Je moet met je hart geloven.
Je moet doen wat in je hart opkomt.
Je moet doen wat je wilt. Wat voel je in je hart?
Dat moet je herhalen.
Je moet je hart vergelijken met je gevoel.
Je moet weten wat je wilt,
doe iets rustigs en niet iets wilds,
kijk eens rond of zoiets.
Je moet naar je natuur luisteren.
(Snelle orkestrale muziek)
(De muziek sterft weg.)
(Kiestoon)
Dit is Tom Lunies' voicemail. Spreek na de toon. - (Pieptonen)
(hoestend) Tom?
(kwaakt) Het is je moeder. Bel me alsjeblieft. Het gaat over papa.
(Bezettoon)
(De bezettoon stopt.)
Oh.
(Klopt) (Vrouw, aarzelend) Hallo?
(luider) Hallo? - Oh.
Hallo?
(bevend) Oh.
Je man was weer bij mij boven.
Gerd wilde hulp.
Hij had geen broek aan. - Dat had hij niet moeten doen.
Ik maakte me zorgen... - We voelen ons op dit moment niet goed.
Kan ik u helpen? - Nee, dat hoeft niet.
Ik ga even een beetje uitrusten, oké?
Nou, prima, ja. Goed.
Heb je een dokter gebeld?
Ja, ja.
(Gerd) Lissy?
(Mompelend)
Lissy?
(geïrriteerd) Gerd, ik ben hier.
Dit kan zo niet langer, mevrouw Lunies.
Dank je wel, het komt goed. - Of?
Bedankt!
(Knetter) - (Lissy) Gerd! Wat...
Wat doe je? Je wilt niet douchen. Kom op.
We moeten gaan! - Ga door? Waar gaan we heen?
Kom eruit, je maakt alles nat. Kom op, Gerd. Kom eruit.
Uit, uit, uit.
Oké, goed. Val niet.
Ga naar de keuken. Neem je pillen, oké?
Ja?
(De deur gaat dicht.)
(Kreunend)
Heb je je pillen ingenomen? - Ja.
(Ze zucht.)
(zwak) Lissy? Waar ben je?
(Ze kreunt.) - (De telefoon rinkelt)
Geen idee wat waar hoort.
(Telefoon gaat)
(kreunt) Hm? - (Tom) Hallo, mam. Sorry, het is druk.
Ja. - Hoe gaat het? Heeft Ellen gebeld?
Papa... Papa... Papa is niet goed.
Hij blijft eruit rennen, zonder iets aan te trekken. Ik...
Ik kan niets doen.
Hij luistert niet naar mij. - Is het erger?
Ja, veel, veel erger.
Shit.
Ja, dat is bij mij nu ook het geval...
Liv's baby is er. - Ah.
Gaat het goed met haar, mama en de baby?
Ja, ja, iedereen is oké.
Ik was daar, ik...
Ik heb het gebaard.
Jammer dat het niet jouw kind is.
Oh mam, dat is niet...
Zijn jullie weer bij elkaar? - Nog tien jaar.
Vindt ze de vader van haar kind nog steeds niet leuk?
Ja...Kan...
Kan ik iets voor je doen? - Tom, sorry, ik wilde...
Maar dat is allemaal niet zo aardig, hè?
Moet ik komen? - Kan dat? Je moet altijd veel werken.
Ja, ik moet eigenlijk altijd werken. Maar...
Laat me. Ik moet eerst alles op een rijtje zetten en dan neem ik contact op, oké?
Ik bel morgen of overmorgen, dan spreken we iets af.
Oké, Tom, dat doen we. Geweldig. - Ja?
Ja, zeker. - Mhm.
Ja, goed.
Tot morgen. - Ja, pas goed op jezelf, Tom.
Ja? - Ja.
Jij ook. Jij ook. Ik neem contact met je op. - Tom?
Ja. Tot morgen. - Pas goed op jezelf, Tom.
(Bezettoon)
(Toetert herhaaldelijk)
(Toetert)
(zucht) O, Gerdi.
Je mag niet meer rijden.
Schuif opzij.
Maar je moet me leiden, ik zie niets meer.
Je mag mij de stok geven. - Ja.
(Gerd) Een fietser van links. - Ah. - Ja.
(Gerd) En nu een auto van rechts.
(Gerd) Nu. Nu kan dat.
(Gerd) Geef gas.
(Gerd) Hier is een trailer.
Pas op! Kind! - (Banden piepen.)
(Verre blaffende hond)
Hoi, mevrouw Lunijes. Hoe gaat het vandaag met u? - Lunies. Het gaat vandaag best goed.
Kom binnen. - Zal ik koffie zetten? - Nee, dat is prima.
Ja. Ga er maar doorheen. Je kent de weg. Daar.
Ik kan mijn bezoeker wel zelf verzorgen.
Dit is geen bezoeker. Dit is een man van de zorgverzekeraar.
Is dit hoe vaak hij al gekomen is? - Voor de derde keer.
Als je meer geld wilt, moet je een slechte indruk maken.
(zachtjes) Je hebt meer geld nodig.
Oh God, wat is dat? - Gerd tekende het.
Wilde je dochter vandaag niet komen? - Ja.
Hoe lang duurt het voor persoonlijke hygiëne elke dag?
(aarzelend) Een half uur. Of een uur.
Meneer Lunies kan niet meer alleen douchen. Geen van beiden kan dat.
Of mevrouw Lunies? - Hoeveel? Eerder een half uur of een heel uur?
Goed. Ik zal maar 45 minuten invoeren. Je gaat alleen naar het toilet.
Of? - Ja. Als ik het klein moet doen, kost het me twee minuten,
en als ik het groots moet aanpakken, acht minuten.
Het spijt me, maar voor een hoger niveau van zorg is dat niet voldoende.
Het is erger geworden!
Ik heb hulp nodig! Die geven we je.
Nu al. Minimaal 364 euro per maand.
Maar voor een toename moet de behoefte hoger zijn.
Ik moet een bepaalde tolerantie in mindering brengen. - Een tolerantie?
Verzekerden overdrijven vaak hun lijden.
Volkomen begrijpelijk. - Denk je dat ik hier zit te liegen?
Nee, nee. - Ja? - Nee, nee.
Elke waarneming... - Ja? - ...is individueel.
Oh, die persoon liegt, toch? - Nee, dat heb ik niet gezegd.
Maak u alstublieft niet boos, mevrouw... Mevrouw...
Ze heten allebei Lunies! Man, hoe naïef ben je?
Zie je niet dat ze het tegenovergestelde doet?
En zichzelf bij elkaar rapen en zich schamen dat ze elke nacht in haar broek poept?
Nee, niet elke nacht. - Klopt dat? Dat je jezelf bij elkaar raapt?
Ja, natuurlijk is dat zo!
Naar onze mening is iemand die een goede indruk kan maken
kan voor zichzelf zorgen. - (verbaasd) Dat kan niet...
Oh! - (Gerd) Lissy?
Lissy?
Wanneer... Wanneer... Wanneer gaat die vrouw weer weg?
De vrouw gaat binnenkort weer weg, Gerdi.
(Lissy haalt luid adem.)
(Ze hapt naar adem.)
(Gerd fluistert zachtjes.)
(hapt naar adem) Gerd.
Gerd. Gerd! Help.
Help, Gerd!
(Pijnlijk kreunen)
(Paniek hijgend, ratelende adem)
Hulp!
(hoest) Help!
(Lissy, in paniek) Help! Help!
Hulp!
(Hijgend) - (De deur is gesloten.)
(Bel) - (Buurvrouw) Mevrouw Lunies? - Help!
(Beltoon) - Mevrouw Lunies?
(Gerds ademhaling trilt.) - Help! - Mevrouw Lunies?
(Lissy jankt.) - Mevrouw Lunies?
(Lissy stamelt.)
Oh man! Shit.
(kortademig gekreun)
Oh God. Mevrouw Lunies? - (kreunend)
Mevrouw Lunies? Ja, ja. Mevrouw Lunies?
Beroerte? Hartaanval? - Help!
Ik haal een dokter, oké? Ik haal er een...
(Lissy hapt naar adem.)
(Buurman) Hallo? (luider) Hallo?
(geïrriteerd) Oh!
(Stil gebrabbel van stemmen)
Hallo.
Voelt u zich beter? - (Luide darmgas)
Ik... - Gewoon lucht. Of iets vasts?
Dat komt door de pillen, die had mijn moeder ook.
Waar is Gerd?
We brachten hem naar een tehuis om de hoek, bij het Rode Kruis.
Eerste in de kortdurende zorg.
Heeft zijn eigen kamer. Het gaat goed met hem.
(maag rommelt)
Ik kan u in de toekomst helpen.
Ik ben in de buurt. Ik kan wel drie keer per dag bij je langskomen.
En u kunt mij natuurlijk altijd bellen als...
Ik kan winkelen, misschien schoonmaken en...
Ben jij een verpleegster? - Nee.
Ik was kapper. - Oh, ik snap het.
Je mag mijn haar doen. - Maar niet helemaal gratis.
Mijn overleden man was zelfstandig ondernemer.
Geen weduwepensioen, ik heb niet veel nodig...
Vijf euro per uur. - Tien.
Acht.
Het gaat niet om het geld. Ik moet gewoon... - Ja, ja.
Oké. Acht.
Goed.
(Luid fluitende vogels)
Oh! Meneer Lunies. U moet in het huis blijven.
Waar is Lissy? - Nou ja, in het ziekenhuis.
We brachten haar naar het ziekenhuis. Hartaanval.
Ziekenhuis? - Ja.
Nee. - Ja! Kom op, ik breng je terug.
Kom met mij mee. - Maar ik moet Lissy helpen.
Ja. - Ze is niet lekker. Ik denk...
Ze heeft een hartaanval gehad. - Ja, dat is waar.
Maar willen we niet even naar beneden gaan en iets aantrekken?
Daarom... Daarom moet ik Lissy helpen.
Ik moet haar helpen.
(Remix op de radio: "Preludium en Fuga in C majeur" van Bach)
(Pianospel op afstand)
(Ze speelt de melodie van Bach.)
(Lissy maakt een fout.)
Ik wist niet dat jij piano kon spelen. - Dat kan ik niet.
Ik heb nooit lessen gehad. Daar hadden we geen geld voor.
Ik speelde accordeon. Voor de kinderen. - Mhm.
Maar als ik iets op de radio hoor, kan ik het terugluisteren. Altijd al gedaan.
Tom heeft dat van mij, de muziek. Gerd kan geen noot vasthouden.
Met Kerstmis in de kerk, ging ik zitten. Hij kon het niet helpen.
(krommend) "Oh, jij vrolijke, oh, zie je..."
Thee? - (Lissy hoest.)
Nee, ik hou niet van thee. - Nog iets anders? Sapje?
(rinkelen)
Nog één ding, mevrouw Lunies...
Jouw Gerd komt
vaker van huis.
Waarom? Waarom? - Hij heeft een vaste plek. Dat weet hij ook.
Maar hij komt vaak en wil binnenkomen. Soms laat ik hem binnen.
Hoe vaak? Hoe vaak komt hij?
Eigenlijk elke dag.
Mag hij dat doen? - Natuurlijk. Het huis is geen gevangenis.
Integendeel. Als hij wil gaan, gaat hij.
Ik zou blij zijn dat hij iets warms aantrekt.
Het wordt langzaam kouder. - Mhm.
Hij is waarschijnlijk blij dat je terug bent.
Meneer.
Ik moet even naar boven om de was op te hangen.
Ik kom later nog eens terug, oké?
(De deur gaat dicht.)
(Regenpatronen)
(Lissy kreunt.)
(De deurbel gaat.)
(De regen valt steeds heftiger.)
(Windgeruis)
(Het geknetter blijft.)
(Gedempte, lijdende geluiden)
(Kletterend)
(Naderende voetstappen)
Meneer Lunies, kom U eten?
Weer geen honger? Dat is niet goed. Je moet eten.
Je maakt ons zwak. Kom op.
Kom op, meneer Lunies. - (Rustige orkestrale muziek)
Erg goed.
Het gaat echt goed vandaag. Ga zo door.
Ja, dat is aan jou. - (lacht) Jij oude charmeur.
Dus, meneer Lunies.
Vandaag eten we heerlijke leverworst met een beetje kaas.
Ik zal je helpen.
Langzaam.
Ja.
Heel goed. En als je iets nodig hebt, bel me dan, oké?
En meneer Lunies, we gaan vandaag echt eten, oké?
(De orkestmuziek wordt luider.)
(Emotionele snaren)
(Feestelijke orkestmuziek)
(Engels) Stop! Dank je wel. Je doet het echt goed.
Maar wees voorzichtig in het begin.
Om het pathos aan het einde te verwerken,
We moeten voorzichtig beginnen.
(zachtjes) Je gaat vader worden. Liv belt. - Mijn mobiel. Waar is die? - Hier.
Korte pauze!
Partner, zo vergaat de wereld, nog voordat het eerste schot is gelost.
Bernard, praat jij met ze. Het is jouw stuk.
Succes!
(Liv) Hé, het begint zo. Je hebt repetitie, maar kom alsjeblieft snel hierheen, oké?
Tom? Mijn vliezen zijn gebroken. Waarom neem je je telefoon niet op?
Je kunt niet drie dagen doorbrengen... - (piepend)
(schreeuwend) - (piepend)
(Lissy, hoestend) Tom?
(kwaakt) Het is je moeder. Bel me alsjeblieft. Het gaat over papa.
Sorry, geen ontvangst. - Ik ben hier omdat Liv dat wilde.
Ik moet mijn moeder bellen. - Ze is in de slaapkamer. - (piept)
(kreunend)
(kreunend) - Was er niet afgesproken dat je moeder er niet zou zijn?
Maakt niet uit. - Tom, we gaan.
Ik moet mijn moeder bellen. - Nu! - Dat doe ik later wel.
En erin.
(kreunend) - (piepend)
De hond kan niet binnenkomen. - Ik denk dat ze komt. Tom!
Tom! - Ze komt! - Ja, wat?
Weet Moritz het? - (Liv) Ja!
Heel goed. - (kreunend)
(zachtjes) Het gaat goed met je. - (Liv) Ja.
Geef me nog een stevige duw. - Precies! Ga door.
(Liv) Ga niet zo ver weg. Doe het alsjeblieft niet. - Nee, nee.
Ja, dat ben je! - Ik ben hier. - Oh God!
En? Al daar?
(gedempt gekreun)
(Het gekreun wordt luider.)
Nog een wee. - Het hoofd is daar.
Geweldig.
(Liv kreunt krachtig.) - En nogmaals diep in de buik.
(Liv hapt naar adem.) - (Baby huilt)
(Zachte muziek)
(Het huilen stopt.)
(Liv mompelt iets.) - (De baby smakte zachtjes met zijn lippen.)
Dan wegen we de kleine. - Ja.
Ik neem haar mee. - Oké.
(Ze schreeuwt opnieuw.)
Je hebt het goed gedaan.
Bel je moeder.
Ja, dat zal ik doen.
Houd altijd één hand op het kind.
(Klopt)
(Liv's moeder) Pardon. De vader is hier.
(De zachte muziek stopt.)
En? - Je mag nu binnenkomen.
Hoe is de situatie? Gaat het goed met haar? - De baby is er, hij ademt en huilt.
(zucht van opluchting) - Alles is goed.
Kom op, ga naar binnen. Uw kind wacht daar.
Hallo, mam. - (hoest) Ja. - Sorry, het is druk.
Hoe gaat het met je? Heeft Ellen gebeld? - Papa voelt zich niet lekker.
Hij blijft wegrennen, zonder iets aan te trekken.
Ik kan niets doen.
Hij luistert niet naar mij. Is het erger?
Ja, veel erger.
Verdomme!
Ja, dat is bij mij nu ook het geval... Liv's baby is er.
Gaat het goed met haar, de moeder en de baby?
Ja, ja, iedereen is oké.
Ik was daar, ik...
Ik heb het gebaard. - Aha.
Jammer dat het niet jouw kind is. - Oh, mam, dat is niet...
Zijn jullie weer bij elkaar? - Nog tien jaar.
Vindt ze de vader van haar kind nog steeds niet leuk?
Ja...Kan...
Kan ik iets doen... - Tom, sorry, ik wilde...
Maar dat is niet zo aardig, toch?
Zal ik komen? - Is dat goed? Je moet altijd veel werken.
Ja, ik moet eigenlijk altijd werken. Maar...
Laat me even. Ik moet de zaken even op een rijtje zetten en dan kom ik bij je terug, oké?
Ik bel morgen of overmorgen, dan regelen we het wel.
Oké, Tom, dat doen we. Geweldig. - Ja?
Mhm. Ja, goed. - Ja, natuurlijk.
Tot morgen. - Dag, Tom.
Ja? - Ja.
Ja. Jij ook. - Tom? - Ik bel je.
Ja. Tot morgen. - Dag, Tom. - (Bezettoon)
Ik haat het als ze afscheid neemt, alsof het ons laatste telefoongesprek is.
Vind je het leuk? - Alsof we nooit meer met elkaar zouden praten.
Blijf je vannacht hier?
Liv wil niet dat Moritz...
Leuk.
(Rustige ademhaling)
(Tom zucht.)
(Sentimentele melodie)
(De muziek sterft weg.)
Goedemorgen. - Goedemorgen.
Ik wist niet eens dat je hier was.
Omdat ik vandaag vaklui over de vloer heb. Is dat oké? - Ja, natuurlijk.
Ik moet nu gaan.
Hoe was de bevalling?
Ongelooflijk.
Ik vertel het je later, oké?
Absoluut.
Ik ga douchen.
We kunnen ook...
Ja, dat zou kunnen.
Maar dat hoeft niet.
Meneer.
(Voetstappen wijken terug)
(Sentimentele melodie)
(Tom) Koekoek.
Koekoek.
Dat doe ik niet. - Dan kom ik niet.
Huh? Je moet zelf naar je babyshower komen.
Het was niet mijn idee, maar van Moritz.
(zucht) Hij wil het kind aan vrienden en familie voorstellen.
Precies. Zijn kind, zijn familie, zijn vrienden.
Mijn familie en vrienden komen ook.
Maar de mijne niet. - Jij hebt ook geen vrienden.
Eigenlijk ook geen familie. - Wat is er aan de hand?
Sorry. - (Baby huilt)
Zoals ik al zei, je had haar borstvoeding moeten geven. - Ja, Tom!
Dan zou je te laat zijn voor de repetitie, sorry!
(Tom) Oké.
Wees aardig tegen Bernard. - Dat ben ik altijd.
Hoi.
(Indrukwekkende orkestrale muziek)
(Dramatische strijkers) - (Snelle koperblazers)
Vanaf nu is het een heel ander genre:
Het is "Grand Guignol", "The Walking Dead".
Geen stiletto, geen scherp mes snijdt de keel door.
Hier ontploffen hersenen en puilen ingewanden uit verminkte lichamen.
Denk aan cirkelzagen. (Beestachtig geluid)
(gloeiend) Het is spetters! Begin opnieuw.
Drie, vier.
(Imponerende orkestrale muziek)
(Stormachtige winden) - (Haastige houtblazers en strijkers)
(De muziek bouwt op.)
(De muziek stopt.)
(Engels) De titel van het stuk,
dat je speelt
is "sterven".
Begrijp je het?
Sterven.
Het heet niet "The Vampire Wrestling".
Bernard, je overdrijft. Laat me met rust. - (Engels) Vind je het leuk?
mijn compositie?
(Duits) Het maakt niet uit. Het maakt helemaal niet uit!
Vind je het stuk dat je speelt leuk?
(lacht) Wees gewoon eerlijk.
Wees gewoon... Laat je niet remmen. Oké?
Kom op!
(schreeuwend) Zeg iets!
Klinkt goed, maar het is veel te lang.
Het heet 'sterven', maar mensen hoeven zich er niet dood aan te vervelen.
Ik denk dat het zinloos is. Het heeft geen hoop.
De hoop ligt in het feit dat we het spelen.
De hoop ligt niet in het toneelstuk.
Het ligt in het feit
dat we het spelen.
Daarin op een rots,
zwevend door de ruimte,
Grote mensapen
zoals jij
en ik,
samenvoegen,
gevoelens overbrengen in trillende lucht
en het dan "muziek" noemen.
zodat andere apen erover kunnen nadenken.
Daar ligt de hoop.
Dus ofwel begrijp je het niet
waar het bij het maken van muziek om draait of...
of mijn stuk is een stuk stront.
Ik denk het laatste.
Je hebt ze geprovoceerd en ze hebben zich verzet.
Man, de jongeren snappen jouw werk niet.
Zij zijn de enigen die iets krijgen.
Wie krijgt er niks? Jij en ik.
Wij zijn de idioten die het gevoel hebben dat het klopt.
Jullie orkest valt in slaap en jullie zitten maar te brabbelen over "Grand Guignol".
Stop daarmee.
Ik ben bang, man! Maar ik kan niet voelen dat jij bang bent.
Bernard!
Man! Elke week dezelfde shit! Niemand kan zo werken.
Ik wil niet dat je werkt, ik wil dat je sterft.
Ben je gek?
De aantekeningen worden geschreven tijdens het sterven en moeten worden uitgevoerd tijdens het sterven.
Anders werkt het niet!
Oh, we stellen de première uit. - Dat kan niet.
Het is nog niet af! - Maar de sponsoren wel.
Kijk: Het stuk bevat alles wat ik te geven heb.
Ik heb geen baby waarmee ik mezelf voor de gek kan houden over de zin van het leven.
Of een halve baby. - Een kwart, eerder een achtste van een baby.
Ik hoop dat je de kleine lettertjes in de deal onthoudt.
Je hebt het beloofd. - Ik heb nooit ingestemd met je gekke idee.
Alstublieft. Sorry.
We stellen het uit.
Sorry. - Ik ben dom!
Je kunt zoiets niet beloven. Het is zelfs wettelijk niet mogelijk!
Alsjeblieft.
Bedankt.
(De baby jankt.)
(Leven) Leeg.
Tom.
Hey, Tom. Kun je haar even meenemen, alsjeblieft?
Ze klaagt de hele tijd. Ik moet vroeg weg. - Ja.
Koffie branden. - Zeker. Zeker.
Heb je haar? - Ja.
Wat is er met je, kleine hobbit?
Kleine hobbit, wat is er mis?
Ben je dan helemaal niet moe? - (Ze blijft zeuren.)
Wat denk jij?
Niet zo veel, hè?
(zingt) Bona nox, jij bent een echte os.
Bona notte, lieve Lotte, welterusten. - (Ze wordt stil.)
Ugh, ugh, welterusten, we hebben vandaag nog een lange weg te gaan.
Welterusten, welterusten, het is tijd, welterusten.
Slaap lekker, gezond en strek je kont naar de maan.
(Gezoem van stemmen) - (Baby gejank)
(Er klinkt Spaanse gitaarmuziek.)
(Het babygejank gaat door.)
(Bernard) Ze is nog steeds ongelooflijk mooi.
(Tom) Wie? Liv? De mooiste vrouw ter wereld.
Ik vond het cool dat ik het je toen niet kwalijk nam.
Dat jij Liv van mij hebt gestolen.
Dat heb ik niet gedaan. Ze heeft het met je uitgemaakt.
En jij nam het mij kwalijk.
Je hebt mijn ramen kapotgeslagen. Omdat je dacht dat ze bij mij was.
Dat was ze trouwens ook.
Echt?
Waren jullie al officieel een stel?
Nou ja, Liv en ik waren lange tijd geen stel.
We werden pas één toen ze ons kind aborteerde.
Toen zij zwanger werd, waren wij jong.
Het leven was moeilijk.
Ieder van ons was moeilijk. Alles was moeilijk.
Eigenlijk was ik vóór het kind, maar...
Liv hield gewoon niet van mij.
Ze had een afspraak met een dokter die een vriend haar had aanbevolen.
Ik probeerde haar op andere gedachten te brengen, maar...
Nou ja.
Ik had waarschijnlijk niet de kracht
of de veroordeling.
We hebben de hele treinreis geen woord gezegd,
keken elkaar vijf uur lang niet eens aan.
In de wachtkamer werd het mij duidelijk
dat dit het einde van onze relatie was.
Toen de verpleegster binnenkwam en zei:
Liv vroeg me altijd of ik wilde komen...
Liv en ik keken elkaar aan,
namen elkaars hand vast.
Dat was het allergrootste
en het meest intense wat ik ooit in mijn leven heb meegemaakt.
Het was als bevallen, maar dan andersom.
Die dag werden we een stel en dat bleven we zeven jaar lang.
Maar we zijn nooit meer zwanger geworden.
(Het gejank gaat door.)
(Liv) Nou ja.
Bedankt voor uw komst. - Ja, geen probleem.
Nou? - Hoi. - Leuk je te zien.
Gefeliciteerd. - Dank je wel.
Fijne feestdag!
Ja.
Ik wil niet tegenspreken, maar op de speciale dag van onze dochter is Tom erbij...
Ik heb hem uitgenodigd en er zelfs op aangedrongen.
Ja, hij zal doen wat je zegt... - Hé, Tom hoort hier!
Hij is ook de vader van Jessie! - Kun je wat stiller zijn...
Wat zeg je daarvan? - Dat moet je zelf maar uitzoeken.
Ik wilde alleen maar helpen. - (Mobiele telefoon trilt.)
Zij?
(Jessie huilt.) - Wat?
Is Tom er? - Ja, ik ben het, Elli.
Dit is Ellen. - Ja, ik weet het. Wat is er?
Ik voel me niet goed. Er is iets mis met mij.
Ellen, kun je wat harder praten? Je bent bijna onverstaanbaar.
Tom, ik voel me niet lekker. - Wat is er? Huil je?
Ik weet het niet... - Heb je gedronken?
Ja, dat heb ik, maar dat is niet het probleem.
Drink eens helemaal niets en als je je niet beter voelt, bel dan, oké?
Nee, ik heb nodig...
(Jessie blijft huilen.)
(Wellustig gekreun) - (Er klinkt melancholische indiemuziek.)
(Muziek: "Taking The Easy Way Out" van Elliott Smith)
(Ze zucht.)
Is alles oké?
Ja, sorry. Ik was even in slaap gevallen.
(lacht) Het is allemaal een beetje veel nu.
Morgen moet ik naar het huis waar mijn vader nu woont.
Het is zo gênant.
Mijn moeder is ook terminaal ziek.
En Bernard dreigt te sterven. - Maar dat doet hij niet.
Ja, nee, dat zal hij niet doen.
Maar het put je nog steeds uit. - (zucht)
Sorry, ik wil je niet vervelen, maar... - (zucht)
Wat wil je eigenlijk?
Bedoel je in het algemeen of wij?
Nee, ik bedoel niet ons. Dat weet ik, nou ja...
We weten allebei dat er bij ons geen sprake is van ware liefde.
Ik bedoel meer dat je rondrent als een bange kip.
Of erger nog: je rent rond als een bange kip,
wiens hoofd eraf is gehakt, maar jij blijft toch rennen.
Mmm.
Daar moet ik eerst even over nadenken.
Doe dat.
Zullen we iets anders kijken?
Ja, laten we iets anders kijken.
Ik pak de iPad.
(Er klinkt melancholische indiemuziek.)
Het gaat allemaal om
Ik neem aan dat ik de makkelijke weg voor je kies.
(Gong vanuit de lift) - (Man) Wij snappen het niet.
(gebrabbel van stemmen)
(TV-reportage op de achtergrond)
Hallo, pap.
(kwaakt) Tom.
Tom!
Nou? - (blij) Fijn dat je er bent.
Kom je net uit Berlijn? - Precies.
Ja?
(zachtjes) Het is zo geweldig dat je hier bent. Dat is geweldig.
(Gerd lacht.)
Moet ik een tv kopen? - Nee, nee, nee.
Oh, dat is een goed idee, Gerdi.
Hm? Van Tom. Dan kun je weer voetbal kijken.
Ja, dat zal ik doen.
Ja? Ik laat het naar je opsturen. Van Amazon, geen enkel probleem.
Zeg hem alsjeblieft dat hij zich warmer moet aankleden als hij naar buiten gaat.
Hij luistert meer naar jou dan naar mij.
Pap, trek warmere kleren aan als je naar buiten gaat, oké?
Het is ijskoud buiten. - Ja.
Hij verliest altijd alles. Portemonnee en zo.
De buren brengen het naar mij toe. Dus ik geef hem niks meer.
Hij heeft zakgeld thuis. - Hier krijg ik geen geld.
Ja, hij wil altijd geld innen. - En ik moet zoveel betalen.
Ja, van de bank, maar hij heeft geen kaart meer.
Ons filiaal bevindt zich niet eens in Hanstedt.
En dan gaat hij er toch altijd heen.
Vorige week viel hij en zat urenlang op de trap.
(zachtjes) Dat hebben de buren mij ook verteld.
(hard) Gerd! - Pap, wat is er?
Zoek je iets? - Ik moet de autoverzekering betalen.
Maar hier geven ze me geen geld. - Gerd. Ga zitten.
Praat met Tom. Hij is hier speciaal. - Ik moet...
Pap, zonder auto heb je geen verzekering nodig.
De rekeningen liggen hier.
Ik heb ze geschreven omdat ze mij geen geld willen geven.
Oh, dat zegt hij altijd, maar hij krijgt zakgeld,
en het is altijd allemaal weg, dus moeten ze het aan hem geven.
Er zit geen brief in, pap.
Je hoeft je nergens zorgen over te maken. Ik regel alles.
Jij hoeft niets te betalen, ik betaal. - Hij luistert niet.
Dan wordt hij agressief tegen mij, en ook tegen de bewoners.
Daarom ligt hij op deze afdeling,
waar iedereen al helemaal uit de running is.
Dan rent hij halfnaakt naar buiten, ze kunnen niets doen.
Ze kunnen hem hier niet vastbinden.
En als dat niet stopt, moet hij naar een gesloten instelling.
Dat zei de directeur. Dat wordt een gekkenhuis.
Dat hoeft hij niet, mam.
Nou ja, als jij het zegt. Misschien willen ze gewoon van hem af.
Dat zou kunnen. Ik denk dat ze meer geld wil.
Je moet voor alles betalen. Ze wil veel meer.
De anderen betalen, denk ik, meer.
De manager is hebzuchtig. Dat zegt iedereen hier.
Ja, maar ik betaal hetzelfde als iedereen.
Dat zijn officiële tarieven, denk ik.
Maar ze is hebzuchtig. Dat merk je. Dat zegt iedereen.
Tom.
Leuk dat je terug bent.
Gisteren was Ellen hier en bezocht mij.
Ellen is al een tijdje niet meer hier geweest.
Ja? Was het leuk?
(nauwelijks hoorbaar) Ja, het was erg leuk, ja.
(cynisch) Ellen is er al maanden niet meer geweest.
Jij... jij was er vorige week ook.
(aarzelend) Met je vriendin.
Nee pap, ik was er niet. - Ja, dat was ik wel.
Ik heb ook geen vriendin, nou ja, niet echt,
maar ik heb een baby.
Aha. - Ja. Ik heb een klein baby'tje.
Wil je het zien? - Ja.
(Gerd lacht hartelijk.)
(lacht) Ja.
Het is geweldig
dat het zo goed met je gaat, Tom.
Ja, het gaat goed met mij.
Het gaat goed, ja.
Jij ook?
Gaat het hier goed met je?
Good, yes. - (Lissy) Gerd. Gerd!
Gerdi. Gerd! Tom heeft al zijn eigen internationale orkest.
Nee, dat is niet mijn orkest, dat is een jeugdorkest.
Dat doe ik af en toe.
(slikt) Voor een concert.
Gefinancierd door een stichting voor vrede.
Ja, ik snap het.
Maar ik... ik moet snel weg.
Pap. Ik...
Ik ben snel terug.
Nog één ding.
Het zal leuk zijn
wanneer je de volgende keer komt.
Ik zal blij zijn als je terugkomt.
Ik kijk er echt naar uit.
Ja, ik kom... Ik ben snel terug.
Dat zal ik doen.
Ik...ik haal je eruit.
Dan...
Dan kun je de volgende keer Lissy meenemen.
Ja, maar...
Maar mama is er nu ook. Dat weet je.
Nou, daar staat ze.
Vlak naast je.
Ga nu terug, Gerdi. Het is goed. Ja? Doei.
Ik ben volgende week terug. Het kan niet goed gaan, weet je.
Dag Gerdy.
Hij was zo blij je te zien. Ja.
Ik kijk er ook naar uit dat je terugkomt.
Het is elke keer zo kort.
Maar je hebt binnenkort je optreden?
Mhm. - Dat is ook belangrijk.
Jammer dat het niet jouw orkest is.
(Zwellende muziek)
Nee, het spijt me, maar het is te luid.
Pianissimo. Hoogstens.
(Muziek zwelt zachtjes aan)
(Sierlijk koorzang) Maar ik blijf toch...
Nog steeds te luid. Als je het koor niet kunt verstaan, ben je te luid.
Laten we opnieuw beginnen.
Het tempo van de partituur is 82.
Ik wil veel langzamer gaan.
Dus nogmaals.
(Zacht aanzwellende muziek)
Neem de tijd.
Blijf bij mij.
Niettemin zal ik blijven
altijd bij je,
omdat je mij vasthoudt
met uw rechterhand.
(Aangrijpende muziek)
Goed. Dank je wel. - (De muziek verdwijnt.)
Op dit moment
er gebeurt iets.
Iets als
Vrede,
Redding,
een nieuwe wereld.
Transcendentie.
(Duits) De enige vraag is:
Is dit nog steeds onze wereld?
Eh...
(Engels)Nogmaals.
En ik zou willen dat het nog langzamer zou gaan.
(Muziek zwelt zachtjes aan)
Niettemin blijf ik
altijd bij jou,
omdat je mij vasthoudt
met uw rechterhand.
(Aangrijpende muziek)
U leidt mij overeenkomstig uw raad.
Jij begeleidt,
U leidt mij overeenkomstig uw raad.
Jij leidt mij,
Jij begeleidt... - Haast je niet, blijf bij mij.
...mij.
Jij leidt mij,
neem mij, neem mij eindelijk met eer...
Neem mij, neem mij eindelijk met eer.
(Fijne harp)
(De muziek sterft langzaam weg.)
(Diep, vervagend messing)
(Ontroerende diepe cello solo)
(De cello sterft weg.)
(Stilte)
(Ontroerende cello solo)
(Mooie gong)
Als ik jou maar had
...
(Ontroerende cello solo)
(Mooie gong)
...dus ik vraag niets...
(Ontroerende cello solo)
(De cello sterft weg.)
(Mooie gong)
...over hemel en aarde.
(gedempt geritsel)
(Zacht tikken van de strijkstokken op de muziekstandaards)
Tom! Dat was geweldig. - Nee, alsjeblieft, nu geen maar's.
Er zijn nog maar 23 minuten over.
Ik zal het contract nakijken, maar er kunnen problemen zijn met de sponsors.
En Bernard wil het koor schrappen. - Ik zal met hem praten.
(Bernard) Lieg niet tegen mij!
Bernard, ben je gek? - Ze doet het expres!
Het geluid aan het eind moet verdwijnen, het wordt alleen maar zachter.
Ze saboteert mijn stuk! - Als je haar slaat...
Tom, het stuk is nog niet af.
Het koor moet weg. Dit is totale kitsch.
Het is niet jouw schuld. Het stuk is nog niet af.
We stellen het uit.
(Zijn voetstappen vervagen.)
Is alles oké? - Wees niet zo streng voor hem.
Moet ik niet zo streng zijn? - Het gaat niet goed met hem.
Hij is niet lekker. - Je hoeft hem niet te slaan!
Dat is niet zo erg.
Niet zo slecht? Het is slecht dat je het niet slecht vindt.
Koreaanse onderdanigheid? - Tom.
Hij, hij, hij. - Ja. Man, het irriteert me echt.
Weet je wat ik slecht vind?
Soms kijk je zo naar mij tijdens de repetities.
Weet je? - Nee.
Hoe kijk ik naar jou?
(Engels) Met een blik die zegt: Ze is niet zo goed als ze denkt.
Erger dan een klap in het gezicht. - Onzin!
Je projecteert je twijfel aan jezelf op mijn grappige gezicht.
Het is niet mijn schuld.
(Hijgend ademhalend)
Hij klinkt echt niet goed. Waarschijnlijk longontsteking.
Waarom bel je de dokter niet? - Hij komt toch niet.
Laten we eens kijken hoe het morgen met hem is. Welterusten, meneer Lunies.
Welterusten! Als u iets nodig heeft, druk dan op het noodnummer, oké?
(liefdevol) Welterusten.
Niemand van de familie meer! - Zijn vrouw was er.
Dat is de buurman! - Ja? - Ja.
Maar zijn vrouw was er ook ooit. - Weet je het zeker? - Ja.
(De deur gaat dicht.) (Voetstappen wijken)
(Zware ademhaling)
(Gebroken adem)
(Verre babbel van stemmen)
(Zware ademhaling)
(Raspende adem)
(Het gebrabbel van stemmen stopt.)
(Gerds ademhaling wordt kalm.)
(Stilte)
(Gerd kreunt in paniek.)
(Gerd hapt naar adem.)
(Gerd jankt.)
(Gerd hapt naar adem.)
(Gerd ademt uit.)
(stilte)
(vogels fluiten)
Ja, laten we beginnen.
En jouw kinderen?
Het lijkt erop dat ze niet komen.
(vogelgeluiden)
Wij zijn hier samengekomen
om onze laatste eer te bewijzen aan Gerd Lunies.
Een dichter zei ooit:
"Er is een rijk van de levenden en de doden.
Wat hen verbindt is liefde."
(Mobiele telefoon rinkelt) - Ah, sorry. Oh.
Oh, mijn zoon. Ik moet antwoorden.
Ja?
Mam? - Ja.
Sorry, ik had geen bereik. - Waar ben je?
Op de landweg. De auto raakte zonder stroom.
De kracht? Ik snap het niet. Wat?
Kom je uit Berlijn? - Ja, ik ben...
Ik nam de trein naar Hamburg en huurde een auto om te delen.
Wat? - Autodelen.
Een huurauto. Voor een korte tijd. - Voor een korte tijd? Aha.
Nu is halverwege de stroom uitgevallen. Het display heeft...
Waarom tank je niet gewoon, Tom? - Nee, dat... Nee, omdat de...
Hij tankt geen benzine, mam. Een elektrische auto.
Overal zijn benzinestations.
Eh... ik had onderschat dat er in het land geen laadstations zijn.
...
Mmm.
Het maakt niet uit.
Het spijt me. Maar je bent... Dus...
Je bent op de begraafplaats, toch?
In het Vredesbos, ja.
Wat? - Ja, in het Ruhebos is geen begraafplaats.
In het Ruhebos? - Ja, dat wilde papa.
Hier in het bos, ben je begraven.
Er is geen graf of grafsteen. Het is gewoon het bos.
Ja? Geen naam.
En is Ellen daar?
Nee, ik heb niets meer van haar gehoord.
Wat? - Ellen is er niet. Ik heb niets van haar gehoord.
Wat moeten we doen? Moeten we... - Hé, wacht even, nu...
De sleepdienst is aan de andere lijn. Ik neem op, oké?
Ik bel je nog een keer.
Ja?
(Bezettoon)
Je kunt een naambordje op een boom of steen plakken.
Ja? - Dat stond in de folder die ik je gaf.
Oh ja. Ja.
Kunnen we... Oh, was je klaar? Sorry.
Wilt u nog een paar woorden zeggen?
Jij bent... (schraapt zijn keel)
Jij was...
Jij was een van de goede jongens. Dank je daarvoor.
(stammerend) Alsjeblieft, kunnen we nu? - Mhm.
(Gekletter in de keuken)
(De deurbel gaat.) - Moet ik opendoen?
Ja.
(Keel schrapend) Hallo. - Ja?
Susanne? - Ja, precies.
Ik ben Tom.
Hallo, mam. - Hallo, Tom.
Ik ga. - Ja. - Kom later nog eens terug, oké?
Het spijt me echt, mam. - Ja, ja.
(De deur van het appartement is gesloten.)
En Ellen? - Ja, zij wilde mee.
Maar dat is ze niet. - Nou ja, nog niet.
Jij bent ook te laat.
(Rustig vogelgezang)
Moet ik toch proberen haar te bereiken?
Nee, nee, nou... Nee. Ze is oud genoeg
om te weten wat ze doet.
Misschien heeft ze een ongeluk gehad.
Oh.
Ik ben zo blij dat je gekomen bent.
Ja? - Ik ben altijd blij als je komt.
Ook al zie je er vandaag niet zo goed uit, hè?
Waarom?
Nou, je zag er de laatste tijd beter uit.
Ja? - Ja.
Je zei dat ik was aangekomen en dat het niet bij me paste.
Oh, dat is niet waar.
Ja, ja. - Nee.
Dat is niet waar. - Dat maakt niet uit.
Ja.
(Tom haalt zwaar adem.)
Ik moet je iets vertellen.
Het is een feit dat ik ook binnenkort ga sterven.
Ik heb kanker. Vaginakanker.
Ze gaan mijn schaamlippen afsnijden,
en mijn linkerteen is praktisch verrot.
Allemaal van de diabetes. Maar het ergste:
De nieren falen. Ik wil geen dialyse.
Het is het gewoon niet meer waard. Mijn leven is niet zo goed dat
het moet met marteling verlengd worden.
Mmm.
Ik wilde je dat even laten weten.
Er is een spaarboekje
in de jas in de kast in de slaapkamer in de binnenzak.
Met ongeveer 5.000 euro voor de begrafenis. - (Hij snuift.)
En wat er verder nog opduikt. - (Schraapt zijn keel)
De rest is voor jou.
I...
Ik weet niet wat ik nu moet zeggen.
Kunnen we niet...
Ik bedoel, pap...
Ik zou eigenlijk moeten... Maar...
Ik ben weer zo boos op je.
Problemen? Waarom is dat?
Omdat ik doodga?
Nee, want ik ben daadwerkelijk gekomen...
Kunnen we het niet over papa hebben?
Ik bedoel...
(stammerend) Is het vandaag niet echt zijn dag?
Ja, maar papa is al dood.
Ik vraag me af wat voor gesprek dit gaat worden.
En of het voor mij wel de moeite waard is.
Ik word gewoon blij als we praten.
Ja? Ben je blij? -Ja. - Kijk je uit naar het gesprek?
Misschien hebben we niet veel kans meer om te praten.
Eerlijk gezegd maakt het niet uit waarover.
Ja? - Ja.
Ik heb een vraag. - Mhm.
Eh... Iets dat
blijft maar door mijn hoofd spoken.
Toen ik...
Toen ik heel klein was,
acht of zo,
Wij hebben hier geluncht.
Jij, Ellen en ik.
En ik zei iets
dat je vreselijk boos maakte.
Ik moest mijn excuses aanbieden, jij hebt me gedwongen.
Ik zei: "Ik weet niet waarvoor."
En je dwong me om de hele dag naast je op een stoel te zitten
op een stoel naast je.
Ellen verstopte zich uit angst in haar kamer
en waar je ook in het appartement ging,
Ik moest naast en bij jou op de stoel zitten.
De hele dag, zelfs tijdens uw middagdutje.
Ik zat naast je,
urenlang, zonder te durven bewegen.
Je bleef maar vragen of ik mijn excuses wilde aanbieden.
En ik bleef maar vragen: "Waarvoor?" Je gaf geen antwoord.
"Ik weet niet wat ik verkeerd heb gezegd."
Maar je geloofde me niet.
’s Avonds kwam papa thuis en hij kwam mij redden.
Daarna hebben we er nooit meer over gesproken.
Waarom vertel je mij dit nu?
Omdat ik wil weten waarvoor ik mijn excuses moet aanbieden.
Maar ik weet het niet meer. Het is zo lang geleden. - Nou en?
Ik kan het me niet herinneren. - Ik ook.
Ja, want dat was belangrijk voor jou. En niet voor mij.
God, wat weet ik ervan? Misschien een slechte dag.
Het was vermoeiend met jou.
Wat was belangrijk voor jou? Dus...
Wat was het belangrijkste moment?
Tussen jou en mij.
Dat kan ik je niet vertellen.
Waarom?
Een leuk moment?
Het mooiste moment voor mij was
toen bleek dat jij...
Dat je gezond en normaal bent.
Dat je niet beschadigd bent.
Wanneer? Na de geboorte?
Nee, later. Maar alsjeblieft, ik wil er niet over praten.
Nee, oké, ja. We hoeven er niet over te praten.
Ik ben zo blij dat je zo gezond en sterk bent.
Ja.
Je was een huilebalk.
Dat zeiden ze toen, maar ik weet niet of ze dat nu nog steeds zo noemen.
Je huilde de hele tijd.
Jouw vader en ik hadden geen geld.
Toen je plotseling kwam... Je was een ongeluk, geen gepland kind.
Ik weet niet of je dat weet.
Ja, dat heb je me vaak genoeg verteld.
Ja, toen verhuisden we naar het kleine appartement van zijn ouders.
Er was een piepklein kamertje, dat was voor ons drieën.
Je vader was wekenlang weg als verkoper van allerlei spullen,
voor ritsen en kopieerapparaten.
En ik was daar met jou in dit kleine kamertje, 984 01:21,375 --> 01:21:23,958 dat ik niet durfde te verlaten,
want dan was er nog je schoonmoeder, met wie ik niet goed overweg kon.
Je bleef maar schreeuwen, en toen ik...
Wat? - (stammerend) Gevallen...
Wat? - ...ben je... - gevallen?
Misschien heb je jezelf er zelfs wel in gegooid. Ik...
Pardon? Wat is er mis? - Op de vloer. Of op de muur.
Jij... Jij liet mij vallen?
Nee, je bent gevallen. Je bent gevallen.
En toen rende ik uit het appartement...
uit de kamer, ook uit het appartement.
Wacht, ben ik gevallen of heb jij me gegooid?
Gevallen.
Toen rende ik uit het appartement
en rechtstreeks het winkelcentrum in.
Dus ik ging door de winkels, ik wilde iets kopen,
maar ik had geen geld, dus heb ik een speeltje van je gestolen bij Hertie,
een vrachtwagen, een kleine gele.
Ja, ik weet het nog. Met blauwe banden.
Ja, en toen ik terugkwam in het appartement, toen...
Ja, mijn schoonmoeder had je in haar armen.
Je was heel kalm. Ze had je daar gevonden en opgepikt.
Ze heeft nooit iets gezegd. Zelfs niet tegen je vader.
Maar ze heeft het me nooit vergeven.
En ik heb al die jaren gewacht om te zien of iemand iets zou opmerken.
Of je nu wel of niet
op enig moment verlamd raken of hersenschade oplopen,
misschien zul je nooit spreken
of je dat misschien wel zou doen,
Ja, geestelijk gehandicapt.
Maar je werd helemaal normaal.
Maar je vond me niet aardig. Nooit.
Je wilde altijd bij je vader zijn.
Maar ik accepteerde dat,
want ik vond jou tenslotte ook niet aardig.
Dat besefte ik die dag.
(zuchtend) Op die... dag, dat ik helemaal niet meer van je hou.
Want zoiets zou je toch niet doen.
Als je van iemand houdt, doe je zoiets niet.
Zulke dingen gebeuren niet als je van iemand houdt.
Hoe geïrriteerd of...
(stammerend) jij bent...
En daarom was ik helemaal niet teleurgesteld
dat je mij niet aardig vond.
Ik was pas teleurgesteld toen Ellen mij ook niet meer aardig vond.
Omdat ik van Ellen hield, dat weet ik zeker.
Ellen was zo klein en, o, angstig en verlegen.
Toen ze klein was.
En dan op een gegeven moment,
Ja, ze ging weg en werd ongelukkig.
Maar dat is niet mijn schuld. Nou ja, dat niet, nee.
Je bent zo anders dan ik. - Nee.
Nee, nee, dat... Dat ben ik niet. - Ja, dat ben jij...
Nee, juist het tegenovergestelde. Ik lijk veel op jou.
Nee, Tom. - Ja.
Net zo koud.
Nee, dat ben je niet, Tom, jij...
Zeg alsjeblieft niets slims, het werkt toch niet. - Mh.
Ja.
Misschien hadden we beter piano kunnen spelen, zoals we vroeger deden.
Ja, dat klopt. Ik heb de muziek ook van jou.
Ja, we hebben allebei een absoluut gehoor.
(lachend) Nee, dat doen we niet. - (krassend geluid)
Ik ben vandaag hees, sorry.
(Geluid)
Dat is geen A. - Een A, precies. - Nee.
Kom op, stop er nu mee.
Hmmm.
Nou ja, we hadden niet zoveel moeten praten.
Iedereen praat te veel. - Ja, het is goed dat we praten.
Ja? Echt waar? - Ja.
Omdat ik echt het gevoel heb dat ik het op een gegeven moment zal begrijpen
waarom we zijn zoals we zijn.
Waarom wij...
(slikt) Waarom zijn wij zulke vreselijke mensen?
Waarom bijvoorbeeld
Het kan me helemaal niets schelen dat je ziek bent, dat je...
dat je binnenkort gaat sterven.
(zucht) Het kan me helemaal niets schelen.
Het is zo vreselijk dat ik niets voel,
dat er zoiets is, ja,
leegte in mij als het om jou gaat.
Nu besef ik dat ik me er niet slecht over hoef te voelen.
Dat ik me niet slecht hoef te voelen, dat het eigenlijk zo was
altijd zo,
met je praten, bij je zijn, je bezoeken,
dat het me bijna de adem beneemt,
ja, als ik gewoon wit ben,
Ik moet je terugbellen, want je stond op de voicemail.
Maar je bent ook nooit bij papa geweest.
Ja man! Want toen moest ik ook altijd met jou praten.
Ik kan het contact met jou gewoon niet verdragen.
Maar ja, ja, dat...
(slikt) Ik zal mezelf nooit vergeven dat ik niet...
met papa toen hij stierf.
Nooit.
Ja, misschien moet ik daar nu verdrietig om zijn.
Maar ik verloor al mijn verdriet
toen je jong was.
En ja, dat klopt: je hoeft je helemaal niet schuldig te voelen.
Ik wilde je alleen laten weten wat...
hoe het met mij gaat
en waar het spaarboekje is.
Wilt u nog iets anders? - Nee. - Nee?
Dan zal ik het ophelderen.
(Er rinkelt een mobiele telefoon.)
(Meerdere mensen praten in een vreemde taal.)
(Het rinkelen stopt.) - (Het gesprek gaat verder.)
(Er klinkt zachte muziek.) - (De borden rammelen.)
(Het gesprek is afgelopen.)
Hoe laat is het?
(onhoorbaar)
Ik heb een drukke dag gehad en moet nu gaan, maar bedankt voor het ontbijt.
(onhoorbaar)
's Avonds goed, 's ochtends kut, 's avonds weer goed.
Ugh. - (Slijmerig geluid)
(Toetstonen en kiestoon)
(Engels) Ja, excuseer me. Waar ben ik?
Waar? In Letland?
(stilletjes) Shit.
Nee, dat maakt niet uit. Waar is de...
Ik was hier met een man, toch?
Het maakt niet uit.
(Gerommel) - (Ellen kreunt.)
Bedankt, klootzak.
(Aankondiging gongslag)
Hoi Ellen, dit is je broer. Papa voelt zich niet lekker.
Ik zou het fijn vinden als je mama belt.
Ik ben een soort vader geworden. Ik heb een kind gebaard.
Niet van mij, maar ja, ik...
(gebrabbel van stemmen)
De huren zijn in de loop der jaren met 52 procent gestegen.
In de EU slechts 36.
De hypotheekverstrekker heeft gelijk.
Sinds de sancties tegen de Russen
De Letten maken het voor hen moeilijk om onroerend goed te kopen.
(turbine geluid)
(mobiele telefoon rinkelt)
(het rinkelen stopt.)
(Engels) Pardon mevrouw. Nogmaals: leg uw mobiele telefoon weg.
En doe alsjeblieft je gordel om. Dank je wel.
(Klik)
(Zoemer)
(Vrouw) Dan wil ik graag uw ziektekostenverzekeringspasje.
Denk je dat hij blijft of dat hij weggaat? - Hij is nog steeds in proeftijd. Hij blijft.
Ja, de patiënten zijn dol op hem. - Geen wonder. - Met die glimlach.
Heeft hij hier een appartement? - Hij is waarschijnlijk altijd in München in het weekend.
Waarom doe je dit dan? - Het moet wel vies zijn.
Heeft hij een gezin? - Getrouwd, drie ernstig gehandicapte kinderen.
In het weekend bezoekt hij zijn moeder in de gevangenis.
Ze vermoordde zijn broers en zussen.
Een Zweedse cult.
Ze kon hem niet vangen, hij ontsnapte over het dak.
Vandaar het litteken dat hij krabt als hij nadenkt.
Blijf dus van hem af, hij is niets voor jou.
Dr. Kienzle zegt dat u kunt helpen. Laura moest naar huis: maag-darmproblemen.
Ja, Laura heeft problemen.
Ik kom eraan.
Sorry, ik ben van het onderwerp afgedwaald. Mijn vader is ziek.
Eigenlijk is hij stervende.
Haal de heer Breitkreuz maar binnen, ik kom er zo aan.
Tuurlijk, meneer. Ik doe het, meneer. Breitkreuz, meneer.
Meneer Breitkreuz, u kunt nu binnenkomen.
Goedemorgen, baas.
Is het een goedemorgen, Ellen?
(Gezoem) - Denk aan iets leuks. Strand, palmbomen, blauwe zee.
Het was niet mijn moeder.
Het ding met het litteken, bedoel ik. Het was een ex-vriendin.
Ze gooide een fles. - Was er een goede reden voor?
Ik was 16. Er is altijd een goede reden voor. Toch?
(Het gezoem stopt.) - Spoel het nu uit.
Wat voor soort fles? - Pardon?
Wat voor soort fles was dat?
Dus moeten we het nog een keer doen.
We knarsten onze tanden. Het was een grap. En weg waren we.
(gezoem) - Moskovskaya, Russische directe import, was leeg.
En? Slecht?
Dat met je vader. - Ja, hij heeft de ziekte van Parkinson, dus...
Hij zal er niet direct aan sterven, maar er zijn wel bijwerkingen.
Als ik iets voor je kan doen, laat het me weten.
Ja, ga vanavond wat met mij drinken.
Ik moet er morgenvroeg heen, dat heb ik beloofd.
De accountant van de ziektekostenverzekering komt eraan. Ik help wel als er niemand anders is.
Mijn moeder vond altijd dat vriendschap overschat werd.
Ik gooi ook geen lege wodkaflessen weg.
Als ik een fles tequila in mijn hand krijg, dan...
Goed.
(Er klinkt zachtjes rockmuziek.)
Maar slechts één, oké?
Eén. Ik zal voor je zorgen.
Eén citroen. En een olijf. Proost, jullie twee. - Heel erg bedankt.
(zucht) Ik geniet van de eerste slok.
Als de gin als vloeibaar ijs door je keel stroomt.
Ja.
(Zachte, melancholische rockmuziek) Ik plant mezelf in de tuin.
(zingt mee) Geloof me
tussen de aardappelen en de peterselie.
...
Geloof me. - Dat weet ik niet.
Bill Fay, "Garden Song", uit 1970.
Het was toen compleet verloren.
30 jaar later werd het opgegraven.
Bill werkt nu als oogstarbeider, tuinman,
schoonmaker, op de visafdeling van een supermarkt.
Je hebt een prachtige stem. - (snort)
Nee, echt waar.
Heb je er ooit over gedacht om muziek te maken?
Mijn broer is dirigent.
Dirigent? Wauw.
(giechelt) Precies:
Wauw.
Iedereen dacht altijd: "Wow".
Dus ik dacht dat ik het minst wow-achtige zou doen,
iets wat iedereen haat. 1207 01 :40:18,500 --> 01:40:19,375 Tandarts.
Precies. Maar dan zonder "dokter".
(Ellen giechelt.)
Natuurlijk heb je een duister geheim.
Iedereen bij Dr. Kienzle's Horrorpraktijk heeft er één.
(Zenuwachtige popmuziek)
Wat is de jouwe? - Waar hebben jullie elkaar ontmoet?
AA? - Nee. AA? Nee, dat doe ik niet, nee!
(lacht) Absoluut niet de herfst!
Wat is jouw duistere geheim? - (klankend)
Au, mijn tand! - Wat is het nu weer?? ? Tand?
Ik stootte mijn tand tegen het aanrecht. (kreunt) - Nou en?
Oh, hij moet nu gaan. Hij... - Wat, nu?
Ik heb een capabele assistent nodig en ga met haar mee! - Geen probleem. Rolf!
Wij hebben even uw keuken nodig.
(Hij kreunt.)
(stilletjes) Shit. - (Wilde rockmuziek)
(Tandarts) Oké.
Ik zei een bekwame assistent. Een tang, maar niet zoiets!
(Hij lacht.)
Rolf. Rolf! - (Hij hoest.) 1228 01 :41:44,666 --> 01:41:47,166 Tang! - Gereedschapskist op de plank.
(Flessen klinken.)
(Wilde elektrische gitaarsolo)
(kreunt) Het moet er hoe dan ook uit. - (Beiden giechelen.)
Gebruik eerst een mesje om het tandvlees van de tand te scheiden.
Weet je! Je kunt het. - (Ze giechelt.)
(Hij kreunt en kokhalst.)
(onduidelijk) Andere kant...
(Flessen rammelen.) - (Wilde rockmuziek)
(kreunt) Stop, stop, stop. 1238 01:42 :26,875 --> 01:42:31,000 Pak nu de tang. (lachend) Haal dat ding tevoorschijn.
(Ze lacht.) - (Hij kreunt en kokhalst.)
(Hij kreunt luid.)
Geweldig!
(Wilde rockmuziek)
(Stilte)
(Hij zucht.)
(zachtjes) Goedemorgen.
(zachtjes) Wachten je ouders niet?
Ik sla het over.
Vind je het niet leuk om bij hen te zijn?
Wie gaat er graag naar zijn ouders?
Nou ja, ik vind mijn ouders leuk.
Mijn moeder, in ieder geval.1252 01:44:01,083 --> 01:44:04,416 Dat geldt niet alleen voor jou.
Pas op. Niets tegen mijn moeder.
(Beiden lachen.)
Koffie! Heb je koffie?
Ja.
(zucht)
Dat is prima.
Ik wil met je dansen.
Ik ga voor een wortelkanaalbehandeling. De verdoving is misschien te zwak.
Laat het me weten als je wilt dat ik er meer aan toevoeg, oké?
(fluisterend) Ellen. Masker! Ellen!
(zoemend)
(fluisterend) Ellen.
(Schreeuw)
(Dr. Kienzle) Shit. Ga weg hier! En stuur Verena naar binnen.
(Gejank) - Sorry. Het spijt me zo.
Ik heb nog steeds een injectie nodig. - Laten we het doen.
...
O, o, o!
Oh, oh, oh, oh!
Als zoute neuzen over het dek bewegend en onze waarheid verspreidend,
totdat onze as onze hoofden bedekt en de sneeuw iedereen daaronder bedekt.
Net als insecten offeren wij onszelf op aan de waarheid,
waarover we denken eindelijk macht te hebben.
Geloof vast in de dingen die we weten,
en negeren wat geloven betekent.
Wij geloven in de waarheid,
Geloof vast in de dingen die we weten,
En negeer wat geloven betekent.
Wij geloven in de waarheid,
Geloof vast in de dingen die we weten,
Geloof vast in de dingen die we weten, 1293 01:47:12 1287 01:47:17,375 --> 01:47:20,250 Mijn overlijdensbericht in het laatste moment zal zijn:
Waarom ben ik gestopt met kind zijn?
Dit zijn de dingen waar wij van houden.
Dit zijn de dingen die wij haten.
...
(Stilte)
(Gezoem van stemmen en verkeerslawaai van buiten)
Wat is er aan de hand?
Ik ben getrouwd.
Ik heb twee kinderen.
Twaalf en veertien.
In München.
In het prachtige Poing. - Waar?
Vuist.
Nee, je hebt geen kinderen in Poing.
Ja.
Ik heb twee kinderen in Poing.
Moeten we er nu over praten?
Nee.
Ik dacht dat... - Ga naar bed en slaap.
(zingt in het Frans) Ik heb geen medicijnen om deze aandoening te behandelen.
Ik vind het niet leuk als je zingt, maar ik zeg het zo.
Ik vind het geweldig als je zingt.
En zijn jullie een gelukkig gezin?
Zou ik dan hier zijn?
Hmmm?
(Ellen kreunt.)
Au.
(Ze schreeuwt.)
Oh.
(kreunend)
(snurken)
Dan laat ik je binnen. - Dank je wel.
Ik geef je het certificaat.
Oh. Heb je een afspraak?
(heftig) Mh!
Oké, een momentje alstublieft.
Dus.
Wat heb je gedaan?
(onduidelijk) Ik kan mijn mond niet opendoen.
(verward) Oké.
Ja, dat zie ik ook.
Kun je het repareren?
Dan moet ik even in je keel kijken.
Dus.
Doe je mond open. - Doet het pijn?
Ja, het zal een beetje pijn doen. Doe je mond open.
(gejank)
(geluid van pijn)
Het zal snel voorbij zijn.
Oké.
Raar. Zoiets heb ik nog nooit gehad.
Maar het is wel leuk, toch?
Wees eens iets bijzonders. - Klootzak.
(trillen)
Ja?
Ben jij dat? Bastian?
Je liet me vanmorgen alleen.
Dat was niet aardig.
Ik werd alleen wakker in jouw appartement.
Ben je boos omdat... - Omdat je getrouwd bent?
Nee, dat ben ik niet, ik...
Ik moest gewoon heel snel naar de dokter.
Waarom?
Oh, ik had uitslag over mijn hele gezicht, helemaal opgezwollen.
Ik leek op de Olifantman.
Maar het gaat nu veel beter.
Ik dacht dat je me verlaten had.
Het heeft me echt verlaten. - Kunnen we het ergens anders over hebben?
(kreunt) Ja hoor, zeker.
En hoe zit het?
Iets grappigs.
Jouw penis.
Vind je mijn penis grappig?
Ik vind jouw penis heel mooi.
Gelukkig.
Eigenlijk vind ik elke penis mooi.
Oké.
Ik hou gewoon van penissen. Slecht?
Nee. - Ik kijk graag naar penissen. Dat heb ik altijd gedaan.
Weet je, er is een boek.
Een penisboek, genaamd "Het Grote Penisboek".
Oh, geweldig. - Ik zal het je geven.
Dat zou heel aardig van je zijn.
Alles wat jou gelukkig maakt, mijn liefste.
Werd er vroeger niet een beetje opgekleed als mensen naar de dokter gingen?
Ze beet op iets hards en brak de kroon.
Ik zie dat je op iets hards gebeten hebt.
Shit, nu valt ze ook in slaap.
Waarom ben je zo slecht gehumeurd?
Ook hier, en op naar de bar.
Daarom ben ik zo slechtgehumeurd.
Ik besefte dat het serieus was tussen jullie... Dat het serieus was tussen ons.
Waardoor je humeur verslechtert?
De bar bezorgt mij een slecht humeur.
Ik zou graag een dag niet drinken,
maar ga wel mee naar de bioscoop of het theater.
Naar het theater? Oh God.
Oké, dan maar niet naar het theater...
Shit! Op een avond helemaal niks drinken, gewoon samen zijn.
Ik voel me schuldig als ik er alleen maar aan denk. Pervers.
Dat hoeft niet.
Maar dat zal ik doen. - Dan gaan we gewoon de avond doorbrengen en niets drinken.
Echt waar? - Tuurlijk, dat is geen probleem.
Leg me dan eens uit wat het betekent dat het serieus wordt. Oké?
Ja. - (speekselzuiger)
Waar kan ik meneer Lunies vinden? - Aan het einde van de gang, rechts, kamer 110.
(Stille stemmen van de buren)
Pa?
(Gerd slikt.)
Goed?
Heb ik je wakker gemaakt?
Zal ik het raam openzetten? Een beetje frisse lucht.
(Ze hijgt zachtjes.)
(Gerd krast zachtjes.)
(De deur gaat dicht.)
(Ze schraapt haar keel.)
(Ze zucht zachtjes.)
Goed?
Was het goed? - Ja.
Zie je wel? Ik zei het toch.
Ja, zei je. En de beloofde verrassing?
Oké, laten we daarheen gaan.
(Motor bromt)
(Er wordt ontspannen R'n'B gespeeld.)
Dat is ongelooflijk. Ben jij hier?
Hoi.
(schraapt zijn keel) Sebastian. Tom. Mijn broer.
Leven. - Hoi. Hallo.
Leuk je te ontmoeten. Sebastian. - Ellen.
Tom.
Ben jij Tom?
Grappig dat we je hier ontmoeten.
Eigenlijk zijn we in Berlijn dankzij jou. - Dankzij mij?
Ja, ik heb Ellen twee kaartjes gegeven.
Voor het concert dat je morgen dirigeert.
Ze moet blij zijn geweest. Eh, ja.
Natuurlijk een lang weekend Berlijn.
Ja, dat is prima.
Waar is je kind, half kind?
(aarzelend) Dat, eh, is met de andere vader.
Hoe weet je dat? - Mam.
Wil je ook wat eten? Dus...
Ja, dat zou ik graag willen, waarom niet. Of?
En hoe oud is het kind?
Eén jaar of... - Ja. - Eén jaar.
Dit is de beste fase.
Geniet ervan. Het gaat zo snel voorbij. Binnen no time is ze op de leeftijd
waar, als je je omdraait, ze zelfmoord zal proberen te plegen.
Oké, de plons?
Het is niet zomaar een spritzer. Een symbool van een nieuw leven.
Sebastian wil zijn familie verlaten
en een "serieuze relatie" met mij hebben.
Hij bedoelt het niet onromantisch. Hij praat zo als hij nuchter is.
Dat is het dilemma: hij wil een nuchtere relatie.
(Engels) Dus: absoluut geen drank. Daarop: proost!
(Ze zucht.)
Het is echt leuk dat je morgen komt. Het is een belangrijke dag voor mij.
Je bent niet bij de begrafenis van je vader geweest.
Ik heb iets te drinken nodig. Ik bedoel alcohol.
Wat? Waarom?
Want dat was toch ontzettend vermoeiend?
Wat? Je broer?
Al die hipster-onzin, iedereen doet alsof het leven een... genoegen is.
Je kunt ook kiezen hoe ongelukkig je bent.
Ik beslis niets, ik weet gewoon niet wat... - Wat?
Je hoeft niet alles te weten! Je kunt ook... - Wat?
Zing maar.
Zingen? - Ja, waarom niet? Zing voor mij.
Ik dacht net aan je broer.
Die muziek maakt je blij. En je stem is vloeibaar goud.
(bevend) Geef me dan wat te drinken...
Slechts één.
(Hij haalt diep adem.)
(Ze ademt trillend.)
Mam! - (fluisterend) Nou, hoe smaakt het?
Oh, daar komt nog een lepel. - (Jessie klaagt.)
Daar komt nog een lepel. Ha!
En een grote hap. Een grote hap! - (De deurbel gaat.)
Oh.
Wacht even.
Hé, kom binnen.
Wij zijn nog aan het eten, dan mag jij ze hebben.
Speltpap is nu haar ding. - Ik weet het. Hé!
(Ze huilt.) - Ik moet ook gaan.
Nu al? We hadden een half uurtje overgangstijd afgesproken.
Zodat Jessie niet denkt
dat elke nieuwe supervisor een afscheid is.
(zuchtend) Oké.
(Moritz) Kom op, laat mij.
Hé, neem iets van mij aan. Ja!
Prima!
Kijk, je moet het langzaam doen, man.
Zo. ​​Nog één laatste voor Tom, oké?
Waarom heeft ze ineens zoveel honger? - Omdat je het te snel doet.
Kom op, nog een lepel.
Ah, grote hap!
Ja! - (Beiden lachen.)
En nog een lepel. - Laat me... - Grote hap!
Doe de lepel niet zo vol. Wat een onzin. - (Mobiele telefoon trilt.)
Ja, dat is goed.
Ik moet echt gaan. De première is morgen. - Doei.
(Gezoem van stemmen)
(Ellen zingt in het Engels, begeleid door gitaarmuziek.)
In mijn kamer, waar ik je nog steeds vermoord.
...
(De andere gasten doen mee.)
Is dat niet goed?
In deze kamer.
(Iedereen zingt enthousiast.)
In deze kamer waar ik je nog steeds vermoord.
...
(Gejuich, applaus en fluitsignalen)
(Ellen lacht.)
(Hij zucht blij.)
(Ze giechelen.)
Sorry, ik kon niet sneller.
Waar is hij? - Boven. Hij mag niet naar beneden en ik mag niet naar boven.
Heeft hij je weer geslagen? Nee.
Ja?
Nee!
(klopt) Partner?
Ik kom nu binnen, oké?
(Tom zucht.)
We moeten het afblazen.
Ik kan hem gewoon niet ontmoeten.
Ik weet niet wat er met je aan de hand is. We hebben geweldige repetities gehad.
Wie sla je niet?
(fluit zachtjes)
De dunne lijn. - (geamuseerd) Mh.
Niemand slaat hem, dat weten we. - Maar jij moet hem slaan.
Anders blijft er alleen maar kitsch over.
Kitsch voor de massa, of kitsch voor de slimmeriken.
Ik weet niet wat erger is. - Kitsch, wat betekent dat eigenlijk?
Zelfs maar een woord. - (zucht) Kitsch is wanneer het gevoel
bereikt de werkelijkheid niet.
Weet je dat ik elke minuut naar jouw stuk luister?
Altijd.
De hele tijd.
Ik ook.
Misschien doe ik het gewoon slecht, misschien is dat het.
Nou, dan doe je het slecht.
Maar het is een stuk stront.
Slechte dirigent, slechte componist.
Slecht publiek. - Slechte muzikanten. - Slechte feature-sectie.
(Ze lachen.) - Dat is prima.
Het spijt me.
Waar heb je spijt van?
Alles.
Dat is veel.
Ik weet.
(Hij haalt adem.)
(zachtjes) Dat kan ik niet.
Dat kan ik niet.
Ik ga eerst wat wijn halen en dan zien we wel.
(Bernard snuift.)
(Bernard huilt.)
(Bernard snikt.)
(Tom) Morgen komt het wel goed. Geloof me.
(stappen)
Over welke dunne lijn heeft hij het?
Als kunstenaar moet je de dingen vereenvoudigen
waar je vanaf wilt, zonder de boel te vervormen.
Of je bent volkomen authentiek, niemand begrijpt je
en je eindigt alleen in het gekkenhuis, dan is er een dunne lijn tussen de twee.
Zijn woorden, niet de mijne.
Hij houdt van pathos.
Juist? Het gaat erom: Hoe ver moet ik inspelen op het publiek,
zodat ze mij kunnen volgen, maar... - Ik snap het.
De dunne lijn.
(Het orkest stemt.)
(De instrumenten vervagen.)
(Applaus)
(Het applaus sterft weg.)
(Ze hoest één keer.)
(Zacht aanzwellende violen)
(Golvende melodie met een abrupt einde)
(Ellen hoest.)
(Zacht aanzwellende violen)
(Golvende melodie met een abrupt einde)
(Ellen hoest.)
(Ellen haalt zwaar adem.)
(Ellen hoest.) - (Golvende melodie)
(Het hoesten gaat door.)
(stilletjes) Wat? - Hoe? Kun je niet gewoon...
Iets? - Niet hoesten.
(Er is veel onrust.)
(De muziek blijft groeien.)
(Ellen haalt diep adem en hoest piepend.)
Misschien kun je buiten even tot rust komen. - Stilte, alsjeblieft!
Ik wilde je alleen maar helpen. - Laat je niet door ons lastigvallen!
(Stikkende hoest) - (Vreedzame muziek)
Wat is er, lieverd? - (Ellen hapt naar adem.)
Ik voel me ziek. Ik denk dat ik ga overgeven.
Misschien moeten we gaan.
(schreeuwt) Dat is walgelijk!
(schreeuwt) Je bent walgelijk!
(kokhalzen) - (gebrabbel van stemmen)
(dame) Ga alsjeblieft weg. Alsjeblieft!
Er staat een dokter buiten. - Raak mijn vrouw niet aan!
Geen geweld, alsjeblieft. - (Ellen stikt.)
Is het nu alweer voorbij? Ik luister niet meer naar muziek.
Ik denk dat het voorbij is voor ons. - Oké. Ik voel me niet lekker.
Heb je een dokter nodig? - Nee hoor, het is prima, het is niet zo erg.
(Ellen hapt naar adem.) - (mensen) Hé!
(gromt) Hé! Niemand mag mijn vrouw aanraken!
Hé! - (Bernard) Het stuk is al begonnen! Jij klootzak!
(Man) Stop ermee! - (gemompel)
Ga weg hier! - Bernard, stop!
(Rumoer) - Blijf, het begint bijna weer.
Heb je ooit iemand zien sterven? Blijf zitten.
(vriendelijk) Blijf zitten.
Het gaat bijna weer beginnen.
Kom op, begin alsjeblieft opnieuw.
(schreeuwend) Laten we opnieuw beginnen! Tom!
Blijf zitten!
(vriendelijk) Het is goed. Ga zitten. (zucht)
Ga gewoon zitten en luister.
Toneelstuk!
(smekend) Alsjeblieft!
(De deur gaat open.)
Zullen we beginnen? - Ja.
Wij wachten nog steeds.
Zoals je wilt. Wij zijn klaar. - (Liv) Mhm.
(Liv schraapt haar keel.)
Ik ben niet je vijand, Liv. Integendeel.
Dit was jouw idee hier.
Mhm. - (De deurbel gaat.)
(Liv schraapt haar keel.)
(hijgt) Sorry, het spijt me.
Het is een heel belangrijke repetitie, toch?
Nee, het was een rampzalige première, als je dat wilt weten.
Nee, Tom, helemaal niet. Tom, Moritz! Stop daar alsjeblieft mee, oké?
Ga zitten. Mijn collega komt zo.
Moritz, vraag je tegen mijn wil gezamenlijk ouderlijk gezag aan...
Ik heb een wettelijk recht... - Ja, maar dan komt er oorlog.
Oké, dat klinkt misschien hard, maar we zijn hier
om ongemakkelijke gedachten te uiten.
Waarom wil je niet dat we
Samen praten over de toekomst van ons kind? Waarom?
Ik ben geen idioot met wie je niet kunt praten. - Ja.
(Tom lacht zachtjes.)
Nee, nee. Oké, natuurlijk ben je geen idioot.
Maar je bent in de war.
We waren al drie maanden een stel!
Ja, in jouw verbeelding.
In mijn geval hadden we één of twee keer seks.
Het was niet slecht, dat geef ik toe.
Behalve het vervelende gepraat over weldoeners: - Jij hebt nooit anticonceptie gebruikt!
Want na de schildklieroperatie zeiden ze dat ik niet zwanger kon worden!
Alleen met hormoontherapie!
Toen gebeurde het toch, ik was wanhopig en...
alleen.
Maar je was niet de enige. - Dat zei ik ook. - Hé!
(Liv, minachtend) Zeker.
(zucht) Toen Liv zwanger was,
Ze belde me om te zeggen dat ze de man niet wilde.
Oh, kom op! - Dat ze een kind niet alleen kan opvoeden.
En zal waarschijnlijk een abortus moeten plegen.
Ik zei dat het uitgesloten was, omdat ik wist
dat ze een kind wilde en erg verdrietig was
over wat de artsen zeiden na haar schildklieroperatie.
En ja, ze zei: "Ik kan dit niet alleen."
Zo werd ik Jessie's vader. - Man! Je bent haar vader niet!
Meer dan jij! - Nou.
Weet je wat? Als je een kind wilt, krijg er dan zelf ook een.
Ik wilde er geen! - Maak er zelf een!
Tom! Dat klopt ook niet helemaal. (gebrabbel van stemmen)
Jij bent niet meer de vader van Jessie dan Moritz.
Nee?
Moritz is de biologische vader, en dat zal hij altijd blijven.
(snurkt) Dat betekent zoveel, omdat hij het sperma heeft gedoneerd?
Er is een band tussen het kind en de biologische ouders.
Ja, dat geloof ik. Of we het nu willen of niet.
Zit het een beetje strak? - (Patiënt) Mhm. - Aha.
Toch anesthesie? - (gejank)
Kun je me vertellen wat er mis is? - Er is niets mis.
Praat niet zo tegen me. Ik haat het als mensen me dom laten lijken.
Open het nog eens. - Wat is er mis?
(zachtjes) Ben je gek? Nu niet!
Nog drie patiënten en al 20 minuten te laat!
(De patiënt kokhalst.) - (zachtjes) Herstel jezelf.
Wat nog meer? Is dat een bedreiging?
Welke gevolgen...
Meia vrouw is zwanger. - (kokhalzen)
(kokhalzend en jankend)
Ik kan haar nu niet verlaten.
Denk je dat het van jou komt? - (kokhalzend)
Ja, natuurlijk komt het van mij.
Doe alsjeblieft open.
(Ze hapt naar adem.)
14.90.
(Kiestoon)
(Bastian via mailbox) Ik ben op dit moment niet bereikbaar...
(Verkoper) Hallo.
(Kiestoon)
(Bastian) Ellen? Fijn dat je belt.
Ik wil nog één keer praten, hang niet op. - Natuurlijk niet.
Dit was toch niet mijn idee? Dat je je vrouw verlaat.
Dat we iets serieus worden, enzovoort.
Niets hiervan was mijn idee. Ik heb hier nooit om gevraagd.
Ik wilde dat even duidelijk maken. - Ja, je hebt gelijk.
En dat doe ik nu niet. - Goed.
Ja, goed.
Behalve misschien nog een laatste drankje.
Ellen, dat zou leuk zijn. - Eén. - Maar ik ben niet in Ham...
Jij bent... - Ik moet... - Bij je familie...
Ik denk altijd aan je. - Eén, Sebastian, dan...
Ja?
...
(Bastian) Onze relatie is als jouw stem.
Het werkt alleen met alcohol. - Nou en? Daar kan ik mee leven.
Ik hou van alcohol.
Ik vind de hele levensstijl leuk.
Ik ben het tegenovergestelde van alles
Begrijp je het?
Van alles wat...
is juist en belangrijk
is het tegenovergestelde.
En zelfs van het tegenovergestelde ben ik nog steeds het tegenovergestelde.
Ik ben en ik ben niet.
(lachend) Antimaterie.
(zachtjes) Kom, Sebastian, dans met mij.
Het is nu zo mooi. Maar alleen met jou.
Alleen met jou.
(Piepend)
(Chauffeur) Is alles oké?
Ben je gewond?
(boos) Nee hoor, dat is niet zo.
Helemaal niet!
(Melancholische pianomuziek)
(Muziek: "Jesus, Etc." van Bill Fay)
Jezus, huil niet.
(Stille scènes)
Je kunt op mij rekenen, lieverd.
...
(Melancholische pianomuziek)
(De muziek stopt.)
(Zweedse film)
(Een mobiele telefoon trilt.)
Hé, partner. Prettige Kerstdagen.
Prettige Kerstdagen, Tom. Waar ben je? Wat doe je?
Thuis met een fles wijn.
"Fanny en Alexander" op de DVD-speler?
De 4 uur durende tv-versie, zoals altijd.
En Ronja?
Wij ontmoeten elkaar niet meer privé. - Zijn jullie uit elkaar?
We kunnen niet uit elkaar gaan. - Omdat jullie nooit samen zijn geweest. Ja, ja.
En jij? - (zucht droevig)
Ik moet je om een ​​gunst vragen. - Wat is dat?
Helaas moet je naar mij toe komen. - Nu? - Je kent het einde.
Het gezin is blij onder de boom, de boze priester is dood.
Oké, ik kom eraan.
(Betekenisvolle muziek: "Strijkkwintet in C majeur D 956" van Schubert)
(De deur gaat open.)
Hoi.
Prettige Kerstdagen.
(zachtjes) Dank je wel.
Wat is er? Wat kan ik doen?
Je hebt de biefstuk duidelijk zelf bereid.
Is het oké als ik
Meteen ter zake komen?
Ja natuurlijk.
Ik ga vanavond een einde aan mijn leven maken.
Geen spontane impuls. We hebben het er al meerdere keren over gehad.
Ik wil het niet allemaal nog een keer opnoemen.
Ik heb een probleem en jij hebt mijn hulp nodig.
En dat is woensdag-donderdag.
Kom op, ga eerst zitten.
(snuift geamuseerd) Zeker.
Mi-Do en ik hebben al een paar weken een affaire.
Waar hebben we het over? - Luister. - Nee, luister naar jezelf.
Mi-Do is verliefd. - Ik kom op kerstavond...
Ze is in Frankfurt. - Hallo, kun je even kalmeren?
Luister. Ik heb het gevoel... - Ik ga weer. - Luister.
Ik laat je niet zo tegen me praten. - Luister!
(Betekenisvolle muziek van Schubert)
(zuchtend) Goed. - Sorry.
Nee hoor, het is allemaal goed.
Oké, ik luister naar je.
Ik heb een fout gemaakt.
Ik gaf haar een sleutel van het huis
en ik heb het gevoel dat ze iets heeft opgemerkt en dat ze vandaag misschien wel hierheen komt.
Ik ben bang dat ze mij in bad vindt.
In bad. - Ja. Dat verdient ze echt niet.
Ze is een goed mens, ze heeft geen nieuwe schok nodig.
Ik heb het echt onderschat, met ons tweetjes.
Ik had niet gedacht dat het zo dichtbij zou komen.
En wat...
Wat verwacht je dat ik nu doe?
Wees voorzichtig.
Ik heb een pil gekocht, uit Zwitserland,
maar om aan de veilige kant te blijven
Ik snij mijn polsen door in bad.
Dat wordt natuurlijk een grote bende, en...
Ik wil je vragen,
als je hier in de keuken kunt wachten
tot ik dood ben,
en als het woensdag-do is, ervoor zorgen dat ze niet naar het toilet gaat?
Dat is alles. Al het andere is geregeld.
Daarna kunt u mijn mobiele telefoon gebruiken om de politie te bellen,
ze zullen de aantekeningen vinden, alles staat hierin:
Begrafenis, erfenis.
Ik heb alles geregeld.
...
dat Mi-Do mij niet vindt.
Oh.
Hierbinnen
is de laatste en enige geldige versie
van "Sterven".
Als iemand het nog een keer wil doen.
Misschien helpt mijn dood wel, maar ik weet het niet.
(Betekenisvolle muziek van Schubert)
Dat kan niet.
Wat? Wat staat daar geschreven, of wat zit er in het bad?
Zoiets kun je niet schrijven en... - Daar heb ik geen oordeel over.
Geen positief, geen negatief, niet van jou of iemand anders.
(Schuberts kwintet sterft weg.)
(Windgeruis)
(Tom zucht.)
Bernhard?
Bernard, kijk mij eens aan.
Tom, ik doe het.
(zachtjes) En ik wil er niet over praten.
De enige vraag
dat we moeten verduidelijken
is of je Mi-Do de schok wilt besparen.
En vanaf dit punt,
Helaas is dat uw verantwoordelijkheid.
(luider) Sorry dat ik je hierbij heb betrokken.
Maar hé,
daar zijn vrienden voor.
(Bernard lacht.)
Om er te zijn als het ongemakkelijk wordt.
(zachtjes) Als het ongemakkelijk wordt?
Ja.
Ik ga nu naar het toilet.
Hé, Bernard.
Laatste knuffel?
Oké.
Ik hou van je, partner.
Bedankt.
(Bernard doet de deur op slot en schudt de deur.)
(De wind waait om het huis.)
Bernhard?
Bernard, laat me binnen.
Hé! Partner!
(zucht) Dit kan toch niet allemaal waar zijn.
(Tom zucht.) - (Een mobiele telefoon trilt.)
Ja? - (Liv) Nou? Nog wakker?
Ik wilde je gewoon even bedanken
voor het maken van de Kerstman.
Jessie was erg blij.
Ik heb haar nog nooit zo lief horen brabbelen.
Ik heb het gevoel dat ze binnenkort zal beginnen met praten.
Moritz is net weg. Ik ga opruimen en dan ga ik ook naar bed.
(Jessie kreunt zachtjes.)
(stilletjes) Ik stel me vaak voor, als ik naar Jessie kijk,
dat ons kind daar nu ligt.
Wat het zou hebben gedaan.
Hoe dat eruit zou hebben gezien.
Hoe ze geweest zou zijn. - "Zij"?
Mhm, ik denk dat het een zij was.
Vind je dat wat we deden verkeerd was?
Ik weet niet of goed en fout de juiste woorden zijn.
Wij hebben dat toen al besloten,
omdat we voor onszelf geen andere uitweg zagen.
Maar ze leefde in mij. Dat voelde ik.
Ik denk dat het moeilijkste is dat iets nooit maar één ding is,
Maar...
altijd veel meer.
Hmm. Ik vraag me af of dat alles makkelijker of moeilijker maakt.
Voor sommigen maakt het het leven draaglijk, voor anderen ondraaglijk.
Kijk met Kerstmis niet naar Ingmar Bergman.
Je wordt er chagrijnig van. - Nee, ik ben het met Bernard eens. - Oh, ik snap het.
Hoe is het met hem?
(via luidspreker) Eerlijk gezegd...
Hij wil zelfmoord plegen. - Nee! Alweer?
Ja, maar deze keer meent hij het.
Hij doet het, ik zag het aan zijn gezicht. Hij heeft er nog nooit zo... uitgezien.
Wat? - Hij zag er zo ontspannen uit.
Wat, "hij doet het"? Maar jij bent hier, toch?
Ja, ik ben hier, maar...
Eigenlijk alleen om er zeker van te zijn dat Mi-Do niet per ongeluk...
Wacht even: wie is Mi-Do?
Zijn huidige affaire is een cellist in het orkest.
Zodat ze hem niet vindt met doorgesneden polsen.
Wacht even, alsjeblieft. Ligt hij daar nu, toch?
(lachend) Ja, ja. (bezorgd) Dat denk ik wel.
(Het geluid van de wind blijft.)
Ik weet het niet...
Ik weet echt niet wat ik moet doen.
Nou, dan halen we hem er eerst uit, toch? - Maar hij is ongelukkig.
Sinds ik hem ken, is hij ongelukkig.
Nu al meer dan 20 jaar. - Bernard houdt er gewoon van om te lijden.
Hij heeft een erotische relatie met lijden.
Hij kon zijn muziek niet op een andere manier schrijven.
Ja, het was gewoon een vreselijke flop.
Omdat je zus het gesaboteerd heeft.
Nee, ik denk niet dat dat alles is.
(zachtjes) Ik weet echt niet wat ik moet doen.
Trap de deur in en haal hem daar weg!
Heeft hij het recht om zelf te beslissen of hij wil leven?
Hij kan dat niet beslissen, omdat hij depressief is.
Hij is teleurgesteld over de première en voelt zich eenzaam tijdens Kerstmis.
Dat kun je toch niet serieus nemen?
Is dat niet precies wat hij wil? Dat hij serieus genomen wordt in zijn lijden.
Niet iedereen heeft het talent om gelukkig te zijn.
Niet iedereen heeft baat bij therapie, pillen of wat dan ook
dat de maatschappij bedenkt om ons tegen te houden
onze eigen beslissingen nemen over ons leven. Of...
Of over onze dood.
Tom? Je moet de deur openen en hem daar weghalen, hoor je?
Hmm. - Omdat je alles moet doen om een ​​mensenleven te redden.
Dat weet je toch wel?
Liv? Liv, ik moet... Ik ga nu afmaken, oké? - Oké.
Zeg tegen Bernard dat ik... - (bezettoon)
Tom?
(Jessie begint te huilen.)
(stilte)
Bernhard?
(luider) Bernard?
(zwak) Laat me gaan.
Ja, ja, ik laat je gaan.
Ik wilde je gewoon niet laten gaan zonder je te knuffelen.
(Bernard haalt luid adem.)
(Tom) Ik bel vanuit het huis van Bernard Drinda in Wolzig.
Hij ligt dood in zijn badkuip.
Mooswuffelweg 3 in Wolzig.
De terrasdeur staat op een kier.
(Windgeruis)
(Brullend windgeruis)
(Koorgezang gebaseerd op Jesaja 40:31) Maar ze putten nieuwe kracht.
Ze krijgen vleugels als arenden.
Ze rennen en worden niet moe.
Hoe kon je dat doen, Tom?
Ja, hij was depressief en wilde dat, maar je kunt niet zomaar...
Het is zo koud.
(Liv snuift.) - (De bellen rinkelen.)
(Er gaat een deur open.)
(Applaus)
(Het applaus stopt.)
Bernard Drinda liet een definitieve versie van het stuk na.
We gaan het nu spelen.
(Gepassioneerde cello-solo)
(Stilte)
(Melancholische cello solo)
(Stilte)
(Toegewijde cello solo)
(Stilte)
(Treurige cello solo)
(Verlangende cello solo)
(Mi-Do's toon verdwijnt sierlijk.)
(Er klinken aangrijpende strijkers.)
(Toegewijde cellomuziek)
(Passionele cellomuziek)
(Gong in de vorm van een bel) - (Emotionele snaren)
(Passionele cellomuziek)
(De muziek bouwt op.)
(De muziek zwelt aan en blijft vlammen.)
(Devotionele muziek)
(De muziek zwelt aan in vlammen.)
(Devotionele muziek)
(De muziek zwelt aan in vlammen.)
(Zachte cellomuziek en zachte strijkers)
(Mi-Do's toon verdwijnt sierlijk.)
(Stilte)
(Gepassioneerde cello-solo)
(Stilte)
(Toegewijde cello solo)
(Stilte)
(Sterke cello solo)
(Stilte)
(Vreedzame cello solo)
(Stilte)
(Betekenisvolle cellosolo)
(Stilte)
(Cellosolo wordt zachter)
(Het geluid van Mi-Do verdwijnt langzaam.)
(Stilte)
(Applaus)
(Het applaus sterft weg.)
(Gezoem van stemmen)
Weet u dat de componist helaas overleden is?
Ja, dat weten we.
Absoluut fantastisch. - Proost op jou.
(Gezoem van stemmen)
Dat zouden wij ook heel leuk vinden. - Dank u wel. - Fijne avond.
Evenzo. Bedankt dat u hier bent. - Bedankt dat u gekomen bent.
De sponsoren zijn blij.
Als de sponsors blij zijn, ben ik dat ook.
Is alles eigenlijk wel oké tussen ons?
Waarom?
Ik had op de een of andere manier het gevoel dat je mij ontweek.
Nee hoor. Ik had te maken met Bernard en zo...
(schraapt zijn keel)
...met mijzelf, heeft niets met jou te maken.
Ik vraag het maar omdat... eh...
(slikkend) Ik weet dat ons verhaal
is eigenlijk voorbij...
(bevend) Maar...
Eh...
Drink jij geen alcohol? - Mh.
Ja, we moeten met elkaar praten.
(Tom zucht.)
Meneer Lunies? Ik wilde u niet storen.
Bedankt voor je uitnodiging. - Dat was duidelijk. - Ongelooflijk geweldig.
(Man) Geen kwestie van smaak, geen esthetische categorie.
Dit is gewoon een grote banaliteit, een scheet in het gezicht van de avant-garde.
Naar mijn mening was hij op weg naar de 'hoogte'.
(Het gebrabbel van stemmen sterft weg.)
Een dichter zei ooit:
"Er is een land van de levenden en een land van de doden.
En daartussenin is de liefde."
Met dit in gedachten zijn we hier vandaag bijeengekomen,
om Lissy Lunies te herinneren,
die de laatste 20 jaar van haar leven hier in Hanstedt doorbracht
(De baby begint te huilen.)
Wat zit je dwars? Wat zit je dwars?
(Tom) Wat is er met je aan de hand, huh? Wat is er mis?
(Susanne) Leid jij het mannenkoor? - (Uitvaartondernemer) Nee, dat heb je mis.
Dat zou kunnen, ja. Het was zo geweldig. - Ik heb er veel over gehoord. - Ja.
Doe je dat niet meer? - Nee.
Dank je wel. - Ja. Fijn dat het vandaag gelukt is.
Oh, deze keer heb ik een benzineauto genomen.
(zucht) Kun jij rijden? - Ik ga gewoon...
Oké, wees aardig.
Ik ben altijd aardig.
We hoeven nu echt niet meer te doen alsof.
Er hangt een jas in de kast van de slaapkamer.
Moeder heeft er een spaarboekje verstopt met daarin 5.000 euro.
Ze wilde dat jij het kreeg.
(motor bromt)
(piepen, stotteren en ratelen)
(emotionele pianomuziek)
Ondertitels: SUBS Hamburg Anna Pristouschek