zijn
om het pad te volgen,
maar in mijn hoofd dacht ik gewoon,
Oh, ik ga een pad op en ben gewoon in de natuur
en vijf maanden lang van de natuur genieten.
Maar het is net een sport.
Hoe gaat het met je?
Echt shit.
Ja, die twee mensen kwamen net naar boven
en zei dat je je duizelig voelde.
Ja, ik vind het fijn om me goed te voelen.
Ik moet gewoon even gaan zitten. Het komt wel goed.
Het zijn gewoon de laatste 30 minuten,
We gingen duizend voet omhoog.
Ik voelde me weg, alsof we omhoog gingen [onduidelijk].
- Hé, oké. - Ja?
Heb je ooit, in je stoutste dromen,
stel je voor dat je bovenop zou zitten
van Mount Whitney op 4 juni
om 5:30 uur 's ochtends kijken naar de zonsopgang?
Nee.
- Dus je bent gewoon gevallen? - Nooit in mijn stoutste dromen
of nachtmerrie had ik me voorgesteld dat ik zou klimmen
die berg op en kom nu meteen hierheen.
Het is niet ongewoon om mensen te ontmoeten
waar je echt mee overweg kunt.
En dus ga je gewoon met die mensen in contact
en jullie gaan samen wandelen.
Jullie worden als het ware een reizende familie.
Veel mensen zullen dat een tramilie noemen.
En dus op die dagen dat je het gevoel hebt dat je wilt stoppen,
zij zijn deze externe kracht die je kan helpen motiveren
en je een reden geven om te blijven wandelen.
Ik heb gisteren echt besloten,
Ik dacht: stop met proberen bij te blijven,
net zoals het ritme vinden,
het tempo van mijn specifieke lichaam en blijf daar gewoon bij.
En ik ben er vandaag gewoon mee begonnen
en dan denk ik: oh, alsof ik nog niet moe ben.
Ik heb niet het gevoel dat ik ben,
Gisteren had ik het gevoel dat ik maar doorging, doorging, doorging.
En dan, halverwege de dag,
mijn lichaam begint pijn te doen en het duurt gewoon langer
om te komen waar ik heen wil,
waar ik het gevoel heb dat ik, als ik een consistente snelheid kan aanhouden
dat is ongeveer mijn snelheid,
zoals, oh, ik kan het daar halen
en niet als een hond moe zijn.
Ja. Het is zwaar, maar ik vind mijn tempo.
De Sierras waren het moment waarop we echt begonnen
echte bergbeklimmingen maken.
Elke dag ga je over minstens één piek,
wat betekent dat je een berg beklimt,
naar de top reiken
en dan weer helemaal terug naar beneden moeten lopen
alleen maar om op het kamp te komen.
Waarom stak de Oke de rivier over?
Waarom?
Om aan de andere kant te komen.
Er zijn veel cabaretiers op het parcours.
- Waar is Oke? - Ik wil niet
om het 's ochtends te doen.
Hij staat achter mij.
- Oké. - Hij heeft last van de hoogte.
Ja hoor.
- Ja. - Hoe ver lag hij achter?
Ja, hij loopt een eindje achter,
maar hij komt er wel.
Ja.
Ja, ik kwam er rond 6:30 of 6 uur binnen
en jij, dit is zoiets van, wat?
- Nu negen? - Ja.
Het gaat zo zijn,
Het was ongeveer 8:40 toen ik naar boven liep.
Oh mijn God.
Arme ziel.
Dat is zo laat.
En terwijl ik liep, dacht ik: oh, dat zou grappig zijn.
als ik mijn hoofdlamp tevoorschijn moet halen,
en het begon donker te worden en ik dacht, oh, wat?
Misschien moet ik die koplamp maar eens tevoorschijn halen.
Oh.
Ah.
Oh mijn god.
Ben je ooit zo dicht bij een eekhoorn geweest?
Nee. Is dit hoe ik sterf?
Kijk eens wat je in 30 minuten hebt beklommen.
Ik ben trots op mezelf.
Trots op jou. Trots op ons allemaal.
Niemand van ons doet dit voor de kost.
- Wij kunnen bergen beklimmen? - Mm-mm.
Weet je, we doen het.
Wij zijn hier.
Laten we er nu eens doorheen gaan.
Het wordt binnenkort donker.
Dit mag niet na zonsondergang gebeuren.
Het voelt alsof de zon bijna ondergaat.
Het is ongeveer zeven uur 's ochtends,
wat niet te laat is.
Maar ik werd net wakker.
Ik loop achter de groep aan en slaap alleen.
Alles goed, Gar?
Ja.
Ik voel me gewoon echt slecht.
Ik heb zoiets van, ik haat het om,
zoals een legitieme hekel aan een overval.
Ik weet het niet.
Ik probeer het, maar ik--
Dat ben je. Je doet het geweldig.
Ik weet het niet, ik heb het gevoel dat ik voor het eerst een visceraal moment heb,
Ik heb het gevoel dat ik het leuk vind,
Ik heb het gevoel dat ik gewoon niet wil praten,
Ik zeg niet genoeg dingen.
Alsof ik angstig word over hoe het zal aflopen
en ik heb het gevoel dat het moeilijk is, omdat ik voor de camera sta.
Het is niet makkelijk voor mij.
En het klinkt als,
Soms voelt het nutteloos om te zeggen,
Oh, het is moeilijk om voor de camera te staan,
maar zoals het is,
en ik voel me slecht dat je zoiets hebt van, je wacht,
Je zit op bepaalde plekken en je wacht erop om mij te filmen.
Ik probeer het leuk te vinden,
Ik wil sneller zijn, maar ik denk van niet.
Ik ben er gewoon niet.
Dat kan ik dus niet.
Zo verdomd koud.
Ik kan dit niet.
Zo moeilijk.
Ik weet het. Ik weet dat het moeilijk is.
Ik wil gewoon klaar zijn.
Kom, laten we naar het kamp gaan.
Laten we je opwarmen. Oké?
Laten we doorgaan
want er komt zeker een storm aan.
Ik hou van je, Gary. Je kunt dit.
Het zal beter zijn als je het warm hebt in je tent.
Ik moet zeggen dat ik dankbaar ben dat ik Mary heb
met mij op het pad.
Ze is zo ontzettend positief, echt heel positief.
Ze is positief, het is bemoedigend.
Ik zou bijna boven op de heuvel zijn,
en dan kijk ik gewoon omhoog,
en het is als de zon en dan Maria.
De zon gaat onder.
En we moeten nog heel wat kilometers afleggen.
Hoe gaat het met je?
- Ja. - Oh, koud, moe,
vreemd emotioneel.
- En ik lijk... - Ik kan niet zien.
Ik kan het niet bijhouden. Ik weet het niet.
Ik ben moe en heb het koud.
Klaar om het kamp op te zetten.
Lange emotionele dag onverwachts.
- Ja? - Ja.
800.
Nu ben ik gewoon, want er zijn geen woorden.
Alleen bewegingen.
♪ 800 mijl ♪
Ik dacht dat je geen woorden zei.
Oh, dat is waar. Ja.
Oorspronkelijk, toen we voor het eerst begonnen met wandelen,
het waren alleen Mary en ik,
en ik dacht, dat is alles wat ik nodig heb.
Maar ik denk dat ik het patroon moest doorbreken
van het gevoel dat ik dit leven helemaal alleen kon leiden,
alsof ik geen andere mensen nodig heb.
En ik denk dat een van de grootste lessen
wat ik heb geleerd is dat het leven zoveel beter is
als je mensen om je heen hebt van wie je houdt.
Niet iedereen wandelt de route met de bedoeling een wandelpad te vormen,
maar ik denk dat ik een tramily nodig had.
We wachten op Oke, maar we weten niet waar hij is, toch?
- Nee. - Ja. Ja.
Ik weet niet zeker wanneer hij komt opdagen.
- Ik heb er wel een paar gezien-- - Ik zal ze krijgen
Ik pak mijn verrekijker en kijk of ik hem op het pad kan zien.
- Dat zou gaaf zijn. - Heb je een foto van hem?
- Ja, ik heb een verrekijker. - Eerst dacht ik dat we een grapje maakten.
- maar ik weet dat-- - Daarom heet ik Peeps.
- Oh, de vogels? - Ja.
- Oh, ik zie hem! - Is dat hem? Oké.
Wacht even. Laat me even kijken.
Waar is het gebleven?
Nee, dat is Lobster.
Ik heb Hike een dag eerder ontmoet.
Oh.
De top van een berg bereiken
en ze allemaal hebben,
Het voelt zo goed.
Ik heb het gevoel dat ik mijn eigen heb
reizende ondersteuningsgroep.
Hé, welkom hier, Oke.
- Welkom bovenaan. - ♪ Wie haat wandelen? ♪
♪ Ik haat wandelen ♪
Nee, ik maak een grapje. Het is prachtig. Het is geweldig. Het is geweldig.
Wat is er?
Wat wil je nu? Wat?
Wat wil je van mij?
Ik heb zojuist mijn hart en ziel op een berg gegooid
en nu wil je mij filmen.
Ik heb niets meer te geven, Soleil.
En scène.
Onze hele tramilie bestaat uit acht personen.
De naam die we onze tramily gaven was de Slinky
en dat was omdat,
het maakte niet uit hoe vaak we uit elkaar gingen,
We willen altijd op de een of andere manier weer bij elkaar komen.
Peeps is lief, grappig en zorgzaam.
Buiten Mary is zij waarschijnlijk de persoon
waar ik het meest emotioneel op leun.
King is, hij is de jongste van de groep,
maar hij is super deskundig.
Snooze en Nugget,
echtpaar dat samen op pad ging.
Snoozen is als de grote zus die je nooit hebt gehad.
Nugget is zo sarcastisch en grappig en stil,
en hij heeft zo'n droge humor.
Lazy Boy komt waarschijnlijk het dichtst in de buurt
tot iemand met wie ik al bevriend zou zijn.
Lazy Boy is grappig,
wil nooit wandelen, maar steekt dit ding toch uit.
Boom Boom is de grappige oom van de groep.
Hij heeft die energie,
deze leuke kerel die de route gewoon voor de lol doet.
Ik ben gewoon heel erg blij dat ik deze groep heb gekregen
van weirdo's om deze gekke, vreemde reis mee af te maken.
Hoi. Hoi, Subaru.
Moeten we een bord krijgen met de tekst:
"geen moordenaars"?
Kijk, wij zijn net als de opblaasbare...
Zie je wel? Het gaat om de beweging!
Omdat wij de beweging deden.
Ja, jullie hebben de golven.
Oh! Fff...
Het is ons gelukt.
- Proost. - Het is ons gelukt.
Verdomme, het is ons gelukt.
Goed gedaan!
- Wauw. Goed gedaan allemaal. - Gefeliciteerd.
Is dat Lazy Boy?
- Zeker weten. - Zeker wel.
Hij bracht zijn [onduidelijk] mee.
- Oh mijn God. - Ja. Goed gedaan.
30 mijl. Hé.
- Hé. - Ja.
Wauw.
- Doe het nog een keer. - Ja, ik wil het zien.
Ik wil het proberen. Iedereen uit de weg.
- Daar heb je het. - Mooi. Ja.
Dat was iets beter.
Oké. Heb je je aan een andere kant vastgehouden?
Ga er gewoon langzaam naartoe.
Ja.
Het is je gelukt.
Weet je wat het is?
Nee. Weet je wat het is?
Geen idee.
Het is raar, want het eerste deel ervan klonk als een klok.
- Ja. - Het klonk niet als,
het was net als een sirene. Het is als een--
Het is een sirene die mij hier zorgen baart,
omdat sirenes vaak bedoeld zijn om branden te blussen.
Ja.
Laat die voetjes eens zien, Peepsies.
Ik werk er hier aan.
- Dus ik wilde-- - Wil je mijn ogen zien?
- Jullie oogjes. - Mijn voetjes?
Ja hoor. Laat je voetjes maar zien, mevrouw.
Laat me je voetjes zien, Peeps.
Het klinkt gewoon op zoveel manieren vies.
Ooh. Ooh, deze is nog erger.
- Kijk eens. - Wauw.
Het is ongeveer een kwart inch dik.
Oh mijn god.
Wow, dit lijkt wel een Swiffer-reclame.
Ik heb het gevoel dat het er een beetje anders uit gaat zien.
- Nog steeds. - Oh verdomme.
Nog steeds behoorlijk zwart.
Ja, je hebt nog steeds een behoorlijk zwarte huid.
Ja, ik denk dat we veel geld kunnen verdienen
met mensen met een vieze voetfetisj.
Weet je?
Ik hou vooral van wandelaars en van de kilometers die we afleggen.
Oh mijn God, ik ben zo opgewonden.
Ooh. Dat voelt geweldig.
Ik vind het gewoon geweldig dat poepen is,
het nummer één onderwerp op het parcours,
zoals het nummer één buiten het eten van voedsel,
wat er met het voedsel gebeurt nadat het in je lichaam terechtkomt.
Dat is waar.
Ik heb nooit met Nugget over poepen gesproken,
omdat ik wist dat het hem ongemakkelijk maakte.
Nu kan het me niet meer schelen.
Het maakte mij niet ongemakkelijk.
Jullie zijn weer een brug overgestoken
in je relatie.
- Mijlpaal. - Het was alsof,
het was absoluut stil maar dodelijk.
Het kwam eruit en ik dacht: fuck, dat stinkt.
En toen zei ik letterlijk: "Sorry,"
omdat ik wist dat Nuggy achter me stond
en ik wist dat het vreselijk zou zijn.
Maar hij zat nog een stukje verderop op zijn telefoon te werken.
Ik dacht: oh, je bent er helemaal niet.
Oké, wat dan ook. Prima.
Wandelend.
En toen zei hij: "Hé, Azië?"
Ik denk zoiets van: "Ja."
En hij zei zoiets als: "Heb je een scheet gelaten?"
En ik dacht:
Wat heb ik gezegd?
Ik dacht: "Oh nee."
- Zie je het? - Huh?
Zie je het?
Zie je wat?
Het meer?
Nee, kijk boven het meer.
Oh, verdomme, ja.
Ja. Dat is rook van een vuur.
Oh God.
Ik vraag me af hoe ver dat is.
Ja.
En ze zei ja, dat het nog steeds brandde.
Waar kijken jullie naar?
Gek.
Dit is een soort uitgebrand boomwortelstelsel
waar alle wortels door de grond zijn gebrand
en je kunt de vorm van de wortels in de grond zien.
Het is gek.
Dit was ook een enorme boom vergeleken met...
Hebben ze daar iets meegenomen?
- Nee. - Of het is gewoon zoals
- letterlijk tot hier afgebrand? - Het is tot niets afgebrand.
Alsof dat alles is wat er nog is, dat in het midden.
Wauw.
Klopt dat? Dit moet een heel heet vuur zijn geweest.
Ja.
Wéér een brand, en deze is een stuk dichterbij.
Eh, dat is wel heel zenuwslopend, hè?
- Ja, ik liet het, ik-- - Heb je het opgezocht?
Nou, ik zag waar het vandaan kwam
voordat het echt zo is
- meer wazig. - Het begon te waaien.
- Het is daar. - Het komt van achter die
en wij gaan die kant op.
- En naar de rivier? - Dus iemand die voorbijkwam
zei dat het 16 mijl verderop was.
Dat komt aardig in de buurt.
Het is dichtbij.
- Ja. - Ja. Oké.
Ik weet het, ik ook.
Moeten we onze duimen uitsteken en proberen
- om bij deze mensen te liften? - Wat is er aan de hand?
Eigenlijk is het misschien geen slecht idee.
Wat heb je daar?
Mag ik wat crack? Dat zie je wel.
Kom op, ik ga bij je hond zitten.
Berg Shasta!
-Shasta! -Shasta.
Jongens, ook 2400 kilometer.
- Ik weet het. - Ik weet het.
Ik, het...
Jongen, één.
Ze komen nu zo snel.
Ik weet.
De honderden tikken gewoon voorbij, alsof er niets gebeurt.
We branden ze helemaal af. Ja.
Hoe groot is het?
- Misschien, is het ongeveer-- - 85.000, meer dan 85.000 acres.
Heilige shit.
Ja. In slechts zes dagen. Dat is echt gek.
- Dat moeten de 85.000 zijn. - Ja.
- Nou, zo ben ik-- - Verdomme.
Ik bedoel, we wandelden,
Er is ook nog de PCT, toch?
Die groene lijn?
Ja hoor.
Het is dus daar.
We zijn veel wandelaars tegengekomen
die er gewoon heel nonchalant mee omgaan.
En ze zeggen zoiets van: oh ja,
Ik ga gewoon van het pad af
- als er brand is. - Ja.
In plaats van rond te springen
of zo dichtbij mogelijk komen.
Ah.
En ik, ik heb gewoon het gevoel dat ik...
- Ja. - Ja.
Ja, dat is zo intens.
- Ja. - Hoe dan ook, een heel klein,
- klein vuurtje. - Het is de cameraact.
Kijk eens naar deze foto's van de route.
Vanaf het pad?
Ja.
Je moet een mode-statement maken.
Ja. Hé, je ziet er geweldig uit.
Bedankt.
Het is grappig omdat het gewoon een soort van is
Het lijkt erop dat je mond van het gat af staat.
Het lijkt wel alsof hij een eendenbek is.
Ja. Ja.
Het lijkt erop dat je zoiets hebt als je,
als een hele sterke kin.
Heel klein gezichtje.
Heel klein.
Ik voel me duizelig en heb hoofdpijn.
Ik heb het gevoel dat ik niet kan ademen.
Wandelen in al deze rook en vuur is gewoon,
Het is echt moeilijk.
Wij worden elke dag wakker,
en we kunnen de rook in de lucht ruiken,
en we moeten ons zorgen maken
en ons afvragen of de brand vlakbij ons is.
Het heeft de wandeling alleen maar enger gemaakt
en het gevaar is realistischer
dan ik had verwacht.
Het is hier hels rokerig. Het is zo, het is zo rokerig.
Ik kan niet langer in deze rook blijven wandelen.
Ik moet het vertellen, ik weet het niet. Ik moet de groep vertellen dat ik het niet kan.
Ik kan hier niet mee blijven wandelen.
En raad eens, jongens?
We bevinden ons 1.600 kilometer van de grens.
- Wacht, wat? - Oh mijn God.
- Hier. - Nu meteen?
Momenteel 1.600 kilometer.
Hier?
Nog 999,9 over.
Wat? Wat?
Je wilt echt dat wij enthousiast zijn.
999 mijl.
Doe dit.
- Pas-- - Maïskolf.
Wij zijn de Tweeling.
- Ja. - Jullie zijn een tweeling?
- Nee. - Maar dat zijn we niet.
Oh, ik dacht zoiets van:
Wacht even.
Mensen gaan er altijd vanuit
- dat zijn we. - Wij zijn een tweeling.
Zoeken ze niet goed genoeg?
- Dat denk ik niet. - Dat denk ik niet.
Ja.
Jullie lijken helemaal niet op een tweeling.
Ik ben in de war geraakt.
Sommige mensen denken niet eens dat we zussen zijn.
Ja. Het is gewoon raar.
- Dat is-- - Omdat mensen naar voren zijn gekomen
naar ons op het pad en zeggen: oh, jullie zijn de Twins.
En dan denken we: oké.
Zeker.
Er is letterlijk nog een zwarte man op het pad
en ze zeiden zoiets van: Hé...
- Odysseus! -Odysseus.
Ze zullen zeggen: "Hé, Odysseus."
Ik dacht: "Niet Odysseus.
Leuk je te ontmoeten."
Ah, wat een prachtig uitzicht.
Wat een prachtige avond vol rook en rook.
Ah.
Glorieus.
Ren, Soleil.
Kom op, jongen. Doe er wat moeite voor.
Daar heb je het.
Ja!
Proost?
- Eindelijk. - Absoluut.
- Ja. - Proost, ja.
- Proost. - Drinken we eerst whiskey en daarna pas bier?
- Het is een whisky-- - Ook--
Whiskey tango foxtrot bier.
Ja.
Dit is jouw probleem.
Ah, ik heb het gehaald.
Ga je een scheet laten?
Oh!
Ik dacht dat het in Oregon anders zou zijn.
- Je keek naar-- - Ik hoorde in Oregon
geen enkele scheet van Boom Boom stinkt.
- Erg Spartaans, Oregon. - Oh, dat is waar.
Ik wil alleen maar zeggen dat dit is
de allerbeste ervaring die ik ooit in mijn leven heb gehad,
en ik ben nog nooit zo trots op mezelf geweest,
en dit is niet de laatste keer dat ik mezelf ga pushen.
Ik heb geleerd dat als ik mezelf push,
deze geheel nieuwe persoon komt naar voren
en ik ben er trots op dat ik die persoon ben
en ik ben er trots op dat ik blijf groeien
en dichter bij de persoon komen die ik wil worden.
En dat kwam allemaal doordat ik buiten mijn comfortzone stapte.
Maar hier ben ik.
Nou, mijn favoriete vraag is:
Hé, wanneer ben je klaar?
En dan denk ik: ik weet het niet.
Leuk vinden.
Ja, mijn vader,
letterlijk, elke keer als ik mijn vader bel,
hij, bijna zoals aan het begin van het gesprek,
Hij zegt dan: "Wanneer ben je klaar?"
Ik ben zoals,
Ik weet het niet, vóór oktober?
- Ja, ze zijn zoiets van-- - Hij is zoiets van, wat?
Zo lang?
- Ik weet het, het is alsof-- - Dat heb ik je de vorige keer ook al verteld.
We moeten nog 600 mijl afleggen. Echt waar.
Alle boomstammen zijn vochtig.
Ja, alles is vochtig.
Alles voelt gewoon vochtig aan.
Ik weet dat mensen een hekel hebben aan het woord vochtig,
maar het voelt vochtig aan.
Vochtig.
Zo vochtig.
Weet je, komend van,
zoals een week geleden toen we probeerden om branden te ontlopen
en rook, dit is een welkome afwisseling.
Ja. Ja.
Dit is zoveel beter.
Ik moet zeggen dat het op Kool-Aid lijkt.
Mijn eerlijke mening.
Ik dacht: oh, het lijkt wel alsof er boomstammen in Kool-Aid drijven.
Welke smaak Kool-Aid is dat?
Eh, blauw.
Dat is gewoon...
dat is waarschijnlijk wat wij, dat is als druif.
Wij noemen het paars.
Paarse Kool-Aid.
Wauw!
- Wauw. - Dat is gek.
Oh shit!
Wauw.
Kijk, jij mag erachter lopen.
Oh, dit is hem.
Het was een geweldig avontuur,
maar ik ben het lopen zat.
Ik heb het gevoel dat ik goed kan lopen.
Ik kan nu lopen. Het gaat goed.
Ik dacht daar vandaag over na.
Ik dacht zoiets van,
Ja, ik ben de LeBron James van het wandelen.
Oef. Weet je?
Dat vat de hele ervaring samen.
Hier zijn we.
Brug der Goden.
We verlaten Oregon en gaan naar Washington.
Dit is gewoon, dit is gewoon prachtig.
Het is als een prachtige plek
oversteken om in een nieuwe staat te komen.
Ja.
Het zijn geiten.
Steenbokken.
Dat is gek.
Waarschijnlijk zag ik hun ontlasting steeds.
Ook je tanden zijn als,
de mijne misschien ook wel.
De jouwe zijn als blauw,
van al die bosbessen.
Kun je hier een foto van maken?
Ja. Wie heeft alle bosbessen opgegeten?
Ik niet.
Is het zo erg?
Ja, het is behoorlijk slecht.
Hoe komt het dat niemand anders een blauwe mond heeft?
Ik weet het niet.
In plaats van elke bosbes afzonderlijk te kauwen,
je laadt er in één keer 15 bosbessen in
en dan kun je het allemaal tegelijk kauwen.
Codenaam, chipmunking.
Als ik de Heimlich-greep moet uitvoeren,
Ik zal niet blij zijn.
Ja, laat hem nu niet lachen.
Het is een heel...
Oké, één.
...precaire situatie.
- Het spijt me. - 33.
Ja.
Oei.
Dat is een goede.
Zo moet je het doen.
Het ging allemaal zo: oh mijn God.
Hoe gaat het met je?
Het gaat goed met mij.
Gewoon lekker chillen. Genieten van een dagje stad.
Helemaal juist.
- Heilige koe. - Echt waar?
Ik bedoel, ja. Ik voel me fysiek heel goed.
Ik denk dat we allemaal op dit punt zijn beland,
Ik dacht: kijk eens naar mijn spieren.
Wow, kijk mij eens gaan.
Ja.
Als ik weer thuiskom,
wat betekent dat, LA is gewoon zo'n stad
en het pad is niet de stad.
- Absoluut. - Hoe vind ik het,
neem het geluk dat ik hier heb,
Heb je het er nog steeds?
Ik ben een beetje bang, want het pad loopt ten einde.
Het voelt nu alsof alles sneller gaat.
- Ja. - Alsof we klaar zouden kunnen zijn
of hier veranderd.
En ik had nooit gedacht dat dit zou gebeuren,
Ik dacht: dit gaat vijf maanden lang vreemd aanvoelen.
- Juist. - Ik ga er doorheen komen.
omdat ik zei dat ik iets moeilijks zou doorstaan.
- Ja. - En ik had niet verwacht
om het leuk te vinden en ervan te houden
en leuke mensen vinden die ik leuk vind en waar ik graag mee omga.
Zovelen van ons leggen onszelf druk op
om een ​​bepaald iets te zijn, weet je?
Ja, ik denk dat het moeilijk is om te accepteren dat je een imperfect persoon bent.
Ja.
Ik heb geprobeerd om me te concentreren en aandacht te besteden aan,
Op welke manieren ben ik veranderd?
Hoe ben ik een ander persoon geworden?
En ik ben geen ander persoon geworden.
Ik heb mijn freakvlag maar gewoon laten wapperen.
Ik vind het leuk,
Ik heb iets dat in mij zat naar buiten laten komen
en ik voel me prettiger als ik het eruit laat.
Ik voel me prettiger als ik mezelf kan zijn.
Ik voel me prettiger in mijn vel,
en dat heb ik nog nooit eerder gevoeld.
Het is het gevoel dat ik dit altijd al in mij heb gehad.
Ik laat het er nu gewoon uit.
Ik heb het gevoel dat deze hele reis
over het comfortabel worden met het ongemakkelijke.
♪ Gefeliciteerd met je verjaardag ♪
♪ Gefeliciteerd lieve Oke, Garyoke ♪
De mijne is al geknepen.
♪ En nog veel meer ♪
Er zijn precies 33 stukken taart.
Ik heb het gevoel dat ik comfortabel ben geworden
met het ongemakkelijke,
nu ben ik klaar om naar huis te gaan
om een ​​soort van de volgende fase te starten,
hoe kan ik comfortabel zijn
in het ongemakkelijke van mijn normale leven?
En toen besefte ik zoiets van: oh,
deze hele reis is tot een einde gekomen,
en ik voel me prettig bij het wandelen.
Ik vind het prettig om elke dag te wandelen.
En als ik dit kan doen,
lieverd, ik kan alles.
Ik zie dat je je tanden poetst.
Waarom poets jij je tanden?
Waarvoor zou je je tanden willen poetsen?
in de laatste mijl voordat het klaar is?
Weet je.
Nou, het is bijna alsof je verloofde ons ophaalt
en je wilt hem heel vaak kussen?
Ik weet het niet. Alle tekenen wijzen daarop.
Waarvoor zou je anders je... gebruiken?
Oh shit.
Oh mijn god.
Bleek.
Jullie zijn hier.
Hoi.
- Hallo. - Wauw.
- We hebben het gedaan. - We hebben het gedaan.
Oohhh.
Goed gedaan!
Goed gedaan ook voor jou. Goed gedaan, Soleil.
- Bedankt. - Ik hou van je, lieverd.
- Ja. - Ik voel iets.
Maria?
Verdomme.
Nu is het tijd om terug te gaan naar...
Ik probeerde na te denken over hoe ik een reis kon beëindigen
met mensen van wie je houdt
en zoals dit ding is geweest
en hoe ik mijn dankbaarheid kan uiten.
En dus schreef ik een gedicht
en ik wil het aan jullie allemaal voorlezen.
Op de vogels
en naar de bomen,
de watervallen, mieren, slangen
...en bijen.
Naar de zon en de schaduw
en het zweet op mijn gezicht,
tot het lachen en de tranen
...en eindeloos trailvoedsel,
naar de ochtenddansfeestjes...
...om het gewicht te dragen
van alles wat ik meebracht,
Om er onderweg iets van los te laten,
om al uw verwachtingen te zien
van het pad verbrijzelen in het gezicht
van wat de ervaring werkelijk is en verrast worden
steeds opnieuw...
Wauw!
...door momenten van betekenis en verhevenheid
en ongelooflijke helderheid
waar je in en uit loopt als stukken zonlicht
op de bosbodem.
Om te houden van groeien op onverwachte plaatsen,
aan de elastische banden van vriendschap
en de langzame, sterke intimiteit van een gedeeld avontuur.
- Dat voelt zo goed. - Nee, doe het niet.
Mogen we allemaal weer samen opstaan
wanneer we het het minst verwachten.
Naar de eenvoudige welsprekendheid van een gedeelde lach
en een etentje met vrienden.
Naar de openbaring
dat dit pad net als alles in het leven is,
bewegen door momenten van helderheid
en momenten van verwarring,
momenten van diepgang
en momenten van diepe alledaagsheid.
Dingen beginnen en eindigen,
veranderen jou en worden zelf ook veranderd.
En je loopt er gewoon doorheen,
het moment inademen als de geur van warme dennen
en stoffige lucht op een berghelling
en dan verdergaan naar de mysterieuze toekomst.
Ik hou van jullie allemaal.
Oh, wij houden ook van jou.
Dat is alles.
Kom binnen, Soleil.
Deze film gaat over vrijheid.
Ik geloof echt
dat trauma wordt doorgegeven, van generatie op generatie,
en dat het iemand binnen die generatielijn kost
om het te veranderen.
Eh.
Ontzettend bedankt.
Ik houd van je.
Ik hou ook van jou.
En je bent zo goed geweest. Je hebt zoveel geleerd.
Ik ben zo blij dat we dit samen konden doen.
Goed.
Met iemand anders had ik het niet gekund.
Ik had niet gedacht dat je ooit iets zou doen
- zoals dit. - Ik dacht niet
Ik zou het zeker doen.