Bu uygulamaları beğendiyseniz paylaşın
İzlemenin tadını çıkarın
Bu Gump. Beni hala hatırlıyor musun?
Benden en son haber aldığından bu yana birçok gün geçti, biliyorum.
Ama mutluydum.
Freddie'yle birlikte.
Ve bir köpek mutlu olduğu sürece başka hiçbir şeye ihtiyacı yoktur.
Tıpkı bir insan gibi.
Son zamanlarda o kadar çok şey yaşadık ki, sana her şeyi anlatacak olsam,
artık zevk bile alamazsın. Birbirimiz için yaşıyoruz ve seyahat ediyoruz
her türlü yere gıcırdayan tekerleklerin olduğu o büyük teneke kutunun içinde.
Evet burası çocukluğumun ülkesi. Burada doğdum.
Burası bir kızı ilk öptüğüm yer.
Muhtemelen yaşlı bir aptalım, değil mi?
O zamandan beri buralara hiçbir kadını davet etmedim.
Ve şimdi buraya seninle geliyorum.
Burası benim evim.
Ben bu evde doğdum. Ve annem
beni bunun gibi bir arabada gezdirirdi.
Ama sizin de buna benzer bir arabanız vardı, değil mi?
Yavru bir köpek olduğun zamanları hatırlıyor musun?
Elbette hatırlıyorum. O zamanlar burası benim evimdi.
Freddie'nin eşyalarıyla dolu o paslı araba benim tüm dünyamdı.
Ve orada, o tepede,
orası bir kızı ilk öptüğüm yer.
Ben ciddiyim.
Hadi, oraya tırmanalım, tamam mı?
Hadi gidelim.
Yaklaşık elli yıldır burada değilim.
bu da birkaç köpeğin hayatı demektir.
Biri senin aslında öyle olduğunu öğrendiğinde
insanın tanıdığı en iyi varlıklar, gitmelisin.
Ve bu adil değil.
Gumpy. Gump!
Buraya gel. Buraya gel!
Bu sana çok haksızlık.
Beni anlıyor musun?
Ama öte yandan, eğer gerçekten uzun ömürlü olsaydın,
fazla mükemmel olurdun, değil mi?
Hadi gidelim.
Evet!
Buraya gel.
Bilmiyorum.
Bütün bu tırmanışlar bizim için biraz fazla olabilir, değil mi?
Değil mi oğlum?
Ama buna değdi. Bakın burası ne kadar güzel.
İlk öpücük uğruna, hadi!
Freddie ne zaman yataktan kalkmakta zorluk çekse,
Ona nasıl yardımcı olabileceğimi düşünmeye başladım.
Onu kurşunumla dışarı çıkarabilir miyim?
tıpkı benim o tepede yaptığım gibi mi?
Yakında iyileşeceğim sevgili oğlum.
Merak etme.
Ama endişelendim.
Gitmek.
Günaydın.
Merhaba baba.
Freddie, seni uzun zamandır görmüyorum.
Ne dışarıda ne de kilisede. İyi misin?
- Nasılsın? - Kuyu...
Senin için endişeleniyorum.
İçeri gel.
Geçen gün kilisenin ev sahibi bizi ziyaret etti.
Ona Cross adını verdim çünkü boynunda büyük bir tane vardı.
Sıkı bir yaka değildi ama gevşek bir yakaydı
istediği zaman kendini özgürleştirebileceği bir yer.
- Ateşin mi var? - HAYIR.
Yakın zamanda doktora göründün mü?
- Hastaneye gitmelisin. - Çocuğun önünde böyle konuşma.
Benim için fena halde endişeleniyor. İçeri gel.
Önden buyurun.
Sen burada kal.
Kalmak.
Hastaneye gitmiyorum.
Mecbursun, orada sana yardım edecekler.
Ne zaman doktora görünsem acı çekiyorum, anlıyor musun?
Bunu aşacağım, inan bana. Ben sana güveniyorum, sen de bana güven.
Doktorlara güvenmelisin. Ve Rabbimiz de.
- Güle güle. - Hoşçakal baba.
- Hoşça kal Freddie. - Güle güle.
- Ne yapacağını biliyorsun. - Haydi oğlum, içeri gel.
İşte aldın, hastaneye gitmem gerekiyor.
Eski bir araba gibiyim
ara sıra yağlanması gerekiyor,
ve birkaç parçanın değiştirilmesi gerekiyor, anlıyor musun?
Sadece kısa bir süreliğine olacak.
Buna güvenebilirsin.
Söz veriyorum.
Hala yapacak çok işimiz var.
Freddie'nin ıslak gözlerine bakıyordum
ve söylediği her kelimeye inandım.
Burada Freddie'yi ve değiştirilen parçalarını bekleyeceğim.
Sonsuza kadar beklemeyi umursamıyorum bile.
Hiçbir şey için endişelenme, iyi olacaksın.
Onu uzaktan tanıdım
küçük pencerelerin ardındaki gözleri olan o kıllı yüzü.
- Nut'tu. - Hey! Merhaba!
Selamlar!
Merhaba!
Demek beni burada, dünyanın öbür ucunda buldun!
Hoş geldiniz, merhaba.
- Kahve? - Evet teşekkür ederim.
Peki.
Burada güzel bir yerin var. Güzel.
Sağ?
İnsanlar burada bu şekilde yalnız yaşamamı garip buluyorlar.
ama aslında yalnız olanların onlar olduğunu hissediyorum,
şehre geri döndüm.
Bunda bir şey var.
Bak, birkaç önemli şey getirdim.
- Bu onun yemeği. - Aha.
- Ve en sevdiği ayakkabısı. - Anlıyorum.
Ve bu tişört.
- Bu benim eski gömleğim, görüyor musun? - Peki ya buna ne dersin?
- Onu yatağına koy. - Tamam aşkım.
Böylece hâlâ burada onunla olduğumu hissetsin.
Peki.
Sonra ikisinin önceden bazı düzenlemeler yaptığını fark ettim.
Freddie'nin tedavisi devam ederken Nut'ta kalmam konusunda anlaştılar.
Sahip olduğum en değerli şeyi sana bırakıyorum.
Onun peşinden koşmak istedim ama bunu yapmama izin verilmediğini biliyordum.
Küçük kafasını ağaçların arasında sallandığını görebiliyordum
tamamen gözümün önünden çıkana kadar.
Yani tekrar birlikteyiz, değil mi?
Bu senin işin mi? Gump!
O halde sabırsızlıkla bekleyeceğim çok şey var.
Peki.
Ama burada daha çok eğleneceğiz.
Söz veriyorum.
Şimdi sana yiyecek bir şeyler vereceğim.
Al, bir şeyler al...
bu kutudan.
Geri döndüğünde güçlü bir adam olacağına dair ona söz verdim.
Merak etmeyin, geri dönecek.
Elbette yapacak.
Fındık şakalarla doluydu ama insan görebiliyordu
gerçekten onun evinden hoşlandığımdan emin olmak istiyordu.
Üzülme.
Seni bırakamam, kaçarsın.
Sana göz kulak olacağıma söz verdim. Sadece bir süreliğine.
Umarım öyledir, kısa bir süreliğine.
Senin için bir sürprizim var.
Yarın sabah koşuya çıkacağız ve seni biriyle tanıştıracağım.
Şaşıracaksınız.
Tamam, tamam, tamam.
Hava kararınca Nut onun yanında uyumamı istedi.
Ama bana Freddie'yi hatırlatacak özel bir şeye ihtiyacım vardı.
- Burada. - Ve ne olduğunu kesinlikle biliyorsun.
- Hop! - Evet, o kumaş parçası.
Freddie'nin çok sevdiği eski tişörtü.
Şimdi uyumalısın.
Bu yüzden burnumu Freddie'nin tişörtüne soktum
ve aniden sanki yanımdaymış gibi hissettim.
Koku duyusu benim en akıllı ortağımdır.
Dişler dışında bir köpeğin en büyük gücü namludadır.
Koku duyumuz her zaman yanımızdadır.
Yaşlı köpekler genellikle işitme ve görme duyularını kaybederler.
ama koku duyusu son nefesimize kadar bizimle kalır.
Hadi gidelim.
Hadi!
Bütün günümüz yok. Oynat şunu!
Koşmaya devam et!
Ah, hadi ama! Herkes köpeklerin sabah ilk iş olarak kaka yapması gerektiğini bilir.
O büyülü yerimi bile arayamıyordum.
çünkü Nut benim lastik oyuncak topum gibi sabırsızca zıplıyordu.
Kuyu?
Hadi gidelim!
Biraz daha dene, zaten formdayım! Hadi!
O aptal gerçekten benden kaçabileceğini düşünmüş olmalı.
- Yine de aşırıya kaçmayın! - Ama onun cesaretini kırmak istemedim.
bu yüzden yavaşça yürüyordum.
Dört bacağın olduğunda senin için kolay!
Sana bir şey söyleyeyim dostum. Kazanmana izin veriyorum, gördün mü?
Seni ilk gününde yormak istemiyorum, değil mi?
Yakında nasıl bir partnerim olduğunu göreceksiniz!
Julian!
Küçük püsküllü bir deliydi
İlk başta benimle pek konuşmak istemeyen.
Ama sonra bana hikayesini anlattı.
Geçen gün adamlarıyla birlikte bir geziye çıktı.
ve arabaları yol kenarındaki bir vadiye düştü.
İlk çıkan kişi Julian'dı.
- Ama sadece ön bacaklarını hissedebiliyordu. - Hadi!
Arka bacaklardaki tüm kuvvet hendekte kalmıştı.
Sürünerek yola geri döndü ve halkının hayatını kurtardı.
Tamam aşkım.
Arabasını nasıl kullanacağını öğrenmesi biraz zaman aldı.
Ancak bundan sonra artık arka bacaklarını hiç özlemiyordu.
Ama efendisi onun için üzülüp şöyle diyordu:
"Julian, kahramanım, zavallı oğlum!"
Ama Julian kendini zavallı bir sakat gibi hissetmiyordu.
Bunu yalnızca siz insanlar yaparsınız.
Bir köpeğin bacağı veya vücudunun herhangi bir kısmı eksik olduğunda,
birdenbire senin için o kadar zavallı şeyler olduk ki.
Tamam aşkım.
Hadi, arkanı dön.
İzlemek yok!
Muhtemelen önümde çıplak olmaktan utanıyordu.
Sudan çıktığında,
Onu görmemem için bir ağacın arkasına saklandı.
Ancak ağaç onu tamamen kapatmıyordu.
Yani kıçının bir parçasını gördüm.
HASTANE
İsa! Geliyorum.
Beni acele ettiriyorsun!
Yürü! Yürü! Yürü...
Bunun anlamı nedir hanımefendi? O köpeği buraya getiremezsin!
Aklını mı kaçırdın? Burası bir sığınak değil! Gitmek!
- Merhaba. - Merhaba. Nereye gidiyorsun baba?
- Bir arkadaşı görmeye. - İyi tamam.
Merhaba.
Ferdinand, Ferdinand...
Hiçbir şey söyleme, zaten her şeyi biliyorum.
Ama senin için başka bir şey yapabilir miyim?
Neyse, hepsini gördüm.
Ama oğlumu son bir kez görebilseydim gerçekten çok mutlu olurdum.
Ona bir söz verdim, anlıyor musun?
Tamam, cesaret.
Baba,
Oğlumu buraya getirmeye çalışacağım.
Yine ne oldu?
Gump!
Sakızlı! Seni serseri, buraya gel!
Günaydın!
- Rüzgar bugün çok kuvvetli. - Günaydın.
- Günaydın. - Seni buraya getiren nedir baba?
O kadar mı kötü?
Biliyor musun? Oturun, kahve alacağım.
Gump! Eve gel!
Alın.
Hemen döneceğim.
İşte burada.
Teşekkür ederim. Çok teşekkür ederim.
Devam etmek.
Freddie'yi neredeyse her gün ziyaret ediyorum.
Anlıyorum.
Ve onun bedeni artık
mücadeleye devam edecek güce sahiptir.
Onu hayatta tutan tek şey Gump'ın düşünceleridir.
Ve en son oradaydım
Ona söz verdim
Gump'ı onu görmeye götürürdüm.
- O zaman birlikte gideriz. - Kuyu...
Bir sorun var. Gerçekten iğrenç bir kadın var
kapı evinde çalışıyor. Bir fare bile gizlice içeri giremez.
Bir şeyler çözeceğiz.
Tamam dostum.
Kafanı hareket ettir.
İyi.
İyi. Ne düşünüyorsun?
Ve seni bu şekilde koruyacağım.
Biraz daha çabalamanız gerekiyor. Bana sarıl ya da başka bir şey ver.
Oraya gir ve saklan.
Yapabileceğin tek şey bu mu?
İzin ver seni koruyayım.
Oraya bu şekilde rahatlıkla yürüyebiliriz.
Ama kafanı saklaman gerekiyor.
İyi olacağımızı düşünüyorum. Ne düşünüyorsun?
Nut sanki her şey yolundaymış gibi ıslık çalmaya devam etti.
Ama çok iyi bir oyuncu değildi. Bu şarkının altında bunu biliyordum
onun da dilinde benim gibi aynı korku vardı.
Ve şimdi kafanı sakla. Seni görmek istemiyorum anladın mı?
İyi.
Kıpırdamayı bırak!
- Bar kapısını kaldırayım mı? - Hayır ben iyiyim.
Tamam aşkım.
Lanet olsun!
O köpekle nereye gidiyorsun?
Durmak!
Oraya giremez!
Geri gelmek!
Durmak!
Beklemek!
- Şey... - Rahip 22 numaralı oda olduğunu söyledi.
Kaç oğlum! Koşmak! Evet!
Demek geldin,
sevgili oğlum.
Beklemek!
Ateş!
Ateş! İtfaiye çağırın!
İnanılmaz derecede mutlu hissettim.
O sahte yağmurda onun yatağında oturuyorduk
birbirlerini tutuyorlar.
Bu konuda daha fazla bir şey söylemeyeceğim.
Bu sadece Freddie ile benim aramdaydı.
burada tanıştık
veda etmek
terbiyeli, iyi bir adama,
bedeni ve ruhuyla bir müzisyen,
ama en önemlisi sevgili dostumuz,
Freddie.
Onu son gördüğümde,
kalbi sevgiyle doluydu.
Dünyayı seviyordu, özgürlüğü seviyordu.
Doğayı seviyordu.
Sık sık yıldızların altında uykuya dalardı...
Ama her şeyden önce Gump'ını seviyordu.
İnsanlarda bulamadığı türden bir sevgi,
"oğlunda" buldu
onu çağırdığı gibi.
Freddie,
sonsuz huzur içinde uyu.
Ve orada iyi olmanı dilerim.
- Amin. - Amin.
Sadece bir kişi yanıma gelmedi.
Oydu.
Hem beni hem de Freddie'yi en çok üzen kadın.
Onunla tanıştığımda hissettiğim ilk şey korkuydu.
Ve hemen ardından büyük bir öfke.
Ancak daha sonra birdenbire içimdeki tüm öfke yok olmaya başladı.
Onu daha yakından gördüğümde hatırladığım Dasha değildi.
Bu Dasha zar zor kahverengi kutuya ulaştı
gözleri trafik ışığı kadar kırmızıydı.
Kafamdaki tüm korku ve öfke tamamen yok olmuştu.
Onu affettim.
Freddie böyle olmasını isterdi. Değil mi?
Aslında,
böyle olmasını isteyen bendim.
O gece yıldızlar çok düşüktü.
Bütün gücümle ayağa fırlarsam, öyle bir his vardı ki,
Muhtemelen onlara ulaşabilirdim.
O siyah ışığa bakıyordum
yıldızlardan biri aniden bana parıldadığında.
Ve o gece gökyüzünün bana ne söylediğini hemen anladım.
Burada Freddie'nin birkaç eşyası kaldı.
- Aha. - Gel de bir bak.
Belki istediğin bir şeyi bulursun.
Neyse sizi bir süreliğine burada bırakıyorum.
Teşekkür ederim.
Bütün bu anıları içime çekmeye başladım.
Burada Freddie'yle yaşadığım tüm o anlar.
Ve bana o anları hatırlatan her şey.
Uyuduğumuz cılız yatak,
ve benim yanımda oturup sürekli ona bakmayı sevdiği koltuğu.
Orada olmak istedim
kendimi çok iyi hissettiğim yerde o anılarla birlikte orada olmak.
Beklemek.
Ne?
Konuşuyor musun?
Beklemek.
O anda gözlerimin içine baktığında,
gözlerimiz daha önce hiç söylenmemiş bir şeyi söyledi.
Bana bundan bahsetmek ister misin?
Delilik bu.
Ona Freddie'nin beni çöp kutusundan nasıl kurtardığını anlattım.
kız kardeşim hakkında, tekerleksiz arabaların olduğu toplu konut hakkında
ve orada yaşayan insanlar hakkında.
Hatta beklemek.
Peki.
İyi.
Beklemek!
Biraz daha yavaş.
Buna inanamıyorum.
VE SONRA BİR GÜN...
Dün öyle bir şey vardı.
Evet. Öyleymişim gibi hissettim
hepsini seninle deneyimliyoruz.
Bu gece bana daha fazla hikaye anlatacaksın, tamam mı?
Muhtemelen tek kişi benim
Hayvan konuşmasını anlayan. Değil mi?
Nut biraz gösteriş yapıyordu. Ama sadece kafası karışmıştı.
Hayvanları anlamak isteyen herkes anlayabilir.
Onlara kalbini açan herkes.
Hepsi senin için. Uygun mu?
Bence de. Öyleyse devam et. Söyle bana.
O aptal muhtemelen bana gözlerini devirdikçe,
hikayemi o kadar iyi anlatabilirim.
Dün çok güzeldi. Nasıl sonuçlandığını bilmek istiyorum.
Gump.
Biliyorum. Beklemek.
Atmosferi solumanız gerekiyor, değil mi?
Bir kokla.
Evet. Sadece kokla.
İyi. Tamam aşkım. Hadi gidelim.
Ama birinin emriyle anıları kafanızdan çıkaramazsınız.
Ben de orada oturuyordum ve Nut beni hiç anlamadı.
Hatta beklemek.
Freddie'yle yaşadığın yerle bağlantılı, değil mi?
İyi.
Tamam aşkım.
O halde bunu bugünlük bırakalım, yarın devam ederiz.
Evet.
Bekleyemiyorum!
Buraya gel!
Merhaba baba.
- Merhaba. - Merhaba.
- İşe gidiyor? - Tanrı beklemez.
Ve burada ne yapıyorsun?
Senden bir şey istemeye geldik.
En son Gump'la birlikte buradaydık.
Burada, papaz evinde harika bir gece uykusu çektik.
Bu yüzden belki tekrarlayabileceğimizi düşündük.
Elbette! İşte sana anahtarları vereceğim.
Burada. Üzgünüm, bu kilise için.
Bununla papaz evine giremezsin.
- İşte papaz evinin anahtarı. - Harika.
Yıldızları saydığında çok güzel olmuş olmalı.
Beklemek.
Cenazedeki eski çantayı mı kastediyorsun? O Freddie'nin kız arkadaşı mıydı?
Ve o zamandan beri atkını taşıyorsun, değil mi? Anlıyorum.
Yani artık birbirimizi tanımaya başlıyoruz.
Benim için zordu, değil mi? Ve sen de bana çok şey öğrettin.
Ve sen olmasaydın bugün hâlâ o cam kafesin içinde olurdum. Gerçekten mi.
Şimdi kendimi biraz önemli hissettim.
Ve bir anlığına, yazan gözler yerine,
Meşhur "köpek olanları" yaptım.
Muhtemelen ne tür gözlerden bahsettiğimi biliyorsundur.
Merhaba. Burada neler oluyor?
Buradaki karışıklık için üzgünüm.
Sanırım bir şeyi itiraf etmem gerekiyor.
Dün sana söylemek istemedim.
çünkü deli olduğumu düşünmenden korktum ama...
Biliyor musun, geceyi ilk kez burada Gump'la geçirdiğimde,
aramızda tuhaf bir şey oldu.
Bana yeni yeni anlatmaya başladı
onun tüm hayat hikayesi.
Köpek yavrusu olduğundan beri ve Freddie ile nasıl tanıştığından beri,
ve Freddie'nin onun için ne ifade ettiğini.
Ve konuştu, konuştu... Ve bunların hepsi buradaki koltukta.
Başka hiçbir yerde işe yaramadı. Bu yüzden dün geri döndüm.
Böylece hikayenin tamamını dinleyip yazabildim.
Peki bu hikayenin bir kısmını okuyabilir miyim?
- Hayır, hayır, utanırdım. - Hayır, bu aramızda kalacak.
Günah çıkarmadaki gibi.
Ancak...
- Kızma. - Üstelik bu Gump'ın hikayesi.
Ve Gump, tanıdığım kadarıyla,
Kesinlikle okumama izin verirdi.
- İyi evet!
- Utanacağım. - Hayır, utanma.
- Birinci sayfada başlıyor. - Biraz yeniden düzenlemem gerekecek.
Tamam Gump, hadi.
Bu konuda çok gerginim.
Aslında şu anda neden bu kadar gergin olduğum hakkında hiçbir fikrim yok.
Ama önemli değil.
Sence bu onu ne kadar sürer?
Bulunduğum yerden kalbinin sesini duyabiliyordum.
- Tamam aşkım. - Deli gibi atıyordu.
Boş ver. Yüreğimle yazdım değil mi?
Bana dikte ettiğin şeye göre.
Artık bekleyemiyorum.
Hadi! Hadi gidelim.
Artık dayanamıyorum.
Gump, nereye gidiyorsun?
Geri dön, her şeyi bana bırakma!
Çok teşekkürler!
Moral desteğine ihtiyacım var, gel.
Bu yüzden?
Bunu bana yapmamalıydın.
Anlıyorum. Okumaman gerektiğini söyledim. Onu bana geri ver.
Hayır hayır hayır. Oturmak. Oturmak.
- Çok etkileyici. - Cidden?
26. sayfadan itibaren sadece ağladım ve ağladım.
Gerçekten mi?
Bu hikayenin bu kağıtlarda kalamayacağını düşünüyorum.
- Aha. - Bunu bir kitap haline getirmelisiniz.
Ancak...
İzin verirseniz kitap yayınlayan bir arkadaşım var.
Ona yarın telefon edebilirim.
Öyle mi düşünüyorsun?
Bu mutlak bir muamele.
Biraz var.
Evet, yarın da gidip bir ceket almam gerekiyor.
Bir tane bile ceketim yok.
Benim o yayıncıdaki taşralı bir adam olduğumu düşünebilirler.
Peki.
Sana bir şey söyleyeceğim dostum.
Bundan sonra gerçekten harika bir şeye sahibim...
Kendin göreceksin.
Tamam aşkım. Bir kokla.
Lezzetli, değil mi?
Ama aç bir mide için böyle bir yük...
Yatağa girdiğimde Nut uykuya daldı.
karnım benimle konuştu.
İlk başta sadece fısıldadı ve arka taraftan da çok sessizce çıktı.
Ama sonra çok daha yüksek sesle konuşmaya başladı.
Bu sözleri zar zor içimde tutabildim.
Yakında her şeyin kötü olacağını biliyordum.
Ve en kötüsü kapının kapalı olmasıydı.
Nut'a gitmek istedim ama her adım tehlikeyle doluydu.
Şu anki halimde kulaklarını yalayamadım.
bu yüzden sadece biraz sızlandım ama Nut bir santim bile kıpırdamadı.
Gözlerimi kapattım ve karnının istediği her şeyi söylemesine izin verdim.
Gump, şaka yapıyor olmalısın!
Beni neden uyandırmadın? Sen köpek değilsin, domuzsun!
Ama bunu kendin temizleyeceksin. Bunu yapmayacağım.
Haydi, hadi!
Ama biz köpeklerde sanki bir şey bizi terk ediyormuş gibi,
sanki hiç bize ait olmamış gibi.
Hiçbir şey.
Ne mesaj atıyor ne de arıyor.
Bilmiyorum.
Belki hikayemizi ona geri attılar.
Neyse, o telefonu bütün gün yanımda taşımayacağım.
Eğer onu cebinizde taşırsanız, görünüşe göre spermi öldürüyor, anlıyor musunuz?
Gerçekten mi? Ha.
Beklemek! Beklemek!
Beklemek!
Evet?
HAYIR.
Hayır, yeni bir enerji tarifesine ihtiyacımız yok.
Hayır, gerçekten ihtiyacımız yok! Teşekkürler hoşça kalın.
Beni duymadın mı?
Ah, sensin, Peder. Merhaba.
Evet. Nasılsın?
Evet, iyiyiz. Burada eğleniyoruz, ben ve Gump...
Ah, kitap için arıyorsun. Hepsini unutmuştuk. Evet.
Ne?
Ciddi misin?
Ah, baba, sen en iyisisin!
Bir gün cennete gideceksin.
Hayır, kastettiğim bu değildi, İsa! "İsa" bile değil. Boş ver.
İyi günler ve teşekkür ederim.
Güle güle!
Gump!
Gump,
gerçekten gitmeli miyim?
Pençeler geçti.
- Gump gerçek bir orijinal mi? - Gumpy, hadi.
Bu köpek için yaptığımızın fazlasını hiçbir zaman insanlar için yapmadık.
Tam bir karakter, değil mi?
Naty! Gump televizyonda!
Bugün pençelerini kestin mi? HAYIR?
- Naty, buraya gel! - Ne?
- Gump televizyonda! - Gump mı?
İlk 20 dakika boyunca her zaman iyi görünüyor.
- İlk 20 dakikayı görüyorum. - Profesyonel bir aktör gibi.
- İlk yarım saat bunu sürdürüyor. - Sanırım başarabiliriz.
Pekala millet, Adam Brabec ve Gump!
Merhaba.
Gump için de bir tane alalım mı?
26/9 PERŞEMBE 17:00'DAN İTİBAREN PANKRÁC ALIŞVERİŞ MERKEZİNDE LANSMAN PARTİSİ
Sonraki birkaç gün ve hafta boyunca hikayemiz etrafında gerçekten büyük bir yaygara koptu.
O büyük şehre sık sık geri döndük
başka yerlere de
bizi bekleyen bir sürü insan vardı.
Herkes her zaman yanıma geldi,
ve işin tuhaf tarafı herkesin beni ismimle tanıyor olmasıydı.
Herkese merhaba deyin!
İnsanları mutlu edeceğimiz her yere giderdik.
Okullara, hastanelere ve hastane benzeri yerlere,
ama hangisinden eve dönülmez.
Orada köpekleri seven bir bayanla tanıştım.
ve hayatı boyunca bunlardan birçoğuna sahipti.
Ben ve Nut onun tüm hayat hikayesini duyduk.
Küçükken insanları iyileştiriyordu. O bir doktordu.
Ve şimdi kendi başına kalkamadan yatakta yatıyordu.
Uzun süre kimseye bir şey söylemedi.
Ve gerçekten uzun bir süre hemşireler dışında hiç kimse
hayatıyla ilgileniyordu.
Bir süre sonra tekrar oraya gittiğimizde artık orada değildi.
Belki de son kez birine hayatını anlatması gerekiyordu.
oradan ayrılmadan önce.
Ama en önemli insan hikayelerinden biri
hala beni bekliyordu.
- Merhaba. - Merhaba.
Tamam, işte buradayız. Hadi!
- Merhaba. -Iva.
Gelmeniz iyi bir şey, çocuklar sizi görmek için sabırsızlanıyor.
- İçeri gelin. - Tamam.
- Burada ayakkabılarını çıkarman gerekiyor. - Anlıyorum.
Peki ayakkabısı olmayan bir köpeğin ne yapması gerekiyor?
Bir diğer avantajımız da bu, köpek ayakları aynı zamanda ayakkabımızdır.
- Kızım Susie burada egzersiz yapıyor. - Anlıyorum.
Ama son zamanlarda durumu pek iyi değil.
Nasıl olur?
Bacaklarına kızgın. İşte burada.
İçeri gel.
- Ah, Gump! - O da Gump'tan gerçekten hoşlanıyor.
Ne kadar cesur olduğundan sık sık bahsediyoruz.
Susie'ydi.
Bebekliğinden beri bacakları ve ayakları onu dinlememişti.
Onlarda hiçbir güç hissetmiyordu ve onlara dayanamıyordu.
Ayaklara her seferinde farklı bir çorap giydiriyordu.
Bir gün bana söz verdi
kahvaltı için bana bir fincan kahve getir.
Bu çok hoş.
Peki ya biz, Gump ve ben sana burada yardım etsek?
Susie'yle biraz mı?
Ne düşünüyorsun?
- Evet tamam. - Evet tamam. Tamam aşkım.
Daha önce onunla oltaya takılan solucan rolünü oynamıştım.
O zamanlar olduğu gibi burada da bunu umursamadım.
Sizi tekrar görmeyi sabırsızlıkla bekliyoruz.
Çok teşekkür ederim.
Susie'nin annesine veda ettik
ve bir kez daha Nut'un şaşkın gözlerini fark ettim.
Birinden hoşlandığı halde bunu henüz bilmediğinde olur.
- Hoşçakal! - Ama etrafındaki herkes zaten öyle.
Ve inan bana Kapının arkasında vahşi bir nehir var
Bütün cenneti yansıtıyor Seni uzaklara çağırıyor
Ve onun içinde bir süpernova gibi yandığında
unutma
O
Hayat dünyanın sonunda bile güzel
Antolojideki en güzel cümle
Kanatların var, uç...
Nut aşık olduğunda araba kullanması yasaklanmalı.
Bir keresinde neredeyse önümüzdeki arabaya çarpıyorduk.
O kadar korktum ki neredeyse kendime işiyordum.
Fantastik.
- Sana bir sürprizim var. - Ne?
- Ziyarete gidiyoruz. - Harika!
İsa...
Bana getirdiği kemiği beğendim.
Ben de ona Kemik Kadın demeye başladım.
Ve şimdi belki de gerçekten delirdiğimi düşünüyorsun.
Bir zamanlar hastane koridorunda bir domuz koşuşturuyordu.
İyi olduğumu anlaması için kuyruğumu sallamaya başladım.
Ama kuyruğu arka tarafında sallanıyordu.
Hmm, muhtemelen farklı bir dil.
Ama gözleriyle bana baktığında anladım.
Çünkü bütün hayvanlar gözleriyle aynı dili konuşur.
Adı Prens'ti ve buraya insanlara yardım etmeye geldi.
Ancak domuz olarak doğmak hayatta bir kazanç değildir.
Çoğu insan için bunlar sadece tabakları için yürüyen, yemek yiyen bir öğle yemeğidir.
Prens'in uzun zaman önce siyah muhallebi olması gerekirdi.
Onu bahçede şişmanlattılar ve yeterince şişmanladığında,
onu bir arabaya yüklediler ve bir yere götürüyorlardı
ondan öğle yemeği hazırlayacakları yer.
Şnitzeller, şnitzeller...
Ama araba köy yolunda durduğunda,
Prens bir şekilde arabadan çıkmayı başardı
ve ormana kaçmak.
Birkaç gün ortalıkta dolaştı
Ta ki ona sevgi veren biri tarafından bulunana kadar.
Şimdi Prens, tek iyi insan yüzünden,
onu buradaki tüm insanlara geri veriyor.
Haydi, Gump!
Biraz şaşırdım çünkü öyle görünüyordu
sanki zincirin yanında duruyormuşum gibi.
Şuna bak! Sana benziyor değil mi?
Bu köpekte gerçekten tuhaf bir şeyler var.
O senin tükürük saçan görüntün.
O halde zili çalacağım, tamam mı?
- Merhaba! - Naber?
Ne olduğunu sanıyorsun? Ve bana burada bağırma!
- Ne haber patron? - Merhaba.
Hiçbir şey almıyorum ya da satmıyorum, ayrıca Yehova'nın Şahidi de değilim.
Şu köpeğin hakkında bir şeyler sormak istedim.
Çünkü gerçekten benimkine benziyor.
Belki de kardeş olabilirler diye merak ediyorduk.
Nasıl bilebilirim? Orada değildim, o yüzden göremedim, anlıyor musun?
- Tamam aşkım. O halde güzel bir gün geçirin. - Sen de.
Hatta beklemek! Gerçekten oldukça benzerler, değil mi?
- Ben de öyle diyordum. - Bozena! Boza!
Hadi Bozka!
- Evet N'aber? - Söyle bana, nerede...
O köpeği nereden buldun?
Pazar yerinde falan... Yaşlı bir adamdan. Sana söyledim.
Bana pazar yerinde olduğunu söyledi.
Duymak? Gerçekten kız kardeşin olabilir mi? Kitabımdaki gibi.
Onu bir dakikalığına ödünç alabilir miyiz?
Onu yürüyüşe çıkaracağız ve... Sonra geri döneceğiz, söz veriyorum.
- Onun adı ne? - Ona adıyla hitap etmiyoruz.
Ama bardaki adamlar ona Ciggie diyor.
Sigara gibi. Uzun, beyaz gövde ve üstte sarı filtre.
- Evet. Tıpkı senin gibi. - Ah harika.
Onu ödünç alabilirsin. Ama ona yiyecek bir şeyler ver, tamam mı?
İyi.
Ve meme uçlarına dikkat edin, onlar hassastır.
Hadi Boza, çöz şunu, çok kirliyim. Peki.
Kız kardeşimdi. Birbirimizi tanıdık.
Uzun zamandır kapıyı açar açmaz bu kadar mutlu bir köpek görmemiştim.
Trambolin üzerindeymiş gibi atladı ve gözleriyle gülümsedi.
Bu kızın çok tuhaf bir köpek hastalığı vardı.
Buna "koklamama" denir.
Ve zincire bağlanan neredeyse her köpek bu hastalığa yakalanıyor.
Zaten çevresindeki tüm kokuların haritasını çıkarmış durumda.
Ve dışarı çıktığında sanki bütün duyularını kaybetmiş gibi oluyor.
Neyse ki bu hastalık tedavi edilebilir.
Köpeğinizi sık sık yürüyüşe çıkarmalısınız
ve boş burnunu doldur
o yeni kokulara daha fazla dayanamayana kadar.
Seninle gidiyorum! Gump, bekle!
Her çim parçası, her küçük taş ve çiçek
o anda onun için son derece değerliydi,
ben de ona Küçük Çiçek demeye başladım.
Hey, sinirlenme. Söz sözdür.
Ama ayrıca bir ara onun için tekrar uğrayacağımıza da söz veriyorum. Gerçekten mi.
Surat yapmayın.
Hadi.
Hadi. Hadi gidelim, Gump.
Hadi!
Yaramazlık yapmayın! Gidiyoruz!
Ciggie'nin ne kadar iyi olduğunu görün. Hadi!
Peki, yani...
Tamam, deneyeceğim.
Ama sonucu garanti edemem. Hadi!
- Buradaydı! - Ah harika.
- Hadi ama sen. - Sadece yemeği yönetemedik.
Ama aklıma geldi ki sana yüz dolar bırakabilirim ve sen de...
Daha iyi. Umarım iyi iş çıkarırsın. Hoşçakal.
Ve biz de düşündük ki...
Burada Gump'a bir arkadaş arıyorum.
- Onu satmazsın değil mi? - Mümkün değil. O satılık değil.
Ben ve eşim onu ​​seviyoruz, her yer kendisine ait.
Sorunun dışında.
- Peki onun için ne kadar ödersiniz? - Ne kadar?
- İki? - Sakla.
Üç bin.
Beş?
- On. - Ha! On beşini duydum.
- Bozka, on beş dedi! - Tamam ama onu hemen alacağız.
Hafta sonundan sonraya kadar değil. Çok teşekkür ederim. Hoşçakal.
- Ve başrol. - Hafta sonundan sonra lider.
- Merhaba. - Merhaba.
Günün nasıldı?
Neyse, sana her şeyi anlatmamız gerekecek.
- Bunu sabırsızlıkla bekliyoruz. - Merhaba Susie.
MERHABA.
- Burası gerçekten çok güzel. - Teşekkür ederim.
Ama ben onun kız kardeşi için aslan gibi savaştım.
Ve adam kendini çok küçük hissetti, değil mi? Bu küçük!
Ben de ona hemen on beş bin teklif ettim.
Sen tam bir kahramansın.
- Hayır değilim. - Evet öylesin.
Yarın seni nelerin beklediğini düşün. Bütün o köpekler.
Peki, bu...
Bu Freddie için.
Nut o gün kız kardeşimle ilgili hikayeyi birkaç kez anlattı.
Muhtemelen mümkün olduğu kadar burada kalmak istiyor.
Dışarıdaki rengarenk kuş sürekli ciyaklıyordu,
sanki biri onu öldürmek istiyormuş gibi.
Nut'u bile uyandırdı.
Ne?
Ne...
Saat kaç?
Lanet olsun!
Gump! Uyuyakaldık!
Hadi! Hadi gidelim, çabuk!
Üzgünüz.
O halde Gump, doğra, doğra. Peki.
Günaydın.
Evet.
Geleceğimiz yeri biliyordum.
Freddie'nin doğduğu o büyük tepeydi.
Ve onun anısına Nut birkaç arkadaşını davet etti
bugün burada köpekleri de var.
Umarım birisi gelir.
Aniden burnum tanıdık bir kokuyla gıdıklandı.
Yaban çileği kokusu!
Naty'im!
Nehir kenarındaki köpek barınağından Naty Strawberry.
Dünyanın dağınık saçlı en güzel kızı.
Sanki patilerim yere hiç değmiyormuş gibi hissettim.
daha çok büyük bir sıçrama gibiydi.
Birkaç dakika neredeyse hiçbir şey hatırlayamıyorum.
Muhtemelen sadece bu,
İçimdeki her şeyi beynim yerine kalbim kontrol ediyordu.
Bu kıza bakmak için daha önce defalarca kalbimi ziyaret etmiştim!
O gün pek çok arkadaş geldi.
Hikayemizi pek çok kişi biliyordu. Freddie mutlu olurdu.
RADYO BLANÍK - GÜZEL VE ​​ÇEK ÇALIYORUZ
Böylece biz de fotoğraf çektirdik. Sayın...
Teşekkür ederim.
- Ne tesadüf. - Biz de buradayız.
- İmzamı ister misin? - Elbette.
- Bunu Gump'la birlikte yazdık. - Evet biliyorum.
Köpeğinizi internette araştırdık.
ve Ciggie'nin iyi bir aileden geldiğini söylemeliyim.
Çok gururluyuz.
- Umarım seversin. - Zaten beğendik.
Üzgünüm. Altın bir kapı gibi. Üzgünüm.
Bu, Gump'ın kız kardeşinin sahibi olan adam.
- Ne? - Hmm.
Gump'ın kız kardeşini gördün mü? Evet?
Kardeşimi sadece kısa bir süreliğine gördüm.
Ama onu bu kadar insanın bacakları arasında anında kaybettim.
Ve orada... Bak. Oradaki onun kız kardeşi.
O yüzden istersen git onunla da fotoğraf çektir.
- İmzanızı alabilir miyim? - Tabi ki yapabilirsin.
Bunun gibi? Evet bunu beğendim.
- Rica ederim. - Teşekkür ederim.
Ama biraz paraya ihtiyacım var. Bir köpek bile bedavaya bir şey yapmaz.
Para.
- Merhaba. - İmzanız lütfen.
- Elbette. - Bedava değil mi?
Hayır. Para lütfen. Oraya gidiyoruz.
Peki. Hadi.
Nerede? Buraya?
Nakit lütfen. Harika. Teşekkürler. Önce parayı sonra imzalıyorum, tamam.
- Çok teşekkür ederim. - Rica ederim.
Şuna bak, Gump'ın kız kardeşini satıyor. Para topluyor.
- Ciddi olamaz. - Evet yapabilir!
Fotoğraf! Ama bana yüz ver.
İyi.
Para burada.
Ha! Anladım!
- Aman tanrım! - Evet.
- Burada bekle. - Evet.
Kimin parası varsa sıraya girsin. Kimin parası var?
Burada ne yapıyorsun?
Para karşılığında fotoğraf mı çektiriyorsunuz? Parayı kabul ettin mi?
- Evet. - Bu yüzden?
Anlaştığımız gibi onu yarın değil bugün alacağım.
- Herhangi bir anlaşma yapmadık. - Evet yaptık!
- Bana bağırma! Onu bana ver! - Nereye gidiyorsun?
- Çocuğumuza saldırıyor hadi. - Hatta beklemek!
Onu ona verme!
- Bekle, nereye gidiyorsun? - Burada kimse bana bağıramaz!
Köpeğimi rahat bırak!
- Dikkat! - Pardon, bayan...
Dikkat edin, bir çocuğum var, ishal oluyor.
Pardon, bayan...
O anda sanki yanmış gibi orada durdum.
Güneş ve anılarla dolu o güzel gün
birdenbire yaklaşmakta olan bir fırtınaya benziyordu.
Hop!
Zıplamak! Hop! Hop!
Hop! Hop! Hop! Hop!
Bak, onu bir tür maymun gibi eğitiyor.
Zıplamak! Hop! Hop!
Hop! Hop! İşte bir top. Top. Hop!
- Ve ona bağırma şekli. - Hop! Hop!
Onunla başka ne yapacağını düşünmek bile istemiyorum.
Ve şimdi bu.
İyi.
Hadi git, biraz koş.
Haydi! Sana çok hoş görünüyor.
Küçük Çiçek için hâlâ çok mücadele etmemiz gerektiği açıktı.
Nereye gidiyorlar?
Lanet olsun.
Size bir sürprizim var çocuklar!
Çocuklar, bir köpeğim var! Gerçek, canlı bir köpek! Bir göz atın!
Gel ve oyna. Onlara git! Gelin oynayın, korkmayın.
Bu bir kız, onu biraz gıdıkla.
- Peki ne kadar dedin? - Altı bin.
Şapkayla birlikte bu altı bin dolar. İşte böyle.
Tamam aşkım.
Sabahleyin o rengarenk kuş yine cıyaklamaya başladı.
Ama bu sefer beni rahatsız etmedi.
Onun sayesinde geçen sefer fazla uyumadık.
Bu yüzden ona teşekkür etmek istedim.
Ama ben yaklaştıkça yaygara daha da büyüyordu.
Gözleri kor gibi yanmaya başladı.
Ne yapıyorsun? Sadece sana teşekkür etmek istiyorum.
Umarım onunla kavga etmek zorunda kalmam.
Bir kere ısırsam onun için perde olur.
Yani belki de hayatımda ilk defa,
Kuyruğumu bacaklarımın arasına alıp kaçtım.
Bundan hâlâ oldukça utanıyorum.
Sakın bundan kimseye bahsetme, asla.
Sabah kahvaltısında hepimiz bir savaş konseyi topladık.
Nut, adamı polise ihbar etmek istedi.
Neden?
Benim fikrim bir şekilde çitleri aşıp Küçük Çiçek'i zincirden kurtarmaktı.
- Ve ben de... - Hayır, bu söz konusu olamaz. HAYIR.
- Peki... - Peki onu boğmaya ne dersin?
Hayır hayır hayır.
- Anne! - Hadi!
Ertesi gün yine Küçük Çiçek'le birlikte oradaydık.
Kendimi bir dedektif gibi hissettim.
Bir suçu araştıran polis köpeği gibi.
Filmlerdeki gibi bir gözetlemeydi.
Tamam, gidelim. Haydi. Fırlatmak!
Kaçırdın. Ama önemli değil. Tekrar! Ah, bana vurdun. Dikkat olmak.
Tekrar deneyin. Gitmek! Önemli değil. Ve yüz tanesi gitti!
Önemli değil, bir kez daha. Hala bir şans var. Endişelenme.
Bunu eksik etmeyin.
- Buldum! - Kız kardeşine ne yaptığına bak!
Tekrar at! Tamam, anladım! Tekrar!
Peki. Önemli değil. Fırlatmak! Ve yeniden.
Bak?
Artık buna dayanamıyorum!
Hadi gidelim!
- Tamam, bu kadar yeter! - Bu yeterli değil!
- Ne yapıyorsun? - Yoldan çekil!
- Defol git! - Yoldan çekil! Beklemek!
Önemli değil, bir dahaki sefere görüşürüz. Hoşçakal!
Beklemek!
O kavga sırasında Nut'u yarı yolda bırakamazdım.
Metal kulübemize geri döndük
ve etrafımdaki tüm dünya burnumun ucundan geçiyordu.
Aniden, tüm bu kokuların arasında tuhaf bir şey fark ettim.
Sanki orada kırmızı bir ampul yanmıştı.
Bu kokuyu biliyorum!
Küçük Çiçek'in adamı böyle kokuyor.
Yakınlarda bir yerde olmalı.
Ben de onun kokusunun peşinden koştum.
Onu sırtından ısıracağım yeri arayarak rüzgar gibi koştum.
Gump!
Neredesin?
Gump!
Gump, hadi!
Gump, eve gel!
Uzun süre onun peşinden birçok orman ve köy boyunca koştum.
- Neredeydin, seni serseri? - Ama korkak sonunda kaçtı.
Güvenli tarafta olmak için sürekli gözetim altında tuttum.
Zor bir gündü. Ve işleri daha da kötüleştirmek için,
Nut beni ararken telefonunu çimenlerin arasında kaybetti.
Bu yüzden nerede olduğum hakkında hiçbir şey söylememeyi tercih ettim.
Ah hayatım.
Neyse boşver...
Bu yüzden yeni bir tane alacağım.
Bu sefer düğmeleri olan.
Burada...
Ah! Sanırım bir ziyaretçimiz var.
Bakın kim geliyor!
Umudumu tamamen kaybetmiştim. Selamlar!
Ben de. Birkaç gün uyuyamadım bu yüzden dün işten sonra oraya gittim.
Bahçede sadece o kadın vardı. Ama onun tek düşündüğü paraydı.
Bütün birikimlerimi orada bırakmaya hazırdım.
Kemik Leydimiz bunun hayatındaki en iyi anlaşma olduğunu söyledi.
İnsanın tüm dünyayı kurtarması gerekmiyor;
bir hayvanı kurtarmak yeterli.
Çünkü bunu yaparak o hayvanın tüm dünyası sonsuza kadar kurtulur.
Beni burada bekle, şehre inip telefon işini halledeceğim.
Ve hemen geri döneceğim, tamam mı?
Peki.
Burnumu cama bastırarak Nut'un geri gelmesini bekliyordum.
Ancak bir süre sonra bardak tamamen buğulandı.
ve hiçbir şey göremedim.
Havlamak istedim ama ip boynuma hava girmesine izin vermedi.
Boğulmaya başladım ve gözlerim bana ne gördüğümü söylemeyi bıraktı.
Sadece burnum hâlâ çalışıyordu.
Son nefesine kadar yoldaşım.
Onu bile kaybetmeye başladığımda, aniden üzerinde bir rüzgar hissettim.
Ve kafam son bilgiyi aldı.
Kapı açıktı!
Arabadan atladım ama şimdi bacaklarıma ihtiyacım vardı.
Hızlı! Ve dördü de.
Hayatımı kurtarmak için nasıl kaçacağımı biliyorum bu yüzden paniğe kapılmadım.
Ormanın kenarına vardım ve nereye gideceğimi görmek için etrafıma baktım.
Bana bir yıldırım gibi çarptı.
Ağaçların arasında gökyüzünde bir gökkuşağı gördüm.
Bu kesinlikle gökkuşağı köprüsü olacak!
Yolculuğumun sonu bu. Freddie'ye gitmem lazım.
Her şeyin sırf bu an yüzünden olması gerekiyordu.
Köprünün başladığı yere doğru koşmaya başladım
patilerime bile bakmadan.
Başka bir ormandan ve başka bir tarladan uçtum,
ama köprü hâlâ çok uzaktaydı.
İşte burada! Köyün dışında! Arabaların gittiği yolun kenarında.
Ve sonra uzun bir süre her şey beyazdı.
Ama merak etme, hiçbir acı hissetmedim.
Koşmaya devam ettim ama ne çamur ne de yol vardı
pençelerimin altında yalnızca gökkuşağı köprüsü var.
Ve birdenbire gökkuşağı köprüsünden daha fazla köpek koştu.
Ama orada da insanlar vardı.
O çayırda herkes birbirini selamladı
sanki yıllardır birbirlerini görmemişler gibi.
Sanki bir ömür boyunca birbirlerini görmemişler gibi.
Aralarına koştum ve hikayelerini gözlerinde gördüm.
Ama görmek istediğim tek insanımı bulmam gerekiyordu.
Sanki burnum çalışmayı bırakmış gibiydi. Hiçbir şeyin kokusunu alamıyordum.
Hiçbir şey.
Sadece kalbim hâlâ çalışıyordu.
ilerlemeye devam edecek bir yol arıyorum.
Sonra onu gördüm.
O olduğunu biliyordum.
Gump, oğlum!
Sevgili Freddie'm. Benim hayatım!
Oğlum!
Tekrar birlikte olacağız. Ve bu sefer sonsuza kadar!
Kendine bak!
Tekrar hoşgeldiniz.
Oldukça uzun bir yol koştun, değil mi?
Peki.
Birkaç gün sonra Nut'a geri döndüm.
Zavallı adam gerçekten zayıf ve solgundu çünkü benim için çok korkmuştu.
Beni veterinerde ilk gördüğünde her yeri titremeye başladı.
Artık atların yanında kalıyorduk ama artık ben değildim.
Pek mutlu değildim.
Neden Freddie'nin yanında en azından bir dakika bile kalamadım?
Belki orada bir şeyi anlamam gerekiyordu.
Birisi sana her şeyi anlatacağımdan emin olmak için beni seçmişti
Köpeğiniz artık hayatınızda olmadığında üzülmemek.
Çünkü gökkuşağı köprüsünün ötesinde seni bekliyor.
Ama etrafımdaki her şey üzücü değildi. Atların arasında küçücük bir tane vardı.
Gözleri hayat doluydu ve ne kadar mutlu olduğunu görebiliyordunuz.
Bu fuardaki attı.
Ben hastanedeyken Nut onun için geri döndü.
Muhtemelen hayatının en iyi anlaşmasını da istiyordu.
Çok güzel.
Ve Çorap Susie ilk kahvesini getirmeyi başardı.
Teşekkür ederim! Buraya gel!
Metal evimiz artık orada değildi.
vadide sadece yanmış bir çimen yığınıydı.
Küçük Çiçek'in eski efendisi yaptığının cezasını çekmiştir.
Yani bir süre daha bize zarar veremeyecek.
Her şey normale dönmeye başladı. Ama bir şey farklıydı.
Kemik Leydimiz. Kokusu değişmişti.
Gump mı?
Görebiliyorsun değil mi?
Evet.
Evet,
bir bebek bekliyoruz.
Ama lütfen...
Sana bazı haberlerim var.
Birkaç ay sonra bizden biri daha olacak
buradaki çiftlikte.
Evet. At mı olacak, köpek mi?
Baba olacaksın.
Bu yüzden...
Erkek mi kız mı? Bununla ilgili tek bir kitabım bile yok!
- Ve sen de bebek arabasını iteceksin! - Gump, slivovitz'i getir!
Şimdi birlikte geçireceğimiz zamanı çok hızlı bir şekilde atlayacağım.
Kemik Hanım'ın karnı büyüdü ve Nut onu sürekli okşayıp kucakladı.
Ceketimin nerede olduğunu biliyor musun?
Çocuklar, kendinize gelin, tamam mı?
Susie, bugün okula gitmiyorsun.
onun yerine köpeklere göz kulak oluyorsun.
Ve sen ona göz kulak ol. Ve evi ateşe vermeyin!
Ve sana başka bir arkadaş getireceğiz.
Anahtarlar! Anahtarlarımın nerede olduğunu biliyor musun?
Hadi.
Tamam aşkım?
Birkaç gün sonra ben de o küçük insanı gördüm.
Ve birdenbire büyük bir sorumluluk hissettim.
Sanki bu ailenin sevgisi büyük bir halkaya bağlıymış gibi,
benim de ait olduğum biri.
Onlarla birlikte orada olmak istedim. Gerçekten bunu çok istiyordum.
Ve o anda anladım.
Artık beni geri çeken şeyin ne olduğunu biliyorum.
Hala birine öğretmem gerekiyor
nasıl yaşamalı.
SON
Gump beş yaşında bir köpek çocuktur.
Yavruyken çok kötü koşullardan kurtarıldı.
İlk filmde onun rolünü üç köpek daha paylaşıyordu.
bunda her şeyi tek başına başardı.
Başlangıçta büyük bir risk gibi görünen şey,
aslında Gump profesyonel bir köpek oyuncusu değilken,
sonunda en büyük artı olduğu ortaya çıktı.
Gump hayatını yaşadığı kadar özgürce hareket ediyor.
Filmde Küçük Çiçek adı verilen Jenny,
Rožňava'daki bir Roman yerleşiminden kurtarılan bir köpek kızıdır.
Aşağıdaki manşeti taşıyan Dog Life organizasyonu tarafından kurtarıldı
evlat edinme ilanında:
Bu bilgi Filip'e ulaştı ve birkaç gün sonra
Jenny, Filip'in annesi Hana Rožková'yı mutlu ediyordu.
Ve bugüne kadar da bunu yapıyor.
Filmde adı Julian olan Rufus, ailesiyle birlikte Tenerife'de yaşıyordu.
Arabaları bir kazadan sonra vadiye düştü.
Rufus, kırık omurgasıyla yola çıkıp trafiği durdurmayı başardı.
Kaza yapan araç böyle ortaya çıktı
çünkü yoldan görülemiyordu.
Aile kurtuldu ama yaralı Rufus'u daha fazla tutmak istemediler.
Podenco-In-Distress organizasyonu onu kurtardı.
ve şimdi yeni yuvasını orada bekliyor.
Prince dört yaşında bir Göttingen domuzudur. Sahibi onu evde tutamadı
böylece kendini efendisinin onu ziyaret edeceği bir bahçe kulübesinde buldu
Haftasonları.
Ancak bir gün komşulardan biri kendini o kadar acıkmış ki,
Prens'i çalıp yemeye karar verdi.
Ama Prens hayatı için savaştı
ve şu anki sahibi olan köpek eğitmeni Radka Formanová tarafından kurtarıldı.
Zaman zaman huzurevlerine birlikte gidiyorlar
Prince'in domuz terapisti olarak çalıştığı yer.
Yarın adlı bu küçük aygır, çekimler sırasında 23 yaşındaydı.
Hayatının önemli bir bölümünde sirk yıldızıydı
gösteriden sonra küçük çocukları sırtında taşıyor.
İşe yaramaz, yaralı bir hayvan olarak,
Daha sonra satışa sunuldu ama kimse onu istemedi.
Katliamdan sadece birkaç saat önce Mili Malinova tarafından kurtarıldı.
Ponyterapi, Herkes İçin Sevinç organizasyonundan
ve Bir Köpekle Dünyanın Tadını Çıkarmak organizasyonu.
Ne yazık ki Tomorrow yeni evinden keyif alıyor
sadece birkaç aylığına.
Şimdi gökkuşağı köprüsünün arkasındaki çayırlarda dörtnala koşuyor.