(publiek applaudisseert)
Koning Gustaf: In zijn romans, toneelstukken en essays
deze schrijver heeft de moderne literatuur opnieuw gedefinieerd.
Hij heeft ons de toestand van de moderne mens getoond,
in al zijn absurditeit en nutteloosheid,
met donkere humor en diep inzicht.
Het is voor ons een grote eer om deze schrijver vandaag te erkennen.
De Nobelprijs voor de Literatuur wordt hierbij toegekend aan...
Samuël Beckett.
(publiek applaudisseert)
(in het Frans)
(in het Engels) Meneer Beckett, is er geen toespraak?
(publiek mompelt)
- (publiek hijgt naar adem) - (ademt zwaar)
(publiek hijgt)
(griezelige muziek speelt)
(muziek eindigt)
(zucht)
(ademt scherp uit)
(Innerlijke Sam grinnikt zachtjes)
Dus jij hebt het prijzengeld gepakt?
Ik ga het weggeven.
Denk je echt dat dat gaat helpen?
Nee. Jij ook?
Als er iets is, kan het de zaken alleen maar erger maken.
Ik ga het nog steeds doen.
Hm.
Dus, wie zijn de kandidaten voor dit geld?
Wiens vergeving heb je het meest nodig?
Weet je, ik heb keuze te over.
Weet je dat dit een reis door je schaamte wordt?
Is niet alles?
Dus dan...
We beginnen met moeder.
Hoe zouden we dat niet kunnen?
Kind Samuel: Had ik het geborduurde doek van de hemel
Bewerkt met gouden en zilveren licht
Het blauw en het schemerige en het donkere doek
Van nacht en licht en het schemerlicht
Ik zou de doek onder je voeten spreiden
- Maar ik, omdat ik arm ben... - "Maar ik."
Maar ik ben arm
Hij verlegt de focus van het gedicht.
Je was op een dwaalspoor met je nadruk.
(ademt scherp)
(zucht) Nee, dank je.
Wat zei je?
Ik ben blij met de levering.
En ik...
ben niet.
En ik heb uw suggestie overwogen,
en vind het inferieur aan de mijne.
Beide zullen het doen.
Maar ik, arm zijnde, heb alleen mijn dromen...
Ik spreidde mijn dromen onder je voeten
Loop zacht Omdat je op mijn dromen trapt
(dramatische muziek spelen)
(Kind Samuel en William grinniken)
William: Kom op, sneller, sneller!
Willem: Laat los, laat los!
(Kind Samuel grinnikt)
Het is tijd om te gaan.
Kind Samuel: Nog niet.
Niet zolang de vlieger nog vliegt.
(ademt diep)
(muziek vervaagt)
(klok tikt in afstand)
(ademt trillend)
(voetstappen naderen)
Dat is niet voor jou.
Wat is deze obsceniteit?
Dit ben ik!
Deze mij demoniseer je met je vergif!
Je zou het je alleen maar kunnen voorstellen als jij,
omdat jij de hele wereld bent.
- Je bent een leugenaar! - (boek bonkt)
(voetstappen vertrekken)
Dit is uw laatste kans om te spreken...
om tegen mij samen te zweren.
(voetstappen vertrekken)
(ademt scherp uit)
Gevecht.
(ademt scherp uit)
(ademt trillend)
(klok luidt in de verte)
(Mei zuchtend)
Heb je mijn verhaal gelezen?
Dat deed ik niet.
Als het goed genoeg is om gepubliceerd te worden,
het is goed genoeg voor jou.
(thee gieten)
Hm.
Er zal altijd een roep om opwinding zijn.
Dus je hebt het gelezen?
Wat een verspilling.
(regen klettert)
Ik ga naar Parijs en ik hoop nooit meer terug te keren.
Het continent wordt vrijwel geheel bevolkt door homoseksuelen.
Hm.
Er zit uiteraard een centrale fout in uw theorie.
Altijd zo slim.
Je nam het eeuwige eigendom over mij aan.
Alsof ik de jouwe was om te controleren.
Het kon alleen maar zo eindigen.
Ik heb je alles gegeven.
Ik hoop voor jou dat dat niet waar is.
(bestek rammelt)
(voetstappen vertrekken)
Ik zou het geld aan het ziekenhuis kunnen geven...
waar ze stierf.
Ze... ze ging niet bepaald stilletjes heen.
Nee.
Je hebt haar al het berouw gegeven dat je je kon veroorloven.
Je doelt op wat ik haar vertelde?
Terwijl ze stierf.
Dat ik spijt had.
En haar vertellen dat dat je grootste spijt van allemaal werd.
Dat wist ik, ook al vertelde ik het haar.
Zou je je littekens naar haar kunnen vernoemen?
Hm. Ik zou ook mijn vreugden kunnen benoemen.
Hmm, is dat niet altijd zo met liefde?
Susanne?
Nee, nog niet.
Dus het is Lucia?
Het is Lucia.
(intrigerend vioolmuziekspel)
(kerkklok luidt)
(onduidelijk gesprek in het Frans)
(voorbijganger fluit)
(onduidelijk gebabbel)
(auto claxon schalt)
(muziek vervaagt)
(regen klettert)
Meneer Joyce?
Ik ben in gedachten!
(intrigerende pianomuziek)
- (hond blaft in de verte) - (onduidelijk gebabbel)
(Ober spreekt Frans)
(muziek eindigt)
Meneer Joyce, mijn naam is Samuel Beckett.
Ik studeer Engels aan de École Normale Supérieure,
Ik kom uit Dublin,
en ik heb veel respect voor je werk.
"Ik kom uit Dublin" was volkomen overbodig.
En het zou geen kwaad zijn geweest om ermee te beginnen
met de bewondering nu, zou dat zo zijn?
Helemaal geen kwaad.
(in het Iers)
(in het Engels) Weet u, meneer Beckett,
mijn grote schande, en hoe zou het niet kunnen,
is dat ik... geen Grieks ken.
Rechts.
Natuurlijk kan ik overweg met modern Grieks,
en ik heb veel tijd met Grieken doorgebracht
van alle soorten, van edelen tot uienverkopers.
Vooral dat laatste.
Weet je, ik ben bijgelovig als het om Griekse uienverkopers gaat.
Ben jij dat niet?
Nou, ik...
Ik bedoel, als ik er nog geen heb ontmoet, zou het aanmatigend zijn.
Ah, maar kijk, je toont verbijstering.
Toon nooit verbijstering, Beckett,
het geeft de controle over.
Mijn punt is natuurlijk dat ik geen Iers spreek.
- Rechts. - Joyce: En jij ook niet.
(ademt diep) Nee.
Ik hoop dat je niet denkt dat je van mij kunt leren...
dat je gekomen bent om openbaring te zoeken
bij mijn gebroken altaar?
Nee, dat... ik dacht...
Ik wilde kennis met je maken,
misschien mijn diensten aanbieden.
Wat lezen, of wat onderzoek.
Ik weet het van mijn professoren bij Trinity
dat u soortgelijke berichten heeft aangeboden
voor studenten uit het verleden.
Weet u, meneer Beckett,
Ik ben niet de James Joyce van Ulysses.
Ik ben de James Joyce van mislukte pogingen,
vervagende glorie en naderend verval.
Mijn hoofd zit vol kiezelstenen en afval,
en stukjes glas, en gebroken lucifers.
Waarom zou je zo’n ontmoedigende reis willen maken?
Mr Joyce, ik zie u liever falen
dan wie dan ook slaagt.
(Joyce zucht)
Kom niet vroeg.
Ik schrik snel in de ochtend.
(griezelig pianomuziekspel)
- (ademt diep) - (deurbel luidt)
(deur sluiten)
- (muziek gaat door) - (parkieten twitteren)
(muziek eindigt)
Doe het niet.
Wat?
Schrijven.
Het enige wat ik overwoog.
Ah, goed! Goed...
blijf daar... in overweging.
Het is daar veilig.
(ademt uit) Een boek moet niet van tevoren worden gepland,
Meneer Beckett.
Terwijl je schrijft, zal het boek zichzelf vormen,
onderworpen aan en gevormd door,
de voortdurende emotionele ingevingen
van iemands persoonlijkheid.
(Lucia giechelt)
In Ulysses wilde ik alleen de kleur geven
en de toon van Dublin, zijn hallucinerende dampen, zijn...
(Nora en Lucia babbelen)
...gehavende verwarring.
De sfeer van de bars, de sociale immobiliteit.
Deze konden alleen worden overgebracht door de textuur van...
Dumplings.
Als avondeten eten we dumplings.
Hij moet blijven?
Lucia zou graag willen dat hij blijft.
Is dat verstandig?
Lucia zou graag willen dat hij blijft.
Dan zal hij blijven.
Dank u, meneer.
Het is erg aardig.
Joyce: Of dit inderdaad een vriendelijkheid is, meneer Beckett,
Ik stel voor dat je...
bewaar je conclusie voor een andere dag.
Jongere Samuel: Ik was geïnteresseerd in iets wat je zei
in The Paris Review, de heer Joyce,
dat, hoewel het leven fundamenteel tragisch is,
dat het ook als humoristisch moet worden gezien.
Ach, ja. Nou, waar ik onhandig op doelde...
Weet je, de eerste avond dat ik Jim ontmoette...
Ik zag hem aan voor een Zweedse zeeman,
wat met zijn pet en zijn gymschoenen.
Het spijt me, meneer Joyce, The Paris Review...
Joyce: Ja, het voorwerp van elk kunstwerk
is de overdracht van emoties...
Nora: Maar toen hij sprak, herkende ik hem zeker meteen
om gewoon weer een Dublin-jackeen te zijn
een plattelandsmeisje aan het praten.
- Ben je alleen in Parijs aangekomen? - Eh, dat heb ik gedaan.
-Lucia: O. - Jongere Samuel: Ja.
Het spijt me, meneer Joyce, de rol van humor...
Joyce: Er moet humor zijn.
Vanwege de ongelijkheid tussen wat een man wil zijn en wat hij is,
- is... ongetwijfeld lachwekkend. - (Lucia giechelt)
Weet je, ik wou dat hij muzikant was geweest.
Ik zei altijd,
Jim is een betere zanger dan een schrijver.
Sorry, wilt u hem alstublieft zijn gedachten laten afmaken?
Wil je mij laten dansen?
(aarzelt) Ik?
Vanavond?
Nu is er een idee.
- Ik... Ik denk niet dat ik... - Oh, het zou een zegen zijn.
Rechts.
Niet voor jou.
(Lucia neuriënd)
Dan kun je morgen weer aan het werk.
Oh, maar we moeten dansen.
En hier ben ik, zonder steek om te dragen.
(grinnikt)
(zwierige jazzmuziek speelt)
(onduidelijk gebabbel)
(het onduidelijke gebabbel gaat door)
(lacht)
(muziek eindigt)
(accordeonmuziek speelt)
(giechelt) Dus jij bent een schrijver?
Hoe wist je dat?
Omdat je in Parijs bent, en omdat je niet kunt dansen.
- ( grinnikt zachtjes) - En jij?
- En ik? - Jongere Samuel: Ja, Lucia,
wat ga je doen in dit armzalige leven van ons?
Ik zal dansen! (grinnikt)
- Waarom niet? - Ik zal voor je zorgen.
Pardon?
Kun je je mijn vader voorstellen zonder mijn moeder? (lacht)
Dat doe ik vaak.
We moeten ze, Beckett, over onze plannen vertellen.
- ( grinnikt zachtjes) - (zucht)
Lucia: De wereld moet het weten!
(giechelt)
Jongere Samuel: Lucia is...
(muziek eindigt)
Nou ja, je zou kunnen zeggen,
en ik bedoel dit zonder pejoratieve bedoelingen,
die ze bezit... tenminste tot op zekere hoogte,
een zekere duizeligheid.
Oh, ze is boos, Beckett.
Glorieus dus.
Rechts.
- (Joyce zucht) - Het spijt me,
Ik weet niet zeker of ik uw gebruik van die term begrijp.
Mijn gebruik ervan is medisch, Beckett.
Ze is medisch gek.
- Jongere Samuel: Ik begrijp het. - Het ergste soort.
Ongetwijfeld.
Joyce: Haar moeder wil haar laten leven
in een of andere instelling, maar ik... nou ja, ik weet het niet.
Omdat je ziet,
Als ze hier is, kunnen we haar altijd daarheen sturen.
Maar als ze er is...
(zucht) ...dan kunnen we haar nergens anders naartoe sturen.
Zie je?
Maar al te duidelijk.
Mooi, dan zijn we uit elkaar.
Maar misschien... en... en... ik bedoel, achteraf gezien...
misschien had je mij over deze aandoening kunnen vertellen,
voordat ik ermee had ingestemd haar te begeleiden.
Dat zou ik niet kunnen doen, Beckett.
Want dan was je het er niet mee eens geweest. Zie je?
Je zou de heuvels in zijn gevlucht, en terecht.
Dumplings. Als avondeten eten we dumplings.
Ik ben bang dat ik vanavond met tegenzin moet weigeren
uw aanbod van vriendelijkheid.
O nee, dat kan niet!
Lucia verwacht dat je blijft en haar dan laat dansen.
En Lucia is geen geest om van streek te maken,
Zoals ik... Ik vermoed dat je het hebt opgemerkt.
En die tijd hebben we nodig, jonge meneer Beckett.
We hebben die gezegende rust nodig,
wij hebben het nodig.
U kunt dus genieten van uw warme avondmaal,
en dan Lucia laten dansen, of je kunt weggaan en niet terugkeren.
Wat is het nu?
Is het een verbanning...
of zijn het knoedels?
Het zijn knoedels.
Weet je, Beckett, er is een...
een merkwaardig soort erecode...
tussen de mensen, wat hen verplicht elkaar te helpen
en kruipen samen voor bescherming.
Het resultaat is vaak dat ze...
word de volgende ochtend wakker terwijl je in dezelfde greppel zit.
Welkom in de sloot.
♪ Ik heb niemand ♪
♪ En niemand geeft om mij ♪
♪ Daarom ben ik verdrietig ♪
♪ En eenzaam ♪
♪ Zal niet een lieve papa zijn ♪
♪ Met mij een gokje wagen? ♪
♪ Dat ben ik niet ♪
♪ Ik heb niemand ♪
♪ En het kan niemand iets schelen ♪
♪ Over arme, gekke ik ♪
(grinnikt)
(zwierige jazzmuziek speelt)
(muziek gaat door)
(onhoorbaar)
(muziek gaat door)
(onhoorbaar)
(muziek eindigt)
Weet je, Beckett, ik heb...
merkte dat ik laatst dacht,
in enige diepte,
het centrale conflict van de schrijver.
Wil je mijn bevindingen horen?
(Lucia lacht in de verte)
Dat zou ik doen, maar ik ben bang dat je het niet krijgt
de tijd om het mij te vertellen.
Het belangrijkste...
is niet wat we schrijven, maar hoe we schrijven.
We moeten gevaarlijk schrijven, Beckett.
Wat fantasierijk is, is het tegenovergestelde
dat alles beknopt en duidelijk is.
Het leven van de meeste mensen bestaat uit kannen,
en potten, en borden, achterafstraatjes,
en blozend huiskamers, bewoond door blozend vrouwen...
en duizend dagelijkse smerige incidenten
die in onze geest sijpelen,
hoe we ook proberen ze buiten te houden.
Dit zijn de meubels van ons leven.
Het grootste geheim van allemaal, Beckett...
(voetstappen naderen)
...de grootste sleutel tot de grootste deur...
Lucia: Het is tijd.
- Nora: Ja, dat is zo. Het is tijd. - In godsnaam.
- Wat? Wat is het? - Vader, doe rustig aan.
Sleep hem niet over de kolen. (grinnikt)
Dat zal hij niet doen. Hij zal het initiatief steunen, net als ik.
Dit is het mooiste moment van mijn leven! (grinnikt)
Wat is?
Onze betrokkenheid.
(ademt uit)
Dit is het einde.
O, Christus.
Het spijt me, maar dit is het einde.
Zou het zo erg zijn?
(luid) Zo erg?
Moeder, dit is reden tot vreugde!
Nee, Lucia, dit is reden voor openbaring.
Zullen we naar het dessert gaan? Ik heb een kleinigheidje geriskeerd.
Jongere Samuel: Ik heb je gezelschap aangeboden
de afgelopen maanden als vriendelijkheid en als gunst...
Maar het is niet wat je denkt dat het is, Lucia.
En dat verontrustte mij enorm, omdat ik er altijd van uitging
dat dit tot dit resultaat zou leiden.
En... nu zijn we hier.
Het spijt me, Lucia... van mijn kant.
Was jij dit, moeder?
We moedigden eenvoudigweg de... Nou, ik bedoel, er is een...
er is een prachtige band.
Ik bedoel, je bent gebonden, nietwaar?
Er is een band.
Er is meer sprake van een ongelukkig laswerk.
(schreeuwt)
(snikt)
(snikkende echo's)
Kort daarna namen ze haar mee.
Innerlijke Sam: Hoe konden ze dat niet?
Ik zou haar kunnen helpen met het geld...
betaal voor haar... zorg.
Ze zit al 32 jaar in hetzelfde gesticht.
Je moet een goede indruk van jezelf hebben
dat je 32 jaar lang de schuld op je kunt nemen.
Ze hing boven ons, Joyce en ik.
Bij elk gesprek, vanaf die dag, was ze daar.
Dansen achter de woorden.
Denk je niet dat dit geldt voor al zijn gesprekken?
al zijn woorden? Zij was zijn dochter.
(zucht) Hij heeft het mij nooit vergeven.
Oh, hij vertelde je dat hij je vergaf.
Nee, hij had wraak.
Daar komen we op terug.
Dus wie verdient dit prijzengeld?
(zucht) Moeten we hiermee doorgaan?
Jij was degene die ermee begon.
Ik ben ziek van spijt.
Suzanne bedoel je?
Nee, nee, nog niet.
Alfred?
Alfa's.
Gebruik Alfy niet om Suzanne binnen te sluipen.
Je hebt mijn woord, dat beloof ik.
(intrigerende muziek speelt)
(schrijfmachine tikt)
(muziek eindigt)
Goed.
Blijf doorgaan.
Hij zal het mij nooit vergeven, Alfy.
Denk je dat hij ons zijn werk zou laten vertalen?
als je niet al vergeven was?
Ik denk dat hij zo'n eenvoud beledigend zou vinden.
(telefoon rinkelt in de verte)
(flitslamp knettert)
(bezoekers mompelen)
Dank je, dank je.
Ik spreek niet alleen namens de uitgeverij,
maar voor meneer Joyce zelf, als ik zeg dat dit werkt
is een meesterwerk van moderne vertaling.
Ten eerste moeten we twee studenten bedanken,
Samuel Beckett en Alfred Péron,
voor een moedige eerste poging. ( grinnikt zachtjes)
- Alfred: Een wat? - Daar gaan we.
Sylvia: Wat toen zo vakkundig werd gecorrigeerd
door onze vertalers,
Paul Léon, Ivan Gul en...
- Wie zijn dat verdomme? - ...natuurlijk, meneer Joyce zelf.
- Wraak. - (Sylvia grinnikt)
Joyce: Welkom, Paul.
We werkten met goud.
Het enige wat we hoefden te doen was het oppoetsen. Maar laten we duidelijk zijn...
- (fluistert) Waarom? - ...dit was geen werk.
Omdat ze nu in een asiel zit.
Paul: Dit was het grootste fortuin...
En daarvoor moet je gestraft worden?
...we hadden dit ooit kunnen krijgen.
En moet ik daarvoor gestraft worden?
Paul: Om te leren aan de voeten van een meester.
Het spijt me, Alfy, je bent bijkomende schade.
...literaire juwelen, en draai ze zodat ze het licht opvangen.
Wat zullen we doen?
- (publiek applaudisseert) - We zullen drinken.
Ja.
- Voor een lange tijd. - Voor altijd.
We moeten het zeker eens proberen.
(accordeon speelt op afstand)
(Man kreunt, mompelt)
Nou, Alfy, we hebben het geprobeerd.
Laat mij vertrekken, nu waardigheid nog steeds mogelijk is.
Nu.
(voetstappen naderen)
Goedenavond, Sam.
Alfred: Gelukkig voor Stalin zijn we dronken.
(spot) Je komt hem meenemen...
om mijn vriend uit een leven vol mogelijkheden te slepen
aan het eeuwige gezwoeg van toewijding.
Nee, Sam, we kwamen om je te vergezellen.
Het is Suzanne van de tennis.
Hallo, Sam.
Je bent gekomen om mij gevangen te nemen, om mij aan je stam toe te voegen.
Waarom denk je dat ik je wil vangen?
(onduidelijk rustig gebabbel)
Laten we dan allebei de valkuil vermijden.
- (levendig gebabbel) - (deurbel luidt)
Hoi. (blaast kus) Hé, mon cheri. (spreekt Frans)
Hoi.
Hé, Irish, wil je een meisje?
Hoi.
Prudent, je uithoudingsvermogen voor deze uitwisseling is opmerkelijk,
maar ik zou nooit willen... (kreunt)
(Prostituees hijgen)
- (Prostituees die Frans spreken) - (Jongere Samuel kreunt)
Waarom? (hijgt)
(in het Frans)
(Jongere Samuel hoest)
(hond blaft in de verte)
(Jongere Samuel ademt zwaar)
(jammert)
(peinzende muziek speelt)
(ademt scherp uit)
(in het Engels) Susanne.
(muziek vervaagt)
Ja.
Jongere Suzanne: Van het tennis.
Ja.
Dus gaven ze je een privékamer.
Jongere Samuel: Joyce.
Weet je, je moet een man niet je hoeder laten zijn.
Jongere Samuel: Bedankt voor je advies.
Nee, dit is geen advies.
Dit is instructie.
En... als dit moet gebeuren,
Ik stel voor dat u eraan gewend raakt
om mijn instructies op te volgen.
Als wat er gaat gebeuren?
(spot)
Wat een terughoudendheid.
Je houdt niet van aantrekkingskracht.
En ik ook niet.
(kreunt)
Jongere Suzanne: Dus ik denk dat deze kant ervan is
zal aangenaam zijn.
- Maar belangrijker nog, ik... - (voetstappen naderen)
(in het Frans)
- Oei? - (in het Frans)
Jongere Susanne:
Verpleegster: Natuurlijk, mevrouw.
(voetstappen vertrekken)
Jongere Suzanne: (in het Engels) Ik heb dit voor je meegenomen.
Het is Calvados.
Samuel, je zou hierover moeten schrijven...
omdat het voelt als een ervaring
een schrijver zou moeten verkennen.
Vooral iemand zoals jij, met je grote liefde voor de dood.
( grinnikt zachtjes)
Ik heb je boek gelezen.
Nou, je was in exclusief gezelschap.
Nee, ik moet met uw uitgever spreken
over waarom ik zo hard moest werken om het te vinden.
(voetstappen naderen)
(in het Frans)
(kreunt)
(in het Engels) Wat is belangrijker?
Je zei dat er iets belangrijkers is dan aantrekkingskracht.
Wat is het?
Goed...
jij hebt een groot talent...
en ik denk niet dat je het moet verspillen.
In werkelijkheid...
Ik denk dat je baat zou hebben bij een metgezel
wie zou je ervan weerhouden dit te doen.
En ik denk dat ik er baat bij zou hebben die metgezel te zijn.
Hm.
Goed...
Een...
Ik kom morgen terug, als je dat wilt?
Ja, morgen kom je terug.
(rustige muziek speelt)
(voetstappen vertrekken)
(muziek gaat door)
(onduidelijk gebabbel)
- (muziek verdwijnt) - (deurbel luidt)
Het is een onwaarschijnlijke wedstrijd.
Het is geen wedstrijd.
Ze is zo serieus. Jij ook?
Nou, je bent neergestoken door een pooier.
Ik was een gevleugelde vogel, Alfy,
en ze kwam naar mij toe met een doos stro.
Ik weet zeker dat je er nog eentje kunt passen.
Toon.
Jij en je archaïsche monogamie.
Het levert beloningen op die verder gaan dan het vleselijke, Samuel.
Het is een hogere staat van zijn.
Nou ja, misschien klauter ik ooit uit de modder
en sluit je aan bij die hogere staat.
Misschien met Suzanne van het tennis.
Nee.
De hand wordt niet overboden.
(grinnikt)
(sombere muziek speelt)
(levendig gebabbel)
(luchtalarm sirene schettert)
(Soldaten babbelen in het Duits)
(motor van een auto brult)
(muziek vervaagt)
Jongere Samuel: Ben je veilig?
Veiliger dan de meeste Joden.
Jij ook?
Zolang Ierland neutraal blijft.
En jij, Sam? Blijft u neutraal?
Je bent lid geworden.
Ik ben lid geworden.
Nou... je bent nu een soldaat.
En ze hebben niet alleen soldaten nodig.
Gelukkig voor jou.
Gelukkig voor ons.
Breng mij naar hen.
(spot)
Alleen.
Je moet eerst met Suzanne praten.
Dat is niet nodig.
Wij zijn één...
zij en ik.
Arme Susanne.
(grinnikt) Arme Suzanne.
(peinzende muziek speelt)
(vuur knettert)
(voetstappen naderen)
(zucht)
(ademt zachtjes uit)
Ik kan hem niet laten meedoen zonder mij.
(slikt)
(onduidelijk gebabbel)
(muziek vervaagt)
(glas rammelt)
(in het Frans)
(groep herhaalt)
(onduidelijk gebabbel)
(in het Engels) Wat nu?
Wij schrijven.
Alfred: Troepenbewegingen uit heel Frankrijk.
Tips van boeren, postbodes,
iedereen die mag reizen, ze komen allemaal bij ons terecht,
God weet hoe.
En dan werken we er doorheen.
Wij correleren, kruisverwijzen.
We hebben twee bronnen nodig, anders telt het niet.
En dan voegen we alles samen en schrijven we ons verhaal.
Maak een foto.
En één keer per week wordt de film naar Groot-Brittannië gestuurd.
En hoe komt het bij de Britten?
(orkestrale muziek speelt)
Ik weet alleen hoe het hier weggaat.
(grinnikt) Je zult dat deel leuk vinden, wacht maar af.
(muziek gaat door)
Dit.
Zie je?
Ja, dit deel.
Ik kan het? Oké, dank je, dat is erg aardig.
(beide grinniken)
(schrijfmachine tikt)
Metaforen, Alfy. Metaforen...
(Alfred grinnikt)
Hm.
(muziek vervaagt)
(onheilspellende muziek speelt)
(bonzen op de deur)
(voetstappen naderen)
Ze hebben Alfy meegenomen. Ze nemen iedereen mee.
WHO?
Manie: (fluistert) Gestapo!
Ga, ga!
(voetstappen vertrekken)
(muziek gaat door)
(ademt trillend)
(match schrapen)
(Jongere Suzanne ademt zwaar)
(Jongere Samuel ademt zwaar)
(draaiknop zoemt)
- (bonkt op verre deur) - (Soldaat schreeuwt in het Duits)
De trein wordt geannuleerd, regen bij Poitiers.
(Jongere Suzanne ademt scherp uit)
De trein wordt geannuleerd, regen bij Poitiers.
- (Soldaten schreeuwen in de verte) - (Bewoners schreeuwen)
Alleen!
- (Bewoner gromt) - (Soldaten spreken Duits)
- (Bewoner kreunt) - (zucht)
De trein wordt geannuleerd, regen bij Poitiers.
- (ademt zwaar) - (Soldaat schreeuwt in het Duits)
(Jongere Samuel gromt)
(Jongere Suzanne gromt)
De trein wordt geannuleerd, regen bij Poitiers.
(Soldaat spreekt Duits)
(verre praatjes)
- Jongere Suzanne: Sam! - (bonkt op verre deur)
Jongere Suzanne: Sam, nu!
(schreeuwende menigte)
(geweerschot op afstand)
- (geweerschot op afstand) - (menigte schreeuwt)
- (trein rommelt) - (muziek gaat door)
(muziek wordt sereen)
(muziek vervaagt)
(Verzetsmilitair 1 spreekt Frans)
(Verzetssoldaat 2 roept)
(kreunt)
(gromt)
(Jongere Suzanne gromt)
(broek)
- (krekels fluiten) - (peinzende muziek speelt)
(water druppelt)
(vogels fluiten)
(muziek vervaagt)
Waarom ben je blij?
We brengen onze dagen door met krabben door het vuil
in de hoop op een aardappel,
terwijl Europa om ons heen valt, en toch...
je bent blij.
Ik bedoel, hier zijn kan van alles zijn, Sam.
Natuurlijk is er de oorlog, de angst...
Maar niet voor mij.
Want, zie je, voor mij zijn het alleen jij en ik samen
die afstand nam van het leven.
Er is niemand die bij je kan komen
of je meenemen.
En hier samen met jou gevangen zitten...
het is een geluk dat ik nog nooit eerder heb gekend,
en ik zal het waarschijnlijk nooit meer weten.
Weet je, ik denk dat je de pot waarschijnlijk kunt laten staan
voor een tijdje.
- Voor even. - (Jongere Samuel grinnikt)
Dat moet je als een compliment beschouwen.
( grinnikt zachtjes)
Hoe ver we moeten vallen voordat je een compliment riskeert.
Welnu, laten we nog verder vallen.
(zachte vioolmuziek)
(beiden kussen)
(krekels fluiten)
(ademt diep)
(muziek vervaagt)
Jongere Suzanne: Sam.
Denk je weer aan Alfy?
Denk je dat hij nog leeft?
Hij blijft levend in jou.
(bonzen op de deur)
Verzetssoldaat: (in het Frans)
(in het Engels) Nou, ga dan verder...
mijn dappere soldaat.
Weet je dat ze mij nu een pistool hebben gegeven?
Ik houd van je.
(deuropening)
(deur sluiten)
- (krekels fluiten) - (voetstappen naderen)
(uilengejoel)
(ademt trillend)
(rammelend in de verte)
(in het Frans)
(geweren spannen)
(treinremmen piepen)
(ademt trillend)
(motoren van voertuigen rommelen)
(het ratelen komt dichterbij)
(ademt trillend)
(ratelend achteruitgaand)
(in het Frans)
(ademt zwaar)
(Jongere Samuel ademt zwaar)
(lage, mysterieuze muziek)
(Samuël zucht)
(in het Engels) Oh, wat een held.
( grinnikt zachtjes)
Als een padvinder, met een speelgoedgeweer in het natte gras,
wachten op nazi's,
die niet het fatsoen had om te verschijnen.
(spott) Ze gaven je het Croix de Guerre.
Oh, dat geven ze je omdat je in leven blijft.
Is dat jouw schuldgevoel, dat je in leven bent gebleven?
Ik was het.
Ik was degene die Alfy's hoofd vulde met... onzin,
van dromen, en... en... en regenbogen,
en... en Baudelaire.
Maar jij was degene die naar de sterren staarde.
Omdat ik wist dat hij naar dezelfde zou staren.
Zelfs op die vreselijke plek,
ze konden de sterren niet uitschakelen.
En wat heb ik gedaan?
Ik ging naar huis, naar een warm bed, een warme vrouw, terwijl hij...
Hij...
(snikt)
Hm.
Weet je, in het kamp...
ze zeiden dat hij voor de anderen zong.
Oh, dat zijn gewoon... sprookjes
dat we elkaar over de dood vertellen.
Innerlijke Sam: Maar jij gebruikte dat...
in Wachten op Godot.
Je gebruikte je ergste angsten over Alfy in je eigen werk.
Ik... ik... ik dacht dat het misschien iets zou oplossen in...
(spot) Hoe kan dat?
(zucht)
Weet je, er zijn een paar mannen
die moeten geloven in een betere wereld,
net zoals je moet geloven in een wereld die erger is.
Wie heeft ons aan de Duitsers verraden?
Wie heeft Alfy naar die vreselijke plek gestuurd?
Het was de priester.
Natuurlijk was dat zo.
(zucht) O...
(grinnikt) En dan te bedenken dat ik mijn geloof heb verloren.
Alfy zou daar tenminste van genoten hebben.
Innerlijke Sam: Luister naar mij.
Je kunt jezelf niet de schuld geven van de oorlog.
Ik kan het proberen.
Nee. Alfy is dood.
Hij is al heel lang dood,
en hij heeft jouw geld niet nodig.
Nu...
het is tijd.
Susanne.
Op de juiste manier.
Kan...
mag ze alleen komen?
Nee.
(peinzende muziek speelt)
Alleen?
Alleen...
je moet nu gaan.
Reisplan en kaartjes.
Teken niets zonder eerst met mij te praten.
En drink niet vóór de vergadering.
(muziek eindigt)
(ademt uit)
Denk je echt dat de BBC dit wil doen?
Ja!
Als ze dat niet deden, zouden ze je niet willen ontmoeten.
Samuël: Maar...
je vindt het leuk, nietwaar?
Ja, dat doe ik.
(in het Frans)
(kussen zacht)
Alleen?
(in het Engels) Ik hou van je.
Ik houd ook van jou.
(zachte pianomuziek)
(onduidelijk gebabbel)
Receptioniste: Hallo meneer. Hoe kan ik helpen?
Samuel: Barbara Bray, alsjeblieft.
Receptioniste: Oké. Ga zitten, alstublieft.
(onduidelijk gebabbel)
- (muziek vervaagt) - (voetstappen naderen)
Meneer Beckett?
Ik ben Barbara Bray van de afdeling Drama.
Alleen.
Wat een verdomd ellendige dag, hmm?
Welnu, Sam, als...
als ik je stiekem naar de BBC-bar zou brengen voor een whisky...
en je alles vertellen wat ik leuk vind aan je werk,
en smeek je om het ons te schenken,
Zou dat ervoor zorgen dat je helemaal Iers en verlegen wordt?
Dat zou van de whisky afhangen.
(Barbara lacht)
Nou ja, op deze manier.
(lift deuken)
Na jou.
(zachte muziek speelt)
(lift deuken)
(lift klapt)
(Samuël zucht)
(zucht zwaar)
(muziek vervaagt)
(glazen rammelen)
(voetstappen naderen)
Dus ze willen de rechten?
Ja.
Goed.
We sluiten een aparte deal met de BBC
voor de vertaling.
Je moet in het Frans blijven schrijven, Sam.
Wij krijgen twee keer betaald.
(grinnikt) Hm.
Alsjeblieft...
Vertel me eens dat je hem geen vertaling hebt aangeboden?
(ademt zwaar)
Haar.
Zij zal betalen.
Voor de vertaling.
Ja.
Zij...
zij betaalt voor de vertaling.
(zucht)
- (Barbara lacht) - (zachte pianomuziek speelt)
(pagina's ritselen)
Er gebeurt niets.
Tweemaal. Er gebeurt niets, twee keer.
Verander mij niet te kort.
Barbara: (grinnikt) Het is gekmakend!
Ik hoop het.
Het is een meesterwerk.
God...
Ik hoop het niet.
Wat is deze plek, deze woestenij waar ze wachten?
(aarzelt) Het is...
het is de plek waar we allemaal naartoe gaan als het leven ons daarheen drijft.
Ik moet je waarschijnlijk vertellen dat ik ga verhuizen.
- Samuël: Hmm. - Hm.
En dat moet ik je zeker vertellen
dat ik naar Parijs verhuis.
(muziek eindigt)
(Samuël ademt uit)
(lacht)
Geen vreugde zonder pijn.
Inderdaad niet.
(zucht) Een behoorlijk raadsel.
Mm-hmm.
Dus, wat doe je?
Hoe ziet ontsnappen er op dat moment uit,
voor een man als jij?
(peinzende muziek speelt)
(onduidelijk gebabbel)
(snuift)
(ademt uit)
(muziek vervaagt)
Waarom?
Samuël: Omdat...
Omdat ik wil dat zij de royalty's krijgt
van mijn werk na mijn dood,
en ze verdient het.
Ze heeft mij de beste dagen van haar leven gegeven.
Zij was degene die zei: 'Blijf schrijven'
toen iedereen zei: "Stop."
Maar het enige wat je doet is pijn tussen ons verplaatsen.
Nee, je bent wie je bent,
en ze is wie ze is.
Dus...
Ik ben in Parijs...
en er is niets veranderd?
Je bent in Parijs en er is niets veranderd.
Dus, eh...
ze willen het stuk produceren.
In Londen en Duitsland en...
Nee.
Ik weet dat je het toneelstuk niet leuk vindt.
Ik heb het niet gelezen.
- Echt waar? - Nee.
Als je het niet hebt gelezen, waarom...
Duitsland, Londen? Het is te veel, Sam.
- Ze zeiden dat het heel goed was. - Suzanne: Ja, het is goed.
Weet je waarom?
(in het Frans)
(in het Engels) Het is te veel, Sam. Het wordt allemaal te veel!
Barbara: "Toen hij weer kwam, hadden we het eruit."
"Hij ging verder over waarom hij het haar moest vertellen,
te riskant enzovoort."
'Dat betekende dat hij naar haar terug was gegaan...
terug naar dat."
Dit gaat over ons.
Hoe zou het niet kunnen?
- Heeft ze het gelezen? - Ja.
En wat zei ze?
Dat ze het niet had gelezen.
(lacht)
Ze kan zich hier niet voor altijd voor verbergen.
(zucht) Ik wou dat ze dat kon.
Ik zal het beoordelen voor The Observer.
(spot) Is er geen einde aan je zondigen?
(lacht)
Nee, dat hebben we al lang geleden meegemaakt.
Toen hij weer kwam, hadden we het eruit. Ik voelde me als de dood.
Hij ging verder over waarom hij het haar moest vertellen:
te riskant enzovoort.
Dat betekende dat hij terug naar haar was gegaan, terug naar dat.
Puddinggezicht, gezwollen, vlekken, blubbermond, wangen,
geen nek, gegraven, je zou kunnen...
Actrice 2: Hij ging maar door. Ik hoorde een maaier, een oude handmaaier.
Ik hield hem tegen en zei dat wat ik ook zou voelen,
Ik had geen dwaze bedreigingen te bieden,
maar ook niet veel zin in haar restjes.
Daar dacht hij even over na.
Kalveren als een flunkey.
Toen ik haar weer zag, wist ze dat ze keek...
(hik) ...ellendig.
- Pardon. - (publiek lacht)
(levendig gebabbel)
(applaus)
Goed?
Waren de woorden niet vernederend genoeg,
dat je mij ook in een pot moest stoppen?
Samuel: Het is een urn.
Is dat jouw verdediging, Sam, dat het een urn is?
Sorry, maar ik moet schrijven wat ik...
- Dit is... - De andere pot.
Ik, eh...
Ik vond het heel moedig.
- (grinnikt) - Dank je.
Het had onmogelijk laffer kunnen zijn.
Bedankt voor uw komst.
Wees alstublieft vriendelijk in uw beoordeling.
In november moeten we een belastingaanslag betalen.
Nou... het was erg leuk je te ontmoeten.
Wees niet absurd.
Barbara: Goedenavond.
Ze... ze had niet moeten komen.
Sorry daarvoor.
Zij is het niet.
Zij zijn het.
Wat bedoel je?
Er zijn er zoveel.
Uitgevers, theateragenten, journalisten.
Ze praten over je alsof ze je kennen,
alsof ze jou bezitten.
Is dat niet wat we wilden,
na al die jaren, na al die strijd?
Alle... al je jaren,
rennend van uitgever naar uitgever,
leven als kluizenaars. De ontkenning, het offer.
- Is het niet... - Mr. Beckett?
Het is een meesterwerk, je bent een genie.
- Bedankt. - Ontzettend bedankt.
- Dus... - Al die jaren van opoffering,
van strijd.
Dit is wat we wilden. Wij hebben ze nodig.
Maar jij hebt ze. Je hebt mij dus niet nodig.
Oh, dus je wilt dat we in de vergetelheid blijven?
Wil je niet dat wij succes hebben?
Wil je dat we weer aardappelen in de modder krabben?
Jij en ik, Sam, we zijn niet gemaakt voor de overwinning.
Wij zullen het niet overleven.
(Bezoeker lacht)
Het gevecht? We moeten vechten.
Laten we ons dus terugtrekken van deze mensen, van de overwinning.
Alsjeblieft...
laat ons niet winnen.
(griezelige muziek speelt)
Koning Gustaf: De Nobelprijs voor de Literatuur
wordt hierbij toegekend aan...
Samuël Beckett.
(in het Frans)
(muziek eindigt)
(in het Engels) Ik verdiende het niet. (zucht)
Suzanne: Nee, dat doe je niet.
Maar het werk wel.
En voor het werk...
Ik ben blij.
Welterusten.
(lage, mysterieuze muziek)
Het is moeilijk om een ​​man in pyjama serieus te nemen.
Je zou ze vaker moeten dragen.
Ik heb besloten dat ik het geld aan Trinity College geef.
Stel een studiebeurs in,
zodat een jongen zoals ik
hoeft niet afhankelijk te zijn van een moeder als zij.
Hm.
We hebben er lang over gedaan om dat te bereiken.
Hm. Dus nu kun je mij met rust laten.
Ik wou dat ik het kon.
(dramatische muziek spelen)
- (onduidelijk gebabbel) - (muziek gaat door)
- Hallo, Maria. - Hallo meneer.
(Samuel broek)
(zucht)
(broek)
Gevecht.
(muziek vervaagt)
Dit is het brood van gisteren.
(in het Frans)
(in het Engels) Weet je niet dat ze vooraan staan?
Het brood van gisteren om mensen zoals jij te misleiden?
(in het Frans)
(in het Engels) Deze perziken zijn niet rijp.
We kunnen ze nauwelijks met een vinger markeren.
(zucht) Het is alsof je een kind naar de markt stuurt.
Een kind!
Mei: Deze olijven zijn Italiaans.
Ze zullen ze Frans genoemd hebben, maar ze zijn Italiaans.
Ze zijn te groot om Frans te zijn.
U moet uw ogen vertrouwen, niet de handelaren.
Wat...
een verspilling.
(fluisterend) Je bent een leugenaar!
Je vertelde me altijd wanneer je naar haar toe ging.
Nu ga je gewoon.
Er zijn geen andere... zaken.
Niet voor een lange tijd.
Zijn...
gewoon over werk.
Dat maakt het erger.
Ik weet.
Ik zie dat je haar kooi hebt verguld.
Ik kan nog steeds een chequeboekje lezen.
Mijn ogen kunnen doorgaan, Sam...
voor je laatste verraad.
Ze is een weduwe.
Ik ook.
(snikt zachtjes)
Het karakter slipt, Sam. De stem, nou ja, het...
het komt en gaat.
Je hebt het niet gevonden...
omdat je niet gekeken hebt.
Oh, je bent zo wreed tegen een oude man.
Sadisme is het enige dat ik nog heb.
Het meest waardevolle deel
van schrijven...
het opgeven.
Als je deze achterwege laat...
er zal nooit meer een ander zijn.
Goed.
(zucht) Ik heb nooit schrijver willen worden.
Wat ik ook had, Barbara...
lang verdwenen.
Het spijt me dat ik je door dit alles heen moet slepen.
Het ging nooit om het werk, Sam.
Het ging om samenwerken.
En ik vraag je om dat niet van mij aan te nemen.
Hm.
( grinnikt zachtjes)
Nog niet.
(accordeonmuziek speelt)
(zucht) Vecht, vecht, vecht.
Innerlijke Sam: Oh, doe niet zo dramatisch.
Waarom ga je niet weg?
Je bent net een nomade.
Tussen hen in lopen met je leven op je rug.
Ja, maar zie je...
het lopen is het ding.
Het is als een zalig voorgeborchte.
De wandeling is vrede...
hoop.
Je liep hier altijd met Lucia, nietwaar?
O ja.
Ja. En Joyce.
En Alfy.
Ik ben hier graag buiten,
alleen met hen.
De doden zijn gemakkelijke metgezellen.
Oh.
Samuel: Makkelijker dan jij.
(grinnikt) Hm.
Ook al is iedereen makkelijker dan jij.
Nou, het zal niet lang meer duren voor jou en mij.
Samuël: O.
Wordt het... wordt het erger?
Laten we het zo zeggen, Sam.
Het wordt niet beter.
- (kreunt) - (Samuel gromt)
Samuël: Dat is het.
Oké.
Rechts.
- (Suzanne gromt) - (Samuel zucht)
(ademt uit)
(zuurstofmasker sist)
(ademt diep uit)
(ademt diep)
(broek)
Suzanne: Oh, wat een geluid.
Het spijt me.
Ik kreeg altijd het slechtste van jou.
Soms...
Ik denk terug aan...
Roussillon.
Onze dagen daar...
in de oorlog.
Onze kleine kamer.
Jij buigt over het vuur.
De nachten.
De warmte van het bed.
De warmte van jou.
Ik herinner me dat je ooit zei dat je nooit...
voorstellen...
gelukkiger zijn.
En ik dacht:
"Oh...
dat is gek om te zeggen."
Maar nu...
nu denk ik dat je helemaal gelijk hebt.
Ik zei dat ik...
Ik was...
zo blij.
En ik zal nooit meer zo gelukkig zijn.
(peinzende muziek speelt)
Suzanne: En met beide had ik gelijk.
Omdat ik je kende,
en ik kende het... het leven dat zou komen.
Ik wist dat ik je nooit meer zou hebben.
Niet zo.
Ik ben alles verschuldigd...
aan jou.
En ik...
verschuldigd... alles...
aan jou.
(muziek vervaagt)
(Samuël ademt zwaar)
(melancholische muziek)
- Samuël: Hmm? - (muziek eindigt)
Het is zo moeilijk...
om jou te verliezen.
Maar...
om je te verliezen aan Engeland... (snuffelt)
Je hield er nooit van om eindes te schrijven.
- Samuël: Hmm. - (grinnikt)
Toen ik een jongen was...
de gelukkigste die ik ooit was...
was op een dag bij mijn vader...
vliegeren.
En ik stond op de heuvel...
en ik wilde met alles in mij
zodat het in de lucht blijft.
Omdat... daarboven hoop was...
en adem...
en vrijheid.
Maar... toen het landde...
er was niets.
Ik ben zo blij dat je weggaat als de...
als de vlieger nog in de lucht is.
(Barbara ademt trillend)
(melancholische muziek)
(duiven koeren)
(kreunt zachtjes)
Barbara: Wat een verdomd ellendige dag.
Joyce: Welkom in de sloot.
Prudent: Hé, Iers, wil je een meisje?
Alfred: Nou, ik weet zeker dat je er nog één kunt passen.
Lucia: ♪ Waag een kans met mij! ♪
Jongere Suzanne: Ik hou van je.
Willem: Strijd. Gevecht.
Gevecht.
Mei: Wat een verspilling.
(muziek gaat door)
(ademt diep)
(muziek vervaagt)
Innerlijke Sam: Dus, dan...
O, laat mij gewoon gaan. (grinnikt)
Luister naar mij...
Oh, je bent zo'n marteling.
Luister naar mij.
Er was vreugde.
Voor hen, voor jou...
er was vreugde.
Weet je, er is niets interessants...
over vreugde.
Nou, ik... ik... ik ben het daar met je eens.
Weet je nog...
jaren geleden...
een student vroeg je over het leven?
En jij zei...
"Dans eerst..."
Oh.
"...denk later."
Nou, het is nu later.
Oh, dat was altijd zo, Sam.
Je kon niet wachten om van het plezier naar de pijn te gaan.
Samuel: Dat is niet de manier om met een stervende man te praten.
(Innerlijke Sam lacht)
Oh, het is de manier om met een stervende man te praten.
Het was een soort leven, nietwaar, Sam?
(ademt diep)
Het was...
Een leven.
Goed...
Dan...
Er is niets meer...
te zeggen.
- (serene muziek speelt) - (Samuel hijgt zachtjes)
- (in echo van vrolijk gebabbel) - (Samuel zucht)
(ademt trillend)
(muziek gaat door)
(muziek eindigt)
(zwierige jazzmuziek speelt)
(muziek eindigt)
(intrigerende muziek speelt)
(muziek eindigt)