Share if u like this apps
Veel kijkplezier
- Ja, Shirley?
- Meneer Bloch, ik heb de bijgewerkte blauwdrukken geplaatst
van de nieuwe vleugel op uw bureau ter beoordeling.
Ik had donderdag een afspraak voor je gepland met ons team
- Ja, dat heb ik gezien. Bedankt.
- Phil Bronwin van Crown Bank belde,
deze week een lunchbijeenkomst aanvragen .
Hij stelde donderdag om één uur voor.
Ik kan uw CPA-vergadering verzetten naar woensdag.
- Geweldig.
- O, nog een laatste ding.
Even een herinnering om je vader op te halen
voor het feest vandaag om vijf uur.
Carlos zal bij hem wachten
buiten het verpleeghuis.
- Bedankt, Shirley.
Ik moet dit gesprek beantwoorden op de andere lijn.
Hé, Rachel.
- Dag Daniel.
- Hoi.
Kijk naar jezelf. - Wauw.
- Je ziet er goed uit.
- Bedankt.
- Het is al twintig jaar geleden?
- Eigenlijk wel 20.
- Geeft je een nieuw perspectief.
- Ja.
Best spannend zelfs, nietwaar?
- Mm, ja.
En waarom zou je mij er alleen maar in persen?
gedurende 45 minuten?
- Omdat je dat wilde.
Ik zei toch dat ik vandaag maar 45 minuten had.
Dat is wat jij verkoos.
Morgen had ik alle tijd van de wereld,
je weet wel? - Mm.
- Maar je wilde vandaag.
Waarom had je de voorkeur aan vandaag?
- Je bood 45 minuten aan.
Laten we dan onze 45 minuten hebben.
- Ik had je morgen twee uur kunnen ontmoeten.
Je stond erop vandaag.
- Maakt niet uit, het is niet belangrijk.
Het is in orde.
Het is goed.
- Weet je, ik ben geweest, eh,
Ik denk de laatste tijd aan je,
en, en over die dagen.
We hebben echt een aantal mooie tijden gehad, nietwaar?
Al die reizen.
Een grappige plek die we hadden op 110th Street.
Lachen, vechten, schreeuwen.
Je buikdansen.
- Flamenco.
- Ja, klopt.
Ga je zo door, het dansen?
- Nee.
Mocht ik willen.
- Hoe ging het al die jaren?
Jij, ben je nog steeds in Canada?
- Ja.
Je bent gewoon een heel beleefde man.
Deze hele bijeenkomst is vervelend voor je.
- Terug naar dat: het is niet waar.
Ik was erg blij om van je te horen.
- Maakt niet uit, het spijt me.
- Wie is die zanger waar je vroeger zo gek op was?
Je zong haar liedjes de hele tijd.
Sanson, Veronique Sanson.
Luister je nog steeds naar haar?
Rachel, waarom huil je?
- Ik ben helemaal hierheen gekomen om met je te praten.
- Het is oké, we zijn aan het praten.
Het spijt me als ik je pijn heb gedaan.
I...
Soms midden in een heel druk leven
- Toen ik terugging naar Canada nadat we uit elkaar gingen,
uh, ik ontdekte dat ik zwanger was,
en ik beviel van Allen,
mooiste kindje ter wereld.
Twee maanden geleden werd hij 19.
Hij is zo'n bijzondere jongen.
Het lijkt een beetje op jou.
Hoe dan ook, ik heb je nooit over hem verteld
omdat ik wist dat je geen kinderen wilde.
Je wilde echt geen kinderen.
En ik wilde niets van je.
Ik wilde je hulp niet.
Alles was,
alles was in orde.
- Ik wilde je even laten weten dat we op zijn
van het kalfsvlees. - We gaan,
We hebben nog een paar minuten nodig. Bedankt.
- Natuurlijk, sorry.
- En het spijt me.
God.
Ik ben zo terug.
- Hallo, meneer Bloch.
- Ja, Shirley, kun je proberen mijn advocaat op te sporen?
Kijk of hij over een half uur beschikbaar is.
- Perry of Jane?
- Ja, Perry.
- Oké, ik zal nu meteen contact met hem opnemen.
- Ja, misschien moet ik met hem praten.
Bedankt. Doei.
- Het spijt me.
Twee weken geleden heeft hij mijn auto meegenomen
en hij had een ongeluk.
Hij stond op een brug,
en de auto zwenkte weg, en hij stierf.
Ik wilde je vertellen.
Jij bent zijn vader, nietwaar?
Zijn vader.
- Hallo, Perry.
- Dag Daniel.
Shirley vroeg mij om beschikbaar te zijn.
Heb je mij nog steeds nodig?
- Nee, het is oké.
- OK goed.
Heeft u enig idee over de overeenkomst die ik u heb gestuurd?
- Nog niet.
Laten we er morgen eens naar kijken.
- Ik heb nog steeds moeite met twee van de punten daar,
Het is maar dat je het weet, maar het is oké.
Ik bel je morgen.
Doei. - Doei.
Hé, Carlos.
- Hoi.
- Hé, pap. Hoe is het met je?
Daar ga je.
Ik heb je riem.
Oké, leun achterover.
Leun achterover.
- Het is zo goed je te zien.
Je hebt het gehaald.
- Shh.
Bedankt iedereen.
- Hallo, meneer Bloch.
Ik heb je geboekt op de vroegste vlucht
van LaGuardia aanstaande dinsdag, zoals u had gevraagd
met een terugkomst op woensdagmiddag.
De chauffeur zal u bij de poort ontmoeten.
Ik stuur je meteen het volledige reisschema.
Welterusten, meneer Bloch.
- Dames en heren,
Dit is uw kapitein die spreekt.
Het is vandaag een beetje bewolkt in Toronto.
De temperatuur bedraagt​​20 graden Celsius.
Wij wensen u een prettig verblijf,
en bedankt dat je met ons hebt gevlogen.
- We komen aan in Hamilton, meneer Bloch.
- Pardon, vader.
- Ja?
- Ik ben hier voor Allen Hilu.
Is de dienst hier?
- Ja, ik wacht ook op hen.
Je kunt hier bij mij wachten.
- AH bedankt.
Het had 10 minuten geleden moeten beginnen, nietwaar?
- Ja, het lijkt erop dat ze een beetje laat zijn.
- Ik zie.
- Eh, ik ben zo terug.
- Hallo, dit is Rachel.
Laat na de toon een bericht achter.
- Ja, hallo, Rachel.
Het is Daniel en ik ben net aangekomen.
Ik ben op de begraafplaats.
Alles ok?
Uh, je bent onderweg, toch?
Hoe dan ook, ik wacht hier.
Doei.
- Eh, ik ben bang dat ik niet langer kan wachten.
Ik ga een gebed reciteren boven het graf,
zoals mevrouw Hilu had gevraagd.
Als je wilt, ben je welkom om met mij mee te doen.
- Tuurlijk, ja, ik ga met je mee.
- Oké.
Goed.
Eh, wie was hij voor jou?
- Hij was een familielid.
- Oh.
‘Gij maakt de tafel voor mij klaar
in aanwezigheid van mijn vijanden.
Gij zalft mijn hoofd met olie.
Mijn kopje vloeit over.
Zeker, goedheid en barmhartigheid zullen mij volgen
al de dagen van mijn leven,
en ik zal voor altijd in het huis van de Heer wonen."
Amen.
Als u wilt, kunt u nu een paar woorden zeggen.
- Nee, dat denk ik niet.
- Oh, alles wat je tegen hem wilt zeggen.
Helemaal niets.
Oké.
- Hallo?
- Hallo, Daniël?
- Ja.
- Dit is Robert Hilu, die van Rachel
- Oh Hallo.
Ik rijd nu net terug van de begraafplaats.
- Ja, we hebben net je bericht ontvangen.
Het spijt ons echt.
Rachel had niet gedacht dat je zou komen.
Daarom hebben we geen contact opgenomen.
Rachel ligt nu al twee dagen in het ziekenhuis.
Ze denken dat het misschien een auto-immuunziekte is.
Ze wordt behandeld met steroïden.
Het spijt me heel erg.
- God, dat is verschrikkelijk.
Hoe voelt ze zich nu?
- Het is heel moeilijk voor haar.
Pijnlijk.
Ze heeft twee vreselijke dagen gehad, maar nu slaapt ze,
en ik denk dat ze over een andere dag wordt ontslagen
- Ik vertrek morgenavond.
Bedankt.
Misschien kan ik haar komen bezoeken
in het ziekenhuis in de ochtend.
- Eh, dat kan een probleem zijn.
Ze wil niet dat iemand haar zo ziet.
Maar ik neem morgen wel even contact met je op
mocht er iets veranderen.
- Oke.
Ik ben tot morgenmiddag in The Walper Hotel.
- Prima.
A- en nogmaals, sorry, Daniel.
- Het spijt me. Doei.
- We voegen een arbeidsmarkt toe
dat is enorm sterk.
- Deze veerkrachtiger economie
in deze meer persistent
plaats dan vandaag
dwingt de Fed er in feite toe om
- Hallo?
- Goedenavond, meneer Bloch.
Er wacht een gast op u in de lobby.
- Eh, oké, ik kom zo.
Eh, gewoon, uh, wie is het?
Hé, er wacht iemand op mij.
- Daniël?
Hallo, ik, ik ben Mikey.
Ik was Allens beste vriend.
- Oh Hallo.
Hallo leuk je te ontmoeten.
- Robert en Rachel vertelden me dat je hier was.
- Oke geweldig.
- Konden we?
- Zeker.
- Nou, ik moest je gewoon zien.
Het is niet te geloven.
- Wat is?
- Jij bent Allens vader.
- Ja, dat klopt, ja.
- Hij zou het heel leuk vinden je te ontmoeten.
- Denk je?
- Zeker.
- Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
Jullie zaten samen op school?
- Het is grappig, eh,
Onze school ligt hier aan de overkant van de straat.
Het is de grote rode met de stenen
en de vier pijlers. - Ja.
- Ja.
Weet je, toen Allen en ik elkaar voor het eerst ontmoetten,
Eh, we raakten aan de praat
en we kwamen erachter dat we allebei muziek speelden.
Allen speelde piano.
Ik speel cello.
- Allen was een pianist?
- Ja, hij was ongelooflijk.
De deugdzame.
Hij speelde Bach alsof het niemands zaken waren,
en hij was waanzinnig romantisch.
We kregen er veel ruzie over.
- O, dat is geweldig.
Dus hoe zit het met andere reguliere dingen, sport?
- Oh.
Hamilton-buldoggen.
Ja, wij zijn hun grootste fans.
Het is nogal verbazingwekkend,
Jullie lijken echt helemaal niet op elkaar,
behalve de kin.
De lippen.
Lippen zijn hetzelfde.
- En hoe zit het met een vriendin?
Had hij er een?
Wat?
Hij hield niet van meisjes?
- Waarom? Omdat ik er homoseksueel uitzie?
- Nee helemaal niet.
Ik was gewoon benieuwd.
- Allen hield echt van meisjes,
wat voor mij jammer was,
maar de meisjes hielden niet echt van Allen
vanwege het probleem met zijn been.
- Welk probleem? - Nou, hij is ermee geboren
van zijn benen anderhalve centimeter korter dan de andere.
Je kon het nauwelijks zien, maar hij droeg deze platformschoenen
en een lange broek om het te bedekken.
Ik bedoel, het was nauwelijks merkbaar.
- Dus hij liep mank.
- Nee, nee, de dikke zool verzacht het slappe gevoel.
- Rachel heeft het mij niet verteld.
- Luister, Daniel, ik kwam hier ook
omdat ik je iets wilde vragen,
en ik hoop dat je ja zult zeggen
omdat ik een beetje in de problemen zit.
- Oké. Wat is het?
- Al en ik, ons probleem was,
is dat we nooit genoeg geld hadden, en daarom besloten we...
Dit klinkt misschien slecht, maar dat is het echt niet.
We besloten wat wiet te kopen.
We wilden het net aan onze vrienden verkopen.
We hebben er twee pond van,
denkend dat dat ons een beetje zou binden.
- Twee pond?
- Maar het was geen groot risico
omdat het puur recreatief is
en hier maken ze zich er niet zo druk over.
Toen Allen bij het ongeval betrokken was,
onze voorraad lag bij hem in de auto,
en de man die het aan ons heeft verkocht wil zijn geld terug.
- Mm.
- Daniel, het kost $5.000, en dat kan ik niet alleen.
En ik dacht dat jij misschien kon helpen
met het aandeel van Allen.
- Oké, ik zal erover nadenken.
Dus vertel me meer over de muziek die je speelde.
Waar speelde je?
- Kijk, ik zit echt in veel problemen.
- Ik hoor je.
Ik zal er serieus over nadenken.
- Kijk, misschien hebben we iets verkeerd gedaan,
maar jij bent Allens vader.
Als je mij helpt,
Je zou uit een enorme puinhoop komen met deze kerel, en...
- Mikey, ik beloof je dat ik dat zal doen, ik zal erover nadenken.
Oké?
Je kunt niet verwachten dat ik een chequeboekje pak,
Ik ga nu op dit moment een cheque voor u uitschrijven.
-Eh, eigenlijk, ja, dat was ik-
- Wachten.
Laten we even wachten.
- Waarom niet? Ik begrijp het niet.
- Je vraagt ​​me eigenlijk om een ​​drugsdeal te financieren.
Het spijt me.
- Je hebt geen spijt.
En ik weet dat je een man met geld bent.
Je bent eigenaar van een fabriek.
Je zou me kunnen helpen.
Misschien is het beter dat Allen je nu niet heeft gezien.
Hij zou niet zo trots op je zijn.
- Goedemorgen.
Goedemorgen.
- Eh, het spijt me, moet ik buiten wachten?
- Nee, we zijn in vergadering.
Hoe, hoe kan ik je helpen?
Hadden we iets gepland?
- Nee nee nee nee.
Ik ben, ik ben Daniel Bloch, Allen's vader, Allen Hilu.
- Oh Hallo.
Oh, alsjeblieft, accepteer mijn condoleances.
We waren er kapot van toen we het nieuws hoorden.
Het spijt me echt voor je verlies.
We hebben alleen Allen's moeder ontmoet.
Je hebt mijn diepste medeleven.
- Bedankt.
- Alsjeblieft, ga zitten.
Kan ik iets voor je halen?
- Nee, met mij gaat het goed.
- Martha is onze schoolbegeleider.
- Hallo.
- Het is een verschrikkelijk verlies, alleen een tragedie.
Zo'n charmante, rustige jongeman
met de meest intelligente ogen.
Hij had de neiging om voor zichzelf te blijven, weet je.
Hij was geen erg spraakzame jongen,
maar je kon zijn kracht voelen.
Hij had kracht.
Hij was echt opmerkelijk, jouw zoon.
- Bedankt.
Wat bedoelde je toen je zei dat hij op zichzelf bleef?
Had hij geen vrienden?
- We hebben heel weinig studenten
uit zijn deel van de stad, helaas.
Niet dat we geen moeite doen,
maar ze hebben de neiging om voor zichzelf te blijven.
- Ja, natuurlijk, ja.
Weet je, ik keek naar de klasfoto's hier.
Ik heb hem niet gezien.
- Ik geloof dat hij niet meer op school zat
toen die foto werd gemaakt.
- Wil je me vertellen dat hij nooit is afgestudeerd?
- Kijk, meneer Bloch,
Allen deed iets heel serieus
Dat vereiste een snelle en ernstige reactie van onze kant.
Hij spuitte een enorm, meest vulgair graffitistuk
aan de muur tegenover de school.
Vreselijke onzedelijke dingen over zijn leraar, Alice.
Het was absoluut vernederend voor haar.
Heel moeilijk om te verdragen.
- Wat schreef hij?
Wat, wat voor dingen?
- Kijk, ik stel voor...
Weet je, er waren een paar prachtige dingen
over Allen, weet je?
Hij, hij, hij was een van de beste pianisten die we hier ooit hebben gehad.
- Hij speelde prachtig.
- Ja bedankt.
Weet je, ik, ik zou het heel graag willen weten.
Dus als je het goed vindt,
Kun je me precies vertellen wat hij op de muur schreef?
- Ik denk dat dat een vergissing zou zijn, maar zoals je wilt.
Hier, ik zal het je laten zien.
Kom op.
Daar ben je.
We schilderen er overheen als we de rest schilderen
van het gebouw, maar.
- Ik lees geen Frans.
Zou je het voor mij kunnen vertalen?
- Ja.
Eh, Alice is ook onze lerares Franse literatuur, dus.
Het zegt,
"Als je één voet bij de schoolpoort zet,
nog een bij de bibliotheek,
je kunt op het dak van het junior studentengebouw zitten
en laat het torentje je binnendringen.
Leun vervolgens uw lichaam een ​​beetje naar voren
en wrijf je clitoris over het dak van de gymzaal.
En als je klaar bent met kreunen en kreunen,
we gaan op een bank zitten, en ik zal je omhelzen, en we zullen praten.
- Het is een gedicht.
Het is een gedicht.
Ik bedoel, ik, mijn excuses natuurlijk,
voor elke overtreding jegens de leraar,
maar dat is een liefdesgedicht, vind je niet?
- Nee, het is vernederend.
Hij nam een ​​van onze leraren, Alice, mee
en paradeerde haar naakt door de binnenplaats van de school.
Het was heel moeilijk.
Uiteraard, als, als hij over zijn leraar schrijft
Als ik grof taalgebruik gebruik, zal het een beetje schokkend zijn.
Maar poëzie doet dat, nietwaar?
Het is schokkend bedoeld.
Weet je, het is een prachtig gedicht.
Het is fantastisch.
- Meneer Bloch, duidelijk,
jij en ik hebben een heel andere mening over kunst.
- Maar voor mijn leven,
Ik kan me niet voorstellen waarom je zo'n kind van school zou sturen
vanwege een gedicht.
- Omdat het geen liefdesgedicht is.
Kijk, het spijt me.
Je kunt tegenwoordig alles een liefdesgedicht noemen,
maar dat is geen liefdesgedicht.
En wij rouwen echt met jullie mee.
Het is een verschrikkelijk verlies.
En nu moeten we gaan.
De bel gaat en we hebben een personeelsvergadering.
- Kijk, ik wil niet dat je je stafvergadering mist.
Ik, ik, ik wil je gewoon vertellen wat er is gebeurd
nadat je hem had weggestuurd.
Hij begon drugs te dealen.
Ja.
Allen kocht een grote lading wiet
met een vriend van hem en ze waren van plan het te verkopen.
En vanuit mijn oogpunt,
Ik weet het niet.
- Excuseer me, maar we moeten echt gaan.
- Ik denk dat je moet overwegen hem weer aan te stellen
naar de school, hem weer in dienst nemen, hem zijn diploma geven.
Ik denk dat je zijn foto moet toevoegen
naar de foto van de afstudeerklas daar.
Ik bedoel, dit is het minste dat je kunt doen om dit te corrigeren.
- Oké, luister, Daniel.
Laten we eens kijken wat we eraan kunnen doen, oké?
En ik beloof dat ik contact met je opneem.
Nu moeten we echt naar onze bijeenkomst.
Blijf als je wilt.
- Spel.
- Leuk, we winnen. - Wauw.
- Ben jij Allens vader?
- Ja.
Waarom?
- Ik hoorde dat Allen's vader hier op school was.
- En wie ben jij?
- Maar Allens vader is dood.
Hij verdronk.
- Hoe bedoel je, hij is verdronken?
- Hij was een pianist die verdronk.
- Nou, ik was een pianist, ja.
- Ik ben Lillian.
Ik was zijn vriendin.
Aangenaam.
- Jij ook.
Hoe oud ben je?
Je ziet er heel jong uit.
- Ik ben 16.
- 16?
Ah.
Er is dus een verschil van drie jaar tussen jullie twee.
Dat is veel op jouw leeftijd, nietwaar?
- Nee.
Hij woonde zelfs bij ons.
- Wat bedoel je? Hij woonde niet thuis?
- Nee, hij woonde bij ons.
Hij deelde een kamer met mijn oma.
- Ah.
Waarom woonde hij niet thuis?
- Omdat hij de hele tijd met hen vocht,
zijn moeder en Robert.
- Dus hij sliep helemaal niet in zijn eigen huis?
- Nee.
Hij sliep bij ons met zijn mond open zo,
alsof hij dood was.
- Ja, zo sliep hij.
En je ouders?
Vonden ze hem leuk?
Deed...
Hoe ging het?
- Nou, mijn vader zat het grootste deel van de tijd in de gevangenis,
en mijn moeder verwende hem rot met eten,
en ik was zijn vrouw.
Welke kerel zou dat niet willen?
- Je hebt gelijk.
-Allen is de liefde van mijn leven.
Ik zal nooit meer zo van iemand houden.
- Je bent erg jong.
Er zullen nog genoeg andere grote liefdes zijn, dat beloof ik je.
- Nooit.
En hij hield niet eens van mij.
Hij was verliefd op Alice, zijn leraar.
- Alice uit het gedicht?
- Ja.
- Wat bedoelde je toen je zei dat hij verliefd op haar was?
Was er iets aan de hand tussen hen?
- Nee nee.
Maar hij vond haar de mooiste vrouw
ter wereld, en hij praatte de hele tijd over haar
en volgde haar rond.
En nadat hij stierf, vond ik een vol notitieboekje
met gedichten die hij over haar schreef.
Maar ze wilde hem niet, dus kwam hij altijd bij mij terug.
Denk je dat ik dat notitieboekje kan zien?
Ik wil graag.
- Ja natuurlijk.
- Hé, Rachel.
Ik breng nog een nacht door in het hotel.
Ik ontmoet Allen's vrienden.
Maar ik wacht om van je te horen,
Dus laat me weten wat er aan de hand is, oké?
Ik hoop dat je je beter voelt.
Doei.
- Dit is waar het gebeurde, het ongeluk.
-Alice?
- Ja.
- Hoi.
- Ik ben Daniel, Allens vader.
- Oh.
Hoi.
Ja, directeur Thomas vertelde me dat je langskwam om hem te zien.
Hij zei dat je de foto van Allen wilde toevoegen
naar zijn afstudeerfoto.
- Oh.
- Ik denk dat je volkomen gelijk hebt.
Weet je, hij doet het.
Hij gaat het toevoegen.
- Echt? - Ja, mm-hmm.
- Dat is geweldig.
Dat maakt mij erg blij.
Ik ben blij je te ontmoeten.
- Ik ben ook blij jou te ontmoeten.
- Ja, ik heb het gevoel dat ik je heel goed ken.
Ik was de hele nacht wakker om dat te lezen,
alle gedichten en gedachten die Allen over je had.
Dat hele notitieboekje gaat over jou.
- Ja. - Prachtige dingen daar.
Hij schreef zo ​​mooi.
- Ja dat deed hij.
Ik weet alles over het notitieboekje.
We hebben er veel over gesproken.
Het was duidelijk niet iets waar actie op ondernomen kon worden,
Gezien het leeftijdsverschil
en het feit dat ik zijn leraar was.
Dat was duidelijk.
- Nou, hij bleef je prijzen.
- Oh, weet je, als je verliefd bent,
je hebt de neiging om dingen te overdrijven.
- Hij schreef ook dat jij de droevigste vrouw was die hij kent.
- Het is grappig, hij hield van mijn verdriet.
- En jij, hield je van hem?
- Nou, ik kon zijn liefde niet beantwoorden zoals hij wilde.
maar hij wist dat ik erg op hem gesteld was.
Denk je dat hij geleden heeft?
- Oh nee nee.
Ik denk eigenlijk dat hij er wel een beetje van genoot.
- Echt?
Nou ik hoop het.
- Het was leuk je te ontmoeten.
- Ja. - Gecondoleerd.
- Alice, ik ben eigenlijk onderweg
nu naar de begraafplaats,
en uh, ik weet dat dit een grote vraag is,
maar ik heb zoveel vragen over Allen.
Weet je, het zou echt geweldig zijn als je met mij mee zou kunnen doen
of je kunt gewoon over hem blijven praten.
Het zou echt geweldig zijn.
- Dat is echt een prachtige gedachte,
en, en bedankt dat je mij hebt uitgenodigd.
Helaas kan ik vandaag niet.
Ik moet naar een evenement.
Maar ik beloof dat ik zijn graf ga bezoeken
in de komende dagen.
- Ja, nou, ik denk dat dat waarschijnlijk is
wat hij het liefste zou willen.
- Natuurlijk.
En ik ga het zeker doen.
- Nou, wat dacht je van over een paar uur?
wij, na uw evenement, gaan we?
Alice, ik heb echt niets voor hem gedaan als vader.
Dus als ik de keuze heb om iets te kunnen doen
voor hem nu, dat zou hem gelukkig maken, ik-
- En ik heb het je net beloofd
dat ik hem de komende dagen zou bezoeken.
Jij deed dat.
Het komt door jou.
- Oke.
- Alice, het spijt me, het spijt me, ik wil niet onbeleefd zijn.
Er is gewoon iets dat me blijft storen
en ik wil je ernaar vragen.
Allen was eigenlijk een oké kind.
Hij had geen grote psychische problemen of zo.
En ik vraag mezelf af,
Hoe wordt hij zo eenzijdig zo verliefd op je?
Ik bedoel, heeft hij iets verkeerd geïnterpreteerd?
Of heb je misschien onbewust iets gedaan om hem aan te moedigen?
- Ik heb hem niet aangemoedigd,
bewust of onbewust, oké?
En ik moet nu echt gaan.
Tot ziens.
- Hoi.
Heeft u een troffel die ik even kan lenen?
- Plezier.
- Geweldig, bedankt.
Ze is heel mooi.
- Bedankt.
- Daniël.
- Jacob, het is een genoegen.
- Ja.
Jouw dochter?
- Ja.
Ze was echt heel mooi.
Mensen konden hun ogen niet van haar afhouden,
net zoals jij nu.
- Een roodharige.
- Een roodharige zonder één sproet.
Ze was een engel.
Overal waar ze ging,
ze was het mooiste wezen in de kamer
en ik was de meest trotse vader.
Maar ik was bang.
Ik was altijd bang.
- Bang voor wat?
- Nou, ze was niet alleen de beste leerling van de klas,
ze was een getalenteerde violiste vanaf haar zevende.
Ze was perfect.
En ik was doodsbang.
Dus heb ik haar neergezet.
Ik verzon negatieve dingen om er tegen mensen over te zeggen,
Omdat mensen, hun afgunst, hun wrok.
Het boze oog, ik wist dat het ooit zou komen.
Ik zat erop te wachten.
- En wat?
Wat, wordt ze ziek?
- Plotseling, blijkbaar zonder reden, op 12-jarige leeftijd,
onze dochter werd verdrietig.
Mijn vrouw en ik dachten eerst dat het hormonen waren
of misschien had iemand haar pijn gedaan, maar nee.
Al die schoonheid, al die intelligentie,
het was allemaal verpakt in dit eindeloze verdriet
alsof er iets in haar was gestorven.
Ze glimlachte nooit meer.
Toen haar 18e verjaardag, ze...
Wij waren weg.
Ik ben niet boos op haar.
Ik ben niet boos.
Ze kon het gewoon niet langer aanhouden.
- Vreselijk.
Allen, mijn zoon,
Op 19-jarige leeftijd was hij pianist.
Omgekomen bij een auto-ongeluk.
- Het spijt me zeer.
- Dus jij en je vrouw komen hier de hele tijd?
Het ziet er zo leuk uit.
Kijk hiernaar.
- Nee, ik ben het maar.
Mijn vrouw, Sonia, wil niet komen.
Ze, uh, ze blijft maar doorgaan
alsof Elizabeth nog leeft.
Het is verschrikkelijk.
- Een echte schoonheid.
Weet je, er komt wat waterschade aan
in de hoek hier.
Misschien wil je dat verzegelen.
- Bedankt.
- Ja.
- Leuk u te ontmoeten.
- Jij ook.
- Hallo, meneer Bloch.
Ik heb al je vergaderingen geannuleerd
voor de komende twee dagen, zoals je hebt gevraagd.
Ernest Friar van OCL kan u misschien bellen.
Hij lijkt te popelen om te praten.
Dat gesprek met de gemeente heb je nog
over de bestemmingswijziging in de boeken voor volgende week.
Het kan moeilijk zijn om te duwen.
Ik zal proberen het om te zetten naar een Zoom-oproep.
Goede nacht. Meneer Bloch.
- Het draait allemaal om de trends,
wil een neerwaartse trend zien
dat is overtuigend.
- Hallo.
Wat is dit?
Wat gebeurd er?
- Als dat goed is, wil ik graag bij je in de klas zitten.
- Ik ben bang dat dat niet mogelijk is.
- De directeur gaf mij toestemming.
- Toestemming?
Waarvoor precies?
- Eh, om hier te zijn,
om hier in het klaslokaal te zijn waar Allen studeerde.
Ik begrijp dat dit het klaslokaal is.
- Ja.
Oke.
Erg goed.
- Ik zou ook graag in zijn stoel willen zitten als dat mogelijk is.
- Zeker.
Eh, oké, dan zou je daarheen moeten verhuizen.
Anna, wil je alsjeblieft ruimte maken voor meneer Bloch?
- AH bedankt.
- Laat me even aan de klas uitleggen wat er aan de hand is.
- Ja tuurlijk.
- Dus meneer Bloch, Daniel is de vader van Allen Hilu.
een geweldige student die hier vorig jaar heeft gestudeerd, eh,
en uh, die vorige maand helaas omkwam bij een auto-ongeluk.
Ik weet zeker dat je erover hebt gehoord.
Ja?
- Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat Allen het me ooit heeft verteld
dat zijn echte vader dood was.
Ik was zijn buurman.
Ik ken zijn stiefvader ook, Robert.
- Ja, ik geloof dat Allen het niet wist
Zijn moeder heeft het hem nooit verteld.
En ik geloof dat Daniel ook niets van Allen afwist.
- Waarom heeft ze het hem niet verteld?
- Eh, elk gezin heeft te maken met situaties
op verschillende manieren, en we moeten respecteren,
Eh... - Pardon, mag ik?
- Zeker.
- Allen's moeder heeft me niet verteld dat ze zwanger was van Allen
omdat ze wist dat ik het kind niet zou willen.
Ze kende mij heel goed.
Sorry dat ze gelijk had.
Eh, maar ik ga je nu iets vertellen
Dat is een beetje, eh, een beetje moeilijk.
Vanaf mijn vroegste herinnering sloeg mijn vader mij.
Vreselijke mishandelingen tot ik 17 was.
En toen ik volwassen werd,
Elke keer dat ik eraan dacht om kinderen te krijgen, werd ik bang.
Ik was bang dat ik ze misschien zou verslaan
alsof mijn vader mij sloeg.
En die angst zorgde ervoor dat ik geen kinderen op de wereld wilde zetten.
En daarom heeft Allens moeder het mij niet verteld
dat ze zwanger was en Allen niet over mij vertelde.
- Dus je hebt nooit kinderen gehad?
- Uh, ik, ik denk dat we respect moeten hebben
Daniels privacy. - Het is in orde, Alice.
Ik, ik heb het ter sprake gebracht.
Nee, ik heb geen kinderen.
Nee, behalve Allen natuurlijk.
- Hoe heeft hij je verslagen?
Wat heeft hij gebruikt?
- Alles.
Meestal een riem.
Soms zijn blote vuist.
Soms een stok.
Schoppen ook, weet je.
Hij hield ervan om het te mixen.
- En wat heb jij gedaan?
- Oh, ik, ik doe gewoon mijn handen zo omhoog
om mijn hoofd te beschermen.
- Praat je nog steeds met hem?
- Ja, maar ik praat niet echt met hem.
Hij ligt nu in een verpleeghuis.
Hij spreekt niet.
Zijn geheugen is nu behoorlijk verdwenen,
dus ik ga er gewoon heen en ga naast hem zitten.
- Hou je van hem?
- Oké, dat is genoeg voor nu.
- Nee.
Ik denk van niet.
- Daniël.
Hoi.
Ik wilde je bedanken.
En ik wilde ook mijn excuses aanbieden.
- Ik wilde me ook verontschuldigen.
- Moest je niet al naar huis?
- Ja, maar Rachel, Allen's moeder,
komt vanavond uit het ziekenhuis,
dus ik ga haar bezoeken en vertrek morgen.
- Rechts.
Nou, kijk, ik kan nog steeds niet naar de begraafplaats
vandaag bij je, maar als je wilt,
Misschien kunnen we in de buurt koffie drinken.
- Zeker, ja.
- Oké.
Mijn vader stierf een jaar geleden.
- Hm.
- Het spijt me, het was misschien te veel voor mij.
- Het spijt me.
Ik had geen idee.
Nee, het was niet mijn bedoeling om je onder druk te zetten.
- O, dat is in orde.
Weet je, Allen was er eigenlijk geweldig over.
Een paar dagen nadat het gebeurde,
hij liet de hele klas condoleancebrieven schrijven,
en hij bracht me 's avonds een stapel.
Het was heel liefdevol,
heel geruststellend.
Hij heeft mij een keer zien huilen
en hij kwam meteen naar me toe om me te omhelzen.
Het was een fout,
veel te dichtbij tussen leraar en leerling,
maar ik kon er niets aan doen.
- Mm-hmm.
En het hielp?
- Dat klopt, ja.
Ik had waarschijnlijk een knuffel nodig, maar toch.
- Een leerling kan in de war raken.
- Ja, ja.
- Een leraar?
Misschien een beetje?
- Nee, dat denk ik niet.
Maar ik zie hier wel genetica aan het werk.
Jullie twee lijken erg op elkaar.
Zeer vasthoudend, je geeft niet gemakkelijk op.
Maar de domste fout die ik maakte met Allen
is dat ik ermee instemde om zijn band te zien spelen.
Dit is het.
Shh, er zit ergens in de hoek.
Dus dit is het podium waar ze speelden,
en Allen zat aan de piano
in de hoek daar. - Ja?
- Mijn tafel stond daar bij de zuil.
- Veel mensen?
- Het zat vol.
- Ja, geweldig, geweldig.
- Allen bleef naar mij staren.
- Nou, hij was duidelijk erg opgewonden
om jou hier in het publiek te hebben.
- Ja, maar het was te veel.
Hij wilde zijn ogen niet van mij afhouden.
Mensen in het publiek begonnen het op te merken.
Toen het voorbij was, kwam hij naar mij toe
en hij vroeg mij hem te kussen.
Hij smeekte me eigenlijk om hem te kussen.
- Heb jij?
- Nee, dat heb ik niet gedaan.
Pardon, kan ik u helpen?
- Het spijt me.
We waren gewoon naar iets aan het kijken.
We vertrekken.
Oké, hier zijn we.
Dit is waar ik woon.
Op de tweede etage.
Het was echt een genoegen.
- Ja, voor mij ook.
Echt een leuke tijd gehad.
- Weet je, Allen zat altijd op dat bankje en keek naar mij.
Hij zou het gebouw in de gaten houden.
Soms zat hij daar urenlang.
- Alice, je bent charmant en speciaal,
en alles wat Allen over jou zei,
Ik omhels van harte.
- Oh dank je.
- Vind je het erg als ik even op de bank ga zitten?
- Je maakt een grapje, toch?
- Nee, niet allemaal, nee.
- Oké.
Wees mijn gast.
Tot ziens.
- Welterusten.
Allen?
- Pa.
- Je speelt prachtig.
- Denk je?
- Absoluut.
- Heb je haar ontmoet?
- Ja heb ik gedaan.
Ze zei de meest prachtige dingen over jou.
Ze bleef maar over je praten.
- Denk je dat ze me echt leuk vindt?
- Ik twijfel er niet aan dat, als de omstandigheden anders waren,
ze zou meer bij je willen zijn
dan wat dan ook in de hele wereld.
- Ik ben me goed bewust van de omstandigheden.
- Maar Allen, mijn zoon, mijn lieve, lieve jongen,
je kunt hier iets aan doen.
Je kunt iemand anders ontmoeten.
Weet je, er zijn zoveel, zoveel meisjes,
prachtige meiden, mooie meiden daarbuiten.
Donkerharige meisjes, blondines,
zelfs geweldige roodharigen zonder sproeten.
- Het begint.
Kom op.
(vrouw blijft kreunen
Het is in orde.
Jij kunt het ook.
- Nee, het gaat goed, ik ben goed.
Hallo, Rachel. Hoe is het met je?
Robert? - Daniël.
Aangenaam je te ontmoeten.
- Bedankt.
- Ja, kom binnen.
- Bedankt.
- Natuurlijk.
Eh, ga zitten.
- Ja.
- Rachel zal hier zo zijn.
- AH goed.
- Hoi.
- Dag Daniel.
- Hoe voel je je?
- Ik ben ok.
Erg jammer dat het allemaal zo is gegaan.
Ik had zo'n ontsteking toen ik 16 was,
maar sindsdien niets meer.
- Weet je wat?
Ik zal iets te drinken voor ons halen, hmm?
- Bedankt. - Bedankt.
- Ik ben erg blij dat ik hier ben gekomen.
- Oh. - Erg.
- Je bent een beetje rondgekomen.
- Ja.
Ik ging naar de club waar hij speelde.
Ik ontmoette Mikey en Lillian.
Ik las het notitieboekje dat hij bijhield...
- Hm.
- Gedichten en brieven die hij schreef.
Rachel, hij was een fantastische schrijver.
Ik weet dat ik,
Ik ben bevooroordeeld, denk ik, maar hij...
Ik denk dat hij een echte kunstenaar was.
- Je ontdekt langzaamaan hoe geweldig hij was.
- Ja.
- Hm.
- En ik ontmoette ook zijn leraar, Alice, weet je,
die geweldig was.
- Waar heb je haar ontmoet?
- Op school.
Ik heb haar op school ontmoet, ja.
Zij is degene die me de club liet zien waar hij speelde.
Ik heb ook de plek gezien waar het ongeval gebeurde.
Gaat het?
- Ah, Daniël.
Je bedoelde het goed, maar het is niet...
Ze is een vloek, deze vrouw.
Ze heeft zijn leven verwoest.
Over een paar jaar had hij een meisje van zijn leeftijd kunnen ontmoeten
of zelfs een beetje jonger.
Hij zou met haar getrouwd zijn, en ik zou zo trots zijn geweest...
rondes maken met de gasten op de bruiloft.
Ik was al van plan om iedereen te vragen zich in het wit te kleden.
In plaats daarvan heb ik hem begraven.
- Het spijt me zeer.
- En ik ben zo'n dwaas.
Hij kwam naar mij toe in een droom.
Hij komt altijd naar mij toe in dromen.
En hij vroeg me om haar foto bij zijn graf te plaatsen.
Als een idioot ging ik naar de begraafplaats en groef een gat,
en ik heb een foto bij zijn graf gezet.
Alsjeblieft.
- Wat is dit?
- Een politieoproep.
Zij heeft een klacht tegen hem ingediend,
die geweldige leraar van hem.
-Alice?
- Ja.
- Ik geloof het niet.
- Hij zat op de bank bij haar flatgebouw
en zou niet weggaan.
Hij zat daar maar.
En gedurende de laatste twee weken van zijn leven,
hij was gek geworden.
Hij ontdekte dat ze een affaire had met de directeur,
en dat maakte hem helemaal gek.
- Welke directeur?
Is het Thomas?
- Mm, ja.
- Ik kan het niet geloven.
- Dat is wat er is gebeurd.
- Wat deed ze met de directeur?
Hij is zo glad.
- Dus ze houdt van gladde mannen.
Wat maakt het nu uit, Daniël?
- Ik kan het niet geloven.
ik gewoon...
Waarom zou ze voor zoiets naar de politie gaan?
- Het maakt niet meer uit, Daniel.
Ik weet dat je ook met de schooldirecteur hebt gesproken, ja.
En jij, jij eiste.
Dat was erg leuk.
Maar zo doen wij de dingen hier niet.
Ik wil je in ieder geval bedanken voor je komst.
Maar alsjeblieft, als je gewoon teruggaat naar je leven in New York,
en ik zal je uitnodigen voor elke herdenkingsdienst
die we in de toekomst zullen hebben.
- Zeker.
Ja, ik vlieg vandaag terug.
- Dank je, Daniël.
Bedankt voor uw komst.
Bedankt voor alles.
- Daniel, wat doe jij hier?
- Mag ik?
- Zeker.
Alsjeblieft.
- Kunt u mij dit alstublieft uitleggen?
- Wat is dit?
- Rachel heeft het vanochtend ontvangen.
- Daniel, op een gegeven moment, eh,
Omdat ik niet echt een andere optie had, heb ik een klacht ingediend.
- Waarom heb je mij er niets over verteld?
- Omdat ik het niet weet.
- Jij en ik hebben gisteren de halve dag rondgelopen.
Waarom heb je het mij niet verteld?
Hoe kan zoiets gebeuren?
Je dient een klacht in tegen Allen.
Waarom?
- Ik kon het niet meer aan, Daniel.
Hij wilde mij niet met rust laten.
Ik kon het niet aan.
- Oké.
Maar waarom schakel je de politie erbij in?
Dat is wat ik niet begrijp.
Hij was jouw leerling.
Wat voor soort leraar doet dat?
Roept de politie op voor een student die van haar houdt.
Op een avond ga je naar zijn muziek luisteren.
De volgende dag dient u een klacht in bij
- Ik zei toch dat het een vergissing was om naar zijn show te gaan.
- Wiens fout?
De jouwe.
Dit is een jongen die poëzie voor je schreef.
Hij regelt condoleancebrieven van de klas.
Hij geeft je knuffels zodat je je beter voelt.
Dit is de meest onschuldige kinderlijke liefde die er is.
En wat doe je? Je belt de politie op hem.
- Ik kon het niet meer aan.
Hij zat de hele dag en de hele nacht op dat bankje.
- Dus?
Is dat reden genoeg om naar de politie te gaan?
Het was dezelfde dag als het ongeval.
De politie komt opdagen, hij vertrekt en hij krijgt het ongeluk.
- Ik wist niet wat ik anders moest doen.
- Je hebt hem verraden. Je hebt hem verraden.
Het was jouw schuld dat hij voor de politie vluchtte
en hij werd vermoord.
Het is krankzinnig.
- Je bent gek.
Het was misbruik.
Hij martelde mij.
Hij wilde mij niet met rust laten.
Hij volgde mij overal waar ik ging.
Hij bedreigde mij.
Hij zei dat als ik iemand anders zou zien, hij hen kwaad zou doen.
Hij belde me de hele tijd om te zien waar ik was.
Hij verpestte mijn leven.
Ik wist niet wat ik anders moest doen.
Ik kon de aanblik van hem niet meer verdragen.
Ik kon hem niet uitstaan.
Het spijt me.
- Pardon.
Kunnen we, kunnen we omdraaien?
Ik wil graag naar de Gates of Heaven begraafplaats, alstublieft.
- Meneer, als we dat doen, kom je te laat.
- Eh, het is in orde, ik kan een beetje laat zijn.
Al genoeg.
Je moet haar vergeten, genoeg.
- Daniël.
Zou je het leuk vinden om met mij mee te gaan?
Elizabeth is vandaag jarig en ik heb wat wijn meegenomen.
- Ja, natuurlijk.
- Goed.
- Ja.
- Oh, en ik heb het laten inlijsten, zoals je voorstelde.
Het is waterdicht, sneeuwbestendig, alles.
- Dat is perfect.
Weet je, ik ben op weg terug naar New York.
- Echt? - Ja.
- Oh.
Alsjeblieft.
- Proost.
- Kijk naar haar.
Als Allen Elizabeth had ontmoet,
hij zou verliefd op haar zijn geworden.
Ze past zo goed bij hem.
De hele loop van zijn leven zou veranderd zijn.
Misschien was alles anders gelopen, ja.
- Soms denk ik na over wat er had kunnen gebeuren
als Elizabeth iemand had ontmoet en verliefd was geworden.
- Ik weet zeker dat ze verliefd zouden zijn geworden.
En haar depressie zou hem niet hebben gestoord.
Hij zou haar aan het lachen hebben gemaakt.
Hij zou zichzelf volledig aan haar hebben gegeven.
Hij zou gek op haar zijn geweest.
Hij zou haar gedichten hebben geschreven.
Hij zou hebben,
hij zou helemaal over haar heen zijn geweest.
Hij was heel, heel sensueel,
Allen. - Kom op.
- Nee, nee, ik heb het over hun samenzijn
als een koppel.
Weet je, ook al gaf ze het verdriet niet helemaal op,
verliefd zijn maakt alles draaglijk,
zelfs verdriet.
Misschien ontmoeten ze elkaar wel.
Ik bedoel, ze zijn hier, toch?
Ik bedoel, ze zijn nergens heen gegaan.
Gewoon ronddwalen.
- Weet je, het is grappig, in dit vreselijke jaar
van dood en pijn, Sonia, mijn vrouw,
we hebben buren die Chinees zijn, het zijn taoïsten,
en ze vertelden haar dat ze een traditie hebben
dat wanneer een van de jonge vrouwen sterft,
ze zorgen ervoor dat ze haar uithuwelijkt
aan een jonge man die ook overleden is.
Ze geloven dat zo'n bruiloft hen ertoe zou brengen elkaar te ontmoeten,
en misschien zouden ze samenleven, waar ze ook zijn.
Sonia, ze besloot dat ze Elizabeth wilde uithuwelijken
zodat ze bij iemand kon zijn.
Dus ik merkte dat ik met haar meeging
voor allerlei Chinese gezinnen
die ook hun jonge mannen hadden verloren
zodat we een match voor Elizabeth konden vinden.
Het was een nachtmerrie.
Je vrouw, de meest rationele
en geweldige persoon ter wereld,
wordt plotseling gek voor je ogen.
- Dus ze hebben echt een match gemaakt, een echte bruiloft gehad?
- Ja.
- Menigte, alles?
- Ja, het hele ding.
- Wat is er gebeurd? Heb je het gedaan?
- Nee, gelukkig werd ze het beu en gaf het op.
- Weet je, het is eigenlijk nog niet zo'n slecht idee.
- Wat niet?
- Dit bruiloftsgedoe.
Het is charmant.
Zijn...
Ik bedoel, zelfs al is het Allen en...
en Elizabeth doet het.
- Maak je een grapje? - Wat hebben we te verliezen?
Dit, dit zijn de, dit zijn de mensen van wie we houden.
Zouden we geen speciale tijd met hen willen doorbrengen?
We hebben een feestje.
Wij, wij nodigen mensen uit.
We zouden, we zouden, we zouden ze vragen om wit te dragen.
We vertellen gekke verhalen over hun jeugd.
Wij lezen gedichten.
Ik bedoel, het is gek, ik weet het, maar het is heel charmant.
- Kom op.
- Nee echt.
Jacob, het is, het is...
Kijk, als wij...
Als ze nog leefden, zouden we geven,
we gaven ze elkaars telefoonnummers
en dat zou het zijn, maar ze leven niet,
dus we moeten iets zinvols doen.
Dat is wat deze bruiloft zou doen.
Het zou het betekenis geven.
Ik bedoel, zo begrijpen wij het.
Is dat dom?
- Ja.
- Of misschien is het gewoon,
het zorgt er gewoon voor dat ze elkaar zien.
Geef ze richting.
Een klein feestje.
- Hoe dan ook, het is niet langer relevant.
Ik bedoel, Sonia is van het idee afgestapt.
- Nou, Rachel zou het leuk vinden.
Dat is, dat is Allen's moeder.
Wat?
Ik wist zeker dat je dit geweldig zou vinden.
- Het is zo gek.
- Ik weet. - Het spijt me zeer.
- Het is duidelijk dat het ergens daarbuiten is.
Rachel, je kent mij.
Ik ben geen vluchtige kerel.
Ik ben niet eens een spiritueel persoon.
- Het is zo daarbuiten.
Het is zo gek dat ik niet eens weet wat ik moet zeggen.
- Iets kleins, oké?
Zoiets als een intiem feest,
geen overdreven bruiloft.
- Om je de waarheid te zeggen, Daniel,
Ik begrijp niet echt wat er met je is gebeurd.
- Ik ook niet.
Een paar weken geleden wist ik niet eens dat ik een zoon had.
En nu, dankzij jou.
Rachel, ik weet dat dit volkomen gek klinkt.
maar dit meisje, Elizabeth, is prachtig.
Ze is roodharig en heeft de lichtste huid.
Ze is het type waar Allen voor had kunnen vallen.
En oh, en ze leed ook aan een depressie
vanaf 12 jaar.
Op 18-jarige leeftijd pleegde ze zelfmoord.
Ze kon het niet meer aan.
Maar hij hield van depressieve vrouwen, toch?
- Mm-hmm, ja.
Ik denk het, ja.
- We moeten hem helpen zijn leraar te vergeten.
- Allen is dood, Daniel.
-Elisabeth ook.
Ze zijn nu allebei op dezelfde plek.
Ze hebben alleen een klein duwtje nodig.
Hij zit vast aan die Alice.
- Het spijt me.
Hou op.
Ik heb genoeg van je onzin.
Het spijt me echt.
Ik heb er genoeg van.
- Ja, ik begraaf haar foto naast zijn graf
is het geen onzin?
- Hij heeft mij dat gevraagd.
- Ik heb het trouwens opgegraven.
- Heb jij de foto opgegraven?
- Ja.
- Waarom?
- Omdat het genoeg is, genoeg van die leraar.
- Je bent gek geworden, Daniel.
- Sorry.
Excuseer me mijnheer.
Meneer.
Meneer, excuseer mij.
Meneer, het is in strijd met het hotelbeleid
om 's avonds laat muziek te spelen.
- Oh. - Sorry.
- Het spijt me.
Ja.
- Bedankt.
- Bedankt dat je dit doet.
- Daniel, ik wil het nog een keer duidelijk maken,
We hebben het niet over een bruiloft
of iets van die waanzin van jou, toch?
- Mm-mm.
- We gaan gewoon een leuk stel ontmoeten
en een beetje over onze kinderen praten, en dat is alles.
- Dat klopt precies.
- Ja.
- Ben je klaar? -Ja.
- Ja.
- Hoi. - Hoi.
- Daniël. - Hoi.
- Hoi.
- Dit is Rachel.
- Hallo, Rachel. - Jakob.
- Hallo, ik ben Sonia.
- Aangenaam. - Hallo, ik heb zoveel over je gehoord.
- Geweldig huis. Zoveel licht.
- Sonia heeft het ontworpen.
- Erg mooi. -
- Bedankt. Deze kant op.
- O, 20.000 calorieën.
Ik kan het nu voelen
op mijn dijen.
- Hier.
- Turks Fruit.
- Mm. - Kijk eens, ik vind het geweldig.
- Die daar, heeft mijn moeder gemaakt
- Echt?
- Nee. - Ja.
- Probeer er alsjeblieft een paar.
- Dat zal ik doen, ja.
- Mm. - Wat denk je?
- Mm, ja, ik vind het geweldig, mm.
- Geweldig. - Ze zijn zo delicaat.
- Ja. - Mm-hmm.
- Is dat wat je doet voor de kost?
Importeer je Turks fruit of zoiets?
- Nee, nee, nee, nee, helemaal niet.
Het is het enige lieve waar Elizabeth van houdt.
- Mm.
- Hield Allen van Turks fruit?
- Dat vroeg ik me gewoon af.
Ik weet het niet meer.
Plotseling word ik verdrietig als ik eraan denk
dat hij het misschien zelfs nooit heeft geprobeerd.
Ik hoop dat hij dat deed.
- Er zijn ons vandaag een paar leuke dingen overkomen.
Jacob heeft eindelijk de opname gevonden waar we naar op zoek waren
voor een lange tijd.
- Mm-hmm.
- Het is Mozarts "Vioolsonate nr. 21"
in E mineur Elizabeth had gespeeld.
Dit is waar we nu naar luisteren.
- Is zij aan het spelen?
- Dat is juist.
- Het is prachtig.
- Dank je, ja.
- Ik heb een stuk meegenomen dat Allen ook speelde.
- Oh.
- Ja, we kunnen er meteen naar luisteren.
- Zeker. - Zeker.
- Het is mooi.
- Mm.
Oh, nog iets leuks.
Pak de foto.
- Oh.
- O, het is echt spannend.
- Kijk eens.
- Ongelooflijk.
- Mm.
- Hamilton Bulldogs, kijk hier eens naar.
- Ja. - Was Allens team.
- Nou, ze was keeper voor het meisjesteam van de Bulldogs.
Het is een foto van het team van dit jaar,
en ze hebben haar foto daarin gefotoshopt.
- Dat is ze.
Ik kan het niet geloven.
- Waarom speelde Allen ook voor de Bulldogs?
- Nee, ik wou dat hij dat deed, maar nee, hij kon niet spelen.
maar hij, hij was een grote fan.
- Waarom kon hij niet spelen?
- Hij had een klein probleem met zijn been.
- Wat voor probleem?
- Nou, één been was anderhalve centimeter korter
dan de andere.
- Hm. - Mm.
- Hij hinkte niet of zo.
Dat klopt, een van zijn schoenen had een lichte verhoging in de hak.
- Mm.
- Ja, dus het viel niet op.
- Wauw.
- Maar hockey spelen, dat was een probleem,
dus hij werd een grote fan.
Ja, ik ben naar alle wedstrijden geweest.
Weet je, ging soms zelfs naar de uitwedstrijden.
Dus het is nogal verbazingwekkend dat Elizabeth dat was
Ik kan me voorstellen dat ze samen naar de spelen gaan.
Wat zou dat perfect zijn geweest.
- Ik nam haar mee naar enkele spellen,
en dat was ze, ze was zo blij
als iemand een doelpunt scoorde. - Mm.
- Denk er eens over na, ze gingen naar dezelfde spellen,
juichte op precies hetzelfde moment voor dezelfde doelpunten.
- Dat is juist.
- Eh,
Ik wil graag iets zeggen.
Eh, ja, ik voel me een beetje ongemakkelijk
en eh, het is belangrijk voor mij om iets te zeggen,
ook al is het iets triviaals.
En ik besef dat ik, misschien achterstevoren klink,
maar deze, uh, deze kwestie van hem,
Wat, wat je zei over zijn korte been en het mank lopen.
Ik weet dat het dom van me is, maar ik heb een...
Ik heb daar een klein probleem mee.
Het is niet zo dat er iets aan gedaan kan worden,
maar... - neem me niet kwalijk?
- Ja, ik zei dat er geen sprake was van mank lopen.
Nee, geen slappe.
- Klopt, maar dit is het eerste dat ik ervan hoor.
En net zo dwaas
en hoe onbeduidend het ook klinkt, uh,
het is, weet je, het is verontrustend.
Het verraste mij.
- Ben je gek?
Waar heb je het over?
Heb je ergens een probleem mee?
- Nou, nee, dat doe ik niet, ik wilde niet dat dit...
- Waar heb je het eigenlijk over?
Uw dochter was depressief.
Ze was een depressief meisje
die waarschijnlijk een depressieve vrouw aan het worden was.
Heb je enig idee wat het betekent
een klinisch depressieve vrouw zijn?
Ik kan je er veel over vertellen.
Oké, ik heb genoeg van deze onzin.
- Rachel,
ze bedoelde niets. - Hartelijk dank.
Het was een plezier.
Ik wil sowieso niet dat mijn zoon depressief is,
dus ga maar iemand anders voor haar zoeken.
- Nee, nee, Rachel, dat bedoelde ze niet.
Je moet begrijpen.
- Rachel.
Het spijt me.
Ik spreek je later.
Ik begrijp dat dat vervelend was.
Ik was ook geïrriteerd.
- Laat het vallen.
Laat het gewoon vallen, wil je?
Laat me alleen.
- Waarom praat je zo tegen mij?
- Ik ben deze farce nu al beu.
Wat een walgelijke vrouw, walgelijk.
Zo'n dwaas.
- Ook al is ze walgelijk, wat maakt het uit?
Wil jij haar beste vriend zijn?
Nee.
Nee, je zult ze één, twee keer tegenkomen, misschien is dat alles.
- Wie denkt ze wel dat ze is om zo over Allen te praten?
Ik bedoel, wie is zij?
Walgelijke vrouw.
Een walgelijke, depressieve dochter.
- Elizabeth is geweldig.
Ik kon zien dat je haar leuk vond.
Ik zag hoe je naar haar foto's keek.
- Als hij wilde, had hij er duizend kunnen hebben zoals zij.
- Maar waarom alles verpesten?
Waarom doe je dat?
Weet je, er is een manier om dingen door te praten...
- Ja. - En jij, jij krijgt...
Begrijp je dat niet?
- Je bent maar een klootzak.
- Sommige dingen zijn onomkeerbaar.
Waarom bruggen verbranden?
- Je zat daar met je mond dicht,
en toen bood je zelfs je excuses aan.
Er was een mank gevoel, maar je kon het mank niet zien.
Dat was weerzinwekkend.
- Het enige dat je nu kunt voelen, is je eigen trots.
- Mijn eigen trots?
Jij stuk stront.
- Ja, je trots.
Dat is juist.
En ik zal je iets vertellen.
Ik kan haar begrijpen.
Ja, ik kan haar begrijpen, ook al ben ik zijn vader.
Ik herinner me de eerste keer dat ik het hoorde
dat hij een probleem had met zijn been.
Het deed iets met mij.
Ik vatte het niet licht op.
Het, het, het doet iets.
Je moet het verwerken.
Maar ik ben er zeker van dat de eerste keer dat je erover werd verteld...
Ook voor jou was het niet gemakkelijk.
Je hebt het zwaar gehad.
Natuurlijk deed je dat, want het is een moeilijke zaak.
Waarom begrijp je haar dan niet?
Dat was de eerste keer dat ze ervan hoorde,
dus ze had het zwaar.
- Kom uit de auto.
- Rachel, we praten... - Ga weg!
- Hoi. - Hoi.
- Kopje koffie, alstublieft.
- Ja, zeker.
- Heb je hier een adres?
Ik moet een taxi bellen.
- Ja, Riverside Avenue 190.
- Oké.
- Weet je, er is een taxistandplaats
ongeveer 300 meter verderop.
Waarom heb je haar niet gewoon laten afzetten?
- Een,
we hadden een kleine ruzie en ik gaf er de voorkeur aan om weg te gaan.
Ik neem een ​​taxi als ik klaar ben met de koffie.
- Ja goed.
Hoe vat je het op, sterk, zwak?
- Espresso.
Sterk, alsjeblieft.
- Jij hebt het.
Dit argument, ja,
iets dat kan worden opgelost, weet je?
Even een praatje maken, er uit komen?
- Ja, niets belangrijks.
- Waar ging het over, eh, als je,
als je het niet erg vindt dat ik het vraag?
- Mijn zoon gaat trouwen.
En we ontmoetten de ouders van de bruid.
- Klassiek.
Gaat het om geld?
Hoeveel geef je uit, hoeveel zijn ze?
- Nee, zoiets niet.
- Hmm, klasse, een klasse ding?
Misschien weet je niet zeker of het jouw soort mensen zijn?
Het is altijd een klasse ding.
- Zoiets, ja.
- Hm.
Hoe zit het met de kinderen?
De bruid en bruidegom, zijn ze verliefd?
- Ja.
Ja, ze passen ook goed bij elkaar.
- Nou, als ze verliefd zijn, komt het allemaal vanzelf wel goed.
- Ja.
- Nee, echt waar.
Geloof me.
Luister, als het lukt,
Je moet me beloven dat je de bruiloft hier zult houden.
- Waar hier?
- Hoeveel gasten?
- Ik bedoel, het is een kleine aangelegenheid, maar toch.
- Kom met mij mee.
Kom, kijk eens.
Kom op.
Deze kant op, meneer.
Dus we hebben een deal?
Vind je de bruiloft hier?
- Laten we hopen.
Hé, Robert, hoe gaat het?
- Alles goed, bedankt.
- Mag ik?
- Eh, natuurlijk, maar Rachel is niet thuis.
- Oh, wanneer komt ze terug?
- Ik, ik heb eigenlijk geen idee.
- Ik zie het, eh,
we hadden een gevecht.
Heeft ze het je verteld?
- Ja, ja, dat deed ze.
- Dus ik wilde langskomen en mijn excuses aanbieden.
En het echtpaar dat we bezochten, wil zich ook verontschuldigen.
Het is dus belangrijk dat ik haar dat vertel.
- Oké.
- Nou, ik zal het later opnieuw proberen.
Oké, ik zie je, bedankt.
- Tot ziens.
Daniël.
Sinds gisteren ben ik aan het debatteren
of ik met je moet praten.
Ik vind wat je doet nogal smakeloos.
Voor mij is deze bruiloft een farce.
Het is een grap.
Maar als het gaat gebeuren,
dan moet ik er allemaal bij betrokken zijn.
Ik was zijn vader.
Ik heb hem opgevoed.
Je kunt niet zomaar komen opdagen en mij negeren.
Ik bedoel, jij praat met Rachel.
Jij beslist samen met Rachel.
Je bezoekt samen de ouders van de bruid.
Waar gaat dat over?
- Luister, Robert, ik ben zo'n idioot.
Natuurlijk ben jij ook zijn vader.
En natuurlijk moet je er allemaal bij betrokken zijn.
Het spijt me zo.
Het was niet mijn bedoeling om je te beledigen, eerlijk gezegd.
Het spijt me echt.
- Oke.
Oké.
Ik denk dat ze zelf een beetje gekalmeerd is.
Weet je, ze vertelde me over haar incident gisteren.
hoe ze gewoon opstond en vertrok.
Ja, we hebben er smakelijk om gelachen.
- Echt?
- Ja.
Ja, ik denk dat ze zich een beetje dwaas voelt.
Weet je, ze zei dat ze hun nummer van jou zou krijgen
en bel om je te verontschuldigen.
- Uitstekend.
- Ze zei ook dat deze Elizabeth
was echt bijzonder.
- Dus ik kan over de rode loper lopen
van waar we binnenkwamen, rechtstreeks naar het altaar.
Het ziet er gewoon fantastisch uit als de bruid
en bruidegom maken hun grote entree.
- Uh, er is geen rode loper nodig.
- Nou, hoe dan,
Hoe gaan ze hun grote entree maken?
- Deze bruiloft is een beetje anders.
- Oké.
Oké, wat voor jou ook werkt.
- Hé, Lillian.
Hoe gaat het met je? - Hoi.
- O, het is goed je te zien.
- Dus eh, wat ben je aan het doen?
- Welk ding?
- Een bruiloft.
- Oh, het is niet echt een bruiloft.
Het is gewoon een klein feestje
voor ons ouders.
- Je kunt dit niet doen.
- Lillian, het is oké.
Het is goed.
Het is gewoon een klein feestje.
De uitnodigingen zijn de deur uit gegaan.
- Uitnodigingen?
Hoe kun je Allen zo uithuwelijken?
Ik begrijp het niet.
- Lillian, het spijt me.
Het was niet de bedoeling om je pijn te doen.
- Hij is mijn vriendje.
Hij, hij, hij was de liefde van mijn leven,
de enige man met wie ik ooit ben geweest.
En wie is deze Elizabeth eigenlijk?
- Lillian, Elizabeth was een geweldige jonge vrouw
die zelfmoord heeft gepleegd.
Deze bruiloft, deze kleine ceremonie,
is tussen twee mensen die er niet meer zijn.
Je leeft.
- Beloof me gewoon, oké, hier en nu,
dat je deze bruiloft afblaast.
- Het is onmogelijk.
Mensen weten hiervan.
Er is al een locatie.
Er is een flamencogitarist.
Wij, het is te laat.
- Roep de flamencogitarist af.
Roep deze hele stomme bruiloft af.
Je moet het allemaal afblazen.
Allen zou het niet willen.
- Allen is er niet meer.
- Allen is hier.
- Lillian.
- Zijn kind is hier.
- Wat bedoel je?
- Precies wat ik zei.
- Wat bedoel je met zijn kind?
- Zijn kind.
- Je bent zwanger?
- Ja.
- En jij wilt dit kind houden?
- Ja, ik wil wel, maar ik kan het niet.
- Waarom niet?
- We hebben al een afspraak gemaakt.
Mijn vader zou het daar nooit mee eens zijn.
Mijn moeder ook niet.
- Als het alleen aan jou lag, zou je deze baby dan houden?
- Ik ben pas 16.
- Dat is waar.
- Ze zeggen dat het mijn leven zou ruïneren.
En mijn vader zou het nooit toestaan.
- Laat me proberen met hem te praten.
Laat mij proberen.
- Nee, hij is het daar niet mee eens. - Alsjeblieft?
Laat mij het proberen.
- Ja.
Oké.
Ik zal ze vertellen dat ik het jou verteld heb.
- Oké, we hebben uit respect naar je geluisterd
voor jouw pijn en verdriet,
maar zoals we al zeiden, we hebben een besluit genomen.
We hebben morgen een afspraak gemaakt voor de abortus
en dat is dat, het is definitief.
- Ja natuurlijk.
Ik wil alleen maar toevoegen
dat ik naast Allen geen andere kinderen heb.
En Rachel gaat door de ergste hel
een mens kan verdragen.
En ik begin er nog maar net mee
om, om zelf iets te voelen.
En plotseling is er deze kans.
Plotseling is daar Allens kind,
en dit kind is hier.
Het heeft een grootmoeder en een grootvader,
en, en nog een grootmoeder, en een grootvader,
en een moeder.
Dit kind heeft een geweldig gezin, denk ik.
En voor ons, Rachel en ik,
dit is de enige nakomeling die we ooit zullen hebben.
- Dat weet ik, maar dat is niet zo.
- Beloof ons alsjeblieft dat je erover nadenkt.
- Oke.
- Er is niets om over na te denken.
- Toch hopen we.
- Er is niets om op te hopen,
Er is niets om over na te denken, en dat is dat.
Genoeg.
- Ik begrijp niet waarom je zo tegen ons praat.
- Hoe is de thee?
Is het goed?
- Ja.
- Heb je dank je wel gezegd?
- Wat bedoel je?
- Genoeg, Alex.
Laat het gaan.
- We hebben het je vijf minuten geleden geserveerd.
Heb je ons bedankt?
- Ik weet het niet meer.
Ik denk dat ik dat wel deed.
- Nee, dat heb je niet gedaan.
- Misschien heb je gelijk,
maar dat is gewoon omdat ik van streek ben
en ik lette niet op.
- Dat kind van jou heeft drie jaar in dit huis gewoond.
Drie jaar lang at hij in dit huis.
Drie jaar sliep hij in dit huis.
Heb je ooit dankjewel gezegd?
Zelfs eens?
Heb je haar ooit bedankt?
Bedank mij?
Heb je ooit gevraagd of we misschien iets nodig hadden?
- Ik denk dat het moeilijk voor mij was dat hij ervoor koos om bij jou te wonen.
Het was moeilijk als moeder en dat maakte me boos.
- En toen dat lieve jongetje van je besloot
om mij te bedanken door $6.000 van mij te stelen, dat wist je.
Ik weet dat je dat deed.
Heb je gebeld?
Ben je komen opdagen met het geld?
‘Hier, hij is mijn zoon.
Ik neem de verantwoordelijkheid."
Nee, dat deed je niet.
Omdat je over ons heen pisste.
Net als dat lieve jongetje
van jou boos over ons heen,
de jongen die we van straat hebben gehaald
en hem in de kamer van mijn moeder laten slapen,
mijn moeder die een engel was die op deze aarde rondliep.
Die vrouw bracht elke dag in bed door met het lezen van boeken
en braken.
En toen dat lieve jongetje van je dat wilde
om mijn dochter te neuken, mijn 13-jarige dochter, 13,
hij dacht dat mijn moeder plotseling wakker zou worden,
dus drogeerde hij haar met slaappillen.
Hij deed verdomde slaappillen in haar eten
zodat hij mijn dochter in alle rust kon neuken.
Mijn vrouw belde me in de gevangenis,
Vertel me dat mijn moeder de hele tijd slaapt.
We dachten dat het haar leeftijd was, maar nee,
hij was haar gewoon aan het drogeren.
Die verdomde klootzak.
Die hinkende hond.
Dat ondankbare gedoe.
Die kreupele klootzak.
Dat stuk stront.
- Alsjeblieft, alsjeblieft, genoeg met dat schelden.
- Hou je bek!
- Alex, Alex. - Stil!
- Je proeftijd.
- Kijk, het waren allebei kinderen.
Toen zij 13 was, was hij 16.
Dit is allemaal jeugdige dwaasheid.
- Zwijg, zei ik.
- Oh!
- Hoi! - Beweging.
- Alex, Alex! - Ik ga-
- Ben je gek? - Stil!
- Hou op! - Stil!
- Nee, ik zal niet zwijgen! - Rustig aan.
- Hou op!
Dat is genoeg! - Nee!
- Rustig aan. - Hou je-
- Hij was een geweldige jongen!
Hij was geen stuk stront!
- Hij was geen klootzak!
- Hou op! - Alex!
- Nee, hij was geweldig, hij was getalenteerd.
hij was geliefd. - Hou op.
- Stop. - En hij neukte je dochter
omdat ze van hem hield. - Stil!
- En hij hield van haar. - Ik ga neuken
hou je verdomde... - Stop,
stop! - En ik ben jaloers op haar.
Ik ben jaloers op jullie allemaal dat jullie bij hem waren,
dat je hem kende. - Stop ermee, stop ermee.
- Hou je mond.
- Kom op. - Ik ga kapot -
- Hij was geliefd. - Laten we gaan.
- Ik ga je gezicht inslaan.
- Hij was geliefd. - We gaan een aanklacht indienen.
O, rot op.
- Rechts. - Rot op.
- Kom op.
- Het spijt me dat ik je wakker heb gemaakt.
Ik wachtte op daglicht.
Ik heb de hele nacht rondgezworven.
Ik ben niet naar de politie gegaan.
Ik ben gek geworden.
Ik weet niet meer wat ik moet doen.
Ik kan het niet verdragen om te denken dat deze baby gaat sterven.
Hallo, het spijt me.
Ik, mijn excuses.
Ik wilde je niet wakker maken, maar ik was...
Ik wachtte tot het daglicht zou aanbreken.
Ik kon niet slapen, dus.
Ik denk dat ik mijn verstand aan het verliezen ben.
Er moet hier een oplossing zijn.
Ik, dit kan gewoon niet gebeuren.
Er moet iets zijn.
Ik ben bereid alles te geven wat ik heb.
Ik bezit een grote fabriek.
Ik, ik heb middelen.
Dat ben ik, ik ben bereid het allemaal aan Lillian te geven
en het kindje.
Ja, ze zullen een rijke moeder en kind zijn.
Ze zou kindermeisjes hebben, ze zou mensen hebben om haar te helpen,
en ze kan blijven spelen met kinderen van haar eigen leeftijd.
Ik heb niets voor mezelf nodig.
Ik wil deze baby gewoon zien opgroeien.
Ik denk dat dat helpt, toch?
Ik weet niet wat...
Wat kan ik anders doen?
- Er valt niets te doen.
Het spijt me,
Met alle respect voor wat je doormaakt.
- Maar dit kind moet leven.
- Mijn kind moet ook leven.
Het spijt me heel erg, ik doe nu de deur dicht.
- Eh, nee, een ogenblikje,
gewoon alsjeblieft. - Nee het spijt me.
Dat is genoeg. - Hoi.
Het is, het is gewoon, ik heb er één... - Ik sluit het.
- Alsjeblieft, ik, ik...
Hij heeft gelijk.
Ze is nog een kind.
Ze moet dingen blijven doen die kinderen doen.
Hij deed wat een vader hoort te doen.
Allen, mijn zoon.
Ik weet niet wat voor vader ik zou zijn geweest
als ik überhaupt aardig was geweest.
Ik weet het niet.
Maar ik weet wel dat ik al die jaren ongelijk had.
Ik zou je nooit de hand hebben gegeven, nooit.
- Wacht, waar is Daniel?
Daniël, kom.
Alsjeblieft.
Komen.
- Excuseer me.