Deel als je deze apps leuk vindt
Veel kijkplezier
Dit is Gump. Herinner je me nog?
Het is al vele dagen geleden sinds je voor het laatst van mij hebt gehoord, ik weet het.
Maar ik ben gelukkig geweest.
Met Freddy.
En zolang een hond gelukkig is, heeft hij verder niets nodig.
Net als een persoon.
We hebben de laatste tijd zoveel meegemaakt dat als ik je alles zou vertellen,
je zou er niet eens meer van genieten. We leven voor elkaar en we reizen
in die grote blikken doos met piepende wielen naar allerlei plekken.
Ja, dit is het land van mijn jeugd. Ik ben hier geboren.
Dit is waar ik voor het eerst een meisje kuste.
Ik ben waarschijnlijk een oude dwaas, nietwaar?
Sindsdien heb ik geen enkele vrouw meer uitgenodigd in deze contreien.
En nu kom ik hier met jou mee.
Nou, dit is mijn thuis.
Ik ben in dit huis geboren. En mijn moeder
Vroeger vervoerde ik me in zo'n karretje.
Maar jij had toch ook zo'n karretje?
Toen je een puppy was, weet je nog?
Ik herinner het mij natuurlijk nog. Het was toen mijn thuis.
Die roestige kar vol Freddie's spullen was mijn hele wereld.
En daar op die heuvel,
daar kuste ik voor het eerst een meisje.
Ik meen het.
Kom op, laten we naar boven klimmen, oké?
Kom laten we gaan.
Nou, ik ben hier al vijftig jaar niet meer geweest,
dat zijn meerdere hondenlevens.
Wanneer iemand erachter komt dat je dat echt bent
de beste wezens die je ooit hebt gekend, je moet vertrekken.
En dat is niet eerlijk.
Gumpig. Gom!
Kom hier. Kom hier!
Dat is zo oneerlijk tegenover jou.
Begrijp jij mij?
Maar aan de andere kant, als je echt een lang leven zou leiden,
Nou, je zou gewoon te perfect zijn, nietwaar?
Kom laten we gaan.
Ja!
Kom hier.
Nou, ik weet het niet.
Al dat klimmen wordt ons misschien wel een beetje te veel, hè?
Juist, mijn jongen?
Maar het was het waard. Kijk hoe mooi het hier is.
Ter wille van de eerste kus, kom op!
Elke keer dat Freddie moeite had om uit bed te komen,
Ik begon na te denken over hoe ik hem kon helpen.
Zou ik hem eruit kunnen trekken met mijn riem?
net zoals ik deed op die heuvel?
Het komt snel weer goed met mij, lieve jongen.
Maak je geen zorgen.
Maar ik maakte me zorgen.
Gaan.
Goedemorgen.
Hallo vader.
Freddie, ik heb je al een hele tijd niet meer gezien.
Noch buiten, noch in de kerk. Gaat het wel goed?
- Hoe is het met je? - Goed...
Ik maak me zorgen om je.
Kom binnen.
De huisbaas van de kerk kwam laatst bij ons op bezoek.
Ik noemde hem Cross omdat hij een grote om zijn nek droeg.
Het was geen strakke halsband, maar een losse
waaruit hij zichzelf kon bevrijden wanneer hij maar wilde.
- Heeft u koorts? - Nee.
Heeft u onlangs een dokter gezien?
- Je moet naar het ziekenhuis. - Praat niet zo in het bijzijn van de jongen.
Hij maakt zich zorgen om mij. Kom binnen.
Na u.
Jij blijft hier.
Verblijf.
Ik ga niet naar het ziekenhuis.
Dat moet wel, daar helpen ze je.
Elke keer dat ik een dokter zie, lijd ik gewoon, zie je?
Ik kom er wel overheen, geloof me. Ik vertrouw jou, dus jij vertrouwt mij.
Je moet artsen vertrouwen. En onze Heer ook.
- Tot ziens. - Tot ziens, vader.
- Dag, Freddie. - Tot ziens.
- Je weet wat je moet doen. - Kom op, jongen, kom binnen.
Daar heb je het, ik moet naar het ziekenhuis.
Ik ben als een oude auto
die zo nu en dan geolied moet worden,
en een paar onderdelen moeten vervangen worden, zie je?
Het zal maar voor een korte tijd zijn.
Daar kun je op rekenen.
Ik beloof.
Er is nog veel werk te doen.
Ik keek in Freddie's natte ogen
en geloofde elk woord dat hij zei.
Ik wacht hier op Freddie en al zijn vervangen onderdelen.
Ik vind het niet eens erg om eeuwig te wachten.
Maak je nergens zorgen over, alles komt goed.
Ik herkende hem al van een afstand,
dat harige gezicht van hem met ogen achter kleine raampjes.
- Het was Noot. - Hoi! Hallo!
Hallo daar!
Hallo!
Dus je hebt me hier gevonden, helemaal aan het einde van de wereld!
Welkom, hallo.
- Koffie? - Ja bedankt.
Akkoord.
Je hebt hier een leuke plek. Mooi.
Rechts?
Mensen vinden het vreemd dat ik hier zo alleen woon,
maar ik heb het gevoel dat zij het zijn die alleen zijn,
terug in de stad.
Er zit iets in.
Kijk, ik heb een paar belangrijke dingen meegenomen.
- Dit is zijn eten. - Ah.
- En zijn favoriete schoen. - Ik zie.
En dit T-shirt.
- Dat is mijn oude shirt, zie je? - Maar hoe zit het dan?
- Nou, leg het maar in zijn bed. - Oké.
Zodat hij voelt dat ik nog steeds bij hem ben.
Akkoord.
En toen besefte ik dat ze van tevoren een aantal afspraken hadden gemaakt.
Ze spraken af ​​dat ik bij Nut zou logeren terwijl Freddie gerepareerd werd.
Ik laat je achter met het kostbaarste wat ik heb.
Ik wilde achter hem aan rennen, maar ik wist dat ik dat niet mocht doen.
Ik kon zijn hoofdje tussen de bomen zien zwaaien
totdat hij volledig uit mijn zicht was.
Dus we zijn weer samen, nietwaar?
Is dit jouw taak? Gom!
Nou, dan heb ik veel om naar uit te kijken.
Akkoord.
Maar we zullen hier meer plezier hebben.
Ik beloof.
Ik geef je nu wat te eten.
Hier, heb iets...
uit dit blikje.
Ik heb hem beloofd dat je een sterke kerel zou zijn als hij terugkwam.
Maak je geen zorgen, hij komt terug.
Natuurlijk zal hij dat doen.
Nut zat vol grappen, maar je kon het zien
hij wilde er echt zeker van zijn dat ik het bij hem thuis leuk vond.
Wees niet verdrietig.
Ik kan je niet laten gaan, je zou wegrennen.
Ik heb beloofd voor je te zorgen. Gewoon voor een tijdje.
Nou, ik hoop het, voor even.
Ik heb een verrassing voor jou.
Morgenochtend gaan we hardlopen en dan stel ik je aan iemand voor.
Je zult verrast zijn.
Oké, oké, oké.
Toen het donker was, wilde Nut dat ik naast hem sliep.
Maar ik had iets speciaals nodig dat me aan Freddie deed denken.
- Hier. - En je weet zeker wat het was.
- Hop! - Ja, dat stuk stof.
Freddie's oude T-shirt waar hij zo dol op was.
Je zou nu moeten slapen.
Dus stak ik mijn neus in Freddie's T-shirt
en opeens voelde het alsof hij daar bij mij was.
Het reukvermogen is mijn slimste partner.
Behalve de tanden zit de grootste kracht van een hond in de snuit.
Ons reukvermogen is altijd bij ons.
Oude honden verliezen meestal gehoor en zicht,
maar het reukvermogen blijft bij ons tot onze laatste ademtocht.
Laten we gaan.
Kom op!
We hebben niet de hele dag. Verplaats het!
Blijf rennen!
Oh kom op! Iedereen weet dat honden 's ochtends als eerste moeten poepen.
Ik kon niet eens zoeken naar die magische plek van mij,
omdat Nut ongeduldig bleef stuiteren als mijn rubberen speelgoedbal.
Goed?
Kom laten we gaan!
Probeer nog een beetje harder, ik ben al fit! Kom op!
Die dwaas moet echt gedacht hebben dat hij mij kon ontlopen.
- Maar overdrijf het niet! - Maar ik wilde hem niet ontmoedigen,
dus ik draafde gewoon zachtjes verder.
Het is gemakkelijk voor je als je vier benen hebt!
Laat me je iets vertellen, vriend. Ik laat je winnen, zie je?
Ik wil je niet uitputten op je eerste dag, toch?
Je zult snel zien wat voor een partner ik heb!
Julian!
Het was een kleine gek met kwastjes
die aanvankelijk niet veel met mij wilde praten.
Maar toen vertelde hij mij zijn verhaal.
Hij ging onlangs met zijn volk op reis,
en hun auto belandde in een ravijn langs de kant van de weg.
De eerste die eruit kwam was Julian.
- Maar hij voelde alleen zijn voorpoten. - Kom op!
Alle kracht in de achterpoten was in de sloot achtergebleven.
Hij kroop terug naar de weg en redde de levens van zijn volk.
Oké.
Het duurde een tijdje voordat hij leerde hoe hij zijn karretje moest gebruiken.
Maar daarna miste hij zijn achterpoten helemaal niet meer.
Maar zijn meester bleef medelijden met hem hebben en zei:
"Julian, mijn held, mijn arme jongen!"
Maar Julian voelde zich geen arme kreupele.
Dat is wat alleen jullie mensen doen.
Wanneer een hond een poot of een ander lichaamsdeel mist,
We zijn ineens zulke arme dingen voor jullie.
Oké.
Kom op, draai je om.
Niet kijken!
Hij schaamde zich waarschijnlijk om naakt voor mij te staan.
Toen hij uit het water kwam,
hij verstopte zich achter een boom zodat ik hem niet zou zien.
Maar de boom bedekte hem niet volledig.
Ik heb dus een stuk van zijn kont gezien.
ZIEKENHUIS
Jezus! Ik kom.
Je haast me!
Ga Ga Ga...
Wat is de betekenis hiervan, dame? Je kunt die hond hier niet binnenbrengen!
Ben je gek geworden? Dit is geen schuilplaats! Gaan!
- Hallo. - Hallo. Waar gaat u heen, vader?
- Om een ​​vriend te zien. - Nou, oké.
Hallo.
Ferdinand, Ferdinand...
Zeg niets, ik weet alles al.
Maar kan ik nog iets voor je doen?
Nou, ik heb het allemaal gezien.
Maar ik zou heel blij zijn als ik mijn zoon nog een laatste keer zou kunnen zien.
Ik heb hem een ​​belofte gedaan, zie je?
Oké, moed.
Vader,
Probeer mijn jongen hierheen te brengen.
Wat is het ook alweer?
Gom!
Gumpy! Jij boef, kom hier!
Goedemorgen!
- De wind is zo sterk vandaag. - Goedemorgen.
- Goedemorgen. - Wat brengt u hier, vader?
Is het zo erg?
Weet je wat? Ga zitten, ik zorg voor de koffie.
Gom! Kom naar huis!
Stap in.
Ik ben zo terug.
Hier is het.
Bedankt. Hartelijk dank.
Doe Maar.
Ik bezoek Freddie bijna elke dag.
Ik zie.
En dat lichaam van hem niet meer
heeft de kracht om te blijven vechten.
Het enige dat hem in leven houdt zijn de gedachten van Gump.
En de laatste keer dat ik er was
Ik heb het hem beloofd
Ik zou Gump meenemen om hem te zien.
- Dan gaan we samen. - Goed...
Er is een probleem. Er is een heel vervelende vrouw
werken bij het poortgebouw. Zelfs een muis zou er niet doorheen sluipen.
We zullen wel iets bedenken.
Oké, vriend.
Beweeg je hoofd.
Prima.
Goed. Wat denk je?
En ik zal je zo dekken.
Je moet een beetje harder je best doen. Geef me een knuffel of zoiets.
Ga daar naar binnen en verstop je.
Is dat alles wat je kunt doen?
Laat mij je dekken.
We kunnen daar gemakkelijk zo naar binnen marcheren.
Maar je moet je hoofd verbergen.
Ik denk dat het goed met ons gaat. Wat denk je?
Nut bleef de hele tijd fluiten alsof alles helemaal in orde was.
Maar hij was geen erg goede acteur. Dat wist ik onder dat liedje
hij had dezelfde angst op zijn tong als ik.
En verberg nu je hoofd. Ik wil je niet zien, begrepen?
Goed.
Stop met piekeren!
- Zal ik het hek omhoog zetten? - Nee, met mij gaat het goed.
Oké.
Verdomde hel!
Waar ga je heen met die hond?
Stop!
Hij mag daar niet naar binnen!
Terugkomen!
Stop!
Wachten!
- Nou... - De priester zei dat het kamer 22 was.
Rennen, jongen! Loop! Ja!
Dus je bent gekomen,
mijn lieve jongen.
Wachten!
Vuur!
Vuur! Bel de brandweer!
Ik voelde me ongelooflijk gelukkig.
We zaten op zijn bed in die nepregen
elkaar vasthouden.
Meer ga ik er niet over zeggen.
Het was alleen tussen mij en Freddie.
Wij hebben elkaar hier ontmoet
afscheid nemen
aan een fatsoenlijke, goede kerel,
een muzikant in lichaam en geest,
maar bovenal, onze dierbare vriend,
Freddie.
De laatste keer dat ik hem zag,
zijn hart was gevuld met liefde.
Hij hield van de wereld, hij hield van vrijheid.
Hij hield van de natuur.
Hij viel vaak in slaap onder de sterren...
Maar bovenal hield hij van zijn Gump.
Het soort liefde dat hij niet in mensen kon vinden,
hij vond in zijn 'jongen'
zoals hij hem vroeger noemde.
Freddie,
rust in eeuwige vrede.
En moge het je goed gaan daarboven.
- Amen. - Amen.
Slechts één persoon kwam niet naar mij toe.
Zij was het.
De vrouw die zowel mij als Freddie het meeste pijn heeft gedaan.
Het eerste wat ik voelde toen ik haar ontmoette, was angst.
En dan, onmiddellijk, grote woede.
Maar later begon plotseling alle woede in mij te verdwijnen.
Toen ik haar dichterbij zag, was ze niet de Dasha die ik me herinnerde.
Deze Dasha haalde ternauwernood de bruine doos
en haar ogen waren zo rood als een verkeerslicht.
Alle angst en woede waren volledig uit mijn hoofd verdwenen.
Ik vergaf haar.
Freddie zou het zo gewild hebben. Zou hij niet?
Nou ja, eigenlijk
Ik was het die het zo wilde.
De sterren stonden die nacht erg laag.
Ik had het gevoel dat als ik uit alle macht zou opspringen,
Ik zou ze waarschijnlijk kunnen bereiken.
Ik keek in dat zwarte licht
toen een van de sterren plotseling naar mij flitste.
En ik wist meteen wat de hemel mij die nacht vertelde.
Er zijn hier nog een paar spullen van Freddie.
- Ah. - Kom eens kijken.
Misschien vind je iets wat je zoekt.
Nou, ik laat je hier even achter.
Bedankt.
Ik begon al die herinneringen op te snuiven.
Al die momenten die ik hier met Freddie heb meegemaakt.
En al die dingen die me aan die momenten deden denken.
Het gammele bed waarin we sliepen,
en zijn fauteuil waar hij graag in zat terwijl ik de hele tijd naar hem keek.
Ik wilde erbij zijn,
wees daar met die herinneringen op de plek waar ik me zo goed voelde.
Wachten.
Wat?
Ben je aan het praten?
Wachten.
Op dat moment, toen hij mij in de ogen keek,
onze ogen zeiden iets dat nog nooit eerder was gezegd.
Wil je mij erover vertellen?
Dat is gestoord.
Ik vertelde hem hoe Freddie mij uit de prullenbak redde,
over mijn zus, over de woonwijk met auto's zonder wielen
en over de mensen die daar woonden.
Wacht even.
Akkoord.
Goed.
Wachten!
Iets langzamer.
Ik kan dit niet geloven.
EN DAN OP EEN DAG...
Dat was wat, gisteren.
Ja. Het voelde alsof ik dat was
beleef het allemaal samen met jou.
Vanavond vertel je me meer verhalen, oké?
Ik ben waarschijnlijk de enige persoon
die de spraak van dieren verstaat. Ben ik dat niet?
Nou, Nut was een beetje aan het pronken. Maar hij was gewoon in de war.
Dieren kunnen worden begrepen door iedereen die ze wil begrijpen.
Iedereen die zijn hart voor hen opent.
Dat is alles voor jou. Is dat goed?
Ik denk het wel. Dus ga door. Zeg eens.
Die dwaas dacht waarschijnlijk dat hoe meer hij met zijn ogen naar mij rolt,
hoe beter ik mijn verhaal kan vertellen.
Het was zo heerlijk gisteren. Ik wil weten hoe het is afgelopen.
Gom.
Ik weet. Wachten.
Je moet de atmosfeer inademen, nietwaar?
Even snuiven.
Ja. Gewoon snuiven.
Goed. Oké. Laten we gaan.
Maar je kunt niet zomaar herinneringen uit je hoofd halen op iemands bevel.
Dus ik zat daar maar en Nut begreep me helemaal niet.
Wacht even.
Het heeft te maken met de plek waar je met Freddie woonde, nietwaar?
Prima.
Oké.
Dus laten we dat voor vandaag laten, en morgen gaan we verder.
Ja.
Ik kan niet wachten!
Kom hier!
Hallo vader.
- Hallo. - Hallo.
- Naar het werk gaan? - Nou, God zal niet wachten.
En wat doe jij hier?
We zijn gekomen om je iets te vragen.
De laatste keer dat we hier waren met Gump,
we hebben heerlijk geslapen hier in de pastorie.
Dus dachten we dat we het misschien konden herhalen.
Natuurlijk! Hier, ik geef je de sleutels.
Hier. Sorry, die is voor de kerk.
Daarmee kom je niet de pastorie binnen.
- Hier is de sleutel van de pastorie. - Geweldig.
Dat moet zo mooi zijn geweest toen je de sterren telde.
Wachten.
Je bedoelt de oude tas op de begrafenis? Was dat Freddie's vriendin?
En sindsdien heb je de sjaal, ja? Ik zie.
Dus nu leren we elkaar kennen.
Het was moeilijk voor mij, nietwaar? En jij hebt mij ook veel geleerd.
En zonder jou zou ik tot op de dag van vandaag nog steeds in die glazen kooi zitten. Echt.
Nou, nu voelde ik me een beetje belangrijk.
En voor een moment, in plaats van die ogen die aan het schrijven waren,
Ik heb de spreekwoordelijke 'honden' gemaakt.
Je weet waarschijnlijk wat voor soort ogen ik bedoel.
Hallo. Wat is hier aan de hand?
Het spijt me van de rommel hier.
Ik denk dat ik iets moet bekennen.
Ik wilde het je gisteren niet vertellen,
omdat ik bang was dat je zou denken dat ik gek ben, maar...
Weet je, de eerste keer dat ik hier de nacht met Gump doorbracht...
er gebeurde iets vreemds tussen ons.
Hij begon het mij net te vertellen
zijn hele levensverhaal.
Sinds toen hij een puppy was en hoe hij Freddie ontmoette...
en wat Freddie voor hem betekende.
En hij praatte en praatte... En dat allemaal op deze fauteuil hier.
Het werkte nergens anders. Daarom kwam ik gisteren terug,
zodat ik het hele verhaal kon beluisteren en opschrijven.
En mag ik een stukje van dat verhaal voorlezen?
- Nee, nee, ik zou me schamen. - Nee, het blijft tussen ons.
Zoals bij de biecht.
Maar...
- Wees niet boos. - En bovendien is het Gumps verhaal.
En Gump, zoals ik hem ken,
hij zou het mij zeker laten lezen.
- Wel, ja!
- Ik zal me schamen. - Nee, schaam je niet.
- Het begint op pagina één. - Ik zal het een beetje moeten reorganiseren.
Oké, Gump, kom op.
Ik ben er zo zenuwachtig over.
Eigenlijk heb ik geen idee waarom ik nu zo zenuwachtig ben.
Maar het maakt niet uit.
Hoe lang denk je dat het hem zal kosten?
Ik kon zijn hart horen van waar ik was.
- Oké. - Het klopte als een gek.
Laat maar zitten. Ik heb het met mijn hart geschreven, nietwaar?
Volgens wat je mij dicteerde.
Ik kan niet meer wachten.
Kom op! Laten we gaan.
Ik kan het niet meer verdragen.
Gump, waar ga je heen?
Kom terug, laat het niet allemaal aan mij over!
Enorm bedankt!
Ik heb wat morele steun nodig, kom mee.
Dus?
Dat had je mij niet moeten aandoen.
Ik zie. Ik zei dat je het niet moest lezen. Geef het terug aan mij.
Nee nee nee. Ga zitten. Ga zitten.
- Het is zo ontroerend. - Serieus?
Vanaf pagina 26 huilde en huilde ik alleen maar.
Echt?
Ik denk dat dit verhaal niet alleen op deze vellen papier kan blijven staan.
- Ah. - Je moet er een boek van maken.
Maar...
Als u mij toestaat, ik heb een vriend die boeken publiceert.
Ik kan hem morgen bellen.
Denk je dat?
Dit is een absolute traktatie.
Neem er een paar.
Ja, en morgen moet ik een jas gaan kopen.
Ik heb geen enkele jas.
Ze denken misschien dat ik een soort achterbaksman ben bij die uitgever.
Akkoord.
Ik zal je iets vertellen, mijn vriend.
Hierna heb ik een hele fijne...
Je zult het zelf zien.
Oké. Even snuiven.
Heerlijk, nietwaar?
Maar voor een hongerige maag, zo'n lading, nou...
Toen ik in bed stapte en Nut in slaap viel,
mijn buik sprak tegen mij.
Eerst fluisterde hij alleen maar en ging ook heel stil aan de achterkant naar buiten.
Maar toen begon het veel luider te praten.
Ik kon die woorden nauwelijks binnenhouden.
Ik wist dat het snel slecht zou gaan.
En het ergste was dat de deur gesloten was.
Ik wilde naar Nut gaan, maar elke stap was gevaarlijk.
Ik kon zijn oren niet likken in mijn huidige toestand,
dus ik jammerde maar een beetje, maar Nut bewoog geen centimeter.
Ik sloot mijn ogen en liet de buik alles zeggen wat hij wilde.
Gump, je maakt zeker een grapje!
Waarom heb je mij niet wakker gemaakt? Je bent geen hond, je bent een varken!
Maar dat ruim je zelf wel op. Dat ga ik niet doen.
O, kom op, kom op!
Maar bij ons honden is het alsof iets ons verlaat,
het is alsof het nooit van ons is geweest.
Nou ja, niets.
Hij sms't niet en belt ook niet.
Ik weet het niet.
Misschien gooiden ze ons verhaal terug naar hem.
Maakt niet uit, ik ga die telefoon niet de hele dag bij me dragen.
Als je het in je zak draagt, doodt het blijkbaar sperma, zie je?
Echt? Hé.
Wachten! Wachten!
Wachten!
Ja?
Nee.
Nee, we hebben geen nieuw energietarief nodig.
Nee, die hebben we echt niet nodig! Dank u vaarwel.
Heb je mij niet gehoord?
O, jij bent het, vader. Hallo.
Ja. Hoe is het met je?
Ja, het gaat goed met ons. We hebben het hier naar onze zin, ikzelf en Gump...
Oh, je belt vanwege het boek. We waren het allemaal vergeten. Ja.
Wat?
Ben je serieus?
Oh, vader, u bent de beste!
Op een dag ga je naar de hemel.
Nee, dat bedoelde ik niet, Jezus! Zelfs niet 'Jezus'. Laat maar zitten.
Nog een fijne dag en bedankt.
Tot ziens!
Gom!
Gump,
moet ik echt gaan?
Poten gekruist.
- Gump is een echt origineel? - Gumpy, kom op.
We hebben nog nooit zoveel voor mensen gedaan als voor deze hond.
Hij is zo'n karakter, nietwaar?
Naty! Gump is op televisie!
Heb je vandaag zijn klauwen geknipt? Nee?
- Naty, kom hier! - Wat?
- Gump is op tv! - Gump?
De eerste twintig minuten ziet hij er altijd goed uit.
- De eerste 20 minuten, zie ik. - Hij is als een professionele acteur.
- Dat houdt hij het eerste halfuur vol. - Nou, ik denk dat we het wel kunnen redden.
Oké, iedereen, Adam Brabec en Gump!
Hallo.
En zullen we er één hebben voor Gump?
DONDERDAG 26/09 VANAF 17.00 LANCERINGSFEEST IN WINKELCENTRUM PANKRÁC
Een paar dagen en weken daarna was er heel veel ophef rond ons verhaal.
We gingen vaak terug naar die grote stad
maar ook naar andere plaatsen
waar veel mensen op ons stonden te wachten.
Iedereen kwam altijd naar mij toe,
en het vreemde was dat iedereen mij bij naam kende.
Zeg hallo, iedereen!
We zouden gewoon overal naartoe gaan waar we mensen gelukkig zouden maken.
Aan scholen, ziekenhuizen en plaatsen die op ziekenhuizen lijken,
maar waarvan men niet naar huis zou terugkeren.
Ik ontmoette daar een dame die van honden hield,
en had er tijdens haar leven veel van gehad.
Ikzelf en Nut hebben haar hele levensverhaal gehoord.
Toen ze jonger was, genas ze mensen. Ze was een dokter.
En nu lag ze in bed zonder zelf op te kunnen staan.
Lange tijd vertelde ze niemand iets.
En heel lang heeft niemand, behalve de verpleegsters,
was geïnteresseerd in haar leven.
Toen we er na een tijdje weer naartoe gingen, was ze er niet meer.
Misschien moest ze iemand nog een laatste keer over haar leven vertellen
voordat ze vertrok.
Maar een van de belangrijkste menselijke verhalen
wachtte nog steeds op mij.
- Hallo. - Hallo.
Oké, hier zijn we. Kom op!
- Hallo. - Iva.
Leuk dat u komt, de kinderen kijken ernaar uit u te zien.
- Kom binnen. - Oké.
- Hier moet je je schoenen uitdoen. - Ik zie.
Maar wat moet een hond uittrekken als hij geen schoenen heeft?
Dat is nog een van onze voordelen, hondenvoeten zijn ook onze schoenen.
- Mijn dochter Susie traint hier. - Ik zie.
Maar het gaat de laatste tijd niet zo goed met haar.
Hoe kan dat?
Ze is boos op haar benen. Hier is het.
Kom binnen.
- O, Gump! - Ze houdt ook erg van Gump.
We praten vaak over hoe dapper hij is.
Het was Susie.
Haar benen en voeten hadden niet naar haar geluisterd sinds ze een baby was.
Ze voelde er geen kracht in en kon er niet op staan.
De voeten deed ze elke keer een andere sok aan.
Ze beloofde me dat ze dat op een dag zou doen
breng mij zelf een kopje koffie als ontbijt.
Dat is aardig van haar.
En wat als wij, Gump en ik, je hier hielpen
met Susie een beetje?
Wat denk je?
- Ja goed. - Ja goed. Oké.
Ik heb eerder de rol van een worm aan de haak met hem gespeeld.
En net als toen vond ik het hier ook niet erg.
We kijken er naar uit om je weer te zien.
Hartelijk dank.
We namen afscheid van Susie's moeder
en opnieuw zag ik Nuts geschrokken ogen.
Het gebeurt wanneer hij iemand leuk vindt, maar het nog niet weet.
- Doei! - Maar iedereen om hem heen doet dat al.
En geloof me. Achter de deur stroomt een wilde rivier
Dat weerspiegelt de hele hemel die je in de verte roept
En als je erin verbrandt als een supernova
Vergeet niet
Dat
Het leven is mooi, zelfs aan het einde van de wereld
De mooiste zin uit de bloemlezing
Je hebt vleugels, dus vlieg...
Als Nut verliefd is, zou hij een rijverbod moeten krijgen.
Eén keer botsten we bijna tegen de auto voor ons.
Ik was zo bang dat ik bijna in mezelf plaste.
Fantastisch.
- Ik heb een verrassing voor je. - Wat?
- We gaan op bezoek. - Geweldig!
Jezus...
Ik vond het bot dat ze me bracht lekker.
Dus begon ik haar de Bottendame te noemen.
En nu denk je misschien dat ik echt gek ben geworden.
Er rende eens een varken door de gang van het ziekenhuis.
Ik begon met mijn staart te kwispelen, zodat hij kon zien dat het goed met me ging.
Maar zijn staart bobbelde gewoon rond aan de achterkant.
Hmm, waarschijnlijk een andere taal.
Maar toen hij mij met zijn ogen aankeek, begreep ik het.
Omdat alle dieren dezelfde taal spreken met hun ogen.
Zijn naam was Prince en hij kwam hier om mensen te helpen.
Maar geboren worden als een varken is geen overwinning in het leven.
Voor de meeste mensen zijn ze slechts een wandelende, knorrende lunch op hun bord.
Prince had al lang geleden bloedworst moeten zijn.
Ze hebben hem in de tuin vetgemest en toen hij dik genoeg was,
ze laadden hem op een kar en brachten hem naar een plaats
waar ze een lunch van hem zouden maken.
Schnitzels, schnitzels...
Maar toen de auto stopte op een landweg,
Prince kon op de een of andere manier uit de kar komen
en vlucht naar het bos.
Hij zwierf een paar dagen rond
totdat hij werd gevonden door iemand die hem liefde gaf.
Dus nu Prince, vanwege die ene goede persoon,
geeft het terug aan alle mensen hier.
Oh, kom op, Gump!
Ik was een beetje verbaasd, omdat het er zo uitzag
alsof ik bij de ketting stond.
Nou, kijk daar eens naar! Ze lijkt op jou, nietwaar?
Er is iets heel vreemds aan die hond.
Ze is het evenbeeld van jou.
Dus ik zal aanbellen, oké?
- Hallo! - Wat is er?
Wat denk je dat er aan de hand is?! En schreeuw hier niet tegen mij!
- Hoe gaat het, baas? - Hallo.
Ik koop of verkoop niets, en ik ben ook geen Jehova's Getuige.
Ik wilde iets vragen over die hond van je.
Omdat het erg op de mijne lijkt.
Dus we vroegen ons af of het misschien broers en zussen zijn.
Hoe zou ik dat weten? Ik was er niet, dus ik heb het niet gezien, zie je?
- Oké. Fijne dag dus. - Jij ook.
Wacht even! Ze lijken echt behoorlijk op elkaar, nietwaar?
- Dat is wat ik zei. - Božena! Boža!
Kom op, Božka!
- Ja, hoe gaat het? - Vertel eens, waar heb je...
Waar heb je dat mormel gevonden?
Op een marktplaats of zoiets... Van een oude man. Ik zei het je.
Ze vertelde me dat het op een marktplaats was.
Hoor dat? Zou het echt je zus kunnen zijn? Zoals in mijn boek.
Kunnen we haar even lenen?
We gaan met haar wandelen en... Dan komen we terug, dat beloof ik.
- Wat is haar naam? - We noemen haar niet bij haar naam.
Maar de jongens in de pub noemen haar Ciggie.
Zoals een sigaret. Lang, wit lichaam en een geel filter bovenaan.
- Ja. Net zoals jij. - Oh geweldig.
Je kunt haar lenen. Maar geef haar iets te eten, oké?
Prima.
En wees voorzichtig met haar spenen, die zijn gevoelig.
Kom op, Boža, maak haar los, ik ben te vies. Akkoord.
Het was mijn zus. Wij herkenden elkaar.
Ik had in tijden niet zo'n blije hond gezien zodra hij het hek opendeed.
Ze sprong alsof ze op een trampoline stond en glimlachte met haar ogen.
Dit meisje had een heel vreemde hondenziekte.
Het heet 'niet-gesnovenheid'.
En bijna elke hond die aan een ketting is vastgebonden, krijgt het.
Hij heeft alle geuren in zijn omgeving al in kaart gebracht.
En als hij vrijkomt, is het alsof hij al zijn zintuigen kwijt is.
Gelukkig kan deze ziekte worden behandeld.
Je moet heel vaak met de hond gaan wandelen
en vul zijn lege snuit
met die nieuwe geuren tot hij er niet meer tegen kan.
Ik ga met je mee! Gump, wacht!
Elk stukje gras, elk steentje en bloem
waren op dat moment uiterst waardevol voor haar,
dus begon ik haar Kleine Bloem te noemen.
Hé, wees niet geïrriteerd. Een belofte is een belofte.
Maar ik beloof je ook dat we nog een keer bij haar langskomen. Echt.
Trek geen gezichten.
Kom op.
Kom op. Laten we gaan, Gump.
Kom op!
Wees niet stout! We gaan!
Kijk hoe goed Ciggie is. Kom op!
Goed, dus...
Oké, ik zal het proberen.
Maar ik kan het resultaat niet garanderen. Kom op!
- Waren hier! - Oh geweldig.
- Kom op jij. - Alleen het eten lukte niet.
Maar het viel me op dat ik je hier honderd dollar kon achterlaten en dat je...
Beter. Ik hoop dat het goed met je gaat. Doei.
En wij dachten ook...
Ik zoek hier een metgezel voor Gump.
- Je zou haar toch niet verkopen? - Echt niet. Ze is niet te koop.
Mijn vrouw en ik vinden haar leuk, ze heeft de hele ruimte voor zichzelf.
Buiten de vraag.
- En hoeveel zou je voor haar betalen? - Hoe veel?
- Twee? - Houd het.
Drie duizend.
Vijf?
- Tien. - Haha! Ik hoorde vijftien.
- Božka, hij zei vijftien! - Goed, maar we nemen haar nu mee.
Pas na het weekend. Hartelijk dank. Doei.
- En de leiding. - De leiding na het weekend.
- Hallo. - Hallo.
Hoe was je dag?
Nou, we zullen je er alles over moeten vertellen.
- We kijken er naar uit. - Hallo, Susie.
Hoi.
- Het is hier echt leuk. - Bedankt.
Maar ik vocht voor zijn zus als een leeuw.
En de kerel voelde zich zo klein, nietwaar? Dit kleine!
En ik bood hem meteen vijftienduizend.
Je bent zo'n held.
- Nee ik ben niet. - Ja dat ben je wel.
Denk maar eens aan wat je morgen te wachten staat. Al die hondjes.
Wel dat...
Dat is voor Freddie.
Nut vertelde dat verhaal die dag verschillende keren over mijn zus.
Hij wil hier waarschijnlijk zo lang mogelijk blijven.
Die veelkleurige vogel buiten krijste voortdurend,
alsof iemand hem wilde vermoorden.
Nut werd er zelfs wakker van.
Wat?
Wat is...
Hoe laat is het?
Verdomde hel!
Gump! We've overslept!
Kom op! Laten we gaan, snel!
Het spijt ons.
Dus, Gump, hak hak. Akkoord.
Goedemorgen.
Ja.
Ik wist waar we heen zouden gaan.
Het was die grote heuvel waar Freddie werd geboren.
En ter nagedachtenis nodigde Nut een paar vrienden uit
die hier vandaag ook honden hebben.
Hopelijk komt er iemand.
Opeens werd mijn snuit gekieteld door een bekende geur.
De geur van wilde aardbeien!
Mijn Naty!
Naty Strawberry van het hondenasiel aan de rivier.
Het mooiste meisje met warrig haar ter wereld.
Het voelde alsof mijn poten de grond helemaal niet raakten,
het leek meer op één grote sprong.
Ik kan me al een paar minuten bijna niets meer herinneren.
Waarschijnlijk alleen dat,
in plaats van mijn hoofd was het mijn hart dat alles in mij beheerste.
Ik had mijn hart al zo vaak bezocht om naar dit meisje te kijken!
Die dag kwamen er heel wat vrienden.
Zoveel mensen kenden ons verhaal. Freddie zou blij zijn geweest.
RADIO BLANÍK - WIJ SPELEN MOOI EN TSJECHISCH
Daarom hebben wij ook een foto gemaakt. Meneer...
Bedankt.
- Wat een toeval. - Wij zijn er ook.
- Wil je mijn handtekening? - Natuurlijk.
- Nou, we hebben dit met Gump geschreven. - Ja ik weet het.
Wij hebben uw hond opgezocht op internet,
en ik moet zeggen dat Ciggie uit een goede familie komt.
We zijn zo trots.
- Ik hoop dat je het leuk vind. - Wij vinden het nu al leuk.
Sorry. Het is als een gouden poort. Sorry.
Dat is de man die de zus van Gump bezit.
- Wat? - Hm.
Heb je Gumps zus gezien? Ja?
Ik zag mijn zus maar heel even.
Maar ik verloor haar meteen tussen de benen van die mensen.
En daar... Kijk. Dat is zijn zus daar.
Dus als je wilt, ga dan ook met haar op de foto.
- Mag ik je handtekening? - Natuurlijk kan je dat.
Soortgelijk? Ja zoals dit.
- Graag gedaan. - Bedankt.
Maar ik heb wat geld nodig. Zelfs een hond zou dingen niet gratis doen.
Geld.
- Hallo. - Uw handtekening, alstublieft.
- Natuurlijk. - Is het niet gratis?
Nee. Geld hier, alstublieft. Daar gaan we.
Akkoord. Kom op.
Waar? Hier?
Contant geld, alstublieft. Geweldig. Bedankt. Eerst het deeg en dan signeer ik het, oké.
- Hartelijk dank. - Graag gedaan.
Kijk eens, hij verkoopt Gumps zus. Hij verzamelt geld.
- Hij kan niet serieus zijn. - Ja dat kan hij!
Foto! Maar geef mij honderd.
Goed.
Geld hier.
Ha! Begrepen!
- Jeetje! - Ja.
- Wacht hier. - Ja.
Wie contant geld heeft, gaat in de rij staan. Wie heeft contant geld?
Wat doe je hier?
Foto's laten maken voor geld? Heeft u geld aangenomen?
- Ja. - Dus?
Ik neem haar vandaag mee, niet morgen, zoals we hadden afgesproken.
- We hebben geen afspraak gemaakt. - Ja, dat hebben we gedaan!
- Schreeuw niet tegen mij! Geef haar aan mij! - Waar ga je heen?
- Hij valt ons kind aan, kom op. - Wacht even!
Geef haar niet aan hem!
- Wacht, waar ga je heen? - Niemand zal hier tegen mij schreeuwen!
Laat mijn hond met rust!
- Kijk uit! - Pardon mevrouw...
Pas op, ik heb een kind, hij heeft diarree.
Pardon mevrouw...
Op dat moment stond ik daar alsof ik verbrand was.
Die mooie dag vol zon en herinneringen
leek plotseling op een naderende storm.
Hop!
Springen! Hop! Hop!
Hop! Hop! Hop! Hop!
Kijk, hij traint haar als een soort aap.
Springen! Hop! Hop!
Hop! Hop! Hier is een bal. Bal. Hop!
- En de manier waarop hij tegen haar schreeuwt. - Hop! Hop!
Ik wil er niet eens aan denken wat hij nog meer met haar gaat doen.
En nu dit.
Goed.
Ga maar een beetje rondrennen.
Ga maar! Het staat je mooi.
Het was duidelijk dat we nog veel zouden moeten vechten voor Kleine Bloem.
Waar gaan ze heen?
Verdomde hel.
Ik heb een verrassing voor jullie, kinderen!
Kinderen, ik heb een hondje! Een echt, levend hondje! Even kijken!
Kom spelen. Ga naar hen! Kom spelen, wees niet bang.
Het is een meisje, kietel haar een beetje.
- Hoeveel zei je? - Zesduizend.
Met de hoed is dat zesduizend. Zo is het.
Oké.
's Morgens begon die veelkleurige vogel weer te krijsen.
Maar deze keer irriteerde het mij niet.
Dankzij hem hebben we ons de vorige keer niet verslapen.
Daarom wilde ik hem bedanken.
Maar hoe dichterbij ik kwam, hoe meer ophef hij maakte.
Zijn ogen begonnen te branden als sintels.
Wat ben je aan het doen? Ik wil je alleen maar bedanken.
Ik hoop dat ik niet met hem hoef te vechten.
Als ik één keer beet, zouden het gordijnen voor hem zijn.
Dus, misschien voor de eerste keer in mijn leven,
Ik stopte mijn staart tussen mijn benen en rende weg.
Ik schaam me daar nog steeds heel erg voor.
Vertel het gewoon nooit aan iemand.
Tijdens het ontbijt in de ochtend hielden we allemaal een krijgsraad.
Nut wilde de man aangeven bij de politie.
Waarom niet?
Mijn idee was om op de een of andere manier over het hek heen te komen en Kleine Bloem uit de ketting te bevrijden.
- En ik zal doen... - Nee, daar is geen sprake van. Nee.
- Dus... - En wat dacht je ervan om hem te wurgen?
Nee nee nee.
- Mama! - Kom op!
Dus de volgende dag waren we weer met Kleine Bloem ter plaatse.
Ik voelde me een detective.
Als een politiehond die een misdaad onderzoekt.
Het was een uitzet zoals in een film.
Oke laten we gaan. Ga maar. Gooien!
Je miste. Maar het maakt niet uit. Opnieuw! O, je hebt mij geraakt. Wees voorzichtig.
Probeer het nog eens. Gaan! Maakt niet uit. En honderd is weg!
Maakt niet uit, nog een keer. Er is nog een kans. Geen zorgen.
Bezuinig daar niet op.
- Ik heb het! - Kijk wat hij je zus aandoet!
Gooi opnieuw! Ik heb het! Opnieuw!
Akkoord. Maakt niet uit. Gooien! En opnieuw.
Het zien?
Ik kan dit niet meer verdragen!
Laten we gaan!
- Oké, dat is genoeg! - Het is niet genoeg!
- Wat ben je aan het doen? - Aan de kant!
- Ga weg! - Aan de kant! Wachten!
Maakt niet uit, tot de volgende keer. Doei!
Wachten!
Ik kon Nut tijdens dat gevecht niet in de steek laten.
We gingen terug naar onze metalen hut
en de hele wereld om me heen ging door mijn neus.
Plotseling merkte ik tussen al die geuren iets vreemds op.
Alsof daar een rode lamp was gaan branden.
Ik ken die stank!
Zo ruikt de man van Kleine Bloem.
Hij moet ergens in de buurt zijn.
Dus rende ik achter de lijn van zijn geur aan.
Ik rende als de wind op zoek naar de plek waar ik hem in zijn achterwerk zou bijten.
Gom!
Waar ben je?
Gom!
Gump, kom op!
Gump, kom naar huis!
Ik rende een hele tijd achter hem aan, door verschillende bossen en dorpen.
- Waar ben je geweest, schurk? - Maar de lafaard ontsnapte uiteindelijk.
Voor de zekerheid hield ik voortdurend de wacht.
Het was een moeilijke dag. En om de zaken nog erger te maken,
Nut verloor zijn telefoon in het gras toen hij naar mij op zoek was.
Daarom zei ik liever niets over waar ik was geweest.
Oh jee.
Laat maar zitten...
Dus ik koop een nieuwe.
Deze keer met de knoppen.
Hier...
Oh! Ik denk dat we een bezoeker hebben.
Kijk wie er komt!
Ik had de hoop volledig verloren. Hallo daar!
Ik ook. Ik kon een aantal dagen niet slapen, dus ben ik er gisteren na het werk naartoe gegaan.
Er was alleen die dame in de tuin. Maar het enige waar ze in geïnteresseerd was, was geld.
Ik was bereid al mijn spaargeld daar achter te laten.
Onze Bottendame zei dat dit de beste deal van haar leven was.
Je hoeft niet de hele wereld te redden;
het is genoeg om één dier te redden.
Omdat hierdoor de hele wereld van dat dier voor altijd wordt gered.
Wacht hier op mij. Ik ga de stad in en regel de telefoonsituatie.
En ik ben zo terug, oké?
Akkoord.
Met mijn snuit tegen het glas gedrukt, keek ik uit naar Nut die terugkwam.
Maar na een moment was het glas volledig beslagen,
en ik kon niets zien.
Ik wilde blaffen, maar het touw liet geen lucht in mijn nek.
Ik begon te stikken en mijn ogen vertelden me niet meer wat ik zag.
Alleen mijn snuit werkte nog.
Mijn metgezel tot de allerlaatste ademtocht.
Toen ik zelfs dat begon te verliezen, voelde ik er plotseling een wind op.
En mijn hoofd kreeg het laatste stukje informatie.
De deur stond open!
Ik sprong uit de auto, maar nu had ik mijn benen nodig.
Snel! En alle vier.
Ik weet hoe ik voor mijn leven moet rennen, dus ik raakte niet in paniek.
Ik bereikte de rand van het bos en keek om me heen om te zien waar ik heen moest.
Het raakte mij als een bliksemschicht.
Ik zag een regenboog in de lucht tussen de bomen.
Dat wordt zeker de regenboogbrug!
Dat is het einde van mijn reis. Ik moet naar Freddie.
Alles had alleen maar vanwege dit moment moeten gebeuren.
Ik begon te rennen naar de plek waar de brug begon
zonder zelfs maar naar mijn poten te kijken.
Ik vloog door een ander bos en een ander veld,
maar de brug was nog heel ver weg.
Daar is het! Buiten het dorp! Aan de weg waar de auto's naartoe gaan.
En toen was alles lange tijd wit.
Maar maak je geen zorgen, ik voelde geen pijn.
Ik bleef rennen, maar er was geen modder of weg
onder mijn poten, alleen de regenboogbrug.
En vanaf de regenboogbrug renden er ineens nog meer honden aan.
Maar er waren ook mensen.
Iedereen begroette elkaar in die weide
alsof ze elkaar al tijden niet meer hadden gezien.
Alsof ze elkaar een leven lang niet hadden gezien.
Ik rende tussen hen door en zag hun verhalen in hun ogen.
Maar ik moest mijn mens vinden, de enige die ik wilde zien.
Het was alsof mijn snuit niet meer werkte. Ik kon niets ruiken.
Helemaal niets.
Alleen mijn hart werkte nog,
op zoek naar een pad om verder te rennen.
En toen zag ik hem.
Ik wist dat hij het was.
Gump, mijn jongen!
Mijn geliefde Freddie. Mijn leven!
Mijn ventje!
We zullen weer samen zijn. En deze keer voor altijd!
Kijk naar jezelf!
Welkom terug.
Je hebt een behoorlijk lange weg afgelegd, nietwaar?
Akkoord.
Na een paar dagen ging ik terug naar Nut.
De arme man was heel mager en bleek, omdat hij zo bang voor mij was geweest.
De eerste keer dat hij mij bij de dierenarts zag, begon hij over zijn hele lichaam te trillen.
We logeerden nu bij de paarden, maar ik was het niet meer.
Ik was niet erg blij.
Waarom kon ik niet even bij Freddie blijven?
Misschien moest ik daarboven iets begrijpen.
Iemand had mij uitgekozen om ervoor te zorgen dat ik je alles zou vertellen
om niet verdrietig te zijn als je hond niet meer in je leven is.
Omdat hij op je wacht achter de regenboogbrug.
Maar alles om mij heen was niet verdrietig. Er zat een kleintje tussen de paarden.
Zijn ogen waren vol leven en je kon zien hoe gelukkig hij was.
Het was het paard van de kermis.
Nut ging hem halen toen ik in het ziekenhuis lag.
Waarschijnlijk wilde hij ook de beste deal van zijn leven.
Erg goed.
En Susie de Sok slaagde erin haar eerste koffie te brengen.
Bedankt! Kom hier!
Ons metalen huis was er niet meer,
het was gewoon een stukje verbrand gras in de vallei.
De oude meester van Kleine Bloem werd gestraft voor wat hij deed.
Hij zal ons dus de komende tijd geen kwaad meer kunnen doen.
Alles begon weer normaal te worden. Maar één ding was anders.
Onze Bottendame. Haar geur was veranderd.
Gump?
Je kunt het zien, nietwaar?
Ja.
Ja,
wij verwachten een baby.
Maar alsjeblieft...
Ik heb wat nieuws voor je.
Over een paar maanden is er nog één van ons
op de boerderij hier.
Ja. Wordt het een paard of een hond?
Je wordt papa.
Dus...
Een jongen of een meisje? Ik heb daar geen enkel boek over!
- En jij duwt de kinderwagen! - Gump, breng de slivovitz!
Nu zal ik onze tijd samen heel snel overslaan.
De buik van Bone Lady groeide en Nut aaide en omhelsde haar voortdurend.
Weet jij waar mijn jas is?
Kinderen, gedraag je, oké?
Susie, je gaat vandaag niet naar school,
In plaats daarvan houd je de hondjes in de gaten.
En jij houdt haar in de gaten. En steek het huis niet in brand!
En we brengen je nog een metgezel mee.
Sleutels! Weet jij waar mijn sleutels zijn?
Kom op.
Oké?
Een paar dagen later zag ik dat kleine mensje ook.
En ik voelde plotseling een enorme verantwoordelijkheid.
Alsof de liefde van deze familie in een grote cirkel verbonden is,
eentje waar ik ook bij hoorde.
Ik wilde daar bij hen zijn. Ik wilde het echt heel graag.
En op dat moment begreep ik het.
Nu weet ik wat het was dat mij terugtrok.
Ik moet het nog iemand leren
hoe te leven.
HET EINDE
Gump is een vijfjarige hondenjongen.
Als puppy werd hij gered uit zeer slechte omstandigheden.
Terwijl in de eerste film drie andere honden zijn rol deelden,
in deze regelde hij het allemaal alleen.
Wat aanvankelijk een groot risico leek,
terwijl Gump in feite geen professionele hondenacteur is,
bleek uiteindelijk het grootste pluspunt.
Gump handelt net zo vrij als hij zijn leven leidt.
Jenny, in de film Kleine Bloem genoemd,
is een hondenmeisje dat is gered uit een Roma-nederzetting in Rožňava.
Gered door de Dog Life-organisatie, die de volgende kop had
in de adoptieadvertentie:
Dit stukje informatie bereikte Filip en een paar dagen later,
Jenny maakte Filips moeder, Hana Rožková, blij.
En dat doet ze tot op de dag van vandaag.
Rufus, in de film Julian genoemd, woonde met zijn gezin op Tenerife.
Hun auto kwam na een ongeval in een ravijn terecht.
Met zijn gebroken ruggengraat slaagde Rufus erin een weg op te kruipen en het verkeer tegen te houden.
Zo werd de gecrashte auto ontdekt
omdat het vanaf de weg niet te zien was.
Het gezin werd gered, maar ze wilden Rufus niet langer gewond houden.
De organisatie Podenco-In-Distress heeft hem gered,
en daar wacht hij nu op een nieuw thuis.
Prince is een vierjarig Göttingen-varken. Zijn baasje kon hem niet thuis houden,
zo belandde hij in een tuinhuisje waar zijn meester hem zou bezoeken
in het weekeinde.
Maar één van de buren had op een dag zo’n honger,
hij besloot Prince te stelen en op te eten.
Maar Prince vocht voor zijn leven
en hij werd gered door hondentrainer Radka Formanová, zijn huidige eigenaar.
Af en toe gaan ze samen naar een bejaardentehuis
waar Prince werkt als varkenstherapeut.
Deze kleine hengst genaamd Tomorrow was 23 jaar oud op het moment van filmen.
Een aanzienlijk deel van zijn leven was hij een circusster
met kleine kinderen op zijn rug na de show.
Als een nutteloos, pijnlijk dier,
hij werd later te koop aangeboden, maar niemand wilde hem.
Slechts een paar uur voor de slachting werd hij gered door Mili Malinová
van de organisatie Ponyterapy, Vreugde voor Iedereen
en de organisatie Genieten van de wereld met een hond.
Helaas genoot Tomorrow van zijn nieuwe huis
slechts voor een paar maanden.
Nu galoppeert hij door de weilanden achter de regenboogbrug.