Deel als je deze apps leuk vindt. Veel kijkplezier!
[dramatische muziek]
-[ademt zwaar]
[geweerschot]
-[podcast host] En met één schot,
De Roxdale Killer had opnieuw toegeslagen.
-Het lichaam van Monica Gaines-- [klop op raam]
[beiden schreeuwen]
[beiden zuchten]
-Duimen! -Duimen.
-Je hebt ons bang gemaakt.
-Luisteren jullie weer naar True Crime Podcasts?
-Nee. -Ja.
-Het is geen echte misdaadpodcast.
Het is Whodunnit met Laurel St. James.
-Jullie moeten nieuwe vrienden maken.
Ik zie je in de les.
-OK.
-[lacht]
De les begint pas over 10 minuten.
-Dat is precies wat ik dacht.
Druk op play.
-Birdie Case... Ik hou van je.
-[podcast host] Nadat hij haar had neergeschoten,
De moordenaar legde een briefje in de hand van het slachtoffer.
Hij verdween in de duisternis,
Zijn identiteit is tot op heden nog steeds onbekend.
[camera flits jankt]
* Een birdie vertelde een birdie, vertelde mij*
*
*wat had ik moeten zeggen*
*
*woorden als een magisch drankje*
*Hmm, hmm, hmm...*
*een klein beetje is al heel wat.*
* Het is slechts een raadsel zolang het nog in het donker is *
*Het is slechts een gerucht zolang het nog in het duister tast*
*
-Als iemand die 25 jaar lang aan moordzaken heeft gewerkt,
Ik kan je vertellen dat het bewijs is dat misdaden oplost,
niet het verhaal van de misdaad.
Dus als iemand het verhaal van de misdaad beschrijft,
Je moet sceptisch zijn.
Dus... wat is de taak van de PI?
-Oh!
-Ja... Vogeltje.
-We moeten alles verifiëren.
-Precies.
Laat het verhaal niet het bewijs dicteren,
hoe leuk dat verhaal ook is.
Laat het bewijs het verhaal vertellen. Oké?
Stukken.
Alden.
Ben jij met ons, of...?
-Oh, uh... luid en duidelijk. Bewijs, geen verhaal.
-Oké.
Nu over een van mijn favoriete onderwerpen.
De gevaren van ruwe schaduw.
-Waarom ben ik altijd zo opgewonden?
na drie uur praten over moord?
-Ik weet het! Ik weet het, ik ook.
Oh, wacht.
Wij zijn toch niet dat moordkoppel?
Wij hebben toch ook andere hobby's?
-Birdie, wij zijn nu privédetectives.
Het is onze taak om ons te verdiepen in de wereld van de misdaad.
Doktoren gaan naar ziekenhuizen,
we luisteren naar vreemden die over moord praten.
-Ik weet niet of dat hetzelfde is.
-Wij zijn de moorddokters.
-Hm...
-Ja. Nee, dat klinkt niet goed. Wat dan ook.
Wij hebben ook veel hobby's die gewone mensen ook hebben.
Jij houdt van yoga, weet je, en van advocatenwerk, en ik, eh...
-En jij... jij verzamelt robots,
en je brouwt je eigen root beer,
en je zult letterlijk alles doen
een valse snor dragen.
-Nou, die van mij groeit niet goed.
-Denk je dat Thumbs gelijk heeft?
Moeten we nieuwe vrienden maken?
-Nee, we hebben heel veel vrienden.
-Exclusief je robots.
-Ah, misschien heb je wel gelijk.
-Luister naar je lichaam.
Adem het licht in.
Adem uit wat je niet dient.
[deur gaat open]
-Mm.
Oh.
Sorry.
Dit is een kamer.
Ik dacht dat er een kamer voor de kamer was waar je...
wat dit ook is.
-Dit is een heilige plek. Ga weg!
-Nee schat...
-Hallo.
-Oké. Nama-go.
-Schatje, ik hou van je. Ga nu, ga, ga.
-Veel plezier.
[geluid van trilling van kom]
-En daarmee is de les afgelopen.
Als je dat nog niet gedaan hebt, abonneer je dan op mijn podcast,
Vuuradem.
Dat is Fyre met een Y.
Zodat je... [inhaleert] het licht thuis kunt inademen.
-Sorry daarvoor.
Ik werd gewoon afgeleid door deze kaneelbroodjes.
-Meh. Maak je geen zorgen.
Wintress beschermt haar heilige plek alleen maar.
-Ja, en het zijn termen als heilige ruimte
waarom ik nooit yoga zal doen.
-Oh, ik weet zeker dat dat de enige reden is.
-Deze kaneelbroodjes zijn magisch.
-Wacht, hoe kom je daaraan?
Ik dacht dat ze altijd uitverkocht waren.
-Ik heb een vent.
-Oh, natuurlijk heb je een vent.
-Ik heb een vent.
Wil je er een?
-Ik heb net gesport.
-Precies. Deze calorieën heffen elkaar op.
Kom op.
-Nou, als de berekening klopt, geef me dan een hapje.
Mmm. Die zijn magisch.
-Rechts?
-Wacht, je bent toch niet van plan om ze vandaag allemaal op te eten?
-Nee hoor. Deze zijn voor morgen.
De koffie-dunkers.
-Mmm. Een man met een plan.
-Wachten.
[hijgt]
Vogeltje? Vogeltje Perez?
-Kristin Duckburn?
-Ik dacht dat jij het was!
-Hoi. -Hoi!
[lacht]
- Nou ja, ik ben nu eigenlijk Birdie Case.
Dit is mijn man, Alden.
-Hoi. -Oh, hoi. Schuldig.
-[lacht]
-Hallo. Sorry.
Kaneelbroodjes maken op zondag is een hele opgave.
-Ik dacht dat je naar New York was verhuisd.
-Ja, dat heb ik gedaan.
Ik ben terugverhuisd nadat mijn vader overleed
om het familiebedrijf over te nemen.
-Ik vind het zo erg om te horen over je vader.
Ik werk met mijn moeder, dus ik kan serieus praten
tot familiebedrijven en alles wat daarbij komt kijken.
-Ooh. Ik kan niet wachten om dat te horen.
-Mm-hmm.
-We moeten bijpraten. Wil je morgen wat drinken?
-Weet je wat? Ja, laten we het doen.
Laten we er avondeten van maken.
We moeten nog veel terrein bestrijken.
-Ik vind het geweldig. Ja.
Jullie twee zouden eens langs moeten komen.
Ja, je zou mijn vriend Tom kunnen ontmoeten.
We daten pas een paar maanden,
maar ik heb het gevoel dat als hij een paar middelbare schoolverhalen aankan
Als we het met elkaar eens zijn, is hij misschien wel een blijvertje.
-Nou, we zullen proberen hem niet af te schrikken.
Dat klinkt superleuk.
-Ja.
-Ja hoor, lieverd?
-Ja, dat is superleuk.
Stuur me een bericht, dan bespreken we de details.
-Geweldig.
-Oké, doei. -Doei.
Aangenaam.
-Ja.
-Aww.
- Was zij een vriendin van je op de middelbare school?
-Soort van.
Weet je, we hadden een gezonde rivaliteit.
Ik bedoel, technisch gezien had ik een hoger GPA,
maar de directeur rondde het bedrag af op een decimaal,
We waren dus allebei de beste studenten.
-En wij zijn blij dat ze terug is?
-Ja, schat. Zo maken we vrienden.
[discomuziek speelt]
-* Het is een prachtige dag voor kaneelbroodjes. *
* Au! *
* Papa gaat wat kaneelbroodjes halen. *
* En stop ze in mijn mond. *
*Dompelen.*
*
[muziek gaat uit]
Wat in hemelsnaam?
Nee.
Nee nee.
Nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee!
-Wat is er met de Dunkers gebeurd?
-Ik weet het niet. Iets heeft hen eerst geraakt.
Oh, ik kan niet eens kijken.
Het is een soort misdaadscène, maar dan niet bepaald een leuke.
-Hier, laat mij je helpen.
- Bah, vies. Ik voel me zo geschonden.
Ik heb er de hele week naar uitgekeken.
-Ik weet zeker dat het eenmalig is.
-Oh, en vergeet niet, we eten ook
vanavond met Kristin en haar vriend Tom.
-Hoe kon ik dat nou vergeten?
Wat voor naam is Tom eigenlijk?
Gaat hij een vlot over de Mississippi rivier laten varen?
-Ik weet zeker dat Tom een ​​aardige vent is.
En weet je wat?
Ik ben blij dat ik weer contact heb met Kristin.
Het zal goed voor ons zijn om nieuwe vrienden te maken.
Wij hebben niet bepaald de beste staat van dienst, schat.
-Ik heb geen idee waar je het over hebt.
-Na charades met de Marksons,
Ik denk dat we gewoon geluk hebben gehad dat ze jouw excuses hebben aanvaard.
-Eh... onze excuses.
-Ik zie je na het werk.
-Haar haar zal uiteindelijk weer aangroeien.
-Waar ben je?
Waar ben je, waar ben je, waar ben je?
Ah, ja. Oké.
Kom op.
Eh... sleutels, sleutels, sleutels. Oké.
Een van jullie moet werken. Toch?
-Vogeltje?
-Ja.
-Hoe staat het met de zaak Wagner?
-Oh, ik ben bijna klaar.
Ik wacht alleen nog op de herzieningen van hun advocaat.
Het zou tegen het einde van de week goed moeten zijn.
-Oké, stuur ze dan zo snel mogelijk naar mij toe.
-Oké.
Oké, dat gaat niet werken.
-Ik heb ze niet zo heel erg nodig.
-Nee, nee, nee.
Ik zoek een haarspeld of een paperclip.
-Oh... hier.
-Oh, perfect. Dank je wel.
-Ga je het slot forceren?
-Ik bedoel... ik heb het nog nooit eerder gedaan.
Maar weet je, op televisie lijkt het allemaal heel eenvoudig.
-Ik bel een slotenmaker.
-Nee, nee, nee, nee, nee. Ik heb het, ik heb het.
Dank je wel. Ik snap het.
Ik... 100 procent... helemaal... snap het.
[zucht]
Weet je wat?
Laten we eens kijken. Sloten openbreken voor beginners.
Ja.
-[Birdie] Ik ben een beetje nerveus. -[Alden] Ik ook.
[beiden lachend]
[klopt ritmisch op de deur]
-Deze outfit staat je echt goed.
-Ik lijk wel een werkloze begrafenisondernemer.
-Je ziet er knap uit.
Bedankt dat je dit doet.
-Natuurlijk.
Mijn favoriete hobby is om jou gelukkig te maken.
-Flir je met mij?
-Ik weet het niet, misschien wel.
-Hé jongens.
-Hallo. -Kom binnen.
-Bedankt.
-Sorry. Tom belde van zijn werk, hij komt wat later.
-Oh, geen probleem.
-Kan ik je wat wijn brengen?
-Ja, graag.
-Ik blijf bij de oude sarsaparilla.
-Geweldig.
Eh... wijn voor Birdie dan.
-Hoe lang is het geleden?
-Oh, wauw. Het is, zoiets als, 20 jaar.
-Nou, jij ziet er precies hetzelfde uit.
-Mijn god, wat ben je lief. Je ziet er ook hetzelfde uit.
-Oh, dank je wel.
-Je huid moet geweldig verzorgd zijn.
-Oogcrème.
-Geen sprake van.
Schatje!
Ze heeft het boek van Laurel St. James.
Wacht. Hou je van moord?
-Ja. [lacht] Ik denk het.
Laurel is een van onze auteurs.
We hebben dat boek gepubliceerd. Ze is een van onze bestsellers.
Waarschijnlijk de enige reden waarom we nog steeds bestaan.
-Uitgeven klinkt als een ruige business.
-Nou, ik behoor tot de vierde generatie, dus het harde zakendoen zit in mijn bloed.
-Oh. Het is gesigneerd. Mooi!
-Geen sprake van.
-Ja.
-Oh, ik moet je voorstellen. Ze neemt haar podcast op in de stad.
-Geweldig. -Oh... ja.
-Ja. Klinkt goed.
[deurbel gaat]
-Oh! Het is Tom.
-Ons voorstellen? Wat?
-We gaan Laurel St. James ontmoeten.
-Oh mijn god.
-Weet je wat, eerlijk gezegd, dat hele vrienden-gedoe...
het is niet zo erg.
-Zie je wel, ik zei het toch, en je doet het heel goed.
-Bedankt lieverd.
-Zoals beloofd... dit is mijn vriendje, Tom.
Hij is een politieagent.
-Oh, we hebben... elkaar ontmoet.
-Wauw, dus je hebt de moorden van Lean McGuinnes opgelost?
-Mm-hmm. Ja.
Zo kennen wij Officer Air Quotes.
Pardon, agent Newton.
-Dat klopt.
-Je mag me Tom noemen.
-Tom.
-Dus, Alden, ben je nog steeds geïnteresseerd in robots of zoiets?
-Oh, het is een erg drukke tijd van het jaar. Ja.
We zien veel minder bekende omnibots op de markt komen
terwijl de gekte rondom vintage shoguns inmiddels wat is gaan liggen.
Ik heb wel een zeldzame Bandai Chogukin in handen gekregen.
Dat is wel heel gaaf.
-Ik weet niet wat dat allemaal betekent.
-Ja, ik ben nog steeds geïnteresseerd in robots.
-Koel.
Man, dit is misschien wel de beste root beer die ik ooit heb gedronken.
-Die heb ik gemaakt. -Mm-hmm.
-Je maakt je eigen root beer?
-Dat is een bekroonde root beer in kleine oplage.
Ik wacht op de toekenning, ik moet het formulier opsturen.
Maar, eh... ik zou, eh... ik zou je een koffer kunnen sturen.
-Oh, eh... zeker. Ja, dat zou cool zijn.
-Koel.
- Nou, proost.
-Proost.
-Aan robots en root beer.
-[lacht]
-Aan robots en root beer.
Ik ben zo blij dat jullie gekomen zijn.
-Ik ook.
-Ja. Weet je wat? Dit, uh... dit was leuk.
- Akkoord. We... we zouden het, uh... nog een keer moeten doen.
-Jij brengt de root beer mee.
-Uh, hé. Als je ooit hulp nodig hebt bij een zaak,
Wij helpen u graag.
-Altijd.
-[lacht] Dat denk ik niet.
Eh... maar, hé... je weet het nooit.
-Dus je zegt dat er een kans is?
[iedereen lacht]
-Eh.
-Uw jas, mevrouw.
-Oh, wat een heer.
-Oh. Oeps.
-Ik snap het.
-Wat is er met dat rubberen eendje?
-Ah, mijn achternaam is Duckburn. Duckburn Publishing.
Het is ons kleine logo. We delen ze uit.
Wil je er een?
-Eh... ja.
-Oh, geweldig. Ik stuur je er een.
-Nou, hartelijk dank voor het hosten.
-Het was zo leuk.
-Nog een fijne avond, jongens.
-Cool. Tot ziens jongens.
-Doei.
-Nou, ik denk dat ze je aardig vonden.
-Ik kan charmant zijn.
-[lacht]
-Oké.
-Ik zie je morgen. -Dag.
* Rijd in de vluchtauto*
* voordat de zon opkomt *
*
* Laatste die overeind staat, bloedend *
* zou te ver gaan. *
*Noem mij een zondaar*
*Noem mij een heilige*
*Het maakt niet uit*
*in dit duistere spel*
*
* Als de wereld vergaat... *
-Goedenavond mevrouw St. James.
-Swanson's yoghurt. Het is verrukkelijk lekker.
[verschillende uitspraken] Yoghurt. Yoghurt.
Ik...ik...yoghurt.
Swanson's yoghurt. Het is een genot ten volle...
[telefoon bonkt]
[schraapt keel]
Kijk eens wie het is. Je hebt mijn yoghurt gepakt, Laurel.
Ik weet dat jij het was.
-En het was verrukkelijk lekker.
-Dat is mijn mening.
Heerlijk...heerlijk heerlijk.
-Hij neemt zijn tijd nog eens door.
-Oh. Ik weet zeker dat hij net klaar is.
Oh, maak je geen zorgen, lieverd. Ik sluit nu af.
Binnen een moment is de plek helemaal van jou.
-[zucht]
Nigel, ik betaal voor een privéstudio vanaf 21.00 uur.
-Ja.
-Ik heb vanavond een heel belangrijke show.
-Weet je, dat doet me denken aan de tijd dat Ronny Wood en ik...
waren in een bowlingbaan in New Jersey.
-Nou, het is helemaal aan u, Uwe Majesteit.
-Oh, echt waar?
-Heb je dat gezien? Ik weet niet hoe je dat doet.
Ik snap niet hoe je het met die vrouw uithoudt.
Oh, het is te veel.
-Wachten.
Het was niet New Jersey... en het was niet Ronny Wood.
*Als de wereld donker wordt*
-Wauw! Hier staat dat we geen zaadoliën mogen gebruiken.
Blijkbaar zijn ze vreselijk voor je.
-Wat?
-Ik dacht dat ze goed voor je zouden zijn.
- Vroeger wel, denk ik, maar nu niet meer.
Ontstekingsgevaar voor de darmen of zoiets.
-Oh, kom op. Alles valt uit elkaar.
-Oké.
Ik wil niet dat je in paniek raakt, maar we hebben misschien wel een MUIS.
-Oh, nee, nee, nee. Nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee.
Schrijf het maar niet eens op.
- Blijf rustig. Het komt goed.
-Nee, het komt niet goed.
-Laten we gewoon wat gaan slapen
en morgen behandelen we de muizenkwestie.
-Niemand slaapt vannacht.
Niemand.
-[snurken]
-Ernstig?
-Testen. Testen. Een. Twee. Drie.
Testen. Testen. Eén. Twee.
Welkom bij een nieuwe aflevering van Whodunnit.
Ik ben Laurel St. James.
In deze laatste aflevering van Whodunnit,
Je gaat het waargebeurde verhaal van de Roxdale Killer horen.
We gaan ons verdiepen in de levens van de drie slachtoffers.
Monica Gainey...
[piepend toetsenbord] ...Caroline Olmstead
en Alexandra Kolesnikoff.
Onschuldige jonge vrouwen die in de bloei van hun leven werden neergeschoten.
Weet je, het lot was een wrede meester...
voor de slachtoffers van deze zinloze misdaden.
Deze aflevering is als geen ander,
omdat ik eindelijk de waarheid achter de Roxdale Killer zal onthullen.
[geweerschot]
[dramatische muziek]
[camera flitst jankend]
-Wat hebben we?
-Goedemorgen, Chef. Vrouw, 54 jaar oud.
Uit het identiteitsbewijs in de tas van het slachtoffer bleek dat haar naam Laurel St. James is.
De lijkschouwer is onderweg,
maar de doodsoorzaak lijkt een dodelijke schotwond te zijn.
Er werd een kogel in de stoel gevonden.
-Dat is absoluut Laurel. Houd deze bij de hand.
Er zal pers zijn.
Heeft hij het lichaam gevonden?
-Ja. Dat is de manager, Nigel Plumby.
Hij ging gisteravond na 21.00 uur dicht.
Ze was hier alleen.
Hij was vanmorgen om 6.30 uur als eerste ter plaatse.
-Zijn er beveiligingscamera's?
- Ja hoor. Maar ze werken niet.
Vorig jaar kapot gegaan, nooit gerepareerd.
Maar... dit hebben we wel gevonden.
-TRK. De Roxdale-moordenaar.
-Denk je dat hij terug is?
-Dat hopen we niet.
Haal de manager en iedereen erbij
die toegang had tot de studio voor een interview.
-Ja, meneer.
-[kreunt]
-Hallo. Goedemorgen, slaapkop.
Laat me weten wat je ervan vindt.
-Niet slecht.
-Dankjewel. Nou ja, ik heb van de beste geleerd.
Hé, je hebt toch niet toevallig mijn autosleutels?
- Ja hoor. Ze zitten in mijn jas.
-Bedankt.
-[hijgt] Oh, ik zag het. Het was enorm.
Het had grote rode ogen en klauwen.
-Oké, kalmeer maar, lieverd. Haal diep adem.
Ik ga het bekijken. Oké?
-Pas op. Die dingen hebben de pest.
-Mm-hmm. Mm-hmm.
Nou, ik heb ze niet gevonden, maar... ik heb deze wel gevonden.
-Ik zal Camp Winnipesaukee niet herhalen
slaapzakincident uit 1992, Birdie.
Dat zal ik niet doen!
-Ik weet het, ik weet het, schat.
Maak je geen zorgen, ik ga de ongediertebestrijder bellen.
-Ik moet wat ducttape, wat gaas en wat kippengaas kopen.
Mogelijk een harpoen.
-Oh ja. Ik denk dat we een muis in huis hebben.
Oh ja. Mm-hmm.
-Wacht even. Ik praat gek.
Ik heb al ducttape.
-Goedemorgen. We beginnen met breaking news.
Ik ben buiten de Studio 45 podcaststudio
waar we rapporten horen
van een moord die hier gisteravond laat heeft plaatsgevonden.
Mijn bronnen vertellen mij dat het slachtoffer beroemd is
auteur van true crime-verhalen en podcaster Laurel St. James.
Je herinnert je misschien dat Laurel St. James razendsnel beroemd werd
met haar verslaggeving over de Roxdale Killer,
die naar verluidt drie jonge vrouwen in de omgeving van Boston heeft vermoord
begin jaren negentig,
en die persoon is sindsdien op vrije voeten.
[telefoon rinkelt]
-Hoi.
-Zie jij wat ik zie?
-Ja. Dit is gek.
Je moet even contact opnemen met Kristin.
-Ja, ja, dat zal ik doen.
Ik kan niet geloven dat Laurel St. James dood is.
Oh, is de ongediertebestrijder er al?
-Wat? Ik heb geen ongediertebestrijder nodig.
Ik ben het probleem op dit moment letterlijk aan het oplossen.
-Alden, hij is er elk moment. Oké?
Laat hem alsjeblieft helpen.
Ik moet gaan.
-Birdie, ik...
-[verslaggever] Zou de dood van Laurel het werk kunnen zijn van
de Roxdale Killer, en zo ja, waarom is hij nu weer opgedoken?
[deurbel gaat]
-Wat is er bro?
Je vrouw belde om je te helpen met een muis.
-Ja. We zijn goed, bro. We hebben het gedekt.
-Nou, ze zei dat het een noodgeval was.
Ze zei dat je dreigde met, eh...
het huis in brand steken.
-Wat? Dat is gek.
Ik hoef het huis niet af te branden.
Ga je het huis in brand steken, maat?
[robot] Het huis niet in brand steken.
Ja hoor. Hij gaat het huis niet in brand steken.
Zou dat werken?
-Ik laat je voor de zekerheid mijn kaartje achter.
-Dit is mijn huis en ik zal het beschermen.
-Een gekke dag?
-Laurel St. James is dood.
-Wauw. Ik weet wie Laurel St. James is.
Dat is groot nieuws.
-Ja.
-Er is nog iets anders dat je dwarszit.
-Wij hebben een muis in huis.
-Oh nee.
En met al Aldens ervaring op het zomerkamp,
waar de muis in zijn slaapzak klom
en de rits bleef hangen en hij en de muis konden er niet meer uit?
-Ja. Dus Alden is helemaal in paniek,
dus ik belde de ongediertebestrijder,
en nu zegt hij dat hij de hulp niet wil.
-Maar ik dacht dat jullie weer op het goede spoor zaten.
-Dat zijn we. Nee, dat zijn we.
Het is gewoon... hij raakt zo snel afgeleid,
en soms heb ik het gevoel dat hij niet luistert.
- Nou ja, soms is luisteren tweerichtingsverkeer.
-Het begon allemaal jaren geleden.
Mick Fleetwood en ik hadden dus tandems gehuurd.
We stonden op het punt om Hollands te gaan eten, een stokbrood met jam,
toen we ons plotseling realiseerden...
-Wacht, stop. Leg me even uit wat er is gebeurd.
-Je moet eerst begrijpen dat Mick meer een chutney-man was.
Rechts?
-Wat is chutney?
-Ze heeft mijn yoghurt gepakt.
-Wat heeft ze van je meegenomen?
-Het was verrukkelijk lekker.
-Waarom praat je zo?
-Mijn podcast heet Fyre Breath. FYRE.
Wij behandelen een verscheidenheid aan onderwerpen,
maar vooral is het een baken van licht en waarheid
voor mijn luisteraars.
-En kende jij Laurel?
-Nou, ik kende het schip Laurel.
-Rechts.
- Gaat dit lang duren?
-Ik heb gehoord dat je ook een true crime-podcast hebt.
Was er enige concurrentie tussen jou en Laurel?
-Ugh. Nee. Je zou niet naar mij moeten kijken.
Je zou naar de TRK moeten kijken.
Maar dit zou het werk van de Pittsburgh Strangler kunnen zijn.
Of HH Stockman.
Ik bedoel, we zouden nog een Blueprint Killer-situatie kunnen krijgen
op onze handen!
-Wat?
-Volgens de samenvatting van onze huidige tijdlijn,
er zijn meerdere uitkomsten,
allemaal afhankelijk van de specifieke dimensie.
-We hebben het hier goed.
Geniet van je dimensie.
-Heb je geluk gehad met het ontcijferen van dit alles?
-Het is net alsof ze een andere taal spreken.
Ik heb er niets van begrepen.
-Ik ook niet.
Ik denk dat we hulp nodig hebben.
Deze zaak is inmiddels voorpaginanieuws geworden.
Verslaggevers vroegen me om updates.
-Oké, wat denk je?
-We hebben een klein budget om een ​​adviseur in te huren.
Je moet iemand vinden die hun taal spreekt.
-Spreekt hun taal? Heb je daarnaar geluisterd?
Dat is een nieuwe dimensie van nerdtaal.
Ik ken niemand die het zou begrijpen...
Oh nee.
[robot chat]
-Dat is het. Lekker makkelijk.
Daar heb je het. Goed gedaan.
Kom bij papa.
-Herinner me nog eens waar dat aluminiumfolie voor is.
-Ik dacht dat het duidelijk was.
Zo konden we de muis volgen en zijn voetstappen horen.
-Schat, al dat aluminiumfolie verstoort de wifi.
-[zucht]
-Oh, kom op!
-Wat? Wat is er gebeurd?
-Oh nee. Niets. Niets, niets.
Gewoon, eh... mijn moeder stuurde me een rood lijndocument
waarvan ik dacht dat ik er klaar mee was.
-Oh, ik weet niet hoe je over werk kunt denken
op een moment als dit. Het huis wordt belegerd.
-Ik ben niet degene die de ongediertebestrijder niet liet helpen.
Dat is zijn taak, Alden.
-Oh ja, en weet je,
Je hoefde hem niet achter mijn rug om te bellen.
-Je was letterlijk in de kamer. Je luisterde gewoon niet.
[deurbel gaat]
Ik heb geen idee wie dat zou kunnen zijn.
[hijgt] Misschien heeft de muis eten besteld.
-Luisteren.
We hebben te weinig personeel voor de Laurel-zaak en...
-Je hebt onze hulp nodig.
-Ik heb er nu al spijt van.
-Zijn we met de zaak bezig?
-Ja. Jij bent op de zaak.
-[in koor] * Oh, we zijn met de zaak bezig. *
* We zijn op de zaak. We zijn op de zaak. *
* Wij zijn ermee bezig. *
-Oké, hier is alles over de Roxdale Killer.
En we zijn pas in de jaren 2000 begonnen met het digitaliseren van bestanden,
De Roxdale is uit de jaren 90, dus we hebben alleen papieren exemplaren.
-Wow. Er is hier eigenlijk niet veel.
-Nee hoor. Dat is wat we hebben. En dit is er.
Hier vindt u alle audiobestanden uit Laurels studio.
Outtakes, afleveringen en zelfs haar moord.
Er staat hier heel veel.
-Leuk!
-Nee.
Hoewel wij denken dat er een verband kan zijn
Naast de Roxdale Killer moeten we ook nog andere verdachten onderzoeken.
Wat nog belangrijker is,
brengt ons bij de reden waarom we u om hulp vragen bij deze zaak.
Wij hebben uw hulp nodig bij het ondervragen van potentiële verdachten.
-Waarom zou u onze hulp daarbij nodig hebben?
-Nou, de geïnterviewden zijn een beetje... hoe zal ik het zeggen?
Uitdagend?
Kom morgen om 9.00 uur naar het station.
-Denk je echt dat de Roxdale Killer terug kan komen?
na al die jaren?
-Dat weet ik niet, maar we gaan het uitzoeken.
-Oké, hier zijn de eerste drie slachtoffers
van de Roxdale Killer.
We hebben nummer één, Caroline Olmstead.
Nummer twee, Monica Gainey.
Nummer drie, Alexandra Kolesnikoff.
-En ons huidige slachtoffer... Laurel St. James.
-Jazeker.
Oh, we doen nu paars touw?
-Nou, ik koop alles wat in de aanbieding is.
Deze week was het paars en ik vind dat het er fantastisch uitziet.
-Redelijk.
Oké, dus... Tussen Laurels podcast,
en haar krantenknipsels, en haar boek,
Laurel creëerde een beetje een huisnijverheid
rond de Roxdale Killer.
-Maar heeft ze hem uit zijn pensioen gejaagd?
Schaar.
-Goed...
de brief op de plaats delict zegt
"stilte spreekt luider dan woorden."
Misschien kwam ze wel te dicht bij het identificeren van de moordenaar?
-Dat zou voldoende reden zijn om uit pensioen te komen,
om haar het zwijgen op te leggen.
-Het is gewoon zo raar.
Ik kan geen aantekeningen vinden van de eerste drie slachtoffers.
-Ik weet het niet. Oké.
-Wauw, wauw, wauw. Wat is er met de blikjes aan de hand?
-Ah, nou... het is een soort tweeledige aanpak.
Zie je, de muis rent in de blikjes, raakt gedesoriënteerd,
en dan meteen in de val en happen maar.
Ik heb het gefixeerd met wat pecorino.
Weet je, het is zijn laatste maaltijd. Ik wil dat het goed is.
-Rechts.
Ik zie dat je hier een heel duidelijke visie op hebt,
maar ik heb hier je hersenen nodig, lieverd.
Dat is een grote gebeurtenis.
We moeten vertrouwd raken met deze bestanden
zodat we klaar zijn voor onze interviews morgen.
Wij worden detectives, net als op tv.
-Ja. Je hebt gelijk, natuurlijk. Oké. Prioriteiten.
-Oké.
-Ze nam mijn yoghurt. Het was verrukkelijk lekker.
-Maar het is niet bepaald verrukkelijk, toch?
-Nou, het is...
-Ik heb die yoghurt al eerder geprobeerd, en ik kan je vertellen,
het is... het is behoorlijk verschrikkelijk.
Dus, Pat... wat is er nu echt aan de hand?
-Ja, Pat.
-Ze is gemeen.
Ze is een pestkop.
Zij creëert deze giftige werkomgeving,
en dat vind ik niet leuk.
Maar, maar, maar ik heb haar niet vermoord, dat zweer ik.
Vertel het aan niemand. Vertel het alsjeblieft aan niemand.
-Het is moeilijk voor mij om te beschrijven waar ik was,
omdat tijd en ruimte niet absoluut zijn.
De ene persoon heeft een andere tijdsbeleving dan de andere.
Er kunnen meerdere variaties van hetzelfde exemplaar zijn.
-Heb je het over tijdsdilatatie?
-Zeer scherpzinnig.
-Kijk jij veel naar Titan's Odyssey?
-Ik mis nooit een aflevering.
-Oh, man.
[beiden maken zoemende geluiden]
[beiden lachen]
-Dus ik zeg tegen Stevie Nicks, oké...
Ik zeg: ik weet wat iedereen zegt, toch?
Maar geloof me, je moet gewoon van die sjaal houden.
[beiden lachend]
-Dat is zo goed. Dat is zo geweldig.
-Dus, waar was je twee nachten geleden...
tussen 21:00 en 22:00 uur?
-Ik was thuis bij moeder.
-Ah, moeder.
-En zij kan dat bevestigen.
-Eh, mijn moeder is mijn kat.
-Ik ken je. Toch?
[praten door elkaar heen] -Ik volg je flowlessen op zondagochtend.
-Ik zweer het, ik dacht dat er een andere kamer was.
-De energie tussen jullie twee is niet in harmonie.
Jullie spreken beiden,
maar niemand luistert naar elkaar.
- Jij en Laurel namen jullie podcasts vaak op dezelfde dagen op.
Ik hoorde dat jullie niet zo goed met elkaar overweg konden.
Hebben jullie ooit meer dan alleen woorden gewisseld?
-Ik kon geen enkel wezen fysiek kwaad doen
op dit of het andere gebied.
- Nou, het gerucht gaat dat je een behoorlijk temperament hebt.
Misschien bent u niet zo zen als u graag zou willen overkomen.
Sterker nog, sommige mensen beschrijven je als nep.
-Nee!
Dat is kwaadaardige roddel.
Jij... jij wilt mijn... mijn spullen doorzoeken?! Huh?!
Mijn, mijn, mijn heilige ruimte! Hier, hier, graaf! Graaf!
-Ik denk dat we goed zitten voor vandaag. Dit was geweldig.
Dat was het voor nu. Heel erg bedankt.
-Boep.
-Naast TRK zou het ook de Kojack Killer kunnen zijn.
En ik zal dit nogmaals zeggen,
De Blueprint Killer is hier een reële mogelijkheid.
-Nou, het enige probleem daarmee is dat de autoriteiten geloven
De Kojack Killer stierf in 1972.
En de Blueprint Killer... kom op... dat is zó 2010.
-Eh, laat me je iets vragen.
Als iemand Laurel kwaad wilde doen,
wie zou dat zijn?
-Zeker de Roxdale Killer. En mogelijk haar ex-man.
-Ex-man?
-Peter St. James. Ja.
Laurel vertelde dat zij en haar ex
een zeer heftige scheiding gehad...
-Schrijf dat op.
-En ze zei dat hij de vloek van haar bestaan ​​was.
Het is officieel.
-Dus alleen voor onze administratie,
Waar was je die nacht tussen 21:00 en 22:00 uur?
-Thuis. Plannen maken voor mijn volgende show.
Niets bijzonders.
-Kan iemand dat bevestigen?
-Nee, ik woon alleen.
-Oké, weet je wat?
We laten het hier voor nu bij.
Eh, bedankt voor je hulp, Katie.
-Mmmmm.
-Overigens ben ik een grote fan van jullie twee.
Ik doe morgen eigenlijk een podcastaflevering
in mijn show over jouw laatste zaak, Lean McGuinnes.
Willen jullie langskomen in de studio voor een interview?
-Ja!
-Nou ja, zolang we het maar over
de zaak Lean McGuinnes en niet deze.
-Afgesproken. Tot morgen.
-Ooh.
-Raak dat niet aan.
Oh, hier is het.
Oké. Peter St. James.
Het lijkt erop dat Laurel een contactverbod heeft aangevraagd
tijdens de scheiding.
Gearresteerd wegens huisvredebreuk.
-Overtreding...
-En nog een paar kleine dingen.
-Nou, dat is niet goed.
Kijk, hij is zelfs in de juiste leeftijdscategorie om de Roxdale Killer te zijn.
[hijgt]
Wat als Laurel met de vijand sliep?
-Dat is sappig.
-Oké, ik ga die kerel eens bekijken.
-[in koor] Ja, bij ons.
-Nee, niet met jou.
Hoe zit het met jullie en persoonlijke ruimte?
Wij zijn geen misdaadbestrijdingsteam dat zomaar een bende gaat vormen.
een onwaarschijnlijke vriendschap en op de een of andere manier worden
betere mensen door het. Oké?
-Tom!
-[zucht]
-We kunnen behulpzaam zijn. Oké?
Ik bedoel, wij spreken de taal van de mensen.
-Prima. Je mag komen.
Ik zie je daar om 15:00 uur. Ik stuur je het adres via een sms.
Ga niet zonder mij naar binnen. Begrepen?
-Begrepen.
-Dat is niet grappig.
-Het was een beetje grappig.
- Bah. Man.
-Ja.
-[Birdie] Oké, ja. Ik denk dat dit het is.
-Uh-huh.
-Peter St. James. -Ja.
-Oké, ik ga hem vragen naar het contactverbod
en het betreden van verboden terrein.
- Klinkt goed, schat. Hoe ziet het eruit?
-Je mist nooit een kans.
-Nooit.
-Air Quotes is te laat.
-Ja, nou, we blijven hier gewoon wachten, zoals we gezegd hebben.
-Precies.
We moeten eens rondkijken, door zijn afval heen gaan,
Leer de man kennen.
-Dat lijkt me een verschrikkelijk idee.
-Daarop.
-Alden. Alden! Nee. Gewoon... ugh.
[spreekt Spaans]
Wij vertelden hem dat we op hem zouden wachten.
Alden! Bah.
Alden. We moeten terug. Kom op. Alden! Alden!
-Laten we beginnen.
-[kreunend]
Alden. Dit zouden we niet moeten doen.
-Ik...
-We zouden betrapt kunnen worden als we het afval van anderen doorzoeken.
-Binnen is het een stuk warmer.
[vuilnisbakdeksel rammelt]
Kom binnen. Ik heb snickerdoodles gemaakt.
-Na jou, lieverd.
-Mmm.
Mmm! Deze zijn heerlijk.
-Ik weet.
-Verbaasd dat het zo lang heeft geduurd voordat jullie hier waren.
-Hoe komt dat?
-Ik ben de ex. Ik ben verdachte nummer één.
-Heb jij haar vermoord?
[beiden lachen]
-Recht voor de keel. Dat is mijn soort man.
Nee, dat heb ik niet gedaan.
[klop op de deur]
- Hallo, vriend! Koekjes?
[lijm scheurt]
Au.
-[kreunt]
Nee, ik ben goed. Dank je.
Let op je arm.
Dus... wat heb ik gemist?
-Nou, ik ben niet geschokt door de moord op Laurel.
En ik snap waarom je het vraagt. Ik heb meer dan genoeg motief.
Eh... maar Laurel, ze heeft me alles afgenomen.
-Jullie scheiding leek inderdaad behoorlijk omstreden.
-De manier waarop Laurel mij afschilderde, deed mij klinken als een monster.
Maar het meeste daarvan was niet eens waar.
Laurel, ze had een talent voor verhalen vertellen.
-En het contactverbod?
-Ze gooide me onder de bus. Dat is wat ze doet.
Vraag het maar aan Maxwell Kovack.
-Wie is Maxwell Kovack?
-Het lijkt erop dat je nog wat meer onderzoek moet doen.
-Het grappige is, weet je, een paar weken geleden...
Ze kwam langs en verontschuldigde zich.
-Waarvoor verontschuldigde ze zich?
-Oh, het einde van ons huwelijk. Haar blinde ambities.
Hoe ze dingen over mij verzon.
-En waar was jij de avond dat ze werd vermoord?
-Boekenclub.
Wij lazen Like Water For Chocolate.
Het is een ongelooflijk verhaal.
-Oh, zoals water voor chocolade. Wat een liefdesverhaal.
De liefde tussen Tita en Pedro. Maar het verraad.
-Ik weet!
-Een van jullie moet gaan.
-Ze probeerde mij het boek te laten lezen.
-Ja. -Ga.
-Nou, we komen voor een bakcursus.
-Oh ja. Die koekjes... goddelijk.
-Nou, kom gerust langs. Misschien voor het avondeten?
-Pas op. Ja, dat zou geweldig zijn.
-Ja. Oké.
-Wat een geweldige kerel.
-Heb ik je nou wel of niet gezegd dat je op mij moest wachten?
-Eh... nou ja, hij heeft ons eigenlijk binnen uitgenodigd.
-Oké. Wat je niet snapt is
Ik ben verantwoordelijk voor uw veiligheid
en ik kan je niet beschermen als je niet naar me luistert.
-Ik weet het, ik weet het. Het spijt ons.
Het zal niet meer gebeuren.
-Ja. Paul Simon, ik maak me geen zorgen om jou.
Het is Garfunkel waar ik me zorgen over maak.
-Oké, ik denk niet dat we dat schelden nodig hebben.
-Kom nou maar.
-Het spijt me. Zal niet meer gebeuren.
-Oké. Ik zal zijn alibi eens onderzoeken.
Jullie kijken naar Maxwell Kovack.
Maar ik denk dat we wel kunnen stellen dat Peter niet de juiste man is.
-Klinkt als een plan. Ga...
-Ga... naar huis.
-Hij komt er wel. -Ja.
Goed.
-Oh, die koekjes--
-Ongelooflijk!
Ik kom je halen, kleine muis.
[zoemend]
-Oh, denk er maar niet aan om er helemaal voor te gaan.
Ik heb je verslagen!
- Van grote vogel tot babyvogel. Iets over Kovack?
-Nee. Nee, nog niet.
-Heb je muizen gezien?
-Eh...
Oh, eh... nee. Oh, weet je wat?
Ja. Ja, ik geloof dat ik iets bij de bank hoorde.
-Daarop.
-Ik krijg hem wel. Schat, je kunt me vertrouwen.
-Alden.
-[verschrikt] Ah!
-Ik moet je iets vertellen.
-Oké.
-Ik speel al een tijdje veel online poker,
en ik heb het voor je verborgen gehouden.
En het verhaal dat ik mezelf bleef vertellen was
dat dit gewoon voor de lol was,
en dat het geheim geen groot probleem was,
maar elk geheim tussen ons is een grote zaak.
-Waarom heb je het me niet gewoon verteld?
-Omdat ik niet wilde dat je mij zou veroordelen omdat ik poker speelde.
-Vogeltje...
Ik ben de laatste persoon ter wereld die in een positie verkeert
iemand beoordelen op zijn of haar buitenschoolse activiteiten.
Ik hou van je vanwege je vreemdheid.
Op dezelfde manier dat jij van mij houdt om de mijne.
-Wij zijn alles of niets en ik ga helemaal voor jou.
-Maar er zijn geen geheimen meer.
-Geen geheimen meer.
Nou ja, er is nog één ding.
-Oké?
-Ik ben heel goed in poker.
-Zoals... hoe goed?
-Zoals ik 100 dollar in $28.983,16 heb veranderd
en ik sta online bekend als een meedogenloze haai.
Er zijn chatrooms die speciaal zijn bedoeld
aan mensen die klagen over hoe goed ik ben.
-Moeten we een reisje naar Vegas plannen?
-Ik zie wel een pokeravontuur in de toekomst.
-Zullen we weer aan het werk gaan?
-Ja. Ja, dat zouden we echt moeten doen.
-Oké.
Luister, ik begon Laurels audiobestanden door te nemen.
-Oké, oké.
-Tot nu toe is het een groot slaapfeestje.
-Echt?
-Ja. Helemaal niets. Hier, luister hiernaar.
-[opname van Laurel] Ugh. Deze crackers smaken een beetje muf.
-Oh, je maakte geen grapje.
-Ja.
-[opname van Laurel] Ugh. Er ligt overal yoghurt.
-Dat hoefde ik niet te weten.
-[opname van Laurel] En daarom parkeer ik niet meer.
Ik vertrouw ze gewoon niet.
-Ze gaven ons echt de ruwe bestanden.
-Ja.
-[opname van Laurel] Zie je, het lot was een wrede meester
voor de slachtoffers van deze zinloze misdaden.
Deze aflevering is als geen ander,
omdat ik eindelijk de waarheid achter de Roxdale Killer zal onthullen.
[geweerschot]
-Dat is enorm. Dat is enorm!
Ze wist wie de Roxdale Killer was.
-Ik bedoel, het is zeker mogelijk dat ze vermoord zou kunnen zijn
voor wat zij wist.
-Ik wou dat we beter konden horen.
-Ik bedoel, deze speakers zijn verschrikkelijk.
Eh... laat mij er even aan werken.
-Oké. Nou, weet je wat?
In de tussentijd,
We kunnen mensen op het bord zetten. Toch?
-Ja.
-Ik denk dus dat we het er allebei over eens kunnen zijn
dat Wintress haar plekje in het bestuur absoluut heeft verdiend.
-Jazeker. -Toch?
Het was bekend dat zij en Laurel een hekel aan elkaar hadden.
Schat, wat is dit?
-Nou, ik...
-Oké. De volgende... is Pat.
De stemacteur.
- Heerlijk achterdochtig.
-Katie Hiller, de andere true crime-podcaster.
Zij zou daar zeker ook heen moeten gaan.
-Ja, ik bedoel, ze is te jong om TRK te zijn
maar dat betekent niet dat ze Laurel niet heeft vermoord.
Het zou een imitator kunnen zijn.
-Precies.
Oh, en laten we de altijd aanwezige studiomanager niet vergeten,
Nigel.
Hoe oud denken we dat deze foto is?
-Nou ja, voordat er kleurenfoto's bestonden.
-Dus Nigel vond het lichaam,
en hij was de laatste persoon die Laurel levend heeft gezien.
-Super verdacht.
-Wat vinden we van sci-fi guy?
-Ja, ik denk niet dat hij dat had gekund.
Wat een schatje is dat.
-Ik weet.
-Bovendien zijn de Carweegianen beruchte pacifisten.
-Hmmm?
-Ik ga misschien een aflevering van Titan's Odyssey kijken
van tijd tot tijd.
-Oké.
Oké.
-We hebben een bord gekocht. -We hebben een bord gekocht.
Kom op.
[kreunt] Kom op.
-Ik denk dat je iets in de vergaderruimte hebt laten liggen.
-Oh... dat is een hele goede deductie, mam.
Ik bedoel, Eleonore.
-Ik moet zeggen, jij en Alden op jacht
voor de Roxdale Killer... is spannend.
Denk je echt dat je hem kunt vangen?
-Ik weet het niet.
Het is gewoon zo'n oude zaak dat ik er nog steeds geen zin in heb.
Wij hebben het hele verhaal.
- Nou ja, je moet het doen met wat je hebt.
Stap voor stap.
Ik weet dat doorzettingsvermogen altijd deuren voor mij heeft geopend.
Je komt er wel.
-Doorzettingsvermogen.
Jij kan dit.
-En vanavond, zonder nieuwe informatie
over de mogelijke terugkeer van de Roxdale Killer,
autoriteiten vragen het publiek
kalm maar waakzaam blijven.
-Oké, ze zei Studio 1.
-Dit is zo gaaf.
Ik bedoel, we zijn nu eigenlijk beroemdheden.
-Nou, ik bedoel, we maken één podcast.
-Ik ben een beetje nerveus.
-Aww, je kunt het, schat.
Vergeet niet dat ik altijd in jouw team zit. Oké?
-Katie? Hallo?
Ze zei toch dat we elkaar hier moesten ontmoeten?
-Studio 1.
-Huh.
-Er voelt iets niet goed.
-Wat bedoel je?
-Ik weet het niet. Het is... griezelig stil.
[deur slaat dicht]
-[schreeuwend] Hij was hier net!
Hij probeerde mij te grijpen! Ik kon niet wegkomen!
-Wie was dat?
-De moordenaar. De Roxdale-moordenaar.
-Je bent nu veilig. Het komt goed.
-Zo eng.
-Oké, Katie.
Laten we bij de basis beginnen.
Wat herinner je je nog?
-Nou... hij was lang. Ik denk ongeveer 1,80 meter.
-Mm-hmm.
-Hij droeg een hoodie, maar ik zag dat hij bruine ogen had.
Hij had een lage stem, maar het was niet verdacht laag.
Het was... gemiddeld laag.
-Wat is gemiddeld laag?
-Hou op met praten.
Eh... wat is gemiddeld laag?
- Houd het vergrendeld op WNK, kanaal zes,
uw bron voor het laatste nieuws.
En we brengen je die update live. Travis?
Dat was best goed. Hé?
-Pardon, het spijt me dat ik u stoor.
-Hoi.
-Ik zag dat je een dashcam op je vrachtwagen hebt.
-Ja?
-Mag ik u om een ​​grote gunst vragen?
-Ja. Wat is er?
-Oké. Weet je zeker dat alles goed met je gaat?
-Mm-hmm.
-Oké. Ik zal je wat vertellen. Waarom ga je niet naar huis,
rust even uit.
Kom 's ochtends naar het station
en we laten je met een tekenaar werken. Oké?
-Tom, vind je het erg?
als ik even een kort privégesprek met Katie heb? Alstublieft?
-Goed...
-Absoluut. Neem haar mee.
-Oké.
-Geweldig.
Ik weet dat je de Roxdale Killer niet hebt gezien.
-Ik heb hem gezien. Hij was hier.
Hij greep mij vast. Ik wist niet wat ik moest doen.
Toen hij jou hoorde binnenkomen, rende hij weg.
-Oké. We kunnen het hier terugspoelen.
-Dat is Nigel die vertrekt.
-Niemand is het gebouw in of uit gegaan in de 30 minuten
voordat we aankwamen of de 15 minuten erna.
-Ik zweer het, ik zag hem.
-Katie. Ik ben advocaat en een hele goede pokerspeler.
Ik weet wanneer iemand liegt.
-Oh, je hebt geen idee hoe competitief het is.
Er zijn zoveel true crime-podcasts.
Het is alsof...soms heb ik het gevoel dat
Ik zou alles doen om succesvol te zijn.
-Kijk... laat me je vertellen dat succes ten koste van alles
en dingen voor je man verborgen houden,
die nu helemaal geobsedeerd is door het vangen van een muis,
ook al is hij de meest aanbiddelijke persoon
die je ooit zult ontmoeten, is het nooit waard.
-Hoe kom ik hieruit?
-Wij vertellen de waarheid. Samen. Oké?
-Oké.
-Laten we gaan.
[rommelend geluid]
Alden?
[sonar piept]
Alden?
Alden!
Wat is dit voor ding?
-Het is grondpenetrerende radar.
Ik moet ons kasteel beschermen,
Daarom heb ik de ongediertebestrijder weggestuurd.
-Oké. Ik kan niet geloven dat ik dit zeg,
maar ik denk dat Wintress gelijk heeft. We zijn niet in harmonie.
-Oh, kom op.
Geloof jij die idioot?
- Zegt de man met een grondradarmachine
om 6:00 uur 's ochtends?
-Nou, hoe kan ik anders in de vloer kijken?
-Wat?
-Vogeltje...
Als we deze muis willen vangen, moeten we beter ons best doen.
-Oké.
Weet je wat? Ik... ik zei dat ik er helemaal voor ging.
Dus... ik denk dat ik er ook helemaal voor moet gaan.
-Birdie Case komt naar de duistere kant.
-We hebben niet naar elkaar geluisterd.
Maar we gaan nu meteen beginnen.
En als we die muis gaan vangen,
We gaan het samen doen.
Stijl van de behuizing.
-Ik houd van je.
-Oké.
-Vogeltje?
-Oh, hallo. Oké. Dus nieuw plan.
Deze zijn humaan. Niemand hoeft te sterven tijdens onze wacht.
Eh... pellets. Pellets.
-Dus het is een val?
-Nou ja, het is niet zozeer een val.
Het lijkt er meer op dat we hem proberen in te dammen
zodat we hem kunnen bevrijden tussen zijn eigen mensen.
-Oké. Ik denk dat ik hiermee akkoord kan gaan.
-En nu is het afwachten.
-In de tussentijd wil ik jullie iets laten zien.
-Echt waar? -Mm-hmm.
-Oké. -Oké.
-Naar het bureau. -Oké.
-En ga zitten.
-Oké.
-En... voila.
-[hijgt]
Dat is zo indrukwekkend.
-Ik heb wat root beer geruild met een roadie voor Aerosmith
Ik heb elkaar ontmoet op een ruilbeurs.
Deze gast is echt een topper.
-Dat klinkt als een merk.
-Dus... je hebt me aan het denken gezet
toen je zei dat we niet naar elkaar hadden geluisterd,
en ik realiseerde me dat we niet hadden geluisterd
naar de opname van Laurels moord.
Ik bedoel, jazeker, we hebben het gehoord.
Maar wij hadden niet geluisterd.
-[opname van Laurel] Deze aflevering is als geen ander,
omdat ik eindelijk de waarheid achter de Roxdale Killer zal onthullen.
[geweerschot]
[piepend geluid]
-Whoa, whoa, whoa. Hoorde je dat geluid?
-Ja. Het ding vlak voor de voetstappen?
-Ja. Het was als een... als een piep.
-Het leek meer op een... een piepend geluid.
-Wie kennen wij die piept?
-Misschien een bepaalde podcaster die een inhalator bij zich draagt.
-[in koor] Wintress.
-Je weet wat dit betekent.
We moeten wat yoga doen.
-Het is allergie-seizoen...
We moeten wat yoga doen.
-Mm-hmm.
*
-Schat! -Wat?
-Ik zei toch dat je je dienovereenkomstig moest kleden.
Dit zijn niet de halve finales op Wimbledon in 1978.
-Je zei hot yoga.
Als je zulke dijen hebt,
de mensen willen ze zien.
-Oké... doe het gewoon niet. Doe je schoenen niet uit.
-Prima. Maar ik houd de sokken aan.
-Oké, prima.
Zorg er alleen voor dat je niet gewond raakt, oké?
Het kan hier heel warm worden, je kunt uitglijden.
Ik bedoel, yoga kan gevaarlijk zijn.
-Het is rekken. Ik denk dat het goed komt.
-Oh, schat, schat. Hier is ze.
-[ademt uit]
Vind je middelpunt.
En nu gaan we stromen.
[allemaal neuriënd]
-[kreunend]
-Schat...gaat het goed met je?
-Ja. De flow voelen.
-En loslaten.
-[kreunt]
-We gaan nu in de flow en de slingerhouding.
-Oh nee.
-Schatje.
-[zucht]
Je kunt nu niet serieus zijn. Wat zeiden ze?
Kunt u ze nogmaals vragen het te repareren?
Het kan me niet schelen! Laat ze het opnieuw printen!
Wat is het nut van het betalen van mensen?
als ik het allemaal zelf moet doen!
[piepend]
-Dat was het piepen.
-Ik weet het, ik weet het.
-[ademt in]
Vuur is vuur!
-[kreunt]
-Schatje!
-Moge het helende licht van het witte vuur met u zijn.
-Schatje. Schatje, gaat het goed met je?
-Yoga is verrassend gevaarlijk.
-Ik bedoel, ze heeft ernstige woedeaanvallen.
-Ja, en haar gepiep klinkt net als
dat sissende piepende geluid op de opname.
Zoals... [imiteert sissende en piepende geluiden]
-Oké, oké, oké.
-Ja, we hoorden het op de band vlak na de moord op Laurel.
Maar ik denk dat het meer een piepend geluid is.
Leuk vinden...
[imiteert piepende geluiden]
-Oh, ja, ja. Nee, dat is... dat is goed.
Maar het is wel een beetje slijmeriger, toch?
Het was alsof... [beiden imiteerden piepende geluiden]
-Oh, dat is goed, dat is goed.
[beiden imiteren piepende geluiden]
-Ja, zoiets als... [beiden imiteren piepende geluiden]
-Oké, oké. Stop, stop, stop, stop, stop...
wat dat ook is. Dank je wel.
Het was niet Wintress.
-Wat?
-Hoe?
-Die zijn niet voor jou.
Wintress lag in het ziekenhuis met een astma-aanval.
Artsen en beveiligingsbeelden bevestigen haar verhaal.
[beiden kreunen]
-Ik denk dat het wel een waterdicht alibi lijkt.
-En kunnen we teruggaan naar jullie die een yogales geven?
voor politiezaken?
Dat is wel grappig, want ik dacht dat ik je had gevraagd
om de audio-opnames door te nemen.
Ik wil dat jullie beiden naar mij luisteren.
-Ja, meneer.
-Tom. -Tom.
Wat zijn dat?
-Laurels post.
Ik bedoel, jullie hebben zoveel tijd, dus doe dat vooral.
Nee.
En waarom zijn je benen zo bleek?
-Huh. Ik zit tenminste niet de hele dag achter een bureau.
-Wat denk je dat ik doe?
-Ik weet het niet.
Praat over je vermoedens of waarom dingen niet kloppen.
Zeg tegen mensen: “Ik ga ernaar kijken”.
-Dat zeg ik niet. Dus, Wintress is eruit.
Hoe ver staan ​​we met Maxwell Kovack?
-Eh... we zijn misschien een beetje afgeleid
met de Wintress-theorie.
-Ja, maar weet je wat?
Ik ga Laurels eerdere artikelen bekijken
om te kijken of ze hem ter sprake heeft gebracht toen we hier weg gingen.
-Oké. En aangezien je hier bent... kijk hier eens naar.
Rapport van de lijkschouwer over Laurels overlijden.
Schotwond.
Ze had adenocarcinoom in stadium vier.
-In haar alvleesklier en longen.
-Ja. Dus als het schot haar niet raakt...
kanker in de komende twee, drie maanden.
-[fluitjes]
Nou, dat zou de spirituele ontwaking kunnen verklaren
die Petrus noemde.
-Oh! Dat doet me eraan denken.
Kunt u nagaan of er in uw gegevens melding wordt gemaakt van:
van de Roxdale Killer die aantekeningen achterlaat?
Om een ​​of andere reden kan ik geen enkele vermelding van hen vinden
in de slachtofferdossiers.
- Tuurlijk. Ik zal ernaar kijken.
-Aha! Dat zeg je dus wel.
-We laten onszelf wel uit.
-Ik had al een vermoeden.
-Nou... ik denk dat we Wintress van het bord kunnen halen.
-Oké. Ik heb de denktank samengesteld.
-Heren.
-En mevrouw. Waar beginnen we?
-Maxwell Kovack. -Kovack.
-Oké, ik begin in het verleden.
Je begint in het heden, waar ik de andere avond eindigde.
Waar woont hij? Waar werkt hij?
Waar eet hij?
En ik zal eens kijken wat Laurel over hem zegt in haar artikelen.
-Daarop.
Hoeveel Maxwell Kovacks kunnen er zijn?
Het is niet zo'n veelvoorkomende naam, toch?
-Oh, hier is iets.
In een van Laurels eerste artikelen
over de Roxdale Killer,
ze vertelt dat de burgemeester een taskforce heeft samengesteld
onderzoeken.
De burgemeester zei: "Wij begrijpen de angst van het publiek
"en nemen deze zaak zeer serieus."
-Nou, niets maakt het publiek banger
dan een seriemoordenaar die op vrije voeten is.
-Nee.
En hier is nog iets.
Een paar weken daarna,
Laurel schreef nog een artikel over ontbrekend bewijs.
Ze zegt dat agent Kovack het onderzoek heeft verknoeid.
Ze noemt hem bij zijn naam.
- Horen jullie dit? Het verhaal wordt ingewikkelder.
-Oké, dus een paar weken daarna,
Agent Maxwell Kovack wordt ontslagen bij de politie.
-Nou, ik zou zeggen dat dat een behoorlijk goede reden is
dat iemand een wrok koestert tegen Laurel.
Dat gaat... op het bord.
-Jazeker.
Welkom bij het moordbord, agent Kovack.
-Oké, boem! Daar gaan we. Begrepen.
Maxwell Kovac.
Oké, er zijn er drie in onze omgeving,
maar slechts één ervan past bij de leeftijdscategorie.
Hij woont in Hampton Hills Assisted Living.
Een gemeenschap waar je het beste uit het leven kunt halen.
-Bekijk de evenementenkalender.
- Ga zitten en rek je uit met Brittney. Feestje kan beginnen.
-Salsa dansen met Vanessa Ramos.
Ik heb een idee.
-Wat?
-Bingo.
Hoi, Vanessa. Ja, dit is Karen McAmber.
Ik ben assistent-activiteitendirecteur hier bij Hampton Health.
Helaas moeten we de salsales van morgen annuleren.
Mm-hmm.
Vanwege een lekkage op de dansvloer.
Ik weet het, het spijt me enorm.
Oké. Dag lieverd.
-Oké. Ik heb geen idee wat je aan het koken bent,
maar ik vind het geweldig.
-Oh, wacht maar.
Hallo. Ja, dit is Vanessa Ramos.
Helaas kan ik niet komen lesgeven
Morgen heb ik salsales, maar ik heb al een vervanging.
Ja. Ja, ja. Ze is een geweldige lerares.
Ze geeft les samen met haar man.
Ja, ze heten Birdie en Alden Case.
Geweldig. Klinkt goed.
Ze zullen er zijn. Dag dag.
-[lacht]
-Tijd om je dansschoenen aan te trekken.
*
Hallo. Goedemorgen. Ik ben Birdie.
-En Alden.
-Geval.
En wij zijn hier om salsalessen te geven.
-Ja.
-Hallo. Meld u aan.
-[spreekt Spaans]
Schat, kijk.
Laurel was hier op bezoek bij Maxwell Kovack. Kamer 312.
-We zijn goed op weg.
-Hallo, vrienden. [spreekt Spaans]
Wij zijn hier om salsalessen te geven.
Wie is er klaar om te dansen?
[applaus en gejuich]
-Oh ja. Laten we salsa dansen.
-Ja, oké.
Nu beginnen we met het kiezen van een partner.
-Zoek een partner.
-Heel goed, heel goed. -Zoek een partner.
-Nu beginnen we met de basisstap.
Ja, wij gaan langzaam. Zij volgen waar ze gaan.
Rechts, links, samen. Erg goed.
Links, rechts, samen. Heel goed.
Rechts, links, samen.
-Hoe gaat het met mij?
-Je doet het best goed. Links, samen.
Wij gaan iets sneller.
-Oké, maar dan iets sneller.
-Ja. En vergeet niet om je heupen te draaien.
-Oh mijn hemel.
-Bij Porque salsa draait het allemaal om de heupen.
-Veel draaiing.
-Nu moet je de muziek voelen.
-Oh ja.
-Je moet de stap voelen. -Ik voel het.
-Je wilt de ziel voelen.
-Birdie. Ja, iedereen voelt het.
-Passie in heel het hart
-Maar vergeet je partner niet.
Oké. Soms dansen we solo. Birdie.
Ze is erg gepassioneerd!
Vogeltje. Vogeltje. Vogeltje!
-Misschien ben ik te ver gegaan.
-We moeten hier weg. -Oké.
Dus wat doen we?
-Eh... Een conga! Dat klopt.
-Het is oké. -Het is oké. Heel goed idee.
-[spreekt Spaans]
Oh, dit is zo leuk.
-Oh mijn hemel.
-Ja. -Ja. Ga zo door.
-Ga zo door.
-Maak je geen zorgen.
-Ja en voel het. Voel de lol.
-Voel het plezier!
-En het vuur.
-Oké! -Oké.
-Blijf het plezier voelen. Blijf dansen.
-Nu ga je dansen met je vriend.
- Conga, conga
-Oh! Passie. -Oh, de passie.
-En het hart. Ja, ja! Oké.
-Waar heb je zo leren dansen?
-Mijn middelbare school spirit dansteam.
Oh, daar gaan we. Oké.
Oké, het zou deze verdieping moeten zijn.
-Daar.
-Mm-hmm.
[kloppen]
Maxwell Kovac?
-Is het al Halloween?
-Eigenlijk onderzoeken we de moord op Laura St. James.
Wij wilden u graag een paar vragen stellen.
-Kom binnen.
Ga zitten.
Ik hoop dat jullie de dader pakken.
-Oh ja. Waarom is dat?
-Dus ik kan hem bedanken. Vrouw heeft mijn leven verwoest.
-Was jij het?
-Ik kom niet meer zo vaak op pad.
-[zucht]
Nou, als je haar niet hebt vermoord,
Wat denk je dat er met haar gebeurd is?
-Ik denk dat ze kreeg wat ze verdiende.
Een leven lang de vlammen van angst en moord aanwakkeren.
Het moest wel slecht aflopen.
-Denk je dat de Roxdale Killer terug is?
-Ik denk dat jullie een spook achtervolgen.
-Je zegt dus dat het bewijs niet overeenkomt met het verhaal.
-De zaak Roxdale is er nooit gekomen.
Het was een reeks moorden
dat we aan het onderzoeken waren en dat afkoelde.
En voor je het weet, is er een...
een artikel in de krant
over een seriemoordenaar die rondloopt.
Geschreven door...
-Laurier.
- Wacht even.
Je zegt dat Laurel de eerste persoon was die zei
dat dit het werk was van een seriemoordenaar
en niet de politie?
-Bingo.
We hebben alleen onderzoek gedaan naar de moorden die met elkaar in verband werden gebracht
vanwege haar artikelen.
Het leek erop dat Laurel alles wist over de moorden.
En nog wat meer.
Ze beweerde dat ze anonieme bronnen had.
Dus ik nam contact met haar op en vroeg haar om hulp.
Weet je, even onofficieel.
Ik was zo naïef.
Voor je het weet, is het bewijsmateriaal verdwenen.
Ze heeft een artikel gepubliceerd waarin ze zegt
dat we het onderzoek hebben verknoeid.
-Wacht, zeg je dat Laurel bewijs heeft gestolen?
-Ik kon het niet bewijzen, maar nu weet ik dat ze het heeft gestolen.
-Hoe weet je dat?
-Omdat ze twee weken geleden hierheen kwam om haar excuses aan te bieden.
-Excuses aanbieden?
-Ze maakte een groot liedje en dansje over hoe ze wilde
om het goed te maken.
-Wat denk je dat ze met het bewijsmateriaal heeft gedaan?
-Ik denk dat jij het net zo goed weet als ik.
[zucht]
[neuriënd]
- Hallo meneer. -Missen.
-Schat, wil je kalkoen of ham?
-Beide, graag.
-Natuurlijk.
-Nou... nog steeds geen muis.
-Geef hem gewoon wat tijd.
-Ja, tijd om alles wat ik bezit op te eten.
Oh, kom op! Hij heeft de kruiswoordpuzzel.
-Aww.
-Kaneelbroodjes. Mijn pantoffels.
De kruiswoordpuzzel.
Weet je, het begint nu persoonlijk te voelen.
-En waarom zijn je benen zo wit?
-Nou ja, we doen tenminste iets
behalve de hele dag achter een bureau zitten.
-Wat denk je dat ik doe?
-Eh... praat over je vermoedens of waarom dingen niet kloppen
-Schat. -Hmm.
-Ik denk dat onze harige vriend ons net een tip heeft gegeven.
-Plaatsen als deze bezorgen mij altijd de kriebels.
-Dat is logisch.
Natuurlijk zou Laurel bewijsmateriaal hebben verborgen
buiten haar eigen huis.
-19.
-Hier zijn we.
-Ahh... had de boutenschaar maar moeten pakken.
Herinner mij eraan dat ik deze aan de PI-autokit moet toevoegen.
- Hebben wij een PI-autokit?
-Ah, op dit moment eet ik vooral snacks.
Dat herinnert me eraan dat ik de snacks moet aanvullen.
-Ik heb deze. Mama heeft een nieuwe tas vol trucs.
-Wauw. Wie ben jij?
-Oké. Dus dit... lijkt op een klusje voor de hark.
-Wauw.
-Dus, het enige wat ik hoef te doen... is het harken... zo.
-Ik heb me nog nooit zo tot je aangetrokken gevoeld
dan ik op dit moment ben.
-Ik denk dat een van ons moet leren hoe je sloten opent.
Vind je niet?
-Absoluut. Het is duidelijk dat je het onder controle hebt.
- Ach!
Het werkte.
Oké. Laten we eens kijken wat we hebben.
Wauw. Ik dacht dat onze kelder een rommeltje was.
Iemand een lampenkap?
-Ik neem er twee.
-Wat hebben we hier?
Oh...schatje.
-Ja.
-Wat denk je? Is dit mijn stijl?
- Schattig! Wat vind je hiervan?
Zal ik dit volgend jaar naar je kantoorfeestje dragen?
-Oh ja. Ze laten je ogen echt stralen.
-Flir je met mij?
-Misschien.
-Schat. -Hm?
-Dozen?
-Ja. Goed idee.
Oké. We hebben persoonlijk. Persoonlijk. Persoonlijk.
Dat kan niet. Schat.
Zou dit het kunnen zijn?
-Eh... ja, graag.
-Oké.
[blaast stof]
[hoesten]
Oh, dat ging niet volgens plan.
-Wat was het plan?
-Ik weet het niet, dat doen ze de hele tijd in films.
Het ziet er cool uit.
Oké, dus we hebben vingerafdrukken. Sigarettenpeuken.
Roze sjaal. En... nagelknipsels.
Wacht even. Niets hiervan stond in de dossiers.
-Laurel heeft dit bewijs absoluut gestolen.
-Ze konden geen DNA op een van deze stoffen testen
omdat Laurel het onderzoek volledig stillegde.
We moeten dit allemaal aan Tom doorgeven.
[metalen knal]
Wat was dat?
[de elektriciteit valt uit]
Alden.
Er is iemand.
-Ben je klaar om te rennen?
-Eh, ja.
Ik bedoel, ik loop op hakken, dus ik kan niet zo snel rennen.
-Ga, ga. -Oké. Begrepen?
-Ik snap het. Oké.
Dat zal ik doen, dat zal ik doen. Ik zal de uitkijk zijn.
Oké. De kust is veilig. Ik denk dat het goed zit.
Ssst!
Oké.
[hijgt]
[deur kraakt]
Oké. Terugvallen. Terugvallen.
Gewoon een avondje uit!
-Ik zou het voor geen goud willen missen.
- Nou, jullie hebben het juiste gedaan
en mij het bewijs leveren.
Raar dat de opslagruimte niet op slot zat.
[praten over elkaar heen] -Wow, ja. Gek. Wat is de kans?
-Ja, wat is de kans?
Hoe dan ook, we brengen het naar het lab en onderzoeken het op DNA.
Als er een match is, laten we dat zo snel mogelijk weten.
-Oké, dit DNA is dus ongeveer 30 jaar oud.
Is het nog bruikbaar?
-Oh ja.
Zelfs met sporen van DNA,
We kunnen mensen volgen via hun familie.
-Oh. Duimen maar.
-Weet je wat?
We hebben alle TRK-bestanden nog eens doorgenomen.
Er is absoluut niets dat deze gevallen met elkaar verbindt
afgezien van alle moorden die plaatsvinden
nabij Roxdale State Park.
-Nou, voordelen van een frisse blik op een cold case. Dankjewel.
Ik heb de bewijsketen doorgenomen.
Er zijn geen aantekeningen achtergelaten op de plaats delict,
ondanks Laurels verhalen.
-Maxwell Kovack had gelijk. Er is nooit een seriemoordenaar geweest.
-Dus Laurel heeft de Roxdale Killer verzonnen.
Hoe is het mogelijk dat ze er al die tijd mee weg is gekomen?
-Als je vaak genoeg liegt, zullen mensen je geloven.
-Oké, maar dit alles geeft geen antwoord op de vraag wie Laurel heeft vermoord.
-Nou, wie Laurel ook vermoord heeft
wil ons zeker laten denken dat het de Roxdale Killer was.
-Huh.
Oké, nou... tijdens dit onderzoek,
we hebben geleerd dat Laurel niet precies
veel vrienden hebben.
Van de mensen bij de podcaststudio en Maxwell Kovack,
en haar ex-man... Laurel had veel vijanden.
Maar wie had voldoende motief om haar te vermoorden?
-Ik zou zeggen dat het verzinnen van een seriemoordenaar en het in stand houden van die leugen
30 jaar lang biedt veel grotere mogelijkheden voor motivatie
dan een vete over het stelen van iemands yoghurt.
-Ja, ja.
Misschien is ze wel vermoord omdat ze de Roxdale Killer heeft verzonnen.
-O, dat is een interessante theorie.
Maar we moeten het nog steeds bewijzen.
[zucht]
Oh, jongens.
Als de Roxdale Killer nep is, moeten we het Kristin vertellen.
-Je hebt gelijk.
[kletterend geluid]
Oh, dat soort indringer is het niet.
Ik snap het.
-Je laat haar toch gewoon alleen gaan?
-Absoluut. Jazeker.
-Wat?
[muis piept]
[lacht]
-Hebben we het begrepen?
-Ja, ik zag hem. Hij was...
Eh, nou ja... ja.
Schat, ik zag hem, en hij zag mij.
-Het is afschuwelijk. Toch? De klauwen. De hoektanden.
-Nee, nee, nee. Hij heeft geen kwaad in de zin.
Ik zeg niet dat hij met mij sprak, maar...
Ik heb echt het gevoel dat we elkaar begrijpen.
-Wat?
-Ja.
-Oké. Op die noot, ik ga beginnen.
Ik zie jullie morgenochtend.
Dit gaat niet leuk worden.
-Hé. Morgen ben jij gewoon de steunende vriend. Oké?
Ik zal het moeilijke deel op me nemen en het haar vertellen.
-Oké.
[ademt uit]
-Dat is precies waar de muis was.
-Zij heeft de Roxdale Killer verzonnen? Het hele verhaal?
-Nou, de moorden zijn echt, maar ze hebben niets met elkaar te maken.
-Als Laurel nog zou leven, zou ze worden aangeklaagd voor meerdere misdaden
voor het belemmeren van een onderzoek... diefstal.
Wist je dat ze ziek was?
-Nee, ik had geen idee.
Oh, ik moet mijn advocaat bellen.
Ik zal een rectificatie moeten afdrukken.
Ik weet niet hoe ik hiervan ga herstellen.
Ik kan niet geloven dat ze dit zou doen.
Ze zei altijd hoe belangrijk integriteit voor haar was.
En nu ik...
Het spijt me zo erg, ik denk dat ik maar eens moet gaan werken.
-Het is oké. Je doet wat je moet doen.
Bel me als je iets nodig hebt, oké?
-Hou vol.
-Bedankt.
-Ik spreek je later nog wel.
[zucht]
-Jullie gaan mij haten.
-Heb jij die harpoen gekocht?
-Nee. Nou ja, technisch gezien heb je er wel een gekocht.
Ik denk dat we Kristin in het bestuur moeten opnemen.
-Wat?
-Wauw, man.
Ze was bij ons op de avond van de moord.
-Ze was eerder die avond bij ons.
Ik... Ik denk dat we ons meer in haar moeten verdiepen.
Als ze wist van Laurels leugen, had ze mogelijk een motief.
-Oké, voordat we deze weg inslaan,
hebben jullie tweeën tenminste de harde schijf doorgenomen
met al haar audio-opnames uit de studio?
-Een beetje. Ik bedoel, ik heb het doorgenomen.
-Er doorheen geschrobd?
-Nou, het is alsof ze een miljoen uur lang crackers eet
en outtakes en zo.
-Oké, voordat ik mijn vriendin meeneem voor verhoor,
Je moet de audio tot in de puntjes uitzoeken.
Niet schrobben.
-Je hebt gelijk.
En dat is precies wat we gaan doen
voordat we conclusies trekken.
Onmiddellijk.
-Oké.
-[opname van Laurel] Toen de politie hem ondervroeg. Nee.
Toen de politie haar buurman ondervroeg... Fauna?
Waar heb ik het over? mompelde de gemeenschap.
Nee, gemeenschappen mompelen niet.
-Oh, dank je wel. Ik had dit zo hard nodig.
Mijn oren vallen er bijna uit.
-Nou, als dit ding dat kleine ongedierte niet vangt,
Ik weet niet wat het zal doen.
Trouwens, ik waardeer je geduld met mijn nerd-achtigheid.
-Alles erop en eraan.
-[opname van Laurel] Roxdale State Park is een historisch park van 72 hectare
waar veel verschillende soorten wilde dieren en fauna leven.
Oh, dat kun je daar neerzetten.
[piepend geluid]
[opname van Laurel] Bedankt, Katie.
-Heb je dat gehoord?
-Oh, ik heb het gehoord.
-Wacht, wacht. Wat... wat was dat voor geluid?
Speel dat nog eens af.
-Ja, ja, ja, ja, ja.
Eén seconde.
-[opname van Laurel] Oh, dat kun je daar neerzetten.
[piepend geluid]
[opname van Laurel] Bedankt, Katie.
-Dat was het, toch? Dat was het geluid.
- Oké, speel nu de moordopname af.
-Oké. Begrepen.
-[opname van Laurel] Zie je, het lot was een wrede meester
aan de slachtoffers van deze zinloze misdaden.
Deze aflevering is als geen ander,
omdat ik eindelijk de waarheid achter de Roxdale Killer zal onthullen.
[geweerschot]
[piepend geluid]
-Dat was het. Ik bedoel, dat is het.
Dat is... dat is hetzelfde geluid.
-En ze identificeert duidelijk de moordenaar.
Ze zegt Katie.
-Het was Katie. Het was Katie. Het was Katie.
Het was de hele tijd vlak voor onze neus.
Het was Katie.
-Ik... ik kan het niet geloven. We hebben zojuist Laurels moord opgelost.
Tom! We moeten het Tom vertellen. Oké. Hier, bel hem.
Stuur hem het audiobestand.
-Ja. -Oké.
Het is hier.
[telefoon rinkelt]
-[in koor] Hoi Tom.
Waarom doe je dit met mij?
-We hebben je een audiobestand gestuurd. We weten wie Laurel heeft vermoord.
-Oké. Goed.
Oké. Ik ben wakker. Wat heb je?
-Oké. Je had gelijk.
We hebben uren en uren naar outtakes en de ruwe beelden geluisterd
uit Laurels podcast, en dit is wat we vonden.
-Ja hoor.
-[opname van Laurel] Oh, dat kun je daar neerzetten.
[piepend geluid]
[opname van Laurel] Bedankt, Katie.
-Dat is het geluid.
-[in koor] Ik weet het.
-En ze zegt: bedankt Katie.
-[in koor] Ik weet het!
-Het klopt allemaal. Katie had een zwak alibi.
Ze veinsde een aanval, en nu Laurel weg was,
Zij zou de Roxdale Killer-staf mogen dragen.
-Ja, en Laurel heeft al bewezen dat het een lucratieve business is.
Is dat voldoende motief om iemand te vermoorden?
-Oh, ik heb mensen zien moorden voor veel minder dan een podcast.
-Zoals wat?
-Daar geef ik geen antwoord op.
Nou... ik kan niet geloven dat ik dit zeg, maar...
Goed gedaan, jullie twee.
-Oké, en nu?
We trekken een SWAT-vest aan, rijden de politiewagen in en...
[gesprek eindigt]
Ik heb een grijphaak.
-Hij heeft opgehangen, schat.
-Ja, dat zie ik.
-Katie Hiller.
Je bent gearresteerd voor de moord op Laurel St. James.
-Wat? Dat is gek. Ik heb Laurel niet vermoord.
-U heeft het recht om te zwijgen.
Alles wat u zegt kan en zal tegen u gebruikt worden
in de rechtbank.
-Dit is...dit is gek! Ik heb niet...
-We hebben er weer één opgelost.
-Ja.
Ik weet het niet, er klopt iets niet.
-Wat bedoel je? Je hebt de opname gehoord.
Ze zei letterlijk Katie.
Katie had een motief, en Katie had de mogelijkheid.
-Volgens mij wel.
-Schatje, raad niet. Het is zoals we in de klas hebben geleerd.
We moeten het bewijs volgen. Oké?
Welk verhaal je jezelf ook hebt wijsgemaakt
is niet gebaseerd op harde feiten en bewijzen.
-Je hebt gelijk. Je hebt gelijk.
Ik ben waarschijnlijk gewoon moe.
-Twee voor twee!
-Naar een afgesloten zaak.
-Om een ​​slechterik te vangen.
-Proost.
-Ik ben eigenlijk nog bezig, dus...
Maar ik heb ook goed nieuws.
-Oh, het is wel tijd.
-We vonden DNA op de drie items
die je uit Laurels opslagruimte hebt gehaald.
We voeren het momenteel via CODIS uit.
-Oh, dat is fantastisch.
[glazen klinken]
-Nu Laurels moordenaar achter de tralies zit... wat nu?
-Oh, we zijn nog met een andere zaak bezig.
-Oh! De geitenkaas. Je gaat er dol op zijn.
-Wauw.
-Laat me je iets vragen, Tom.
Heb je ooit, uh... heb je ooit een zaak afgerond?
maar heb je nog steeds het gevoel dat er iets mis met je is?
-Ja, maar ik heb geleerd om de overwinning te pakken.
Hé... je hebt het opgelost. Katie is de moordenaar.
Kijk, ze beweren in eerste instantie altijd dat ze onschuldig zijn, toch?
-In eerste instantie.
-Wat?
-Je zei in eerste instantie gewoon.
-Ja.
-Initiaal. Initialen.
Initialen. Initialen.
De initialen van Katie?
Katja?
Ik...
Jij was het.
-Wat?
-Het was Kristin die Laurel vermoordde.
-[spottend] -Alden!
-Wat?
-Whoa dude. Niet cool, man.
-Ja. Zo houden we geen vrienden, schat.
-Ik had op mijn gevoel moeten vertrouwen. Waarom heb ik dat gevoel niet vertrouwd?
Mijn onderbuikgevoel heeft altijd gelijk. Behalve als het om zuivel gaat.
-Op de audio was duidelijk te horen dat het om Katie ging.
-Nee, ze heeft niet bedankt, Katie.
Ze zei, bedankt KD. Zoals in Kristin... Duckburn.
-Oké, Alden.
- Ik zag het opschrift dat ze jou in haar boek schreef.
Ze gebruikte jouw initialen, KD.
Schatje!
Ze heeft het boek van Laurel St. James.
Oh. Het is gesigneerd. Mooi!
-Jullie waren die avond allemaal bij mij thuis.
Ik... ik had het niet gekund.
-Ja, dat waren we.
Maar de moord vond pas later plaats.
Wij waren toen al lang weg.
-Ja, ja. Wacht, wacht, wacht. Dit is logisch.
Je moet al geweten hebben dat Laurel
de Roxdale Killer voordat we het je vertelden,
en als de waarheid aan het licht zou komen,
Uw bedrijf zou volledig geruïneerd zijn.
-En als Laurel het goedmaakte met haar ex-man en dat...
en die Maxwell Kovack die ze onder de bus gooide,
Ik wed dat ze het ook goed heeft gemaakt met de persoon die ze heeft bedrogen.
Jij.
-Schat, kun je ze alsjeblieft vertellen dat ze zich belachelijk gedragen?
-Eigenlijk wil ik dat je antwoordt.
-Ja, beantwoord de vraag.
-Ik stel de vragen.
-Oh, zoals goede en slechte politieagent?
-Nee, niet zoals een goede politieagent...
Hé, wauw! Wauw, wauw, hé!
-Wauw, wauw, wauw.
-Je zei het zelf. Hmm?
Laurel was degene die loog.
Ze loog tegen mij. Ze loog tegen iedereen.
Oké, ja.
Ik... Ik ging op een avond naar de studio om haar te zien.
Ze vertelde me dat ze terminale kanker had
en ze wilde haar geweten zuiveren.
In de laatste aflevering zou ze de waarheid vertellen.
Ik smeekte haar het niet te doen, maar ze luisterde niet.
-Oké. Blijf rustig.
-Nee, stop met praten. Ik had geen keus!
-Hé, hé, hé.
-Eh...wat dacht je van de...
het piepende geluid in de opname? Wat was dat?
-Wat?
-Het was de sleutelhanger.
Het was de sleutelhanger met het rubberen eendje die je verraadde.
-Weet je, naar binnen gaan zonder dat iemand mij ziet
was vrij eenvoudig.
[Toetsenbord piept]
Ik wist wat Laurel zou doen
maar ik kon haar niet volledig laten vernietigen
de erfenis van mijn familie.
[geweerschot]
Nee. Maar toen piepte die stomme eend!
[eend piept]
-Wauw, wauw, wauw!
-Hoe ga je uitleggen dat je ons alle drie hebt neergeschoten? Huh?
-Ja, je krijgt er hooguit twee van ons bij.
-Kerel!
-Birdie. Heb je het niet gehoord?
Er loopt een seriemoordenaar rond.
[geweer hanen]
-Whoa, whoa, whoa. Hé! Nee, nee, nee.
Schiet me neer. Schiet me neer. Schiet me neer.
[muis piept]
[schreeuwt]
-[schreeuwt]
[muis piept]
- Haal het van me af! Je bent zo sterk.
-Ja. Nou, raad eens, lieverd?
U bent gearresteerd voor de moord op Laurel St. James.
-Ik dacht dat we vrienden waren.
-Hou je mond, Birdie!
-Oké.
-Ik had absoluut de beste student moeten zijn.
We hebben nog steeds geen goede vrienden.
-Dag, Ducky.
-Hé. Ik wilde alleen maar zeggen...
Ook al maken jullie mij gek, jullie in het bijzonder...
-Eerlijk.
-Je hebt het goed gedaan. Dus, bedankt.
En... wie weet? Misschien bellen we je nog eens.
-Gaan...
[in koor] Team!
-Ik wist dat we je daar zouden krijgen.
Wat is jouw volgende stap?
-Ik denk dat ik me even op mijn werk ga concentreren.
Eh... weet je, jullie hebben geluk dat jullie elkaar gevonden hebben.
-Jazeker.
-Wat een geluk.
Alden. Kijk.
[muis piept]
-[fluistert] Ga.
-[fluistert] Ga, ga.
[muis piept]
-Het werkte.
-Oh... Kijk, hij eet.
Hey, maatje. Bedankt voor je hulp daar.
Weet je...
Ik denk dat je hierdoor officieel deel uitmaakt van het team.
-Hij is verrassend schattig. -Mm-hmm.
-Ik denk dat alle verhalen die ik over deze man heb verzonnen
waren in mijn hoofd veel erger.
Wij moeten hem een ​​naam geven.
-Oh, dat moeten we zeker doen.
En wat dacht je van... Moriarty?
-Ik vind het leuk. Een waardige vijand.
-Aww. Die oren, trouwens. Schattig.
-In de aflevering van vandaag horen we van Alden en Birdie Case,
die het mysterie achter de Roxdale Killer oploste,
terwijl we de families van de slachtoffers rust gunnen.
-Dus Laurel heeft haar verhalen volledig verzonnen
over de Roxdale Killer, en daarbij,
zorgde voor totale paniek in de stad.
-En om die leugens in stand te houden,
Ze stal belangrijke bewijsstukken,
het vertragen van het onderzoek van de politie,
en de families van de slachtoffers van gerechtigheid beroven.
-Tot nu toe.
Dankzij DNA-testen, Stuart Michael Williams,
al een gevangenisstraf uitzitten voor huiselijk geweld,
zal een extra levenslange gevangenisstraf krijgen
voor de moord op Alexandra Kolesnikoff.
-Politie vond een weggegooide sigarettenpeuk
6 meter verwijderd van slachtoffer nummer één, Caroline Olmstead.
Het leidde ons naar onze verdachte: Lawrence Murphy.
-En wat dacht je van de moordenaar van Monica Gainey?
-We hebben daar ook een DNA-treffer gevonden,
maar dat was een bittere pil.
Helaas is haar moordenaar vijf jaar geleden overleden.
-Soms vergeten we gemakkelijk waarom we doen wat we doen.
Het doel is om mensen te helpen die geen stem meer hebben.
-En om Monica Gainey's familie te helpen het verlies af te sluiten.
Dertig jaar later.
Dat maakt het allemaal echt de moeite waard.
-Kunnen ze met elkaar overweg?
-Moriarty, gaat het goed met je nieuwe maatje?
[muis piept]
Dat is een absoluut ja.
- Durf ik te zeggen...
het voelt alsof dingen
beginnen bij ons weer normaal te worden.
-Ik denk dat het op dit punt vrij duidelijk is
dat jij en ik... niet normaal doen.
-Weet je, het is grappig, als we naar elkaar luisteren,
Er schijnen behoorlijk geweldige dingen te gebeuren.
-Precies.
We moeten gewoon onthouden dat we een team zijn, wat er ook gebeurt.
-Ja hoor.
En als dat gebeurt, zijn we niet te stoppen.
Of het nu gaat om het in elkaar zetten van buitengewoon ingewikkelde vallen,
of het oplossen van mysteries,
of belachelijke bedragen winnen met online pokeren.
Denk je trouwens dat we voor $ 20.000 een helikopter kunnen kopen?
-Schatje.
-Ik bedoel, het zijn legitieme zakelijke uitgaven.
Oh, daar is deze kerel.
-Ik luister.
Ik hoor al jullie geweldige suggesties,
en ik til je op... één kus.
-Ik ga er helemaal voor.
[deurbel gaat]
-Birdie Case? Voorheen bekend als Birdie Perez?
-Ja, dat ben ik. Waar gaat dit over?
-Wanneer heb je je vader voor het laatst gezien?
-Mijn vader?
Mijn vader stierf toen ik zes was.
-Dat is niet helemaal waar. Mogen we binnenkomen?
-Alsjeblieft, natuurlijk.
*